Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή:

«Όστις πιστεύση και βαπτισθή θέλει σωθή, όστις όμως απιστήση θέλει κατακριθή» (Κατά Μάρκον 16:16).

«Διότι τούτο είναι το αίμα μου το της καινής διαθήκης, το υπέρ πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών» (Κατά Ματθαίον 26:28).

«Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ’ όστις ακολουθεί το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς» (Κατά Ματθαίον 7:21).

«Ούτοι είναι οι μη μολυνθέντες με γυναίκας· διότι παρθένοι είναι. Ούτοι είναι οι ακολουθούντες το Αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν από των ανθρώπων απαρχή εις τον Θεόν και εις το Αρνίον· και εν τω στόματι αυτών δεν ευρέθη δόλος, διότι είναι άμωμοι ενώπιον του θρόνου Θεού» (Αποκάλυψη 14:4-5).

Σχετικά λόγια του Θεού:

Τον καιρό εκείνον, το έργο του Ιησού ήταν το έργο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας. Οι αμαρτίες όλων όσοι πίστευαν σ’ Αυτόν συγχωρέθηκαν. Εφόσον πίστευες σε Αυτόν, θα σε λύτρωνε· αν πίστευες σε Αυτόν, δεν ήσουν πλέον αμαρτωλός, είχες απαλλαγεί από τις αμαρτίες σου. Αυτή ήταν η σημασία της σωτηρίας και της δικαίωσης μέσω πίστης. Εντούτοις, όσοι πίστευαν, είχαν ακόμα μέσα τους το επαναστατικό στοιχείο και το στοιχείο της αντίστασης στον Θεό —στοιχεία τα οποία έπρεπε σιγά-σιγά να απομακρυνθούν. Η σωτηρία δεν σήμαινε ότι ο άνθρωπος είχε κερδηθεί πλήρως από τον Ιησού, αλλά ότι ο άνθρωπος δεν ήταν πια αμαρτωλός, ότι οι αμαρτίες του είχαν συγχωρεθεί. Εφόσον πίστευες, δεν θα ήσουν ποτέ πια αμαρτωλός.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το όραμα του έργου του Θεού (2)

Μόλις περατώθηκε το δεύτερο στάδιο του έργου του Θεού —μετά τη σταύρωση— ολοκληρώθηκε το έργο Του για την ανάκτηση του ανθρώπου από την αμαρτία (δηλαδή, την ανάκτησή του από τα χέρια του Σατανά). Έτσι, λοιπόν, από εκείνη τη στιγμή και μετά, ο άνθρωπος χρειαζόταν απλώς να αποδεχτεί τον Κύριο Ιησού ως Σωτήρα, και οι αμαρτίες του θα συγχωρούνταν. Θεωρητικά, οι αμαρτίες του ανθρώπου δεν αποτελούσαν πλέον εμπόδιο για να επιτύχει τη σωτηρία του και να έλθει ενώπιον του Θεού, ούτε ήταν πλέον το μέσο με το οποίο ο Σατανάς κατηγορούσε τον άνθρωπο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Θεός είχε κάνει πρακτικό έργο, είχε καταστεί η ομοιότητα και η πρόγευση της αμαρτωλής σάρκας, και ο ίδιος ο Θεός ήταν η προσφορά περί αμαρτίας. Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος κατέβηκε από τον σταυρό και λυτρώθηκε και σώθηκε μέσω της σάρκας του Θεού —της ομοιότητας αυτής της αμαρτωλής σάρκας.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Γ΄: Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο μέσα από τη διαχείριση του Θεού

Το έργο των εσχάτων ημερών είναι η εκφορά λόγων. Στον άνθρωπο μπορούν να λάβουν χώρα μεγάλες αλλαγές μέσω των λόγων. Οι αλλαγές που συμβαίνουν τώρα στους ανθρώπους αυτούς αφότου αποδέχθηκαν αυτά τα λόγια είναι πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που έλαβαν χώρα στους ανθρώπους που αποδέχθηκαν τα σημεία και τέρατα την Εποχή της Χάριτος. Διότι, την Εποχή της Χάριτος, τα δαιμόνια εκβάλλονταν από τον άνθρωπο μέσω της χειροθεσίας και της προσευχής, αλλά οι διεφθαρμένες διαθέσεις παρέμεναν ακόμα μέσα στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος θεραπευόταν από την ασθένειά του και οι αμαρτίες του συγχωρούνταν, αλλά όσο για το πώς ακριβώς θα μπορούσε να αποβάλει τις σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις από μέσα του, αυτό το έργο δεν είχε επιτελεστεί ακόμα σ’ εκείνον. Ο άνθρωπος μόνο σώθηκε και έλαβε συγχώρεση για τις αμαρτίες του λόγω της πίστης του, αλλά η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου δεν αφαιρέθηκε και παρέμενε ακόμα μέσα του. Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρέθηκαν μέσω της ενσάρκωσης του Θεού, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι ο άνθρωπος δεν είχε πλέον την αμαρτία μέσα του. Οι αμαρτίες του ανθρώπου μπορούσαν να συγχωρεθούν μέσω της προσφοράς περί αμαρτίας, αλλά όσο για το πώς ακριβώς μπορεί να μην αμαρτάνει πλέον ο άνθρωπος και πώς μπορούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις του και η αμαρτωλή του φύση να αποβληθούν ολοκληρωτικά, καθώς και πώς μπορεί να αλλάξει ως έναν βαθμό η ζωή-διάθεσή του, ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να λύσει αυτό το πρόβλημα. Οι αμαρτίες του ανθρώπου έχουν συγχωρεθεί, κι αυτό οφείλεται στο έργο της σταύρωσης του Θεού, αλλά ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει μέσα στις παλιές σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις του. Ως εκ τούτου, ο άνθρωπος πρέπει να σωθεί πλήρως από τις σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις του, η αμαρτωλή του φύση πρέπει να αποβληθεί ολοκληρωτικά, να μην αναπτυχθεί ποτέ ξανά και η διάθεσή του πρέπει να μεταμορφωθεί. Αυτό προϋποθέτει ο άνθρωπος να κατανοεί το μονοπάτι της ανάπτυξης στη ζωή, να κατανοεί την οδό της ζωής, καθώς και τον τρόπο να αλλάξει τη διάθεσή του. Επιπλέον, προϋποθέτει ο άνθρωπος να ασκείται σύμφωνα με αυτό το μονοπάτι, έτσι ώστε η διάθεσή του να μπορεί σταδιακά να αλλάξει κι εκείνος να μπορεί να ζήσει υπό τη λάμψη του φωτός, ώστε όλα όσα κάνει να είναι σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού, ώστε να μπορέσει να αποβάλει τις σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις του και ώστε να απελευθερωθεί από την επιρροή του σκότους του Σατανά, κι έτσι να αναδυθεί τελείως από την αμαρτία. Τότε μόνο θα έχει λάβει ο άνθρωπος πλήρη σωτηρία. Τον καιρό που επιτελούσε ο Ιησούς το έργο Του, η γνώση του ανθρώπου γι’ Αυτόν ήταν ακόμα ασαφής και αόριστη. Ο άνθρωπος πίστευε ανέκαθεν ότι ήταν ο υιός του Δαβίδ και διακήρυττε πως ήταν μεγάλος προφήτης και ο φιλάνθρωπος Κύριος που λύτρωσε τον άνθρωπο από τις αμαρτίες του. Ορισμένοι, με βάση την πίστη τους, θεραπεύτηκαν αγγίζοντας μόνο την άκρη του ενδύματός Του. Οι τυφλοί βρήκαν το φως τους και ακόμη και οι νεκροί επανήλθαν στη ζωή. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν μπορούσε να ανακαλύψει τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση που ήταν βαθιά ριζωμένη μέσα του, ούτε ήξερε πώς να την αποβάλει. Ο άνθρωπος έλαβε πολλή χάρη, όπως τη γαλήνη και την ευτυχία της σάρκας, την ευλογία ολόκληρης της οικογένειας μέσω της πίστης ενός μέλους της, τη θεραπεία ασθενειών και ούτω καθεξής. Τα υπόλοιπα ήταν οι καλές πράξεις του ανθρώπου και η ευσεβής εμφάνισή του. Εάν κάποιος μπορούσε να ζήσει βάσει αυτών, τότε θεωρείτο πιστός που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Μόνο τέτοιου είδους πιστοί μπορούσαν να εισέλθουν στον ουρανό μετά θάνατον, πράγμα που σήμαινε ότι είχαν σωθεί. Εντούτοις, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, αυτοί οι άνθρωποι δεν κατανοούσαν διόλου την οδό της ζωής. Το μόνο που έκαναν ήταν να διαπράττουν αμαρτίες κι έπειτα να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους, σε έναν συνεχή κύκλο, χωρίς να έχουν κάποιο μονοπάτι για να αλλάξουν τη διάθεσή τους: Αυτή ήταν η κατάσταση του ανθρώπου την Εποχή της Χάριτος. Έχει λάβει ο άνθρωπος πλήρη σωτηρία; Όχι! Επομένως, αφότου τελείωσε εκείνο το στάδιο του έργου, παρέμενε ακόμα το έργο της κρίσης και της παίδευσης. Αυτό το στάδιο έχει σκοπό να καθάρει τον άνθρωπο μέσω του λόγου, δίνοντάς του, έτσι, ένα μονοπάτι να ακολουθήσει. Αυτό το στάδιο δεν θα ήταν αποδοτικό ή ουσιαστικό εάν συνέχιζε την εκβολή των δαιμονίων, διότι δεν θα κατόρθωνε να εξαλείψει την αμαρτωλή φύση του ανθρώπου και ο άνθρωπος θα έμενε στάσιμος στη συγχώρεση των αμαρτιών του. Μέσα από την προσφορά περί αμαρτίας, ο άνθρωπος έχει συγχωρεθεί για τις αμαρτίες του, διότι το έργο της σταύρωσης έχει ήδη φτάσει στο τέλος του και ο Θεός έχει επικρατήσει του Σατανά. Ωστόσο, η διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου παραμένει μέσα του, ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να αμαρτάνει και να αντιστέκεται στον Θεό, και ο Θεός δεν έχει κερδίσει την ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε αυτό το στάδιο του έργου, ο Θεός χρησιμοποιεί τον λόγο για να εκθέσει τη διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου, κάνοντάς τον να ασκείται σύμφωνα με το σωστό μονοπάτι. Το έργο αυτού του σταδίου είναι πιο ουσιαστικό από το προηγούμενο, καθώς και πιο αποδοτικό, διότι τώρα ο λόγος προμηθεύει άμεσα τη ζωή του ανθρώπου και καθιστά δυνατή την πλήρη ανανέωση της διάθεσης του ανθρώπου. Πρόκειται για ένα πολύ πιο διεξοδικό στάδιο του έργου. Επομένως, η ενσάρκωση κατά τις έσχατες ημέρες έχει ολοκληρώσει τη σημασία της ενσάρκωσης του Θεού και έχει περατώσει πλήρως το σχέδιο διαχείρισης του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μυστήριο της ενσάρκωσης (4)

Η ανθρώπινη σάρκα είναι του Σατανά, είναι γεμάτη επαναστατικές διαθέσεις, είναι αξιοθρήνητα ακάθαρτη και είναι κάτι το μιαρό. Οι άνθρωποι λαχταρούν τις σαρκικές απολαύσεις σε υπερβολικό βαθμό και υπάρχουν πάρα πολλές εκδηλώσεις της σάρκας· αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός απεχθάνεται τη σάρκα του ανθρώπου μέχρι ενός σημείου. Όταν οι άνθρωποι απαλλάσσονται από τα ακάθαρτα, διεφθαρμένα στοιχεία του Σατανά, κερδίζουν τη σωτηρία του Θεού. Ωστόσο, αν και πάλι δεν απαλλαγούν από την ακαθαρσία και τη διαφθορά, τότε εξακολουθούν να ζουν υπό την εξουσία του Σατανά. Η πονηρία, η δολιότητα και η ατιμία του ανθρώπου είναι όλα στοιχεία του Σατανά. Η σωτηρία σου από τον Θεό αποσκοπεί να σε απελευθερώσει από αυτά τα πράγματα του Σατανά. Το έργο του Θεού δεν μπορεί να κάνει λάθος· γίνεται, στο σύνολό του, για να σωθούν οι άνθρωποι από το σκοτάδι. Όταν πιστεύεις σε κάποιο βαθμό και μπορείς να απαλλαγείς από τη διαφθορά της σάρκας, και δεν σε περιορίζει πια αυτή η διαφθορά, δεν θα έχεις σωθεί; Όταν ζεις υπό την εξουσία του Σατανά, είσαι ανίκανος να εκδηλώσεις τον Θεό, είσαι μίασμα και δεν μπορείς να λάβεις την κληρονομιά του Θεού. Μόλις καθαρθείς και τελειωθείς, θα γίνεις άγιος, θα είσαι κανονικός άνθρωπος και θα είσαι ευλογημένος από τον Θεό και θα ευφραίνεις τον Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (2)

Ποιο είναι το απώτερο νόημα της πίστης των ανθρώπων; Με απλά λόγια, η σωτηρία. Και ποια είναι η σημασία της σωτηρίας; Θέλω να το σκεφτείτε όλοι και να Μου πείτε τι σημαίνει το να σωθείτε. (Σημαίνει πως μπορούμε να απαλλαγούμε από τη σκοτεινή επιρροή του Σατανά, να στραφούμε πλήρως στον Θεό και, τελικά, να επιβιώσουμε.) (Οι άνθρωποι που ζουν κάτω από τη δύναμη του Σατανά αξίζουν να πεθάνουν. Οι άνθρωποι που σώζονται βιώνοντας το έργο του Θεού, απ’ την άλλη, δεν θα πεθάνουν.) Όλοι το καταλαβαίνετε αυτό και μπορείτε να το εξηγήσετε σε επίπεδο δόγματος, αλλά δεν ξέρετε τι πραγματικά σημαίνει να σώζεται κανείς. Έχει καμία σχέση η σωτηρία με την απαλλαγή από τη διεφθαρμένη σου διάθεση; Σημαίνει ότι δεν λες ψέματα, ότι είσαι ειλικρινής και παύεις να επαναστατείς έναντι του Θεού; Πώς είναι οι άνθρωποι αφού σωθούν; Με απλά λόγια, με τη σωτηρία μπορείς να συνεχίσεις να ζεις, επιστρέφεις στη ζωή. Κάποτε ζούσες μέσα στην αμαρτία κι ήταν σίγουρο ότι θα πέθαινες. Στα μάτια του Θεού, ήσουν ήδη νεκρός. Πού βασίζεται αυτό που λέω; Υπό τίνος τη δύναμη ζουν οι άνθρωποι προτού εξασφαλίσουν τη σωτηρία; (Υπό τη δύναμη του Σατανά.) Και πού στηρίζονται για να ζήσουν υπό τη δύναμη του Σατανά; Ζουν με βάση τη σατανική τους φύση και τη διεφθαρμένη τους διάθεση. Τότε, όλο τους το είναι —η σάρκα τους και όλες οι άλλες πτυχές, όπως το πνεύμα και οι σκέψεις τους— είναι ζωντανό ή νεκρό; Από την οπτική του Θεού έχουν πεθάνει, είναι ζωντανοί-νεκροί. Επιφανειακά δείχνεις να αναπνέεις και να σκέφτεσαι, όμως το μόνο που σκέφτεσαι είναι το κακό, αψηφώντας τον Θεό και επαναστατώντας εναντίον του Θεού, όλες σου οι σκέψεις αφορούν πράγματα που ο Θεός απεχθάνεται, μισεί και καταδικάζει. Στα μάτια του Θεού, όλα αυτά τα πράγματα όχι μόνο ανήκουν στη σάρκα, αλλά ανήκουν εξ ολοκλήρου στον Σατανά και τους διαβόλους. Άρα, είναι δυνατόν να βλέπει ο Θεός τα διεφθαρμένα ανθρώπινα όντα ως ανθρώπους; Ούτε καν· οι άνθρωποι αυτοί είναι κτήνη, είναι διάβολοι και σατανάδες. Είναι ζωντανοί σατανάδες! Όλοι οι άνθρωποι ζούνε σύμφωνα με τη φύση και τη διάθεση του Σατανά, και ο Θεός τούς βλέπει ως ζωντανούς σατανάδες ντυμένους με ανθρώπινη σάρκα, ως διαβόλους με όψη ανθρώπου. Ο Θεός χαρακτηρίζει αυτούς τους ανθρώπους ζωντανούς-νεκρούς, πεθαμένους. Ο Θεός επιτελεί τώρα το έργο της σωτηρίας, που σημαίνει ότι θα πάρει τους ζωντανούς-νεκρούς που ζουν σύμφωνα με τη διεφθαρμένη διάθεση και τη διεφθαρμένη ουσία του Σατανά —τους νεκρούς— και θα τους μετατρέψει σε ζωντανούς ανθρώπους. Αυτή είναι η σημασία της σωτηρίας. Ο άνθρωπος πιστεύει στον Θεό για να σωθεί. Τι σημαίνει «να σωθεί»; Όταν κάποιος αποκτά τη σωτηρία του Θεού, είναι σαν νεκρός που γίνεται πάλι ζωντανός. Ενώ κάποτε ανήκε στον Σατανά κι ήταν σίγουρο ότι θα πέθαινε, τώρα έρχεται στη ζωή ως άνθρωπος που ανήκει στον Θεό. Αν οι άνθρωποι πιστεύουν και ακολουθούν τον Θεό σε σημείο που μπορούν να υποτάσσονται σε Αυτόν, να Τον γνωρίζουν και να υποκλίνονται σ’ Εκείνον λατρεύοντάς Τον, αν δεν έχουν πια βαθιά μέσα τους αντίσταση και επαναστατικότητα εναντίον Του και πάψουν να Του αντιστέκονται και να Του επιτίθενται, και μπορούν να υποταχθούν πραγματικά σ’ Εκείνον, τότε στα μάτια του Θεού είναι αληθινοί ζωντανοί άνθρωποι. Είναι ζωντανός άνθρωπος κάποιος που αναγνωρίζει τον Θεό μόνο στα λόγια; (Όχι.) Πώς είναι, λοιπόν, ένας ζωντανός άνθρωπος; Ποιες είναι οι πραγματικότητες των ζωντανών ανθρώπων; Τι πρέπει να διαθέτουν; Πείτε Μου τις απόψεις σας. (Ζωντανοί άνθρωποι είναι όσοι μπορούν να αποδεχθούν την αλήθεια. Όταν οι ιδεολογικές απόψεις και οι γνώμες τους σχετικά με τα πράγματα αλλάζουν και ευθυγραμμίζονται με τον λόγο του Θεού, τότε είναι ζωντανοί άνθρωποι.) (Ζωντανοί άνθρωποι είναι αυτοί που κατανοούν την αλήθεια και μπορούν να την κάνουν πράξη.) (Κάποιος που έχει φόβο Θεού κι αποφεύγει το κακό, όπως ο Ιώβ, είναι ζωντανός άνθρωπος.) (Οι άνθρωποι που γνωρίζουν τον Θεό, που μπορούν να ζουν σύμφωνα με τα λόγια Του και να βιώνουν την αλήθεια-πραγματικότητα είναι ζωντανοί άνθρωποι.) Μιλήσατε όλοι για μία μορφή εκδήλωσης. Για να σωθεί κάποιος και να γίνει ζωντανός άνθρωπος τελικά, πρέπει τουλάχιστον να μπορεί να προσέχει τα λόγια του Θεού και να μιλάει με συνείδηση και λογική. Πρέπει να σκέφτεται και να έχει διάκριση, να μπορεί να κατανοεί την αλήθεια και να την κάνει πράξη, να μπορεί να υποτάσσεται στον Θεό και να Τον λατρεύει. Έτσι είναι ένας αληθινός ζωντανός άνθρωπος. Τι σκέφτονται και κάνουν συχνά οι ζωντανοί άνθρωποι; Κάνουν κάποια πράγματα που οφείλουν να κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι. Κυρίως, εκτελούν καλά τα καθήκοντά τους, και έχουν φόβο Θεού κι αποφεύγουν το κακό σε όσα σκέφτονται και φανερώνουν, σε όσα λένε και σε όσα κάνουν σε τακτική βάση. Αυτήν τη φύση έχουν όσα σκέφτονται και κάνουν συχνά. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, όσα λένε και όσα κάνουν είναι τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό σύμφωνα με την αλήθεια. Ο Θεός δεν τα καταδικάζει αυτά ούτε τα αποστρέφεται και τ’ απορρίπτει· αντίθετα, τα αναγνωρίζει και τα εγκρίνει. Αυτό κάνουν οι ζωντανοί άνθρωποι κι αυτό πρέπει να κάνουν.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με αληθινή υποταγή μπορεί κανείς να έχει αληθινή εμπιστοσύνη

Αν οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν ζωντανά όντα και να καταθέσουν τη μαρτυρία τους για τον Θεό και να τους θεωρήσει άξιους ο Θεός, τότε πρέπει να αποδεχτούν τη σωτηρία Του· πρέπει να υποταχθούν πρόθυμα στην κρίση και στην παίδευσή Του και να αποδεχτούν πρόθυμα το κλάδεμα του Θεού. Μόνο τότε θα μπορέσουν να βάλουν σε εφαρμογή όλες τις αλήθειες που απαιτούνται απ’ τον Θεό και μόνο τότε θα κερδίσουν τη σωτηρία του Θεού και θα γίνουν αληθινά ζωντανοί. Οι ζωντανοί είναι εκείνοι που σώζονται απ’ τον Θεό· έχουν κριθεί και έχουν παιδευτεί απ’ τον Θεό, είναι πρόθυμοι να αφιερώσουν τον εαυτό τους και χαρούμενοι να θυσιάσουν τη ζωή τους για τον Θεό, πρόθυμα θα δαπανούσαν όλη τους τη ζωή για τον Θεό. Μόνο όταν οι ζωντανοί καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό μπορεί ο Σατανάς να ντροπιαστεί· μόνο οι ζωντανοί μπορούν να διαδώσουν το ευαγγελικό έργο του Θεού, μόνο οι ζωντανοί συμβαδίζουν με τις προθέσεις του Θεού και μόνο οι ζωντανοί είναι πραγματικοί άνθρωποι. Αρχικά, ο άνθρωπος που δημιούργησε ο Θεός ήταν ζωντανός, αλλά λόγω της διαφθοράς από τον Σατανά, ο άνθρωπος ζει μέσα στον θάνατο και υπό την επιρροή του Σατανά και, επομένως, με τον τρόπο αυτόν οι άνθρωποι έχουν γίνει οι νεκροί χωρίς πνεύμα, έχουν γίνει εχθροί που αντιστρατεύονται τον Θεό, έχουν γίνει εργαλεία του Σατανά και αιχμάλωτοι του Σατανά. Όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι που δημιουργήθηκαν απ’ τον Θεό έχουν γίνει νεκροί κι επομένως ο Θεός έχασε τη μαρτυρία Του κι έχασε την ανθρωπότητά Του, που ο ίδιος δημιούργησε και που είναι το μοναδικό πράγμα που έχει την πνοή Του. Αν ο Θεός είναι να πάρει πίσω τη μαρτυρία Του και να πάρει πίσω όσους έχουν φτιαχτεί από το δικό Του χέρι, οι οποίοι όμως έχουν γίνει αιχμάλωτοι του Σατανά, πρέπει να τους αναστήσει, ώστε να γίνουν ζωντανά όντα, και να τους ανακτήσει ώστε να ζουν στο φως Του. Οι νεκροί είναι εκείνοι που δεν έχουν πνεύμα, όσοι είναι μουδιασμένοι στο έπακρο και όσοι αντιστρατεύονται τον Θεό. Είναι, κυρίως, εκείνοι που δεν γνωρίζουν τον Θεό. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν την παραμικρή πρόθεση να υποταχθούν στον Θεό· μόνο επαναστατούν εναντίον Του και Τον αντιστρατεύονται και δεν έχουν την παραμικρή αφοσίωση στον Θεό. Οι ζωντανοί είναι εκείνοι των οποίων τα πνεύματα έχουν αναγεννηθεί, που ξέρουν να υποτάσσονται στον Θεό και που είναι αφοσιωμένοι στον Θεό. Κατέχουν την αλήθεια και τη μαρτυρία και αυτοί οι άνθρωποι και μόνο είναι ευχάριστοι στον Θεό μέσα στον οίκο Του.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Είσαι κάποιος που έχει έρθει στη ζωή;