Λίγο καιρό αφότου αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, άρχισα να ασκούμαι στο πότισμα των νεοφώτιστων. Επειδή ήμουν ενθουσιώδης, δραστήρια και είχα αποτελέσματα στο καθήκον μου, επιλέχθηκα ως επικεφαλής μικρότερης ομάδας. Αργότερα, έγινα διακόνισσα του ευαγγελίου. Οι αδελφοί και οι αδελφές μου έλεγαν ότι, αν και ήμουν νέα, ήμουν αρκετά αξιόπιστη, έφερα φορτίο στο καθήκον μου και ήμουν υπεύθυνη. Αυτό ικανοποίησε πραγματικά τη ματαιοδοξία μου. Τον Οκτώβριο του 2020, έγινα επικεφαλής εκκλησίας. Αυτό με έκανε να νιώθω ακόμα περισσότερο ότι ήμουν άτομο που είχε εργασιακή ικανότητα και επιδίωκε την αλήθεια.

Μετά από λίγο καιρό, μια ανώτερη επικεφαλής κανόνισε να εργαστεί μαζί μου η αδελφή Ολίβια. Ενώ της παρουσίαζα την κατάσταση της εκκλησίας, η επικεφαλής μίλησε για κάποια προβλήματα που υπήρχαν στην εκκλησία. Αφού το άκουσε αυτό, η Ολίβια είπε: «Πρέπει να βρούμε τη ρίζα του προβλήματος και να το λύσουμε γρήγορα. Διαφορετικά, θα εμποδίσει το έργο της εκκλησίας». Ένιωσα ντροπή όταν τους άκουσα να το συζητούν αυτό, επειδή ανησυχούσα ότι η Ολίβια θα με περιφρονούσε που υπήρχαν στο έργο μου αυτά τα προβλήματα. Τις επόμενες μέρες, η Ολίβια είδε στην πράξη πώς έκαναν τα καθήκοντά τους στην εκκλησία οι αδελφοί και οι αδελφές. Έπειτα, μπροστά σε αρκετούς συνεργάτες και στους αδελφούς και τις αδελφές μου, μου είπε: «Η διακόνισσα του ευαγγελίου και αρκετοί από τους επικεφαλής μικρότερων ομάδων που συνάντησα τις τελευταίες δύο μέρες δεν φέρουν φορτίο. Όταν οι νεοφώτιστοι έχουν αντιλήψεις και δυσκολίες, οι επικεφαλής μικρότερων ομάδων δεν ξέρουν πώς να τις επιλύσουν και δεν αναζητούν ενεργά λύσεις γι’ αυτές, αλλά αντίθετα βαλτώνουν στις δυσκολίες. Δεν μπορούν να ποτίσουν καλά τους νεοφώτιστους έτσι». Ένιωσα μια μικρή αντίσταση όταν άκουσα αυτό που είπε, επειδή εγώ η ίδια είχα εστιάσει στην καλλιέργεια αρκετών επικεφαλής μικρότερων ομάδων. Ακούγοντάς τη να μιλάει έτσι γι’ αυτούς, φάνηκε σαν να μην τα πήγαινε καλά κανείς τους. Ένιωσα ότι ίσως ήταν υπερβολικά απαιτητική. Σκέφτηκα: «Μόλις έφτασες και δεν καταλαβαίνεις τις λεπτομέρειες της κατάστασης, κι όμως άρχισες να ψάχνεις για ψεγάδια. Θέλεις να δείξεις ότι φέρεις φορτίο και μπορείς να εντοπίζεις προβλήματα; Μήπως προσπαθείς απλώς να κάνεις εντύπωση επειδή είσαι καινούργια εδώ; Αν συνεχίσεις να σκαλίζεις τα προβλήματα στο έργο μου, δεν θα καταστρέψεις την καλή εικόνα που έχω στα μάτια των αδελφών μου;» Συγκράτησα τον θυμό μου και είπα: «Έχεις δίκιο γι’ αυτά τα προβλήματα. Ωστόσο, τόσο οι επικεφαλής μικρότερων ομάδων όσο και η διακόνισσα του ευαγγελίου αντιμετωπίζουν πρακτικές δυσκολίες, οπότε μερικές φορές η παρακολούθηση του έργου δεν γίνεται σωστά, και πρέπει να δείξουμε κατανόηση». Αφού το άκουσε αυτό, είπε: «Αυτές οι δυσκολίες μπορούν να επιλυθούν με συναναστροφή πάνω στην αλήθεια. Αν μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια και να κατανοήσουν την πρόθεση του Θεού, θα φέρουν φορτίο και θα είναι υπεύθυνοι στο καθήκον τους. Το βασικό είναι το κατά πόσο συναναστρεφόμαστε πάνω στην αλήθεια για να λύσουμε αυτά τα προβλήματα». Θύμωσα ακόμα περισσότερο και σκέφτηκα: «Μήπως εννοείς ότι δεν είμαι ικανή να συναναστραφώ πάνω στην αλήθεια για να λύσω αυτά τα προβλήματα;» Η άποψή μου για την Ολίβια άλλαξε εντελώς. Δεν τη θεωρούσα πλέον συνεργάτιδά μου ή κάποια που θα μπορούσε να με βοηθήσει, αλλά αντίπαλό μου. Σκέφτηκα: «Αν συνεχιστεί αυτό, αργά ή γρήγορα θα αναλάβει εκείνη τα ηνία του έργο. Εγώ είμαι η επικεφαλής, κι εκείνη είναι εδώ απλώς για να συνεργαστεί μαζί μου. Είναι καλύτερή μου από κάθε άποψη και πάντα με ντροπιάζει. Είναι δυνατόν να διατηρήσω έτσι την αξιοπρέπειά μου; Και τι θα σκεφτούν για μένα οι αδελφοί και οι αδελφές μου;» Μετά από αυτό, δεν ήθελα πλέον ούτε να συνεργάζομαι μαζί της ούτε να της μιλάω.

Μια φορά, σε μια συνάντηση συνεργατών, διαβάσαμε τα λόγια του Θεού που αποκάλυπταν ότι οι ψευδοεπικεφαλής δεν κάνουν αληθινό έργο. Η Ολίβια έκανε αυτοκριτική και μοιράστηκε την κατανόηση που είχε για τον εαυτό της, λέγοντας ότι βρισκόταν στην εκκλησία εδώ και λίγο καιρό, αλλά επειδή δεν είχε κάνει καθόλου αληθινό έργο, οι δυσκολίες των νεοφώτιστων δεν μπορούσαν να επιλυθούν εγκαίρως. Είπε ότι αυτό τους έκανε να ζουν συνεχώς με τις δυσκολίες τους, και ότι δεν ήξεραν πώς να κάνουν πράξη την αλήθεια, πράγμα που καθυστερούσε την ανάπτυξή τους στη ζωή. Αν και η Ολίβια συζητούσε για την αυτογνωσία, εμένα μου φάνηκε σαν να με εξέθετε που δεν έκανα καθόλου αληθινό έργο. Άρχισα να κάνω εικασίες για το τι εννοούσε: «Μιλάς γι’ αυτά τα προβλήματα σκόπιμα, ώστε να μάθουν όλοι για τα προβλήματα στο έργο μου, έτσι δεν είναι; Μέχρι πρότινος, οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν καλή εντύπωση για μένα, αλλά τώρα που με εξέθεσες έτσι, είναι σαν να βλάπτεις εσκεμμένα την εικόνα μου, έτσι δεν είναι; Τι θα σκεφτούν για μένα τώρα;» Εκείνη τη στιγμή, ένιωθα μεγάλη αντίσταση και ήθελα να φύγω, αλλά θεωρώντας ότι ήταν παράλογο να κάνω κάτι τέτοιο, πιέστηκα και έμεινα μέχρι το τέλος. Εκείνο το βράδυ, η Ολίβια ήρθε να συζητήσουμε ποιος είχε φορτίο ώστε να τον καλλιεργήσουμε για επικεφαλής της ομάδας ποτίσματος. Όταν μου έκανε αυτήν την ερώτηση, ένιωσα μεγάλη αντίσταση και σκέφτηκα: «Έχει μείνει και κανένας κατάλληλος υποψήφιος; Όλους τους καλούς τους απέρριψες. Συζητάς ανοιχτά τα προβλήματα που υπάρχουν στην εκκλησία μας όχι μόνο εδώ, αλλά ακόμα και μπροστά σε αδελφούς και αδελφές από άλλες εκκλησίες. Πλέον και οι άλλες εκκλησίες ξέρουν ότι δεν κάνω αληθινό έργο. Γιατί δεν λαμβάνεις υπόψη τα αισθήματά μου πριν μιλήσεις; Νομίζω ότι με στοχοποιείς εσκεμμένα!» Είπα αυστηρά: «Από τότε που ήρθες, κανείς άλλος δεν έχει επωμιστεί φορτίο!» Μου απάντησε με χαμηλή φωνή: «Δηλαδή εννοείς ότι δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ;» Συνειδητοποίησα ότι ήμουνα πολύ παρορμητική και δεν θα έπρεπε να το είχα πει αυτό, οπότε απάντησα αμέσως: «Όχι». Για λίγη ώρα, μείναμε και οι δύο σιωπηλές κι ύστερα συνεχίσαμε να συζητάμε για το έργο. Αργότερα, όταν σκέφτηκα τι είπα στην αδελφή μου, ένιωσα κάποιες ενοχές. Το γεγονός ότι η Ολίβια είχε ανακαλύψει προβλήματα στο έργο μας έδειχνε ότι μπορούσε να φέρει φορτίο. Πώς μπόρεσα να της μιλήσω έτσι; Ήθελα να της ζητήσω συγγνώμη μετά το τέλος της συζήτησης, αλλά μόλις απασχολήθηκα με το έργο, το ξέχασα.

Αργότερα, όταν είδα την ανώτερη επικεφαλής να συμβουλεύεται την Ολίβια για όλα τα θέματα, ένιωσα πολύ άβολα: «Είμαι κι εγώ επικεφαλής. Τι θα σκεφτούν για μένα οι αδελφοί και οι αδελφές μου; Θα πουν ότι είμαι άχρηστη ως επικεφαλής και ότι είμαι περιττή;» Ένιωσα ότι η Ολίβια μου έκλεβε τη δόξα και τη ζήλευα. Σκέφτηκα: «Αν δεν είχε έρθει εδώ, η επικεφαλής θα συζητούσε το έργο μ’ εμένα». Σκέφτηκα επίσης το γεγονός ότι η Ολίβια κυριαρχούσε πλέον σε όλο το έργο, και πίστευε στον Θεό για πολύ καιρό και καταλάβαινε περισσότερη αλήθεια από μένα. Είχε επίσης επισημάνει τα προβλήματα στο έργο μου μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές μου, οπότε δεν είχα ιδέα τι σκέφτονταν τώρα για μένα. Όταν σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα, ένιωσα μια αίσθηση κρίσης. Ανησυχούσα ότι η Ολίβια θα μου έκλεβε τη θέση. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο δυσαρεστημένη γινόμουν, και μου γεννήθηκε η επιθυμία να την εκδικηθώ: «Δεν σε νοιάζουν τα αισθήματά μου, οπότε από εδώ και πέρα δεν θα σου κάνω τη ζωή εύκολη». Θυμάμαι μια φορά, συζητούσαμε για το έργο, και αφού η Ολίβια εξέφρασε την άποψή της, ζήτησε τη συμβουλή μου. Την αγνόησα και άρχισα να επικρίνω τις εργασιακές ρυθμίσεις της, λέγοντας ότι αυτό δεν θα λειτουργήσει και το άλλο δεν θα λειτουργήσει, για να της κάνω εσκεμμένα τη ζωή δύσκολη. Μια άλλη φορά, συζητούσαμε για μια δουλειά για την οποία ήταν κυρίως υπεύθυνη η Ολίβια. Εκείνη τη στιγμή, καταλάβαινα ξεκάθαρα πώς να λύσω το πρόβλημα, αλλά δεν ήθελα να κάνω καμία πρόταση. Σκέφτηκα μάλιστα: «Καλύτερα να αποτύχουν οι ρυθμίσεις σου. Έτσι, όλοι θα μάθουν ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις, και η επικεφαλής θα δει ότι είναι λάθος να μιλάει πάντα σ’ εσένα αντί για μένα». Μετά από αυτό, έκανε αρκετές προτάσεις, τις οποίες απέρριψα όλες. Όταν είδα ότι δεν ήξερε πώς να το λύσει και ήθελε να της δώσω κάποια συμβουλή, χάρηκα κρυφά: «Δεν μπορείς καν να κανονίσεις σωστά μια τέτοια δουλειά, και έχεις ακόμα το θράσος να μου κουνάς το δάχτυλο για το δικό μου έργο». Η επικεφαλής είδε ότι η κατάστασή μου δεν ήταν σωστή και μου υπενθύμισε ότι έπρεπε να συνεργάζομαι αρμονικά με την Ολίβια, αλλιώς το έργο της εκκλησίας θα καθυστερούσε. Αφού άκουσα τα λόγια της επικεφαλής μου, βαθιά μέσα μου ένιωσα λίγες τύψεις. Όταν το έργο μας είχε κολλήσει, δεν έφερα το φορτίο της επίλυσης αυτού του ζητήματος. Αντίθετα, απλώς παρακολουθούσα αμέτοχη και κορόιδευα. Δεν προστάτευα καθόλου το έργο της εκκλησίας. Αφού το συνειδητοποίησα αυτό, άλλαξα νοοτροπία και συμμετείχα στις συζητήσεις. Αλλά λόγω της προηγούμενης καθυστέρησης, οι εργασιακές ρυθμίσεις πραγματοποιήθηκαν πολύ αργά.

Ένα βράδυ, η επικεφαλής ήρθε να μου επισημάνει τα προβλήματά μου. Είπε: «Η επιθυμία σου για γόητρο και θέση είναι πολύ ισχυρή. Ανταγωνίζεσαι την Ολίβια για τη φήμη. Όταν συζητάτε για το έργο, δεν δέχεσαι καμία άποψη που προτείνει. Τις αντικρούεις όλες. Η Ολίβια νιώθει να την περιορίζεις και δεν ξέρει πώς να συνεργαστεί μαζί σου. Πρέπει να κάνεις λίγη αυτοκριτική». Αφού άκουσα τα λόγια της επικεφαλής μου, ένιωσα πολύ λυπημένη και θιγμένη: «Γιατί η Ολίβια ανέφερε τα προβλήματά μου πίσω από την πλάτη μου; Αν ήθελε πραγματικά να με βοηθήσει, θα μπορούσε να μου το πει προσωπικά. Τώρα η επικεφαλής ξέρει τα προβλήματά μου και μπορεί να με απαλλάξει από τα καθήκοντά μου». Μόλις το σκέφτηκα αυτό, άνοιξα την καρδιά μου στην επικεφαλής για την κατάστασή μου. Πρότεινα μέχρι και να παραιτηθώ αναλαμβάνοντας την ευθύνη, για να μη συνεχίσω να καθυστερώ το έργο της εκκλησίας. Την ώρα που αναφέρθηκα στην παραίτηση, παραλίγο να ραγίσει η καρδιά μου. Ένιωσα ότι ήμουν στα πρόθυρα του να χάσω το καθήκον μου. Η επικεφαλής συναναστράφηκε μαζί μου και είπε: «Όταν έχουμε προβλήματα, δεν μπορούμε να τα αποφεύγουμε. Πρέπει να αναζητούμε την αλήθεια και να κάνουμε αυτοκριτική. Το γεγονός ότι η Ολίβια μπορεί να βρίσκει προβλήματα στο έργο δείχνει ότι μπορεί να φέρει φορτίο. Αυτό δεν είναι ωφέλιμο για το έργο της εκκλησίας; Γιατί δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις σωστά; Πάντα τη ζηλεύεις και φοβάσαι ότι θα σε ξεπεράσει. Αυτό δείχνει ότι η επιθυμία σου για θέση είναι πολύ ισχυρή». Μετά τη συναναστροφή της επικεφαλής μου, συνειδητοποίησα ότι η επιθυμία μου για γόητρο και θέση ήταν όντως πολύ ισχυρή. Έπρεπε να αναζητήσω την αλήθεια για να διορθώσω την κατάστασή μου. Δεν μπορούσα πλέον να νιώθω αρνητική και να αντιστέκομαι.

Μετά από αυτό, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού, και απέκτησα κάποια κατανόηση της διεφθαρμένης διάθεσης που είχα εκδηλώσει. Τα λόγια του Θεού λένε: «Οι αντίχριστοι πιστεύουν ότι όποιος τους εκθέτει το κάνει απλώς για να τους δυσκολεύει, γι’ αυτό και συναγωνίζονται και πολεμούν με όποιον τους εκθέτει. Λόγω της τέτοιου είδους φύσης του αντίχριστου την οποία διαθέτουν, δεν θα είναι ποτέ ευγενικοί με όποιον τους κλαδεύει ούτε θα ανεχθούν ή θα υπομείνουν όποιον το κάνει, πόσο μάλλον θα νιώσουν ευγνωμοσύνη ή θα επαινέσουν όποιον το κάνει. Αντίθετα, αν κάποιος τους κλαδέψει και τους κάνει να χάσουν την αξιοπρέπειά τους και την υπόληψή τους, θα τρέφουν μέσα στην καρδιά τους μίσος γι’ αυτό το άτομο και θα ψάχνουν ευκαιρία να το εκδικηθούν. Τι μίσος έχουν για τους άλλους! Αυτό σκέφτονται, και λένε ανοιχτά μπροστά στους άλλους: “Σήμερα με κλάδεψες· τώρα, λοιπόν, η βεντέτα μας γράφτηκε στην πέτρα. Πάρε εσύ τον δρόμο σου κι εγώ τον δικό μου, αλλά ορκίζομαι ότι θα πάρω την εκδίκησή μου! Αν μου εξομολογηθείς το λάθος σου, αν σκύψεις το κεφάλι μπροστά μου ή αν γονατίσεις και με παρακαλέσεις, θα σε συγχωρήσω, αλλιώς δεν θα το αφήσω ποτέ να περάσει έτσι!” Ό,τι κι αν λένε ή κάνουν οι αντίχριστοι, δεν βλέπουν ποτέ το καλοπροαίρετο κλάδεμα κάποιου ή την ειλικρινή βοήθεια κάποιου ως την έλευση της αγάπης και της σωτηρίας του Θεού. Αντιθέτως, το βλέπουν ως σημάδι ταπείνωσης και ως τη στιγμή που ντροπιάστηκαν πιο πολύ από ποτέ. Αυτό δείχνει ότι οι αντίχριστοι δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια, ότι η διάθεσή τους είναι να αποστρέφονται και να μισούν την αλήθεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. Ο Θεός αποκάλυψε ότι όταν οι αντίχριστοι κλαδεύονται, όχι μόνο δεν το αποδέχονται, αλλά αρχίζουν επίσης να μισούν το άτομο που τους κλάδεψε και θέλουν να ανταποδώσουν. Είδα ότι οι αντίχριστοι δεν αποδέχονται την αλήθεια, αποστρέφονται την αλήθεια και μισούν την αλήθεια. Στο παρελθόν, όταν έβλεπα τη λέξη «εκδίκηση», θεωρούσα αυτήν την προσέγγιση κακόβουλη. Δεν πίστευα ότι εκδήλωνα κακοβουλία και ότι μπορούσα να κάνω τέτοιου είδους πράγματα. Μόνο οι αντίχριστοι και οι κακοί άνθρωποι θα εκδικούνταν τους άλλους. Όταν όμως ξανασκέφτηκα τη δική μου συμπεριφορά, δεν ήταν ίδια με των αντίχριστων; Όταν η Ολίβια επισήμανε τα προβλήματα στο έργο μου μπροστά στους συνεργάτες, τους αδελφούς και τις αδελφές μου, ένιωσα ότι η εικόνα μου είχε δεχθεί πλήγμα, οπότε ανέπτυξα μια προκατάληψη και αντίσταση απέναντί της. Κατά τη διάρκεια μιας συνάθροισης, η Ολίβια συνειδητοποίησε ότι δεν έκανε αληθινό έργο με βάση τα λόγια του Θεού, και εγώ ένιωσα ότι εξέθετε εσκεμμένα τα προβλήματα στο έργο μου συζητώντας για την αυτογνωσία της, οπότε η προκατάληψή μου εναντίον της μεγάλωσε. Της επιτέθηκα μάλιστα, λέγοντας ότι κανείς άλλος δεν είχε επωμιστεί φορτίο από τότε που ήρθε εκείνη. Όταν είδα ότι η επικεφαλής συζητούσε πάντα μαζί της το έργο, ένιωσα ότι μου είχαν κλέψει τη δόξα. Για να την εκδικηθώ, δεν εξέφραζα τις προτάσεις μου όταν συζητούσαμε για το έργο, και όταν η Ολίβια εξέφραζε τις σκέψεις και τις προτάσεις της, έβρισκα ψεγάδια και την απέρριπτα, πράγμα που καθιστούσε αδύνατη την πρόοδο του έργου. Θεωρούσα την αδελφή μου αντίπαλο. Για να διατηρήσω τη φήμη και τη θέση μου, μπορούσα ακόμη και να της επιτεθώ και να την εκδικηθώ. Η διάθεση που αποκάλυψα δεν ήταν η ίδια με τη διάθεση ενός αντίχριστου; Συν τοις άλλοις, σκέφτηκα ότι τα προβλήματα που επισήμαινε στο έργο μου ήταν υπαρκτά. Αν είχα αναζητήσει την αλήθεια για να κάνω αυτοκριτική και να διορθώσω τις αποκλίσεις, τότε τα προβλήματα θα μπορούσαν να είχαν λυθεί γρήγορα. Αυτό θα ήταν ωφέλιμο για το έργο μας. Αλλά όχι μόνο δεν το αποδέχτηκα, αλλά ήθελα επίσης να εκδικηθώ την αδελφή μου. Πραγματικά δεν άξιζα να αποκαλούμαι πιστή στον Θεό!

Αργότερα, διάβασα άλλα δύο χωρία των λόγων του Θεού που με έκαναν να καταλάβω την ουσία και τις συνέπειες αυτής της συμπεριφοράς. Τα λόγια του Θεού λένε: «Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της φύσης των αντίχριστων είναι η φαυλότητα. Τι σημαίνει “φαυλότητα”; Σημαίνει ότι έχουν μια ιδιαίτερα ελεεινή στάση απέναντι στην αλήθεια —όχι μόνο δεν καταφέρνουν να υποταχθούν σ’ αυτήν και όχι μόνο αρνούνται να την αποδεχτούν, αλλά καταδικάζουν μάλιστα και εκείνους που τους κλαδεύουν. Αυτή είναι η φαύλη διάθεση των αντίχριστων. Οι αντίχριστοι πιστεύουν ότι όποιος αποδέχεται το κλάδεμα είναι ευάλωτος στον εκφοβισμό, και ότι οι άνθρωποι που κλαδεύουν συνεχώς τους άλλους είναι εκείνοι που επιθυμούν πάντα να πειράζουν και να εκφοβίζουν τους ανθρώπους. Έτσι, ένας αντίχριστος αντιστέκεται σε όποιον τον κλαδεύει, και κάνει τη ζωή του ανθρώπου αυτού δύσκολη. Και όποιος αναφέρει τις ελλείψεις ή τη διαφθορά ενός αντίχριστου ή συναναστραφεί μαζί του σχετικά με την αλήθεια και τις προθέσεις του Θεού, ή τον οδηγήσει να γνωρίσει τον εαυτό του, εκείνος νομίζει ότι το άτομο αυτό τον ζορίζει και του προκαλεί δυσαρέσκεια. Μισεί αυτό το άτομο από τα βάθη της καρδιάς του, και το εκδικείται και του προκαλεί δυσκολίες. […] Τι είδους άνθρωποι διακατέχονται από μια τέτοια φαύλη διάθεση; Οι κακοί άνθρωποι. Είναι γεγονός ότι οι αντίχριστοι είναι κακοί άνθρωποι. Επομένως, μόνο οι κακοί άνθρωποι και οι αντίχριστοι διακατέχονται από μια τέτοια φαύλη διάθεση. Όταν ένας φαύλος άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με οποιαδήποτε καλοπροαίρετη προτροπή, κατηγορία, διδασκαλία ή βοήθεια, η στάση του δεν είναι να νιώσει ευγνωμοσύνη ή να την αποδεχτεί ταπεινά, αλλά αντίθετα εξοργίζεται απ’ τη ντροπή του και νιώθει ακραία εχθρότητα, μίσος, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να ανταποδώσει» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. «Οι αντίχριστοι θεωρούν τη θέση και τη φήμη τους πιο σημαντικά από οτιδήποτε άλλο. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο δόλιοι, ύπουλοι και μοχθηροί, αλλά και πάρα πολύ φαύλοι. Τι κάνουν όταν διαπιστώνουν ότι κινδυνεύει η θέση τους ή όταν δεν βρίσκονται πια στην καρδιά των ανθρώπων, όταν οι άνθρωποι εκείνοι παύουν να τους επιδοκιμάζουν και να τους φέρονται στοργικά, όταν οι άλλοι δεν τους σέβονται και δεν τους θαυμάζουν πια και οι ίδιοι έχουν βυθιστεί στην ατίμωση; Ξαφνικά γίνονται εχθρικοί. Μόλις χάσουν τη θέση τους, χάνουν την προθυμία τους να εκτελέσουν οποιοδήποτε καθήκον, τα κάνουν όλα επιπόλαια και δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να κάνουν το παραμικρό. Αυτή, όμως, δεν είναι η χειρότερη εκδήλωση. Και ποια είναι η χειρότερη εκδήλωση; Από τη στιγμή που αυτοί οι άνθρωποι χάνουν το κύρος τους και κανείς δεν τους θαυμάζει ούτε παραπλανιέται απ’ αυτούς, εκδηλώνεται το μίσος, η ζήλια και η εκδίκηση. Όχι μόνο δεν έχουν θεοφοβούμενη καρδιά, αλλά δεν έχουν ούτε ίχνος υποταγής. Μέσα τους, επιπλέον, μισούν τον οίκο του Θεού, την εκκλησία, καθώς και τους επικεφαλής και τους εργάτες· λαχταρούν να προκύψουν προβλήματα στο έργο της εκκλησίας ή να βρεθεί σε αδιέξοδο· θέλουν να γελάσουν εις βάρος της εκκλησίας, καθώς και των αδελφών. Μισούν, επίσης, όποιον επιδιώκει την αλήθεια και έχει φόβο Θεού. Επιτίθενται και χλευάζουν οποιονδήποτε είναι αφοσιωμένος στο καθήκον του και πρόθυμος να πληρώσει τίμημα. Αυτή είναι η διάθεση των αντίχριστων· και δεν είναι φαύλη; Πρόκειται σαφώς για κακούς ανθρώπους· οι αντίχριστοι είναι στην ουσία τους κακοί άνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δεύτερο)]. Το να βλέπω λέξεις όπως «φαύλοι» και «κακοί άνθρωποι» μού προκάλεσε φόβο και θλίψη. Δεν περίμενα ότι αυτές οι λέξεις θα ίσχυαν για μένα. Το γεγονός ότι η Ολίβια επισήμανε τα προβλήματα στο έργο μου χάλασε την εικόνα μου. Της επιτέθηκα και την εκδικήθηκα, φέρνοντάς την εσκεμμένα σε δύσκολη θέση όταν συζητούσαμε για το έργο, και ψάχνοντας για ψεγάδια στις εργασιακές ρυθμίσεις της. Όταν ήξερα πώς να λύσω ένα πρόβλημα που είχε στο έργο της, δεν το εξηγούσα καν, επειδή ήθελα να την ντροπιάσω και να γελάσω εις βάρος της. Όταν η επικεφαλής με εξέθεσε και με κλάδεψε, όχι μόνο δεν έκανα αυτοκριτική, αλλά τη μίσησα κιόλας που ανέφερε τα προβλήματά μου. Ήμουν αρνητική και αντιστεκόμουν, ξεσπούσα τον θυμό μου στο καθήκον μου, και ήθελα ακόμη και να παραιτηθώ και να σταματήσω να κάνω το καθήκον μου. Αυτό που εκδήλωσα ήταν το ίδιο με έναν αντίχριστο, μια φαύλη διάθεση! Πίστευα στα εξής ρητά: «Δεν θα επιτεθώ εκτός κι αν μου επιτεθούν» και «Αν είσαι αγενής μαζί μου, θα είμαι κι εγώ άδικος μαζί σου». Όταν κάποιος επηρέαζε τα συμφέροντα και την εικόνα μου, τον μισούσα, του επιτιθόμουν και τον εκδικούμουν. Θυμήθηκα μια φορά πριν πιστέψω στον Θεό που είχα μια αντιπαράθεση με μια φίλη και εκείνη μίλησε άσχημα για μένα σε κάποιον άλλον. Θύμωσα πολύ και σκέφτηκα: «Αν είσαι αγενής μαζί μου, θα είμαι κι εγώ άδικη μαζί σου». Είπα σε εκείνο το άλλο άτομο έμμεσα: «Πώς γίνεται να είσαι τόσο ανόητος; Γιατί είσαι τόσο καλός μαζί της; Δεν ξέρεις καν ότι λέει άσχημα πράγματα για σένα πίσω από την πλάτη σου!» Πίστευα ότι αν δεν ανταπέδιδα το χτύπημα μετά τον εκφοβισμό που δέχθηκα, θα ήμουν αδύναμη. Το να ζω με αυτές τις φιλοσοφίες με έκανε εγωίστρια και κακόβουλη, διέστρεψε τη σκέψη μου και με έκανε ανίκανη να διακρίνω το καλό από το κακό. Μόλις το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα ότι ήμουν φρικτή. Αν δεν αντιμετώπιζα τη φαύλη διάθεσή μου, θα μπορούσα μόνο να κάνω περισσότερο κακό, και τότε θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε ο Θεός! Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, μέσα από την κρίση και την αποκάλυψη του λόγου Σου, μπορώ να δω ότι η ανθρώπινη φύση μου είναι ανεπαρκής και είμαι αρκετά φαύλη. Θέλω να μετανοήσω και να κάνω πράξη την αλήθεια για να αλλάξω τον εαυτό μου. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με».

Αργότερα, στα λόγια του Θεού, διάβασα: «Όταν κάποιος σε επιβλέπει ή σε παρατηρεί λιγάκι, ή επιχειρεί να σε κατανοήσει σε βαθύτερο επίπεδο, προσπαθώντας να κάνει μαζί σου μια ειλικρινή κουβέντα και να ανακαλύψει ποια ήταν η κατάστασή σου όλον αυτόν τον καιρό, και ακόμα και κάποιες φορές η στάση του είναι λιγάκι πιο αυστηρή, και σε κλαδεύει, σε πειθαρχεί και σε αποδοκιμάζει λιγάκι, όλο αυτό γίνεται επειδή επιδεικνύει ευσυνείδητη και υπεύθυνη στάση απέναντι στο έργο του οίκου του Θεού. Δεν θα πρέπει να έχεις καθόλου αρνητικές σκέψεις ούτε θα πρέπει να αντιδράς με αρνητικά συναισθήματα. Τι σημαίνει αν μπορείς να το αποδεχτείς όταν οι άλλοι σε επιβλέπουν, σε παρατηρούν και προσπαθούν να σε καταλάβουν; Ότι στην καρδιά σου αποδέχεσαι την εξονυχιστική εξέταση από τον Θεό. Αν δεν αποδέχεσαι την επίβλεψη, την παρατήρηση και τις προσπάθειες των ανθρώπων να σε καταλάβουν, και αν μάλιστα αντιτίθεσαι σθεναρά σε όλα αυτά, είσαι τότε σε θέση να αποδεχτείς την εξονυχιστική εξέταση από τον Θεό; Η εξονυχιστική εξέταση από τον Θεό είναι πάρα πολύ πιο λεπτομερής, βαθιά και ακριβής από όταν οι άνθρωποι προσπαθούν να σε καταλάβουν· οι απαιτήσεις του Θεού είναι πολύ πιο συγκεκριμένες, αυστηρές και αναλυτικές. Αν δεν μπορείς καν να αποδεχτείς την επίβλεψη από τον εκλεκτό λαό του Θεού, δεν είναι κούφια λόγια οι ισχυρισμοί σου ότι μπορείς να αποδεχτείς την εξονυχιστική εξέταση από τον Θεό; Για να είσαι σε θέση να αποδεχτείς την εξονυχιστική εξέταση και τον έλεγχο του Θεού, του Θεού, πρέπει πρώτα να αποδεχτείς την επίβλεψη από τον οίκο του Θεού, από τους επικεφαλής και τους εργάτες ή από τους αδελφούς και τις αδελφές» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (7)]. «Όποια προβλήματα κι αν έχεις ή όποια διαφθορά κι αν αποκαλύψεις, θα πρέπει πάντοτε να κάνεις αυτοκριτική και να έχεις αυτογνωσία με βάση τα λόγια του Θεού ή να ζητάς από τους αδελφούς και τις αδελφές να σου επισημάνουν αυτά τα πράγματα. Το πιο σημαντικό είναι ότι θα πρέπει να αποδεχθείς την εξονυχιστική εξέταση του Θεού, να προσέλθεις ενώπιόν Του, και να Του ζητήσεις να σε διαφωτίσει και να σε φωτίσει. Όποια μέθοδο κι αν χρησιμοποιείς, μέσω της αυτοκριτικής μπορείς να καταφέρεις να εντοπίζεις έγκαιρα τα προβλήματα κι έπειτα να τα λύνεις· αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Δεν πρέπει να περιμένεις μέχρι να σε αποκαλύψει και να σε αποκλείσει ο Θεός για να νιώσεις μεταμέλεια, καθώς θα είναι πολύ αργά για να μετανιώσεις!» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο έβδομο: Είναι μοχθηροί, ύπουλοι και δόλιοι (Μέρος πρώτο)]. Μόνο αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές μου με επιβλέπουν και με καθοδηγούν μόνο και μόνο επειδή είναι σοβαροί και υπεύθυνοι για το έργο. Θα πρέπει να το αποδέχομαι από τον Θεό και να μάθω να αποδέχομαι και να υπακούω. Μόνο έτσι αποδέχεται κανείς την εξονυχιστική εξέταση του Θεού και έχει θεοφοβούμενη καρδιά. Όταν η αδελφή μου ανακάλυψε τα προβλήματά μου και μου τα επισήμανε, ο σκοπός ήταν να με βοηθήσει και να με στηρίξει. Οι εμπειρίες ζωής που είχα ήταν πολύ ρηχές. Οι νεοφώτιστοι είχαν προβλήματα στα καθήκοντά τους, αλλά εγώ δεν μπορούσα να συναναστραφώ πάνω στην αλήθεια για να τα λύσω, και πολλές φορές, απλώς κανόνιζα το έργο για να τελειώνω και το άφηνα εκεί, χωρίς μετέπειτα παρακολούθηση ή βοήθεια. Το έργο δεν είχε επιτύχει κανένα αποτέλεσμα. Δεν κατανοούσα τις αρχές για τη διευθέτηση του προσωπικού, οπότε ήταν αναπόφευκτο ορισμένα άτομα να είναι ακατάλληλα. Η Ολίβια καταλάβαινε κάποια αλήθεια και μπορούσε να δει ορισμένα ζητήματα καθαρά, οπότε αν είχαμε συνεργαστεί στο έργο της εκκλησίας, όχι μόνο θα είχε βοηθηθεί το έργο, αλλά θα μπορούσα κι εγώ να είχα μάθει από εκείνη και να είχα βελτιωθεί. Μόνο τότε κατάλαβα γιατί ο Θεός απαιτούσε από εμάς να συνεργαζόμαστε στα καθήκοντά μας, αντί να τα κάνουμε μόνοι μας. Επειδή οι άνθρωποι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις και πολλά ελαττώματα. Πρέπει να επιβλέπουμε ο ένας τον άλλον, να καθοδηγούμε ο ένας τον άλλον και να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Μόνο έτσι μπορούμε να αποφεύγουμε τα λάθη. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα πολλές ενοχές. Δεν μπορούσα πλέον να ζω για το γόητρο και τη θέση. Έπρεπε να μάθω να βάζω στην άκρη τον εαυτό μου, να αποδέχομαι την επίβλεψη και την καθοδήγηση των άλλων, να συνεργάζομαι με την αδελφή μου, να αναζητάμε την αλήθεια και να λύνουμε τα προβλήματα στο έργο μαζί, και να εκτελώ σωστά το καθήκον μου.

Μετά από αυτό, με έστειλαν σε μια άλλη εκκλησία για να κάνω το καθήκον μου. Όταν χωρίστηκα από την Ολίβια, ένιωσα μεγάλη μεταμέλεια. Έτσι, προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό, λέγοντας ότι από εδώ και στο εξής, ήθελα να κάνω σωστά το καθήκον μου και να επικεντρωθώ στη διόρθωση των διεφθαρμένων διαθέσεών μου. Μια φορά, ζήτησα από την αδελφή Εσθήρ, η οποία ήταν υπεύθυνη για το έργο ποτίσματος, να μου εξηγήσει πώς πήγαιναν οι συναθροίσεις των νεοφώτιστων. Η Εσθήρ μού έδωσε μια συμβουλή: «Πάντα πηγαίνεις σε άλλες συναθροίσεις και σπάνια έρχεσαι στις συναθροίσεις των νεοφώτιστων, με αποτέλεσμα η επικεφαλής να φαίνεται απούσα. Κανένας από τους αδελφούς και τις αδελφές δεν σε ξέρει. Δεν σου είναι εύκολο να παρακολουθείς το έργο τους ή να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις και τις δυσκολίες τους». Ακούγοντάς τη να το λέει αυτό, έμεινα άναυδη και κατακοκκίνισα. Σκέφτηκα: «Πώς μπορείς να με αποκαλείς απούσα επικεφαλής; Δεν εννοείς ότι δεν κάνω πραγματικό έργο και ότι είμαι άχρηστη; Είσαι πολύ σκληρή! Δεν είναι ότι δεν δουλεύω, απλώς παρακολουθώ άλλο έργο. Αφού είσαι υπεύθυνη γι’ αυτήν την ομάδα, θα έπρεπε να έχεις εσύ την ευθύνη. Δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα εγώ. Αν οι ανώτεροι επικεφαλής ακούσουν τα λόγια σου, δεν θα νομίσουν ότι δεν κάνω πραγματικό έργο; Δεν πάει άλλο έτσι. Πρέπει να βρω κάποιες αποκλίσεις στο έργο σου για να μιλήσω γι’ αυτές». Όταν το σκέφτηκα αυτό, συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου δεν ήταν σωστή. Η αδελφή μου επισήμαινε προβλήματα στο έργο μου, και αντί να το αποδεχτώ αυτό και να στοχαστώ, σκέφτηκα ότι ήταν πολύ σκληρή και ήθελα να βρω προβλήματα και στο δικό της έργο για να την αντικρούσω. Αρνιόμουν να αποδεχτώ την αλήθεια και προσπαθούσα πάλι να εκδικηθώ. Αμέσως προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, η Εσθήρ μού επισήμανε ένα ζήτημα και στην καρδιά μου ένιωσα αντίσταση και επαναστατικότητα, πράγμα που πάει ενάντια στην πρόθεσή Σου. Θέλω να αποδεχτώ, να υπακούσω και να κάνω αυτοκριτική». Αφού προσευχήθηκα, στοχάστηκα και συνειδητοποίησα ότι όντως είχα πρόβλημα. Είχα επαναπαυθεί τόσο πολύ στην Εσθήρ που ένιωθα ότι, εφόσον ήταν εκείνη υπεύθυνη για το πότισμα των νεοφώτιστων, μπορούσα να χαλαρώσω, κι έτσι δεν ανακατευόμουν καθόλου. Ως επικεφαλής εκκλησίας, σπάνια μάθαινα τις αληθινές καταστάσεις και δυσκολίες των νεοφώτιστων. Δεν εκπλήρωνα τις ευθύνες μου. Αυτή ήταν όντως μια εκδήλωση του ότι δεν έκανα πραγματικό έργο. Μετά από αυτό, είπα στην Εσθήρ: «Προηγουμένως, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπήρχε αυτό το πρόβλημα, αλλά θέλω να το αλλάξω». Αργότερα, ήρθα πραγματικά σε επαφή με τους νεοφώτιστους, παρακολουθούσα τις συναθροίσεις τους και πρόσφερα συναναστροφή για να διορθώσω τις καταστάσεις τους. Κάνοντας το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο, ένιωθα πολύ ήρεμη.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, συνειδητοποίησα ότι, αν ασκούμουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού και μάθαινα να αποδέχομαι την επίβλεψη, την καθοδήγηση και το κλάδεμα των αδελφών μου, μπορούσα πραγματικά να πετύχω κάποια αλλαγή. Δόξα τω Θεώ!