Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή:

«Εν αρχή ήτο η Οδός, και η Οδός ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο η Οδός» (Κατά Ιωάννην 1:1).

«Και ο Λόγος έγεινε σαρξ και κατώκησε μεταξύ ημών, και είδομεν την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας» (Κατά Ιωάννην 1:14).

«Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Κατά Ιωάννην 14:6).

«Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Τόσον καιρόν είμαι μεθ’ υμών, και δεν με εγνώρισας, Φίλιππε; όστις είδεν εμέ είδε τον Πατέρα· και πως συ λέγεις, Δείξον εις ημάς τον Πατέρα; Δεν πιστεύεις ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί και ο Πατήρ είναι εν εμοί; τους λόγους, τους οποίους εγώ λαλώ προς υμάς, απ’ εμαυτού δεν λαλώ· αλλ’ ο Πατήρ ο μένων εν εμοί αυτός εκτελεί τα έργα. Πιστεύετέ μοι ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί και ο Πατήρ είναι εν εμοί· ει δε μη, διά τα έργα αυτά πιστεύετέ μοι» (Κατά Ιωάννην 14:9-11).

«Εγώ και ο Πατήρ εν είμεθα» (Κατά Ιωάννην 10:30).

Σχετικά λόγια του Θεού:

Η «ενσάρκωση» είναι η εμφάνιση του Θεού εν σαρκί· ο Θεός εργάζεται μεταξύ της δημιουργημένης ανθρωπότητας με την εικόνα της σάρκας. Αφού, λοιπόν, είναι ο ενσαρκωμένος Θεός, πρέπει πρώτα να πάρει σάρκα, σάρκα με κανονική ανθρώπινη φύση· αυτή είναι η πιο βασική προϋπόθεση. Στην πραγματικότητα, η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού είναι πως ο Θεός ζει και εργάζεται στη σάρκα, ότι ο Θεός στην ίδια Του την ουσία ενσαρκώνεται, γίνεται άνθρωπος.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό

Ο Χριστός, με κανονική ανθρώπινη φύση, είναι μια σάρκα στην οποία υλοποιείται το Πνεύμα, και κατέχει κανονική ανθρώπινη φύση, κανονική λογική και ανθρώπινη σκέψη. «Υλοποιείται» σημαίνει πως ο Θεός γίνεται άνθρωπος, πως το Πνεύμα ενσαρκώνεται. Για να το θέσω πιο απλά, είναι όταν ο ίδιος ο Θεός κατοικεί σε σάρκα με κανονική ανθρώπινη φύση και μέσω αυτής εκφράζει το θείο έργο Του —αυτό σημαίνει το να υλοποιείται ή να ενσαρκώνεται.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό

Η σημασία της ενσάρκωσης είναι ότι ένας συνηθισμένος, κανονικός άνθρωπος εκτελεί το έργο του ίδιου του Θεού· ότι δηλαδή ο Θεός εκτελεί το θεϊκό Του έργο στην ανθρώπινη φύση και, συνεπώς, νικάει τον Σατανά. Ενσάρκωση σημαίνει πως το Πνεύμα του Θεού ενσαρκώνεται, δηλαδή ο Θεός ενσαρκώνεται. Το έργο που επιτελεί η σάρκα είναι το έργο του Πνεύματος, το οποίο υλοποιείται στη σάρκα και εκφράζεται μέσα από τη σάρκα. Κανείς εκτός από τη σάρκα του Θεού δεν μπορεί να εκπληρώσει τη διακονία του ενσαρκωμένου Θεού· δηλαδή, μόνο η σάρκα του ενσαρκωμένου Θεού, αυτός ο κανονικός άνθρωπος μπορεί να εκφράσει το θείο έργο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να πάρει τη θέση του σ’ αυτό. Εάν, κατά την πρώτη Του έλευση, ο Θεός δεν κατείχε την κανονική ανθρώπινη φύση πριν από την ηλικία των είκοσι εννέα —εάν αμέσως αφού γεννήθηκε μπορούσε να εκτελεί σημεία και τέρατα, εάν αμέσως αφού μίλησε μπορούσε να μιλήσει την ουράνια γλώσσα, από τότε που γεννήθηκε μπορούσε να αντιληφθεί όλα τα εγκόσμια ζητήματα, να βλέπει τις σκέψεις κάθε ανθρώπου και αυτά που υπάρχουν στην καρδιά του— ένα τέτοιο άτομο δεν θα μπορούσε να λέγεται κανονικό ανθρώπινο ον, ούτε θα μπορούσε μια τέτοια σάρκα να λέγεται ανθρώπινη. Εάν συνέβαινε αυτό με τον Χριστό, τότε η έννοια και η ουσία της ενσάρκωσης του Θεού θα χανόταν. Το ότι Εκείνος κατέχει κανονική ανθρώπινη φύση αποδεικνύει πως είναι ο ενσαρκωμένος Θεός. Το γεγονός ότι υποβάλλεται σε μια κανονική διαδικασία ανθρώπινης ανάπτυξης δείχνει περαιτέρω πως Εκείνος είναι μια κανονική σάρκα· προσθέτοντας σ’ αυτά το έργο Του, όλα αυτά αρκούν για να αποδείξουν πως Εκείνος είναι ο Λόγος του Θεού, το Πνεύμα του Θεού που ενσαρκώθηκε. Ο Θεός ενσαρκώνεται εξαιτίας των αναγκών του έργου Του· με άλλα λόγια, αυτό το στάδιο του έργου πρέπει να γίνει στη σάρκα, δηλαδή πρέπει να εκτελεστεί με κανονική ανθρώπινη φύση. Αυτή είναι η προϋπόθεση προκειμένου «ο Λόγος να ενσαρκωθεί», προκειμένου «ο Λόγος να εμφανιστεί στη σάρκα», και είναι η αληθινή ιστορία των δύο ενσαρκώσεων του Θεού.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό

Η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού είναι πως ο Θεός ζει και εργάζεται στη σάρκα, ότι ο Θεός στην ίδια Του την ουσία ενσαρκώνεται, γίνεται άνθρωπος. Η ενσαρκωμένη ζωή και το έργο Του μπορούν να διαιρεθούν σε δύο στάδια. Πρώτη είναι η ζωή που ζει πριν από την εκτέλεση της διακονίας Του. Ζει σε μία συνηθισμένη ανθρώπινη οικογένεια, τηρώντας την κανονική ηθική της ανθρώπινης ζωής και υπακούοντας στους κανονικούς νόμους της ανθρώπινης ζωής, με φυσιολογικές ανθρώπινες ανάγκες (τροφή, ένδυση, ύπνο, στέγη), με κανονικές ανθρώπινες αδυναμίες και κανονικά ανθρώπινα συναισθήματα. Με άλλα λόγια, κατά το πρώτο στάδιο, ζει σε μια μη θεϊκή, απολύτως κανονική ανθρώπινη φύση, συμμετέχοντας σε όλες τις συνηθισμένες ανθρώπινες δραστηριότητες. Το δεύτερο στάδιο είναι η ζωή που ζει αφού ξεκινά να εκτελεί τη διακονία Του. Εξακολουθεί να ζει στην κανονική ανθρώπινη φύση με ένα κανονικό ανθρώπινο κέλυφος, μη δείχνοντας κάποιο εξωτερικό σημάδι του υπερφυσικού. Ωστόσο, Εκείνος ζει αποκλειστικά για χάρη της διακονίας Του και στη διάρκεια αυτής της εποχής, η κανονική ανθρώπινη φύση Του υπάρχει αποκλειστικά για να διατηρήσει το κανονικό έργο της θεϊκής φύσης Του, διότι μέχρι τότε, η κανονική ανθρώπινη φύση Του έχει ωριμάσει σε σημείο που να είναι σε θέση να εκτελέσει τη διακονία Του. Έτσι, το δεύτερο στάδιο της ζωής Του είναι η εκτέλεση της διακονίας Του με την κανονική ανθρώπινη φύση Του, όταν είναι μια ζωή τόσο μιας κανονικής ανθρώπινης φύσης, όσο και μιας ολοκληρωμένης θεϊκής φύσης. Ο λόγος για τον οποίο κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου της ζωής Του ζει σε μια απολύτως κανονική ανθρώπινη φύση, είναι πως η ανθρώπινη φύση Του δεν είναι ακόμα ικανή να συντηρήσει το σύνολο του θεϊκού Του έργου, δεν έχει ωριμάσει ακόμη· μόνο αφότου ωριμάσει η ανθρώπινη φύση του, δηλαδή όταν μπορεί να επωμιστεί τη διακονία Του, μπορεί Αυτός να ξεκινήσει να εκτελεί τη διακονία που πρέπει να εκτελέσει. Από τη στιγμή που Εκείνος είναι σάρκα, πρέπει να μεγαλώσει και να ωριμάσει. Επομένως, το πρώτο στάδιο της ζωής Του είναι αυτό της κανονικής ανθρώπινης φύσης, ενώ στο δεύτερο στάδιο, η ανθρώπινη φύση Του είναι σε θέση να επωμιστεί το έργο Του και να εκτελέσει τη διακονία Του, κι έτσι η ζωή που ο ενσαρκωμένος Θεός διάγει κατά τη διακονία Του είναι μια ζωή τόσο της ανθρώπινης όσο και της ολοκληρωμένης θεϊκής φύσης. Αν, από τη στιγμή της γέννησης Της, η ενσαρκωμένη σάρκα του Θεού είχε ξεκινήσει επισήμως τη διακονία Του και όλα αυτά που έκανε αφορούσαν το να εκτελεί υπερφυσικά σημεία και τέρατα, τότε δεν θα είχε κάποια ενσώματη ουσία. Επομένως, η ανθρώπινη φύση Του υπάρχει για την ενσώματη ουσία Του· δεν μπορεί να υπάρξει σάρκα χωρίς ανθρώπινη φύση, και ένα άτομο χωρίς ανθρώπινη φύση δεν είναι ανθρώπινο ον. Με τον τρόπο αυτόν, η ανθρώπινη φύση της σάρκας του Θεού είναι μια εγγενής ιδιότητα της σάρκας του ενσαρκωμένου Θεού. Αν ειπωθεί ότι «όταν ο Θεός ενσαρκώνεται, έχει μόνο θεία φύση και καθόλου ανθρώπινη», είναι βλασφημία, διότι αυτή η δήλωση πολύ απλά δεν ευσταθεί και παραβιάζει την αρχή της ενσάρκωσης. Ακόμη κι αφού ξεκινά να εκτελεί τη διακονία Του, ενόσω επιτελεί το έργο Του, εξακολουθεί να ζει μέσα στη θεϊκή φύση Του με ένα ανθρώπινο εξωτερικό κέλυφος. Απλώς, κατά τη στιγμή εκείνη, η ανθρώπινη φύση Του εξυπηρετεί τον μοναδικό σκοπό του να επιτρέπει στη θεϊκή φύση Του να εκτελεί το έργο μέσα στην κανονική σάρκα. Έτσι, αυτή που επιτελεί το έργο είναι η θεϊκή φύση που κατοικεί στην ανθρώπινη φύση Του. Η θεϊκή φύση Του, και όχι η ανθρώπινη φύση Του είναι που ενεργεί, όμως αυτή η θεϊκή φύση είναι κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη φύση Του· στην ουσία, το έργο Του γίνεται ακόμα από την ολοκληρωμένη θεϊκή φύση Του, όχι από την ανθρώπινη φύση Του. Αλλά ο εκτελεστής του έργου είναι η σάρκα Του. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως Εκείνος είναι και ανθρώπινο ον και Θεός, διότι ο Θεός γίνεται ένας Θεός που ζει στη σάρκα· έχει ανθρώπινο κέλυφος και ανθρώπινη ουσία, και πολύ περισσότερο έχει την ουσία του Θεού. Επειδή Εκείνος είναι ένα ανθρώπινο ον με την ουσία του Θεού, είναι πάνω από όλους τους δημιουργημένους ανθρώπους, πάνω από οποιονδήποτε άνθρωπο που μπορεί να εκτελέσει το έργο του Θεού. Κι έτσι, μεταξύ όλων εκείνων που διαθέτουν ανθρώπινο κέλυφος σαν το δικό Του, μεταξύ όλων όσοι κατέχουν ανθρώπινη φύση, μόνο Εκείνος είναι ο ίδιος ο ενσαρκωμένος Θεός —όλοι οι υπόλοιποι είναι δημιουργημένοι άνθρωποι. Παρόλο που όλοι έχουν ανθρώπινη φύση, οι δημιουργημένοι άνθρωποι δεν έχουν τίποτε άλλο παρά ανθρώπινη φύση, ενώ ο ενσαρκωμένος Θεός είναι διαφορετικός: Μέσα στη σάρκα Του δεν περικλείει μόνο την ανθρώπινη, αλλά, το πιο σημαντικό, τη θεϊκή φύση. Την ανθρώπινη φύση Του μπορεί να τη δει κανείς στην εξωτερική ανθρώπινη εμφάνιση της σάρκας Του και στην καθημερινή Του ζωή, αλλά είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή η θεϊκή φύση Του. Επειδή η θεϊκή φύση Του εκφράζεται μόνο όταν έχει ανθρώπινη φύση και δεν είναι τόσο υπερφυσική όσο τη φαντάζονται οι άνθρωποι, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους ανθρώπους να τη δουν. Ακόμη και σήμερα, οι άνθρωποι δυσκολεύονται εξαιρετικά να συλλάβουν ακριβώς ποια είναι η ουσία του ενσαρκωμένου Θεού. Ακόμα και αφού έχω πει τόσο πολλά λόγια, υποθέτω ότι παραμένει ένα μυστήριο για τους περισσότερους από εσάς. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα είναι πολύ απλό: Εφόσον ο Θεός ενσαρκώνεται, η ουσία Του είναι ένας συνδυασμός ανθρώπινης και θεϊκής φύσης. Αυτός ο συνδυασμός λέγεται ο ίδιος ο Θεός, ο ίδιος ο Θεός στη γη.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό

Κατά το διάστημα που εργαζόταν ο Κύριος Ιησούς, οι άνθρωποι μπορούσαν να δουν πως ο Θεός είχε πολλές ανθρώπινες εκφράσεις. Για παράδειγμα, μπορούσε να χορέψει, να παραστεί σε γάμους, να κοινωνεί με τους ανθρώπους, να μιλά μαζί τους και να συζητά πράγματα μαζί τους. Πέρα από αυτό, ο Κύριος Ιησούς ολοκλήρωσε και πολύ έργο που αντιπροσώπευε τη θεϊκή Του φύση και, φυσικά, όλο αυτό το έργο ήταν μια έκφραση και μια αποκάλυψη της διάθεσης του Θεού. Κατά το διάστημα αυτό, η θεϊκή φύση του Θεού υλοποιήθηκε σε μια συνηθισμένη σάρκα, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους ανθρώπους να Τον δουν και να Τον αγγίξουν, και να μη νιώθουν πλέον ότι τη μια στιγμή ήταν εδώ και την άλλη όχι, ή ότι δεν μπορούσαν να Τον πλησιάσουν. Αντιθέτως, μπορούσαν να προσπαθήσουν να συλλάβουν τις προθέσεις του Θεού ή να κατανοήσουν τη θεϊκή Του φύση μέσα από τη συμπεριφορά, τα λόγια και το έργο του Υιού του ανθρώπου. Ο ενσαρκωμένος Υιός του ανθρώπου εξέφρασε τη θεϊκή φύση του Θεού μέσω της ανθρώπινης φύσης Του, και μετέφερε τις προθέσεις του Θεού στον άνθρωπο. Και μέσα από τις προθέσεις και τη διάθεση του Θεού, τις οποίες Αυτός εξέφρασε, αποκάλυψε επίσης στους ανθρώπους τον Θεό του πνευματικού βασιλείου που δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν. Αυτό που είδαν οι άνθρωποι ήταν ο ίδιος ο Θεός, με μορφή και εικόνα, από σάρκα και αίμα. Έτσι, ο ενσαρκωμένος Υιός του ανθρώπου πραγμάτωσε και εξανθρώπισε πράγματα όπως η ταυτότητα, η θέση, η εικόνα και η διάθεση του ίδιου του Θεού, καθώς και αυτό που έχει και είναι Αυτός. Παρόλο που, όσον αφορά την εικόνα του Θεού, ο Υιός του ανθρώπου υπέκειτο σε ορισμένους περιορισμούς στην εμφάνισή Του, η ουσία Του και αυτό που έχει και είναι Αυτός ήταν απολύτως ικανά να αντιπροσωπεύσουν την ταυτότητα και τη θέση του ίδιου του Θεού — υπήρχαν απλώς κάποιες διαφορές στη μορφή έκφρασης. Είτε στην ανθρώπινη είτε στη θεϊκή Του φύση, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι ο Υιός του ανθρώπου αντιπροσώπευε την ταυτότητα και τη θέση του ίδιου του Θεού. Απλώς, κατά το διάστημα αυτό, ο Θεός εργάστηκε μέσω της σάρκας, μίλησε από την οπτική της σάρκας και αντίκρυσε την ανθρωπότητα με την ταυτότητα και τη θέση του Υιού του ανθρώπου, δίνοντας στους ανθρώπους την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τα πρακτικά λόγια και το πρακτικό έργο του Θεού ανάμεσα στους ανθρώπους και να τα βιώσουν. Έδωσε, επίσης, στους ανθρώπους διορατικότητα για τη θεϊκή Του φύση και το μεγαλείο Του εν μέσω ταπεινότητας, και τους επέτρεψε να αποκτήσουν μια αρχική κατανόηση και ορισμό της αληθινότητας και της πρακτικότητας του Θεού. Παρόλο που το έργο, οι τρόποι εργασίας και η οπτική από την οποία μιλούσε ο Κύριος Ιησούς διέφεραν από εκείνα της αληθινής μορφής του Θεού στο πνευματικό βασίλειο, τα πάντα πάνω Του αντιπροσώπευαν με απόλυτη ακρίβεια τον ίδιο τον Θεό, τον οποίο η ανθρωπότητα δεν είχε δει ποτέ πριν —αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς! Δηλαδή, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζεται ο Θεός, την οπτική από την οποία μιλάει ή την εικόνα με την οποία αντικρύζει τον άνθρωπο, ο Θεός αντιπροσωπεύει μόνο τον Εαυτό Του· δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να αντιπροσωπεύσει κανένα άτομο, ούτε θα μπορούσε να αντιπροσωπεύσει κανέναν διεφθαρμένο άνθρωπο. Ο Θεός είναι ο Θεός ο ίδιος. Αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Γ΄

Παρόλο που η εξωτερική εμφάνιση του ενσαρκωμένου Θεού είναι ακριβώς ίδια μ’ αυτή του ανθρώπου, και παρόλο που Αυτός μαθαίνει ανθρώπινη γνώση και μιλά τη γλώσσα των ανθρώπων, ενώ, μερικές φορές, εκφράζει ακόμα και τις ιδέες Του μέσω ανθρώπινων μεθόδων ή ρητών, παρ’ όλα αυτά, ο τρόπος με τον οποίο Αυτός βλέπει τους ανθρώπους και την ουσία των πραγμάτων δεν είναι σε καμία περίπτωση ο ίδιος ως προς το πώς τα βλέπουν οι διεφθαρμένοι άνθρωποι. Η οπτική Του και το ύψος Του είναι κάτι το απλησίαστο για οποιονδήποτε διεφθαρμένο άνθρωπο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο Θεός είναι η αλήθεια, γιατί η σάρκα που φορά κατέχει επίσης την ουσία του ίδιου του Θεού, και οι σκέψεις Του και αυτό που εκφράζεται από την ανθρώπινη φύση Του είναι επίσης η αλήθεια. Για τους διεφθαρμένους ανθρώπους, αυτά που Αυτός εκφράζει στη σάρκα είναι παροχές της αλήθειας και της ζωής. Οι παροχές αυτές δεν είναι μόνο για έναν άνθρωπο, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Στην καρδιά κάθε διεφθαρμένου ανθρώπου, υπάρχουν μόνο οι λίγοι εκείνοι άνθρωποι που σχετίζονται μ’ αυτόν. Νοιάζεται και ενδιαφέρεται μόνο για αυτή τη χούφτα ανθρώπων. Όταν χτυπά η συμφορά, σκέφτεται πρώτα τα παιδιά του, τον ή τη σύζυγό του ή τους γονείς του. Ακόμη κι ένας άνθρωπος που διακατέχεται από μεγαλύτερη «καθολική αγάπη», στην καλύτερη περίπτωση θα αφιέρωνε μια σκέψη σε κάποιον συγγενή ή καλό φίλο· αλλά θα σκεφτόταν ποτέ κανέναν άλλον; Όχι, ποτέ! Επειδή οι άνθρωποι, εν τέλει, είναι άνθρωποι και μπορούν να βλέπουν τα πάντα μονάχα από το ύψος και την οπτική ενός ανθρώπινου όντος. Ωστόσο, ο ενσαρκωμένος Θεός είναι τελείως διαφορετικός από έναν διεφθαρμένο άνθρωπο. Όσο συνηθισμένη, κανονική και ταπεινή κι αν είναι η σάρκα του ενσαρκωμένου Θεού ή ακόμα και όσο κι αν Τον περιφρονούν οι άνθρωποι, οι σκέψεις και η στάση Του προς την ανθρωπότητα είναι πράγματα που δεν μπορεί να κατέχει κανένας άνθρωπος, που δεν μπορεί να μιμηθεί κανένας άνθρωπος. Πάντα θα παρατηρεί την ανθρωπότητα από την οπτική της θεϊκής φύσης, από το ύψος της θέσης Του ως ο Δημιουργός. Πάντα θα βλέπει την ανθρωπότητα μέσα από την ουσία και τη νοοτροπία του Θεού. Σε καμία περίπτωση δεν θα δει την ανθρωπότητα από το ύψος ενός μέσου ανθρώπου ή από την οπτική ενός διεφθαρμένου ατόμου. Όταν οι άνθρωποι βλέπουν την ανθρωπότητα, τη βλέπουν με την ανθρώπινη όραση και χρησιμοποιούν ως μέτρο τους πράγματα όπως την ανθρώπινη γνώση και τους ανθρώπινους κανονισμούς και θεωρίες. Αυτό είναι το εύρος που μπορούν να δουν οι άνθρωποι με τα μάτια τους και είναι εντός του πλαισίου που μπορεί να επιτευχθεί από διεφθαρμένους ανθρώπους. Όταν ο Θεός βλέπει την ανθρωπότητα, τη βλέπει με την όραση του Θεού και χρησιμοποιεί σαν μέτρο την ουσία Του και αυτό που Αυτός έχει και είναι. Αυτό είναι το εύρος που δεν μπορούν να δουν οι άνθρωποι και εδώ είναι που διαφέρουν εξ ολοκλήρου ο Θεός ενσαρκωμένος και οι διεφθαρμένοι άνθρωποι. Η διαφορά αυτή καθορίζεται από τις διαφορετικές ουσίες των ανθρώπων και του Θεού —οι διαφορετικές αυτές ουσίες είναι που ορίζουν τις ταυτότητες και τις θέσεις τους, όπως και την οπτική και το ύψος από τα οποία βλέπουν τα πράγματα.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Γ΄

Ο ενσαρκωμένος Θεός ονομάζεται Χριστός και ο Χριστός είναι η σάρκα που έχει ενδυθεί το Πνεύμα του Θεού. Η σάρκα αυτή διαφέρει από κάθε άνθρωπο που είναι από σάρκα. Η διαφορά αυτή οφείλεται στο ότι ο Χριστός είναι η ενσάρκωση του Πνεύματος, δεν είναι από σάρκα. Διαθέτει και κανονική ανθρώπινη φύση, αλλά και ολοκληρωμένη θεϊκή φύση. Κανένας άνθρωπος δεν έχει τη θεϊκή Του φύση. Η κανονική ανθρώπινη φύση Του είναι για να υποστηρίζει όλες τις κανονικές δραστηριότητές Του στη σάρκα, ενώ η θεϊκή Του φύση εκτελεί το έργο του Θεού του ίδιου. Και η ανθρώπινη αλλά και η θεϊκή Του φύση υποτάσσονται στο θέλημα του επουράνιου Πατέρα. Η ουσία του Χριστού είναι το Πνεύμα, δηλαδή η θεϊκή φύση. Επομένως, η ουσία Του είναι αυτή του Θεού του ίδιου. Η ουσία αυτή δεν διαταράσσει το ίδιο Του το έργο, ενώ ο ίδιος δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι που θα κατέστρεφε το ίδιο Του το έργο, ούτε και θα ξεστόμιζε ποτέ λόγια που αντιτίθενται στο ίδιο Του το θέλημα. Επομένως, ο ενσαρκωμένος Θεός ουδέποτε θα εκτελούσε έργο που θα διατάρασσε την ίδια Του τη διαχείριση. Αυτό θα πρέπει να καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι. Η ουσία του έργου του Αγίου Πνεύματος είναι η σωτηρία του ανθρώπου και γίνεται για χάρη της ίδιας της διαχείρισης του Θεού. Παρομοίως, το έργο του Χριστού είναι επίσης η σωτηρία του ανθρώπου, και γίνεται για χάρη του θελήματος του Θεού. Δεδομένου ότι ο Θεός ενσαρκώνεται, υλοποιεί την ουσία Του εντός της σάρκας Του, έτσι ώστε η σάρκα Του να επαρκεί για να αναλάβει το έργο Του. Επομένως, ολόκληρο το έργο του Πνεύματος του Θεού αντικαθίσταται από το έργο του Χριστού κατά την περίοδο της ενσάρκωσης, ενώ στον πυρήνα όλου του έργου καθ’ όλη την περίοδο της ενσάρκωσης βρίσκεται το έργο του Χριστού. Δεν μπορεί να αναμειχθεί με το έργο οποιασδήποτε άλλης εποχής. Και εφόσον ο Θεός ενσαρκώνεται, εργάζεται υπό την ταυτότητα της σάρκας Του· εφόσον έρχεται στη σάρκα, τελειώνει στη σάρκα το έργο που οφείλει να εκτελέσει. Και το Πνεύμα του Θεού και ο Χριστός είναι ο Θεός ο ίδιος και Αυτός εκτελεί το έργο που οφείλει να εκτελεί και ασκεί τη διακονία που οφείλει να ασκεί.

Η ίδια η ουσία του Θεού έχει από μόνη της εξουσία, ωστόσο Αυτός είναι ικανός να υποταχθεί σε ολόκληρη την εξουσία που προέρχεται από Αυτόν. Είτε πρόκειται για το έργο του Πνεύματος είτε για το έργο της σάρκας, κανένα από τα δύο δεν έρχεται σε σύγκρουση με το άλλο. Το Πνεύμα του Θεού είναι η εξουσία επί των πάντων. Η σάρκα με την ουσία του Θεού κατέχει επίσης εξουσία, ωστόσο ο Θεός στη σάρκα μπορεί να εκτελέσει όλο το έργο που υποτάσσεται στο θέλημα του επουράνιου Πατέρα. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί ή να συλληφθεί από τον οποιονδήποτε άνθρωπο. Ο Θεός ο ίδιος είναι εξουσία, ωστόσο η σάρκα Του μπορεί να υποταχθεί στην εξουσία Του. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα του ότι «Ο Χριστός υποτάσσεται στο θέλημα του Θεού Πατέρα». Ο Θεός είναι Πνεύμα και μπορεί να κάνει το έργο της σωτηρίας, και το ίδιο μπορεί και ο Θεός που έχει γίνει άνθρωπος. Σε κάθε περίπτωση, ο Θεός ο ίδιος εκτελεί το δικό Του έργο. Δεν προκαλεί διατάραξη και αναστάτωση και, πολύ λιγότερο δε, εκτελεί έργο που αντικρούει τον εαυτό του, διότι η ουσία του έργου που εκτελείται από το Πνεύμα και τη σάρκα είναι όμοια. Είτε πρόκειται για το Πνεύμα είτε για τη σάρκα, και τα δύο εργάζονται για να εκπληρώσουν ένα θέλημα και να διαχειριστούν το ίδιο έργο. Παρόλο που το Πνεύμα και η σάρκα έχουν δύο διαφορετικά γνωρίσματα, έχουν την ίδια ουσία· και τα δύο έχουν την ουσία του Θεού του ίδιου και την ταυτότητα του Θεού του ίδιου. Ο Θεός ο ίδιος δεν κατέχει κανένα στοιχείο επαναστατικότητας, καθώς η ουσία Του είναι καλή. Αποτελεί την έκφραση πάσης ομορφιάς και καλοσύνης, όπως και αγάπης. Ακόμη και στη σάρκα, ο Θεός δεν κάνει τίποτε που να επαναστατεί ενάντια στον Θεό Πατέρα. Ακόμη κι αν σήμαινε πως θα θυσίαζε την ίδια Του τη ζωή, θα ήταν ολόψυχα πρόθυμος να το κάνει, και δεν θα έκανε καμία άλλη επιλογή. Ο Θεός δεν κατέχει κανένα στοιχείο αυταρέσκειας και υπεροψίας, ούτε έπαρσης και αλαζονείας. Δεν κατέχει στοιχεία ατιμίας. Καθετί που επαναστατεί ενάντια στον Θεό προέρχεται από τον Σατανά, καθώς ο Σατανάς είναι η πηγή πάσης ασχήμιας και κακίας. Ο λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος κατέχει τα ίδια γνωρίσματα με εκείνα του Σατανά είναι ότι έχει υποστεί διαφθορά και επεξεργασία από τον Σατανά. Ο Χριστός δεν έχει διαφθαρεί από τον Σατανά, συνεπώς κατέχει μόνο τα γνωρίσματα του Θεού και κανένα από τα γνωρίσματα του Σατανά. Ανεξάρτητα από το πόσο επίπονο είναι το έργο ή πόσο αδύναμη είναι η σάρκα, όσο ζει στη σάρκα ο Θεός, δεν θα κάνει ποτέ τίποτε που θα διαταράξει το έργο του Θεού του ίδιου, πόσο μάλλον να απαρνηθεί το θέλημα του Θεού Πατέρα και να επαναστατήσει. Θα προτιμούσε να υποφέρει από πόνους της σάρκας παρά να εναντιωθεί στο θέλημα του Θεού Πατέρα. Είναι ακριβώς όπως είπε ο Ιησούς στην προσευχή: «Πάτερ μου, εάν ήναι δυνατόν, ας παρέλθη απ’ εμού το ποτήριον τούτο: πλην ουχί ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ». Οι άνθρωποι κάνουν τις δικές τους επιλογές, αλλά ο Χριστός όχι. Παρόλο που έχει την ταυτότητα του Θεού του ίδιου, εξακολουθεί να αναζητά το θέλημα του Θεού Πατέρα και εκπληρώνει ό,τι Του έχει εμπιστευτεί ο Θεός Πατέρας από τη σκοπιά της σάρκας. Αυτό είναι κάτι που ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιτύχει. Ό,τι προέρχεται από τον Σατανά δεν μπορεί να έχει την ουσία του Θεού· μπορεί να έχει μόνο ουσία που επαναστατεί ενάντια στον Θεό και αντιστέκεται σε Αυτόν. Δεν μπορεί να υποταχθεί ολοκληρωτικά στον Θεό, πόσο μάλλον να υποταχθεί πρόθυμα στο θέλημα του Θεού. Όλοι οι άνθρωποι εκτός του Χριστού μπορεί να κάνουν οτιδήποτε αντιστέκεται στον Θεό και ούτε ένας άνθρωπος δεν μπορεί να αναλάβει απευθείας το έργο που έχει του έχει εμπιστευτεί ο Θεός, καθώς ουδείς είναι ικανός να εκλάβει τη διαχείριση του Θεού ως δικό του καθήκον προς εκτέλεση. Η ουσία του Χριστού είναι υποταγή στο θέλημα του Θεού Πατέρα· η επαναστατικότητα ενάντια στον Θεό είναι γνώρισμα του Σατανά. Αυτά τα δύο γνωρίσματα είναι ασύμβατα, και όποιος έχει τα γνωρίσματα του Σατανά δεν μπορεί να λέγεται Χριστός. Ο λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει το έργο του Θεού στη θέση Του είναι ότι ο άνθρωπος δεν κατέχει καθόλου την ουσία του Θεού. Ο άνθρωπος εργάζεται για τον Θεό προς όφελος των δικών του προσωπικών συμφερόντων και των μελλοντικών του προσδοκιών, αλλά ο Χριστός εργάζεται για να ακολουθήσει το θέλημα του Θεού Πατέρα.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η ουσία του Χριστού είναι η υποταγή στο θέλημα του Επουράνιου Πατέρα

Η σάρκα που ενδύεται το Πνεύμα του Θεού είναι η ίδια η σάρκα του Θεού. Το Πνεύμα του Θεού είναι υπέρτατο· Αυτός είναι παντοδύναμος, άγιος και δίκαιος. Παρομοίως, η σάρκα Του είναι κι αυτή υπέρτατη, παντοδύναμη, άγια και δίκαιη. Μια τέτοια σάρκα μπορεί να κάνει μόνο πράγματα δίκαια και ωφέλιμα για την ανθρωπότητα, πράγματα άγια, ένδοξα και ισχυρά· Εκείνος δεν δύναται να κάνει κάτι που παραβιάζει την αλήθεια, που παραβιάζει την ηθική δικαιοσύνη, πόσο μάλλον δε, δύναται να πράξει οτιδήποτε θα πρόδιδε το Πνεύμα του Θεού. Το Πνεύμα του Θεού είναι άγιο, κι έτσι η σάρκα του Θεού δεν γίνεται να διαφθαρεί από τον Σατανά· η σάρκα Του έχει διαφορετική ουσία από τη σάρκα του ανθρώπου. Διότι εκείνος που διαφθείρεται από τον Σατανά είναι ο άνθρωπος, όχι ο Θεός, κι ο Σατανάς δεν θα μπορούσε ποτέ να διαφθείρει τη σάρκα του Θεού. Συνεπώς, παρά το γεγονός ότι ο άνθρωπος και ο Χριστός κατοικούν στον ίδιο χώρο, μόνο ο άνθρωπος μπορεί να καταληφθεί και να χρησιμοποιηθεί από τον Σατανά, και να ζημιωθεί από τα τεχνάσματα του Σατανά. Αντιθέτως, ο Χριστός παραμένει αιωνίως απρόσβλητος από τη διαφθορά του Σατανά, γιατί ο Σατανάς δεν θα είναι ποτέ ικανός να ανυψωθεί στον υψηλότερο τόπο και δεν θα μπορέσει ποτέ να πλησιάσει τον Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)

Ο Θεός μπορεί να σώσει τον διεφθαρμένο άνθρωπο από την επιρροή του Σατανά, αλλά αυτό το έργο δεν μπορεί να επιτευχθεί άμεσα από το Πνεύμα του Θεού. Αντιθέτως, μπορεί να γίνει μόνο από τη σάρκα που ενδύεται το Πνεύμα του Θεού, δηλαδή από την ενσάρκωση του Θεού. Αυτή η σάρκα είναι ανθρώπινο ον αλλά και Θεός· αυτή η σάρκα είναι ένας άνθρωπος που κατέχει κανονική ανθρώπινη φύση κι επίσης ο Θεός που κατέχει πλήρη θεϊκή φύση. Κι έτσι, ακόμα κι αν αυτή η σάρκα δεν είναι το Πνεύμα του Θεού και διαφέρει πολύ από το Πνεύμα, εξακολουθεί να είναι ο ίδιος ο ενσαρκωμένος Θεός που σώζει τον άνθρωπο, ο οποίος είναι το Πνεύμα και η σάρκα μαζί. Ανεξάρτητα από το πώς Τον αποκαλούμε, τελικά είναι ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος σώζει την ανθρωπότητα. Διότι το Πνεύμα του Θεού είναι αδιαίρετο από τη σάρκα και το έργο της σάρκας είναι επίσης το έργο του Πνεύματος του Θεού. Μόνο που απλώς αυτό το έργο δεν γίνεται με την ταυτότητα του Πνεύματος, αλλά γίνεται χρησιμοποιώντας την ταυτότητα της σάρκας.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι η σωτηρία του ενσαρκωμένου Θεού