Από τον Γουάνγκ Τσιν, Κίνα

Μια μέρα τον Ιούνιο του 2021, ένιωθα ζάλη και δυσφορία, οπότε μέτρησα την πίεσή μου. Η μικρή ήταν πάνω από 20 και η μεγάλη 12. Αργότερα, πήρα φάρμακα και έπεσε, αλλά η μεγάλη ανέβαινε μερικές φορές απότομα στο 16, προκαλώντας μου πονοκεφάλους και ζαλάδες. Άρχισα να ανησυχώ. Μιας κι η πίεσή μου ήταν πολύ υψηλή κι έπρεπε να δουλεύω καθημερινά στον υπολογιστή, σκέφτηκα: «Κι αν συνεχιστεί αυτό, και χειροτερέψω και δεν μπορώ πια να κάνω το καθήκον μου; Θα μπορούσα τότε να σωθώ;» Έτσι, δεν ήθελα να πιέζω τον εαυτό μου υπερβολικά. Εκείνη την περίοδο, ήμουν επικεφαλής εκκλησίας και έπρεπε να παρακολουθώ το έργο καθημερινά. Επιπλέον, ο αδελφός και η αδελφή συνεργάτες μου είχαν μόλις αρχίσει να εκπαιδεύονται, οπότε έπρεπε να σηκώνω βαρύτερο φορτίο. Άρχισα να νιώθω λίγο δυσαρεστημένος κι ανησυχούσα πως όλο αυτό το άγχος θα ανέβαζε την πίεσή μου. Ανησυχούσα συνεχώς για την ασθένειά μου, οπότε δεν έκανα το καθήκον μου με την καρδιά μου. Έριχνα απλώς μια ματιά στις διάφορες αρχές, κατανοούσα μόνο κάποια κυριολεκτική σημασία, αλλά δεν μπορούσα να τις εφαρμόσω ουσιαστικά στο καθήκον μου. Όταν έβλεπα ότι το έργο μας δεν έφερνε καλά αποτελέσματα, δεν κατέβαλλα καθόλου αληθινή προσπάθεια για να αναζητήσω πώς να λύσω τα πρόβλήματά μας, επειδή φοβόμουν συνεχώς ότι, αν αφιέρωνα πολλή ενέργεια σ’ αυτό, θα ανέβαινε απότομα η πίεσή μου.

Τον Φεβρουάριο του 2023, επειδή είχα συχνούς πονοκεφάλους και ζαλάδες, ο αδελφός από την οικογένεια που με φιλοξενούσε με προέτρεψε να πάω στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Στη συνέχεια, ο γιατρός μού είπε ότι είχα πάθει εγκεφαλικό και χρειαζόμουν επείγουσα θεραπεία. Με προειδοποίησε ότι, αν χειροτέρευα, θα μπορούσα να μείνω παράλυτος ή ακόμα και να κινδυνέψει η ζωή μου. Ανησυχούσα ότι, αν σοβάρευε όντως η κατάσταση, δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου και τότε δεν θα χανόταν κάθε ελπίδα μου να σωθώ; Ήθελα να λάβω θεραπεία αμέσως, αλλά τότε έλαβα μια επιστολή που έλεγε ότι ένας επικεφαλής εκκλησίας είχε συλληφθεί και είχε γίνει Ιούδας, και ότι έπρεπε να μετακομίσω αμέσως. Μετά απ’ αυτό, δεν τολμούσα να επιστρέψω στο νοσοκομείο. Αργότερα, άρχισα να κάνω κειμενικό καθήκον. Ένα πρωί, προσπάθησα να σηκωθώ από το κρεβάτι και με χτύπησε τέτοιο κύμα ζαλάδας και ναυτίας που δεν μπορούσα καν να σταθώ όρθιος. Αναγκάστηκα να ξαπλώσω πάλι. Σκέφτηκα: «Έχω ήδη υψηλή πίεση κι έπαθα εγκεφαλικό. Μήπως χειροτέρεψε το εγκεφαλικό και βούλωσε κάποιο αγγείο;» Ήθελα να πάω σπίτι για θεραπεία, αλλά η αστυνομία με κυνηγούσε ακόμα. Δεν μπορούσα να επιστρέψω. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό και διάβασα τα λόγια της συναναστροφής Του σχετικά με το πώς να βιώνουμε την ασθένεια. Την επόμενη μέρα, η ζαλάδα είχε υποχωρήσει λίγο. Δύο μήνες αργότερα, η υγεία μου είχε βελτιωθεί αρκετά, αλλά ζούσα ακόμα μες στην ανησυχία και το άγχος. Φοβόμουν μήπως η επιπλέον πνευματική καταπόνηση θα με εξουθένωνε και θα χειροτέρευε την κατάστασή μου, οπότε ήμουν απρόθυμος να πληρώσω μεγάλο τίμημα στο καθήκον μου. Ενεργούσα απλώς μηχανικά για να ξεπετάξω τη δουλειά που είχα στα χέρια μου. Δεν έδινα προσοχή κατά τον έλεγχο των άρθρων, με αποτέλεσμα να είναι κακής ποιότητας αυτά που επέλεγα. Τον Απρίλιο του 2024, ο αδελφός Ζενγκ ήρθε στην ομάδα μου για να συνεργαστεί μαζί μου, και ένιωσα το φορτίο μου να ελαφρώνει λίγο. Όταν τον είδα εκεί, απόλυτα συγκεντρωμένο στο καθήκον του, ζήλεψα. Σκέφτηκα: «Μακάρι να ήμουν υγιής σαν κι αυτόν! Η υγεία μου έχει χειροτερέψει πολύ τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι μόνο η υψηλή πίεση και το εγκεφαλικό· έχω και εμβοές. Συχνά έχω ζαλάδα και θολώνει το μυαλό μου ενώ κάνω το καθήκον μου. Το δεξί μου χέρι είναι κι αυτό λίγο μουδιασμένο· ίσως οφείλεται στην κακή κυκλοφορία του αίματος. Είμαι πάνω από εξήντα τώρα, και το ανοσοποιητικό μου σύστημα είναι επίσης αδύναμο. Με τέτοια υγεία, αν μια μέρα έμενα παράλυτος και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, δεν θα αχρηστευόμουν και δεν θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών; Δεν θα πήγαιναν χαμένα το τίμημα που πλήρωσα και τα βάσανα που υπέμεινα όλα αυτά τα χρόνια;» Καθώς σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα, ένιωθα κάπως αποκαρδιωμένος. Ο αδελφός Ζενγκ μού είπε σε συναναστροφή ότι, όταν αντιμετωπίζουμε κάποια ασθένεια, πρέπει να αναζητούμε την πρόθεση του Θεού. Ένιωσα λίγο αναστατωμένος και σκεφτόμουν ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει τι περνούσα. Αλλά μετά αναλογίστηκα πως ζούσα συνεχώς μες στη στενοχώρια και την ανησυχία εδώ και χρόνια εξαιτίας της υγείας μου, χωρίς να αναζητήσω ποτέ με την καρδιά μου την πρόθεση του Θεού. Ήξερα ότι η κατάστασή μου δεν ήταν σωστή, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ Θεέ μου, ξέρω ότι η πρόθεσή Σου βρίσκεται πίσω από αυτήν την ασθένεια που με βρήκε. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να κατανοήσω την αλήθεια και να πάρω το μάθημά μου».

Στη συνέχεια, διάβασα μερικά από τα λόγια του Θεού και άρχισα να κατανοώ την πρόθεσή Του λίγο καλύτερα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν ο Θεός κανονίζει να αρρωστήσεις, είτε σοβαρά είτε ελαφριά, αυτό δεν το κάνει με σκοπό να σε κάνει να βιώσεις τις λεπτομέρειες της αρρώστιας, το κακό που σου κάνει η αρρώστια, τις διάφορες ταλαιπωρίες και δυσκολίες που σου προκαλεί η αρρώστια και όλα τα διάφορα συναισθήματα που σου προκαλεί η αρρώστια —ο σκοπός Του δεν είναι να βιώσεις την αρρώστια κατά τη διάρκεια της ασθένειας. Αντιθέτως, ο σκοπός Του είναι να πάρεις μαθήματα από την αρρώστια, να μάθεις πώς να κατανοείς τις προθέσεις του Θεού, να γνωρίσεις τις διεφθαρμένες διαθέσεις που αποκαλύπτεις και τις λανθασμένες στάσεις που έχεις απέναντι στον Θεό όταν είσαι άρρωστος, και να μάθεις πώς να υποτάσσεσαι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, ώστε να μπορέσεις να επιτύχεις αληθινή υποταγή στον Θεό και να καταφέρεις να μείνεις σταθερός στη μαρτυρία σου —αυτό είναι απολύτως καίριο. Ο Θεός θέλει να σε σώσει και να σε καθάρει μέσω της αρρώστιας. Τι θέλει να καθάρει σ’ εσένα; Θέλει να καθάρει όλες τις εξωφρενικές επιθυμίες και απαιτήσεις που προβάλλεις στον Θεό, και ακόμα να καθάρει τους διάφορους υπολογισμούς, κρίσεις και σχέδια που κάνεις πάση θυσία για να επιβιώσεις και να κρατηθείς στη ζωή. Ο Θεός δεν σου επιτρέπει να κάνεις σχέδια, δεν σου επιτρέπει να κρίνεις και δεν σου επιτρέπει να επιθυμείς τίποτα εξωφρενικό από Αυτόν· απαιτεί μόνο να υποτάσσεσαι σε Αυτόν και, κατά την άσκηση και την εμπειρία της υποταγής, να καταφέρεις να γνωρίσεις τη δική σου στάση απέναντι στην αρρώστια, και τη στάση σου απέναντι σ’ αυτές τις σωματικές καταστάσεις που σου δίνει Εκείνος, καθώς και τις προσωπικές σου επιθυμίες. Όταν γνωρίσεις αυτά τα πράγματα, τότε μπορείς να εκτιμήσεις πόσο ωφέλιμες είναι για σένα οι συνθήκες της ασθένειας που διαμόρφωσε για σένα ο Θεός ή οι σωματικές συνθήκες που σου έδωσε. Μπορείς να κατανοήσεις πόσο ωφέλιμες είναι για την αλλαγή της διάθεσής σου, για την επίτευξη της σωτηρίας σου και για τη ζωή-είσοδό σου. Γι’ αυτό και, όταν σου έρθει η αρρώστια, δεν πρέπει να αναρωτιέσαι συνεχώς πώς μπορείς να την ξεφορτωθείς ή να γλιτώσεις απ’ αυτήν, ή να την απορρίψεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι πίσω από τις ασθένειες που μας βρίσκουν, υπάρχουν οι καλές Του προθέσεις, για να μας μεταμορφώσουν και να μας εξαγνίσουν. Όσοι επιδιώκουν την αλήθεια μπορούν να πάρουν μαθήματα μέσα από την ασθένεια και να επιτύχουν ειλικρινή υποταγή στον Θεό. Όταν με βρήκε η ασθένεια, όμως, δεν αναζήτησα την πρόθεση του Θεού, δεν έκανα αυτοκριτική ούτε απέκτησα αυτογνωσία. Ζούσα απλώς πάντα μέσα στην ασθένειά μου κι ανησυχούσα ότι, αν έμενα παράλυτος και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, ή ακόμα κι αν πέθαινα, θα γκρεμιζόταν τελείως η ελπίδα μου να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών. Επειδή ανησυχούσα ότι θα χειροτέρευε η πάθησή μου, δεν σήκωνα κανένα φορτίο στο καθήκον μου, από φόβο μην εξουθενωθώ σωματικά. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου συναναστρέφονταν μαζί μου σχετικά με το να παίρνω μαθήματα από την ασθένεια, εγώ και πάλι δεν το αποδεχόμουν. Σκεφτόμουν: «Είναι εύκολο για σένα να μιλάς· δεν είσαι εσύ άρρωστος ούτε πονάς». Ζήλευα πάντα την καλή υγεία των άλλων και παραπονιόμουν που ο Θεός δεν μου είχε δώσει ένα υγιές σώμα. Δεν αναζητούσα την αλήθεια ούτε προσπαθούσα σε καμία περίπτωση να πάρω μαθήματα. Πώς θα μπορούσα ποτέ να ελπίζω να κερδίσω την αλήθεια, να εξαγνιστώ ή να μεταμορφωθώ;

Αργότερα, άρχισα να αναζητώ την αλήθεια σχετικά με τα προβλήματά μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όταν μιλάμε για τη σάρκα του ανθρώπου, δεν έχει σημασία ποιες ασθένειες παθαίνουν οι άνθρωποι, αν μπορούν να γίνουν καλά ή πόσο υποφέρουν. Τίποτε απ’ αυτά δεν εξαρτάται από τους ίδιους, και όλα είναι στο χέρι του Θεού. Όταν αρρωστήσεις, είτε υποταχθείς στις ενορχηστρώσεις του Θεού και είσαι πρόθυμος να υπομείνεις και να αποδεχθείς αυτό το γεγονός είτε όχι, εσύ θα εξακολουθείς να είσαι άρρωστος και δεν θα μπορείς να απαλλαγείς απ’ την ασθένειά σου. Αυτό είναι γεγονός. Μπορείς είτε να αντιμετωπίσεις την ασθένειά σου με θετικότητα για μια μέρα είτε να την αντιμετωπίσεις με αρνητικότητα. Με άλλα λόγια, όποια κι αν είναι η στάση σου, δεν μπορείς να αλλάξεις το γεγονός πως είσαι άρρωστος» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. «Όταν οι κανονικοί άνθρωποι αρρωσταίνουν, όλοι υποφέρουν και νιώθουν θλίψη, και έχουν ένα ορισμένο όριο στο τι μπορούν να αντέξουν. Αν, όμως, οι άνθρωποι θέλουν διαρκώς να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις για να απαλλαγούν από την αρρώστια τους και να της ξεφύγουν, ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα; Όχι μόνο δεν θα μπορέσουν να ανακουφίσουν τον πόνο τους, αλλά θα υποφέρουν και θα νιώθουν θλίψη ακόμα περισσότερο. Γι’ αυτό, όσο περισσότερο υποφέρεις από μια αρρώστια, τόσο περισσότερο θα πρέπει να αναζητάς την αλήθεια, και να αναζητάς πώς να ασκηθείς σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού. Όσο περισσότερο υποφέρεις από μια αρρώστια, τόσο περισσότερο θα πρέπει να προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού και να γνωρίζεις τη δική σου διαφθορά και τις παράλογες απαιτήσεις που έχεις από τον Θεό. Όσο περισσότερο υποφέρεις από μια αρρώστια, τόσο περισσότερο δοκιμάζεσαι ως προς την αληθινή υποταγή. Επομένως, αν εξακολουθείς να είσαι σε θέση να υποτάσσεσαι στις ενορχηστρώσεις του Θεού ενώ υπομένεις την αρρώστια, και μπορείς να μην παραπονιέσαι για τον Θεό, καθώς και να εγκαταλείψεις τις παράλογες απαιτήσεις σου από Εκείνον ακόμη κι αν είσαι άρρωστος σε σημείο θανάτου, αυτό δείχνει ότι είσαι κάποιος που επιδιώκει ειλικρινά την αλήθεια και υποτάσσεται στον Θεό, ότι έχεις μαρτυρία, και ότι η αφοσίωση και η υποταγή σου στον Θεό είναι αληθινές, ότι δεν είναι συνθήματα ή δόγματα, αλλά αντ’ αυτού αντέχουν στη δοκιμασία. Αυτό ακριβώς οφείλουν να κάνουν πράξη οι άνθρωποι όταν αρρωσταίνουν. Όταν αρρωσταίνεις, από τη μία πλευρά, αυτό έχει σκοπό να αποκαλύψει όλες τις παράλογες απαιτήσεις σου και τις μη ρεαλιστικές φαντασιοκοπίες και αντιλήψεις σου για τον Θεό, και από την άλλη πλευρά, έχει σκοπό να δοκιμάσει την πίστη σου στον Θεό και την υποταγή σου σε Εκείνον. Αν περάσεις τη δοκιμασία σε αυτά τα ζητήματα, τότε έχεις αληθινή μαρτυρία και πραγματική απόδειξη της πίστης σου στον Θεό, της αφοσίωσής σου στον Θεό και της υποταγής σου σε Εκείνον. Αυτό ακριβώς θέλει ο Θεός, και είναι αυτό που θα πρέπει να διαθέτει και να βιώνει ένα δημιουργημένο ον. Δεν είναι όλα αυτά θετικά πράγματα;» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. Τα λόγια του Θεού επεσήμαναν τη σωστή οπτική και το σωστό μονοπάτι άσκησης όταν αντιμετωπίζουμε την ασθένεια: να πιστεύουμε ειλικρινά την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, να υποτασσόμαστε σ’ αυτές και να μην προσπαθούμε να απαλλαγούμε από την ασθένεια μόνοι μας —αυτό θα φέρει μόνο περισσότερα βάσανα. Είχα κι εγώ κάποια πρακτική εμπειρία των λόγων του Θεού. Όταν η πίεσή μου έφτασε πάνω από 20, τρομοκρατήθηκα. Σκέφτηκα ότι, αν δεν εστίαζα στη φροντίδα του εαυτού μου ή αν έπεφτα κατά λάθος, θα κατέληγα παράλυτος ή ακόμα και νεκρός. Φοβόμουν ότι, αν κατέβαλλα υπερβολική πνευματική προσπάθεια στο καθήκον μου, θα χειροτέρευε η πάθησή μου και θα οδηγούσε σε σοβαρές συνέπειες, οπότε ζούσα συνεχώς μέσα σε αρνητικά συναισθήματα στενοχώριας και άγχους. Αυτό προκάλεσε στο σώμα και το μυαλό μου πολλή πίεση και πόνο, και επηρέασε το καθήκον μου. Δεν γίνονταν όλα αυτά επειδή δεν γνώριζα την κυριαρχία του Θεού; Η αλήθεια είναι ότι, είτε η πάθησή μου είναι σοβαρή είτε ήπια, και όποτε κι αν είναι να πεθάνω, τίποτα απ’ αυτά δεν μπορεί να αλλάξει με το να ανησυχώ ή να στενοχωριέμαι. Όλα αυτά υπόκεινται στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Για παράδειγμα, μόλις εμφάνισα υψηλή πίεση, μέσα σε μια εβδομάδα έπεσα από το ποδήλατό μου δύο φορές, και μάλιστα άσχημα. Τότε, σκέφτηκα: «Αυτό ήταν, μάλλον θα μείνω παράλυτος». Αλλά τελικά είχα μόνο μερικές μικρές γρατζουνιές· δεν ήταν καθόλου τόσο σοβαρό όσο φανταζόμουν. Δεν ήταν αυτό η προστασία του Θεού; Έπρεπε να αλλάξω την εσφαλμένη μου οπτική και να αντιμετωπίσω την ασθένειά μου σωστά. Θα πρέπει να λαμβάνω θεραπεία όταν χρειάζεται, αλλά όσον αφορά το αν θα γίνω καλά ή το αν θα ζήσω ή θα πεθάνω, δεν μπορώ να έχω απαιτήσεις από τον Θεό, και σίγουρα δεν πρέπει να Τον παρεξηγώ ή να παραπονιέμαι γι’ Αυτόν. Πρέπει να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, και μέσα στην ασθένεια, να αναζητώ περισσότερο την αλήθεια, να κάνω αυτοκριτική και να αποκτήσω αυτογνωσία. Μόνο έτσι θα έχω πραγματικό κέρδος.

Στη συνέχεια, συνέχισα να στοχάζομαι τη βαθύτερη αιτία για την οποία ζούσα μέσα σε αρνητικά συναισθήματα. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για να λάβουν ευλογίες, ανταμοιβές και στεφάνια. Αυτήν την πρόθεση δεν έχει κάθε άνθρωπος μέσα στην καρδιά του; Στην πραγματικότητα, κάθε άνθρωπος την έχει. Αυτό είναι γεγονός. Αν και οι άνθρωποι δεν μιλούν συχνά γι’ αυτό, και μάλιστα συγκαλύπτουν την πρόθεση και την επιθυμία τους να αποκτήσουν ευλογίες, αυτή η επιθυμία, αυτή η πρόθεση και το κίνητρο που βρίσκεται βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων δεν έχει κλονιστεί ποτέ. Ανεξάρτητα από το πόση πνευματική θεωρία κατανοούν οι άνθρωποι, τι βιωματική γνώση έχουν, τι καθήκον μπορούν να κάνουν, πόση ταλαιπωρία υπομένουν ή πόσο τίμημα πληρώνουν, ποτέ δεν εγκαταλείπουν την πρόθεση να αποκτήσουν ευλογίες που είναι κρυμμένη βαθιά στην καρδιά τους, και πάντα μοχθούν και τρέχουν πέρα-δώθε σιωπηλά στην υπηρεσία της. Αυτό δεν είναι που βρίσκεται θαμμένο πιο βαθιά μέσα στην καρδιά των ανθρώπων; Χωρίς αυτήν την πρόθεση να αποκτήσετε ευλογίες, πώς θα νιώθατε; Με ποια στάση θα κάνατε το καθήκον σας και θα ακολουθούσατε τον Θεό; Τι θα απογίνονταν οι άνθρωποι αν εξαλειφόταν εντελώς αυτή η πρόθεση να αποκτήσουν ευλογίες που είναι κρυμμένη στην καρδιά τους; Είναι πιθανό πολλοί άνθρωποι να γίνονταν αρνητικοί, και μερικοί να έχαναν το κίνητρό τους στα καθήκοντά τους και να έχαναν το ενδιαφέρον για την πίστη τους στον Θεό. Θα έμοιαζαν σαν να έχουν χάσει την ψυχή τους και θα φαινόταν σαν να τους είχαν ξεριζώσει την καρδιά. Γι’ αυτό λέω ότι η πρόθεση να αποκτήσουν ευλογίες είναι κάτι που οι άνθρωποι έχουν κρυμμένο βαθιά στην καρδιά τους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). «Προτού αποφασίσουν οι αντίχριστοι να κάνουν το καθήκον τους, κατά βάθος, ξεχειλίζουν από προσδοκίες ως προς τις προοπτικές τους, να κερδίσουν ευλογίες, έναν καλό προορισμό, ακόμα και έναν στέφανο, και είναι απόλυτα σίγουροι ότι θα τα πετύχουν όλα αυτά. Με τέτοιες προθέσεις και προσδοκίες έρχονται στον οίκο του Θεού για να κάνουν το καθήκον τους. Εμπεριέχεται, λοιπόν, μέσα στην εκπλήρωση του καθήκοντός τους η ειλικρίνεια, η αυθεντική πίστη και η αφοσίωση που απαιτεί ο Θεός; Στο σημείο αυτό, δεν είναι ακόμα εμφανής η αυθεντική τους πίστη, αφοσίωση ή ειλικρίνεια, διότι όλοι διακατέχονται από μια νοοτροπία απόλυτα βασισμένη στις συναλλαγές προτού κάνουν το καθήκον τους· όλοι παίρνουν την απόφαση να κάνουν το καθήκον τους με κίνητρο τα συμφέροντα, αλλά και με γνώμονα τις υπέρμετρες φιλοδοξίες και επιθυμίες τους. Με ποια πρόθεση κάνουν το καθήκον τους οι αντίχριστοι; Να κάνουν μια συμφωνία, να κάνουν μια ανταλλαγή. Θα έλεγε κανείς ότι αυτές τις προϋποθέσεις θέτουν για να κάνουν το καθήκον τους: “Αν κάνω το καθήκον μου, τότε πρέπει να αποκτήσω ευλογίες και να έχω έναν καλό προορισμό. Πρέπει να αποκτήσω όλες τις ευλογίες και τα προνόμια που έχει πει ο θεός ότι έχουν προετοιμαστεί για την ανθρωπότητα. Αν δεν μπορέσω να τα αποκτήσω, τότε δεν πρόκειται να κάνω αυτό το καθήκον”. Με τέτοιες προθέσεις, φιλοδοξίες και επιθυμίες έρχονται στον οίκο του Θεού για να κάνουν το καθήκον τους. Φαίνεται σαν να έχουν όντως κάποια ειλικρίνεια, και φυσικά για όσους είναι νέοι πιστοί και αρχίζουν μόλις τώρα να κάνουν το καθήκον τους, αυτό θα μπορούσε κανείς να το πει και ενθουσιασμό. Σ’ αυτό, όμως, δεν υπάρχει αυθεντική πίστη ή αφοσίωση· υπάρχει μόνο ο ενθουσιασμός ως κάποιον βαθμό. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ειλικρίνεια. Αν κρίνουμε από αυτήν τη στάση που έχουν οι αντίχριστοι απέναντι στο να κάνουν το καθήκον τους, χαρακτηρίζεται εντελώς από νοοτροπία συναλλαγής και είναι γεμάτη από τις επιθυμίες τους για οφέλη, όπως να κερδίσουν ευλογίες, να εισέλθουν στη βασιλεία των ουρανών, να αποκτήσουν στέφανο και να λάβουν ανταμοιβές» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι αντίχριστοι έρχονται στην εκκλησία να κάνουν το καθήκον τους μόνο και μόνο για να κερδίσουν ευλογίες. Ένας αντίχριστος, για να κερδίσει ευλογίες, μπορεί να απαρνηθεί τα πάντα, να δαπανήσει τον εαυτό του και να πληρώσει τίμημα, αλλά τη στιγμή που θα νιώσει ότι δεν μπορεί να λάβει ευλογίες, είναι ικανός να προδώσει τον Θεό. Καθώς έκανα αυτοκριτική, συνειδητοποίησα ότι οι προθέσεις και οι στόχοι μου στην πίστη στον Θεό ήταν αυτοί ακριβώς: να κερδίσω ευλογίες και να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών. Όλα αυτά τα χρόνια της πίστης, δεν περιορίστηκα από τον διωγμό του ΚΚΚ ή τον χλευασμό και τη συκοφαντία του κόσμου, και επέμεινα να ακολουθώ τον Θεό και να κάνω το καθήκον μου. Τα έκανα όλα αυτά με τη σκέψη ότι το τίμημα που πλήρωνα και το γεγονός ότι δαπανούσα εαυτόν θα μου εξασφάλιζαν τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού, και θα διασφάλιζαν την είσοδό μου στη βασιλεία των ουρανών. Όταν εμφάνισα υψηλή πίεση και έπαθα εγκεφαλικό, ανησυχούσα ότι, αν ανέβαινε η πίεσή μου, ακόμα κι αν δεν πέθαινα, θα έμενα παράλυτος και, αν δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, θα έχανα την ευλογία της εισόδου στη βασιλεία των ουρανών. Γι’ αυτό βρισκόμουν πάντα σε μια κατάσταση απελπισίας. Όταν έβλεπα ότι το καθήκον μου δεν έφερνε καλά αποτελέσματα, δεν αγχωνόμουν· αντιθέτως, ανησυχούσα ότι η υπερβολική πνευματική καταπόνηση θα χειροτέρευε την πάθησή μου και θα έχανα την ευκαιρία μου να κερδίσω ευλογίες. Είδα πως οτιδήποτε σκεφτόμουν και έκανα ήταν για το δικό μου σαρκικό όφελος. Το ότι πίστευα, απαρνιόμουν και δαπανούσα ήταν αποκλειστικά για να κερδίσω ευλογίες. Ζούσα σύμφωνα με εκείνον τον σατανικό κανόνα επιβίωσης: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Για να κερδίσω ευλογίες, μπορούσα να απαρνιέμαι και να δαπανώ τον εαυτό μου χωρίς να υπολογίζω τίποτε άλλο, αλλά αν δεν είχα να κερδίσω ευλογίες, γινόμουν απλώς αρνητικός και τεμπέλιαζα. Δεν φανέρωνα τη διάθεση ενός αντίχριστου; Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός εκφράζει την αλήθεια για να κάνει το έργο της σωτηρίας της ανθρωπότητας. Η πρόθεση του Θεού δεν είναι να Τον ακολουθώ και να κάνω το καθήκον μου μόνο για να πάρω ευλογίες. Εκείνος ελπίζει ότι, καθώς κάνω το καθήκον μου, θα επιδιώκω την αλήθεια για να απαλλαγώ απ’ τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου, να αλλάξω τις εσφαλμένες απόψεις μου περί πίστης, να αποβάλω τα πράγματα που είναι του Σατανά και να γίνω κάποιος που συμβαδίζει με τις προθέσεις του Θεού. Μόνο τότε μπορώ να λάβω την έγκριση του Θεού. Αντιθέτως, ζούσα πάντα μέσα σε μια εγωιστική, ιδιοτελή σατανική διάθεση, κι επιδίωκα πάντα μόνο ευλογίες. Δεν βάδιζα απλώς στο μονοπάτι του Παύλου; Ο Παύλος πίστευε στον Θεό, αλλά δεν επιδίωκε την αλήθεια και ζωή. Αντιμετώπιζε όλο το έργο και τη δουλειά του για τον Θεό ως διαπραγματευτικό χαρτί προκειμένου να κερδίσει στέφανο και ευλογίες, και προσπαθούσε να κάνει συμφωνία με τον Θεό. Μετά από χρόνια πίστης, οι σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις του δεν είχαν αλλάξει ούτε κατά διάνοια. Διαμαρτυρόταν ξεδιάντροπα ενάντια στον Θεό, απαιτούσε στέφανο, με αποτέλεσμα να προσβάλει τη διάθεση του Θεού και να τιμωρηθεί. Αν πιστεύω στον Θεό αλλά δεν επιδιώκω την αλήθεια και ζωή, και επιδιώκω πάντα ευλογίες και προσπαθώ να κάνω παζάρια με τον Θεό, θα τιμωρηθώ κι εγώ αν δεν μετανοήσω. Όταν συνειδητοποίησα τις συνέπειες αν συνέχιζα σ’ αυτό το μονοπάτι, προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ Θεέ μου, ξέρω ότι πίσω από αυτήν την ασθένεια βρίσκονται οι καλές Σου προθέσεις. Το κάνεις για να με αποκαλύψεις και να με σώσεις. Είναι η αγάπη Σου που με βρίσκει και μου επιτρέπει να δω καθαρά ότι όλον αυτόν τον καιρό επιδίωκα μόνο ευλογίες και βάδιζα σε λάθος μονοπάτι. Αχ Θεέ μου, είμαι πρόθυμος να μετανοήσω. Από εδώ και πέρα, θα εστιάσω στην επιδίωξη της αλήθειας». Αφότου προσευχήθηκα, η καρδιά μου ένιωσε πολύ περισσότερη γαλήνη και ηρεμία.

Αργότερα, στοχάστηκα μια άλλη εσφαλμένη άποψη που είχα: την ιδέα ότι, αν η ασθένειά μου σοβάρευε και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον μου, δεν θα μπορούσα να σωθώ. Συνέχισα να αναζητώ την αλήθεια για να τη διορθώσω. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Το να φτάσει κανείς στη σωτηρία σημαίνει πρωτίστως να απαλλαγεί από την αμαρτία και από την επιρροή του Σατανά, και να στραφεί ειλικρινά και να υποταχθεί στον Θεό. Τι πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι για να απαλλαγούν από την αμαρτία και από την επιρροή του Σατανά; Την αλήθεια. Προκειμένου να κερδίσουν την αλήθεια, οι άνθρωποι πρέπει να εφοδιαστούν με πολλά από τα λόγια του Θεού και πρέπει να είναι σε θέση να βιώσουν τα λόγια του Θεού και να τα κάνουν πράξη, ώστε να μπορέσουν να κατανοήσουν την αλήθεια και να εισέλθουν στην πραγματικότητα —μόνο τότε θα σωθούν. Το αν μπορεί κάποιος να σωθεί ή όχι δεν έχει καμία σχέση με το πόσο καιρό πιστεύει στον Θεό, πόσες γνώσεις έχει, αν διαθέτει χαρίσματα και προτερήματα ή πόσο υποφέρει. Το μόνο πράγμα που έχει άμεση σχέση με το να φτάσει κανείς στη σωτηρία είναι το αν κερδίζει ή όχι την αλήθεια» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Ο Θεός έχει ξεκαθαρίσει απόλυτα το πρότυπο της σωτηρίας. Κοιτάζει κυρίως αν οι άνθρωποι μπορούν να βιώνουν την πραγματικότητα των λόγων Του· αν, σε όλα τα πράγματα, σταματούν να ζουν σύμφωνα με σατανικές φιλοσοφίες και, αντ’ αυτού, βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα, και φέρονται και ενεργούν, σύμφωνα με τα λόγια Του και τις αλήθεια-αρχές· αν έχουν φόβο Θεού, υποταγή, αφοσίωση και αγάπη σ’ Αυτόν· και αν βιώνουν αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα. Μόνο όσοι κατέχουν αυτές τις αλήθεια-πραγματικότητες θα σωθούν από τον Θεό. Εγώ, όμως, μετά από όλα αυτά τα χρόνια πίστης, δεν είχα αποβάλει καμία από τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου, όπως την αλαζονεία, την έπαρση, τον εγωισμό ή την ποταπότητα. Αν και ήμουν σε θέση να υποφέρω λίγο και να πληρώσω ένα μικρό τίμημα κάνοντας το καθήκον μου, στην πραγματικότητα προσπαθούσα να κάνω παζάρια με τον Θεό έχοντας την επιθυμία να κερδίσω ευλογίες. Ολόκληρη η ύπαρξή μου ζούσε ακόμα υπό τη σκοτεινή επιρροή του Σατανά, δεν ήμουν ούτε καν κοντά στη σωτηρία. Αν δεν διορθώσω αυτές τις διεφθαρμένες διαθέσεις, αν βρίσκεται ακόμα στην καρδιά μου αυτή η επιθυμία για ευλογίες, τότε, ακόμα κι αν κάνω κάποιο καθήκον, στο τέλος και πάλι δεν θα σωθώ. Πρέπει να εστιάσω στην επιδίωξη της αλήθειας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να έχω μια ευκαιρία να σωθώ.

Επίσης, η συνεχής ανησυχία μου ότι, αν αρρώσταινα σοβαρά και πέθαινα, δεν θα μπορούσα να σωθώ, προερχόταν κι αυτή από το ότι δεν κατανοούσα την αλήθεια. Έτσι, έψαξα να διαβάσω σχετικά λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν την ώρα που πρόκειται να χάσεις τη ζωή σου είσαι ήρεμος, πρόθυμος, αν υποταχθείς αδιαμαρτύρητα, νιώθεις ότι έχεις ανταποκριθεί στις ευθύνες, τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά σου μέχρι τέλους και η καρδιά σου είναι χαρούμενη και γαλήνια —αν φύγεις έτσι— τότε για τον Θεό δεν θα έχεις φύγει καθόλου, αλλά θα ζεις σε ένα άλλο βασίλειο, με μια άλλη μορφή. Το μόνο που συνέβη είναι ότι άλλαξε ο τρόπος ζωής σου· δεν είσαι πραγματικά νεκρός. Ο άνθρωπος το βλέπει ως εξής: “Αυτός ο άνθρωπος πέθανε τόσο νέος, τι κρίμα!” Αλλά στα μάτια του Θεού, δεν έχεις πεθάνει ούτε έχεις πάει κάπου για να υποφέρεις· αντίθετα, έχεις πάει να απολαύσεις τις ευλογίες και να έρθεις πιο κοντά στον Θεό. Κι αυτό γιατί, ως δημιούργημα, για Εκείνον έχεις ήδη εκπληρώσει το καθήκον σου σύμφωνα με τα πρότυπα, έχεις πλέον ολοκληρώσει το καθήκον σου, και ο Θεός δεν χρειάζεται πλέον να εκτελείς αυτό το καθήκον μέσα στις τάξεις των δημιουργημάτων. Ο Θεός δεν θεωρεί ότι “φεύγεις”, αλλά ότι σε “περισυλλέγουν”, σε “παίρνουν μακριά” ή σε “οδηγούν μακριά”, και αυτό είναι καλό» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι το καθήκον που όλοι οι πιστοί δεσμεύονται να εκπληρώσουν). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ορισμένοι άνθρωποι, ενώ είναι ζωντανοί, είναι σε θέση να μείνουν σταθεροί στο καθήκον τους ό,τι κι αν αντιμετωπίσουν —είτε πρόκειται για διωγμούς, είτε για δεινά, είτε για το μαρτύριο της ασθένειας είτε για οικονομικές δυσκολίες— χωρίς να παραπονιούνται για τον Θεό ή να Τον προδίδουν. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν καταθέσει ειλικρινή μαρτυρία. Παρόλο που η σάρκα τους πεθαίνει, στην πραγματικότητα τους παίρνει ο Θεός για να ζήσουν κάπου αλλού. Εγώ ανησυχούσα πάντα ότι ο θάνατος σήμαινε πως θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η έκβαση ενός ανθρώπου μετά θάνατον καθορίζεται από τη στάση του απέναντι στον Θεό και την αλήθεια όσο ήταν ζωντανός. Σκέφτηκα τον Ιώβ. Πίστευε ότι ο Θεός είναι ο Κυρίαρχος των ουρανών και της γης και όλων των πραγμάτων. Όλη του τη ζωή, ακολουθούσε τον Θεό και βάδιζε στην οδό του φόβου Θεού και της αποφυγής του κακού. Όταν αντιμετώπισε τον θάνατο, δεν είχε καμία ανησυχία ούτε φόβο, επειδή πίστευε ότι ο Θεός κυριαρχεί πάνω στη ζωή και τον θάνατο ενός ανθρώπου και τα διευθετεί αυτά. Επομένως, μπορούσε να τον αντιμετωπίσει με ηρεμία. Ο Ιώβ ήταν ένας άνθρωπος που είχε φόβο Θεού και απέφευγε το κακό. Έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του κατά τη διάρκεια των πειρασμών από τον Σατανά και, παρόλο που πέθανε, σώθηκε από τον Θεό. Εγώ, επειδή δεν κατανοούσα την αλήθεια και δεν μπορούσα να δω καθαρά τα ζητήματα ζωής, θανάτου και σωτηρίας, ανησυχούσα πάντα ότι ο θάνατος σήμαινε πως δεν θα μπορούσα να σωθώ. Πόσο ανόητος ήμουν! Στην πραγματικότητα, ακόμα κι αν είμαι ζωντανός, αν δεν επιδιώκω την αλήθεια, αν δεν βαδίζω στην οδό όπου έχω φόβο Θεού και αποφεύγω το κακό, και στην πίστη μου στον Θεό απαρνούμαι και δαπανώ τον εαυτό μου μόνο για να πάρω στέφανο και ευλογίες, τότε στα μάτια του Θεού, δεν υπάρχει διαφορά είτε είμαι ζωντανός ή νεκρός. Δεν έχει καμία σχέση με τη σωτηρία. Αυτό συμβαίνει επειδή δαπανώ τον εαυτό μου έτσι προς όφελος της σάρκας· είναι εγωιστικό, και δεν εκπληρώνει το καθήκον και την ευθύνη ενός δημιουργήματος. Τώρα, ο Θεός μού δίνει ακόμα μια ευκαιρία να ζήσω. Δεν μπορώ πια να με τρώνε οι ανησυχίες για τη ζωή, τον θάνατο ή τις ευλογίες. Όσο είμαι ζωντανός, πρέπει να επιδιώκω ειλικρινά την αλήθεια και να κάνω καλά το καθήκον μου ως δημιούργημα για να ικανοποιήσω τον Θεό. Αυτό πρέπει να με απασχολεί και εκεί πρέπει να εστιάζω περισσότερο. Μόνο αν κερδίσω την αλήθεια και ζήσω την αλήθεια-πραγματικότητα θα έχει η καρδιά μου χαρά και γαλήνη· μόνο τότε δεν θα φοβάμαι πια τον θάνατο.

Πλέον, εξακολουθώ να έχω πονοκεφάλους και ζαλάδες όταν κάνω το καθήκον μου για πολλή ώρα, αλλά δεν ζω πια τόσο μέσα στην ασθένεια. Αν με πονάει το κεφάλι μου, ξεκουράζομαι λίγο. Στην καθημερινότητά μου, προσπαθώ επίσης να γυμνάζομαι περισσότερο και δεν ανησυχώ ούτε αγχώνομαι πια για το τι θα συμβεί στο σώμα μου και για το αν θα ζήσω ή θα πεθάνω. Κάθε μέρα που ζω, θα κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορώ. Δόξα τω Θεώ!