Από τον Λιν Σεν, Κίνα

Όταν μεγάλωνα, στην οικογένειά μου έκαναν πάντα κουμάντο οι άντρες, και ο πατέρας μου είχε τον τελευταίο λόγο σε όλα. Ποτέ δεν έκανε δουλειές του σπιτιού· ασχολίες όπως το μαγείρεμα, το πλύσιμο των ρούχων και το καθάρισμα ήταν δουλειά της μητέρας μου και της αδελφής μου. Μας δίδασκε συχνά, εμένα και τ’ αδέρφια μου, ότι «οι άντρες πρέπει να δουλεύουν έξω από το σπίτι και οι γυναίκες να χειρίζονται τις δουλειές του σπιτιού», και ότι οι αγροτικές εργασίες και το να βγάζεις χρήματα ήταν αντρική δουλειά, ενώ το μαγείρεμα και το πλύσιμο των ρούχων ήταν δουλειές για γυναίκες. Μέσα από τα λόγια και τις πράξεις του πατέρα μου, όλοι οι μεγαλύτεροι αδελφοί μου έγιναν αρχηγοί στα σπιτικά τους όταν παντρεύτηκαν και δεν έκαναν ποτέ καμία δουλειά του σπιτιού. Ήθελα να γίνω ακριβώς σαν αυτούς, καθώς ένιωθα ότι μόνο έτσι θα είχα την πρέπουσα συμπεριφορά και αξιοπρέπεια ενός άντρα. Αφότου παντρεύτηκα, η γυναίκα μου ήταν μια πολύ ενάρετη και ικανή νοικοκυρά που ανέλαβε όλες τις δουλειές του σπιτιού. Μερικές φορές, στα γεύματα, μου σέρβιρε το φαγητό μου ακριβώς μπροστά μου. Αυτό με έκανε να νιώθω ακόμα πιο έντονα ότι, ως άντρας, δεν έπρεπε να κάνω δουλειές όπως το πλύσιμο, το μπάλωμα ή η φροντίδα των παιδιών. Όλα αυτά ήταν γυναικείες δουλειές. Αν τα έκανα, θα ήταν ταπεινωτικό, εγώ ήμουν ανώτερος απ’ αυτά. Αργότερα, αφότου γέννησε η γυναίκα μου, γυρνούσα σπίτι από τη δουλειά και την έβλεπα να πασχίζει να μαγειρέψει και να κάνει τις δουλειές του σπιτιού κρατώντας το μωρό. Ήθελα να τη βοηθήσω, αλλά μετά σκεφτόμουν πόσο ταπεινωτικό θα ήταν αν μάθαιναν οι άλλοι ότι ένας ενήλικος άντρας σαν εμένα έκανε τέτοιου είδους δουλειές. Έτσι, απλώς έβγαινα έξω για να παίξω χαρτιά, αντί να βοηθήσω τη γυναίκα μου με τις δουλειές. Αφότου αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, μου άρεσε πολύ να διαβάζω τα λόγια του Θεού. Από τα λόγια Του, συνειδητοποίησα ότι για να πιστεύω στον Θεό, έπρεπε να κάνω πράξη την αλήθεια σε όλα και να βιώνω την κανονική ανθρώπινη φύση. Δεν μπορούσα απλώς να αφήνω τους άλλους να με υπηρετούν —αυτό θα ήταν πραγματικά παράλογο. Από τότε, άρχισα να βοηθάω τη γυναίκα μου με μερικές από τις δουλειές του σπιτιού, κι έμαθα να μαγειρεύω, να πλένω λαχανικά και να καθαρίζω.

Μια μέρα, τον Ιανουάριο του 2023, ο επικεφαλής είπε ότι ένα σπίτι φιλοξενίας αντιμετώπιζε κάποιους κινδύνους ασφαλείας και ότι οι νεαρές αδελφές που έμεναν εκεί έπρεπε να μεταφερθούν αμέσως. Μου ζήτησε να τις φιλοξενήσω προσωρινά και είπε ότι θα μετακόμιζαν μετά την Πρωτοχρονιά, μόλις θα βρισκόταν ένα κατάλληλο σπίτι φιλοξενίας. Σκέφτηκα μέσα μου: «Είμαι αδελφός. Να περνάω όλη μέρα γύρω από την κουζίνα —πόσο εξευτελιστικό και άβολο θα ήταν! Γιατί κανόνισε ο επικεφαλής να κάνω εγώ το καθήκον φιλοξενίας; Δεν προσπαθεί απλώς να μου κάνει τη ζωή δύσκολη;» Αλλά μετά σκέφτηκα: «Πιστεύω στον Θεό εδώ και πολλά χρόνια. Αν αρνηθώ αυτό το καθήκον, δεν θα πει ο επικεφαλής ότι δεν είμαι κάποιος που επιδιώκει την αλήθεια; Άλλωστε, το σπίτι μου είναι αρκετά κατάλληλο για φιλοξενία. Και παρόλο που η γυναίκα μου έχει αποπεμφθεί από την εκκλησία, με στηρίζει στο να κάνω το καθήκον μου, και ούτε τα δύο μου παιδιά δεν έχουν αντίρρηση. Θα ήταν τέλειο να περάσουν την Πρωτοχρονιά στο σπίτι μου οι νεαρές αδελφές. Επιπλέον, ο επικεφαλής μού ζήτησε να τις φιλοξενήσω μόνο προσωρινά. Θα μετακομίσουν μόλις βρεθεί ένα κατάλληλο σπίτι φιλοξενίας». Μ’ αυτά στο μυαλό μου, συμφώνησα. Αλλά όταν ήρθε η ώρα να τις φιλοξενήσω, επανήλθε στην επιφάνεια εκείνη η νοοτροπία του «οι άντρες πρέπει να δουλεύουν έξω από το σπίτι και οι γυναίκες να χειρίζονται τις δουλειές του σπιτιού». Επειδή η γυναίκα μου δούλευε σε ένα μαγαζί με πρωινά, εγώ ήμουν αυτός που μαγείρευε πρωινό και μεσημεριανό στο σπίτι κάθε μέρα. Η γυναίκα μου μου υπενθύμισε πολλές φορές: «Να φοράς ποδιά και μανίκια όταν μαγειρεύεις, αλλιώς τα ρούχα σου θα λερωθούν και θα είναι δύσκολο να πλυθούν». Συμφωνούσα στα λόγια, αλλά δεν το έκανα ούτε μία φορά. Σκέφτηκα: «Θέλει να φοράω μανίκια και ποδιά; Πώς θα φαινόμουν; Θα έμοιαζα με γριά νοικοκυρά! Αν με έβλεπαν έτσι οι αδελφές, πόσο ντροπιαστικό θα ήταν; Το μαγείρεμα και το πλύσιμο είναι δουλειές που υποτίθεται ότι κάνουν οι αδελφές, όχι οι αδελφοί. Αν οι αδελφοί και οι αδελφές μάθαιναν ότι έκανα το καθήκον φιλοξενίας, σίγουρα θα με περιφρονούσαν. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι εγώ, ένας αδελφός που κάνει κειμενικό έργο, έχω γίνει τώρα επαγγελματίας μάγειρας!» Μετά από λίγο καιρό, ο επικεφαλής κανόνισε να μετακομίσει στο σπίτι μου άλλη μια νεαρή αδελφή, και οι αδελφές δεν φαινόταν να σκοπεύουν να μετακομίσουν. Σκέφτηκα μέσα μου: «Δεν είπαν ότι θα μετακόμιζαν μετά την Πρωτοχρονιά; Γιατί προστίθενται κι άλλοι άνθρωποι στο σπίτι μου; Αυτό το καθημερινό μαγείρεμα είναι τόσο εξευτελιστικό. Πότε επιτέλους θα τελειώσει;» Ένιωθα να πνίγομαι από αρνητικότητα, και σταμάτησα να μαγειρεύω με την καρδιά μου και άρχισα να είμαι επιπόλαιος. Το ρύζι που μαγείρευα στον ατμό ήταν είτε πολύ σκληρό είτε πολύ μαλακό, και τα πιάτα που τηγάνιζα ήταν είτε πολύ αλμυρά είτε εντελώς άνοστα. Αλλά δεν έκανα καθόλου αυτοκριτική· ένιωθα μάλιστα ότι και μόνο που κατάφερνα να βάλω το φαγητό στο τραπέζι ήταν αρκετά καλό. Αργότερα, άρχισαν να μου κάνουν παρατηρήσεις, λέγοντας ότι τα νουντλς που μαγείρευα ήταν άβραστα και ότι δεν είχε διαλυθεί το αλάτι στα κρύα πιάτα. Ακούγοντας αυτό, ένιωσα ακόμα χειρότερα. «Είναι ήδη αρκετά εξευτελιστικό για έναν ενήλικο άντρα σαν εμένα να σας μαγειρεύει όλη μέρα, και τώρα βρίσκετε και ψεγάδια σε όλα; Αυτό είναι αφόρητο!» Μέσα στην καρδιά μου, ευχόμουν απλώς να μετακόμιζαν νωρίτερα. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό να με καθοδηγήσει να κατανοήσω τα προβλήματά μου.

Εκείνη την περίοδο, άκουσα έναν ύμνο των λόγων του Θεού:

Οι πρώτοι άνθρωποι ήταν ζωντανά πλάσματα με πνεύμα

1  Στην αρχή, δημιούργησα το ανθρώπινο γένος· δηλαδή, δημιούργησα τον πρόγονο του ανθρώπου, τον Αδάμ. Προικίστηκε με μορφή και εικόνα, ξεχειλίζοντας από ζωτικότητα, ξεχειλίζοντας από ευρωστία, και ήταν, ακόμα περισσότερο, συντροφιά με τη δόξα Μου. Ήταν η ένδοξη ημέρα που δημιούργησα τον άνθρωπο. Μετά από αυτό, δημιουργήθηκε η Εύα από το σώμα του Αδάμ, κι ήταν και αυτή ο πρόγονος του ανθρώπου. Έτσι, οι άνθρωποι που δημιούργησα πλημμύρισαν από την ανάσα Μου και πλημμύρισαν με τη δόξα Μου.

2  Ο Αδάμ «γεννήθηκε» αρχικά από το χέρι Μου και ήταν η αναπαράσταση της εικόνας Μου. Έτσι, το αρχικό νόημα του «Αδάμ» ήταν ένα ον δημιουργημένο από Μένα, διαποτισμένο με τη ζωτική Μου ενέργεια, διαποτισμένο με τη δόξα Μου, έχοντας μορφή και εικόνα, έχοντας πνεύμα και πνοή. Ήταν το μόνο δημιουργημένο ον που κατείχε πνεύμα, που ήταν ικανό να Με αναπαριστά, και να φέρει την εικόνα Μου και που δέχτηκε την πνοή Μου.

3  Στην αρχή, η Εύα ήταν ο δεύτερος άνθρωπος προικισμένος με πνοή, του οποίου τη δημιουργία είχα ορίσει, έτσι το αρχικό νόημα της «Εύας» ήταν ένα ον δημιουργημένο που θα διαιώνιζε τη δόξα Μου, πλημμυρισμένο από τη ζωτικότητά Μου και, ακόμα περισσότερο, προικισμένο με τη δόξα Μου. Η Εύα προήλθε από τον Αδάμ, έτσι και αυτή έφερε την εικόνα Μου, διότι ήταν ο δεύτερος άνθρωπος που δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Μου. Το αρχικό νόημα της «Εύας» ήταν ένας ζων άνθρωπος, με πνεύμα, σάρκα και οστά, η δεύτερη μαρτυρία Μου και η δεύτερη εικόνα Μου ανάμεσα στο ανθρώπινο γένος. Αυτοί ήταν οι πρόγονοι της ανθρωπότητας, οι πολύτιμοι και αγνοί της ανθρωπότητας και, αρχικά ήταν ζωντανά όντα προικισμένα με πνεύματα.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τι σημαίνει να είσαι αληθινός άνθρωπος

Καθώς συλλογιζόμουν τους στίχους, συνειδητοποίησα ότι, όταν ο Θεός δημιούργησε για πρώτη φορά την ανθρωπότητα, τον Αδάμ και την Εύα, ποτέ δεν είπε ότι οι άντρες ήταν πιο ευγενείς από τις γυναίκες ή ότι οι γυναίκες είχαν κατώτερη θέση από τους άντρες. Στα μάτια του Θεού, οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι. Το ίδιο ισχύει και στον οίκο του Θεού. Όποιο καθήκον κι αν εκτελεί κανείς, ο Θεός δεν είπε ποτέ ότι ορισμένα καθήκοντα πρέπει να γίνονται από αδελφούς και άλλα μόνο από αδελφές. Εγώ, όμως, είχα διδαχθεί από τα λόγια και τις πράξεις του πατέρα μου από μικρός, και ζούσα με σοβινιστικές ιδέες. Πάντα υποτιμούσα τις γυναίκες και περιφρονούσα τις δουλειές όπως το μαγείρεμα και το πλύσιμο, θεωρώντας ότι ήταν όλες δουλειές για γυναίκες. Γι’ αυτό και ένιωθα τόση αντίσταση στο καθήκον φιλοξενίας μου και, ακόμη κι όταν το έκανα, ήμουν απλώς επιπόλαιος. Όλα όσα σκεφτόμουν και έκανα δεν ήταν σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού. Συνειδητοποιώντας το αυτό, ήμουν πρόθυμος να υποταχθώ και να εκπληρώσω επιμελώς το καθήκον φιλοξενίας μου. Μετά από αυτό, όταν μαγείρευα νουντλς, τα έβραζα λίγο παραπάνω, και τα κρύα πιάτα τα μαρινάριζα από πριν. Άρχισα επίσης να σκέφτομαι να κάνω παραλλαγές στα πιάτα που έφτιαχνα. Όταν είδα μερικές από τις νεαρές αδελφές να είναι άρρωστες και να βήχουν, τους έφτιαξα ένα ρόφημα με αχλάδι και ζάχαρη. Πάνω που άρχιζα να αλλάζω, οι νεαρές αδελφές μετακόμισαν.

Αφότου έφυγαν, συχνά αναρωτιόμουν: «Γιατί έδειξα τόση αντίσταση κατά τη διάρκεια της φιλοξενίας;» Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού που εξέθεταν το ζήτημα του σοβινισμού και απέκτησα κάποια κατανόηση για τον εαυτό μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πολλοί σκέφτονται: “Είναι δουλειά των γυναικών το πλύσιμο και το μαντάρισμα. Ας τα κάνουν οι γυναίκες αυτά. Όταν αναγκάζομαι να κάνω αυτές τις δουλειές, εξοργίζομαι· νιώθω λιγότερο άντρας”. […] Οι άντρες κάνουν τέτοιες σοβινιστικές σκέψεις και υποτιμούν ορισμένα καθήκοντα, όπως τη φροντίδα των παιδιών, το συμμάζεμα του σπιτιού, το πλύσιμο και το καθάρισμα. Κάποιοι είναι πολύ σοβινιστές και υποτιμούν αυτές τις δουλειές, δεν θέλουν να τις κάνουν και, αν τυχόν τις κάνουν, τις κάνουν με το ζόρι και φοβούνται μην τους υποτιμήσουν οι άλλοι. Σκέφτονται: “Δεν θα γίνω γυναικούλα αν κάνω μονίμως τέτοιες δουλειές;” Ποια σκέψη και άποψη το κατευθύνει αυτό; Δεν είναι προβληματική η σκέψη αυτή; (Ναι, είναι.) […] Υπάρχουν και κάποιες περιοχές όπου ο σοβινισμός κυριαρχεί έντονα, και εκεί οι άνδρες είναι σίγουρα κακομαθημένοι από τις διαμορφωτικές επιρροές της οικογένειας. Αυτές οι επιρροές τούς έχουν σώσει ή τους έχουν κάνει κακό; (Τους έχουν κάνει κακό.) Τους έχουν κάνει μεγάλο κακό» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. «Για παράδειγμα, είσαι αδελφός και σου ζητάνε να μαγειρεύεις και να πλένεις τα πιάτα για τους άλλους αδελφούς και τις αδελφές κάθε μέρα. Θα μπορούσες να υποταχθείς; (Έτσι νομίζω.) Ίσως να μπορούσες για ένα μικρό διάστημα, αν, όμως, σου ζητούσαν να κάνεις αυτό το καθήκον για μεγάλο διάστημα, θα μπορούσες να υποταχθείς; (Θα μπορούσα περιστασιακά, αλλά όσο θα περνούσε ο καιρός, ίσως και να μην άντεχα.) Αυτό σημαίνει ότι δεν έχεις υποταχθεί. Για ποιον λόγο δεν υποτάσσονται οι άνθρωποι; (Επειδή έχουν μέσα τους παραδοσιακές αντιλήψεις. Θεωρούν ότι οι άνδρες πρέπει να δουλεύουν έξω από το σπίτι και οι γυναίκες να ασχολούνται με το νοικοκυριό, ότι το μαγείρεμα είναι γυναικεία δουλειά και ότι είναι εξευτελιστικό για έναν άνδρα να μαγειρεύει. Γι’ αυτό δεν είναι εύκολο να υποταχθεί κανείς.) Πολύ σωστά. Στον καταμερισμό της εργασίας γίνονται διακρίσεις λόγω φύλου. Οι άνδρες σκέφτονται: “Εμείς οι άνδρες πρέπει να βγάζουμε το ψωμί μας εκτός σπιτιού. Δουλειές όπως το μαγείρεμα και το πλύσιμο είναι για γυναίκες. Δεν θα πρέπει να μας αναγκάζουν να τις κάνουμε”. Εδώ, όμως, πρόκειται για ειδικές περιστάσεις και σου ζητάνε να τις κάνεις. Πώς θα συμπεριφερθείς; Ποια κόμπλεξ πρέπει να ξεπεράσεις προκειμένου να υποταχθείς; Εδώ είναι το θέμα. Πρέπει να ξεπεράσεις τις διακρίσεις λόγω φύλου που κάνεις. Δεν υπάρχουν ανδρικές και γυναικείες δουλειές. Δεν πρέπει να γίνεται έτσι ο καταμερισμός της εργασίας. Το καθήκον που εκτελούν οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να καθορίζεται απ’ το φύλο τους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η άσκηση της αλήθειας είναι η μόνη οδός για τη ζωή-είσοδο). Τα λόγια του Θεού εξέθεταν με ακρίβεια την κατάστασή μου. Σκέφτηκα πως, επηρεασμένος από τα λόγια και τις πράξεις του πατέρα μου, και την ανατροφή της οικογένειάς μου από την παιδική ηλικία, πίστευα πάντα ότι «Οι άνδρες είναι ανώτεροι από τις γυναίκες» και ότι «οι άντρες πρέπει να δουλεύουν έξω από το σπίτι και οι γυναίκες να χειρίζονται τις δουλειές του σπιτιού». Πίστευα ότι όλες οι δουλειές του σπιτιού, όπως το πλύσιμο, το μαγείρεμα και το καθάρισμα, ήταν πράγματα που έκαναν οι γυναίκες, ενώ οι άντρες έπρεπε απλώς να καλλιεργούν τη γη ή να δουλεύουν για να βγάζουν χρήματα. Πίστευα ότι η θέση ενός άντρα ήταν ανώτερη από της γυναίκας, οπότε οι γυναίκες τους έπρεπε φυσικά να τους υπηρετούν και ότι, αν ένας άντρας έκανε δουλειές του σπιτιού, αυτό ήταν εξευτελιστικό και θα τον περιφρονούσαν. Επομένως, προτού πιστέψω στον Θεό, δεν έκανα ποτέ καμία δουλειά του σπιτιού. Όταν έβλεπα τη γυναίκα μου να τρέχει παντού και να παιδεύεται, κάνοντας δουλειές ενώ κρατούσε το παιδί μας, ένιωθα άσχημα και ήθελα να βοηθήσω, αλλά μετά θυμόμουν ότι ένας ενήλικος άντρας σαν εμένα θα έπρεπε να διατηρεί μια ορισμένη συμπεριφορά και αξιοπρέπεια ως αληθινός άντρας. Σκεφτόμουν πόσο θα ρεζιλευόμουν αν με έβλεπαν οι άλλοι να κάνω γυναικείες δουλειές, οπότε έβγαινα έξω για να παίξω χαρτιά και να διασκεδάσω αντί να τη βοηθήσω με τις δουλειές. Όλα εκείνα τα χρόνια, η γυναίκα μου υπέφερε σιωπηλά, ζώντας μια εξαντλητική και πικρή ζωή. Το πιο σημαντικό, επειδή ήμουν τόσο επηρεασμένος από σοβινιστικές ιδέες, δεν μπορούσα να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού. Όταν ο επικεφαλής κανόνισε να φιλοξενήσω προσωρινά τις αδελφές, έβλεπα τις δουλειές του σπιτιού ως γυναικεία δουλειά και ένιωθα ότι ήταν ταπεινωτικό, ότι ήμουν ανώτερος, ως αδελφός, για να κάνω το καθήκον φιλοξενίας. Για να προστατεύσω την αντρική μου εικόνα, δεν τολμούσα καν να φορέσω ποδιά ή μανίκια όταν μαγείρευα, γιατί φοβόμουν μήπως με περιφρονούσαν οι αδελφές. Λόγω της εσωτερικής μου αντίστασης, ήμουν επιπόλαιος στο καθήκον μου· δεν μπορούσα καν να μαγειρέψω σωστά τα νουντλς, και στα κρύα πιάτα δεν διαλυόταν το αλάτι. Όταν οι αδελφές μού έκαναν υποδείξεις, νόμιζα ότι ήταν υπερβολικά απαιτητικές και ευχόμουν απλώς να μετακόμιζαν το συντομότερο δυνατό. Είδα ότι ζώντας σύμφωνα με αυτές τις ιδέες της παραδοσιακής κουλτούρας, προκειμένου να προστατεύσω τη λεγόμενη αντρική μου αξιοπρέπεια και θέση, είχα γίνει απίστευτα εγωιστής και ψυχρός, χωρίς ίχνος κανονικής ανθρώπινης φύσης. Δεν είχα την παραμικρή υποταγή ή αφοσίωση στο καθήκον μου. Συνειδητοποιώντας το αυτό, προσευχήθηκα, ζητώντας από τον Θεό να με καθοδηγήσει να κατανοήσω την αλήθεια και να απελευθερωθώ από τα δεσμά και τους περιορισμούς των σοβινιστικών μου ιδεών.

Στη συνέχεια, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Είναι σωστό να υπάρχει διάκριση μεταξύ των κοινωνικών ευθυνών ενός άντρα και μιας γυναίκας; Πρέπει να υπάρχει ισότητα στην κοινωνική θέση αντρών και γυναικών; Είναι δίκαιο να εξυψώνεται αδικαιολόγητα η θέση των αντρών και να υποβαθμίζονται, αντίστοιχα, οι γυναίκες; (Δεν είναι δίκαιο, όχι.) Πώς ακριβώς, λοιπόν, πρέπει να διευθετηθεί το θέμα της κοινωνικής θέσης των αντρών και των γυναικών με τρόπο δίκαιο και ορθολογικό; Ποια αρχή υπάρχει σχετικά μ’ αυτό; (Οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι και θα πρέπει να λαμβάνουν δίκαιη μεταχείριση.) Η δίκαιη μεταχείριση είναι η θεωρητική βάση. Πώς, όμως, μπορείτε να την κάνετε πράξη ώστε να είστε δίκαιοι και ορθολογικοί; Δεν έχει κάποια σχέση με τα πρακτικά προβλήματα αυτό; Πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να διασφαλίσουμε ότι η θέση των αντρών και των γυναικών είναι ίση. Δεν χωράει καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Πρέπει, άρα, και ο καταμερισμός εργασίας μεταξύ αντρών και γυναικών στην κοινωνία να είναι ίσος, και να εξετάζεται και να ρυθμίζεται ανάλογα με το επίπεδο και τις εργασιακές ικανότητες του καθενός. Ειδικότερα, πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει ισότητα όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, σε βαθμό που και οι γυναίκες θα μπορούν να απολαμβάνουν τα ίδια ακριβώς με τους άντρες, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι άντρες και οι γυναίκες έχουν ίση θέση στην κοινωνία. Αν ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει μια δουλειά ή είναι ικανός να γίνει επικεφαλής, άσχετα με το αν είναι άντρας ή γυναίκα, θα πρέπει να έχει αυτήν τη δυνατότητα. Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτήν την αρχή; (Είναι καλή.) Κάτι τέτοιο δείχνει πως υπάρχει ισότητα μεταξύ αντρών και γυναικών. Αν, για παράδειγμα, υπάρχουν δύο άντρες και δύο γυναίκες που υποβάλλουν αίτηση για μια θέση εργασίας ως πυροσβέστες, ποιος πρέπει να πάρει τη δουλειά; Η θεωρητική βάση και η αρχή για να ληφθεί μια τέτοια απόφαση είναι η δίκαιη μεταχείριση. Τι συγκεκριμένα, δηλαδή, πρέπει να κάνει κάποιος; Όπως είπα και πριν από λίγο, ας πάρει τη δουλειά όποιος μπορεί να την κάνει, ανάλογα πάντα με τις ικανότητες και το επίπεδό του. Σύμφωνα με αυτήν την αρχή πρέπει να γίνει η επιλογή. Πρέπει, δηλαδή, να εξετάσουμε ποιος από αυτούς τους υποψηφίους είναι σε καλή φυσική κατάσταση και δεν είναι αδέξιος. Ένας πυροσβέστης πρέπει οπωσδήποτε να ενεργεί γρήγορα σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Αν κάποιος είναι πολύ αδέξιος, αργόστροφος και σέρνεται σαν χελώνα ή σαν γέρικη αγελάδα, θα υπάρξει καθυστέρηση. Έστω, λοιπόν, πως αφού εξακριβωθούν τα χαρακτηριστικά του κάθε υποψηφίου όσον αφορά το επίπεδο, τις ικανότητες, την εμπειρία τους, το πόσο ικανοί είναι στην πυρόσβεση και ούτω καθεξής, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι πιο κατάλληλοι για τη θέση είναι ένας άντρας και μια γυναίκα. Πιο συγκεκριμένα, ο άντρας είναι ψηλός, έχει μυϊκή δύναμη, είναι έμπειρος στην πυρόσβεση κι έχει συμμετάσχει σε αρκετές επιχειρήσεις πυρόσβεσης και διάσωσης· η γυναίκα, από την άλλη, είναι ευκίνητη, έχει περάσει αυστηρή εκπαίδευση, γνωρίζει πώς γίνεται η πυρόσβεση και τις σχετικές διαδικασίες της δουλειάς, έχει επίπεδο, έχει διακριθεί σε άλλες δουλειές και έχει λάβει και κάποια βραβεία. Επομένως, επιλέγονται στο τέλος και οι δύο. Είναι σωστό αυτό; (Ναι.) Επιλέγεται ο καλύτερος των καλύτερων όπως λένε, και δεν ευνοήθηκε κανένας απολύτως. […] Πρώτα απ’ όλα, δεν έχεις καμία προκατάληψη ενάντια στους άντρες ή τις γυναίκες στα διάφορα θέματα που χειρίζεσαι. Πιστεύεις ότι υπάρχουν πολλές εξαιρετικές και ταλαντούχες γυναίκες, και γνωρίζεις μάλιστα αρκετά τέτοια άτομα. Γι’ αυτό ακριβώς πιστεύεις ότι οι γυναίκες δεν είναι λιγότερο ικανές να εργάζονται σε σχέση με τους άνδρες, και ότι, αντίστοιχα, η αξία των γυναικών στην κοινωνία δεν είναι μικρότερη από εκείνη των αντρών. Άπαξ το γνωρίζεις και το κατανοείς αυτό, στο μέλλον θα κρίνεις τα πράγματα και θα επιλέγεις με ακρίβεια, αν ενεργείς έχοντας αυτό ως βάση. Με άλλα λόγια, αν δεν δείχνεις εύνοια σε κανέναν και δεν έχεις καμία προκατάληψη όσον αφορά το φύλο, η ανθρώπινη φύση σου θα είναι σχετικά κανονική από αυτήν την άποψη, και θα μπορείς να ενεργείς δίκαια. Δεν θα υπάρχουν πια τα εμπόδια που σου βάζει η παραδοσιακή κουλτούρα όταν σου λέει ότι οι άντρες θεωρούνται ανώτεροι από τις γυναίκες, δεν θα περιορίζονται πλέον οι σκέψεις σου ούτε θα σε επηρεάζει πια η παραδοσιακή κουλτούρα» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα μεγάλη διαύγεια μέσα μου και κατάλαβα ότι για να απελευθερωθώ από τα δεσμά των παραδοσιακών πολιτισμικών ιδεών όπως «Οι άνδρες είναι ανώτεροι από τις γυναίκες» και «οι άντρες πρέπει να δουλεύουν έξω από το σπίτι και οι γυναίκες να χειρίζονται τις δουλειές του σπιτιού», έπρεπε πρώτα να αποδεχτώ το γεγονός ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι. Οι άντρες δεν πρέπει να έχουν προκαταλήψεις εναντίον των γυναικών, πόσο μάλλον να τις υποτιμούν ή να τις καταπιέζουν. Αυτό είναι ανήθικο και χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Οι άντρες πρέπει να φέρονται στις γυναίκες δίκαια και να μη βλέπουν τις δουλειές του σπιτιού ως κάτι που οι γυναίκες είναι από τη φύση τους προορισμένες να κάνουν, θεωρώντας ταυτόχρονα τις δουλειές υψηλού προφίλ που προσδίδουν θέση ως αντρική δουλειά. Μια τέτοια άποψη είναι μία από τις αιρέσεις και τις πλάνες του Σατανά, και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αλήθεια. Ο οίκος του Θεού δεν έχει κανέναν κανόνα που να ορίζει ποια καθήκοντα πρέπει να γίνονται από αδελφούς και ποια από αδελφές. Στον οίκο του Θεού, τα καθήκοντα δεν ρυθμίζονται ποτέ με βάση το φύλο, αλλά ρυθμίζονται λογικά με βάση το επίπεδο, τα προτερήματα και την εργασιακή ικανότητα του καθενός, και τις ανάγκες του έργου της εκκλησίας. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής κανόνισε να κάνω το καθήκον φιλοξενίας επειδή το σπίτι φιλοξενίας στο οποίο έμεναν οι αδελφές αντιμετώπιζε κινδύνους ασφαλείας και δεν μπορούσε να βρεθεί αμέσως ένα ασφαλές σπίτι. Το δικό μου σπίτι, από την άλλη, ήταν κατάλληλο, και η γυναίκα μου και τα παιδιά μου με στήριζαν στο να κάνω το καθήκον μου. Αφενός, η ρύθμιση του επικεφαλής κράτησε τις αδελφές ασφαλείς και, αφετέρου, τους επέτρεψε να κάνουν κανονικά τα καθήκοντά τους, διασφαλίζοντας ότι το έργο της εκκλησίας δεν θα επηρεαζόταν. Φιλοξενώντας τες, υποστήριζα επίσης το έργο της εκκλησίας και έκανα το καθήκον μου. Θα έπρεπε να είχα αποδεχτεί τη ρύθμιση και να είχα υποταχθεί, να είχα εγκαταλείψει τις παράλογες ιδέες και απόψεις του «Οι άνδρες είναι ανώτεροι από τις γυναίκες» και «οι άντρες πρέπει να δουλεύουν έξω από το σπίτι και οι γυναίκες να χειρίζονται τις δουλειές του σπιτιού», και να είχα εκπληρώσει το καθήκον φιλοξενίας μου σύμφωνα με τα λόγια του Θεού.

Στη συνέχεια, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού και έμαθα πώς να προσεγγίζω σωστά το καθήκον μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όποιο κι αν είναι το καθήκον σου, μην κάνεις διάκριση μεταξύ μεγαλόπνοου και πιο ταπεινού. Ας υποθέσουμε πως λες: “Παρόλο που αυτή η εργασία είναι ανάθεση από τον Θεό και το έργο του οίκου του Θεού, αν το κάνω, οι άνθρωποι μπορεί να με περιφρονήσουν. Σε κάποιους άλλους ανατίθεται έργο που τους επιτρέπει να ξεχωρίσουν. Εμένα μου ανέθεσαν αυτήν την εργασία, η οποία δεν μου επιτρέπει να ξεχωρίσω, αλλά με κάνει να αγωνίζομαι στα παρασκήνια. Είναι άδικο! Δεν θα κάνω αυτό το καθήκον. Το καθήκον μου πρέπει να με κάνει να ξεχωρίζω ενώπιον των άλλων και να μου επιτρέπει να κάνω όνομα —κι ακόμα κι αν δεν κάνω όνομα ή δεν ξεχωρίσω, πρέπει να ωφεληθώ απ’ αυτό και σωματικά να είμαι άνετα”. Είναι αποδεχτή αυτή η στάση; Όταν είσαι επιλεκτικός, δεν αποδέχεσαι πράγματα από τον Θεό· κάνεις επιλογές σύμφωνα με τις προτιμήσεις σου. Έτσι δεν αποδέχεσαι το καθήκον σου· έτσι το αρνείσαι, εκδηλώνεις την επαναστατικότητά σου ενάντια στον Θεό. Αυτή η επιλεκτικότητα νοθεύεται με τις ατομικές σου προτιμήσεις και επιθυμίες. Όταν λαμβάνεις υπόψη την υπερηφάνεια και τη θέση σου, τα δικά σου συμφέροντα και άλλα τέτοια πράγματα, η στάση σου απέναντι στο καθήκον σου δεν είναι στάση υποταγής. Ποια στάση πρέπει να έχεις απέναντι στο καθήκον σου; Πρώτον, δεν πρέπει να αναλύεις ποιος ανέθεσε αυτό το έργο· αντίθετα, πρέπει να το αποδεχτείς από τον Θεό —είναι ανάθεση από τον Θεό, είναι το καθήκον σου, και πρέπει να υποταχθείς στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού και να αποδεχτείς το καθήκον σου. Δεύτερον, μην κάνεις διακρίσεις ανάμεσα σε υψηλό και χαμηλό ούτε να ασχολείσαι με το ποια είναι η φύση του καθήκοντος, αν σου επιτρέπει να ξεχωρίσεις ή όχι, αν πρόκειται να γίνει φανερά ή παρασκηνιακά. Μην τα σκέφτεσαι αυτά τα πράγματα. Υπάρχει επίσης άλλη μια πτυχή σ’ αυτήν τη στάση: υποταγή και ενεργή συνεργασία» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η εκτέλεση του καθήκοντος σύμφωνα με τα πρότυπα;). «Για παράδειγμα, ας πούμε ότι είναι ευθύνη σου να μαγειρεύεις για τους αδελφούς και τις αδελφές, και ότι αυτό είναι το καθήκον σου. Πώς πρέπει να αντιμετωπίσεις αυτήν την εργασία; (Πρέπει να αναζητούμε τις αλήθεια-αρχές.) Πώς αναζητάς τις αλήθεια-αρχές; Αυτό αφορά την πραγματικότητα και την αλήθεια. Πρέπει να σκεφτείς πώς να κάνεις πράξη την αλήθεια και πώς να εκτελέσεις καλά αυτό το καθήκον. Ποιες πτυχές της αλήθειας αφορά αυτό; Το πρώτο βήμα είναι ότι πρέπει κατ’ αρχάς να γνωρίζεις το εξής: “Δεν μαγειρεύω για τον εαυτό μου. Αυτό είναι το καθήκον μου”. Αυτό αφορά την πτυχή του οράματος. Ποιο είναι το δεύτερο βήμα; (Πρέπει να σκεφτούμε πώς να μαγειρέψουμε καλά το φαγητό.) Ποιο είναι το πρότυπο για το καλό μαγείρεμα; (Πρέπει να αναζητήσουμε τις απαιτήσεις του Θεού.) Σωστά. Μόνο οι απαιτήσεις του Θεού είναι η αλήθεια, το πρότυπο και η αρχή. Κάνε τα πάντα σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού —αυτή είναι μία πτυχή της αλήθειας. Πρέπει κατ’ αρχάς να σκεφτείς αυτήν την πτυχή της αλήθειας, και μετά να συλλογιστείς: “Ο Θεός μού έχει δώσει αυτό το καθήκον να εκτελέσω. Ποιο είναι το πρότυπο που απαιτεί ο Θεός;” Πρέπει κατ’ αρχάς να διαθέτεις αυτό το θεμέλιο. Πώς πρέπει να ενεργήσεις, λοιπόν, ώστε να ανταποκριθείς στο πρότυπο του Θεού; Το φαγητό που μαγειρεύεις πρέπει να είναι υγιεινό, νόστιμο, καθαρό και να μην είναι βλαβερό για το σώμα —αυτές είναι οι λεπτομέρειες του ζητήματος. Εφόσον ενεργείς σύμφωνα με αυτήν την αρχή, το φαγητό που μαγειρεύεις θα φτιάχνεται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή αναζήτησες τις αρχές αυτού του καθήκοντος, και οι ενέργειές σου δεν υπερέβησαν το εύρος που οριοθετείται από τον Θεό. Ο τρόπος με τον οποίο ενήργησες ήταν σωστός. Εκτέλεσες καλά το καθήκον σου, και το εκτέλεσες σύμφωνα με τα πρότυπα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αν αναζητά κανείς τις αλήθεια-αρχές μπορεί να εκτελέσει καλά το καθήκον του). Στον οίκο του Θεού, κανένα καθήκον δεν ρυθμίζεται με βάση το φύλο ε και δεν υπάρχουν ευγενή ή ταπεινά καθήκοντα. Η σωστή στάση απέναντι στο καθήκον σου είναι να το αποδέχεσαι από τον Θεό και να υποτάσσεσαι. Ανεξάρτητα από το ποιος το κανονίζει ή αν βρίσκεσαι στο επίκεντρο της προσοχής, θα πρέπει να αναζητάς τις αλήθεια-αρχές για να εκπληρώσεις το καθήκον σου. Αυτή είναι η σωστή οδός άσκησης, και είναι σύμφωνη με τις προθέσεις του Θεού. Όταν ο επικεφαλής κανόνισε το καθήκον φιλοξενίας για μένα, δεν θα έπρεπε να ανησυχώ μήπως με περιφρονήσουν, αλλά, αντίθετα, θα έπρεπε να αναζητήσω τις αλήθεια-αρχές και να κάνω το καλύτερο δυνατό για να εκπληρώσω το καθήκον μου. Πρώτον, έπρεπε να κάνω ό,τι μπορούσα για να διατηρήσω ένα ασφαλές περιβάλλον για τις αδελφές. Επίσης, έπρεπε να διατηρώ το σπίτι καθαρό και, όταν μαγείρευα, έπρεπε να σκέφτομαι πώς να κάνω τα γεύματα θρεπτικά και υγιεινά. Το καθήκον της φιλοξενίας, αφενός, διόρθωσε την παράλογη σοβινιστική μου άποψη, ώστε να μη βλέπω πλέον τις γυναίκες μέσα από τον παραδοσιακό φακό του «Οι άνδρες είναι ανώτεροι από τις γυναίκες». Αφετέρου, βελτίωσε επίσης τις δεξιότητές μου στη ζωή. Είμαι πολύ πιο επιδέξιος στο πλύσιμο και το κόψιμο των λαχανικών τώρα, και στο σπίτι, ουσιαστικά εγώ είμαι αυτός που μαγειρεύει και καθαρίζει. Θυμάμαι μια φορά στο μεσημεριανό, η γυναίκα μου είπε με ένα χαμόγελο: «Παλιά σου μαγείρευα εγώ, αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν ότι τώρα θα γινόταν το αντίστροφο». Τα παιδιά μου είπαν επίσης ότι είχα αλλάξει. Μερικές φορές, έρχονται στο σπίτι μου κάποιες αδελφές για να συζητήσουν τα κηρύγματά τους και τις περισσότερες φορές, εγώ είμαι αυτός που μαγειρεύει. Δεν νιώθω πλέον ότι είναι καθόλου εξευτελιστικό ή ταπεινωτικό. Οι αδελφές λένε μάλιστα ότι το ψάρι που μαγειρεύω είναι πεντανόστιμο. Το ότι μπόρεσα να απελευθερωθώ από αυτές τις παραδοσιακές σοβινιστικές ιδέες και να βιώσω λίγη κανονική ανθρώπινη φύση είναι αποτέλεσμα που επετεύχθη εξολοκλήρου μέσω των λόγων του Θεού. Δόξα τω Θεώ!