Από της Σιν Άι, Κίνα

Όταν ήμουν μικρή, πίστευαν και οι δύο γονείς μου στον Θεό. Από περιέργεια, διάβασα κι εγώ μερικά βιβλία με τα λόγια του Θεού και έμαθα ότι οι ουρανοί και η γη και όλα τα πράγματα δημιουργήθηκαν από τον Θεό, και ότι ο Θεός κυβερνάει τη μοίρα, τη ζωή και τον θάνατό μας. Το 2012, οι γονείς μου σταμάτησαν να πιστεύουν, αλλά η γιαγιά μου εξακολουθούσε να πιστεύει και διάβαζε τα λόγια του Θεού μαζί μου. Τον Μάιο του 2021, αποδέχτηκα επίσημα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Όταν ήμουν απασχολημένη με τη δουλειά, αξιοποιούσα τον ελεύθερο χρόνο μου για να πηγαίνω σε συναθροίσεις. Ο μπαμπάς μου δεν έφερε αντίρρηση τότε, επειδή δούλευα στον κλάδο της κομμωτικής και έβγαζα οχτώ με δέκα χιλιάδες γιουάν τον μήνα. Όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι μας έλεγαν ότι τα πήγαινα καλά, και ο μπαμπάς μου χαιρόταν πολύ και ένιωθε περήφανος που το άκουγε. Αργότερα, μέσα από τις συναθροίσεις και την ανάγνωση των λόγων του Θεού, κατάλαβα ότι, ως δημιούργημα, έπρεπε να κάνω το καθήκον μου για να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού. Ωστόσο, λόγω της δουλειάς μου, δεν είχα χρόνο να κάνω το καθήκον μου. Σκέφτηκα, όμως, πως τον τελευταίο χρόνο που συναθροιζόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, η καρδιά μου ένιωθε πληρότητα και δεν ήταν πια άδεια όπως πριν. Έτσι, ήθελα να κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση. Ειδικά όταν σκέφτηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Όλες οι συμφορές θα συμβούν η μία μετά την άλλη· όλες οι χώρες και όλοι οι τόποι θα βιώσουν συμφορές: Παντού συμβαίνουν επιδημίες, λιμοί, πλημμύρες, ξηρασίες και σεισμοί. Αυτές οι καταστροφές δεν συμβαίνουν απλώς σε ένα ή δύο μέρη, ούτε θα τελειώσουν μέσα σε μία ή δύο ημέρες. Αντιθέτως, θα επεκταθούν σε όλο και περισσότερες περιοχές και θα γίνουν όλο και πιο σφοδρές. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, κάθε είδους επιδρομές εντόμων θα συμβαίνουν αλλεπάλληλα και το φαινόμενο του κανιβαλισμού θα εμφανιστεί παντού. Αυτή είναι η κρίση Μου πάνω στις μυριάδες χώρες και τους μυριάδες λαούς» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 65). Συνειδητοποίησα ότι το έργο του Θεού πλησιάζει στο τέλος του. Οι συμφορές γίνονται όλο και πιο σφοδρές, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, και μόνο αν προσέλθουμε ενώπιον του Θεού μπορούμε να σωθούμε και να επιβιώσουμε. Καθώς τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, πρέπει να επιδιώξω επειγόντως την αλήθεια και να κάνω το καθήκον μου. Όταν το σκέφτηκα αυτό, επέλεξα να κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση. Εκείνη την περίοδο, πήγαινα σε συναθροίσεις και διάβαζα τα λόγια του Θεού κάθε μέρα, και ένιωθα στην καρδιά μου μια χαρά που δεν είχα γνωρίσει ποτέ πριν. Δύο μήνες αργότερα, παραιτήθηκα από τη δουλειά μου. Όταν ο μπαμπάς μου είδε ότι δεν δούλευα, δεν χάρηκε καθόλου. Είπε: «Είναι καλό που πιστεύεις, αλλά δεν μπορείς απλώς να παρατάς τη δουλειά σου. Μπορείς να επιστρέψεις σ’ αυτό που έκανες πριν, που δούλευες κάποιες ώρες και τον υπόλοιπο χρόνο πήγαινες σε συναθροίσεις. Αν δεν δουλεύεις, με τι θα ζήσεις; Αυτή είναι η καλύτερη περίοδος της ζωής σου για να επιδιώξεις μια καριέρα. Για το καλό σου τα λέω αυτά. Αν δεν με ακούσεις, μια μέρα θα το μετανιώσεις!» Ένιωσα χάλια όταν άκουσα αυτά που είπε. Τον άκουγα στα πάντα σε όλη μου τη ζωή, από τότε που ήμουν μικρή. Πόσο θα ράγιζε η καρδιά του αν δεν τον άκουγα αυτήν τη φορά; Μετά, όμως, σκέφτηκα πόσο άδεια ένιωθα την καρδιά μου όταν δούλευα, και πόσο απίστευτα γεμάτη ένιωθα τώρα που έκανα το καθήκον μου. Πλέον καταλάβαινα τι είχε νόημα και αξία να επιδιώκω στη ζωή. Άλλωστε, το έργο του Θεού φτάνει στο τέλος του, οπότε πρέπει να αδράξω τον περιορισμένο χρόνο που έχω για να επιδιώξω την αλήθεια. Να κερδίσω την αλήθεια και τη ζωή —αυτό είναι το πιο σημαντικό. Με αυτήν τη σκέψη, είπα στον μπαμπά μου: «Ο χώρος εργασίας είναι γεμάτος δολοπλοκίες και εσωτερικές διαμάχες. Τώρα που κάνω το καθήκον μου, βαδίζω στο σωστό μονοπάτι στη ζωή». Εκείνος, όμως, προσπαθούσε ακόμα να με εμποδίσει να πιστεύω στον Θεό.

Μια μέρα, ο μπαμπάς μου μου έστειλε ένα μήνυμα: «Μη με απογοητεύσεις». Αμέσως άρχισαν να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια μου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Όλα αυτά τα χρόνια, ο μπαμπάς μου ήθελε να ξεχωρίσω από τους άλλους. Έχει πληρώσει τεράστιο τίμημα για να με καλλιεργήσει. Τώρα που δεν δουλεύω πια, οι ελπίδες του γκρεμίστηκαν. Πρέπει να πονάει πολύ! Είμαι ήδη μεγάλη, αλλά εξακολουθώ να τον κάνω να ανησυχεί για μένα. Δεν είναι ασέβεια αυτό; Από τότε που ήμουν παιδί, ο μπαμπάς μου μου αγόραζε ό,τι ήθελα. Μου είχε πάντα μεγάλη αδυναμία. Αν δεν ξαναδουλέψω στο μέλλον, θα τον απογοητεύσω, μετά από τόσο κόπο και έξοδα που έκανε για μένα. Τι θα σκεφτούν οι συγγενείς και οι φίλοι μας για μένα;» Μέσα στην αρνητικότητά μου, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού, οπότε το έψαξα για να το διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πείτε Μου, από ποιον προέρχονται όλα όσα έχουν να κάνουν με τους ανθρώπους; Ποιος φέρει το μεγαλύτερο φορτίο για την ανθρώπινη ζωή; (Ο Θεός.) Μόνον ο Θεός αγαπά τους ανθρώπους περισσότερο. Μήπως τους αγαπούν πραγματικά οι γονείς και οι συγγενείς τους; Η αγάπη που δίνουν αυτοί είναι αληθινή αγάπη; Μπορεί να σώσει τους ανθρώπους από την επιρροή του Σατανά; Δεν μπορεί. Οι άνθρωποι είναι απαθείς και ανόητοι, δεν τα καταλαβαίνουν όλα αυτά και λένε διαρκώς: “Πώς με αγαπά ο Θεός; Δεν το νιώθω. Τέλος πάντων, η μητέρα μου και ο πατέρας μου με αγαπούν περισσότερο. Αυτοί πληρώνουν για τις σπουδές μου και με βάζουν να μαθαίνω τεχνικές δεξιότητες για να γίνω κάτι όταν μεγαλώσω, για να πετύχω, να γίνω σταρ, να γίνω διάσημος. Οι γονείς μου ξοδεύουν πάρα πολλά χρήματα για να με καλλιεργήσουν και να μου προσφέρουν εκπαίδευση, κάνοντας φρικτή οικονομία, κόβοντας ακόμα κι απ’ το φαγητό. Τι μεγάλη αγάπη είναι αυτή! Δεν θα μπορέσω ποτέ να τους ξεπληρώσω!” Το θεωρείτε αγάπη αυτό; Τι συνέπειες θα υπάρξουν αν σε βοηθήσουν οι γονείς σου να πετύχεις, να γίνεις διάσημος στην κοινωνία, να έχεις μια καλή δουλειά και να αφομοιωθείς με τον κόσμο; Σε βάζουν να επιδιώκεις την επιτυχία, να φέρνεις τιμή στην οικογένειά σου και να αφομοιώνεσαι μέσα στις κακές τάσεις του κόσμου, όλα αυτά χωρίς τελειωμό, με αποτέλεσμα στο τέλος να πέσεις στη δίνη της αμαρτίας, να υποστείς απώλεια και να χαθείς, να σε καταβροχθίσει ο Σατανάς. Είναι αγάπη αυτό; Με αυτά που κάνουν, δεν σε αγαπούν, αλλά σε βλάπτουν, σε καταστρέφουν. Κάποια μέρα, θα βυθιστείς τόσο χαμηλά, που δεν θα μπορείς να μετανοήσεις, τόσο χαμηλά που δεν θα μπορείς να ξεφύγεις και θα κατεβείς στην κόλαση. Μόνο τότε θα συνειδητοποιήσεις και θα πεις: “Η αγάπη των γονιών είναι αγάπη της σάρκας, δεν προάγει καθόλου το ζήτημα της πίστης στον Θεό ή της απόκτησης της αλήθειας· δεν είναι αληθινή αγάπη!” Μπορεί να μην το έχετε συνειδητοποιήσει ακόμα. Κάποιοι λένε: “Όσο κι αν με αγαπά ο Θεός, εγώ δεν μπορώ να το νιώσω. Και πάλι νομίζω ότι η μητέρα μου με αγαπάει περισσότερο. Είναι το πιο κοντινό μου πρόσωπο στον κόσμο. Υπάρχει ένα τραγούδι που ονομάζεται ‘Η μαμά είναι η καλύτερη στον κόσμο’. Αυτός ο τίτλος συμφωνεί με την πραγματικότητα. Είναι τελείως αληθινός!” Κάποια μέρα, όταν θα έχεις πραγματικά ζωή-είσοδο και θα έχεις αποκτήσει την αλήθεια, θα πεις: “Δεν είναι η μητέρα μου αυτή που με αγαπάει περισσότερο ούτε ο πατέρας μου. Περισσότερο με αγαπάει ο Θεός. Αυτός είναι το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο, γιατί Αυτός μου έδωσε ζωή και πάντα με οδηγεί, με προμηθεύει και με σώζει από την επιρροή του Σατανά. Μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει ζωή στους ανθρώπους, μόνο Αυτός μπορεί να τους οδηγεί και κυριαρχεί επί των πάντων”. Μόνο όταν κατανοήσεις την αλήθεια και την αποκτήσεις πλήρως θα μπορέσεις να καταλάβεις αυτά τα λόγια σε βάθος» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Για να κερδίσει κανείς την αλήθεια, πρέπει να πάρει μαθήματα από τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα τριγύρω). Παλιότερα πίστευα ότι όλη η ενέργεια και τα χρήματα που ξόδεψε ο μπαμπάς μου για να με καλλιεργήσει ήταν αγάπη. Αφού διάβασα, όμως, τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι αυτό που ένιωθε ο μπαμπάς μου για μένα δεν ήταν αληθινή αγάπη. Στόχος του ήταν να με κάνει να αφοσιωθώ ψυχή τε και σώματι στο κυνήγι της καριέρας, να βγάζω περισσότερα χρήματα και να ξεχωρίσω από τους άλλους, ώστε να κερδίσω τον θαυμασμό και τη ζήλια των συγγενών και των φίλων μας και να του φέρω τιμή. Σκέφτηκα πως, όταν δούλευα, μπορούσα να πηγαίνω σε συνάθροιση μόνο μία φορά την εβδομάδα, και δεν είχα καθόλου χρόνο να κάνω το καθήκον μου. Όλος ο χρόνος και η ενέργειά μου αναλώνονταν στη δουλειά, στο να βγάζω χρήματα και να συγκρίνομαι με τους φίλους και τους συναδέλφους μου. Το μυαλό μου ήταν απασχολημένο με το πώς να βγάλω χρήματα, και, προκειμένου να βγάλω περισσότερα, μηχανορραφούσα εις βάρος των συναδέλφων μου και εξαπατούσα τους πελάτες. Το μυαλό μου είχε καταληφθεί πλήρως από τη φήμη και το κέρδος, και η καρδιά μου άδειαζε και πονούσε όλο και περισσότερο. Μόνο χάρη στην αγάπη και τη σωτηρία του Θεού είχα την τύχη να αποδεχτώ το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, να έρθω στην εκκλησία και να αρχίσω να κάνω το καθήκον μου. Δεν ζούσα πια μέσα στις πονηρές τάσεις του κόσμου, επιδιώκοντας τη φήμη και το κέρδος. Αν δεν έκανα το καθήκον μου, θα ήμουν ακόμα παγιδευμένη στη δίνη της φήμης και του κέρδους, θα γινόμουν όλο και πιο μοχθηρή και θα είχα χάσει εντελώς την ευκαιρία μου να σωθώ. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, πήρα την εξής απόφαση μέσα μου: Πρέπει οπωσδήποτε να κάνω σωστά το καθήκον μου στην εκκλησία. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Αν οι γονείς σου έχουν κακή ανθρώπινη φύση, αν σε εμποδίζουν συνεχώς να πιστεύεις στον Θεό και να κάνεις το καθήκον σου, και αν ακόμη σε μισούν και σε καταριούνται επειδή πιστεύεις στον Θεό, τι πρέπει να κάνεις; Ποια είναι η αλήθεια που πρέπει να κάνεις πράξη; (Η απόρριψη.) Τότε, πρέπει να τους απορρίψεις. Δεν έχεις πλέον καμία υποχρέωση να τους δείχνεις την ευσέβεια που αρμόζει σ’ ένα παιδί. Αν πιστεύουν στον Θεό, τότε είναι οικογένεια, γονείς σου. Αν δεν πιστεύουν στον Θεό και μάλιστα αντιστέκονται στον Θεό, τότε βαδίζετε σε διαφορετικά μονοπάτια. Πιστεύουν στον Σατανά και λατρεύουν τον βασιλιά διάβολο, και βαδίζουν στο μονοπάτι του Σατανά· βρίσκονται σε διαφορετικό μονοπάτι από εσένα. Δεν είστε πλέον οικογένεια. Εκείνοι θεωρούν τους πιστούς στον Θεό αντίπαλους και εχθρούς τους, επομένως δεν έχεις πλέον υποχρέωση να τους φροντίζεις και πρέπει να κόψεις εντελώς τους δεσμούς μαζί τους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η αλήθεια-πραγματικότητα;). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο μπαμπάς μου κι εγώ βαδίζαμε σε δύο διαφορετικά μονοπάτια: Ο μπαμπάς μου δούλευε σκληρά για να βγάλει χρήματα και επιδίωκε τη φήμη και το κέρδος ώστε να τον θαυμάζουν οι άλλοι. Βάδιζε στο μονοπάτι του Σατανά. Όσο για μένα, πίστευα στον Θεό και έκανα το καθήκον μου. Βάδιζα στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας και της σωτηρίας. Προηγουμένως, ζούσα μέσα στα σαρκικά μου συναισθήματα, νόμιζα ότι πλήγωνα και απογοήτευα τον μπαμπά μου επειδή παραιτήθηκα από τη δουλειά μου, και δεν ανταποκρινόμουν ποτέ στις προσδοκίες του. Σήμερα, όμως, αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, απέκτησα κάποια διάκριση σχετικά με τον μπαμπά μου. Δεν πίστευε στον Θεό και προσπαθούσε μάλιστα να με εμποδίσει να πιστεύω κι εγώ. Δεν βαδίζαμε στο ίδιο μονοπάτι, οπότε δεν μπορούσα πια να τον βλέπω από την οπτική γωνία ενός συγγενή εξ αίματος. Μόλις το συνειδητοποίησα αυτό, δεν με περιόριζαν πια τα συναισθήματά μου.

Τον Δεκέμβριο του 2022, έπρεπε να φύγω από το σπίτι επειδή ήμουν πολύ απασχολημένη με το καθήκον μου, και επέστρεφα μόνο μία φορά την εβδομάδα. Μια φορά που γύρισα σπίτι, ο μπαμπάς μου μου είπε αυστηρά: «Πότε θα πιάσεις δουλειά; Αν δεν πρόκειται να δουλέψεις, τότε μη μένεις εδώ. Γύρνα πίσω στο χωριό μας!» Άρχισα να ανησυχώ: «Αν δεν τον ακούσω, θα με στείλει όντως πίσω στο χωριό; Θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου τότε;» Μετά απ’ αυτό, έφευγα πάντα κρυφά για να κάνω το καθήκον μου. Μια φορά, καθώς ετοιμαζόμουν να φύγω για να κάνω το καθήκον μου, με πήρε είδηση ο μπαμπάς μου. Είπε άγρια: «Αν φύγεις πάλι κρυφά, μη γυρίσεις. Αν το κάνεις, θα σου σπάσω τα πόδια! Δεν αστειεύομαι. Κάν’ το και θα δεις!» Φοβήθηκα λίγο και σκέφτηκα: «Αν φύγω και μετά γυρίσω, θα μου σπάσει όντως τα πόδια; Να συνεχίσω να κάνω το καθήκον μου ή όχι;» Ένιωθα πολύ διχασμένη και αναρωτιόμουν: «Αν δεν πάω, όμως, τι θα γίνει με το καθήκον μου; Το έργο της εκκλησίας έχει πολλή δουλειά, και αν δεν επιστρέψω εγκαίρως, θα καθυστερήσει το έργο». Προσευχήθηκα στον Θεό και αναζήτησα το θέλημά Του. Τότε, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Ό,τι κι αν σου συμβαίνει, είτε πρόκειται για δοκιμή, δοκιμασία ή κλάδεμα και όπως κι αν σου φέρονται οι άνθρωποι, θα πρέπει πρώτα να παραμερίζεις αυτά τα πράγματα και να προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού για να προσευχηθείς επιμελώς, να αναζητήσεις την αλήθεια και να αναπροσαρμόσεις την κατάστασή σου. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να επιλυθεί. Θα πρέπει να πεις: “Όσο σοβαρό κι αν είναι το ζήτημα, ακόμη κι αν έρθουν τα πάνω κάτω στον κόσμο, εγώ πρέπει να κάνω καλά το καθήκον μου. Όσο έχω πνοή, δεν θα εγκαταλείψω το καθήκον μου”. Πώς κάνεις, λοιπόν, καλά το καθήκον σου; Δεν μπορείς να το κάνεις μηχανικά ούτε να είσαι σωματικά παρών, αλλά να αφήνεις το μυαλό σου να ταξιδεύει· πρέπει να δίνεσαι στο καθήκον σου με όλη την καρδιά και το μυαλό σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ζωή-είσοδος ξεκινά με την εκτέλεση του καθήκοντος). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη. Ό,τι κι αν συνέβαινε, ακόμα κι αν ο μπαμπάς μού έσπαγε όντως τα πόδια, εγώ έπρεπε να εκπληρώσω την ευθύνη μου και δεν μπορούσα να αφήσω το καθήκον μου. Μόλις το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα αμέσως μια δύναμη να με πλημμυρίζει και έφυγα από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου. Όταν επέστρεψα σπίτι αργότερα, ο μπαμπάς μου δεν με χτύπησε, αλλά προσπαθούσε ακόμα να με πείσει να πιάσω δουλειά. Εγώ, όμως, δεν περιοριζόμουν από εκείνον και συνέχισα να κάνω το καθήκον μου.

Τον Φεβρουάριο του 2023, δεν γύρισα σπίτι για έναν μήνα, επειδή ήμουν πολύ απασχολημένη με το καθήκον μου και ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας δίωκε άγρια και συνελάμβανε πιστούς. Ο μπαμπάς μου είπε θυμωμένος: «Αυτήν τη φορά, θα σε δέσω με αλυσίδες για να μην μπορείς να φύγεις!» Από τότε που ήμουν μικρή, ο μπαμπάς μου δεν μου είχε μιλήσει ποτέ έτσι —είχε κατακοκκινήσει και οι φλέβες στον λαιμό του είχαν φουσκώσει από τον θυμό. Τρομοκρατήθηκα. Εκείνο το βράδυ, η μικρότερη αδερφή μου μου είπε κλαίγοντας: «Αδερφούλα, μη φύγεις. Ο μπαμπάς γκρινιάζει συνέχεια όποτε λείπεις. Δεν σκέφτεσαι καθόλου τη μαμά κι εμένα». Την επόμενη μέρα, όταν ετοιμαζόμουν να βγω για να κάνω το καθήκον μου, με σταμάτησε η μαμά μου και είπε: «Άκου τον μπαμπά σου και πιάσε μια δουλειά προς το παρόν! Γιατί είσαι τόσο πεισματάρα;» Ένιωσα την καρδιά μου πολύ αδύναμη. Σκέφτηκα μέσα μου: «Η μαμά και η αδερφή μου δεν είχαν φέρει ποτέ πριν αντίρρηση για την πίστη ή το καθήκον μου, αλλά τώρα είναι με το μέρος του μπαμπά. Αν συνεχίσω να κάνω το καθήκον μου, ο μπαμπάς μου θα τσακώνεται με τη μαμά μου κάθε μέρα. Κι αν διαλυθεί η σχέση τους και πάρουν διαζύγιο; Αν δεν ακούσω τον μπαμπά μου, θα μπορώ άραγε να μείνω πια σ’ αυτό το σπίτι;» Ανησυχούσα και φοβόμουν λίγο, και σκέφτηκα να πιάσω δουλειά και να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Τους τελευταίους μήνες, όμως, που έκανα το καθήκον μου, ένιωθα γαλήνη και χαρά στην καρδιά μου. Τώρα, κατέρχονται κάθε είδους συμφορές, και το έργο του Θεού πλησιάζει στο τέλος του. Δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία να λάβω τη σωτηρία του Θεού. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, η καρδιά μου είναι αδύναμη και πονάει. Φοβάμαι ότι αυτή η οικογένεια όντως θα διαλυθεί, αλλά δεν θέλω να περιοριστώ. Σε παρακαλώ, δώσε μου την πίστη να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου». Μετά απ’ αυτό, έψαξα να διαβάσω τα λόγια του Θεού. Ο Θεός λέει: «Πρέπει να τα υπομείνεις όλα· για χάρη Μου, πρέπει να είσαι έτοιμος να απαρνηθείς τα πάντα και να Με ακολουθήσεις με όλη σου τη δύναμη, και να είσαι έτοιμος να πληρώσεις κάθε τίμημα. Τώρα είναι η ώρα να σε δοκιμάσω: Θα Μου προσφέρεις την αφοσίωσή σου; Θα Με ακολουθήσεις με αφοσίωση μέχρι το τέλος του δρόμου; Μη φοβάσαι. Με Εμένα ως υποστήριξή σου, ποιος θα μπορούσε ποτέ να κλείσει αυτόν τον δρόμο; Να το θυμάσαι αυτό! Να θυμάσαι! Όλα εμπεριέχουν τις καλές προθέσεις Μου και βρίσκονται υπό την εξονυχιστική εξέτασή Μου. Μπορεί ο κάθε λόγος και η κάθε πράξη σου να ακολουθεί τον λόγο Μου; Όταν σε πλήξουν οι δοκιμασίες της φωτιάς, θα γονατίσεις και θα φωνάξεις; Ή θα δειλιάσεις, ανίκανος να προχωρήσεις προς τα εμπρός;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 10). «Πρέπει να έχεις μέσα σου το θάρρος Μου και πρέπει να έχεις αρχές όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με άπιστους συγγενείς. Ωστόσο, για χάρη Μου, δεν πρέπει να υποχωρείς σε καμία από τις σκοτεινές δυνάμεις. Πρέπει να βασίζεσαι στη σοφία Μου για να βαδίζεις στην τέλεια οδό και να μην επιτρέπεις να πετύχουν οι σκευωρίες του Σατανά. Κάνε ό,τι μπορείς για να εναποθέσεις την καρδιά σου ενώπιόν Μου και Εγώ θα σε παρηγορήσω και θα προσφέρω γαλήνη και χαρά στην καρδιά σου. Μη σε νοιάζει πώς φαίνεσαι στους άλλους ανθρώπους· δεν έχει μεγαλύτερη αξία και δεν είναι πιο βαρυσήμαντο να ικανοποιείς Εμένα; Δεν θα σου φέρει αυτό ακόμα περισσότερο αιώνια και ισόβια χαρά και γαλήνη;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 10). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη. Δεν έπρεπε να φοβάμαι το ένα ή το άλλο· έπρεπε να έχω πίστη στον Θεό. Δεν μπορούσα να εγκαταλείψω το καθήκον μου μόνο και μόνο επειδή φοβόμουν μήπως διαλυόταν η οικογένειά μου. Είδα ότι το συναισθηματικό μου δέσιμο με την οικογένειά μου ήταν πολύ ισχυρό. Δεν είχα δώσει ολοκληρωτικά την καρδιά μου στον Θεό, και δεν είχα την αποφασιστικότητα να απαρνηθώ τα πάντα και να Τον ακολουθήσω. Πώς είχα εγώ αφοσίωση στον Θεό; Όσο δύσκολο κι αν ήταν, έπρεπε να βασιστώ στον Θεό και να δώσω μαρτυρία γι’ Αυτόν. Ο Θεός έχει την κυριαρχία στους γάμους και τις μοίρες των ανθρώπων· ο καθένας έχει τη δική του μοίρα. Το τι θα συμβεί με τον γάμο των γονιών μου και το αν θα διαλυθεί αυτή η οικογένεια εξαρτάται από τον Θεό. Το πώς θα εξελιχθεί η μοίρα μου στο μέλλον βρίσκεται επίσης στα χέρια του Θεού· ο μπαμπάς μου δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Πρέπει να κρατήσω το καθήκον μου και να ικανοποιήσω τον Θεό. Αν άκουγα τον μπαμπά μου και σταματούσα να κάνω το καθήκον μου, δεν θα χρειαζόταν να υφίσταμαι διωγμό από την οικογένειά μου, αλλά αυτό θα σήμαινε ότι προδίδω τον Θεό, κι αυτό θα ήταν αιώνιος πόνος!

Πέρασε άλλη μια μέρα. Νωρίς το πρωί, ετοιμαζόμουν να βγω για να κάνω το καθήκον μου. Προς έκπληξή μου, ο μπαμπάς μου είχε σηκωθεί στις τέσσερις ή πέντε το πρωί για να με παρακολουθεί. Λίγο μετά τις έξι, ήρθε στο δωμάτιό μου και έβαλε ένα βίντεο με τις αβάσιμες φήμες του ΚΚΚ που συκοφαντούσαν την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Ήξερα ότι οι ειδήσεις δεν ήταν αληθινές, ειδικά εφόσον είχα κατανοήσει τελικά κάποιες αλήθειες αφού έκανα το καθήκον μου τόσο καιρό, οπότε δεν επηρεάστηκα από τις αβάσιμες φήμες. Όταν είδε ότι η στάση μου δεν είχε αλλάξει, ο μπαμπάς μου προσπάθησε να με πείσει, και μου είπε: «Έχω ανησυχήσει και αγχωθεί πάρα πολύ για σένα τώρα τελευταία. Εγώ σε μεγάλωσα με τα ίδια μου τα χέρια. Για το καλό σου το κάνω μόνο —θα σε έβλαπτα ποτέ εγώ; Αν πας για δουλειά τώρα, θα σου αγοράσω ένα καινούργιο κινητό που κοστίζει πάνω από δέκα χιλιάδες γιουάν. Όταν η μικρή σου αδερφή έχει διακοπές, θα σου δώσω χρήματα για να πάτε οι δυο σας ταξίδι στη Σάνια». Όταν άκουσα τον μπαμπά μου να το λέει αυτό, ένιωσα ότι, αν δεν τον άκουγα αυτήν τη φορά, θα τον απογοήτευα πραγματικά. Ήξερα, όμως, κι ότι το σωστό μονοπάτι στη ζωή είναι να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, και δεν μπορούσα να το εγκαταλείψω. Ήμουν διχασμένη. Συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν εσφαλμένη, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό μέσα μου, ζητώντας Του να φυλάξει την καρδιά μου για να μην επηρεαστεί από τα λόγια του μπαμπά μου. Ο μπαμπάς μου είδε ότι δεν έλεγα τίποτα και επέστρεψε στο σαλόνι.

Μετά απ’ αυτό, διάβασα τα λόγια του Θεού και συνειδητοποίησα ότι η παρακώληση της πίστης μου από τον πατέρα μου ήταν αναστάτωση από τον Σατανά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν σωθεί ακόμα, ο Σατανάς αναστατώνει συχνά τη ζωή τους και, μάλιστα, την ελέγχει. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι που δεν έχουν σωθεί είναι δέσμιοι του Σατανά, δεν είναι ελεύθεροι, δεν έχουν ξεγραπωθεί από τον Σατανά, δεν έχουν τα προσόντα ή το δικαίωμα να λατρεύουν τον Θεό, και ο Σατανάς τούς καταδιώκει διαρκώς και τους επιτίθεται άγρια. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή ευτυχία, δεν έχουν το παραμικρό δικαίωμα σε μια κανονική ύπαρξη, πόσο μάλλον έχουν την παραμικρή αξιοπρέπεια» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). «Ο Θεός έχει πολλά μέσα και οδούς για να δοκιμάζει τον άνθρωπο, αλλά καθένα από αυτά απαιτεί τη “συνεργασία” του εχθρού του Θεού: του Σατανά. Τουτέστιν, εφόσον έχει δώσει στον άνθρωπο τα ισχυρά όπλα με τα οποία θα πολεμήσει τον Σατανά, ο Θεός παραδίδει τον άνθρωπο στον Σατανά και επιτρέπει στον Σατανά να “δοκιμάσει” το ανάστημα του ανθρώπου. Εάν ο άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει από τους σχηματισμούς μάχης που διαμορφώνει ο Σατανάς, αν μπορεί να ξεφύγει από τον κλοιό του Σατανά και να επιβιώσει μάλιστα, τότε ο άνθρωπος θα έχει περάσει τη δοκιμασία. Αλλά αν ο άνθρωπος αποτύχει να ξεφύγει από τους σχηματισμούς μάχης του Σατανά και ο Σατανάς τον καθυποτάξει, τότε δεν θα έχει περάσει τη δοκιμασία. Όποια πτυχή του ανθρώπου κι αν δοκιμάζει ο Θεός, τα κριτήρια για τις δοκιμασίες Του είναι εάν ο άνθρωπος μένει ή όχι σταθερός στη μαρτυρία του όταν δέχεται επίθεση από τον Σατανά, και εάν αποκηρύσσει ή όχι τον Θεό και υποχωρεί και παραδίδεται στον Σατανά, πέφτοντας στην παγίδα του Σατανά. Μπορεί να ειπωθεί ότι το αν ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί ή όχι εξαρτάται από το αν μπορεί να νικήσει και να κατατροπώσει τον Σατανά, και το αν μπορεί να κερδίσει ή όχι την ελευθερία του εξαρτάται από το εάν είναι σε θέση να χειριστεί μόνος του τα όπλα που του έδωσε ο Θεός για να νικήσει τα δεσμά του Σατανά, κάνοντας τον Σατανά να χάσει εντελώς την ελπίδα και να παραιτηθεί από αυτόν. Αν ο Σατανάς χάσει την ελπίδα και παραιτηθεί από κάποιον, αυτό σημαίνει ότι ο Σατανάς δεν θα προσπαθήσει ποτέ ξανά να πάρει αυτό το άτομο από τον Θεό, δεν θα το κατηγορήσει ποτέ ούτε θα το ενοχλήσει, δεν θα το θέσει ποτέ εκ νέου σε μαρτύρια ούτε θα του επιτεθεί. Μόνο κάποιος σαν κι αυτόν θα έχει πραγματικά κερδηθεί από τον Θεό. Αυτή είναι η όλη διαδικασία μέσω της οποίας κερδίζει ο Θεός έναν άνθρωπο» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι δεν είχα βγει ακόμα εντελώς από τις παρατάξεις μάχης του Σατανά. Ο Σατανάς εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί τον μπαμπά μου για να με αναστατώνει συνεχώς, ο οποίος με τάιζε με το ζόρι τις κατασκευασμένες φήμες του ΚΚΚ. Όταν ο Σατανάς είδε ότι δεν άκουγα, χρησιμοποίησε την οικογενειακή στοργή και γλυκόλογα, και δοκίμασε κάθε τακτική, σκληρή και ήπια, σε μια προσπάθεια να με κάνει να προδώσω τον Θεό. Ήταν τόσο απεχθής! Σκέφτηκα τότε που ο Ιώβ αντιμετώπισε τους πειρασμούς του Σατανά. Όλα τα ποίμνια και τα κοπάδια του που κάλυπταν τους λόφους είχαν χαθεί, το σώμα του ήταν καλυμμένο με επώδυνα έλκη, και η γυναίκα του τον προέτρεπε να απαρνηθεί τον Θεό. Ο Ιώβ, όμως, είπε: «Ο Ιεχωβά έδωκε και ο Ιεχωβά αφήρεσεν· είη το όνομα Ιεχωβά ευλογημένον» (Ιώβ 1:21). «Τα αγαθά μόνον θέλομεν δεχθή εκ του Θεού, και τα κακά δεν θέλομεν δεχθή;» (Ιώβ 2:10). Όταν ο Ιώβ αντιμετώπισε τη δοκιμασία του, δεν απαρνήθηκε τον Θεό και έμεινε σταθερός στη μαρτυρία του για Αυτόν. Έπρεπε να ακολουθήσω το παράδειγμα του Ιώβ, να νικήσω τον Σατανά εν μέσω της πολιορκίας του, με όπλο τα λόγια του Θεού, και να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου για τον Θεό. Προσευχήθηκα στον Θεό και πήρα την απόφαση, και Του ζήτησα να μου δώσει την πίστη να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου.

Διάβασα μερικά ακόμα χωρία από τα λόγια του Θεού και κατανόησα κάπως τον εαυτό μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πρέπει να υποφέρεις για την αλήθεια, πρέπει να θυσιαστείς για την αλήθεια, πρέπει να υπομείνεις την ταπείνωση για την αλήθεια και πρέπει να υποστείς περισσότερα βάσανα προκειμένου να κερδίσεις περισσότερη αλήθεια. Αυτό πρέπει να κάνεις. Δεν πρέπει να πετάξεις την αλήθεια για χάρη της απόλαυσης της οικογενειακής αρμονίας, και δεν πρέπει να χάσεις μια ζωή αξιοπρέπειας και ακεραιότητας για χάρη μιας προσωρινής απόλαυσης. Θα πρέπει να επιδιώξεις όλα όσα είναι όμορφα και καλά και θα πρέπει να επιδιώξεις ένα πιο ουσιώδες μονοπάτι στη ζωή. Εάν ζεις μια τόσο υλική και κοσμική ζωή και δεν επιδιώκεις κανένα στόχο, δεν σπαταλάς έτσι τη ζωή σου; Τι μπορείς να κερδίσεις από μια τέτοια ζωή; Θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλες τις απολαύσεις της σάρκας για χάρη της μιας αλήθειας και δεν πρέπει να πετάξεις όλες τις αλήθειες για χάρη μιας μικρής απόλαυσης. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξή τους!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). «Με ακολουθείτε όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο δεν Μου έχετε δώσει ποτέ την παραμικρή αφοσίωση. Αντίθετα, περιστρέφεστε γύρω από τα άτομα και τα πράγματα που σας αρέσουν —σε τέτοιον βαθμό, ώστε να τα κρατάτε πάντοτε και παντού κοντά στην καρδιά σας και να μην τα έχετε εγκαταλείψει ποτέ. Κάθε φορά που είστε ανυπόμονοι ή παθιασμένοι με κάτι που αγαπάτε, γίνεται καθώς Με ακολουθείτε ή ακόμη καθώς ακούτε τα λόγια Μου. Επομένως, λέω ότι χρησιμοποιείτε την αφοσίωση που σας ζητάω, μάλλον για να είστε αφοσιωμένοι και να εκτιμάτε τα “κατοικίδιά” σας. Παρόλο που μπορεί να θυσιάσετε ένα ή δύο πράγματα για Εμένα, αυτό δεν αντιπροσωπεύει τον καλύτερό σας εαυτό, και δεν δείχνει ότι είμαι Εγώ εκείνος στον οποίο είστε πραγματικά αφοσιωμένοι» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Σε ποιον ακριβώς είσαι αφοσιωμένος;). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι έπρεπε να υποφέρω για την αλήθεια και ότι δεν έπρεπε να την παραμερίσω μόνο και μόνο για να απολαμβάνω την οικογενειακή αρμονία. Όλον αυτόν τον καιρό που πίστευα στον Θεό και έκανα το καθήκον μου, προσπαθούσα προσεκτικά να διατηρήσω αυτήν την οικογένεια, και φοβόμουν ότι η σχέση μου μαζί τους θα διαλυόταν και δεν θα μπορούσα να γυρίσω σπίτι. Αντιμέτωπη με τις επανειλημμένες προτροπές και απειλές του μπαμπά μου, ένιωθα πολύ αδύναμη μέσα μου και βρέθηκα σε δίλημμα, δίσταζα να βγω έξω και να κάνω ξανά το καθήκον μου. Είδα ότι ήμουν πάντα αφοσιωμένη σ’ αυτήν την οικογένεια, όχι στον Θεό, και σίγουρα δεν είχα βάλει την επιδίωξη της αλήθειας σε πρώτη μοίρα. Επειδή το συναισθηματικό μου δέσιμο με την οικογένειά μου ήταν τόσο ισχυρό, είχα πέσει στους πειρασμούς του Σατανά αρκετές φορές και παραλίγο να προδώσω τον Θεό. Μόνο τότε είδα ότι ο Σατανάς κάνει τους ανθρώπους να ζουν μέσα στην οικογενειακή στοργή, να ενδίδουν στη σάρκα, και τελικά να χάνουν την ευκαιρία τους να σωθούν. Η πρόθεση του Θεού είναι να κάνουμε το καθήκον μας ως δημιουργήματα, να επιδιώκουμε την αλήθεια, να βιώνουμε μια αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα και να καταφέρουμε να σωθούμε. Αν άκουγα τον μπαμπά μου και πήγαινα για δουλειά αυτήν τη φορά μόνο και μόνο για να προστατεύσω τα σαρκικά μου συμφέροντα, μπορεί να απολάμβανα την οικογενειακή αρμονία, αλλά θα έχανα την ευκαιρία μου να κερδίσω την αλήθεια. Τι θα ήταν αυτό παρά κενό και πόνος; Έπρεπε να διαλέξω το σωστό μονοπάτι. Ένα πρωί, ο μπαμπάς μου χρειάστηκε ξαφνικά να βγει έξω για μια δουλειά. Άδραξα την ευκαιρία να φύγω και να κάνω ξανά το καθήκον μου.

Δύο μήνες αργότερα, έλαβα ένα γράμμα από την εκκλησία που έλεγε ότι ο μπαμπάς μου με είχε καταγγείλει στην αστυνομία, και είχε καταγγείλει, επίσης, τη γιαγιά μου και τους αδελφούς και τις αδελφές στο χωριό μας, με αποτέλεσμα να συλληφθούν όλοι τους. Ο μπαμπάς μου χρησιμοποιούσε κάθε είδους μέθοδο για να με διώκει μανιωδώς και να με εμποδίζει να κάνω το καθήκον μου. Όταν είδε ότι δεν άκουγα, στράφηκε εντελώς εναντίον μου και ειδοποίησε την αστυνομία, καταδίδοντας ακόμα και τη γιαγιά μου. Η ουσία του είναι ουσία διαβόλου! Μόλις είδα ξεκάθαρα την ουσία του, δεν περιοριζόμουν πια από τα συναισθήματά μου. Από εκείνη τη μέρα, δεν επέστρεψα ποτέ ξανά σπίτι. Από τότε κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση. Δόξα τω Θεώ που με οδήγησε να κάνω τη σωστή επιλογή!