Από της Τσεν Γουεν, Κίνα

Το 2022, πότιζα τους νεοφώτιστους στην εκκλησία. Στις αρχές Αυγούστου, έμαθα ότι όλοι οι επικεφαλής των περιφερειών μας είχαν συλληφθεί από το ΚΚΚ. Μόλις άκουσα τα νέα, σοκαρίστηκα. «Πώς έγινε και συνελήφθησαν όλοι αυτοί οι επικεφαλής; Τι θα απογίνει το έργο της εκκλησίας;» Τότε θυμήθηκα ότι δύο από τους επικεφαλής, το πρωί της ημέρας που συνελήφθησαν, είχαν έρθει στο σπίτι μου και είχαμε πάει μαζί να ποτίσουμε τους νεοφώτιστους. Ήμουν σε συχνή επαφή μαζί τους. Άραγε, θα με παρακολουθούσε κι εμένα το ΚΚΚ; Σύντομα, έμαθα ότι είχαν συλληφθεί κι άλλοι αδελφοί και αδελφές. Σχεδόν όλοι όσοι είχαν συλληφθεί είχαν περάσει από το σπίτι μου. Αν δεν κατάφερναν να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους και με πούλαγαν, τότε θα βρισκόμουν σε μεγάλο κίνδυνο. Επιπλέον, όταν πρωτοπίστεψα στον Θεό, είχε γίνει εις βάρος μου αναφορά, οπότε η αστυνομία με έψαχνε συνέχεια τα τελευταία χρόνια. Αν με συλλάμβαναν οι αστυνομικοί, σίγουρα δεν θα με άφηναν να φύγω έτσι απλά. Είχα περάσει καρκίνο στο παρελθόν και είχα χειρουργηθεί, γεγονός που κλόνισε την υγεία μου. Πώς θα άντεχα τα βασανιστήρια; Λίγο αργότερα, έλαβα μια επιστολή. Έλεγε ότι ένας από τους επικεφαλής που είχαν συλληφθεί, ο οποίος είχε αφεθεί πρόσφατα ελεύθερος, είχε πει πως η αστυνομία παρακολουθούσε το μέρος όπου ζούσα. Μου ζητούσαν να φύγω από το σπίτι και να κρυφτώ το συντομότερο δυνατό. Ο συνεχής βομβαρδισμός ειδήσεων με έκανε να ζω μέσα στον φόβο. Μάζεψα βιαστικά τα πράγματά μου και μετακόμισα. Σκέφτηκα: «Καλύτερα να μείνω μέσα, δεν μπορώ να ρισκάρω πια». Μετά, όμως, συνειδητοποίησα ότι ήμουν επικεφαλής της ομάδας ποτίσματος. Εφόσον πια είχαν συλληφθεί και διωχθεί άνθρωποι, οι νεοφώτιστοι χρειάζονταν πότισμα και υποστήριξη. Το πιο επείγον καθήκον εκείνη τη στιγμή ήταν να στηρίξουμε καλά αυτούς τους νεοφώτιστους. Μήπως, όμως, με παρακολουθούσε η αστυνομία όταν πήγαινα να τους ποτίσω; Το ΚΚΚ παρακολουθεί τα πάντα. Αν με συλλάμβαναν και δεν μπορούσα να παραμείνω σταθερή στη μαρτυρία μου, αλλά γινόμουν Ιούδας, τότε δεν θα ήταν μάταιη η πίστη μου τόσα χρόνια; Πώς θα μπορούσα ποτέ να έχω έναν τέτοιον καλό προορισμό; Για να αποφύγω τη σύλληψη, ζήτησα από την αδελφή Σιαολέ, που μόλις είχε αρχίσει να εκπαιδεύεται για να κάνει καθήκον ποτίσματος, να συναθροίζεται με τους νεοφώτιστους.

Μια μέρα, η Σιαολέ γύρισε από μια συνάθροιση και είπε πως ένας απ’ τους νεοφώτιστους δεν τολμούσε πια να πιστέψει στον Θεό, γιατί φοβόταν μην τον συλλάβουν. Επίσης, μια άλλη νεοφώτιστη φοβόταν μήπως η σύλληψή της επηρεάσει τις προοπτικές του παιδιού της, και γι’ αυτό δεν τολμούσε να πιστέψει πια. Όταν το άκουσα αυτό, ανησύχησα πολύ. Ήξερα ότι η Σιαολέ πίστευε στον Θεό για λίγο καιρό μόνο και δεν είχε ποτίσει ποτέ νεοφώτιστους παλιότερα. Δεν μπορούσε να λύσει πλήρως κάποια από τα προβλήματα και τις καταστάσεις τους. Τα προβλήματα αυτών των νεοφώτιστων έπρεπε να λυθούν γρήγορα με συναναστροφή πάνω στην αλήθεια. Διαφορετικά, θα κινδύνευαν να αποχωρήσουν από την εκκλησία. Ωστόσο, αν πήγαινα εγώ να τους ποτίσω, τότε θα μπορούσα να συλληφθώ ανά πάσα στιγμή. Είχα περάσει μια σοβαρή ασθένεια. Πώς θα άντεχα τα βασανιστήρια των αστυνομικών; Σκέφτηκα τις σκηνές όπου βασανίζονταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου. Οι αστυνομικοί τούς κρέμαγαν και τους χτυπούσαν, τους έλουζαν με βραστό νερό, τους έκαναν ηλεκτροσόκ και πάει λέγοντας. Δεν υπήρχε καμία ποταπή μέθοδος στην οποία δεν θα κατέφευγαν. Πολλοί αδελφοί και αδελφές υπέστησαν βασανιστήρια όταν συνελήφθησαν. Κάποιοι είχαν μείνει ανάπηροι και άλλοι είχαν ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου. Αν με συλλάμβαναν και με βασάνιζαν μέχρι θανάτου οι αστυνομικοί, θα έχανα την ευκαιρία μου να σωθώ. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο φοβόμουν. Σκέφτηκα: «Ίσως τελικά είναι καλύτερα να στείλω τη Σιαολέ να υποστηρίξει τους νεοφώτιστους. Η αστυνομία δεν ξέρει ότι πιστεύει στον Θεό». Όταν, όμως, το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα λίγο άβολα: «Η Σιαολέ μόλις άρχισε να εκπαιδεύεται στο πότισμα των νεοφώτιστων. Δεν μπορεί να συναναστραφεί πολύ ξεκάθαρα σχετικά με τα προβλήματά τους. Αν οι νεοφώτιστοι δεν κατανοήσουν την αλήθεια, ενδέχεται να αποχωρήσουν, με αποτέλεσμα η ζωή τους να υποστεί απώλειες. Εξάλλου, αυτοί οι νεοφώτιστοι ήταν πάντα δική μου ευθύνη. Οι άλλοι δεν μπορούν να καταλάβουν σε τι συνθήκες βρίσκονται. Το πιο σωστό είναι να πάω εγώ και να τους υποστηρίξω. Αν τους παραμερίσω και δεν τους δώσω καμία προσοχή για χάρη της προσωπικής μου ασφάλειας, δεν θα ήμουν ανεύθυνη απέναντι στο καθήκον μου;» Ωστόσο, φοβόμουν ότι αν έβγαινα έξω, θα με συλλάμβαναν. Εγκλωβισμένη σ’ αυτό το δίλημμα, προσευχήθηκα στον Θεό. Του ζήτησα να με καθοδηγήσει έτσι ώστε να διαφυλάξω το έργο της εκκλησίας μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον. Μετά την προσευχή μου, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Ανεξάρτητα από το πόσο “εξαιρετικά δυνατός” είναι ο Σατανάς, ανεξάρτητα από το πόσο θρασύς και φιλόδοξος είναι, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη ικανότητα έχει να προξενεί ζημιές, ανεξάρτητα από το πόσο ευρείας κλίμακας είναι οι ικανότητές του να διαφθείρει και να παρασύρει τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από το πόσο έξυπνα είναι τα κόλπα και τα σχέδια με τα οποία τρομοκρατεί τον άνθρωπο, ανεξάρτητα από το πόσο ασταμάτητα ευμετάβλητη είναι η μορφή του, ποτέ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ούτε ένα έμψυχο ον, ποτέ δεν μπόρεσε να θέσει νόμους και κανόνες για την ύπαρξη όλων των πραγμάτων και ποτέ δεν μπόρεσε να ελέγξει και να κυβερνήσει κανένα αντικείμενο, είτε έμψυχο ή άψυχο. Στο σύμπαν και στο στερέωμα, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος ή αντικείμενο που να έχει γεννηθεί από τον Σατανά, ή που να υπάρχει εξαιτίας του. Δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος ή αντικείμενο που αυτός κυβερνά ή ελέγχει. Αντιθέτως, ο Σατανάς όχι μόνο είναι αναγκασμένος να ζει υπό την κυριαρχία του Θεού, αλλά και πρέπει να υποταχθεί σε όλες τις εντολές και τις προσταγές του Θεού. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί εύκολα να ακουμπήσει ακόμα και μια σταγόνα νερό ή έναν κόκκο άμμου πάνω στη γη. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί ούτε να κινήσει τα μυρμήγκια πάνω στη γη, πόσο μάλλον τους ανθρώπους, που δημιουργήθηκαν από τον Θεό. Στα μάτια του Θεού, ο Σατανάς είναι κατώτερος και από τα κρινάκια στο βουνό, τα πουλιά που πετούν στον αέρα, τα ψάρια στη θάλασσα και τις κάμπιες στη γη. Ο ρόλος του περιορίζεται στο να υπηρετεί όλα τα πράγματα, να υπηρετεί την ανθρωπότητα και να υπηρετεί το έργο του Θεού και το σχέδιο διαχείρισής Του. Ανεξάρτητα από τη μοχθηρότητα της φύσης του και τη διαβολικότητα της ουσίας του, το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει είναι να συμμορφώνεται υπάκουα με το καθήκον του —να παράσχει υπηρεσία στον Θεό και να λειτουργήσει ως αντιθετικό στοιχείο. Αυτή είναι η ουσία και η θέση του Σατανά. Η ουσία του δεν συνδέεται με τη ζωή, δεν συνδέεται με τη δύναμη και δεν συνδέεται με την εξουσία. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα παιχνίδι στα χέρια του Θεού, μια απλή μηχανή που ο Θεός τη χρησιμοποιεί για υπηρεσία!» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Α΄). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, όσο ασύδοτος κι αν είναι ο Σατανάς, βρίσκεται πάντα στα χέρια του Θεού. Είναι υποχρεωμένος να ακούει τις οδηγίες και τις εντολές του Θεού. Χωρίς την άδεια του Θεού, δεν τολμά να πειράξει ούτε μια σταγόνα νερού ή έναν κόκκο άμμου στο έδαφος. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν την πίστη ότι ο Θεός ελέγχει όλα τα πράγματα και τα γεγονότα. Το κατά πόσο θα με συλλάμβαναν ή όχι εξαρτιόταν από τον Θεό. Τα προβλήματα εκείνων των νεοφώτιστων έπρεπε να επιλυθούν επειγόντως. Δεν γινόταν να σκέφτομαι μόνο τη δική μου ασφάλεια. Ήταν εξαιρετικά σημαντικό να λυθούν τα προβλήματα των νεοφώτιστων. Στην επόμενη συνάθροιση των νεοφώτιστων, έπρεπε να πάω. Αν όντως με συλλάμβαναν, τότε αυτό θα το είχε επιτρέψει ο Θεός. Χωρίς την άδεια του Θεού, όσο ασύδοτος κι αν ήταν ο Σατανάς, θα ήμουν ασφαλής. Τη μέρα της συνάθροισης, έφυγα νωρίς και έκανα κάποιους κύκλους προτού πάω στο σημείο. Μέσα απ’ την ανάγνωση των λόγων του Θεού και τη συναναστροφή σχετικά με τη βιωματική κατανόηση κατά τη συνάθροιση, οι νεοφώτιστοι κατανόησαν την πρόθεση του Θεού, και δεν ήταν πια τόσο άτολμοι και φοβισμένοι. Άρχισαν να χαμογελούν, και η κατάστασή τους αντιστράφηκε. Ένιωσα χαρά και γαλήνη στην καρδιά μου.

Το 2023, άρχισα να κάνω καθήκον επικεφαλής στην εκκλησία. Το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου, η αδελφή Γκάο Λι, που εργαζόταν μαζί μου, συνελήφθη ενώ ήταν σε μια συνάθροιση με τρεις νεοφώτιστους που ήταν επικεφαλής και διάκονοι. Όταν άκουσα αυτά τα νέα, μου κόπηκε το αίμα. «Πηγαίνω στο σπίτι της Γκάο Λι σχεδόν κάθε μέρα και πολλές φορές συναντιέμαι με αυτούς τους τρεις νεοφώτιστους. Αυτοί οι τρεις δεν πιστεύουν πολύ καιρό στον Θεό, και κατανοούν μόνο ρηχά την αλήθεια. Θα μπορέσουν να αντέξουν τις διώξεις της αστυνομίας και να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους; Κι αν δεν αντέξουν τα βασανιστήρια, γίνουν Ιούδες και με ξεπουλήσουν; Καταρχάς, είμαι άρρωστη. Αν με συλλάβουν, πώς θα αντέξω τα βασανιστήρια της αστυνομίας;» Εκείνες τις μέρες, λάμβανα συχνά γράμματα που μου έλεγαν ότι είχαν συλλάβει τον αδελφό ή την αδελφή τάδε, με τους οποίους είχα επαφές. Πίστευα ότι θα με συλλάμβαναν κι εμένα ανά πάσα στιγμή και δεν μπορούσα να ηρεμήσω την καρδιά μου. Κάθε μέρα η ένταση με κατέτρωγε. Ήθελα απλώς να βρω ένα μέρος να κρυφτώ και να μην εμφανίζομαι πια. Αλλά τότε σκέφτηκα ότι ήμουν επικεφαλής στην εκκλησία και ήταν δική μου ευθύνη να χειριστώ τα επακόλουθα. Ειδικότερα, η Γκάο Λι ήξερε πολύ καλά σε ποια σπίτια φυλάσσονταν τα βιβλία με τα λόγια του Θεού. Τα βιβλία έπρεπε να μεταφερθούν το συντομότερο δυνατό. Ωστόσο, οι συνθήκες εκείνον τον καιρό ήταν πολύ δυσμενείς, και παρακολουθούσαν τα πάντα. Αν με ανακάλυπταν οι αστυνομικοί να μεταφέρω όλα αυτά τα βιβλία, θα είχα ασύλληπτα φρικτές συνέπειες! Άσε που ήμουν επικεφαλής στην εκκλησία. Μόλις μάθαινε η αστυνομία ότι ήμουν επικεφαλής, σίγουρα θα με βασάνιζε μέχρι θανάτου. Μόλις σκεφτόμουν τις σκηνές βασανισμού των αδελφών από την αστυνομία, έτρεμα από τον φόβο μου. Αν με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου οι αστυνομικοί, θα έχανα για πάντα την ευκαιρία μου να σωθώ και θα πήγαινε στράφι η πίστη μου τόσα χρόνια στον Θεό. Όμως, αν η Γκάο Λι δεν άντεχε τα βασανιστήρια και γινόταν Ιούδας, και δεν μεταφέρονταν εγκαίρως τα βιβλία με τα λόγια του Θεού, τότε θα μπορούσαν κάλλιστα να πέσουν στα χέρια των αστυνομικών. Αν γινόταν αυτό, θα είχα παραβιάσει το καθήκον μου. Αυτό θα ήταν σοβαρή παράβαση! Δεν γινόταν να καθυστερήσει ούτε στιγμή η μεταφορά των βιβλίων των λόγων του Θεού. Εκείνο το βράδυ, προσευχήθηκα στον Θεό πολλές φορές. Εξέτασα τον εαυτό μου και είδα ότι ζούσα μέσα στον φόβο, ότι φοβόμουν να εμφανιστώ, κι αυτό δεν συμφωνούσε με τις προθέσεις του Θεού. Η δειλία και ο φόβος ήταν κόλπα του Σατανά. Σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που διάβαζα συχνά: «Εκείνο που επιθυμώ είναι η αφοσίωση και η υποταγή σου τώρα, η αγάπη σου και η μαρτυρία σου τώρα. Ακόμη κι αν δεν γνωρίζεις τώρα τι είναι η μαρτυρία ή τι είναι η αγάπη, οφείλεις να Μου φέρεις ό,τι έχεις και δεν έχεις και να παραδώσεις σ’ Εμένα τους μόνους θησαυρούς σου: την αφοσίωση και την υποταγή σου. Πρέπει να ξέρεις ότι η μαρτυρία της νίκης Μου επί του Σατανά έγκειται στην αφοσίωση και την υποταγή του ανθρώπου, όπως και η μαρτυρία της ολοκληρωτικής κατάκτησης του ανθρώπου από Εμένα. Καθήκον της πίστης σου σ’ Εμένα είναι να γίνεις μάρτυράς Μου, να είσαι πιστός σ’ Εμένα και σε κανέναν άλλον και να είσαι υποτακτικός έως το τέλος. Πριν ξεκινήσω το επόμενο βήμα του έργου Μου, πώς θα καταθέσεις μαρτυρία για Μένα; Πώς θα είσαι πιστός και υποτακτικός σ’ Εμένα; Θα δείξεις αφοσίωση στη λειτουργία σου ή απλώς θα τα παρατήσεις; Προτιμάς να υποταχθείς σε όσα έχω σχεδιάσει (ακόμα κι αν είναι θάνατος ή καταστροφή) ή να τραπείς σε φυγή στη μέση της διαδρομής για να αποφύγεις το παίδεμά Μου;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τι γνωρίζεις περί πίστης;). Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα την πρόθεσή Του. Ο Θεός εκείνη τη στιγμή με εξέταζε εξονυχιστικά για να δει αν θα μπορούσα να καταθέσω μαρτυρία μπροστά στον Σατανά, κι αν αφοσιωνόμουν και υποτασσόμουν στον Θεό. Πλέον, το περιβάλλον ήταν επικίνδυνο και έπρεπε να μεταφερθούν επειγόντως τα βιβλία με τα λόγια του Θεού. Ως επικεφαλής της εκκλησίας, έπρεπε να κάνω αυτό το έργο χωρίς δισταγμό. Σκέφτηκα ότι το ΚΚΚ είναι μοχθηρό, ποταπό και γεμάτο δολοπλοκίες. Δεν ήξερα αν θα μπορούσαν οι αδελφοί και οι αδελφές που είχαν συλληφθεί να παραμείνουν σταθεροί απέναντι στις απειλές και τις προτροπές της αστυνομίας. Έπρεπε να τακτοποιήσω το επακόλουθο έργο όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Δεν γινόταν να καθυστερήσει ούτε στιγμή η μεταφορά των βιβλίων. Δεν μπορούσα να καθυστερήσω άλλο. Συζήτησα επειγόντως με τον ιεροκήρυκα πώς να μεταφέρουμε τα βιβλία, και προσευχήθηκα στον Θεό. Εμπιστεύτηκα σ’ Αυτόν το ζήτημα. Υπό την προστασία του Θεού, μεταφέραμε με ασφάλεια όλα τα βιβλία των λόγων του Θεού από εκεί πέρα. Μόνο τότε αναστέναξα με ανακούφιση.

Αργότερα, έλαβα άλλο ένα γράμμα που έλεγε ότι είχε συλληφθεί και η αδελφή Λι Τζιέ, ότι μια άλλη αδελφή την είχαν ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου τρεις μέρες μετά τη σύλληψή της. Επίσης, η αστυνομία παρακολουθούσε και συλλάμβανε συνεχώς αδελφούς και αδελφές της εκκλησίας. Όταν άκουσα αυτά τα νέα, άρχισα να ανησυχώ ξανά. Κι αν με συλλάμβαναν, με βασάνιζαν και με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου; Χωρίς να το θέλω, η καρδιά μου δείλιασε και φοβήθηκε. Σκέφτηκα ότι δεν μπορούσα να βγω πια έξω κι ότι θα έπρεπε να κρυφτώ στο σπίτι. Διαπίστωσα ότι ήταν λάθος να αποκαλύψω αυτές τις ιδέες και άρχισα να κάνω αυτοκριτική. Για ποιον λόγο ζούσα μέσα στη δειλία και τον φόβο και, αμέσως μόλις μου προέκυπτε μια επικίνδυνη κατάσταση, ήθελα να το σκάσω; Προσευχήθηκα στον Θεό σχετικά με την κατάστασή μου. Ύστερα από την προσευχή, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Τι άλλο σκέφτονται κάποιοι αντίχριστοι, πέρα από τη δική τους ασφάλεια; […] Μόλις ακούσουν ότι κατήγγειλαν κάποιον επικεφαλής στην αστυνομία επειδή δεν έμενε σε ασφαλές μέρος, ή έβαλαν στόχο κάποιον επικεφαλής οι κατάσκοποι του μεγάλου κόκκινου δράκοντα επειδή έβγαινε πολύ συχνά έξω για να κάνει το καθήκον του και είχε επαφές με πάρα πολλούς ανθρώπους, και μάθουν ότι τελικά αυτοί οι άνθρωποι συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν, αμέσως φοβούνται. Σκέφτονται: “Ωχ όχι, τώρα ήρθε η σειρά μου να συλληφθώ; Πρέπει να πάρω το μάθημά μου απ’ αυτά. Δεν χρειάζεται να είμαι πολύ δραστήριος. Αν γίνεται να αποφύγω κάποιο κομμάτι του έργου της εκκλησίας, τότε δεν θα το κάνω. Αν μπορώ να αποφύγω να εμφανιστώ, τότε δεν θα εμφανιστώ. Θα εργάζομαι όσο γίνεται λιγότερο, θα αποφεύγω να βγαίνω έξω, θα αποφεύγω να έχω επαφές με κανέναν και δεν θα αφήνω κανέναν να μάθει ότι είμαι επικεφαλής. Σε τέτοιες εποχές που ζούμε, ποιος έχει το περιθώριο να νοιαστεί για κανέναν άλλον; Απλώς και μόνο το να μείνεις ζωντανός είναι δύσκολο!” Από τη στιγμή που ανέλαβαν τον ρόλο του επικεφαλής, δεν κάνουν κανένα έργο πέρα από το να κουβαλάνε μια τσάντα και να κρύβονται. Είναι όλη μέρα σε αναμμένα κάρβουνα, με τον διαρκή φόβο μήπως τους πιάσουν και τους καταδικάσουν. Ας υποθέσουμε ότι ακούνε κάποιον να λέει: “Αν σε πιάσουν, θα σε σκοτώσουν! Αν δεν ήσουν επικεφαλής, αν ήσουν ένας συνηθισμένος πιστός, τότε μπορεί να σε άφηναν με ένα μόνο μικρό πρόστιμο· αφού, όμως, είσαι επικεφαλής, ποιος ξέρει τι μπορεί να γίνει. Είναι πολύ επικίνδυνο! Κάποιοι επικεφαλής ή εργάτες που συνελήφθησαν δεν δέχτηκαν να δώσουν καμία πληροφορία και η αστυνομία τούς ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου”. Μόλις ακούσουν ότι ξυλοκόπησαν κάποιον μέχρι θανάτου, ο φόβος τους μεγαλώνει και φοβούνται ακόμα περισσότερο να κάνουν έργο. Το μοναδικό που σκέφτονται κάθε μέρα είναι πώς να αποφύγουν τη σύλληψη, πώς θα καταφέρουν να μην εμφανιστούν, πώς να αποφύγουν την παρακολούθηση και πώς να αποφύγουν την επαφή με τους αδελφούς και τις αδελφές τους. Σπάνε το κεφάλι τους όσο σκέφτονται όλα αυτά τα πράγματα και ξεχνάνε τελείως τα καθήκοντά τους. Είναι αφοσιωμένοι αυτοί οι άνθρωποι; Μπορούν άραγε τέτοιοι άνθρωποι να χειριστούν οποιοδήποτε έργο; (Όχι, δεν μπορούν.) Τέτοιοι άνθρωποι, πολύ απλά, είναι δειλοί· ναι μεν δεν μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε κατηγορηματικά ως αντίχριστους με βάση μόνο αυτήν την εκδήλωση, αλλά τι φύση έχει αυτή η εκδήλωση; Η ουσία που έχει αυτή η εκδήλωση είναι η ουσία ενός δύσπιστου. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός μπορεί να προστατέψει την ασφάλεια των ανθρώπων, και σίγουρα δεν πιστεύουν ότι αν αφοσιώνεται κανείς στο να δαπανά τον εαυτό του για τον Θεό σημαίνει ότι είναι αφοσιωμένος στην αλήθεια και ότι ο Θεός το εγκρίνει. Δεν έχουν μέσα στην καρδιά τους φόβο Θεού· μόνο τον Σατανά και τα μοχθηρά πολιτικά κόμματα φοβούνται. Δεν πιστεύουν ότι υπάρχει Θεός, δεν πιστεύουν ότι τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Θεού, και σε καμία περίπτωση δεν πιστεύουν ότι ο Θεός πρόκειται να εγκρίνει κάποιον που δαπανά τα πάντα για χάρη Του, για να ακολουθήσει την οδό Του και να ολοκληρώσει την ανάθεση που του έδωσε Εκείνος. Δεν βλέπουν τίποτα από όλα αυτά. Και σε τι πιστεύουν; Πιστεύουν πως αν πέσουν στα χέρια του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, τότε θα έχουν κακό τέλος, μπορεί να τους επιβληθεί κάποια ποινή ή ακόμα και να κινδυνέψουν να χάσουν τη ζωή τους. Κατά βάθος, σκέφτονται μόνο την ασφάλειά τους και όχι το έργο της εκκλησίας. Δεν πρόκειται για δύσπιστους; (Ναι.) Τι λέει η Βίβλος; “Όστις απολέση την ζωήν αυτού δι’ εμέ θέλει ευρεί αυτήν” (Κατά Ματθαίον 10:39). Τα πιστεύουν αυτά τα λόγια; (Όχι, δεν τα πιστεύουν.) Αν τους ζητηθεί να πάρουν ένα ρίσκο την ώρα που κάνουν το καθήκον τους, αυτοί θα θελήσουν να κρυφτούν και να μην τους δει κανείς· θα θελήσουν να γίνουν αόρατοι. Τόσο πολύ φοβούνται. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός είναι το στήριγμα του ανθρώπου, ότι τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Θεού, ότι αν όντως κάτι δεν πάει καλά ή αν όντως τους πιάσουν, αυτό το έχει επιτρέψει ο Θεός, κι ούτε πιστεύουν ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν καρδιά που υποτάσσεται. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν έχουν τέτοια καρδιά, τέτοια κατανόηση και τέτοια προετοιμασία. Πιστεύουν στ’ αλήθεια στον Θεό; (Όχι, δεν πιστεύουν.) Άραγε, η ουσία αυτής της εκδήλωσης δεν είναι η ουσία ενός δύσπιστου; (Ναι, είναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δεύτερο)]. Ο Θεός εξέθεσε ακριβώς την κατάστασή μου. Από τότε που άκουσα ότι είχε συλληφθεί η αδελφή συνεργάτιδά μου, ζούσα μες στην ένταση και τον τρόμο. Ήξερα ότι ήμουν επικεφαλής στην εκκλησία, και ότι όποτε μας τύχαινε ένα επικίνδυνο περιβάλλον, βασική προτεραιότητα ήταν να προστατέψω τις προσφορές του Θεού και τα βιβλία με τα λόγια Του. Μετά, όμως, σκέφτηκα πόσο επικίνδυνο ήταν το σημερινό περιβάλλον και το γεγονός ότι μας παρακολουθούσαν παντού. Αν μετέφερα τόσα βιβλία σε ένα τέτοιο περιβάλλον, τότε με το που θα με συλλάμβαναν οι αστυνομικοί, δεν θα με άφηναν να φύγω έτσι εύκολα. Αν με χτυπούσαν μέχρι να μείνω ανάπηρη ή ακόμα και μέχρι θανάτου, τότε θα έχανα εντελώς την ευκαιρία μου να σωθώ. Όταν σκέφτηκα αυτές τις τρομερές συνέπειες, δεν τολμούσα να μεταφέρω τα βιβλία. Ήθελα να αναθέσω το έργο στον ιεροκήρυκα. Σε μια τέτοια κρίσιμη συγκυρία, σκέφτηκα μόνο την προσωπική μου ασφάλεια. Είχα στο μυαλό μου μόνο τα δικά μου συμφέροντα, και απλούστατα δεν έλαβα καθόλου υπόψη μου τα συμφέροντα της εκκλησίας. Ήμουν υπερβολικά εγωίστρια και ποταπή, και δεν είχα ανθρώπινη φύση! Προτού έρθει πάνω μας αυτό το περιβάλλον, συναναστρεφόμουν συχνά με τους αδελφούς και τις αδελφές μου σχετικά με το ότι ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας δεν είναι παρά ένα εργαλείο παροχής υπηρεσιών για το έργο του Θεού, κι ότι ο Θεός χρησιμοποιεί τις διώξεις του μεγάλου κόκκινου δράκοντα για να αποκαλύψει τους ανθρώπους και να τους οδηγήσει στην τελείωση. Όταν, όμως, ήρθε μπροστά μου ο κίνδυνος, με αποκάλυψε. Ζούσα όλη μέρα μέσα στη δειλία και τον φόβο. Φοβόμουν μήπως με βασανίσουν μέχρι θανάτου οι αστυνομικοί. Δεν είχα ειλικρινή πίστη στον Θεό. Είδα ότι κανονικά, όλα όσα έλεγα στις συναναστροφές μου δεν ήταν παρά λόγια και δόγματα. Δεν είχα την παραμικρή πίστη στον Θεό. Ήμουν μια δύσπιστη την οποία εξέθετε ο Θεός!

Αργότερα, έκανα αυτοκριτική. Για ποιον λόγο ήθελα πάντα να πασάρω το καθήκον μου στους άλλους, μόλις εμφανιζόταν μπροστά μου ένα επικίνδυνο περιβάλλον; Ποια φύση-ουσία το προκάλεσε αυτό; Στην αναζήτησή μου, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι αντίχριστοι είναι υπερβολικά εγωιστές και ποταποί. Δεν έχουν πραγματική πίστη στον Θεό, πόσο μάλλον αφοσίωση σ’ Αυτόν· όταν έρχονται αντιμέτωποι με κάποιο ζήτημα, μόνο τον εαυτό τους προστατεύουν και προφυλάσσουν. Δεν θεωρούν τίποτα πιο σημαντικό από τη δική τους ασφάλεια. Εφόσον μπορούν να ζήσουν και να μην τους συλλάβουν, δεν τους ενδιαφέρει πόση ζημιά θα γίνει στο έργο της εκκλησίας. […] Οι αντίχριστοι παρατάνε το έργο της εκκλησίας και τις προσφορές του Θεού, και δεν κανονίζουν ποιοι θα ασχοληθούν με τα επακόλουθα. Αυτό είναι σαν να επιτρέπουν στον μεγάλο κόκκινο δράκοντα να αρπάξει τις προσφορές του Θεού και τον εκλεκτό λαό Του. Άραγε, έτσι δεν προδίδουν έμμεσα τις προσφορές του Θεού και τον εκλεκτό λαό Του; Όσοι είναι αφοσιωμένοι στον Θεό, όταν γνωρίζουν σαφέστατα ότι ένα περιβάλλον είναι επικίνδυνο, και πάλι αντιμετωπίζουν με θάρρος το ρίσκο που συνεπάγεται το να κάνουν το έργο της διαχείρισης της επόμενης μέρας και περιορίζουν τις απώλειες του οίκου του Θεού στο ελάχιστο πριν αποσυρθούν οι ίδιοι. Δεν δίνουν προτεραιότητα στη δική τους ασφάλεια. Πες Μου, σ’ αυτήν τη μοχθηρή χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, ποιος θα μπορούσε να διασφαλίσει ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος στο να πιστεύεις στον Θεό και να εκτελείς ένα καθήκον; Όποιο καθήκον κι αν αναλάβει κανείς, ενέχει κάποιο ρίσκο —όμως, η εκτέλεση του καθήκοντος είναι ανάθεση από τον Θεό, και ενώ ακολουθεί κανείς τον Θεό, πρέπει να αναλάβει το ρίσκο του να κάνει το καθήκον του. Θα πρέπει να ασκείται κανείς με σοφία και χρειάζεται να λαμβάνει μέτρα για την ασφάλειά του, αλλά δεν πρέπει να βάζει την προσωπική του ασφάλεια πάνω απ’ όλα. Θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τις προθέσεις του Θεού, βάζοντας σε προτεραιότητα το έργο του οίκου Του και τη διάδοση του ευαγγελίου. Το πιο σημαντικό και αυτό που προηγείται είναι η ολοκλήρωση της ανάθεσης από τον Θεό. Οι αντίχριστοι δίνουν τη μεγαλύτερη προτεραιότητα στην προσωπική τους ασφάλεια· πιστεύουν ότι τίποτα άλλο δεν έχει την οποιαδήποτε σχέση μ’ αυτούς. Όταν κάτι συμβαίνει σε κάποιον άλλον, όποιος κι αν είναι, δεν τους νοιάζει. Αν δεν συμβαίνει τίποτε κακό στους ίδιους, τότε αισθάνονται χαλαροί. Δεν έχουν την παραμικρή αφοσίωση, πράγμα που το καθορίζει η φύση-ουσία του αντίχριστου» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δεύτερο)]. Ο Θεός εξέθεσε το ότι οι αντίχριστοι σκέφτονται μόνο την προσωπική τους ασφάλεια όταν κινδυνεύουν. Δεν υπολογίζουν αν βλάπτονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλεια των αδελφών τους. Είναι τόσο εγωιστές και ποταποί! Όταν σύγκρινα τη διάθεση που αποκάλυψα με τη διάθεση ενός αντίχριστου, είδα ότι ήταν ολόιδιες. Ζούσα σύμφωνα με το δηλητήριο «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Στα επικίνδυνα περιβάλλοντα, σκεφτόμουν πρώτα τα δικά μου συμφέροντα. Πριν από έναν χρόνο, προέκυψε ένα περιβάλλον στην εκκλησία μας. Φοβόμουν μήπως με συλλάβουν και με βασανίσουν, κι έτσι δεν τολμούσα να βγω να ποτίσω τους νεοφώτιστους. Ως αποτέλεσμα αυτού, δεν μπορούσαν να λυθούν εγκαίρως τα προβλήματα των νεοφώτιστων. Όταν συνελήφθησαν τόσο η αδελφή συνεργάτιδά μου όσο και αρκετοί επικεφαλής και διάκονοι, έπρεπε επειγόντως να ασχοληθώ με τα επακόλουθα. Όμως, φοβόμουν ακόμα ότι θα με συλλάμβαναν και θα με βασάνιζαν, καθώς και μήπως με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου, γι’ αυτό και ήθελα να φορτώσω το καθήκον μου στους άλλους. Ως επικεφαλής εκκλησίας, είχα την ευθύνη να προστατέψω τα συμφέροντα της εκκλησίας και την ασφάλεια των αδελφών μου. Ωστόσο, όταν βρέθηκα σ’ ένα επικίνδυνο περιβάλλον, ήθελα συνεχώς να το σκάσω από τη μάχη, έχοντας στο μυαλό μου μόνο να σώσω το τομάρι μου και να πασάρω το καθήκον μου στους άλλους. Επειδή φοβόμουν τον θάνατο, κρατιόμουν άπληστα στη ζωή με κάθε κόστος. Με ένοιαζε μόνο η σάρκα μου. Ήμουν πολύ εγωίστρια και ποταπή. Δεν είχα καθόλου αφοσίωση στον Θεό. Σκέφτηκα ότι ο Θεός διακινδυνεύει τη ζωή Του για να μπει αυτοπροσώπως στη φωλιά της τίγρης, με σκοπό να σώσει ολοκληρωτικά την ανθρωπότητα από τον έλεγχο του Σατανά. Ο Θεός έχει δεχτεί αδυσώπητη καταδίωξη από το κυβερνητικό κόμμα της Κίνας, αλλά ποτέ δεν παραιτήθηκε από τη σωτηρία μας. Αντίθετα, συνέχισε να μιλάει και να εκφέρει λόγια για να μας καθοδηγήσει. Η αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους είναι τεράστια! Όσοι άνθρωποι είναι πραγματικά πιστοί στον Θεό θα δώσουν προτεραιότητα στα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Ακόμα κι αν χρειαστεί να πάρουν ένα ρίσκο, θα χειριστούν καλά το επακόλουθο έργο. Απόλαυσα την παροχή και την ποίμανση των λόγων του Θεού, αλλά αμέλησα να λάβω υπόψη μου τις προθέσεις του Θεού και δεν σκέφτηκα να ανταποδώσω την αγάπη Του. Υστερούσα πραγματικά σε συνείδηση και λογική! Δεν είχα καμία διαφορά από έναν αντίχριστο: ήμουν εγωίστρια και ποταπή, δεν είχα ίχνος ανθρώπινης φύσης. Αν δεν μετανοούσα, θα προξενούσα την απέχθεια του Θεού και θα αποκλειόμουν. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, έσπευσα να γονατίσω για να προσευχηθώ: «Θεέ μου, κάθε φορά που βρίσκομαι σ’ ένα επικίνδυνο περιβάλλον, σκέφτομαι μόνο την ασφάλειά μου. Δεν λαμβάνω υπόψη μου τα συμφέροντα της εκκλησίας ούτε την ασφάλεια των αδελφών μου. Είμαι πολύ εγωίστρια και ποταπή! Πόσο πρέπει να απεχθάνεσαι τη συμπεριφορά µου! Θεέ μου, δεν είμαι πρόθυμη να ζήσω με βάση τη διεφθαρμένη μου διάθεση, αλλά να βασιστώ σ’ Εσένα για να κάνω καλά το καθήκον μου».

Αργότερα, έψαξα να βρω χωρία των λόγων του Θεού σχετικά με την κατάσταση του συνεχούς φόβου που είχα μήπως με συλλάβουν και με ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου. Διάβασα τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Σε ποιον βαθμό εκτέλεσαν το καθήκον τους όλοι όσοι μαρτύρησαν για τη διακήρυξη του ευαγγελίου του Κυρίου Ιησού; Το εκτέλεσαν στον απόλυτο βαθμό; Πώς εκδηλώθηκε στον απόλυτο βαθμό του; (Πρόσφεραν τη ζωή τους.) Σωστά, πλήρωσαν το τίμημα με τη ζωή τους. Η οικογένεια, τα πλούτη και τα υλικά πράγματα αυτής της ζωής, όλα αυτά είναι εξωτερικά πράγματα· το μοναδικό πράγμα που έχει να κάνει με τον εαυτό του καθενός είναι η ζωή του. Για κάθε ζωντανό άνθρωπο, η ζωή είναι αυτό που αξίζει να λατρεύει περισσότερο απ’ όλα, το πολυτιμότερο πράγμα και, όπως φαίνεται, αυτοί οι άνθρωποι μπόρεσαν να προσφέρουν το πολυτιμότερο πράγμα που είχαν, τη ζωή τους, ως επιβεβαίωση και μαρτυρία της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα. Μέχρι και τη μέρα που πέθαναν δεν απαρνήθηκαν το όνομα του Θεού ούτε το έργο Του, και χρησιμοποίησαν τις τελευταίες τους στιγμές στη ζωή για να καταθέσουν μαρτυρία γι’ αυτό το γεγονός· δεν είναι αυτή η ύψιστη μορφή μαρτυρίας; Είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνει κανείς το καθήκον του· αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς την ευθύνη του. Όταν ο Σατανάς τούς απείλησε και τους τρομοκράτησε, και τελικά όταν τους έκανε μέχρι και να πληρώσουν το τίμημα με τη ζωή τους, εκείνοι δεν εγκατέλειψαν την ευθύνη τους. Αυτό σημαίνει να εκπληρώνει κανείς το καθήκον του στον μέγιστο βαθμό. Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ, μήπως, πως θα κάνω κι εσάς να καταθέσετε με την ίδια μέθοδο μαρτυρία για τον Θεό και να διακηρύξετε το ευαγγέλιό Του; Δεν χρειάζεται απαραίτητα να το κάνεις αυτό, μα πρέπει να καταλάβεις πως είναι δική σου ευθύνη, πως αν ο Θεός χρειαστεί κάτι τέτοιο από εσένα, θα πρέπει να το αποδεχθείς ως κάτι που δεσμεύεσαι να κάνεις ως καθήκον σου. Οι άνθρωποι σήμερα έχουν φόβο και ανησυχία μέσα τους· ποιον σκοπό εξυπηρετούν όμως αυτά τα συναισθήματα; Εάν ο Θεός δεν έχει ανάγκη να το κάνεις αυτό, ποιος ο λόγος ν’ ανησυχείς; Εάν ο Θεός έχει ανάγκη να το κάνεις, δεν θα πρέπει ν’ αποφύγεις ούτε να απορρίψεις αυτήν την ευθύνη. Θα πρέπει να συνεργαστείς ενεργά και να την αποδεχτείς χωρίς να ανησυχείς. Όπως και να πεθάνει κανείς, δεν πρέπει να πεθάνει ενώπιον του Σατανά ούτε στα χέρια του Σατανά. Αν είναι να πεθάνει κάποιος, αυτό θα πρέπει να γίνει στα χέρια του Θεού. Οι άνθρωποι προέρχονται από τον Θεό, και στον Θεό επιστρέφουν —αυτήν τη λογική και τη στάση πρέπει να έχει ένα δημιούργημα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το κήρυγμα του ευαγγελίου είναι το καθήκον που όλοι οι πιστοί δεσμεύονται να εκπληρώσουν). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τις προθέσεις και τις απαιτήσεις Του. Αν κάποιος πληρώσει με τη ζωή του για να καταθέσει μαρτυρία για τον Θεό, πρόκειται για την υψηλότερη μορφή μαρτυρίας. Ο Θεός την εγκρίνει. Όταν κάποιος δίνει τη ζωή του για τον δίκαιο σκοπό, παρότι η σάρκα πεθαίνει, το πνεύμα και η ψυχή επιστρέφουν στον Θεό. Όπως ακριβώς λέει η Βίβλος: «Όστις εύρη την ζωήν αυτού θέλει απολέσει αυτήν, και όστις απολέση την ζωήν αυτού δι’ εμέ θέλει ευρεί αυτήν» (Κατά Ματθαίον 10:39). Ο Πέτρος σταυρώθηκε ανάποδα για τον Θεό και έχασε τη σαρκική του ζωή, αλλά κατέθεσε μαρτυρία για τον Θεό και κέρδισε την αιώνια ζωή. Επίσης, οι αδελφοί και οι αδελφές που προτίμησαν να πεθάνουν παρά να γίνουν Ιούδες κάτω από τα βασανιστήρια του μεγάλου κόκκινου δράκοντα πέθαναν δίνοντας μαρτυρία για τον Θεό. Έναν τέτοιον θάνατο ο Θεός τον θυμάται. Εγώ ανησυχούσα συνεχώς μήπως με συλλάβουν οι αστυνομικοί και με ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου καθώς έκανα το καθήκον μου. Αυτό έδειχνε ότι δεν κατανοούσα τη σημασία της ζωής και του θανάτου. Η ζωή μου βρίσκεται στα χέρια του Θεού κι Εκείνος κυριαρχεί πάνω της. Ο Θεός μού έδωσε μέχρι και την ανάσα μου. Πρέπει να εμπιστευτώ τη ζωή και τον θάνατό μου στον Θεό, και να υποταχθώ στην ενορχήστρωση και τη διευθέτηση του Θεού. Ακόμα κι αν με συλλάβουν και με βασανίσουν μέχρι θανάτου οι αστυνομικοί, κάτι τέτοιο θα ήταν πολύτιμο και σημαντικό αν κατάφερνα να παραμείνω σταθερή στη μαρτυρία μου για τον Θεό. Ο Κύριος Ιησούς είπε: «Και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη» (Κατά Ματθαίον 10:28). Το μόνο που μπορεί να βλάψει ο Σατανάς είναι η σάρκα του ανθρώπου. Ακόμα κι αν μας βασανίζει το ΚΚΚ επειδή πιστεύουμε στον Θεό, και αν υποφέρει η σάρκα μας ή ακόμα κι αν μαρτυρήσουμε, θα έχουμε παραμείνει σταθεροί στη μαρτυρία μας ενώπιον του Θεού. Αυτό το εγκρίνει ο Θεός. Σ’ αυτήν τη ζωή, στάθηκα τυχερή που αποδέχτηκα το ευαγγέλιο του Θεού τις έσχατες ημέρες, και που έλαβα τόση παροχή και καθοδήγηση απ’ τα λόγια του Θεού. Κατάλαβα τα μυστήρια και τη σημασία της ζωής, και γλίτωσα από το κακό και τα κόλπα του Σατανά. Κατάφερα να ζήσω υπό τη φροντίδα και την προστασία του Δημιουργού. Όλα αυτά τα πράγματα ήταν η απόλυτη ευλογία. Πλέον, ακόμα κι αν είχα πεθάνει, θα άξιζε τον κόπο. Δεν θα πήγαινε στράφι αυτή η ζωή. Μόλις το κατάλαβα αυτό, έπαψε να με περιορίζει ο θάνατος όπως πριν. Ήμουν πρόθυμη να προσευχηθώ στον Θεό, να βασιστώ σ’ Αυτόν και να χειριστώ τα επακόλουθα με σύνεση.

Αργότερα, μια αδελφή μού είπε ότι η αστυνομία είχε μάθει το πραγματικό μου όνομα. Όταν άκουσα αυτό το νέο, σκέφτηκα ότι έπρεπε στο εξής να είμαι ακόμα πιο προσεκτική. Λίγο αργότερα, όμως, ήρθε μια επιστολή από τους ανώτερους επικεφαλής, η οποία έλεγε ότι κάποιο έργο έπρεπε να πραγματοποιηθεί επειγόντως, και ότι μόνο εγώ μπορούσα να βρω κάποιον που να γνωρίζει γι’ αυτό. Σκέφτηκα πως η αστυνομία είχε μάθει ποια πραγματικά είμαι, και πως παρακολουθούσε την κάθε γωνιά. Κι αν έβγαινα έξω, και με συλλάμβαναν και με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου; Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως και πάλι βρισκόμουν σε λάθος κατάσταση. Θυμήθηκα τα εξής λόγια του Θεού: «Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί εύκολα να ακουμπήσει ακόμα και μια σταγόνα νερό ή έναν κόκκο άμμου πάνω στη γη. Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί ούτε να κινήσει τα μυρμήγκια πάνω στη γη, πόσο μάλλον τους ανθρώπους, που δημιουργήθηκαν από τον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Α΄). Από τον Θεό εξαρτιόταν αν θα με συλλάμβαναν ή όχι. Ακόμα και να με συλλάμβαναν, είχε έρθει η ώρα να παραμείνω σταθερή στη μαρτυρία μου. Ακόμα κι αν με έδερναν μέχρι θανάτου οι αστυνομικοί, θα το δεχόμουν πρόθυμα και θα υποτασσόμουν. Δεν θα γινόμουν ποτέ Ιούδας ούτε θα πρόδιδα τον Θεό. Με τα λόγια του Θεού να με καθοδηγούν και να με οδηγούν, χαλάρωσε η αγχωμένη καρδιά μου, κι έπαψα να δειλιάζω και να φοβάμαι. Γι’ αυτό, μεταμφιέστηκα και βγήκα έξω και διευθέτησα τα πράγματα χωρίς το παραμικρό πρόβλημα. Εκείνη τη στιγμή, η καρδιά μου ηρέμησε και γαλήνεψε. Έπειτα, αν και το περιβάλλον παρέμενε πολύ επικίνδυνο, λόγω της καθοδήγησης των λόγων του Θεού, έπαψα να δειλιάζω ή να φοβάμαι. Αντιθέτως, βασίστηκα στον Θεό και ολοκλήρωσα το έργο μου με σύνεση, και σιγά σιγά η εκκλησιαστική ζωή επέστρεψε στο φυσιολογικό.

Από τότε που βίωσα όλα αυτά τα περιβάλλοντα, είδα τη σοφία και την παντοδυναμία του Θεού, και βίωσα αυτοπροσώπως την κυριαρχία Του. Επίσης, κατανόησα κάπως την εγωιστική και ποταπή σατανική μου φύση. Έμαθα πώς να προσεύχομαι και να βασίζομαι στον Θεό, κι ένιωσα ότι έγινε στενότερη η σχέση μου μαζί Του. Τώρα, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας συνεχίζει να συλλαμβάνει μανιωδώς αδελφούς και αδελφές, αλλά δεν ζω πια σε κατάσταση φόβου μήπως με συλλάβουν. Είμαι πρόθυμη να υποταχθώ σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού, και να κάνω καλά το καθήκον μου μέσα στα δεινά. Δόξα τω Θεώ!