Από της Γιου Λου, Κίνα

Το 2018, εκλέχτηκα επικεφαλής στην εκκλησία. Εκείνη την εποχή, η Λι Χουά καταπίεζε και βασάνιζε επίμονα τους άλλους, και αναστάτωνε τη ζωή της εκκλησίας. Έπρεπε να εκθέσουμε και να αναλύσουμε τη συμπεριφορά της ως κακού ανθρώπου σε συνδυασμό με τα λόγια του Θεού. Η Λιν Ρου, η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν, μου ζήτησε να πάω μαζί της. Όταν συναναστραφήκαμε με τη Λι Χουά και την εκθέσαμε, εκείνη δεν το αποδέχτηκε. Η στάση της ήταν ελεεινή. Όχι μόνο δεν παραδέχτηκε τις κακές πράξεις της, αλλά μας κάρφωσε με το βλέμμα της και υπερασπίστηκε τον εαυτό της. Όταν είδα το φαύλο βλέμμα της, τρόμαξα λιγάκι. Μέσα μου, προσευχόμουν συνεχώς στον Θεό και ζητούσα την ηγεσία Του. Εκείνη τη στιγμή, άναψα τον υπολογιστή και είδα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που ταίριαζε πολύ με τη συμπεριφορά της Λι Χουά. Το διαβάσαμε μαζί, και μετά εξέθεσα τις κακές πράξεις της, σε συνδυασμό με τις αντιφάσεις ανάμεσα σε αυτά που είχε πει διάφορες στιγμές και τη συνεχιζόμενη συμπεριφορά της. Πείστηκε μόνο όταν και άλλοι αδελφοί και αδελφές εξέθεσαν όλοι μαζί τη συμπεριφορά της. Όταν έφυγε η Λι Χουά, μια αδελφή είπε: «Όταν είδα τη συμπεριφορά αυτού του κακού ανθρώπου σήμερα, ειλικρινά τρόμαξα λιγάκι. Αν δεν την είχες εκθέσει, πραγματικά δεν θα είχε πειστεί». Όταν το άκουσα αυτό, παρόλο που είπα: «Δόξα τω Θεώ, όλα αυτά είναι η ηγεσία του Θεού», μέσα μου ένιωσα πολύ χαρούμενη. Ένιωσα ότι πράγματι είχα κάποια εργασιακή ικανότητα. Λίγο αργότερα, πήγα να οργανώσω μια συνάθροιση για τους εργάτες του κειμενικού έργου. Καθώς δεν κατανοούσα καλά τις αρχές του κειμενικού έργου, φοβόμουν ότι δεν θα κατάφερνα να συναναστραφώ καθαρά και ότι οι άλλοι θα με περιφρονούσαν. Έτσι, μέσα μου, προσευχόμουν συνεχώς στον Θεό, ζητώντας την καθοδήγησή του. Αργότερα, διάβασα μαζί τους τις αρχές, μοιράστηκα μαζί τους κάποια πράγματα που είχα κατανοήσει, και συναναστράφηκα σχετικά με τα προβλήματα και τις αποκλίσεις στο έργο τους, δίνοντας λύσεις. Μετά από αυτό, όλοι γνώριζαν πώς να κάνουν το έργο. Ορισμένοι αδελφοί και αδελφές είπαν χαρούμενοι ότι η συναναστροφή μου τους προσέφερε κάποια βοήθεια. Όταν είδα ότι είχα επιτύχει κάποια αποτελέσματα στην εκτέλεση του καθήκοντός μου εκείνη τη στιγμή, και ότι όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές μου με θαύμαζαν, ένιωσα μέσα μου αρκετά ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. «Στο μέλλον, πρέπει να τους βοηθάω να λύνουν περισσότερα προβλήματα. Έτσι, σίγουρα όλοι θα με θαυμάσουν ακόμα περισσότερο». Σύντομα, οι ανώτεροι επικεφαλής κανόνισαν να είμαι υπεύθυνη για αρκετές δύσκολες εργασίες. Στην αρχή, ένιωθα ότι ήταν πολύ δύσκολες και ότι μου ήταν αδύνατον να τις φέρω εις πέρας. Οι επικεφαλής συναναστράφηκαν μαζί μου σχετικά με τον Μωυσή, που οδήγησε τους Ισραηλίτες ώστε να διασχίσουν την Ερυθρά Θάλασσα, καθώς και για τα λόγια του Θεού που σχετίζονται με την πίστη. Μετά από αυτό, είχα την απαραίτητη αποφασιστικότητα για να φέρω εις πέρας το έργο. Όταν αντιμετώπιζα δυσκολίες στην πορεία και δεν ήξερα τι να κάνω, προσευχόμουν πολλές φορές στον Θεό και αναζητούσα τις αλήθεια-αρχές. Σιγά σιγά, το έργο ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Δεν μπορούσα παρά να αρχίσω να αναγνωρίζω τα επιτεύγματά μου και σκεφτόμουν ότι δεν υπήρχε καμία δυσκολία που να μην μπορώ να αντιμετωπίσω. Αργότερα, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές αντιμετώπισαν δυσκολίες στα καθήκοντά τους και έχασαν την πίστη τους, καμάρωνα μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές μου, λέγοντας: «Οι δυσκολίες σας δεν είναι τίποτα. Είναι πολύ μικρότερες από τις δυσκολίες που είχα εγώ όταν έκανα το καθήκον μου». Μετά, μακρηγορούσα για το πώς βασίστηκα στον Θεό για να επιλύσω τις δυσκολίες που είχα αντιμετωπίσει στο καθήκον μου. Ωστόσο, δεν ανέφερα τις δικές μου καταστάσεις αρνητικότητας, την απώλεια της πίστης ή την επιθυμία να τα παρατήσω στην πορεία. Μετά τη συζήτηση, συνειδητοποίησα κάποια πράγματα μέσα μου. Με αυτόν τον τρόπο, δεν εκθείαζα τον εαυτό μου; Δεν έκανα επίδειξη; Αλλά μετά το ξανασκέφτηκα: «Μίλησα επίσης για το πώς βασίστηκα στον Θεό για να λύσω τα προβλήματα και τις δυσκολίες. Δεν είναι επίδειξη αυτό». Ειδικά όταν είδα τις εκφράσεις φθόνου και θαυμασμού των αδελφών μου, ένιωσα ότι όντως κατανοούσα την αλήθεια και είχα κάποια εργασιακή ικανότητα.

Μια φορά που πήγα σε μια συνάθροιση, η αδελφή Λιου Λι, που ήταν υπεύθυνη για το έργο κάθαρσης της εκκλησίας, είπε: «Ένας επικεφαλής εκκλησίας ανέφερε ότι η συμπεριφορά κάποιου είναι αρκετά κακή. Συναναστράφηκαν μαζί του, αλλά εκείνος όχι μόνο αρνήθηκε να το αποδεχτεί και προσπάθησε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά και επιχείρησε να βρει κάποιον μοχλό πίεσης εναντίον τους. Αν ερχόμουν αντιμέτωπη με έναν τέτοιο άνθρωπο, δεν θα ήξερα πώς να συναναστραφώ μαζί του και να τον εκθέσω. Θα ένιωθα κάπως φοβισμένη μέσα μου». Σκέφτηκα μέσα μου: «Κάτσε να σου πω πώς εκθέτω εγώ τους κακούς ανθρώπους, μήπως και μάθεις κάτι». Μετά, μίλησα διεξοδικά για το πώς εξέθεσα τη Λι Χουά, για το ότι δεν το αποδέχτηκε, και για το ότι στο τέλος πείστηκε. Όσο περισσότερο μιλούσα, τόσο πιο πολύ ενθουσιαζόμουν. Παρόλο που ανέφερα, επίσης, ότι εκείνη τη στιγμή ένιωθα κάποια συστολή και φόβο, δεν στάθηκα σχεδόν καθόλου σε αυτό. Αφού με άκουσε, η Λιου Λι με κοίταξε με φθόνο και θαυμασμό, και είπε: «Αν ήμουν στη θέση σου, δεν θα ήξερα πώς να την εκθέσω». Όταν την άκουσα να το λέει αυτό, χάρηκα πολύ. Το απόλαυσα ειλικρινά. Εκείνη την περίοδο, η επιθυμία μου να κάνω φιγούρα γινόταν ολοένα και πιο έντονη. Κάθε φορά που επέστρεφα από μια συνάθροιση, έλεγα στη Λιν Ρου για τα προβλήματα που είχα εντοπίσει στην εκκλησία και πώς τα είχα λύσει. Η Λιν Ρου μού έλεγε συχνά: «Πράγματι, είσαι πολύ καλή στο να εντοπίζεις και να λύνεις προβλήματα! Αν ήμουν εγώ στη θέση σου, μπορεί να μην κατάφερνα να εντοπίσω τα προβλήματα, πόσο μάλλον να τα λύσω». Αργότερα, όποτε η Λιν Ρου αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα, με ρωτούσε τι να κάνει και πώς να το λύσει. Περίμενε να επιστρέψω και να ασχοληθώ ακόμη και με τα πιο ασήμαντα πράγματα. Η υγεία μου ήταν κακή, και η Λιν Ρου μού είπε: «Πρέπει να φροντίσεις την υγεία σου. Αν πάθεις κάτι, ποιος θα κάνει το έργο της εκκλησίας μας;» Οι αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν μου έδιναν πάντα θρεπτικές τροφές για να τρώω, και απέκτησα ακόμα πιο ισχυρό αίσθημα ότι ήμουν η ραχοκοκαλιά της εκκλησίας. Αργότερα, οι αδελφοί και οι αδελφές μου έρχονταν να με βρουν για να συναναστραφούν σχετικά με κάθε τους πρόβλημα και να ζητήσουν την άποψή μου. Σε κάθε συνάθροιση, οι αδελφοί και οι αδελφές στριμώχνονταν για να μου κάνουν ερωτήσεις. Ένιωθα μεγάλη χαρά μέσα μου και σκεφτόμουν: «Φαίνεται πως είμαι απαραίτητη για το έργο αυτής της εκκλησίας. Χωρίς εμένα στο τιμόνι, τίποτα δεν θα γινόταν!» Σκεφτόμουν το έργο ολόκληρης της εκκλησίας: Όσο μεγάλο ή μικρό κι αν ήταν το ζήτημα, εγώ θα λάμβανα την τελική απόφαση. Έτσι, ένιωθα ότι η παρουσία μου ήταν πολύ σημαντική. Αλλά καθώς δεν είχα κάνει ποτέ αυτοκριτική ούτε είχα αυτογνωσία, έπεσε πάνω μου η οργή του Θεού.

Ένα βράδυ του Ιουνίου του 2021, κοιμόμουν στο σπίτι. Ένα τσούρμο αστυνομικοί έσπασαν την πόρτα και όρμηξαν μέσα, κάνοντας το σπίτι μου γυαλιά καρφιά. Επίσης, με μετέφεραν στο κέντρο διαχείρισης υποθέσεων της κομητείας για ανάκριση. Με έδεσαν με χειροπέδες σε μια καρέκλα. Είχα τρομάξει αρκετά. Ανησυχούσα μήπως με χτυπήσουν ή με καταδικάσουν σε φυλάκιση. Μέσα μου, δεν τολμούσα να αποχωριστώ τον Θεό και Τον παρακαλούσα διαρκώς να μη με αφήσει να γίνω Ιούδας. Εκείνες τις αρκετές μέρες ανάκρισης, σκεφτόμουν διαρκώς το εξής: «Ποια πρόθεση είχε ο Θεός για να με ρίξει μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον; Μήπως έκανα κάτι που δεν συμφωνούσε με την πρόθεση του Θεού;» Οι αστυνομικοί μού ζήτησαν πληροφορίες για την εκκλησία, αλλά εγώ δεν είπα τίποτα. Μου είπαν με σαρκασμό: «Μα τι εκπληκτική επικεφαλής που είσαι εσύ! Είσαι υπεύθυνη για δεκάδες ανθρώπους και μπορείς να ρυθμίζεις τα πράγματα όπως σου αρέσει. Αυτό δεν σου δημιουργεί ένα υπέροχο αίσθημα επιβεβαίωσης; Έχεις πολύ θάρρος, μικρή επικεφαλής, για να μας κάνεις φιγούρα εδώ μέσα!» Ταράχτηκα και προσευχήθηκα μέσα μου: «Θεέ μου, γιατί μου το είπαν αυτό οι αστυνομικοί; Είθε να με διαφωτίσεις». Αφού προσευχήθηκα, σκέφτηκα τους διάφορους τρόπους με τους οποίους είχα συμπεριφερθεί όταν έκανα τα καθήκοντά μου όλον αυτόν τον καιρό. Όταν ήμουν σε διάφορες συναθροίσεις ομάδων, οι αδελφοί και οι αδελφές στριμώχνονταν για να με ρωτήσουν πώς να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και να επιλύσουν τις δυσκολίες τους. Μέσα μου, το απολάμβανα αυτό. Η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν εξαρτιόταν και εκείνη πολύ από εμένα. Όσο μεγάλο ή μικρό κι αν ήταν το πρόβλημα, θα ερχόταν πάντα σ’ εμένα για να ζητήσει τη γνώμη μου. Ένιωθα ότι ήμουν απαραίτητη για το έργο της εκκλησίας, και ότι έπρεπε να αναλάβω τα ηνία και να πάρω την τελική απόφαση για τα πάντα. Αυτό μου είχε δώσει μια πραγματική αίσθηση επιβεβαίωσης. Έτσι δεν έφερνα τους αδελφούς και τις αδελφές ενώπιόν μου; Οι αντίχριστοι ανταγωνίζονται τον Θεό για τη θέση και τους ανθρώπους. Στο τέλος, φέρνουν τους ανθρώπους ενώπιόν τους. Η φύση αυτού που έκανα δεν ήταν ολόιδια με αυτήν ενός αντίχριστου; Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι είχα αρχίσει να βαδίζω στο μονοπάτι των αντίχριστων. Αυτό προκαλεί την απέχθεια και το μίσος του Θεού. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ τρόμαζα. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Έκανα λάθος. Αν δεν με είχε συλλάβει η αστυνομία, δεν θα είχα αναλογιστεί ούτε θα είχα κατανοήσει σε ποιο μονοπάτι βαδίζω. Πόσο απαθής ήμουν! Αυτή η σύλληψη είναι η αγάπη Σου για μένα και το μαρτύριο που μου αξίζει. Είμαι πρόθυμη να το δεχτώ. Σε όσα χρόνια και αν καταδικαστώ, θα υποταχθώ». Τις δώδεκα περίπου ημέρες που βρισκόμουν υπό κράτηση, ένιωθα συνεχώς τύψεις και μομφή για τον εαυτό μου. Μισούσα τον εαυτό μου που ήμουν τόσο απαθής και έκανα πράγματα για να αντισταθώ στον Θεό χωρίς να το συνειδητοποιώ. Όταν καθόρισα ότι δεν θα πρόδιδα τον Θεό ούτε θα ξεπουλούσα τα συμφέροντα του οίκου του Θεού ή των αδελφών, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι θα πέθαινα στη φυλακή, ο Θεός μού έστειλε και πάλι την αγάπη του. Οι αστυνομικοί ετοιμάζονταν να με στείλουν στο κέντρο κράτησης. Αρχικά, με πήγαν στο νοσοκομείο για σωματική εξέταση. Αναπάντεχα, το αποτέλεσμα του τεστ εγκυμοσύνης έδειξε ότι ήμουν έγκυος, οπότε το κέντρο κράτησης δεν με δέχθηκε. Έπειτα από δώδεκα μέρες υπό κράτηση, η αστυνομία υπέβαλε αίτημα για να αφεθώ ελεύθερη με εγγύηση έως τη δίκη. Αργότερα, ανακάλυψα ότι δεν ήμουν έγκυος. Είδα τις υπέροχες πράξεις του Θεού και η καρδιά μου πλημμύρισε με ευγνωμοσύνη για τον Θεό. Ταυτόχρονα, ένιωθα επίσης ότι χρωστούσα πάρα πολλά στον Θεό.

Όταν αφέθηκα ελεύθερη, άρχισα να αναλογίζομαι όλα όσα είχα κάνει κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου. Στην πραγματικότητα, γνώριζα ποιο ήταν το αληθινό μου ανάστημα. Χωρίς τη διαφώτιση και την ηγεσία του Θεού, δεν θα μπορούσα να κάνω καλά το καθήκον μου. Ωστόσο, είχα χρησιμοποιήσει τη διαφώτιση του Θεού ως κεφάλαιο για να κοκορεύομαι, και είχα φέρει τους αδελφούς και τις αδελφές ενώπιόν μου. Αυτό προκάλεσε την απέχθεια του Θεού. Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Εξύψωση και μαρτυρία περί του εαυτού τους, επίδειξη του εαυτού τους, προσπάθεια να κάνουν τους ανθρώπους να τους εκτιμήσουν —η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι ικανή για όλα αυτά τα πράγματα. Έτσι αντιδρούν οι άνθρωποι ενστικτωδώς όταν τους κυβερνάει η σατανική φύση τους, και αυτό αποτελεί κοινό στοιχείο όλης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Πώς εξυψώνουν και μαρτυρούν περί του εαυτού τους συνήθως οι άνθρωποι; Πώς επιτυγχάνουν αυτόν τον στόχο; Μαρτυρούν περί του πόσο έργο έχουν κάνει, πόσο έχουν υποφέρει, πόσο έχουν δαπανήσει εαυτόν και πόσο τίμημα έχουν πληρώσει. Χρησιμοποιούν αυτά τα πράγματα ως το κεφάλαιο με το οποίο εξυψώνουν τον εαυτό τους, για να αποκτήσουν μια υψηλότερη, σταθερότερη και πιο εξασφαλισμένη θέση στην καρδιά των ανθρώπων, κι έτσι να κάνουν περισσότερους ανθρώπους να τους εκτιμούν, να τους ζηλεύουν, να τους σέβονται και ακόμα και να τους αποδίδουν τιμές, να τους ειδωλοποιούν και να τους ακολουθούν. Για να επιτύχουν αυτόν τον στόχο, οι άνθρωποι κάνουν πολλά πράγματα, σύμφωνα με τα οποία επιφανειακά μαρτυρούν περί του Θεού, μα στην ουσία εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί του εαυτού τους. Έχουν λογική μ’ αυτόν τον τρόπο που ενεργούν; Είναι πέρα από τα όρια του ορθολογισμού. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ντρέπονται καθόλου. Μαρτυρούν ξεδιάντροπα περί του τι έχουν κάνει για τον Θεό και του πόσο έχουν υποφέρει γι’ Αυτόν. Μάλιστα, επιδεικνύουν τα χαρίσματά τους, τα ταλέντα τους, την εμπειρία τους, τις ειδικές δεξιότητές τους ή τις έξυπνες τεχνικές τους στη συμπεριφορά τους, τα μέσα που χρησιμοποιούν για να παίξουν με τους ανθρώπους, και ούτω καθεξής. Μια από τις μεθόδους με τις οποίες εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού είναι να επιδεικνύουν τον εαυτό τους και να μειώνουν τους άλλους. Επίσης, μεταμφιέζονται και καμουφλάρουν τον εαυτό τους, κρύβοντας τις αδυναμίες, τα ελαττώματα και τις ελλείψεις τους από τους ανθρώπους, και δείχνουν στους άλλους μόνο την ευφυία τους. Δεν τολμούν καν να πουν στους άλλους ανθρώπους πότε νιώθουν αρνητικοί, και τους λείπει το θάρρος να ανοιχτούν και να συναναστραφούν μαζί τους. Όταν κάνουν κάτι λάθος, βάζουν τα δυνατά τους για να το συγκαλύψουν και να το κουκουλώσουν. Ποτέ δεν αναφέρουν τη βλάβη που έχουν προκαλέσει στο έργο της εκκλησίας ενώ έκαναν το καθήκον τους. Όταν έχουν την παραμικρή συμβολή ή κάποια μικρή επιτυχία, ωστόσο, δεν χάνουν χρόνο να το επιδείξουν. Θέλουν απελπισμένα να γνωστοποιήσουν σε όλο τον κόσμο πόσο ικανοί είναι, πόσο υψηλό είναι το επίπεδό τους, πόσο εξαιρετικοί είναι και πόσο καλύτεροι από τους κανονικούς ανθρώπους. Αυτοί δεν είναι τρόποι εξύψωσης του εαυτού τους και μαρτυρίας περί αυτού; Είναι η εξύψωση και η μαρτυρία περί του εαυτού κάτι που κάνει κάποιος με συνείδηση και λογική; Δεν είναι. Έτσι, όταν οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, ποια διάθεση αποκαλύπτεται συνήθως; Η αλαζονεία είναι μια από τις κύριες διαθέσεις που αποκαλύπτονται και ακολουθεί η δολιότητα, η οποία αφορά το να κάνει κανείς ό,τι είναι δυνατόν για να κάνει τους άλλους ανθρώπους να τον έχουν σε υψηλή εκτίμηση. Οι ιστορίες τους είναι εντελώς αδιαμφισβήτητες· τα λόγια τους ξεκάθαρα περιέχουν κίνητρα και μηχανορραφίες, μα εκείνοι θέλουν να κρύβουν το γεγονός ότι κάνουν επίδειξη. Το αποτέλεσμα αυτών που λένε είναι ότι αναγκάζουν τους ανθρώπους να νιώθουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι από τους άλλους, ότι κανείς δεν τους φτάνει, ότι όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροί τους. Και δεν επιτυγχάνεται αυτό το αποτέλεσμα με ύπουλα μέσα; Ποια διάθεση κρύβεται πίσω από αυτά τα μέσα; Υπάρχουν καθόλου στοιχεία μοχθηρίας; (Υπάρχουν.) Είναι ένα είδος μοχθηρής διάθεσης» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τέταρτο: Εξυμνούν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί του εαυτού τους). Ο Θεός έλεγε ότι στους διεφθαρμένους ανθρώπους αρέσει να δίνουν στους άλλους την εντύπωση ότι είναι σημαντικοί και άξιοι θαυμασμού. Όταν το καθήκον τους έχει αποτελέσματα, το χρησιμοποιούν ως κεφάλαιο για να κάνουν φιγούρα. Το βρίσκουν πολύ φυσικό να κοκορεύονται μπροστά στους άλλους. Θυμήθηκα την εποχή που έκανα καθήκον επικεφαλής. Όταν είδα ότι οι άνθρωποι που ήταν υπεύθυνοι για το έργο της κάθαρσης δεν τολμούσαν να εκθέσουν έναν κακό άνθρωπο, για να τους εντυπωσιάσω, είχα κοκορευτεί για το πώς είχα εκθέσει και πώς είχα πείσει εγώ έναν τέτοιο άνθρωπο. Είχα περιγράψει τη διαδικασία πολύ αναλυτικά, αλλά είχα προσπεράσει βιαστικά τη δειλία και τον φόβο μου. Όταν το άκουσαν αυτό, όλοι με ζήλεψαν και με θαύμασαν. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές αντιμετώπισαν δυσκολίες στο καθήκον τους και έχασαν την πίστη τους, συναναστράφηκα σχετικά με το πώς είχα ξεπεράσει εγώ τις δυσκολίες και είχα ολοκληρώσει ομαλά το έργο, ώστε να δουν την εργασιακή μου ικανότητα. Όταν το άκουσαν αυτό, οι αδελφοί και οι αδελφές με εκτίμησαν ιδιαίτερα. Έκανα επίσης φιγούρα μπροστά στην αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν. Κάθε φορά που τελείωνα με τη διαχείριση του έργο της εκκλησίας, μιλούσα μπροστά της για το πώς είχα ανακαλύψει τα προβλήματα και συναναστράφηκα για να τα λύσω. Το αποτέλεσμα ήταν ότι είχε αρχίσει να εξαρτάται από εμένα τόσο για σημαντικά όσο και για ασήμαντα ζητήματα. Καθώς η υγεία μου ήταν κακή, ανησυχούσε μάλιστα μήπως εξαντληθώ αν κάνω κανονικά το καθήκον μου, και φύλαγε όλες τις νόστιμες και θρεπτικές λιχουδιές για εμένα. Είδα ότι εκθείαζα τον εαυτό μου και κοκορευόμουν με κάθε ευκαιρία, δίνοντας στους άλλους την εντύπωση ότι είμαι σπουδαία και άξια θαυμασμού. Ήθελα να αποκτήσω θέση στην καρδιά των ανθρώπων. Τα καθήκοντα ενός επικεφαλής είναι να εξυμνούν τον Θεό, να καταθέτουν μαρτυρία στον Θεό και να φέρνουν τους αδελφούς και τις αδελφές ενώπιον του Θεού. Αυτή είναι η πρόθεση του Θεού. Ωστόσο, εγώ είχα φέρει όλους τους αδελφούς και τις αδελφές ενώπιόν μου. Πραγματικά, δεν είχα καθόλου ανθρώπινη φύση και υστερούσα εντελώς σε συνείδηση και λογική!

Διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Από τη στιγμή που οι άνθρωποι έχουν γίνει αλαζονικοί στη φύση και ουσία τους, μπορούν συχνά να επαναστατούν ενάντια στον Θεό και να αντιστέκονται σ’ Αυτόν, να μην ακολουθούν τα λόγια Του, να δημιουργούν αντιλήψεις γι’ Αυτόν, να κάνουν πράγματα που Τον προδίδουν και πράγματα τα οποία εξυψώνουν και αποτελούν κατάθεση μαρτυρίας στους ίδιους τους τους εαυτούς. Λες ότι δεν είσαι αλαζονικός, μα, ας υποθέσουμε ότι σου δινόταν μια εκκλησία και σου επιτρεπόταν να γίνεις επικεφαλής αυτής· ας υποθέσουμε ότι δεν σε κλάδευα Εγώ και ότι δεν σου ασκούσε κριτική ούτε σε βοηθούσε κανείς μέσα από την οικογένεια του Θεού: Μετά από λίγο καιρό επικεφαλής, θα έκανες τους ανθρώπους να πέφτουν στα πόδια σου και θα τους έκανες να σε υπακούσουν, μέχρι και το σημείο να σε θαυμάζουν και να σε σέβονται. Και γιατί θα το έκανες αυτό; Θα το καθόριζε η φύση σου· δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά μια φυσική αποκάλυψη. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το μάθεις αυτό από άλλους ούτε υπάρχει κανένας λόγος εκείνοι να σου το μάθουν. Δεν χρειάζεται να σου πουν ή να σε αναγκάσουν οι άλλοι να το κάνεις· μια τέτοια κατάσταση έρχεται φυσικά. Όλα όσα κάνεις αφορούν το να κάνεις τους ανθρώπους να σε εξυψώνουν, να σε επαινούν, να σε λατρεύουν, να σε υπακούνε και να σε ακούνε στα πάντα. Το ότι σου επιτρέπεται να είσαι επικεφαλής φέρνει φυσικά αυτήν την κατάσταση κι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Και πώς προκύπτει αυτή η κατάσταση; Καθορίζεται από την αλαζονική φύση του ανθρώπου. Η εκδήλωση αλαζονείας είναι επανάσταση και αντίσταση κατά του Θεού. Όταν οι άνθρωποι είναι αλαζόνες, επηρμένοι και αυτάρεσκοι, θα δημιουργούν τα δικά τους ανεξάρτητα βασίλεια και να ενεργούν κατά βούληση. Επίσης, θα φέρνουν άλλους στα χέρια τους και θα τους προσελκύουν στις αγκάλες τους. Το ότι οι άνθρωποι δύνανται να κάνουν τέτοια αλαζονικά πράγματα αποδεικνύει ότι η ουσία της αλαζονικής φύσης τους είναι αυτή του Σατανά· είναι αυτή του αρχαγγέλου. Όταν η αλαζονεία και η έπαρσή τους φτάσουν σ’ ένα ορισμένο επίπεδο, τότε δεν θα έχουν πλέον θέση για τον Θεό στην καρδιά τους και θα Τον παραμερίσουν. Έπειτα επιθυμούν να γίνουν Θεός, να κάνουν τους ανθρώπους να τους υπακούσουν, και γίνονται ο αρχάγγελος. Αν διακατέχεσαι από μια τέτοια σατανική αλαζονική φύση, ο Θεός δεν θα έχει καμία θέση στην καρδιά σου. Ακόμα κι αν πιστεύεις στον Θεό, Εκείνος δεν θα σε αναγνωρίζει πλέον, θα σε βλέπει ως κακό άνθρωπο και θα σε αποκλείσει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μια αλαζονική φύση είναι η βασική αιτία της αντίστασης του ανθρώπου στον Θεό). Ο Θεός είπε ότι, εφόσον οι άνθρωποι έχουν αλαζονική φύση, θα κάνουν πράγματα που αντιστέκονται και επαναστατούν ενάντια στον Θεό. Είναι φυσικό οι άνθρωποι να αποκαλύπτουν κάτι τέτοιο. Σκέφτηκα ότι, όταν είχα πρωτοξεκινήσει να είμαι επικεφαλής, αντιμετώπισα κάποια προβλήματα και δυσκολίες στο έργο μου. Χάρη στη διαφώτιση και την ηγεσία του Θεού, το έργο μου έφερε κάποια αποτελέσματα, αλλά δεν απέδωσα τη δόξα στον Θεό. Αντ’ αυτού, τη χρησιμοποίησα ως κεφάλαιο για να κάνω φιγούρα. Σκέφτηκα: «Μπορώ να λύσω αυτό το πρόβλημα και να διαχειριστώ αυτήν τη δυσκολία;» Ένιωσα ότι κατανοούσα ήδη την αλήθεια και ήξερα πώς να εργαστώ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνω ακόμα πιο αλαζονική. Επειδή κοκορευόμουν με κάθε ευκαιρία ενώ έκανα το καθήκον μου, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου έρχονταν αντιμέτωποι με προβλήματα, δεν προσεύχονταν ούτε βασίζονταν στον Θεό, αλλά βασίζονταν σ’ εμένα για να τους τα λύσω. Μάλιστα, σκεφτόμουν ξεδιάντροπα ότι κατανοούσα την αλήθεια καλύτερα από τους άλλους, ότι ήμουν η ραχοκοκαλιά της εκκλησίας, κρατούσα τα ηνία, και ήμουν απαραίτητη στην εκκλησία. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα πόσο ανόητη και γελοία ήμουν. Ήμουν τόσο αλαζονική που δεν είχα ούτε σταλιά λογικής! Σκέφτηκα τον Παύλο. Επειδή ήταν πολύ αλαζόνας, κατέθετε συνεχώς μαρτυρία στον εαυτό του για το πόσους ανθρώπους είχε κερδίσει μέσα από το κήρυγμα του ευαγγελίου, πόσο μακριά είχε ταξιδέψει και πόσο πολύ είχε υποφέρει, ώσπου στο τέλος κατέθεσε μαρτυρία ότι, για εκείνον, το να ζει σήμαινε ζωή με τον Χριστό. Προσέβαλε τη διάθεση του Θεού και ο Θεός τον τιμώρησε. Δεν βάδιζα κι εγώ στο μονοπάτι του Παύλου; Αν δεν μετανοούσα, θα είχα την ίδια έκβαση με τον Παύλο.

Έπειτα από αυτό, συνέχισα να αναζητώ την αλήθεια και να αναλογίζομαι τα προβλήματά μου. Διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Η λέξη “δόξα” δεν ανήκει στους ανθρώπους. Μόνο στον Θεό μπορεί να ανήκει, στον Δημιουργό, και καμία σχέση δεν έχει με τα δημιουργημένα ανθρώπινα όντα. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι κοπιάζουν και συνεργάζονται, δεν παύουν να βρίσκονται υπό την ηγεσία του έργου του Αγίου Πνεύματος. Αν δεν υπάρχει το έργο του Αγίου Πνεύματος, τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι; Και ούτε και η λέξη “μαρτυρία” ανήκει στους ανθρώπους. Είτε μιλάμε για το ουσιαστικό “μαρτυρία” είτε για το ρήμα “μαρτυρώ”, καμία απ’ αυτές τις δύο λέξεις δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα δημιουργημένα ανθρώπινα όντα. Μόνο για τον Δημιουργό αξίζει να μαρτυρήσει κανείς και μόνο Αυτός αξίζει τη μαρτυρία των ανθρώπων. Αυτό το καθορίζει η ταυτότητα, η θέση και η ουσία του Θεού, και επιπλέον συμβαίνει επειδή όλα όσα κάνει Εκείνος προέρχονται από τις δικές Του προσπάθειες και τα αξίζει. Οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν εξαιρετικά περιορισμένα πράγματα, και μάλιστα όλα οφείλονται στη διαφώτιση, στην ηγεσία και στην καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Και όσο για την ανθρώπινη φύση, οι άνθρωποι, μόλις καταλάβουν κάποιες αλήθειες και μπορέσουν να κάνουν λίγο έργο, γίνονται αλαζόνες. Κανένας δεν μπορεί, αν δεν έχει μαζί του την κρίση και την παίδευση του Θεού, να φτάσει στην υποταγή στον Θεό και να μαρτυρήσει γι’ Αυτόν. Οι άνθρωποι μπορεί, επειδή ο Θεός το έχει προκαθορίσει, να έχουν κάποια χαρίσματα ή κάποια ξεχωριστά ταλέντα, να έχουν διδαχτεί κάποιο επάγγελμα ή κάποιες δεξιότητες, ή να είναι λίγο έξυπνοι, πράγμα που τους κάνει να γίνονται αφόρητα αλαζόνες και να θέλουν συνέχεια να μοιράζεται ο Θεός τη δόξα Του και τη μαρτυρία Του μαζί τους. Δεν είναι παράλογο αυτό; Είναι άκρως παράλογο. Δείχνει ότι βρίσκονται σε λάθος θέση. Θεωρούν τον εαυτό τους όχι ανθρώπινο ον, νομίζουν πως είναι μια ξεχωριστή κατηγορία, ότι είναι υπεράνθρωποι» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος πρώτο)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, ντράπηκα αρκετά. Η δόξα και η μαρτυρία δεν έχουν καμία σχέση με τους ανθρώπους. Μόνο ο Δημιουργός αξίζει τη μαρτυρία. Για να σώσει την ανθρωπότητα, ο Θεός υπέμεινε όλα τα μαρτύρια του ανθρώπινου κόσμου. Παρόλο που ο Θεός έχει υποστεί διωγμούς από το ΚΚΚ, έχει χλευαστεί από τον κόσμο, και έχει καταδικαστεί και συκοφαντηθεί από τη θρησκευτική κοινότητα, έχει υπομείνει τα πάντα σιωπηλά. Ο Θεός έχει πληρώσει τεράστιο τίμημα για εμάς. Δεν μπορούμε να το εκφράσουμε με λόγια. Εγώ δεν είμαι παρά ένα μικροσκοπικό δημιουργημένο ον. Ακόμα και αν μπορώ να κάνω κάποια καθήκοντα, αυτά είναι περιορισμένα. Είναι όπως τότε που εξέθεσα εκείνη την κακή γυναίκα, τη Λι Χουά. Ο Θεός ήταν Αυτός που με οδήγησε να βρω τα κατάλληλα λόγια Του, κι εκείνη η κακή γυναίκα πείστηκε μόνο όταν, στη συνέχεια, την εξέθεσαν και οι αδελφοί και οι αδελφές. Όταν αντιμετώπιζα δυσκολίες στο καθήκον μου, ο Θεός ήταν Αυτός που κανόνιζε άμεσα να συναναστραφούν μαζί μου οι επικεφαλής. Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τις προθέσεις Του και μόνο τότε απέκτησα πίστη. Όλα αυτά τα έκανε ο Θεός. Εγώ από μόνη μου δεν έκανα τίποτα που να αξίζει επαίνους. Χωρίς την ηγεσία του Θεού, δεν θα ήταν δυνατόν να επιτύχω καλά αποτελέσματα στο καθήκον μου. Ωστόσο, πήρα τα εύσημα για όλα αυτά. Πραγματικά ήμουν αλαζονική και υστερούσα σε λογική! Η διεφθαρμένη μου διάθεση ήταν πολύ σοβαρή, αλλά ο Θεός ούτε με εγκατέλειψε ούτε με απέκλεισε εξαιτίας των κακών πράξεών μου. Ο Θεός ήταν Αυτός που οργάνωσε το περιβάλλον της σύλληψής μου, για να με σταματήσει επιτόπου ώστε να μην κάνω πια κακό. Χρησιμοποίησε επίσης το στόμα ενός αστυνομικού για να με βοηθήσει να κάνω την αυτοκριτική μου και να αποκτήσω αυτογνωσία. Πόσο όμορφη και καλοσυνάτη είναι η ουσία του Θεού! Βίωσα επίσης πραγματικά ότι μόνο ο Θεός είναι άξιος των επαίνων και της μαρτυρίας των ανθρώπων! Αργότερα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Με ποιον τρόπο, λοιπόν, πρέπει να ενεργεί κανείς ώστε να μην εξυψώνει τον εαυτό του και να μην μαρτυρά περί αυτού; Αν κάνεις επίδειξη και μαρτυράς περί του εαυτού σου σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, θα καταφέρεις να κάνεις κάποιους ανθρώπους να σε εκτιμήσουν και να σε λατρέψουν. Αν, όμως, ξεγυμνωθείς και μοιραστείς την αυτογνωσία σου πάνω στο ίδιο ζήτημα, αυτό έχει διαφορετική φύση. Δεν είναι αλήθεια αυτό; Το να ξεγυμνώνεται κανείς ώστε να μιλήσει για την αυτογνωσία του είναι κάτι που θα πρέπει να διαθέτει η συνηθισμένη ανθρώπινη φύση. Είναι κάτι θετικό. Αν έχεις πραγματική αυτογνωσία και μιλάς για την κατάστασή σου με σχολαστικότητα, γνησιότητα και ακρίβεια, αν μιλάς για γνώση που βασίζεται αποκλειστικά στα λόγια του Θεού, αν αυτοί που σ’ ακούνε το βρίσκουν εποικοδομητικό και ωφέλιμο, και αν μαρτυράς περί του έργου του Θεού και Τον δοξάζεις, τότε μαρτυράς περί του Θεού. Αν την ώρα που ξεγυμνώνεσαι μιλάς πολύ για τα προτερήματά σου, για το ότι υπέφερες, πλήρωσες το τίμημα και παρέμεινες ακλόνητος στη μαρτυρία σου, κι έτσι οι άλλοι σε εκτιμούν και σε λατρεύουν, τότε μαρτυράς περί του εαυτού σου. Πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να διακρίνεις τη μια συμπεριφορά από την άλλη» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τέταρτο: Εξυμνούν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί του εαυτού τους). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι για να Τον εξυμνήσω και να καταθέσω μαρτυρία σ’ Αυτόν. Κατανόησα, επίσης, τη διαφορά ανάμεσα στο να καταθέτει κανείς μαρτυρία στον Θεό και στο να κάνει επίδειξη. Και τα δύο προϋποθέτουν τη συναναστροφή σχετικά με τις εμπειρίες ενός ανθρώπου, αλλά η σημαντική διαφορά έγκειται στις προθέσεις και στα αποτελέσματα που επιτυγχάνονται. Κατά τη συναναστροφή, πρέπει να μιλάμε για τη δική μας αληθινή κατάσταση και τη διαφθορά που έχουμε αποκαλύψει, να τα συνδυάζουμε αυτά με τα λόγια του Θεού για να εκθέσουμε τη δική μας διαφθορά, και τέλος να μιλάμε για τα μονοπάτια άσκησης που έχουμε βρει και για τα όσα έχουμε κατανοήσει για τον Θεό. Μόνο αν συναναστραφούμε με αυτόν τον τρόπο εξυμνούμε τον Θεό και καταθέτουμε μαρτυρία σ’ Εκείνον. Αν μιλάμε μόνο για το πώς λύσαμε τα προβλήματα και για το ότι μείναμε σταθεροί στη μαρτυρία μας παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, και μιλάμε μόνο για την καλή πλευρά χωρίς να εκθέτουμε τη δική μας διαφθορά, τότε αυτού του είδους η συναναστροφή δεν είναι παρά επίδειξη. Όταν μίλησα για την εμπειρία μου, δεν ανοίχτηκα ούτε αποκάλυψα τη διαφθορά που είχα αποκαλύψει. Κάθε φορά, ό,τι εξέφραζα μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές μου ήταν θετική, ενεργή είσοδος. Έτσι, οι αδελφοί και οι αδελφές μου θεώρησαν ότι είχα πίστη και μπορούσα να λύνω προβλήματα. Εγώ, όμως, εκθείαζα τον εαυτό μου και έκανα φιγούρα.

Αργότερα, η εκκλησία κανόνισε να κάνω κειμενικό έργο. Μια μέρα, συζητούσα το έργο με την αδελφή Ντινγκ Νινγκ, με την οποία συνεργαζόμουν. Η Ντινγκ Νινγκ είπε: «Νομίζω ότι, στην ενημερωτική επιστολή που έστειλα στους αδελφούς και τις αδελφές μου, δεν έχω εκφραστεί τόσο ξεκάθαρα όσο εσύ. Πιστεύω ότι η επιστολή που έγραψες εσύ είναι πολύ καλή». Όταν η Ντινγκ Νινγκ είπε όσα είχε να πει, χάρηκα πολύ. Ήθελα και πάλι να κάνω φιγούρα για τις ενημερωτικές επιστολές που έγραφα. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα κάτι: Πάλι δεν ήθελα να κάνω φιγούρα; Έτσι, είπα στην Ντινγκ Νινγκ: «Ξέρεις, κι εγώ δυσκολεύτηκα με το γράψιμο. Μερικές φορές, δεν ήξερα πώς να εκφραστώ. Έγραφα κάτι, το έσβηνα, έγραφα κάτι άλλο, και κάποιες φορές μάλιστα, ήθελα να τα παρατήσω. Αργότερα, προσευχήθηκα στον Θεό για να αναλογιστώ για ποιον λόγο δεν μπορούσα να γράψω καλά. Ενώ αναζητούσα και σκεφτόμουν, κατανόησα ότι δεν είχα τη σωστή πρόθεση όταν έγραφα. Δεν έγραφα για να κάνω καλά το καθήκον μου —ήθελα να γράψω καλά, ώστε να με θαυμάζουν οι άλλοι. Έτσι, προσευχήθηκα στον Θεό ότι, όπως κι αν έγραφα, εφόσον το γραπτό μου ενσωμάτωνε τις αρχές και οι αδελφοί και οι αδελφές μπορούσαν να το κατανοήσουν, τότε δεν υπήρχε πρόβλημα. Όταν ασκήθηκα με αυτόν τον τρόπο και έγραψα ξανά, είχα κάποιες ιδέες και κατάφερα να εκφράσω με σαφήνεια αυτό που ήθελα. Θυμήθηκα αυτά τα λόγια του Θεού: “Εμφανίζομαι στην ιερή βασιλεία, και κρύβομαι από τη γη της βρομιάς” («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 29). Εκείνη τη στιγμή, κατανόησα το νόημα αυτής της πρότασης. Όταν οι προθέσεις μου ήταν εσφαλμένες και θέλησα να γράψω το γράμμα για να κάνω φιγούρα, ο Θεός έκρυψε το πρόσωπό Του από εμένα και, όπως κι αν έγραφα, το αποτέλεσμα δεν ήταν καλό. Όταν, όμως, απέκτησα τη σωστή νοοτροπία και έγραψα για να επιτύχω αποτελέσματα, κατάφερα να γράψω στρωτά, υπό την ηγεσία του Θεού». Όταν η Ντινγκ Νινγκ το άκουσε αυτό, είπε ότι ήξερε πώς να το κάνει. Όταν ασκήθηκα με αυτόν τον τρόπο, η καρδιά μου γαλήνεψε πραγματικά.

Αργότερα, όταν ήμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, ανοίχτηκα συνειδητά, εκθέτοντας τη διεφθαρμένη διάθεσή μου και τον τρόπο με τον οποίο στο παρελθόν είχα εκθειάσει και είχα προβάλει τον εαυτό μου. Μίλησα, επίσης, για τον Θεό, που είχε οργανώσει ένα περιβάλλον για να με σώσει και να με αλλάξει. Έτσι, οι αδελφοί και οι αδελφές μου κατάφεραν να διακρίνουν ποια είμαι και να κατανοήσουν τη σωτηρία των ανθρώπων από τον Θεό. Αργότερα, όποτε έκανα το καθήκον μου, δεν εκθείαζα τον εαυτό μου ούτε έκανα φιγούρα όπως παλιά. Το ότι κατάφερα να αλλάξω με αυτόν τον τρόπο το οφείλω στην ηγεσία των λόγων του Θεού. Δόξα τω Θεώ!