Από της Τζινγκέν, Κίνα

Γεννήθηκα σε μια αγροτική οικογένεια τη δεκαετία του 1960. Οι γονείς μου σηκώνονταν πριν το χάραμα κι εργάζονταν μέσα στη νύχτα για να βγάλουν χρήματα, προκειμένου ο μεγαλύτερος αδερφός μου να χτίσει ένα σπίτι και να παντρευτεί. Ήταν φοβερά εξαντλημένοι. Από τον τρόπο που είχα μεγαλώσει και την επιρροή των γονιών μου, πίστευα ότι ήταν ευθύνη των γονιών να χειρίζονται τους γάμους των παιδιών τους. Ο άντρας μου κι εγώ αποκτήσαμε έναν γιο μετά τον γάμο μας. Είπα στον άντρα μου: «Ας βγάλουμε κάποια χρήματα όσο είμαστε ακόμα νέοι. Αν μη τι άλλο, θα μπορέσουμε να του αγοράσουμε ένα σπίτι». Αργότερα, ο άντρας μου αποδέχτηκε το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Έπειτα από αυτό, τον κυνηγούσε η αστυνομία επειδή πήγαινε σε συναθροίσεις και έκανε το καθήκον του. Αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι και να εξαφανιστεί. Δύο χρόνια αργότερα, αποδέχτηκα και εγώ το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Καθώς ο αξιωματικός Γυναικείων Υποθέσεων της γειτονιάς ερχόταν συνεχώς στο σπίτι μου για να ρωτήσει πού βρισκόταν ο άντρας μου, δεν μπορούσα να πιστεύω στον Θεό ή να κάνω το καθήκον μου στο σπίτι. Καθώς δεν είχα άλλη επιλογή, έφυγα και εγώ από το σπίτι. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, ο άντρας μου και εγώ ξεριζωθήκαμε από την ιδιαίτερη πατρίδα μας και ξεκινήσαμε τη ζωή μας στην εξορία, μην μπορώντας να γυρίσουμε σπίτι.

Οι μέρες κύλησαν γρήγορα. Πριν καλά-καλά το καταλάβω, ο γιος μου ήταν ήδη στα είκοσι. Ήταν σε ηλικία παντρειάς. Τον Φεβρουάριο του 2013, εκμεταλλευτήκαμε με τον άντρα μου μια σύμπτωση για να επιστρέψουμε μυστικά στο σπίτι μας. Ο γιος μας μας ανέφερε ότι είχε βρει σύντροφο και ότι θα παντρευόταν. Οι γονείς της συντρόφου του βιάζονταν να κανονίσουν τις λεπτομέρειες του γάμου. Είπαν στον γιο μου: «Γνωρίζουμε ότι η οικογένειά σου δεν έχει χρήματα. Δεν θέλουμε προίκα, αλλά τουλάχιστον, πρέπει να αγοράσεις ένα σπίτι! Χωρίς σπίτι, πώς θα ζήσετε οι δυο σας;» Όταν μου το είπε αυτό ο γιος μου, ανησύχησα πολύ. Καθώς το ΚΚΚ μας κυνηγούσε εμένα και τον άντρα μου, λείπαμε μακριά κυνηγημένοι για χρόνια κάνοντας το καθήκον μας και δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε για να βγάλουμε χρήματα. Δεν είχαμε κανέναν τρόπο να βρούμε τα χρήματα για να αγοράσουμε σπίτι. Όταν είδα τον γιο μου να αναστενάζει και να ξεφυσάει, ανησύχησα και ταράχτηκα. Σκέφτηκα: «Αν δεν γίνει ο γάμος του γιου μου επειδή δεν μπορούμε να βρούμε τα χρήματα, δεν θα παραπονιέται για εμένα;» Όταν οι άλλοι πάντρεψαν τα παιδιά τους, είχαν κάνει οικονομίες για να τους πάρουν αυτοκίνητο και σπίτι, ενώ εγώ δεν μπορούσα να συγκεντρώσω τα χρήματα και δεν είχα εκπληρώσει την ευθύνη της μάνας. Πώς θα μπορούσα να το εξηγήσω αυτό στον γιο μου; Ένιωσα ότι δεν μπορούσα να τον κοιτάξω στα μάτια και δεν μπορούσα να δικαιολογηθώ. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο πολύ ανησυχούσα. Τι θα έκανα με τον γάμο του γιου μου; Μια φορά, η πεθερά μου μας είπε, εμένα και του άντρα μου: «Πρέπει να σκεφτείτε τον γιο σας. Δες τον γιο του γείτονά μας που παντρεύεται. Αγόρασαν ένα σπίτι για τον γιο τους και έδωσαν στην οικογένεια της νύφης προίκα Δεκάδες χιλιάδες γουάν. Δες και την ξαδέρφη σου. Όταν παντρεύτηκε ο γιος της, του αγόρασε ένα σπίτι και έδωσε προίκα στη νύφη πάνω από εκατό χιλιάδες γουάν. Η οικογένεια της συντρόφου του γιου σου είναι πολύ ευγενική. Δεν θέλουν να δώσουμε προίκα, απλώς μια προκαταβολή για ένα σπίτι. Δεν γίνεται η οικογένειά της να έχει μεγαλώσει μια όμορφη κόρη για το τίποτα, έτσι δεν είναι; Εξάλλου, οι δυο τους ταιριάζουν πολύ. Αν χαλάσει ο γάμος του γιου σου επειδή δεν μπορούμε να βρούμε τα χρήματα, δεν θα είναι κρίμα; Και ο κόσμος θα γελάει μαζί μας!» Όταν άκουσα τα λόγια της πεθεράς μου, στεναχωρήθηκα, σαν να μου κάρφωναν έναν μαχαίρι στην καρδιά. Δάκρυα κυλούσαν ανεξέλεγκτα στο πρόσωπό μου. Θυμήθηκα ότι, όταν ο γιος μου ήταν 8 μηνών, ο πατέρας του έφυγε από το σπίτι επειδή τον κυνηγούσε το ΚΚΚ και δεν ένιωσε ποτέ την αγάπη του πατέρα του. Αργότερα, έπρεπε να φύγω και εγώ από το σπίτι επειδή ήταν επικίνδυνο, έτσι και οι δύο είχαμε περάσει περισσότερο καιρό μακριά από τον γιο μας παρά κοντά του. Δεν τον είχα δει καθόλου από τότε που ήταν δεκατριών. Όλα αυτά τα χρόνια, εξαρτιόταν από τους παππούδες του. Τώρα, χρειαζόταν χρήματα για να παντρευτεί, αλλά δεν μπορούσα να τα μαζέψω. Δεν είχα εκπληρώσει καμία από τις ευθύνες μου. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι είχα απογοητεύσει τον γιο μου. Ήμουν εντελώς ανίκανη ως μητέρα. Ο γιος μου ήταν πολύ άτυχος που είχε γεννηθεί στην οικογένειά μας. Αν δεν ήταν οι συλλήψεις και οι διώξεις του ΚΚΚ, δεν θα χρειαζόταν να κρυβόμαστε μακριά και, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, θα είχαμε καταφέρει να βγάλουμε κάποια χρήματα για το παιδί μας. Σκέφτηκα να δανειστώ χρήματα από τον μεγαλύτερο αδερφό και την αδερφή μου, ώστε να μπορέσω να δώσω την προκαταβολή για την αγορά ενός σπιτιού και να μην με κουτσομπολεύουν η πεθερά, οι συγγενείς και οι φίλοι μου. Μετά, όμως, το ξανασκέφτηκα. Αν δανειζόμουν τα χρήματα, θα έπρεπε να δουλέψω για να τα ξεπληρώσω και δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου. Ήμουν υπεύθυνη για το έργο πολλών εκκλησιών. Αν εγκατέλειπα το καθήκον μου για να βγάλω χρήματα, δεν θα πρόδιδα τον Θεό; Αλλά ο γιος μου χρειαζόταν χρήματα για να παντρευτεί. Πού θα μπορούσα να βρω τόσα χρήματα; Αντιμετώπιζα ένα δίλημμα. Μέσα στην αγωνία μου προσήλθα ενώπιον του Θεού για να προσευχηθώ: «Θεέ μου, ο γιος μου παντρεύεται και πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω. Ξέρω ότι δεν μπορώ να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Δεν μπορώ να Σε προδώσω για να βγάλω χρήματα προκειμένου να παντρευτεί ο γιος μου. Όμως, το ανάστημά μου είναι πολύ μικρό. Αυτός ο γάμος με περιορίζει. Είμαι πρόθυμη να τον εμπιστευτώ σ’ Εσένα και να ακούσω τι έχεις να μου πεις. Θεέ μου, βοήθησέ με ώστε να μη Σε προδώσω για χάρη του γάμου του γιου μου». Αφού προσευχήθηκα, η καρδιά μου ηρέμησε αρκετά.

Επέστρεψα στο μέρος όπου έκανα το καθήκον μου. Φαινομενικά, ήμουν απασχολημένη κάθε μέρα με τη διαχείριση του έργου της εκκλησίας. Μόλις, όμως, σκεφτόμουν τον γάμο του γιου μου, η καρδιά μου μάτωνε. Φοβόμουν μήπως ο γάμος ματαιωνόταν επειδή δεν είχα χρήματα. Ένιωθα τρομερά απελπισμένη και μίζερη και θεωρούσα ότι χρωστούσα στον γιο μου. Εκείνη την εποχή, δεν μπορούσα να φάω ούτε να κοιμηθώ κανονικά. Ήμουν αγχωμένη και στενοχωρημένη. Τα δόντια μου πονούσαν και στον λαιμό μου είχα έναν κόμπο. Μερικές φορές μάλιστα, ήμουν αφηρημένη στις συναθροίσεις και, χωρίς να το θέλω, σκεφτόμουν τι θα έκανα με τον γάμο του γιου μου. Είχα συνέχεια υπνηλία και η διάθεσή μου δεν έφτιαχνε με τίποτα. Η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν είδε ότι βρισκόμουν σε κακή κατάσταση και ότι δεν κουβαλούσα φορτίο στο καθήκον μου όπως παλιότερα. Συναναστράφηκε μαζί μου σχετικά με τη δική της εμπειρία με τον γιο της. Είπε επίσης ότι, όταν έλειπε από το σπίτι, ο γιος της είχε μάθει να ζει ανεξάρτητος και ότι είχε επίσης βρει σύντροφο. Όλα αυτά εμπίπτουν στην κυριαρχία του Θεού. Όταν άκουσα τη συναναστροφή της αδελφής μου, σκέφτηκα: «Αυτά τα λες επειδή ο γιος σου βρήκε μια καλή σύντροφο». Έπειτα, πάλι υπήρχαν φορές που ένιωθα να περιορίζομαι. Αν χάλαγε ο γάμος του γιου μου, θα το είχα βάρος στη συνείδησή μου για την υπόλοιπη ζωή μου. Ζούσα συνεχώς μέσα στον πόνο και το μαρτύριο. Ένιωθα ένα τεράστιο βάρος στην καρδιά μου. Τότε, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και η καρδιά μου ανακουφίστηκε κάπως. Ο Θεός λέει: «Ο γάμος αποτελεί σημαντική καμπή στη ζωή του ανθρώπου. Είναι το προϊόν της μοίρας ενός ανθρώπου και ένας κρίσιμος κρίκος στη μοίρα του· δεν θεμελιώνεται πάνω στην προσωπική βούληση ή τις προτιμήσεις κάποιου και δεν επηρεάζεται από κανέναν εξωτερικό παράγοντα· αντιθέτως, καθορίζεται εξ ολοκλήρου από τις μοίρες των δύο μερών, και από τα όσα έχει διευθετήσει και προαποφασίσει ο Δημιουργός για τις μοίρες και των δύο μελών του ζεύγους» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Από τα λόγια του Θεού κατανόησα ότι το πεπρωμένο της ζωής ενός ανθρώπου έχει ρυθμιστεί από τον Θεό εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο στην περίπτωση του γάμου, ο οποίος επίσης ορίζεται από τον Θεό και δεν επηρεάζεται από εξωτερικές συνθήκες. Αν ο Θεός έχει ορίσει ότι ο γιος μου και η σύντροφός του πρέπει να κάνουν οικογένεια, τότε τίποτα δεν μπορεί να τους χωρίσει. Αν δεν είναι γραφτό τους να γίνουν οικογένεια, τότε, στο τέλος, ο γάμος δεν θα πετύχει. Το αν θα πετύχει ή όχι είναι στα χέρια του Θεού και δεν έχει να κάνει με το πόσα χρήματα θα ξοδέψω. Στο παρελθόν, ήξερα από απόψεως δόγματος ότι ο γάμος οριζόταν από τον Θεό. Αλλά όταν ήταν να γίνει ο γάμος του γιου μου, σκέφτηκα ότι, χωρίς χρήματα, δεν θα κατάφερνε να παντρευτεί τη σύντροφό του. Όταν η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν συναναστράφηκε μαζί μου σχετικά με την εμπειρία της και την κυριαρχία του Θεού, μέσα μου δεν το πίστεψα. Σκέφτηκα ότι αυτά τα έλεγε επειδή ο γιος της είχε καλή τύχη. Από την άλλη, ο γιος μου δεν μπορούσε να παντρευτεί χωρίς χρήματα. Συγκεκριμένα, όταν είδα ότι, στη σημερινή κοινωνία, ολοένα και περισσότερα παιδιά από φτωχές οικογένειες δεν μπορούν να βρουν σύζυγο, πείστηκα ακόμα περισσότερο ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να παντρευτεί αν δεν έχει χρήματα. Είχα αγχωθεί τόσο πολύ για τον γάμο του γιου μου που είχα χάσει την όρεξη και τον ύπνο μου, ενώ ούτε κίνητρο για να κάνω το καθήκον μου είχα. Μόνο αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού διαφωτίστηκε η καρδιά μου. Συνειδητοποίησα ότι όλα όσα έχουν να κάνουν με τον γάμο ορίζονται από τον Θεό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η μεγαλύτερη αδελφή μου: Έχει πολλά λεφτά, αλλά ο εγγονός της δεν κατάφερε να παντρευτεί ό,τι κι αν έκανε. Επιπλέον, ξέρω μια οικογένεια που είχε πολλά αγόρια. Δεν είχαν καθόλου χρήματα, αλλά όλα τους βρήκαν μια σύζυγο. Αυτό συμβαίνει συχνά. Τα λόγια του Θεού είναι απολύτως αληθινά. Ο γάμος ορίζεται από τον Θεό. Δεν καθορίζεται από τα χρήματα. Πίστευα στον Θεό, αλλά δεν έβλεπα τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, δεν πίστευα στην κυριαρχία του Θεού και, μάλιστα, ακολουθούσα τις τάσεις των απίστων, χωρίς να πιστεύω ούτε σταλιά στον Θεό. Αυτή δεν είναι η οπτική των απίστων; Ο γάμος ορίζεται από τον Θεό. Δεν έχει να κάνει με το οικογενειακό περιβάλλον ή με εξωτερικούς παράγοντες. Δεν ήταν όπως νόμιζα, ότι δηλαδή ο γάμος του γιου μου θα πετύχει αν έχουμε χρήματα, αλλά δεν θα πετύχει αν δεν έχουμε. Όταν το κατανόησα αυτό, η καρδιά μου ξαφνικά γαλήνεψε και φωτίστηκε. Μπόρεσα, επίσης, και να εγκαταλείψω σ’ έναν βαθμό την έγνοια για τον γάμο του γιου μου.

Αργότερα, αναλογίστηκα το εξής: Γιατί ένιωθα συνεχώς ότι είχα απογοητεύσει τον γιο μου και ανησυχούσα; Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Ο Σατανάς έχει διαφθείρει τελείως τους ανθρώπους που ζουν σ’ αυτήν την αληθινή κοινωνία. Είτε είναι μορφωμένοι είτε όχι, έχει ριζώσει στις σκέψεις και τις απόψεις τους ένα μεγάλο μέρος της παραδοσιακής κουλτούρας. Πιο συγκεκριμένα, οι γυναίκες πρέπει να φροντίζουν τους άντρες τους και να αναθρέφουν τα παιδιά τους, να είναι καλές σύζυγοι και στοργικές μητέρες, να αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στους άντρες και στα παιδιά τους και να ζουν γι’ αυτά, να μαγειρεύουν τρία καλά γεύματα την ημέρα, να κάνουν καλά το πλύσιμο, την καθαριότητα και όλες τις άλλες δουλειές του σπιτιού. Αυτό είναι το αποδεκτό πρότυπο της καλής συζύγου και στοργικής μητέρας. Αυτά τα πιστεύει και κάθε γυναίκα και θεωρεί ότι αν δεν τα κάνει, τότε δεν είναι καλή γυναίκα και έχει παραβιάσει τη συνείδηση και τα πρότυπα της ηθικής. Κάποιες γυναίκες, αν παραβιάσουν αυτά τα ηθικά πρότυπα, θα έχουν βάρος στη συνείδησή τους· θα πιστεύουν ότι έχουν απογοητεύσει τους άντρες και τα παιδιά τους, και ότι δεν είναι καλές γυναίκες. Μόλις, όμως, πιστέψεις στον Θεό, διαβάσεις πολλά από τα λόγια Του, και καταλάβεις κάποιες αλήθειες και διακρίνεις κάποια ζητήματα, θα σκεφτείς το εξής: “Είμαι δημιουργημένο ον και ως τέτοιο θα πρέπει να εκτελώ το καθήκον μου και να δαπανώ εαυτόν για τον Θεό”. Τώρα, μήπως συγκρούεται ο ρόλος σου ως καλή σύζυγος και στοργική μητέρα με το να κάνεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον; Αν θες να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, τότε δεν μπορείς να κάνεις πλήρως το καθήκον σου. Αν, απ’ την άλλη, θέλεις να κάνεις το καθήκον σου πλήρως, τότε δεν μπορείς να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Τι κάνεις, λοιπόν; Αν επιλέξεις να κάνεις καλά το καθήκον σου και να δείξεις υπευθυνότητα απέναντι στο έργο της εκκλησίας και να είσαι αφοσιωμένος απέναντι στον Θεό, τότε πρέπει να πάψεις να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Τι θα σκεφτόσουν, τότε; Τι διαμάχη θα προέκυπτε στο μυαλό σου; Θα πίστευες ότι απογοήτευσες τα παιδιά και τον άντρα σου; Τι προκαλεί αυτές τις ενοχές και αυτήν τη δυσφορία; Όταν δεν εκπληρώνεις το καθήκον σου ως δημιουργημένο ον, πιστεύεις ότι έχεις απογοητεύσει τον Θεό; Δεν νιώθεις καθόλου τύψεις, αφού δεν έχεις το παραμικρό ίχνος αλήθειας στην καρδιά και το μυαλό σου. Τι καταλαβαίνεις, λοιπόν; Την παραδοσιακή κουλτούρα και το να είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Έτσι θα αναπτύξεις την εξής αντίληψη: “Αν δεν είμαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, τότε δεν είμαι καλή ή σωστή γυναίκα”. Στο εξής, αυτή η αντίληψη θα σε δεσμεύει και θα σε περιορίζει. Τέτοιου είδους αντιλήψεις θα συνεχίσουν να σε δεσμεύουν ακόμη και αφού πιστέψεις στον Θεό, αλλά και όσο κάνεις το καθήκον σου. Όταν υπάρχει σύγκρουση αν θα κάνεις το καθήκον σου ή αν θα είσαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα, μπορεί να επιλέξεις απρόθυμα να κάνεις το καθήκον σου, ίσως δείχνοντας κάποια αφοσίωση στον Θεό. Αλλά μέσα σου, θα συνεχίσεις να ανησυχείς και να έχεις τύψεις. Επομένως, την ώρα που κάνεις το καθήκον σου, θα ψάχνεις να βρεις λίγο ελεύθερο χρόνο για να φροντίσεις τα παιδιά σου και τον άντρα σου, επειδή θα θέλεις ακόμα περισσότερο να επανορθώσεις. Και δεν θα το θεωρείς λάθος αυτό, ακόμα κι αν πρέπει να ταλαιπωρηθείς περισσότερο, αρκεί να έχεις ψυχική ηρεμία. Δεν φταίει γι’ αυτό η επιρροή από τις ιδέες και τις θεωρίες της παραδοσιακής κουλτούρας για το πώς πρέπει να είναι μια καλή σύζυγος και στοργική μητέρα;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναγνωρίζοντας τις πλανεμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). Τα λόγια του Θεού εξέθεταν την εσφαλμένη σκέψη και άποψη ότι πρέπει να είμαστε «καλές σύζυγοι και στοργικές μητέρες». Η παραδοσιακή κουλτούρα απαιτούσε από τις γυναίκες να «φροντίζουν τους συζύγους τους, να μεγαλώνουν τα παιδιά τους και να είναι καλές σύζυγοι και στοργικές μητέρες». Έλεγε επίσης ότι πρέπει να θυσιάζουν τα πάντα για τους συζύγους και τα παιδιά τους. Όλοι θεωρούσαν πως αυτό ήταν το πρότυπο μιας γυναίκας που ανταποκρινόταν στα πρότυπα. Διαφορετικά, δεν ήταν καλές γυναίκες ούτε μητέρες. Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα τους γονείς μου που σηκώνονταν από τα χαράματα και δούλευαν μέσα στη νύχτα για να βγάλουν χρήματα ώστε να μπορέσει να παντρευτεί ο μεγαλύτερος αδελφός μου. Όσο κι αν υπέφεραν ή εξαντλούνταν, έπρεπε να κουβαλήσουν αυτό το φορτίο. Έτσι, πίστευα ότι, ως γονείς, πρέπει να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας μέχρι να ενηλικιωθούν, να τα δούμε να παντρεύονται και να τα βοηθήσουμε να κάνουν καριέρα. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να εκπληρώσουμε την ευθύνη μας ως γονείς και θα είμαστε άξιοι να λεγόμαστε καλοί γονείς. Ζώντας σύμφωνα με αυτήν τη σκέψη και άποψη, ένιωθα ότι δεν είχα τα προσόντα μιας μητέρας. Όταν ο γιος μου ήταν μικρός, έπρεπε να ξεφύγω από τις διώξεις του μεγάλου κόκκινου δράκοντα και δεν μπορούσα να είμαι μαζί του για να τον φροντίζω. Όταν μεγάλωσε και ετοιμαζόταν να παντρευτεί, χρειαζόταν χρήματα για να αγοράσει σπίτι. Αλλά εγώ, ως μητέρα, δεν μπορούσα να μαζέψω τα χρήματα ούτε να του προσφέρω την παραμικρή βοήθεια, γι’ αυτό ένιωθα υπόχρεη απέναντί του. Είχα μάλιστα σκεφτεί μέχρι και να εγκαταλείψω το καθήκον μου για να βγάλω χρήματα, ώστε να μη με κοροϊδεύουν η οικογένεια και οι φίλοι μου και να μην παραπονιέται για εμένα ο γιος μου. Η ιδέα της «καλής συζύγου και στοργικής μητέρας» έλεγχε τις σκέψεις και καθοδηγούσε τη συμπεριφορά μου. Ήμουν απελπισμένη που δεν μπορούσα να ικανοποιήσω τον γιο μου, και μάλιστα παραπονέθηκα για τον Θεό και Τον παρεξήγησα μέσα μου. Ο γάμος του γιου μου με είχε εγκλωβίσει και με περιόριζε, κάνοντάς με να υποφέρω αδιανόητα. Δεν μπορούσα καν να κάνω το καθήκον μου με καθαρό μυαλό. Είδα ότι η ιδέα της «καλής συζύγου και στοργικής μητέρας» της παραδοσιακής κουλτούρας ήταν στην ουσία μια αλυσίδα που δένει τους ανθρώπους. Το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει τους ανθρώπους να αποφεύγουν τον Θεό και να Τον προδίδουν. Αφότου κατανόησα κάπως τη δική μου άποψη, συνέχισα να αναζητώ στα λόγια του Θεού.

Μια μέρα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Το ότι μπορούμε να πιστέψουμε στον Θεό είναι μια ευκαιρία που μας έχει δοθεί απ’ Αυτόν· έχει οριστεί από Εκείνον και είναι η χάρη Του. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να εκπληρώσεις υποχρεώσεις ή ευθύνες απέναντι σε κανέναν άλλον· πρέπει να εκπληρώσεις μόνο το καθήκον απέναντι στον Θεό που πρέπει να εκπληρώσεις ως δημιουργημένο ον. Αυτό πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι πάνω απ’ όλα, αυτό είναι το κύριο και πρωταρχικό πράγμα που πρέπει να ολοκληρώσουν πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι στη ζωή τους. Αν δεν εκπληρώνεις καλά το καθήκον σου, τότε δεν είσαι δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Οι άλλοι μπορεί να σε θεωρούν καλή σύζυγο και στοργική μητέρα, άριστη νοικοκυρά, ευσεβές παιδί και αξιόλογο μέλος της κοινωνίας. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Θεός θεωρεί ότι επαναστατείς εναντίον Του, ότι δεν εκπληρώνεις καθόλου τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου, ότι αποδέχτηκες αλλά δεν ολοκλήρωσες την αποστολή από τον Θεό και ότι τα παράτησες στου δρόμου τα μισά. Είναι δυνατόν ο Θεός να εγκρίνει ένα τέτοιο άτομο; Τέτοιοι άνθρωποι είναι άχρηστοι» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναγνωρίζοντας τις πλανεμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). «Πέρα από τη γέννηση και την ανατροφή, η ευθύνη των γονέων στη ζωή των παιδιών τους είναι απλώς να τους προσφέρουν εξωτερικά ένα περιβάλλον για να μεγαλώσουν, και τέλος, γιατί τίποτε άλλο, πέραν του προκαθορισμού του Δημιουργού, δεν επηρεάζει τη μοίρα ενός ανθρώπου. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τι είδους μέλλον θα έχει ένας άνθρωπος· έχει προκαθοριστεί πολύ καιρό νωρίτερα, και ούτε οι γονείς του δεν μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα του. Σύμφωνα με τη μοίρα, κάθε άνθρωπος είναι ανεξάρτητος και κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μοίρα. Επομένως, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να εμποδίσουν καθόλου τη μοίρα του στη ζωή και κανενός οι γονείς δεν μπορούν να του δώσουν την παραμικρή ώθηση σε ό,τι αφορά τον ρόλο που διαδραματίζει στη ζωή. Μπορεί να ειπωθεί πως σε όποια οικογένεια κι αν έχει προκαθοριστεί να γεννηθεί κάποιος και σε ό,τι περιβάλλον κι αν μεγαλώνει, αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από τις προϋποθέσεις για την εκπλήρωση της αποστολής του στη ζωή. Δεν καθορίζουν με κανέναν τρόπο τη μοίρα ενός ανθρώπου στη ζωή ή το είδος της μοίρας εντός της οποίας εκπληρώνει κανείς την αποστολή του. Έτσι, κανενός οι γονείς δεν μπορούν να τον βοηθήσουν να φέρει εις πέρας την αποστολή του στη ζωή, και παρομοίως, κανενός οι συγγενείς δεν μπορούν να τον βοηθήσουν να εκτελέσει καλά τον ρόλο του στη ζωή. Το πώς φέρνει κάποιος εις πέρας την αποστολή του και το είδος του περιβάλλοντος διαβίωσης στο οποίο εκτελεί τον ρόλο του καθορίζονται εξ ολοκλήρου από τη μοίρα του στη ζωή. Με άλλα λόγια, καμία αντικειμενική προϋπόθεση δεν μπορεί να επηρεάσει την αποστολή ενός ανθρώπου, η οποία είναι προκαθορισμένη από τον Δημιουργό. Όλοι οι άνθρωποι ωριμάζουν στα συγκεκριμένα περιβάλλοντα στα οποία μεγαλώνουν· μετά, σταδιακά και βήμα-βήμα, παίρνουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή και εκπληρώνουν τη μοίρα που έχει σχεδιάσει γι’ αυτούς ο Δημιουργός. Φυσικά, εισέρχονται ακουσίως στην απέραντη θάλασσα της ανθρωπότητας και αναλαμβάνουν τα δικά τους πόστα στη ζωή, όπου ξεκινούν να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους ως δημιουργήματα για χάρη του προκαθορισμού του Δημιουργού, για χάρη της κυριαρχίας Του» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄). Από τα λόγια του Θεού κατανόησα πως το γεγονός ότι μπορώ να πιστεύω σε Αυτόν και να κάνω καθήκοντα είναι μια ευκαιρία που μου έδωσε Εκείνος. Είναι επίσης η χάρη του Θεού. Η εκπλήρωση του καθήκοντος ενός δημιουργημένου όντος είναι η κορυφαία προτεραιότητα στη ζωή ενός ανθρώπου. Είναι πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο. Αν εκπληρώσω μόνο τις ευθύνες μου ως μητέρα προκειμένου να ικανοποιήσω τον γιο μου, οι άλλοι θα θεωρήσουν ότι είμαι καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Αν, όμως, δεν εκπληρώσω τα καθήκοντα ενός δημιουργημένου όντος, δεν θα δείχνω αφοσίωση προς τον Θεό και θα έχω επαναστατήσει εναντίον Του. Κατανόησα επίσης ότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αποστολή και ότι το πεπρωμένο του καθενός είναι ανεξάρτητο. Παρόλο που γέννησα τον γιο μου, το πεπρωμένο του είναι στα χέρια του Θεού. Οι γονείς δεν έχουν καμία απολύτως επιρροή σε αυτό. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τα μαρτύρια ή τις ευλογίες που θα βιώσει ο κάθε άνθρωπος στη ζωή του, τι είδους οικογένεια ή γάμο θα κάνει, σε ποιο περιβάλλον θα μεγαλώσει ή τι θα βιώσει. Οι γονείς έχουν ακόμα λιγότερο τη δυνατότητα να το αλλάξουν αυτό. Όλα αυτά τα έχει ορίσει ο Θεός. Όταν το κατανόησα αυτό, μπόρεσα να εγκαταλείψω την έγνοια για τον γάμο του γιου μου και δεν ένιωθα πλέον ότι τον είχα απογοητεύσει. Μπόρεσα να αφήσω τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους. Αργότερα, είπα στον γιο μου: «Τον γάμο σου τον έχει ορίσει ο Θεός, και η επιτυχία ή η αποτυχία του είναι στα χέρια του Θεού. Δεν έχει σημασία πόσα χρήματα θα τους δώσεις. Μην σκέφτεσαι τόσο πολύ τον γάμο. Όταν έρθει η ώρα να παντρευτείς, δεν μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα το διευθετήσει ο Θεός. Πρέπει να μάθουμε να περιμένουμε πότε θα έρθει η ώρα του Θεού. Όπως λέει και το ρητό: “Αν κάτι είναι δικό σου, κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει. Αν δεν είναι δικό σου, δεν θα μπορέσεις να το πάρεις από τους άλλους”». Έπειτα από λίγο καιρό, ο γιος μου δεν ήταν τόσο συγχισμένος όσο παλιότερα και σταμάτησε να αναφέρει το θέμα της αγοράς σπιτιού. Ούτε εγώ ανησυχούσα πλέον τόσο πολύ για τον γάμο του και κατάφερνα να είμαι ήρεμη μέσα μου όταν έκανα τα καθήκοντά μου. Η καρδιά μου ήταν πολύ πιο απελευθερωμένη.

Αρκετούς μήνες αργότερα, ο γιος μου με πήρε τηλέφωνο και μου είπε όλος χαρά: «Μαμά, δεν θα το πιστέψεις —αγόρασα σπίτι! Δεν χρειάστηκε να δώσω προκαταβολή. Ο συνάδελφός μου χρειαζόταν άμεσα χρήματα, επειδή παίρνει μετάθεση στον Νότο, γι’ αυτό μου το πούλησε 300.000 γουάν. Πήρα δάνειο 400.000 γουάν από την τράπεζα, τα οποία αρκούν και για να το διακοσμήσω. Θα πληρώνω κάτι παραπάνω από 1.000 γουάν τον μήνα. Έτσι, το πρόβλημά μου με το σπίτι λύθηκε αρκετά εύκολα, από το πουθενά!» Καταχάρηκα όταν άκουσα αυτά τα νέα. Ευχαριστούσα συνεχώς τον Θεό. Έναν χρόνο αργότερα, ο γιος μου και η σύντροφός του κανόνισαν τον γάμο τους χρησιμοποιώντας τα χρήματα που είχαν μαζέψει από τη δουλειά. Δεν χρειάστηκε να ανησυχήσουμε ούτε να ξοδέψουμε δεκάρα. Ο γιος μου, μάλιστα, μας έδωσε και λίγα χρήματα για να επιλύσουμε τις δυσκολίες που είχαμε στην εκτέλεση των καθηκόντων μας. Και το πιο αναπάντεχο ήταν ότι άρχισε κι ο γιος μου να πιστεύει στον Παντοδύναμο Θεό! Μέσα από αυτήν την εμπειρία, είδα τις υπέροχες πράξεις του Θεού, και συνειδητοποίησα ότι ο γάμος, η καρδιά και το πνεύμα ενός ανθρώπου βρίσκονται στα χέρια του Θεού.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού και κατανόησα πώς πρέπει να φέρονται οι γονείς στα ενήλικα παιδιά τους. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τη μοίρα του κάθε ανθρώπου την προκαθορίζει ο Θεός· άρα, όσον αφορά τον πόνο ή τις ευλογίες που θα νιώσουν στη ζωή τους, το τι είδους οικογένεια θα κάνουν, το πώς θα είναι ο γάμος τους και το τι παιδιά θα κάνουν, τα πράγματα που θα βιώσουν στην κοινωνία και τα γεγονότα που θα συμβούν στη ζωή τους, όλα αυτά είναι πράγματα που ούτε τα ίδια τα παιδιά δεν μπορούν να προβλέψουν ή να αλλάξουν, άρα οι γονείς έχουν ακόμα μικρότερη ικανότητα να το κάνουν. Όταν, λοιπόν, τα παιδιά συναντήσουν το οτιδήποτε, οι γονείς θέλουν να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους, πρέπει να βοηθάνε τα παιδιά τους από τη σωστή οπτική και να τα οδηγούν στο σωστό μονοπάτι. Αν δεν έχουν τη δυνατότητα αυτή, τότε καλύτερα ας χαλαρώσουν και ας εξετάσουν τα πράγματα αυτά από την οπτική των δημιουργημάτων· και τα παιδιά τους πρέπει να τα μεταχειρίζονται εξίσου ως δημιουργήματα. Όσο πόνο βιώνεις εσύ, πρέπει να τον βιώσουν και τα παιδιά σου· τη ζωή που ζεις εσύ, πρέπει να τη ζήσουν κι εκείνα· την εμπειρία της ανατροφής μικρών παιδιών που έχεις περάσει εσύ, θα την περάσουν κι εκείνα· τις διακυμάνσεις, την απάτη και την εξαπάτηση που βιώνεις μέσα στην κοινωνία και μεταξύ των ανθρώπων, τα συναισθηματικά μπλεξίματα και τις διαπροσωπικές συγκρούσεις, αλλά και κάθε τι παρόμοιο που έχεις βιώσει εσύ, θα το βιώσουν κι εκείνα. Όλα τους είναι, όπως κι εσύ, διεφθαρμένοι άνθρωποι, όλα τους παρασύρονται από τα ρεύματα του κακού και όλα τα έχει διαφθείρει ο Σατανάς· ούτε εσύ μπορείς να γλιτώσεις απ’ αυτό, ούτε κι εκείνα μπορούν να ξεφύγουν. Είναι, λοιπόν, αυταπάτη και ανόητη σαν ιδέα το να θες να τα βοηθήσεις να γλιτώσουν απ’ όλα τα βάσανα και να απολαύσουν όλες τις ευλογίες του κόσμου. Όσο τεράστια φτερά κι αν έχει ένας αετός, δεν είναι δυνατόν να προστατέψουν το μικρό αετόπουλο για όλη του τη ζωή. Θα φτάσει κι αυτό κάποια στιγμή στο σημείο όπου θα πρέπει να ενηλικιωθεί και να πετάξει μόνο του. Κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να φτάσει στον ουρανό του ή πού θα αποφασίσει να πετάξει τότε. Άρα, η πιο ορθολογική στάση που θα μπορούσαν να τηρήσουν οι γονείς μόλις ενηλικιωθούν τα παιδιά τους είναι να τα εγκαταλείψουν, να τα αφήσουν να βιώσουν μόνα τους τη ζωή, να τους επιτρέψουν να ζήσουν αυτόνομα και να αντιμετωπίσουν, να διαχειριστούν και να λύσουν μόνα τους τις διάφορες δυσκολίες που θα τους παρουσιαστούν στη ζωή. Αν σου ζητήσουν να τα βοηθήσεις και έχεις τα μέσα και τη δυνατότητα, τότε εννοείται πως μπορείς να τους δώσεις ένα χεράκι και να τους προσφέρεις την απαραίτητη βοήθεια. Πρέπει, όμως να καταλάβεις ένα γεγονός: οποιαδήποτε βοήθεια κι αν τους δώσεις, είτε οικονομική είτε ψυχολογική, να είναι προσωρινή και να μην επιλύσει ουσιαστικά ζητήματα. Πρέπει να ακολουθήσουν το δικό τους μονοπάτι στη ζωή, κι εσύ δεν έχεις καμία υποχρέωση να επωμιστείς καμία απ’ τις υποθέσεις τους ή τις συνέπειές της. Αυτήν τη στάση πρέπει να τηρούν οι γονείς απέναντι στα παιδιά τους μόλις ενηλικιωθούν» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Τα λόγια του Θεού με βοηθήσαν να κατανοήσω ότι, αφότου οι γονείς γεννήσουν τα παιδιά τους και τα μεγαλώσουν, οι ευθύνες τους έχουν εκπληρωθεί. Τότε, θα πρέπει να τα αφήσουν να φύγουν και να τους επιτρέψουν να χαράξουν τη δική τους πορεία στον κόσμο, και να βαδίσουν στο δικό τους μονοπάτι της ζωής. Θα πρέπει να τα αφήσουν να ζήσουν τη ζωή τους μόνα τους, και μόνα τους να αντιμετωπίσουν και να λύσουν τα διάφορα προβλήματα που θα συναντήσουν. Όταν τα παιδιά έχουν δυσκολίες, αν οι γονείς έχουν τα μέσα και τη δυνατότητα, μπορούν να βάλουν ένα χεράκι για να τα βοηθήσουν να ξεπεράσουν πραγματικά προβλήματα. Αν οι γονείς δεν έχουν τα μέσα, θα πρέπει να αφήσουν τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους. Όλοι ακολουθούν την πορεία που έχει ορίσει ο Θεός και οι γονείς δεν μπορούν να επηρεάσουν σε τίποτα το πεπρωμένο των παιδιών τους. Όσο για τον γάμο του γιου μου, ακόμα και αν του είχα δώσει χρήματα για να παντρευτεί, το πρόβλημά του θα είχε λυθεί μόνο προσωρινά. Δεν θα μπορούσε να καθορίσει αν ο γάμος του γιου μου θα ήταν πετυχημένος ή όχι. Όσο μεγάλα κι αν είναι τα φτερά ενός αετού, δεν μπορεί να προστατεύει για πάντα τα μικρά του. Όταν τα παιδιά ενηλικιωθούν, εκτελούν την αποστολή τους σύμφωνα με την κυριαρχία και τα όσα έχει ορίσει ο Θεός. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τα μαρτύρια και τη σφυρηλάτηση που θα αντιμετωπίσουν στη ζωή τους. Κατανόησα επίσης ότι όλοι, γονείς και παιδιά, έχουν τη δική τους αποστολή. Πρέπει όλοι να επιδιώκουν την αλήθεια και τη σωτηρία. Στον περιορισμένο χρόνο που έχουν, πρέπει να αφιερώσουν ώρα και κόπο στο καθήκον τους και να εκπληρώσουν την αποστολή τους. Μόνο αυτό έχει αξία και σημασία. Αν, απλώς και μόνο για να εκπληρώσουν τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις των παιδιών τους, οι γονείς ανησυχούν και αγχώνονται γι’ αυτά ή δουλεύουν ακούραστα σαν σκλάβοι για χάρη τους, εγκαταλείποντας τα δικά τους καθήκοντα, τότε αυτή η ζωή δεν έχει ούτε νόημα ούτε αξία. Όσο κι αν το κάνουν αυτό, ο Θεός δεν θα τους θυμηθεί και δεν θα αλλάξουν το πεπρωμένο των παιδιών τους. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου φωτίστηκε. Ήξερα πλέον πώς να φερθώ στον γιο μου. Όταν είχε δυσκολίες, αν μπορούσα, θα τον βοηθούσα. Αν δεν μπορούσα, θα εγκατέλειπα αυτήν την έγνοια. Θα τον άφηνα να βιώσει μόνος του τη ζωή του. Πρέπει να εκπληρώνω το καθήκον μου στον βαθμό που μπορώ και να ανταποδίδω την αγάπη του Θεού. Αυτή είναι η ευθύνη που πρέπει να εκπληρώσω.

Είχα επηρεαστεί και δεσμευτεί από την παραδοσιακή κουλτούρα, και υπέφερα αρκετά επιδιώκοντας να γίνω καλή σύζυγος και στοργική μητέρα. Τα λόγια του Θεού με λύτρωσαν από τον πόνο μου και με βοήθησαν να βρω μια κατεύθυνση και ένα μονοπάτι άσκησης. Τώρα έχω αρχές σύμφωνα με τις οποίες θα φέρομαι στον γιο μου και η ζωή μου είναι πλέον απελευθερωμένη κι ελεύθερη. Δόξα τω Θεώ!