Από της Μπάι Λου, Κίνα

Γεννήθηκα σε μια αγροτική οικογένεια που έβγαζε τα προς το ζην δουλεύοντας τη γη. Από μικρή ηλικία, ο πατέρας κι ο παππούς μου με έμαθαν να μελετώ σκληρά και ότι μόνο αν έμπαινα σε ένα καλό πανεπιστήμιο, θα μπορούσα να βρω μια καλή δουλειά, να ξεχωρίσω από τους άλλους και να τιμήσω την οικογένειά μου. Με τη διδασκαλία, τα λόγια και το παράδειγμά τους, μελετούσα επιμελώς, κι οι βαθμοί μου ήταν πάντα εξαιρετικοί. Ο μπαμπάς μου μου έλεγε συχνά: «Η ξαδέλφη σου πήρε το διδακτορικό της κι έγινε καθηγήτρια. Παίρνει καλό μισθό κι έχει μεγάλο κύρος. Η άλλη σου ξαδέλφη τελείωσε ένα φημισμένο πανεπιστήμιο και τώρα κάνει επιστημονικό ερευνητικό έργο με μεγάλες απολαβές…» Νόμιζα ότι έπρεπε να μελετήσω σκληρά, να μπω σε ένα καλό πανεπιστήμιο και να βρω μια καλή δουλειά, κι ότι έτσι θα τιμούσα και τον εαυτό μου και τους γονείς μου. Τότε, πίστευα ήδη στον Θεό, αλλά, προκειμένου να μπω σε ένα καλό πανεπιστήμιο, να βρω αργότερα μια καλή δουλειά και να κάνω τους πάντες να με θαυμάζουν, επικεντρώθηκα αποκλειστικά στις σπουδές μου, κι έτσι δεν πήγαινα τακτικά στις συναθροίσεις. Αργότερα, λόγω της μεγάλης πίεσης και του σκληρού ανταγωνισμού στο σχολείο, άρχισα σταδιακά να υποφέρω από προβλήματα υγείας. Ανέπτυξα ασθένειες τη μία μετά την άλλη, όπως διόγκωση θυρεοειδούς, στομαχικά προβλήματα και οξεία γαστρεντερίτιδα. Πήγα στο νοσοκομείο για θεραπεία, αλλά ο πόνος δεν υποχώρησε και πολύ, ενώ εμφάνισα και σοβαρή τριχόπτωση, τόσο που φαινόταν με γυμνό μάτι ότι τα μαλλιά μου αραίωναν. Είχα επίσης τακτικές εξάρσεις γαστρεντερίτιδας, ενώ συχνά υπέφερα κι από διάρροια. Αυτές οι ασθένειες με βασάνιζαν και μου προκαλούσαν αβάσταχτη ταλαιπωρία. Βλέποντας τον εαυτό μου να λιώνει στον καθρέφτη, ένιωθα σωματική και ψυχική εξάντληση, αλλά και ακραίο πόνο. Μου έλειπαν οι μέρες που συναθροιζόμουν με τους αδελφούς και τις αδελφές, που διάβαζα τα λόγια του Θεού και τραγουδούσα για να Τον δοξάσω, πράγμα που με ηρεμούσε και με απελευθέρωνε ιδιαίτερα. Λαχταρούσα ένα διάλειμμα, αλλά το βαρύ σχολικό πρόγραμμα μού προκαλούσε σωματική και ψυχική εξάντληση. Συχνά πονούσα κι ένιωθα κενή, ενώ σκεφτόμουν πως μια τέτοια ζωή ήταν εντελώς εξαντλητική. Μερικές φορές, έφτανα ακόμα και στη σκέψη πως θα ήταν τέλεια να έπεφτα από κάποιο ψηλό σημείο και να βυθιζόμουν σε έναν αιώνιο, ατέλειωτο ύπνο. Συνειδητοποίησα ότι αυτές ήταν σκέψεις απ’ τον Σατανά κι ότι δεν γινόταν να τις ακολουθήσω. Αργότερα, σκέφτηκα: «Έχω εργαστεί πολλά χρόνια και πολύ σκληρά για το όνειρό μου να ξεχωρίσω απ’ τους άλλους. Αυτή είναι η τελευταία χρονιά που πρέπει να αντέξω. Μόλις μπω στο πανεπιστήμιο, θα είναι πιο εύκολα. Το πανεπιστήμιο δεν θα έχει την ίδια πίεση στα μαθήματα με το λύκειο, κι έτσι θα μπορώ να πηγαίνω κανονικά στις συναθροίσεις».

Το 2019, πέρασα σε μια καλή σχολή στο πολυτεχνείο. Έρχονταν συγγενείς να με συγχαρούν, ενώ μάλιστα με παρουσίαζαν στα παιδιά τους ως πρότυπο. Μέσα σε μια στιγμή, έγινα διάσημη στην οικογένειά μου. Και οι φίλοι έστελναν μηνύματα για να με συγχαρούν όταν άκουσαν τα νέα. Ακούγοντας τους επαίνους από φίλους και συγγενείς, ένιωσα μεγάλη χαρά. Νόμιζα πως η πίεση των μαθημάτων θα ήταν μικρότερη στο πανεπιστήμιο απ’ ό,τι στο λύκειο, κι ότι θα είχα άπλετο ελεύθερο χρόνο, που θα μου επέτρεπε να πηγαίνω κανονικά στις συναθροίσεις. Ωστόσο, τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα είχα φανταστεί. Δεν έπρεπε μόνο να παρακολουθώ μαθήματα, αλλά να δίνω κι εξετάσεις πιστοποίησης για τις οποίες έκανα μαθήματα προετοιμασίας που μου έτρωγαν χρόνο. Έπρεπε, επίσης, να συμμετέχω σε δραστηριότητες της σχολής μου για να αποκτήσω διδακτικές μονάδες, πράγμα που επιβάρυνε πολύ το πρόγραμμά μου. Επιπλέον, στα κινεζικά πανεπιστήμια δεν επιτρέπεται η πίστη στον Θεό, κι έτσι έπρεπε να πηγαίνω μυστικά στις συναθροίσεις. Ένιωθα κάπως περιορισμένη και φοβόμουν διαρκώς μη με ανακαλύψουν. Αργότερα, η αδελφή Τσεν Σιν είπε ότι υπήρχαν πολλοί νεοφερμένοι στην εκκλησία που χρειάζονταν επειγόντως πότισμα, και ήθελε να εκπαιδευτώ και να το κάνω εγώ. Σκέφτηκα μέσα μου: «Είμαι απασχολημένη με τις σπουδές μου και πρέπει να δώσω εξετάσεις πιστοποίησης. Αν κάνω και κάποιο καθήκον, θα καθυστερήσει η πρόοδός μου στο πανεπιστήμιο. Κι αν δεν αποκτήσω τις μονάδες για να πάρω πτυχίο; Πώς θα βρω τότε μια καλή δουλειά;» Με αυτήν τη σκέψη, αρνήθηκα και έπεσα με τα μούτρα να αποκτήσω μονάδες. Παρότι πήγαινα ακόμα στις συναθροίσεις, δεν ησύχαζε η καρδιά μου. Προσευχόμουν και διάβαζα τα λόγια του Θεού με μικρότερη συχνότητα. Κάθε μέρα, η ρουτίνα μου περιλάμβανε παρακολούθηση μαθημάτων και απόκτηση διδακτικών μονάδων και, με τον καιρό, άρχισε να δημιουργείται μέσα μου ένα ανεξήγητο αίσθημα κενού που με έκανε να νιώθω πως αυτός ο τρόπος ζωής δεν είχε νόημα. Η συγκάτοικός μου με τραβούσε έξω μαζί της για διασκέδαση και καλό φαγητό, αλλά το κενό στην καρδιά μου δεν μειωνόταν καθόλου.

Στη διάρκεια των διακοπών, όταν γύρισα σπίτι, συνάντησα σε μια συνάθροιση τη Χε Σιν, συμμαθήτριά μου απ’ το γυμνάσιο. Η Χε Σιν μού είπε ότι η μικρότερη αδερφή της είχε καταρρεύσει ψυχολογικά δύο χρόνια νωρίτερα, επειδή είχε αποτύχει δύο φορές να περάσει στο λύκειο. Έμεινα άναυδη: «Η αδερφή της ήταν τόσο χαρούμενη και αισιόδοξη, και τώρα είχε ψυχολογικά προβλήματα!» Το περιστατικό με επηρέασε. Εκείνες τις μέρες, σκεφτόμουν συχνά: «Η αδερφή της Χε Σιν μελετούσε πολύ σκληρά για να ξεχωρίσει απ’ τους άλλους. Δεν περίμενα αυτήν την έκβαση. Διάβαζα σαν σκυλί για να μπω στο πανεπιστήμιο και, παρότι μπήκα εκεί που ήθελα και με θαυμάζουν συγγενείς και φίλοι, δεν μπορώ να νιώσω χαρά, κι είμαι εντελώς εξαντλημένη. Αξίζει τον κόπο, άραγε, αυτή η επιδίωξη;» Λίγες μέρες αργότερα, ξέσπασε σε όλη τη χώρα η επιδημία COVID-19, χωριά και δρόμοι έκλεισαν ερμητικά κι επιβλήθηκαν ταξιδιωτικοί περιορισμοί. Τα πανεπιστήμια σταμάτησαν τα μαθήματα, τα εργοστάσια έκλειναν μαζικά, κι εγώ δεν μπορούσα πια να πηγαίνω στη σχολή. Πήγαινα, λοιπόν, κανονικά στις συναθροίσεις στην εκκλησία κι άρχισα να κάνω τα καθήκοντά μου. Καθώς διάβαζα περισσότερα απ’ τα λόγια του Θεού, σιγά σιγά κατανόησα μερικές αλήθειες. Μια μέρα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Οι άνθρωποι που κάνουν το καθήκον τους εμπίπτουν ως επί το πλείστον σε δύο κύριες κατηγορίες. Το ένα είδος δαπανά ειλικρινά τον εαυτό του για τον Θεό, ενώ το άλλο αφήνει πάντα στον εαυτό του μια διέξοδο. Ποιο είδος πιστεύετε ότι θα εγκρίνει και θα σώσει ο Θεός; (Εκείνο που δαπανά ειλικρινά τον εαυτό του για τον Θεό.) Ο Θεός θέλει να αποκτήσει τους ανθρώπους που ειλικρινά δαπανούν τον εαυτό τους γι’ Αυτόν. […] Αυτήν τη στιγμή, καθώς κάνετε το καθήκον σας, αξιοποιείτε τα χόμπι και τις δεξιότητές σας. Επίσης, κατά την περίοδο αυτή, κάνετε το καθήκον σας ως δημιουργήματα, μπορείτε να κατανοήσετε την αλήθεια και να εισέλθετε στον σωστό δρόμο της ζωής. Τι ευτυχές γεγονός, τι μεγάλη ευλογία είναι αυτή! Όπως και να το δείτε, δεν είναι απώλεια. Καθώς ακολουθείτε τον Θεό, απομακρύνεστε από τόπους αμαρτίας και από ομάδες πονηρών ανθρώπων, ενώ τουλάχιστον ο Σατανάς θα σταματήσει να διαφθείρει και να ποδοπατά τις σκέψεις και τις καρδιές σας. Έχετε έρθει σε μια αγνή γη, έχετε έρθει ενώπιον του Θεού. Δεν είναι αυτό τρομερή ευλογία; Οι άνθρωποι μετενσαρκώνονται από γενιά σε γενιά, μέχρι σήμερα. Πόσες φορές θα τους δοθεί αυτή η ευκαιρία; Μόνο όσοι γεννήθηκαν τις έσχατες ημέρες έχουν αυτήν την ευκαιρία, σωστά; Τι σπουδαίο που είναι αυτό! Δεν είναι απώλεια, αλλά μέγιστη ευλογία. Θα έπρεπε να είσαι χαρούμενος! Ως δημιουργήματα, σε όλη τη δημιουργία, μεταξύ των δισεκατομμυρίων ανθρώπων που βρίσκονται στη γη, πόσοι έχουν την ευκαιρία να δώσουν μαρτυρία για τις πράξεις του Δημιουργού ως δημιουργήματα, να κάνουν το καθήκον και την ευθύνη τους στο έργο του Θεού; Ποιος έχει αυτήν την ευκαιρία; Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι; Είναι πολύ λίγοι! Ποια είναι η αναλογία; Ένας στους δέκα χιλιάδες; Όχι, είναι ακόμα λιγότεροι! Ειδικά εσείς που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δεξιότητές σας και τις γνώσεις που έχετε σπουδάσει για να κάνετε το καθήκον σας, δεν είστε εξαιρετικά ευλογημένοι; Δεν δίνεις μαρτυρία για έναν άνθρωπο, και αυτό που κάνεις δεν είναι καριέρα. Αυτός που υπηρετείς είναι ο Δημιουργός. Αυτό είναι το πιο όμορφο και πολύτιμο πράγμα! Δεν θα έπρεπε να αισθάνεστε υπερήφανοι; (Θα έπρεπε.) Καθώς κάνετε το καθήκον σας, αποκτάτε το πότισμα και την παροχή του Θεού. Σε ένα τόσο καλό περιβάλλον που βρίσκεστε και με μια τόσο καλή ευκαιρία που σας παρουσιάζεται, δεν θα το μετανιώνετε για όλη σας τη ζωή αν δεν αποκτήσετε κάτι ουσιαστικό, αν δεν αποκτήσετε την αλήθεια; Αδράξτε, λοιπόν, την ευκαιρία να κάνετε το καθήκον σας και να μην την αφήσετε να σας προσπεράσει· επιδιώξτε την αλήθεια με ειλικρίνεια καθώς κάνετε το καθήκον σας, και αποκτήστε την. Αυτό είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που μπορείτε να κάνετε, η πιο ουσιαστική ζωή!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Προσφέροντας κανείς την καρδιά του στον Θεό, μπορεί να αποκτήσει την αλήθεια). Από τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι μόνο όσοι δαπανούν ειλικρινά τον εαυτό τους για τον Θεό μπορούν να πάρουν την έγκρισή Του. Το να κάνει κάποιος το καθήκον του και το να πασχίζει να κερδίσει την αλήθεια είναι ό,τι πιο ευλογημένο και πολύτιμο μπορεί να κάνει ως δημιούργημα. Σκέφτηκα ότι είμαι μόνο ένα μικρούτσικο δημιούργημα και, ανάμεσα σε δισεκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο, είχα το προνόμιο να αποδεχθώ το έργο του Θεού των έσχατων ημερών, να ποτιστώ και να εφοδιαστώ με τα λόγια Του, να κάνω τα καθήκοντά μου στον οίκο του Θεού και να συνεισφέρω με τις προσπάθειές μου στο έργο διάδοσης του ευαγγελίου του Θεού. Ο Θεός στ’ αλήθεια με εξύψωνε έτσι! Στο παρελθόν, επικεντρωνόμουν αποκλειστικά στο να ξεχωρίζω απ’ τους άλλους και στο να με θαυμάζουν, έδινα όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στις σπουδές και δεν έπαιρνα την πίστη μου στα σοβαρά. Όταν η αδελφή Τσεν Σιν μού ζήτησε να εκπαιδευτώ για να ποτίζω τους νεοφερμένους, εγώ αρνήθηκα. Ο Θεός, όμως, δεν μου κράτησε κακία και μου έδωσε άλλη μία ευκαιρία να κάνω τα καθήκοντά μου. Έπρεπε να τη θεωρώ πολύτιμη. Στη συνέχεια, πήρα τα καθήκοντά μου στα σοβαρά και σκέφτηκα πώς να τα κάνω σωστά. Ενώ έκανα τα καθήκοντά μου, αποκάλυψα αρκετή διαφθορά. Με καθοδήγηση και βοήθεια απ’ τις αδελφές, κατανόησα κάπως τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου. Ένιωσα ένα αίσθημα σταθερότητας, γαλήνης, ανακούφισης κι ελευθερίας που δεν είχα βιώσει ποτέ ξανά. Κάθε μέρα με γέμιζε, και είχα την ελπίδα να κάνω τα καθήκοντά μου στον οίκο του Θεού για πάντα.

Οι ωραίες στιγμές, όμως, δεν κράτησαν. Ο σύμβουλος σπουδών μάς ειδοποίησε ότι η σχολή θα άνοιγε τον Σεπτέμβριο και, λόγω της πανδημίας, θα εφάρμοζε ένα σύστημα κλειστής διαχείρισης μετά την επαναλειτουργία της, σύμφωνα με το οποίο θα απαγορευόταν σε όλους η έξοδος απ’ την πανεπιστημιούπολη. Μόλις άκουσα τα νέα, με κυρίευσε ξαφνικά ο πόνος. «Τώρα που η σχολή εφαρμόζει σύστημα κλειστής διαχείρισης, δεν θα μπορώ να φύγω απ’ την πανεπιστημιούπολη μόλις αρχίσει να λειτουργεί ξανά, κι έτσι δεν θα μπορώ να πηγαίνω σε συναθροίσεις ούτε να κάνω τα καθήκοντά μου. Επίσης, θα μου κάνουν κατήχηση με αθεϊστικές ιδέες. Τα θεμέλια της πίστης μου είναι ρηχά και το ανάστημά μου μικρό. Άραγε, θα μπορέσω να μείνω σταθερή σε ένα τέτοιου είδους περιβάλλον;» Δεν ήθελα, λοιπόν, να πάω στη σχολή. Έπειτα, όμως, σκέφτηκα: «Αν δεν πάω στη σχολή, είναι σίγουρο ότι θα απογοητεύσω πολύ τον πατέρα και τον παππού μου. Οι συγγενείς κι οι φίλοι μου δεν θα με εκτιμούν πια, ενώ μπορεί και να με κοροϊδεύουν. Αν, όμως, πάω στη σχολή, δεν θα μπορώ να πηγαίνω σε συναθροίσεις ούτε να κάνω τα καθήκοντά μου. Τώρα που η πανδημία εξαπλώνεται παντού και εντείνονται οι συμφορές, το έργο του Θεού πλησιάζει προς το τέλος του. Αν ολοκληρωθεί το έργο του Θεού κι εγώ ακόμα δεν έχω κερδίσει την αλήθεια, τότε δεν θα με πνίξουν οι συμφορές; Αν, όμως, εγκαταλείψω τις σπουδές μου, τότε δεν θα πάνε στράφι τόσα χρόνια προσπάθειας;» Αυτά σκεφτόμουν και προβληματιζόμουν πολύ και δεν ήξερα τι να επιλέξω. Τότε, επικοινώνησε μαζί μου η επικεφαλής και μου είπε: «Τώρα που το ευαγγέλιο εξαπλώνεται σημαντικά και όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποδέχονται το έργο του Θεού, η εκκλησία χρειάζεται επειγόντως ποτιστές, και θέλουμε να ποτίσεις εσύ τους νεοφερμένους. Έχεις τη θέληση να το κάνεις;» Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα χαμένη. Τότε παρακολούθησα το θεατρικό έργο «Αντίο, αθώα μου πανεπιστημιούπολη» και είδα να αναφέρεται στο βίντεο ένα εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού: «Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα. Πασχίζουν για φήμη και κέρδος, ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, υπομένουν εξευτελισμούς και κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν, και προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατες αλυσίδες και, δεμένοι μ’ αυτές τις αλυσίδες, αυτοί δεν έχουν ούτε τη δύναμη ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτές τις αλυσίδες και σέρνονται συνεχώς με μεγάλη δυσκολία. Χάριν της φήμης και του κέρδους, η ανθρωπότητα απομακρύνεται από τον Θεό και Τον προδίδει, και καθίσταται ολοένα πιο μοχθηρή. Με αυτόν τον τρόπο, η μία γενιά μετά την άλλη καταστρέφεται μέσα στη φήμη και το κέρδος του Σατανά» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Από τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος ως δόλωμα για να απομακρύνει τους ανθρώπους απ’ τον Θεό και να τους κάνει να Τον προδώσουν. Θυμήθηκα ότι, στα παιδικά μου χρόνια, ο πατέρας κι ο παππούς μου με δίδασκαν: «Να κυνηγάς τις διακρίσεις και να αποδίδεις τιμές στους προγόνους σου» και «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Έκανα σκοπό της ζωής μου την επιδίωξη της φήμης, του κέρδους και της θέσης, πιστεύοντας πως η ζωή θα είχε νόημα κι αξία μόνο αν αποκτούσα φήμη και κέρδος και με θαύμαζαν οι άλλοι. Δεν δίστασα να βλάψω την υγεία μου για να μπω σε ένα καλό πανεπιστήμιο. Διάβαζα ασταμάτητα σαν ρομπότ, με αποτέλεσμα να αποκτήσω διάφορες παθήσεις. Ο σωματικός πόνος και η εσωτερική αγωνία μού προκάλεσαν υπερβολική στενοχώρια και εξάντληση. Έχασα την όρεξή μου για ζωή και ευχόμουν πραγματικά να μπορούσα να κοιμηθώ για πάντα. Κι όμως, για χάρη ενός πτυχίου, της φήμης και του κέρδους, έσφιγγα τα δόντια και επέμενα. Αφού μπήκα στο πανεπιστήμιο της επιλογής μου, προκειμένου να πάρω ένα χαρτί και να βρω μια καλή δουλειά, ρίχτηκα στον αγώνα για τις μονάδες, ενώ απομακρυνόμουν περισσότερο απ’ τον Θεό. Πήγαινα στις συναθροίσεις εντελώς μηχανικά, ενώ προσευχόμουν και διάβαζα τα λόγια του Θεού πιο αραιά. Η φήμη και το κέρδος ήταν σαν αόρατες χειροπέδες που μου είχε περάσει ο Σατανάς, που με δέσμευαν και με πονούσαν ενάντια στη θέλησή μου. Επιδιώκοντας τη φήμη και το κέρδος, επένδυα όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου στις σπουδές χρόνο με τον χρόνο, ενώ παραμελούσα την πίστη μου στον Θεό, κι έτσι η πνευματική μου ζωή δεχόταν μεγάλο πλήγμα. Αν συνέχιζα στο ίδιο μονοπάτι, μπορεί να κέρδιζα ένα πτυχίο, μια καλή δουλειά και τον θαυμασμό των άλλων, αλλά τι νόημα είχαν όλα αυτά αν έχανα την ευκαιρία να σωθώ; Τώρα που η πανδημία εξαπλωνόταν παντού, ο αριθμός των ανθρώπων που μολύνονταν αυξανόταν κάθε μέρα, ενώ πολλοί είχαν πεθάνει. Ακόμα κι αξιωματούχοι είχαν κολλήσει. Όσο πλούσιος ή διάσημος κι αν ήταν κάποιος, αν κολλούσε τον ιό, τότε θα πέθαινε κι εκείνος όπως όλοι οι άλλοι. Συνειδητοποίησα ότι η επιδίωξη της φήμης, του κέρδους και της θέσης δεν έχει πραγματική αξία ούτε σημασία. Μόνο η επιδίωξη της αλήθειας δίνει ελπίδα σωτηρίας.

Είδα κι άλλο ένα εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού στο βίντεο: «Ο Χριστός των εσχάτων ημερών φέρνει τη ζωή και φέρνει τη διαρκή και αέναη οδό της αλήθειας. Αυτή η αλήθεια είναι το μονοπάτι με το οποίο ο άνθρωπος κερδίζει τη ζωή και είναι το μοναδικό μονοπάτι για να γνωρίσει τον Θεό και να λάβει την έγκρισή Του. Εάν δεν αναζητήσεις την οδό της ζωής που προσφέρει ο Χριστός των εσχάτων ημερών, τότε δεν θα κερδίσεις ποτέ την έγκριση του Ιησού και δεν θα έχεις ποτέ τα προσόντα για να διαβείς την πόρτα της βασιλείας των ουρανών, γιατί είσαι μαριονέτα και δεσμώτης της ιστορίας» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο ο Χριστός των εσχάτων ημερών μπορεί να δώσει στον άνθρωπο την οδό για την αιώνια ζωή). Στη συναναστροφή του, ο πρωταγωνιστής είπε: «Το μοναδικό μονοπάτι προς τη βασιλεία του Θεού είναι η αποδοχή του Χριστού των έσχατων ημερών. […] Δεν είναι απλό να κατανοήσουμε την αλήθεια και να σωθούμε μέσα στην πίστη μας. Δεν σωζόμαστε αμέσως μόλις πιστέψουμε. […] Οι συμφορές μεγαλώνουν κι εμείς ακόμα σπουδάζουμε. Πρέπει να περιμένουμε να αποφοιτήσουμε για να μοιραστούμε το ευαγγέλιο και να καταθέσουμε μαρτυρία. Άραγε, έτσι ακολουθούμε τον Θεό;» Συγκινήθηκα πολύ όταν το άκουσα αυτό. «Μόνο αν αποδεχθεί κάποιος το έργο του Θεού των έσχατων ημερών και επιδιώξει να κερδίσει την αλήθεια, μόνο τότε μπορεί να σωθεί και να επιβιώσει. Αν ταυτόχρονα σπουδάζω και πιστεύω στον Θεό, αλλά δεν κάνω τα καθήκοντά μου, μπορώ να θεωρηθώ ότι ακολουθώ πραγματικά τον Θεό; Αν συνεχιστεί αυτό, μήπως δεν θα μου μείνει τίποτα στο τέλος;» Έπειτα, διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Το έργο των εσχάτων ημερών είναι να γίνει διαχωρισμός των πάντων ανάλογα με το είδος τους και να ολοκληρωθεί το σχέδιο διαχείρισης του Θεού, διότι ο καιρός πλησιάζει και η ημέρα του Θεού έχει έρθει. Ο Θεός φέρνει όλους όσοι εισέρχονται στη βασιλεία Του —δηλαδή όλους όσοι είναι πιστοί σε Εκείνον μέχρις εσχάτων— στην εποχή του Θεού του ίδιου. Ωστόσο, πριν την άφιξη της εποχής του Θεού του ίδιου, το έργο του Θεού δεν θα είναι να παρατηρήσει τις πράξεις του ανθρώπου ή να διερευνήσει τη ζωή του, αλλά να κρίνει την επαναστατικότητα του ανθρώπου, διότι ο Θεός θα εξαγνίσει όλους όσοι έρχονται ενώπιον του θρόνου Του. Όλοι όσοι έχουν ακολουθήσει τα βήματα του Θεού μέχρι και σήμερα είναι εκείνοι που στέκονται ενώπιον του θρόνου Του, και, κατά συνέπεια, κάθε άτομο που αποδέχεται το έργο του Θεού στην τελική του φάση αποτελεί αντικείμενο του εξαγνισμού του Θεού. Με άλλα λόγια, καθένας που αποδέχεται το έργο Του στην τελική του φάση αποτελεί αντικείμενο της κρίσης του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια). Κατανόησα ότι, τις έσχατες ημέρες, ο Θεός ήρθε να κάνει το έργο της κρίσεως για να ταξινομήσει τους ανθρώπους σύμφωνα με το είδος τους και, στο τέλος, να σημάνει τη λήξη του έργου Του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Θα φέρει όσους ακούνε τα λόγια Του, υποτάσσονται σ’ Εκείνον και Του είναι αφοσιωμένοι στην επόμενη, θαυμαστή εποχή, ενώ θα καταστρέψει όσους δεν κάνουν τα καθήκοντά τους και δεν έχουν καθόλου αλήθεια-πραγματικότητα, και θα τους βρουν συμφορές. Το μόνο που έχει σημασία και νόημα είναι να πιστεύει κανείς στον Θεό, να κάνει τα καθήκοντά του και να επιδιώκει την αλήθεια για να εισέλθει στην αλήθεια-πραγματικότητα. Ήμουν τυχερή που άκουσα τη φωνή του Θεού και αποδέχθηκα το ευαγγέλιο της βασιλείας, κι έτσι είχα την ευκαιρία να επιδιώξω την αλήθεια και να σωθώ. Πόσο μεγάλη χάρη από τον Θεό είναι αυτή. Κι όμως, δεν την θεώρησα πολύτιμη, και ξόδεψα όλον τον χρόνο και την ενέργειά μου να επιδιώκω τη φήμη και το κέρδος. Πόσο τυφλή κι ανίδεη ήμουν! Στο παρελθόν, επικεντρωνόμουν μόνο στη φήμη και στο κέρδος και δεν έπαιρνα σοβαρά την επιδίωξη της αλήθειας. Το αποτέλεσμα; Παρότι πίστευα για χρόνια στον Θεό, δεν κατανοούσα την αλήθεια και αντιλαμβανόμουν ελάχιστα τη διεφθαρμένη διάθεση που είχα. Λόγω της πανδημίας, είχα περάσει τους τελευταίους μήνες διαβάζοντας τα λόγια του Θεού και κάνοντας το καθήκον μου στο σπίτι. Κατανόησα κάποιες αλήθειες και γνώρισα κάπως τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου. Τα κέρδη που αποκόμισα αυτό το χρονικό διάστημα με έκαναν να νιώσω πολύ γεμάτη, κι έτσι ήθελα να εγκαταλείψω τις σπουδές μου για να κάνω τα καθήκοντά μου. Είπα στη γιαγιά μου και στη μητέρα μου την απόφασή μου να εγκαταλείψω τη σχολή. Η γιαγιά μου με υποστήριξε πολύ. Όταν, όμως, το άκουσε η μητέρα μου, άρχισε να κλαίει ασταμάτητα και είπε: «Δεν μας ήταν εύκολο να στηρίξουμε τη μόρφωσή σου. Αν τα παρατήσεις τώρα, τι θα πουν ο μπαμπάς κι ο παππούς σου; Τι θα σκεφτούν οι συγγενείς κι οι φίλοι μας όταν το ανακαλύψουν;» Κι η αδελφή μου, όταν το έμαθε, προσπάθησε να με μεταπείσει, λέγοντας: «Μετά από δέκα χρόνια σκληρής δουλειάς στο σχολείο, είσαι σίγουρη ότι δεν θα το μετανιώσεις αν τα παρατήσεις έτσι;» Όταν άκουσα αυτά που έλεγαν, ταράχτηκα κάπως. Είχα κάνει τόσο πολλές θυσίες για να μπω στο πανεπιστήμιο. Αν τα παρατούσα τώρα, δεν θα πήγαιναν χαμένα δεκατέσσερα χρόνια σκληρής δουλειάς και οι επίπονες προσπάθειες των γονιών μου; Επιπλέον, δεν ήταν εύκολο για τους γονείς μου να με στηρίζουν ενώ πήγαινα σχολείο. Είχαν την ελπίδα να μπω σε ένα καλό πανεπιστήμιο, να βρω μια καλή δουλειά, να τους χαρίσω μια καλύτερη ζωή και να τους τιμήσω. Αν τα παρατούσα για να κάνω τα καθήκοντά μου, τότε σίγουρα θα στενοχωριούνταν πολύ και θα απογοητεύονταν. Κάτι τέτοιο θα ήταν μεγάλη αχαριστία! Δεν ήθελα να στενοχωρήσω τους γονείς μου, αλλά δεν ήταν αυτή η ζωή που ήθελα. Ένιωθα πολύ διχασμένη και πονούσα, κι έτσι συνέχισα να προσεύχομαι στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι πολύ προβληματισμένη αυτήν τη στιγμή. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να κατανοήσω την πρόθεσή Σου και να επιλέξω σωστά».

Αργότερα, διάβασα ένα εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού: «Ο Θεός δημιούργησε αυτόν τον κόσμο και έφερε τον άνθρωπο, ένα ζωντανό ον στο οποίο έδωσε ζωή, μέσα του. Με τη σειρά του, ο άνθρωπος κατέληξε να έχει γονείς και συγγενείς, και δεν ήταν πλέον μόνος. Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος αντίκρισε αυτόν τον υλικό κόσμο, ήταν προορισμένος να υπάρξει μέσα στον προκαθορισμό του Θεού. Είναι η ανάσα της ζωής από τον Θεό που υποστηρίζει κάθε ζωντανό ον ξεχωριστά καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάπτυξής του μέχρι την ενηλικίωση. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, κανείς δεν νιώθει ότι ο άνθρωπος υπάρχει και αναπτύσσεται υπό τη φροντίδα του Θεού· αντιθέτως, πιστεύουν ότι ο άνθρωπος αναπτύσσεται υπό τη χάρη της γονικής ανατροφής και ότι την ανάπτυξή του την κατευθύνει το ίδιο το ζωτικό του ένστικτο. Αυτό συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ποιος του έδωσε τη ζωή ή από πού προήλθε αυτή, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο το ζωτικό ένστικτο δημιουργεί θαύματα. Γνωρίζει μόνο ότι η τροφή είναι η βάση πάνω στην οποία συνεχίζεται η ζωή του, ότι η επιμονή είναι η πηγή της ύπαρξης της ζωής του και ότι οι πεποιθήσεις που έχει στο μυαλό του είναι το κεφάλαιο από το οποίο εξαρτάται η επιβίωσή του. Ο άνθρωπος αγνοεί παντελώς τη χάρη και την πρόνοια του Θεού, και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο χαραμίζει τη ζωή που του χάρισε ο Θεός… Ούτε ένας άνθρωπος, τον οποίο ο Θεός φροντίζει μέρα-νύχτα, δεν παίρνει την πρωτοβουλία να Τον λατρεύει. Ο Θεός συνεχίζει απλώς να εργάζεται πάνω στον άνθρωπο, για τον οποίο δεν υπάρχει καμία προσδοκία, όπως Εκείνος έχει σχεδιάσει. Το κάνει με την ελπίδα ότι μια μέρα ο άνθρωπος θα ξυπνήσει από το όνειρό του και θα συνειδητοποιήσει ξαφνικά την αξία και τη σημασία της ζωής, το τίμημα το οποίο έχει πληρώσει ο Θεός για όλα όσα του έχει δώσει και την ανυπομονησία με την οποία ο Θεός λαχταρά απελπισμένα να επιστρέψει σε Εκείνον ο άνθρωπος» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι η ύπαρξη όλων υπόκειται στην κυριαρχία και στον προκαθορισμό του Θεού. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πως με μεγάλωσαν οι γονείς μου, στην πραγματικότητα, όμως, η ζωή μου προέρχεται απ’ τον Θεό. Ο Θεός μού δίνει εφόδια, εκείνος διευθέτησε σε ποια οικογένεια γεννήθηκα και ποιοι είναι οι γονείς μου, μου παρέχει όσα χρειάζομαι για να επιβιώσω και με καθοδήγησε βήμα προς βήμα μέχρι το σημείο όπου βρίσκομαι σήμερα. Όταν οι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, εκπληρώνουν απλώς τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες τους. Δεν υπάρχει χρέος μεταξύ τους. Πάντα ήθελα να πάω στο πανεπιστήμιο και να βρω μια καλή δουλειά, ώστε οι γονείς μου κι εγώ να μπορέσουμε να ζήσουμε καλύτερα και να κερδίσουμε τον θαυμασμό των άλλων. Με αυτόν τον σκοπό, δούλεψα σκληρά για πάνω από μία δεκαετία. Κι όμως, όταν επιδίωκα τη φήμη και το κέρδος και με έβλαπτε και με βασάνιζε ο Σατανάς, τις πιο οδυνηρές στιγμές δεν στάθηκαν πλάι μου οι γονείς μου, αλλά ο Θεός. Ο Θεός με φύλαγε και με προστάτευε, με παρηγορούσε και με καθοδηγούσε με τα λόγια Του. Περίμενε εδώ και καιρό τη μεταστροφή μου. Αν επέμενα σε αυτόν τον λανθασμένο δρόμο, θα ένιωθα υπερβολικό χρέος προς τον Θεό. Ο Θεός με ποτίζει και με εφοδιάζει διαρκώς, και μ’ οδήγησε βήμα βήμα στο σημείο όπου βρίσκομαι σήμερα. Τώρα που οι διάφορες εργασίες στον οίκο του Θεού απαιτούν τη συνεργασία των ανθρώπων, πρέπει να εκτελέσω τις υποχρεώσεις μου ως δημιούργημα και να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου. Όταν τα κατανόησα όλα αυτά, είπα στη μαμά και στην αδερφή μου: «Έχω την αποστολή μου και, είτε συμφωνείτε είτε όχι, θα παρατήσω τη σχολή». Βλέποντας πόσο αποφασισμένη ήμουν, δεν είπαν τίποτα άλλο.

Στη συνέχεια, έστειλα μήνυμα στον σύμβουλο για να τον ενημερώσω σχετικά με την απόφασή μου να φύγω. Ο σύμβουλος προσπάθησε να με μεταπείσει, λέγοντας: «Σκέψου το καλά. Μόλις αποφοιτήσεις, θα έχεις το πτυχίο σου και θα είναι πολύ ευκολότερο να βρεις δουλειά». Όταν το άκουσα αυτό, αμφιταλαντεύτηκα λίγο, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό και θυμήθηκα τα λόγια Του: «Αφυπνιστείτε, αδελφοί! Αφυπνιστείτε, αδελφές! Η ημέρα Μου δεν θα καθυστερήσει. Ο χρόνος είναι ζωή και όταν κάποιος ανακτά τον χρόνο, σώζει τη ζωή! Δεν αργεί η ώρα! Αν αποτύχετε στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, μπορείτε να μελετήσετε ξανά και ξανά γι’ αυτές. Η ημέρα Μου, ωστόσο, δεν θα καθυστερήσει άλλο. Θυμηθείτε! Θυμηθείτε! Αυτά είναι τα ευγενικά Μου λόγια προτροπής. Το τέλος του κόσμου έχει ξεδιπλωθεί μπροστά στα ίδια σας τα μάτια και η μεγάλη καταστροφή θα έρθει σύντομα. Τι είναι πιο σημαντικό; Η ζωή σας ή, μήπως, ο ύπνος σας, η βρώση και η πόση, καθώς και ο ρουχισμός σας; Έχει έρθει η ώρα να ζυγίσετε αυτά τα πράγματα. Μην έχετε πια αμφιβολίες! Φοβάστε πάρα πολύ και δεν μπορείτε να πάρετε τα πράγματα στα σοβαρά, έτσι δεν είναι;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 30). Ξαφνικά αφυπνίστηκα, και συνειδητοποίησα ότι, όσο μεγάλη αξία κι αν είχε το πτυχίο μου ή όσο καλή κι αν ήταν η δουλειά μου, όλα αυτά θα ήταν μόνο προσωρινά και απλώς θα ικανοποιούσαν στιγμιαία τη ματαιοδοξία μου, χωρίς να ωφελούν καθόλου τη ζωή μου. Τώρα, ο Θεός κάνει το τελευταίο στάδιο του έργου Του για να σώσει και να καθάρει την ανθρωπότητα. Τέτοια ευκαιρία βρίσκεις μόνο μία φορά στη ζωή. Αν τη χάσω, θα το μετανιώνω για πάντα. Έπρεπε να αδράξω αυτήν την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και να επιδιώξω την αλήθεια με ειλικρίνεια. Αλλιώς, όσο κύρος κι αν είχε το πτυχίο μου, όσο καλή κι αν ήταν η δουλειά μου, όσον θαυμασμό κι αν κέρδιζα από συγγενείς και φίλους, και πάλι θα έπεφτα τελικά στις συμφορές. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό, και Του ζήτησα να μου δώσει πίστη ώστε να μπορέσω να πιστέψω σταθερά σε Εκείνον και να κάνω τα καθήκοντά μου. Αφού προσευχήθηκα, έστειλα ένα τελικό μήνυμα στον σύμβουλό μου, όπου έλεγα: «Έχω πάρει την απόφαση να φύγω!» Βλέποντας την αποφασιστικότητά μου, ο σύμβουλος δεν προσπάθησε άλλο να με μεταπείσει, ενώ η διαδικασία αποχώρησης ολοκληρώθηκε απρόσκοπτα.

Τη στιγμή που έβγαινα απ’ την πύλη της σχολής με τις αποσκευές μου, ένιωσα σαν να είχε φύγει απ’ την καρδιά μου ένα μεγάλο βάρος. Βίωσα ένα αίσθημα ελαφρότητας και χαράς που δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά. Έπειτα, πήγα στην εκκλησία για να κάνω τα καθήκοντά μου, είχα περισσότερο χρόνο να διαβάζω τα λόγια του Θεού και να Τον πλησιάσω. Αφού βίωσα τα διάφορα περιβάλλοντα που είχε διευθετήσει ο Θεός, κατανόησα κάπως την αλήθεια, έμαθα το αληθινό νόημα της πίστης στον Θεό, πώς να επιδιώκω τη ζωή-είσοδο, πώς να απαλλάσσομαι απ’ τη διεφθαρμένη διάθεσή μου και ούτω καθεξής. Η καρδιά μου απέκτησε μια ιδιαίτερη λάμψη. Ένιωθα πως η κάθε μέρα με γέμιζε και πως η καρδιά μου ένιωθε ιδιαίτερη ηρεμία και χαρά. Ακόμα και κάποιες από τις παθήσεις που είχα εξαφανίστηκαν σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβω. Όταν γύρισα σπίτι για την Πρωτοχρονιά, είδα τους παλιούς μου συμμαθητές να ασχολούνται καθημερινά με τις σπουδές τους, να δίνουν διάφορες εξετάσεις πιστοποίησης και να συμμετέχουν σε κάθε είδους δραστηριότητες. Επιδίωκαν τη φήμη και το κέρδος ως στόχο ζωής, πάσχιζαν ακούραστα γι’ αυτά, κι όμως δεν είχαν ιδέα από πού προέρχονταν, πού θα κατέληγαν, γιατί ζουν οι άνθρωποι και ούτω καθεξής. Ζούσαν αξιοθρήνητες ζωές. Αν δεν είχα φύγει τότε απ’ τη σχολή, θα ήμουν κι εγώ μία από αυτούς. Χαίρομαι τόσο πολύ που επέλεξα να φύγω απ’ τη σχολή και να έρθω να κάνω τα καθήκοντά μου στον οίκο του Θεού. Είναι η πιο σωστή απόφαση που πήρα ποτέ, και δεν πρόκειται ποτέ να το μετανιώσω!