Σχετικά λόγια του Θεού:

Πρέπει να κατανοήσουν οι άνθρωποι από πού προέρχεται ο πόνος της γέννησης, των γηρατειών, της αρρώστιας και του θανάτου που υφίστανται σε όλη τους τη ζωή και γιατί ο άνθρωπος υποφέρει απ’ όλα αυτά. Δεν υπήρχαν όλα αυτά όταν πρωτοδημιουργήθηκε ο άνθρωπος; Από πού προέκυψαν αυτοί οι πόνοι; Προέκυψαν μετά τον πειρασμό και τη διαφθορά των ανθρώπων από τον Σατανά, που οδήγησαν στον εκφυλισμό τους. Ο πόνος, τα προβλήματα και το κενό της ανθρώπινης σάρκας, αλλά και όλα τα άθλια πράγματα που υπάρχουν στον κόσμο των ανθρώπων, όλα αυτά εμφανίστηκαν μετά τη διαφθορά του ανθρώπου απ’ τον Σατανά. Μόλις ο Σατανάς διέφθειρε τον άνθρωπο, άρχισε να τον βασανίζει και έτσι εκείνος άρχισε να πέφτει όλο και περισσότερο, οι αρρώστιες του χειροτέρευαν όλο και πιο πολύ, ο πόνος του όλο μεγάλωνε και είχε όλο και περισσότερο την αίσθηση ότι ο κόσμος είναι κενός και μίζερος, ότι είναι αδύνατο να επιβιώσει σ’ αυτόν τον κόσμο, ότι η ζωή εδώ είναι ολοένα και πιο απελπιστική. Έτσι, όλος αυτός ο πόνος επήλθε στον άνθρωπο απ’ τον Σατανά και ήρθε μετά από τη διαφθορά και τον εκφυλισμό του απ’ τον Σατανά.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η σημασία του ότι ο Θεός γεύτηκε τα εγκόσμια δεινά

Από την επινόηση των κοινωνικών επιστημών από τον άνθρωπο, ο νους του έχει καταληφθεί από την επιστήμη και τη γνώση. Η επιστήμη και η γνώση έχουν γίνει, έπειτα, εργαλεία για την διακυβέρνηση της ανθρωπότητας, και δεν υπάρχει πλέον επαρκής χώρος στον άνθρωπο να λατρέψει τον Θεό, αλλά ούτε κι ευνοϊκές συνθήκες για την λατρεία του Θεού. Η θέση του Θεού έχει βυθιστεί ακόμα πιο κάτω στην καρδιά του ανθρώπου. Αν ο άνθρωπος δεν έχει θέση για τον Θεό στην καρδιά του, ο εσωτερικός του κόσμος είναι σκοτεινός, κενός και χωρίς ελπίδα. Επακολούθως, έχουν έρθει στο προσκήνιο τόσοι κοινωνικοί επιστήμονες, ιστορικοί και πολιτικοί που εκφράζουν θεωρίες κοινωνικής επιστήμης, την θεωρία της ανθρώπινης εξέλιξης, κι άλλες θεωρίες που έρχονται σε αντίφαση με την αλήθεια ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, για να γεμίζουν την καρδιά και τον νου της ανθρωπότητας. Με αυτόν τον τρόπο, αυτοί που πιστεύουν ότι όλα τα δημιούργησε ο Θεός όλο και λιγοστεύουν, κι αυτοί που πιστεύουν στην θεωρία της εξέλιξης, όλο και αυξάνονται. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις καταγραφές του έργου του Θεού και των λόγων Του κατά την διάρκεια της εποχής της Παλαιάς Διαθήκης ως μύθους και θρύλους. Στην καρδιά τους, οι άνθρωποι γίνονται αδιάφοροι ως προς την αξιοπρέπεια και το μεγαλείο του Θεού, στην ύπαρξη του Θεού, καθώς και στην αρχή ότι ο Θεός κυριαρχεί στα πάντα. Η επιβίωση της ανθρωπότητας κι η μοίρα των χωρών και των εθνών δεν είναι πια σημαντική γι’ αυτούς και ο άνθρωπος ζει σε έναν κενό κόσμο, στον οποίο απασχολείται μόνο με το φαγητό, το ποτό και το κυνήγι της ευχαρίστησης… Λίγοι άνθρωποι αναλαμβάνουν να αναζητήσουν πού κάνει ο Θεός το έργο Του σήμερα, ή να αναζητήσουν το πώς έχει κυριαρχία στον προορισμό του ανθρώπου και πώς τον διευθετεί. Και με αυτόν τον τρόπο, εν αγνοία του ανθρώπου, ο ανθρώπινος πολιτισμός γίνεται όλο και λιγότερο ικανός να ακολουθήσει τις επιθυμίες του ανθρώπου, και υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι, ζώντας σ’ ένα τέτοιο κόσμο, νιώθουν λιγότερο χαρούμενοι από εκείνους που έχουν ήδη αποβιώσει. Ακόμη και άτομα σε χώρες που κάποτε ήταν πολύ πολιτισμένες, εκφράζουν τέτοιου είδους παράπονα. Διότι, χωρίς την καθοδήγηση του Θεού, ακόμη κι αν οι κυβερνώντες και οι κοινωνιολόγοι στύβουν το μυαλό τους για να διατηρήσουν τον ανθρώπινο πολιτισμό, είναι μάταιο. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γεμίσει το κενό που υπάρχει στην καρδιά των ανθρώπων, γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι η ζωή του ανθρώπου και καμία κοινωνική θεωρία δεν μπορεί να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα προβλήματα της κενότητας. Η επιστήμη, η γνώση, η ελευθερία, η δημοκρατία, η απόλαυση και η άνεση φέρνουν στον άνθρωπο μόνο προσωρινή παρηγοριά. Ακόμη και με αυτά τα πράγματα, ο άνθρωπος συνεχίζει αναπόφευκτα να αμαρτάνει και να παραπονιέται για την αδικία της κοινωνίας. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να εμποδίσουν τη λαχτάρα και την επιθυμία του ανθρώπου να εξερευνά. Αυτό συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος φτιάχτηκε από τον Θεό και οι ανούσιες θυσίες και εξερευνήσεις του δεν μπορούν παρά να του φέρνουν όλο και μεγαλύτερη ανησυχία και να τον κάνουν να βρίσκεται σε μια συνεχή κατάσταση άγχους, χωρίς να ξέρει πώς να αντιμετωπίσει το μέλλον της ανθρωπότητας ή πώς να αντιμετωπίσει το μονοπάτι που βρίσκεται μπροστά του, σε τέτοιο βαθμό που ο άνθρωπος καταλήγει να φοβάται ακόμη και την επιστήμη και τη γνώση και να φοβάται ακόμη περισσότερο το αίσθημα κενότητας. Σε αυτόν τον κόσμο, είτε ζεις σε μια ελεύθερη χώρα είτε σε μια χώρα χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα, είσαι εντελώς ανίκανος να ξεφύγεις από τη μοίρα της ανθρωπότητας. Είτε είσαι ο κυβερνών είτε ο κυβερνώμενος, είσαι εντελώς ανίκανος να ξεφύγεις από την επιθυμία να εξερευνήσεις τη μοίρα, τα μυστήρια και τον προορισμό της ανθρωπότητας ούτε είσαι, βέβαια, ικανός να ξεφύγεις από το ανεξήγητο αίσθημα της κενότητας. Τέτοιου είδους φαινόμενα, που είναι κοινά σε όλη την ανθρωπότητα, ονομάζονται κοινωνικά φαινόμενα από τους κοινωνιολόγους, αλλά κανένας σπουδαίος άνθρωπος δεν μπορεί να βγει μπροστά για να λύσει τέτοιου είδους προβλήματα. Ο άνθρωπος, εξάλλου, δεν είναι παρά άνθρωπος, και η θέση και η ζωή του Θεού δεν μπορούν να αντικατασταθούν από κανέναν άνθρωπο. Αυτό που χρειάζεται η ανθρωπότητα δεν είναι μόνο μια δίκαιη κοινωνία στην οποία όλοι είναι καλοταϊσμένοι, ίσοι και ελεύθεροι· αυτό που χρειάζεται η ανθρωπότητα είναι η σωτηρία του Θεού και η δική Του παροχή ζωής στον άνθρωπο. Μόνο όταν ο άνθρωπος λάβει την παροχή ζωής του Θεού και τη σωτηρία Του μπορούν να καλυφθούν οι ανάγκες του, η επιθυμία του να εξερευνά και το κενό που έχει μες στην καρδιά του. Αν ο λαός μιας χώρας ή ενός έθνους δεν μπορεί να λάβει τη σωτηρία και την προστασία του Θεού, τότε μια τέτοια χώρα ή ένα τέτοιο έθνος θα οδεύει προς την παρακμή, προς το σκότος, με αποτέλεσμα να αφανιστεί από τον Θεό.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Β΄: Ο Θεός κυριαρχεί επί της μοίρας όλης της ανθρωπότητας

Οι άνθρωποι περνούν τη ζωή τους, άλλοι στη φτώχεια κι άλλοι στα πλούτη, και ζουν είτε μια σύντομη είτε μια μακρά ζωή. Κάποιοι είναι απλοί άνθρωποι και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί και αριστοκράτες. Κάθε κοινωνική τάξη απαρτίζεται από ανθρώπους, αλλά, βασικά, όλοι ζουν με τον ίδιο τρόπο: Παλεύουν να αποκτήσουν φήμη και κέρδος ανάλογα με τις επιθυμίες, τις φιλοδοξίες και τη σατανική διάθεσή τους. Δεν θα αναπαυθεί η ψυχή τους αν δεν πετύχουν αυτούς τους στόχους. Αντικρίζοντας αυτήν την κατάσταση, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί: «Γιατί ζούνε έτσι οι άνθρωποι; Δεν υπάρχει άλλο μονοπάτι να ακολουθήσουν; Ζούνε πράγματι μόνο για να πίνουν και να τρώνε καλά δίχως σταματημό μέχρι να πεθάνουν; Πού πάνε τότε; Γιατί τόσες γενιές έχουν ζήσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Ποια είναι η ρίζα όλων αυτών;» Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν από πού προέρχονται, ποια είναι η αποστολή τους στη ζωή, ποιος έχει τον έλεγχο και είναι ο κυρίαρχος όλων. Μία μετά την άλλη, οι γενιές έρχονται και φεύγουν και ο καθένας ζει και πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο. Όλοι έρχονται και φεύγουν με τον ίδιο τρόπο και κανείς δεν βρίσκει έναν αληθινό τρόπο ή κάποιο μονοπάτι να βαδίσει στη ζωή του. Κανείς δεν αναζητά την αλήθεια γι’ αυτό το θέμα. Από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα, όλοι οι άνθρωποι ζουν με τον ίδιο τρόπο. Όλοι αναζητούν και περιμένουν. Εύχονται να δουν πώς θα είναι η ανθρωπότητα, αλλά ποτέ κανείς δεν γνωρίζει ούτε καταφέρνει να το δει αυτό. Εν τέλει, οι άνθρωποι απλούστατα δεν γνωρίζουν ποιος είναι Εκείνος που κυβερνά και κυριαρχεί επί των πάντων. Δεν γνωρίζουν καν αν Εκείνος υπάρχει. Δεν γνωρίζουν την απάντηση σε αυτό. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ζουν αβοήθητοι, με μια λαχτάρα χρόνο με τον χρόνο και να υπομένουν την κάθε μέρα μέχρι και σήμερα. Αν μάθαιναν γιατί γίνονται όλα αυτά, δεν θα έβρισκαν τότε ένα μονοπάτι να ακολουθήσουν κι έναν τρόπο να ζήσουν; Δεν θα μπορούσαν τότε να ξεφύγουν από όλη αυτήν την οδύνη; Δεν θα κατάφερναν να ζήσουν ξέχωρα από τις ανθρώπινες επιθυμίες κι ελπίδες; Όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν γιατί ζουν, γιατί πεθαίνουν και ποιος κυβερνάει τον κόσμο αυτό· όταν κατανοήσουν πως η απάντηση στην ερώτηση ποιος είναι ο κυρίαρχος των πάντων είναι ο Δημιουργός, τότε θα έχουν ένα μονοπάτι να ακολουθήσουν. Θα καταλάβουν πως πρέπει να αναζητήσουν την αλήθεια στα λόγια του Θεού για να βρουν έναν τρόπο να προοδεύσουν και πως δεν χρειάζεται να ζουν σε αυτήν τη δυστυχία βασιζόμενοι σε επιθυμίες κι ελπίδες. Αν ανακαλύψουν τον λόγο για τον οποίο ζουν και πεθαίνουν, δεν θα επακολουθήσει το τέλος της δυστυχίας και των δυσκολιών που περνούν οι άνθρωποι; Δεν θα τους προσφέρει λύτρωση αυτό; Τότε, θα έχουν βρει την πραγματική λύτρωση και θα έχουν απελευθερωθεί πλήρως.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο

Τι πρέπει να συλλογιστείτε αφότου ακούσατε το τραγούδι, «Αυτός που κυριαρχεί επί των πάντων»; Αν η ανθρωπότητα γνώριζε γιατί ζει και πεθαίνει, ποιος είναι ο αληθινός Κυρίαρχος αυτού του κόσμου και όλων των πραγμάτων και Εκείνος που κυβερνάει τα πάντα, πού ακριβώς βρίσκεται Αυτός και τι απαιτεί από τον άνθρωπο —αν η ανθρωπότητα κατανοούσε όλα αυτά τα πράγματα, τότε θα γνώριζε πώς να αντιμετωπίζει τον Δημιουργό, πώς να Τον λατρεύει και πώς να υποτάσσεται σ’ Αυτόν. Οι καρδιές των ανθρώπων θα έβρισκαν ένα στήριγμα, θα έβρισκαν όλοι τους τη γαλήνη και την ευτυχία και δεν θα περνούσαν πλέον όλα αυτά τα βάσανα και τον πόνο. Σε τελική ανάλυση, η αλήθεια πρέπει να γίνει κατανοητή. Το μονοπάτι ζωής που διαλέγουν να ακολουθήσουν οι άνθρωποι είναι κρίσιμο. Το ίδιο σημαντικός είναι και ο τρόπος με τον οποίο ζουν. Ο τρόπος με τον οποίο ζει κάποιος και το μονοπάτι που διαβαίνει κρίνουν το αν η ζωή του είναι χαρούμενη ή θλιβερή. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι άνθρωποι. Όταν ακούνε αυτόν τον ύμνο, ίσως νιώσουν το εξής συναίσθημα βαθιά μέσα τους: «Οι ζωές κάθε ανθρώπου ακολουθούν αυτό το μοτίβο· οι αρχαίοι δεν αποτελούσαν εξαίρεση και οι σύγχρονοι είναι ίδιοι με τους παλιούς. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει αλλάξει τρόπους. Άρα, υπάρχει κάποιος Κυρίαρχος της ανθρωπότητας, ένας θρυλικός Θεός που κυβερνάει τα πάντα; Αν η ανθρωπότητα βρει τον Θεό, Εκείνον που κυβερνάει τα πάντα, δεν θα καταφέρει να νιώσει ευτυχία; Τώρα λοιπόν, το κλειδί είναι να βρεθούν οι ρίζες της ανθρωπότητας. Πού βρίσκονται αυτές οι ρίζες; Οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν σε ένα άλλο βασίλειο αν καταφέρουν να τις βρουν. Αν δεν τα καταφέρουν και συνεχίσουν να ζουν τη ζωή τους όπως έκαναν πάντα, θα καταφέρουν να βρουν την ευτυχία;» Αν οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον Θεό, ακόμα κι αν γνωρίζουν πως είναι βαθιά διεφθαρμένοι, πώς θα πορευτούν τότε; Μπορούν να λύσουν το πραγματικό πρόβλημα της διαφθοράς; Μπορούν να βαδίσουν στο μονοπάτι της σωτηρίας; Παρόλο που μπορεί να θέλεις να αλλάξεις προς το καλύτερο και να βιώσεις την ανθρώπινη ομοιότητα, μπορείς να το κάνεις; Δεν έχεις κάποιο μονοπάτι που να σου το επιτρέπει αυτό. Κάποιοι, για παράδειγμα, ζούνε για τα παιδιά τους· μπορεί εσύ να λες πως δεν θες να το κάνεις αυτό, αλλά μπορείς να το πετύχεις; Κάποιοι τρέχουν και δεν φτάνουν γιατί ασχολούνται διαρκώς με τα πλούτη, τη φήμη και το κέρδος. Εσύ μπορεί να λες πως δεν θα ήθελες να το κάνεις αυτό, αλλά μπορείς να το πετύχεις στ’ αλήθεια; Άθελά σου, βρίσκεσαι ήδη σε αυτό το μονοπάτι και ενώ μπορεί πράγματι να θέλεις να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο ζεις, δεν μπορείς να το κάνεις. Δεν είναι στο χέρι σου ο τρόπος με τον οποίο ζεις μέσα σε αυτόν τον κόσμο! Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή οι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον αληθινό Θεό και δεν έχουν κερδίσει την αλήθεια. Τι συντηρεί το πνεύμα των ανθρώπων; Πού απευθύνονται για να βρουν πνευματική υποστήριξη; Για να βρουν πνευματική υποστήριξη, οι άνθρωποι καταφεύγουν σε οικογενειακές συγκεντρώσεις· στην ευτυχία του γάμου· στην απόλαυση υλικών αγαθών· στα πλούτη, τη φήμη και τα κέρδη· στο κύρος, τα συναισθήματα και τις καριέρες τους, καθώς και στην ευτυχία της επόμενης γενιάς. Υπάρχει κάποιος που δεν καταφεύγει σε όλα αυτά για να βρει πνευματική υποστήριξη; Όσοι έχουν παιδιά, τη βρίσκουν στα παιδιά τους· όσοι δεν έχουν παιδιά, τη βρίσκουν στις καριέρες τους, στον γάμο, στην κοινωνική τους θέση, στη φήμη και το κέρδος. Συνεπώς, οι τρόποι ζωής που προκύπτουν είναι όλοι ίδιοι· υπόκεινται όλοι στον έλεγχο και τη δύναμη του Σατανά. Παρά τη θέλησή τους, όλοι τρέχουν και δεν φτάνουν για χάρη της φήμης, του κέρδους, των μελλοντικών προοπτικών τους, της καριέρας τους, του γάμου τους, της οικογένειάς τους ή για χάρη της επόμενης γενιάς και των σαρκικών απολαύσεων. Είναι αυτό το σωστό μονοπάτι; Όσο απασχολημένοι κι αν παραμένουν οι άνθρωποι στον κόσμο αυτόν, όσο πετυχημένοι επαγγελματικά κι αν είναι, όσο ευτυχισμένες και μεγάλες κι αν είναι οι οικογένειές τους, όσο υψηλό κύρος και να έχουν, είναι ικανοί να ακολουθήσουν το σωστό μονοπάτι της ανθρώπινης ζωής; Κυνηγώντας τη φήμη και το κέρδος, τα εγκόσμια ή την καριέρα τους, μπορούν να δουν το γεγονός πως ο Θεός δημιούργησε όλα τα πράγματα και πως Εκείνος είναι ο κυρίαρχος της μοίρας της ανθρωπότητας; Αυτό είναι αδύνατο. Ό,τι κι αν επιδιώκουν οι άνθρωποι και σε όποιου είδους μονοπάτι κι αν βαδίζουν, αν δεν αναγνωρίζουν το γεγονός πως ο Θεός είναι ο Κυρίαρχος του πεπρωμένου της ανθρωπότητας, τότε το μονοπάτι στο οποίο βαδίζουν είναι λανθασμένο. Δεν είναι το σωστό μονοπάτι, αλλά το διεστραμμένο μονοπάτι, το μονοπάτι του κακού. Δεν έχει σημασία αν έχεις αντλήσει ικανοποίηση από το πνευματικό σου στήριγμα ή όχι. Δεν έχει σημασία πού βρίσκεις το στήριγμα αυτό: Η πίστη αυτή δεν είναι αληθινή και δεν είναι το σωστό μονοπάτι για την ανθρώπινη ζωή. Τι σημαίνει να έχει κανείς αληθινή πίστη; Σημαίνει να αποδέχεται την εμφάνιση του Θεού και το έργο Του και να αποδέχεται κάθε αλήθεια που έχει εκφράσει Εκείνος. Αυτή η αλήθεια είναι το σωστό μονοπάτι για την ανθρώπινη ζωή. Είναι η αλήθεια και η ζωή που θα πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι. Το σωστό μονοπάτι στη ζωή είναι να ακολουθεί κανείς τον Θεό και να μπορεί, υπό την ηγεσία του λόγου Του, να κατανοεί την αλήθεια, να ξεχωρίζει το καλό απ’ το κακό, να γνωρίζει τι είναι θετικό και τι αρνητικό και να αντιλαμβάνεται την κυριαρχία και την παντοδυναμία Του. Όταν οι άνθρωποι κατανοήσουν εις βάθος πως ο Θεός δεν έπλασε απλώς τους ουρανούς, τη γη και όλα τα πράγματα, αλλά είναι και ο Κυρίαρχος του σύμπαντος και των πάντων, τότε θα μπορέσουν να υποταχθούν σε όλες τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του. Τότε θα ζήσουν σύμφωνα με τον λόγο Του, θα έχουν φόβο Θεού και θα αποφεύγουν το κακό. Αυτό σημαίνει να βαδίζει κανείς στο σωστό μονοπάτι της ανθρώπινης ζωής. Όταν οι άνθρωποι το ακολουθήσουν, θα μπορέσουν να κατανοήσουν τον λόγο για τον οποίο ζει ο άνθρωπος και τον τρόπο ζωής με τον οποίο θα μπορέσουν να ζήσουν στο φως και να λάβουν την ευλογία του Θεού και την έγκρισή Του.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο

Μερικοί άνθρωποι έχουν βαθιά, ειλικρινή κατανόηση της φράσης «είναι μοιραίο», όμως δεν πιστεύουν στο ελάχιστο στην κυριαρχία του Θεού· δεν πιστεύουν πως η ανθρώπινη μοίρα είναι διευθετημένη και ενορχηστρωμένη από τον Θεό και είναι απρόθυμοι να υποταχθούν στην κυριαρχία του Θεού. Τέτοιοι άνθρωποι είναι σαν έρμαια του ωκεανού, κλυδωνίζονται στα κύματα, παρασύρονται από το ρεύμα και δεν έχουν καμία επιλογή παρά να περιμένουν παθητικά και να αποδεχθούν τη μοίρα τους. Ωστόσο, δεν αναγνωρίζουν πως η ανθρώπινη μοίρα υπόκειται στην κυριαρχία του Θεού· δεν μπορούν να γνωρίσουν την κυριαρχία του Θεού εξ ιδίας πρωτοβουλίας και, έτσι, να αποκτήσουν γνώση της εξουσίας του Θεού, να υποταχθούν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού, να σταματήσουν να αντιστέκονται στη μοίρα και να ζήσουν υπό τη φροντίδα, την προστασία και την καθοδήγηση του Θεού. Με άλλα λόγια, το να αποδέχεσαι τη μοίρα δεν είναι το ίδιο με το να υποτάσσεσαι στην κυριαρχία του Δημιουργού· η πίστη στη μοίρα δεν σημαίνει πως κάποιος δέχεται, αναγνωρίζει και γνωρίζει την κυριαρχία του Δημιουργού· η πίστη στη μοίρα είναι απλώς η αναγνώριση της αλήθειας της και των επιφανειακών εκδηλώσεών της. Διαφέρει από το να γνωρίζεις πώς κυβερνά ο Δημιουργός τη μοίρα της ανθρωπότητας, από το να αναγνωρίζεις πως ο Δημιουργός είναι η πηγή του κράτους πάνω στη μοίρα των πάντων και απέχει παρασάγγας από το να υποτάσσεσαι στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Δημιουργού για τη μοίρα της ανθρωπότητας. Ας πούμε πως ένας άνθρωπος πιστεύει μόνο στη μοίρα, και μάλιστα έχει έντονα αισθήματα γι’ αυτήν, αλλά δεν μπορεί, ως εκ τούτου, να γνωρίσει και να αναγνωρίσει την κυριαρχία του Δημιουργού στη μοίρα των ανθρώπων, να υποταχθεί σ’ αυτήν και να την αποδεχτεί. Στην περίπτωση αυτή, η ζωή του θα είναι μια τραγωδία· θα είναι, παρόλα αυτά, μια ζωή μάταιη και ένα κενό. Θα εξακολουθεί να μην μπορεί να παραδοθεί στο κράτος του Δημιουργού, να γίνει ένα δημιουργημένο ανθρώπινο ον με την αληθινή σημασία του όρου και να κερδίσει την αναγνώριση του Δημιουργού. Ένας άνθρωπος που γνωρίζει και βιώνει πραγματικά την κυριαρχία του Δημιουργού θα πρέπει να βρίσκεται σε θετική κατάσταση, όχι να είναι αρνητικός και παραιτημένος. Καθώς αναγνωρίζει πως τα πάντα είναι προαποφασισμένα, έχει μέσα του έναν ακριβή ορισμό της ζωής και της μοίρας, ο οποίος είναι ότι ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου υπόκειται στην κυριαρχία του Δημιουργού. Όταν σκέφτεται τον δρόμο που έχει διανύσει, όταν θυμάται κάθε φάση του ταξιδιού της ζωής του, βλέπει πως, σε κάθε βήμα, είτε το ταξίδι του ήταν δύσκολο είτε ομαλό, ο Θεός κατηύθυνε το μονοπάτι του και του το διευθετούσε. Κατανοεί πως ο σχολαστικός σχεδιασμός του Θεού, καθώς και οι προσεκτικές διευθετήσεις Του ήταν τα πράγματα που τον έφεραν, εν αγνοία του, στο σήμερα. Συνειδητοποιεί πως το να μπορεί κανείς να αποδέχεται την κυριαρχία του Δημιουργού, να αποδέχεται τη σωτηρία Του, είναι η μεγαλύτερη ευλογία στη ζωή ενός ανθρώπου! Αν ένας άνθρωπος έχει αρνητική στάση απέναντι στη μοίρα, αυτό αποδεικνύει πως αντιστέκεται σε όλα όσα έχει διευθετήσει ο Θεός γι’ αυτόν και δεν έχει υποτακτική στάση. Αν κάποιος έχει θετική στάση απέναντι στην κυριαρχία του Θεού επί της ανθρώπινης μοίρας, τότε, όταν σκέφτεται το ταξίδι του, όταν βιώσει στ’ αλήθεια την κυριαρχία του Θεού, θα έχει μια πιο γνήσια επιθυμία να υποταχθεί σε όλα όσα έχει διευθετήσει ο Θεός, θα έχει περισσότερη αποφασιστικότητα και πίστη για να αφήσει τον Θεό να ενορχηστρώσει τη μοίρα του και να μην επαναστατεί πια ενάντια στον Θεό. Αυτό συμβαίνει επειδή βλέπει πως, όταν οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι πάει να πει μοίρα ή δεν καταλαβαίνουν την κυριαρχία του Θεού, απλώς παλεύουν και σκοντάφτουν ξεροκέφαλα μες στην ομίχλη, κι εκείνο το ταξίδι είναι υπερβολικά κοπιαστικό, και προκαλεί υπερβολικά μεγάλο σπαραγμό. Επομένως, όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν πως ο Θεός κυριαρχεί στην ανθρώπινη μοίρα, οι έξυπνοι, αντί να συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια στη μοίρα και να επιδιώκουν με τον δικό τους τρόπο τους λεγόμενους «στόχους ζωής» που έχουν, επιλέγουν να γνωρίσουν και να αποδεχτούν την κυριαρχία του Θεού και να αποχαιρετήσουν τις επώδυνες ημέρες που «προσπαθούσαν να φτιάξουν μια καλή ζωή με τα δυο τους χέρια». Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει τον Θεό, όταν δεν μπορεί να Τον δει, όταν δεν μπορεί να γνωρίσει αληθινά και ξεκάθαρα την κυριαρχία του Θεού, η κάθε μέρα είναι ανούσια, άνευ αξίας και απερίγραπτα οδυνηρή. Όπου κι αν βρίσκεται ένας άνθρωπος και όποια κι αν είναι η δουλειά του, τα μέσα της επιβίωσής του και οι στόχοι που επιδιώκει δεν του φέρνουν τίποτε άλλο παρά ατελείωτο σπαραγμό και πόνο που δύσκολα ξεπερνιέται, που δεν αντέχει να αναπολήσει. Μόνο αν αποδεχτεί κανείς την κυριαρχία του Δημιουργού, υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του και επιδιώξει να αποκτήσει αληθινή ανθρώπινη ζωή μπορεί να απελευθερωθεί σταδιακά από όλο τον σπαραγμό και τον πόνο, καθώς και να απαλλαγεί σταδιακά από όλη την κενότητα της ανθρώπινης ζωής.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄

Επειδή οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τις ενορχηστρώσεις και την κυριαρχία του Θεού, πάντα αντιμετωπίζουν τη μοίρα με απείθεια και με επαναστατική στάση, και πάντα θέλουν να απαλλαγούν από την εξουσία και την κυριαρχία του Θεού και από τα όσα τους επιφυλάσσει η μοίρα, ελπίζοντας, μάταια, πως θα αλλάξουν τις παρούσες τους συνθήκες, αλλά και τη μοίρα τους. Ωστόσο, ποτέ δεν μπορούν να επιτύχουν και ανατρέπονται σε κάθε στροφή. Ο αγώνας αυτός, ο οποίος λαμβάνει χώρα βαθιά μέσα στην ψυχή τους, τους προκαλεί πόνο κι αυτός ο πόνος χαράσσεται στα κόκαλα καθώς, και παράλληλα τους κάνει να χαραμίσουν τη ζωή τους. Ποια είναι η αιτία του πόνου αυτού; Οφείλεται στην κυριαρχία του Θεού ή στο ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε άτυχος; Προφανώς, κανένα δεν ισχύει. Στην πραγματικότητα, προκαλείται από τα μονοπάτια που παίρνουν οι άνθρωποι, απ’ τους τρόπους με τους οποίους επιλέγουν να ζήσουν τη ζωή τους. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να μην έχουν βιώσει αυτά τα πράγματα. Ωστόσο, όταν γνωρίζεις πραγματικά, όταν αναγνωρίζεις πραγματικά πως ο Θεός έχει κυριαρχία πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, όταν κατανοείς πραγματικά πως όλα αυτά στα οποία κυριαρχεί ο Θεός και τα οποία διευθετεί για σένα σού παρέχουν μεγάλο όφελος και προστασία, τότε απαλύνεται σταδιακά ο πόνος που νιώθεις και όλο σου το είναι σταδιακά χαλαρώνει, ελευθερώνεται και απελευθερώνεται. Κρίνοντας από την κατάσταση της πλειονότητας των ανθρώπων, αντικειμενικά, δεν μπορούν να αποδεχτούν πραγματικά την πρακτική αξία και το νόημα της κυριαρχίας του Δημιουργού πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, παρόλο που σε υποκειμενικό επίπεδο δεν θέλουν να συνεχίσουν να ζουν όπως ζούσαν πριν και θέλουν ανακούφιση από τον πόνο τους· αντικειμενικά, δεν μπορούν να αναγνωρίσουν και να υποταχθούν πραγματικά στην κυριαρχία του Δημιουργού, πολύ λιγότερο δε, γνωρίζουν πώς να αναζητήσουν και να δεχθούν τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Δημιουργού. Έτσι, αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν πραγματικά το γεγονός πως ο Δημιουργός κυριαρχεί επί της ανθρώπινης μοίρας και κάθε ανθρώπινου ζητήματος, αν δεν μπορούν να υποταχθούν πραγματικά στο κράτος του Δημιουργού, τότε θα τους είναι δύσκολο να μην υποκινούνται και να μην περιορίζονται από την ιδέα πως «η μοίρα κάποιου βρίσκεται στα ίδια του τα χέρια». Θα τους είναι δύσκολο να απαλλαγούν από τον πόνο του έντονου αγώνα τους ενάντια στη μοίρα και την εξουσία του Δημιουργού και, φυσικά, θα τους είναι επίσης δύσκολο να γίνουν πραγματικά απελευθερωμένοι και ελεύθεροι, να γίνουν άνθρωποι που λατρεύουν τον Θεό. Ο πιο απλός τρόπος για να ελευθερωθεί κανείς από την κατάσταση αυτή είναι να αποχαιρετήσει τον πρότερο τρόπο ζωής του· να πει αντίο στους προηγούμενους στόχους του στη ζωή· να συνοψίσει και να αναλύσει τον προηγούμενο τρόπο ζωής, την άποψη για τη ζωή, τις επιδιώξεις, τις επιθυμίες και τις βλέψεις του, και έπειτα να τα συγκρίνει με τις προθέσεις του Θεού και τις απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο, και να δει αν κάποιο από αυτά είναι συμβατό με τις προθέσεις του Θεού, αν κάποιο από αυτά συμβαδίζει με τις απαιτήσεις του Θεού, αν κάποιο από αυτά δίνει τις σωστές αξίες της ζωής, οδηγεί κάποιον στο να κατανοήσει όλο και περισσότερο την αλήθεια και του επιτρέπει να ζει με την ανθρώπινη φύση και την ομοιότητα ενός ανθρώπου. Όταν ερευνάς επανειλημμένα και αναλύεις προσεκτικά τους διάφορους στόχους που επιδιώκουν οι άνθρωποι στη ζωή και τους διάφορους τρόπους ζωής τους, θα βρεις πως ούτε ένας δεν ακολουθεί την αρχική πρόθεση που είχε ο Δημιουργός όταν δημιούργησε την ανθρωπότητα. Όλοι τους απομακρύνουν τους ανθρώπους από την κυριαρχία και τη φροντίδα του Δημιουργού· είναι όλοι τους παγίδες που κάνουν τους ανθρώπους να εξαχρειώνονται και τους οδηγούν στην κόλαση. Αφού το αναγνωρίσεις αυτό, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να εγκαταλείψεις την παλιά σου άποψη για τη ζωή, να μείνεις μακριά από τις διάφορες παγίδες, να αφήσεις τον Θεό να πάρει τον έλεγχο της ζωής σου και να κάνει διευθετήσεις γι’ αυτήν, να επιζητάς μόνο να υποταχθείς στις ενορχηστρώσεις και την καθοδήγηση του Θεού, χωρίς να κάνεις καμία δική σου επιλογή, και να γίνεις ένας άνθρωπος που λατρεύει τον Θεό. Ενώ ακούγεται εύκολο, είναι δύσκολο να το κάνεις. Μερικοί άνθρωποι αντέχουν τον πόνο του, άλλοι όχι. Μερικοί είναι διατεθειμένοι να συμμορφωθούν, άλλοι είναι απρόθυμοι. Εκείνοι που είναι απρόθυμοι, στερούνται της επιθυμίας και της αποφασιστικότητας να το κάνουν· έχουν σαφή επίγνωση της κυριαρχίας του Θεού, γνωρίζουν πολύ καλά πως ο Θεός είναι Αυτός που σχεδιάζει και διευθετεί την ανθρώπινη μοίρα, ωστόσο, εξακολουθούν να κλοτσούν και να παλεύουν, παραμένουν ασυμφιλίωτοι με το να αφήσουν τη μοίρα τους στην παλάμη του Θεού και να υποταχθούν στην κυριαρχία του Θεού· επιπλέον, αισθάνονται δυσαρέσκεια για τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού. Επομένως, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δουν μόνοι τους για τι είναι ικανοί· θέλουν να αλλάξουν τη μοίρα τους με τα δυο τους χέρια ή να βρουν την ευτυχία με τις δικές τους δυνάμεις, να δουν αν μπορούν να ξεπεράσουν τα όρια της εξουσίας του Θεού και να υπερβούν την κυριαρχία του Θεού. Η τραγωδία του ανθρώπου δεν είναι πως επιδιώκει μια ευτυχισμένη ζωή, πως επιδιώκει φήμη και κέρδη ή πως αγωνίζεται ενάντια στην ίδια του τη μοίρα μέσα από την ομίχλη, αλλά πως, αφού έχει δει την ύπαρξη του Δημιουργού, αφού έχει μάθει το γεγονός πως ο Δημιουργός έχει κυριαρχία πάνω στην ανθρώπινη μοίρα, εξακολουθεί να μην μπορεί να επιστρέψει από το λάθος μονοπάτι, δεν μπορεί να βγάλει τα πόδια του από τη λάσπη, και απλώς σκληραίνει την καρδιά του και επιμένει στα ίδια λάθη. Θα προτιμούσε να συνεχίσει να χτυπιέται στη λάσπη, να ανταγωνίζεται πεισματικά την κυριαρχία του Θεού, να αντιστέκεται σε αυτήν μέχρι τέλους, όλα αυτά δίχως το παραμικρό ίχνος μετάνοιας. Μόνο όταν κείτεται τσακισμένος και ματωμένος παίρνει, επιτέλους, την απόφαση να τα παρατήσει και να γυρίσει πίσω. Αυτή είναι η αληθινή τραγωδία του ανθρώπου. Λέω, επομένως, πως εκείνοι που επιλέγουν να υποταχθούν είναι σοφοί, ενώ εκείνοι που επιλέγουν να πασχίσουν και να διαφύγουν είναι ανόητοι και ξεροκέφαλοι.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Γ΄