Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Έργο και είσοδος (6)

Το έργο και η είσοδος είναι εγγενώς πρακτικά και αναφέρονται στο έργο του Θεού και στην είσοδο του ανθρώπου. Η πλήρης έλλειψη κατανόησης του ανθρώπου για το πραγματικό πρόσωπο του Θεού και το έργο Του έχει δημιουργήσει τεράστιες δυσκολίες στην είσοδό του. Μέχρι σήμερα, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να μη γνωρίζουν τι έργο επιτελεί ο Θεός κατά τις έσχατες ημέρες ή γιατί ο Θεός υπομένει ακραίο εξευτελισμό, προκειμένου να ενσαρκωθεί και να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο στα καλά και στα άσχημα. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τίποτα για τον στόχο του έργου του Θεού, ούτε για τον σκοπό του σχεδίου του Θεού για τις έσχατες ημέρες. Για διάφορους λόγους, οι άνθρωποι είναι πάντοτε αδιάφοροι και αμφίσημοι[1] απέναντι στην είσοδο που απαιτεί ο Θεός, κάτι που έχει επιφέρει τεράστιες δυσκολίες στο έργο του ενσαρκωμένου Θεού. Φαίνεται πως όλοι οι άνθρωποι έχουν γίνει εμπόδιο και, μέχρι σήμερα, εξακολουθούν να μην έχουν καθόλου σαφή κατανόηση. Εντούτοις, θα μιλήσω για το έργο που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο και για την επείγουσα πρόθεση του Θεού, ώστε όλοι σας να γίνετε αφοσιωμένοι υπηρέτες του Θεού, οι οποίοι, σαν τον Ιώβ, θα προτιμούσατε να πεθάνετε, παρά να απορρίψετε το έργο του Θεού, και θα υπομένετε κάθε εξευτελισμό και, σαν τον Πέτρο, θα προσφέρετε ολόκληρη την ύπαρξή σας στον Θεό και θα γίνετε οι οικείοι του Θεού που θα σας έχει κερδίσει κατά τις έσχατες ημέρες. Είθε όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές να κάνουν ό,τι μπορούν για να προσφέρουν ολόκληρη την ύπαρξή τους στο θείο θέλημα του Θεού, να γίνουν άγιοι υπηρέτες στον οίκο του Θεού και να απολαύσουν την υπόσχεση του απείρου που έχει δώσει ο Θεός, ώστε η καρδιά του Θεού Πατέρα να μπορέσει σύντομα να απολαύσει ειρηνική ανάπαυση. Η «επίτευξη του θελήματος του Θεού Πατέρα» θα πρέπει να είναι το σύνθημα όλων εκείνων που αγαπούν τον Θεό. Αυτά τα λόγια πρέπει να λειτουργούν ως ένας οδηγός του ανθρώπου για την είσοδό του και ως μια πυξίδα που να υποδεικνύει την κατεύθυνση των ενεργειών του. Αυτή είναι η αποφασιστικότητα που θα έπρεπε να έχει ο άνθρωπος. Να ολοκληρώσει ενδελεχώς το έργο του Θεού επί της γης και να συνεργαστεί στο έργο του ενσαρκωμένου Θεού· αυτό είναι το καθήκον του ανθρώπου. Μια μέρα, όταν θα έχει ολοκληρωθεί το έργο του Θεού, ο άνθρωπος θα Τον αποχαιρετήσει για μια πρώιμη επιστροφή στον επουράνιο Πατήρ. Αυτή δεν είναι η ευθύνη στην οποία πρέπει να αντεπεξέλθει ο άνθρωπος;

Όταν κατά την Εποχή της Χάριτος, ο Θεός επέστρεψε στον τρίτο ουρανό, το έργο του Θεού για τη λύτρωση όλης της ανθρωπότητας είχε στην ουσία ήδη μεταβεί στην τελευταία του πράξη. Το μόνο που απέμεναν στη γη ήταν ο σταυρός που είχε κουβαλήσει ο Ιησούς, η έξοχη σινδόνη στην οποία σαβανώθηκε ο Ιησούς, το αγκάθινο στέμμα και η κόκκινη χλαίνη που φορούσε ο Ιησούς (αυτά ήταν αντικείμενα που χρησιμοποίησαν οι Ιουδαίου για να Τον χλευάσουν). Δηλαδή, το έργο της σταύρωσης του Ιησού είχε προκαλέσει σάλο για κάποιο διάστημα, και μετά καταλάγιασε. Από εκείνη τη στιγμή, οι μαθητές του Ιησού άρχισαν να πραγματοποιούν το έργο Του, καθοδηγώντας και ποτίζοντας τις απανταχού εκκλησίες. Το περιεχόμενο του έργου τους ήταν το εξής: να κάνουν όλους τους ανθρώπους να μετανοήσουν, να παραδεχτούν τις αμαρτίες τους και να βαπτιστούν. Οι απόστολοι διέδιδαν την εκ των έσω ιστορία της σταύρωσης του Ιησού και τα όσα διαδραματίστηκαν πραγματικά. Έτσι, μη μπορώντας να αντισταθούν, όλοι γονάτιζαν ενώπιον του Ιησού και παραδέχονταν τις αμαρτίες τους. Επιπλέον, οι απόστολοι πήγαν παντού για να μεταδώσουν τα λόγια που εξέφερε ο Ιησούς. Από εκείνο το σημείο, ξεκίνησε η οικοδόμηση των εκκλησιών, κατά την Εποχή της Χάριτος. Αυτό για το οποίο μιλούσε ο Ιησού, κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής, εστίαζε επίσης στη ζωή του ανθρώπου και στο θέλημα του επουράνιου Πατρός. Πολλά από εκείνα τα λόγια και τις πρακτικές διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό από τα σημερινά, απλώς επειδή οι εποχές είναι διαφορετικές. Όμως, η ουσία τους είναι η ίδια. Και τα δύο είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το έργο του ενσαρκωμένου Πνεύματος του Θεού. Αυτού του είδους το έργο και αυτά τα λόγια έχουν συνεχιστεί μέχρι σήμερα. Εξ αυτού, αυτό που ακόμα μοιράζονται οι σημερινές θρησκευτικές εκκλησίες, είναι κάτι το οποίο παραμένει εντελώς αμετάβλητο. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο του Ιησού, το σωστό μονοπάτι που χάραξε ο Ιησούς Χριστός άρχισε να επικρατεί στη γη. Όμως, ο Θεός άρχισε να σχεδιάζει ένα άλλο στάδιο του έργου Του, το ζήτημα της ενσάρκωσης κατά τις έσχατες ημέρες. Για τον άνθρωπο, με τη σταύρωση του Θεού ολοκληρώθηκε το έργο του ενσαρκωμένου Θεού, λυτρώθηκε όλη η ανθρωπότητα και Του δόθηκε η δυνατότητα να πάρει υπό την κατοχή Του το κλειδί για τον Άδη. Όλοι πιστεύουν ότι το έργο του Θεού έχει επιτευχθεί πλήρως. Στην πραγματικότητα, για τον Θεό, μόνο ένα μικρό μέρος του έργου Του έχει επιτευχθεί. Εκείνος έχει απλώς λυτρώσει την ανθρωπότητα· δεν την έχει κατακτήσει, πόσο μάλλον έχει αλλάξει την ασχήμια του Σατανά στον άνθρωπο. Γι’ αυτό, ο Θεός λέει «παρόλο που η ενσάρκωσή Μου υπέμεινε τον πόνο του θανάτου, αυτός δεν ήταν ο αποκλειστικός στόχος της ενσάρκωσής Μου. Ο Ιησούς είναι ο λατρευτός Μου Υιός και σταυρώθηκε για Εμένα, όμως δεν ολοκλήρωσε πλήρως το έργο Μου. Έφερε εις πέρας μόνο ένα μέρος αυτού». Γι’ αυτό, ο Θεός ξεκίνησε τον δεύτερο γύρο των σχεδίων Του, προκειμένου να συνεχίσει το έργο της ενσάρκωσης. Η υπέρτατη πρόθεση του Θεού είναι να οδηγήσει στην τελείωση και να κερδίσει τους πάντες, να τους σώσει από τα χέρια του Σατανά. Γι’ αυτό ο Θεός προετοιμάστηκε για άλλη μια φορά να ριψοκινδυνέψει να ενσαρκωθεί. Αυτό που νοείται ως «ενσάρκωση» είναι πως η σάρκα δεν φέρνει δόξα μαζί Του (επειδή το έργο του Θεού δεν έχει τελειώσει ακόμα), αλλά Αυτός εμφανίζεται με την ταυτότητα του λατρευτού Υιού, και είναι ο Χριστός, με τον οποίον ο Θεός είναι πολύ ευχαριστημένος. Γι’ αυτό λέγεται ότι «αψηφά τον κίνδυνο». Η ενσαρκωμένη σάρκα έχει απειροελάχιστη δύναμη, και η δύναμή Του απέχει παρασάγγας από την εξουσία του Πατρός στον ουρανό· Εκείνος επιτελεί απλώς τη διακονία της σάρκας, φέροντας εις πέρας το έργο και την αποστολή του Πατρός, χωρίς να εμπλέκεται σε οποιοδήποτε άλλο έργο. Φέρει εις πέρας μόνο ένα μέρος του έργου. Γι’ αυτό, ο Θεός αποκαλείται «Χριστός», με τον ερχομό Του στη γη. Αυτό είναι το εμπεδωμένο νόημα. Ο λόγος που λέγεται ότι ο ερχομός συνοδεύεται από πειρασμούς, είναι επειδή μόνο ένα τμήμα του έργου πραγματοποιείται. Επιπλέον, ο λόγος για τον οποίον ο Πατήρ Θεός Τον αποκαλεί απλώς «Χριστό» και «λατρευτό Υιό», και δεν Του έχει αποδώσει όλη τη δόξα, είναι ακριβώς επειδή η ενσάρκωση έρχεται για να επιτελέσει ένα τμήμα του έργου, όχι για να εκπροσωπήσει τον επουράνιο Πατρός, παρά μόνο για να εκπληρώσει τη διακονία του λατρευτού Υιού. Όταν ο λατρευτός Υιός ολοκληρώσει την πλήρη αποστολή που έχει αποδεχτεί να κουβαλήσει στους ώμους Του, ο Πατήρ θα Του αποδώσει πλήρη δόξα μαζί με την ταυτότητα του Πατρός. Κάποιος μπορεί να πει ότι αυτός είναι ο θεϊκός κανόνας. Επειδή Εκείνος που ενσαρκώθηκε και ο επουράνιος Πατήρ είναι σε δύο διαφορετικές περιστάσεις, κοιτάζονται μεταξύ τους μόνο μέσω του Πνεύματος, ο Πατήρ επιτηρεί τον λατρευτό Υιό, όμως ο Υιός δεν μπορεί να δει τον Πατήρ από μακριά. Επειδή η λειτουργία της σάρκας είναι υπερβολικά περιορισμένη, και Εκείνος έχει την πιθανότητα να δολοφονηθεί ανά πάσα στιγμή, έτσι λέγεται ότι ο ερχομός Του συνοδεύεται από μεγάλο κίνδυνο. Αυτό ισούται με μια εκ νέου παραχώρηση του λατρευτού Υιού από τον Θεό και την εναπόθεσή Του μέσα στο στόμα του λύκου. Είναι απειλητικό για τη ζωή, το γεγονός ότι ο Θεός Τον εναπόθεσε στο μέρος όπου είναι πιο επικεντρωμένος ο Σατανάς. Ακόμα και σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση, ο Θεός και πάλι παρέδωσε τον λατρευτό Του Υιό στους ανθρώπους ενός βρωμερού, έκφυλου μέρους, προκειμένου να τον «αναθρέψουν». Αυτό συνέβη επειδή είναι ο μόνος τρόπος για να έχει πλήρες νόημα το έργο του Θεού, καθώς και ο μόνος τρόπος για να εκπληρωθούν όλες οι επιθυμίες του Θεού Πατέρα, αλλά και να επιτευχθεί το τελευταίο μέρος του έργου Του στην ανθρωπότητα. Ο Ιησούς έφερε εις πέρας μόνο ένα στάδιο από το έργο του Θεού Πατέρα. Λόγω των περιορισμών που ενέχει η ενσάρκωση και των διαφορών στο έργο που επιτελέστηκε, ο ίδιος ο Ιησούς δεν γνώριζε ότι θα υπήρχε μια δεύτερη ενσάρκωση. Επομένως, κανένας ερμηνευτής της Βίβλου και κανένας προφήτης δεν τόλμησε να προφητεύσει σαφώς ότι ο Θεός θα ενσαρκωνόταν ξανά κατά τις έσχατες ημέρες, ότι θα ενσαρκωνόταν, δηλαδή, και πάλι για να επιτελέσει το δεύτερο μέρος του έργου της ενσάρκωσής Του. Συνεπώς, κανένας δεν συνειδητοποίησε ότι ο Θεός είχε ήδη από καιρό κρυφτεί στη σάρκα. Δεν είναι άξιο απορίας, καθώς μόνο αφότου ο Ιησούς αναστήθηκε και αναλήφθηκε στους ουρανούς, αποδέχθηκε Εκείνος αυτήν την αποστολή, έτσι δεν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη προφητεία για τη δεύτερη ενσάρκωση του Θεού και είναι κάτι το αστάθμητο για τον ανθρώπινο νου. Σε όλα τα πολυάριθμα προφητικά βιβλία της Βίβλου, δεν υπάρχουν λόγια που να το αναφέρουν αυτό ξεκάθαρα. Αλλά όταν ήρθε ο Ιησούς για να εργαστεί, υπήρχε ήδη μια σαφής προφητεία που έλεγε πως μία παρθένος θα κυοφορούσε και θα γεννούσε υιό, πως η σύλληψή Του, δηλαδή, θα γινόταν από το Άγιο Πνεύμα. Όπως και να ’χει, και πάλι ο Θεός είπε ότι ήταν απειλητικό για τη ζωή. Οπότε, τι λέει αυτό για το σήμερα; Δεν προκαλεί έκπληξη ότι ο Θεός λέει πως αυτή τη φορά η ενσάρκωση διατρέχει χιλιάδες φορές μεγαλύτερο κίνδυνο, σε σχέση με την Εποχή της Χάριτος. Σε πολλά μέρη, ο Θεός έχει προφητέψει την απόκτηση μιας ομάδας νικητών στη γη της Σινείμ. Εφόσον οι νικητές πρόκειται να αποκτηθούν από τον κόσμο της Ανατολής, το μέρος όπου ο Θεός πατάει το πόδι Του κατά τη δεύτερη ενσάρκωσή Του είναι, αναμφισβήτητα, η γη της Σινείμ, ακριβώς εκεί όπου βρίσκεται κουλουριασμένος ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας. Εκεί ο Θεός θα αποκτήσει τους απογόνους του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, ώστε να τον κατατροπώσει και να τον ντροπιάσει έτσι όπως πρέπει. Ο Θεός θέλει να αφυπνίσει αυτούς τους ανθρώπους που υποφέρουν βαθιά, να τους αφυπνίσει πλήρως και να τους κάνει να βγουν από την ομίχλη και να απορρίψουν τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα. Ο Θεός θέλει να τους ξυπνήσει από το όνειρό τους, να τους κάνει να γνωρίσουν την ουσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, να δώσουν όλη την καρδιά τους στον Θεό, να εξεγερθούν απέναντι στην καταπίεση των σκοτεινών δυνάμεων, να ορθώσουν το ανάστημά τους στην Ανατολή του κόσμου και να γίνουν η απόδειξη της νίκης του Θεού. Μόνο τότε θα αποκτήσει δόξα ο Θεός. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, ο Θεός έφερε το έργο που έλαβε τέλος στο Ισραήλ στον τόπο όπου ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας βρίσκεται κουλουριασμένος και, σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια μετά την αναχώρησή Του, έχει επιστρέψει ενσαρκωμένος για να συνεχίσει το έργο της Εποχής της Χάριτος. Στον γυμνό οφθαλμό του ανθρώπου φαίνεται ότι ο Θεός ξεκινά ένα νέο έργο ενσαρκωμένος. Όμως για τον Θεό, Εκείνος συνεχίζει το έργο της Εποχής της Χάριτος, μόνο με μια χρονική απόσταση μερικών χιλιάδων ετών και με μια αλλαγή στον τόπο και τη μελέτη του έργου. Παρόλο που η ενσαρκωμένη εικόνα που έχει πάρει ο Θεός, κατά την πραγματοποίηση του σημερινού έργου, είναι αρκετά διαφορετική από εκείνη του Ιησού, και οι δύο μοιράζονται την ίδια ουσία και ρίζα και προέρχονται από την ίδια πηγή. Μπορεί να έχουν πολλές εξωτερικές διαφορές, αλλά οι εσωτερικές αλήθειες του έργου Τους είναι εντελώς ίδιες. Οι εποχές, εξάλλου, είναι τόσο διαφορετικές σαν τη μέρα με τη νύχτα. Πώς θα μπορούσε το έργο του Θεού να παραμείνει αμετάβλητο; Ή πώς είναι δυνατόν το ένα έργο να διακοπεί το άλλο;

Ο Ιησούς πήρε την όψη ενός Ιουδαίου, ντυνόταν σαν Ιουδαίος και μεγάλωσε τρώγοντας ιουδαϊκό φαγητό. Αυτή ήταν η κανονική ανθρώπινη πλευρά Του. Σήμερα, όμως, η ενσάρκωση παίρνει τη μορφή ενός πολίτη της Ασίας και μεγαλώνει στο έθνος του μεγάλου κόκκινου δράκοντα. Αυτά τα στοιχεία δεν έρχονται σε αντιπαράθεση με τον στόχο του ενσαρκωμένου Θεού. Αντιθέτως, αλληλοσυμπληρώνονται, ολοκληρώνοντας ακόμα περισσότερο την πραγματική σημασία της ενσάρκωσης του Θεού. Επειδή ο ενσαρκωμένος αποκαλείται «Υιός του ανθρώπου» ή «Χριστός», δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ της εξωτερικής εμφάνισης του σημερινού Χριστού και αυτής του Ιησού Χριστού. Εξάλλου, η σάρκα αποκαλείται «Υιός του ανθρώπου» και έχει την εικόνα σάρκας. Κάθε στάδιο του έργου του Θεού περιέχει σημαντικά βαθύ νόημα. Ο λόγος που η σύλληψη του Ιησού έγινε από το Άγιο Πνεύμα ήταν για να λυτρώσει τους αμαρτωλούς. Εκείνος έπρεπε να είναι αναμάρτητος. Όμως, μόνο στο τέλος, όταν Εκείνος αναγκάστηκε να πάρει την όψη της αμαρτωλής σάρκας και να σηκώσει τις αμαρτίες των αμαρτωλών, τους έσωσε από τον καταραμένο σταυρό, τον οποίο χρησιμοποιούσε ο Θεός για να παιδεύει τους ανθρώπους. (Ο σταυρός είναι το εργαλείο του Θεού για να καταριέται και να παιδεύει ανθρώπους· οι αναφορές στις κατάρες και στην παίδευση αφορούν συγκεκριμένα τις κατάρες και την παίδευση για τους αμαρτωλούς.) Ο στόχος ήταν να μετανοήσουν όλοι οι αμαρτωλοί και να γίνει χρήση της σταύρωσης για να παραδεχτούν τις αμαρτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι, για χάρη της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας, ο Θεός ενσαρκώθηκε μέσω της σύλληψης από το Άγιο Πνεύμα και σήκωσε το βάρος των αμαρτιών όλης της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με τον τρόπο του κοινού τόπου, με τον οποίον περιγράφεται αυτό το γεγονός, μια άγια σάρκα προσφέρεται ως αντάλλαγμα για όλους τους αμαρτωλούς, το αντίστοιχο του Ιησού που γίνεται θυσία εξιλέωσης των αμαρτιών ενώπιον του Σατανά, προκειμένου να τον «ικετεύσει» να επιστρέψει στον Θεό ολόκληρη την αθώα ανθρωπότητα την οποία έχει ποδοπατήσει. Οπότε, για να επιτευχθεί αυτό το στάδιο του έργου τη λύτρωσης, απαιτούταν η σύλληψη από το Άγιο Πνεύμα. Αυτή ήταν μια απαραίτητη προϋπόθεση, μια «συνθήκη» κατά τη μάχη ανάμεσα στον Πατήρ Θεό και τον Σατανά. Γι’ αυτό ο Ιησούς δόθηκε στον Σατανά, και μόνο τότε ολοκληρώθηκε αυτό το στάδιο του έργου. Ωστόσο, το σημερινό έργο του Θεού για τη λύτρωση έχει ήδη μια άνευ προηγουμένου μεγαλοπρέπεια και ο Σατανάς δεν έχει κανέναν λόγο να θέτει απαιτήσεις, οπότε η ενσάρκωση του Θεού δεν απαιτεί τη σύλληψη από το Άγιο Πνεύμα, καθότι ο Θεός είναι εν γένει άγιος και αθώος. Οπότε, η ενσάρκωση του Θεού αυτή τη φορά δεν είναι πλέον ο Ιησούς της Εποχής της Χάριτος. Όμως, Εκείνος ενεργεί και πάλι για χάρη του θελήματος του Πατρός και για χάρη της εκπλήρωσης των επιθυμιών του Πατρός. Πώς μπορούν αυτά να θεωρούνται παράλογα λόγια; Πρέπει η ενσάρκωση του Θεού να ακολουθεί κάποια σειρά από κανόνες;

Πολλοί ψάχνουν στη Βίβλο για να βρουν αποδείξεις, αναζητώντας κάποια προφητεία για την ενσάρκωση του Θεού. Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος, με τις μπερδεμένες και ασυνάρτητες σκέψεις του, να γνωρίζει ότι πάει πολύς καιρός που ο Θεός σταμάτησε να «εργάζεται» μέσα στη Βίβλο και «πήδηξε» έξω από τα όριά της, προκειμένου να αναλάβει, με ζήλο και όρεξη, το έργο που από καιρό είχε προγραμματίσει, αλλά ποτέ δεν είχε μιλήσει γι’ αυτό στον άνθρωπο; Η λογική των ανθρώπων είναι τόσο ελλιπής. Μόνο αφότου πάρουν μια γεύση από τη διάθεση του Θεού, αδιάφορα ανεβαίνουν επάνω σε μια ψηλή σκηνή και κάθονται σε μια πρώτης κλάσης «αναπηρική καρέκλα», επιθεωρώντας το έργο του Θεού, φτάνοντας σε σημείο να αρχίσουν να κάνουν υποδείξεις στον Θεό με στομφώδεις φλυαρίες. Όπως ένας «γέρος», που φοράει τα γυαλιά του διαβάσματος και χαϊδεύει τη γενειάδα του, ανοίγει το κιτρινισμένο «παλιό ημερολόγιο» (τη Βίβλο), το οποίο διαβάζει επί όλη του τη ζωή. Ψελλίζει λέξεις και τα μάτια του φαίνεται να λαμπυρίζουν, και τώρα στρέφεται στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, μετά στο Βιβλίο του Δανιήλ και ύστερα στο παγκοσμίως γνωστό Βιβλίο του Ησαΐα. Κοιτάζει μια σελίδα που είναι πυκνογραμμένη με μικροσκοπικά γράμματα, διαβάζει σιωπηλός, το μυαλό του στροβιλίζει αδιάκοπα. Ξαφνικά, το χέρι που χάιδευε τη γενειάδα σταματά και αρχίζει να την τραβάει. Πού και πού ακούγεται ο ήχος από τις τρίχες που κόβονται. Τέτοια ασυνήθιστη συμπεριφορά προκαλεί απορία. «Γιατί βάζει τόση δύναμη; Με τι έχει θυμώσει τόσο πολύ;» Πίσω στον γέρο, τα φρύδια του τώρα ανασηκώνονται. Τα γκριζαρισμένα φρύδια έχουν προσγειωθεί σαν πούπουλα χήνας ακριβώς δύο εκατοστά από τα βλέφαρα του γέρου, λες κατά τύχη, αλλά και τόσο τέλεια, καθώς ο γέρος έχει καρφωμένα τα μάτια του στις σελίδες που μοιάζουν μουχλιασμένες. Αφού ξανακοιτάξει τις ίδιες σελίδες πολλές φορές, δεν μπορεί παρά να πηδήσει όρθιος και να αρχίζει να φλυαρεί, σαν να έχει πιάσει την κουβέντα[2] με κάποιον, παρόλο που το βλέμμα των ματιών του δεν έχει ξεκολλήσει από το ημερολόγιο. Ξαφνικά, καλύπτει την ανοιγμένη σελίδα και γυρίζει σε έναν «άλλον κόσμο». Οι κινήσεις του είναι τόσο βιαστικές[3] και τρομαγμένες, που τον κοιτούν όλοι σχεδόν καταπληκτικοί. Αμέσως, το ποντίκι που είχε βγει από την τρύπα του και, κατά τη διάρκεια της σιωπής του, είχε μόλις αρχίσει να χαλαρώνει τόσο ώστε να κινείται ελεύθερα, τρομάζει τόσο από τις αναπάντεχες κινήσεις του, που τρέχει γρήγορα πίσω στην τρύπα του, εξαφανίζεται σαν καπνός και δεν ξαναεμφανίζεται ποτέ. Τώρα, το ακίνητο αριστερό χέρι του γέρου συνεχίζει και πάλι το πάνω-κάτω χάιδεμα της γενειάδας. Απομακρύνεται από τη θέση του, αφήνοντας το βιβλίο επάνω στο γραφείο. Μέσα από τη μισάνοιχτη πόρτα και το ανοιχτό παράθυρο μπαίνει ο άνεμος που φυσά και άσπλαχνα κλείνει το βιβλίο, και το ξανανοίγει, και το ξανακλείνει και το ανοίγει ξανά. Υπάρχει μια ανείπωτη αίσθηση εγκατάλειψης σε αυτήν τη σκηνή και, εκτός από τον θρόισμα των σελίδων του βιβλίου από τον άνεμο, τα πάντα φαίνεται να έχουν πέσει σε σιωπή. Εκείνος, με τα χέρια πίσω από την πλάτη, πηγαινοέρχεται μέσα στο δωμάτιο, τώρα σταματά, τώρα ξεκινά, πού και πού κουνάει το κεφάλι του και φαίνεται να επαναλαμβάνει «Ω! Θεέ! Θα το έκανες πραγματικά αυτό;» Πού και πού επίσης γνέφει «Ω, Θεέ! Ποιος μπορεί να συλλάβει το έργο Σου; Δεν είναι δύσκολο να αναζητήσει κανείς τα χνάρια Σου; Πιστεύω ότι Εσύ δεν κάνεις παράλογα πράγματα». Αμέσως, τα φρύδια του γέρου συνοφρυώνονται, κλείνει τα μάτια του σφιχτά, έχει μια αμήχανη όψη και μια εξαιρετικά πονεμένη έκφραση, σαν να θέλει σιγά-σιγά να το συλλογιστεί. Αυτό αποτελεί μια πραγματική πρόκληση για τον «γέρο». Στη δύση της ζωής του, ήρθε «δυστυχώς» αντιμέτωπος με αυτό το ζήτημα. Τι μπορεί να γίνει τώρα; Τα έχω κι εγώ χαμένα και είμαι αδύναμος να κάνω οτιδήποτε. Ποιος έκανε αυτό το παλιό ημερολόγιο να κιτρινίσει; Ποιος έκανε τη γενειάδα και τα φρύδια του άκαρδα να ασπρίσουν σαν το χιόνι σε διάφορα σημεία επάνω στο πρόσωπό του; Είναι λες και η γενειάδα αντικατοπτρίζει το υπόβαθρό του. Ποιος να το έλεγε ότι ο άνθρωπος θα μπορούσε να γίνει τόσο ανόητος, ώστε να αναζητά την παρουσία του Θεού μέσα σε αυτό το παλιό ημερολόγιο; Πόσες σελίδες μπορεί να έχει το παλιό ημερολόγιο; Μπορεί πραγματικά να καταγράψει όλες τις πράξεις του Θεού; Ποιος τολμά να το εγγυηθεί αυτό; Όμως ο άνθρωπος σκέφτεται, στην πραγματικότητα, να αναζητήσει την εμφάνιση του Θεού και να ανταποκριθεί στο θέλημα του Θεού κάνοντας συντακτική ανάλυση των λέξεων και διυλίζοντας τον κώνωπα,[4] ελπίζοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να εισέλθει στη ζωή. Είναι τόσο εύκολη όσο ακούγεται η προσπάθεια για την είσοδο στη ζωή με αυτόν τον τρόπο; Δεν πρόκειται για εξωφρενική, ψευδή λογική; Εσύ δεν το βρίσκεις αυτό ότι είναι για γέλια;

Υποσημειώσεις:

1. Η λέξη «αμφίσημοι» υποδεικνύει ότι οι άνθρωπο δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα για το έργο του Θεού.

2. Η «κουβέντα» είναι μια μεταφορά για το άσχημο πρόσωπο των ανθρώπων, όταν διερευνούν το έργο του Θεού.

3. Ο όρος «βιαστικές» αναφέρεται στις πρόθυμες και εσπευσμένες κινήσεις του «γέρου» καθώς ανατρέχει στη Βίβλο.

4. Η έκφραση «κάνοντας συντακτική ανάλυση των λέξεων και διυλίζοντας τον κώνωπα» χρησιμοποιείται για να χλευάσει τους ειδικούς στις πλάνες, οι οποίοι διυλίζουν τον κώνωπα, αλλά δεν αναζητούν την αλήθεια ή δεν γνωρίζουν το έργο του Αγίου Πνεύματος.

Προηγούμενο:Έργο και είσοδος (5)

Επόμενο:Έργο και είσοδος (7)

Σχετικό περιεχόμενο