Χρειάστηκε να φτάσει ο άνθρωπος στη σημερινή ημέρα για να συνειδητοποιήσει ότι αυτό που του λείπει δεν είναι μόνο η παροχή για την πνευματική του ζωή και η εμπειρία της γνώσης για τον Θεό, αλλά —κάτι ακόμη πιο σημαντικό— οι αλλαγές στη διάθεσή του. Ο άνθρωπος, λόγω της πλήρους άγνοιας του για την ιστορία και την αρχαία κουλτούρα της ίδιας του της φυλής, δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα για το έργο του Θεού. Όλοι οι άνθρωποι ελπίζουν να δεθούν με τον Θεό βαθιά μέσα στην καρδιά τους, αλλά επειδή η σάρκα τους είναι υπερβολικά διεφθαρμένη, και οι ίδιοι είναι μουδιασμένοι και αργόστροφοι, δεν γνωρίζουν απολύτως τίποτα για τον Θεό. Ο σκοπός που έχει ο Θεός με τον ερχομό Του ανάμεσα στους ανθρώπους σήμερα δεν είναι άλλος από το να μεταμορφώσει τις σκέψεις και τα πνεύματα που είχαν οι άνθρωποι, καθώς και την εικόνα για τον Θεό στην καρδιά τους, για εκατομμύρια χρόνια. Θα εκμεταλλευτεί αυτήν την ευκαιρία για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση. Δηλαδή, μέσω της γνώσης του ανθρώπου, θα αλλάξει την κατανόηση των ανθρώπων γι’ Αυτόν και τη στάση τους απέναντί Του, δίνοντας στον άνθρωπο τη δυνατότητα να κάνει ένα εντελώς νέο και ισχυρότερο από ποτέ ξεκίνημα στο να φτάσει στο σημείο να γνωρίσει τον Θεό, κι έτσι να επιτύχει την ανανέωση και τη μεταμόρφωση της ανθρώπινης καρδιάς. Το κλάδεμα και η πειθαρχία αποτελούν τα μέσα, ενώ η κατάκτηση και η ανανέωση αποτελούν τους στόχους. Η πρόθεση του Θεού ήταν ανέκαθεν να διαλύσει τις δεισιδαιμονικές σκέψεις που διατηρεί ο άνθρωπος σχετικά με τον ασαφή Θεό και, πρόσφατα, αυτό έχει καταστεί ζήτημα επείγουσας ανάγκης για Εκείνον. Είθε όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να βλέπουν τα πράγματα σε βάθος χρόνου καθώς εξετάζουν αυτήν την κατάσταση. Αλλάξτε τον τρόπο με τον οποίο βιώνει τα πράγματα κάθε άνθρωπος, ώστε αυτή η επιτακτική πρόθεση του Θεού να μπορέσει να επιτευχθεί σύντομα και ώστε το τελευταίο στάδιο του έργου του Θεού επί γης να μπορέσει να ολοκληρωθεί άψογα. Δώστε στον Θεό την αφοσίωση που είναι επιβεβλημένο να Του δώσετε και, για τελευταία φορά, προσφέρετε παρηγοριά στην καρδιά του Θεού. Είθε κανένας από εσάς, αδελφοί και αδελφές, να μην το αποφύγει αυτό ούτε απλώς να το κάνει μηχανικά. Ο Θεός έρχεται ενσαρκωμένος αυτήν τη φορά ως απάντηση σε μια πρόσκληση και ως στοχευμένη απάντηση στην κατάσταση του ανθρώπου. Δηλαδή, έρχεται για να εφοδιάσει τον άνθρωπο με αυτά που χρειάζεται. Όποιο κι αν είναι το επίπεδο ή η ανατροφή του ανθρώπου, Εκείνος, σε κάθε περίπτωση, θα δώσει σε όλους τη δυνατότητα να δουν τον λόγο του Θεού, και από τον λόγο Του να δουν ότι ο Θεός υπάρχει και έχει εμφανιστεί και να αποδεχθούν την τελείωσή τους από τον Θεό, αλλάζοντας τις σκέψεις και τις αντιλήψεις του ανθρώπου, έτσι ώστε να ριζώσει γερά στα βάθη της καρδιάς του ανθρώπου η αρχική όψη του Θεού. Αυτή είναι η μόνη επιθυμία του Θεού στη γη. Όσο ισχυρή κι αν είναι η εγγενής φύση του ανθρώπου ή όσο κακή κι αν είναι η ουσία του ή όπως κι αν ήταν πραγματικά η συμπεριφορά του ανθρώπου στο παρελθόν, ο Θεός δεν τα λαμβάνει αυτά υπόψη. Το μόνο που ελπίζει είναι ο άνθρωπος να ανανεώσει πλήρως την εικόνα του Θεού που έχει στην καρδιά του και να φτάσει στο σημείο να γνωρίσει την ουσία της ανθρωπότητας, φτάνοντας έτσι στη μεταμόρφωση της ιδεολογικής οπτικής του ανθρώπου, και καθιστώντας τον άνθρωπο ικανό να λαχταρά τον Θεό απ’ τα βάθη της καρδιάς του και να αφυπνίσει έναν αιώνιο δεσμό με Αυτόν: Αυτή είναι η μόνη απαίτηση που έχει ο Θεός από τον άνθρωπο.

Η γνώση σχετικά με την αρχαία κουλτούρα και ιστορία, που εκτείνονται σε χρονική περίοδο αρκετών χιλιάδων ετών, έχει σφραγίσει τόσο ερμητικά τις σκέψεις, τις αντιλήψεις και τη διανοητική στάση του ανθρώπου, που τα κατέστησε αδιαπέραστα και μη βιοδιασπώμενα^[1]. Οι άνθρωποι ζουν στον δέκατο όγδοο κύκλο της κόλασης, όπου, σαν να έχουν εξοριστεί στα μπουντρούμια από τον Θεό, το φως δεν είναι ποτέ ορατό. Το φεουδαρχικό σκεπτικό έχει καταπιέσει τους ανθρώπους σε τέτοιο βαθμό, που μετά βίας μπορούν να αναπνεύσουν και ασφυκτιούν. Δεν έχουν το παραμικρό ίχνος δύναμης για να αντισταθούν· το μόνο που κάνουν είναι να υπομένουν αδιάκοπα μες στη σιωπή… Κανείς δεν έχει τολμήσει ποτέ να αγωνιστεί ή να υπερασπιστεί τη δικαιοσύνη και την αμεροληψία· οι άνθρωποι απλώς διάγουν μια ζωή χειρότερη των ζώων, υπό τα πλήγματα και την κακοποίηση της φεουδαρχικής ηθικής, μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο. Δεν έχουν σκεφτεί ποτέ τους να αναζητήσουν τον Θεό ώστε να απολαύσουν την ευτυχία στον κόσμο των ανθρώπων. Είναι θαρρείς και οι άνθρωποι είναι τόσο χτυπημένοι που είναι σαν τα πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου —μαραμένα, άχρωμα και ψιλά. Πάει καιρός που οι άνθρωποι έχουν χάσει τη μνήμη τους· ζουν αβοήθητοι στην κόλαση που ονομάζεται κόσμος των ανθρώπων, περιμένοντας την έλευση της έσχατης ημέρας ώστε να μπορέσουν να χαθούν μαζί μ’ αυτήν την κόλαση, θαρρείς και η έσχατη ημέρα την οποία λαχταρούν είναι η μέρα που ο άνθρωπος θα απολαύσει τη γαλήνη της ανάπαυσης. Η φεουδαρχική ηθική έχει οδηγήσει τη ζωή του ανθρώπου στον «Άδη», εξασθενίζοντας κι άλλο τη δύναμη του ανθρώπου να αντισταθεί. Κάθε λογής καταπίεση σπρώχνει τον άνθρωπο, βήμα βήμα, μέχρι εκείνος να πέσει στον Άδη, και τον σπρώχνει όλο και πιο μακριά από τον Θεό, σε τέτοιον βαθμό που σήμερα νιώθει ότι ο Θεός τού είναι εντελώς άγνωστος και που όταν συναντιούνται σπεύδει να Τον αποφύγει. Ο άνθρωπος δεν Του δίνει προσοχή και Τον αφήνει να στέκεται μόνος Του παράμερα, θαρρείς κι ο άνθρωπος δεν Τον έχει γνωρίσει ποτέ, δεν Τον έχει ξαναδεί ποτέ. Ο Θεός, ωστόσο, περιμένει τον άνθρωπο καθ’ όλο το μακρύ ταξίδι της ανθρώπινης ζωής, χωρίς να εξαπολύει ποτέ τον ασυγκράτητο θυμό Του προς αυτόν, περιμένοντας απλώς ήσυχα και δίχως να λέει κουβέντα να μετανοήσει ο άνθρωπος και να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Ο Θεός ήλθε στον κόσμο των ανθρώπων πριν από πολύ καιρό για να μοιραστεί τα βάσανα του κόσμου αυτού με τον άνθρωπο. Καθ’ όλη τη διάρκεια των ετών που ζει με τον άνθρωπο, κανείς δεν έχει ανακαλύψει την ύπαρξή Του. Ο Θεός υπομένει απλώς σιωπηλά τη δυστυχία της αθλιότητας στον κόσμο των ανθρώπων, καθώς επιτελεί το έργο που έφερε αυτοπροσώπως. Υπομένει για χάρη του θελήματος του Θεού Πατέρα και για χάρη των αναγκών της ανθρωπότητας, υποβαλλόμενος σε βάσανα που δεν είχε βιώσει ποτέ άλλοτε ο άνθρωπος. Υπηρετεί τον άνθρωπο ήσυχα υπό την παρουσία του και έχει ταπεινώσει τον εαυτό Του υπό την παρουσία του ανθρώπου, για χάρη του θελήματος του Θεού Πατέρα και για χάρη των αναγκών της ανθρωπότητας. Η γνώση περί αρχαίας κουλτούρας έχει κλέψει στα κρυφά τον άνθρωπο από την παρουσία του Θεού και τον έχει παραδώσει στον βασιλιά των διαβόλων και στους απογόνους του. Τα Τέσσερα Βιβλία και τα Πέντε Κλασικά^[a] έχουν οδηγήσει τις σκέψεις και τις αντιλήψεις του ανθρώπου σε μια άλλη εποχή επανάστασης, κάνοντάς τον να προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη λατρεία από πριν σ’ εκείνους που συνέταξαν αυτά τα Τέσσερα Βιβλία και τα Πέντε Κλασικά, με αποτέλεσμα να εντείνει περαιτέρω τις αντιλήψεις του για τον Θεό. Εν αγνοία του ανθρώπου, ο βασιλιάς των διαβόλων έδιωξε άκαρδα τον Θεό από την καρδιά του και στη συνέχεια την κατέλαβε ο ίδιος με θριαμβευτική αγαλλίαση. Από εκείνη την εποχή, ο άνθρωπος έχει κυριευτεί από μια άσχημη ψυχή και από την όψη του βασιλιά των διαβόλων. Ένα μίσος για τον Θεό έχει γεμίσει το στήθος του ανθρώπου, και η κακοβουλία του βασιλιά των διαβόλων έχει εξαπλωθεί μέσα του μέρα με τη μέρα, μέχρι που τον έχει καταναλώσει εντελώς. Ο άνθρωπος δεν έχει πλέον την παραμικρή ελευθερία και δεν έχει τρόπο να απελευθερωθεί από τα δεσμά του βασιλιά των διαβόλων. Δεν είχε άλλη επιλογή από το να πιαστεί αιχμάλωτος επί τόπου, να παραδοθεί και να υποταχθεί στην παρουσία του. Πριν από πολύ καιρό, όταν η καρδιά του ανθρώπου ήταν ακόμη στο πρώιμο στάδιό τους, ο βασιλιάς των διαβόλων φύτεψε μέσα τους τον σπόρο του καρκινώματος του αθεϊσμού, διδάσκοντάς του πλάνες όπως «μελέτησε τις επιστήμες και την τεχνολογία· υλοποίησε τους Τέσσερις Εκσυγχρονισμούς· στον κόσμο Θεός δεν υπάρχει». Και πέραν τούτων, δεν χάνει ευκαιρία να φωνάξει: «Ας βασιστούμε στη φιλόπονη απλή δουλειά μας για να χτίσουμε μια όμορφη πατρίδα», ζητώντας από κάθε άνθρωπο να είναι προετοιμασμένος από παιδί να παρέχει υπηρεσία στη χώρα του. Ο άνθρωπος, ανυποψίαστος, έχει οδηγηθεί στην παρουσία του, και αυτός ιδιοποιείται χωρίς δισταγμό όλα τα εύσημα (δηλαδή τα εύσημα που ανήκουν στον Θεό επειδή κρατά όλη την ανθρωπότητα στα χέρια Του). Δεν έχει ποτέ καθόλου αίσθημα ντροπής. Επιπλέον, αρπάζει ξεδιάντροπα τον λαό του Θεού και τον σέρνει πίσω στο σπίτι του, όπου πηδάει σαν ποντίκι πάνω στο τραπέζι και βάζει τον άνθρωπο να τον λατρεύει ως «Θεό». Τι αδίστακτος! Φωνάζει σκανδαλώδη, σοκαριστικά πράγματα, όπως: «Δεν υπάρχει Θεός στον κόσμο. Ο άνεμος δημιουργείται από αλλαγές που διέπονται από τους φυσικούς νόμους· η βροχή έρχεται όταν οι υδρατμοί, μόλις βρεθούν σε ψυχρές θερμοκρασίες, συμπυκνώνονται σε σταγόνες που πέφτουν στη γη· ο σεισμός είναι η δόνηση της επιφάνειας της γης λόγω γεωλογικών αλλαγών· η ξηρασία οφείλεται στην ξηρότητα του αέρα που προκαλείται από τη διάσπαση των πυρηνικών σωματιδίων στην επιφάνεια του ήλιου. Αυτά είναι φυσικά φαινόμενα. Πού, σε όλα αυτά, υπάρχει μια πράξη του Θεού;» Υπάρχουν ακόμη και εκείνοι που φωνάζουν εξωφρενικές δηλώσεις όπως η ακόλουθη: «Ο άνθρωπος εξελίχθηκε από τους πιθήκους στο αρχαίο παρελθόν και ο σημερινός κόσμος προέρχεται από την πρωτόγονη κοινωνία που ξεκίνησε περίπου πριν από μια αιωνιότητα. Το αν μια χώρα ακμάζει ή παρακμάζει βρίσκεται εξ ολοκλήρου στα χέρια των ανθρώπων της». Στο παρασκήνιο, βάζει τον άνθρωπο να τον κρεμάσει στον τοίχο ή να τον τοποθετήσει στο τραπέζι για να τον λατρέψει και να του κάνει προσφορές. Ενώ αναφωνεί «δεν υπάρχει Θεός», ταυτόχρονα πλασάρει τον εαυτό του ως θεό, διώχνοντας συνοπτικά τον Θεό από τα όρια της γης, καθώς στέκεται στη θέση του Θεού και αναλαμβάνει τον ρόλο του βασιλιά των διαβόλων. Είναι πέρα για πέρα παράλογος! Κάνει τον άνθρωπο να τον μισεί ως το μεδούλι. Φαίνεται πως ο Θεός κι αυτός είναι ορκισμένοι εχθροί, και πως οι δυο τους δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Μηχανορραφεί για να ξεφορτωθεί τον Θεό ενώ ο ίδιος κυκλοφορεί ελεύθερος, πέρα από την εμβέλεια του νόμου^[2]. Τέτοιος βασιλιάς διαβόλων είναι! Πώς μπορεί να γίνει ανεκτή η ύπαρξή του; Δεν θα ησυχάσει έως ότου κάνει άνω-κάτω το έργο του Θεού και το αφήσει σε πλήρη αποδιοργάνωση^[3], θαρρείς και θέλει να εναντιώνεται στον Θεό μέχρις εσχάτων, μέχρις ότου είτε πεθάνει το ψάρι είτε κοπεί το δίχτυ, πηγαίνοντας σκόπιμα κόντρα στον Θεό και ασκώντας όλο και μεγαλύτερη πίεση. Το αποκρουστικό πρόσωπό του έχει αποκαλυφθεί τελείως από καιρό και είναι τώρα τελείως καταρρακωμένο και στρεσαρισμένο από τα προβλήματα^[4], κι όμως το μίσος του για τον Θεό παραμένει ανυποχώρητο, θαρρείς και μόνο αν καταβροχθίσει τον Θεό με μια χαψιά θα μπορέσει να απαλλαγεί από το μίσος που είναι συσσωρευμένο μες στην καρδιά του. Πώς είναι δυνατόν να τον ανεχτούμε, αυτόν τον εχθρό του Θεού! Μονάχα η εξάλειψη και η πλήρης εξόντωσή του θα εκπληρώσουν την επιθυμία της ζωής μας. Πώς είναι δυνατόν να του επιτραπεί να συνεχίσει να δρα ανεξέλεγκτος; Έχει διαφθείρει τον άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό, που ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον ουρανοήλιο, έχει μουδιάσει και έχει γίνει ανόητος. Ο άνθρωπος έχει χάσει την κανονική ανθρώπινη σύνεσή του. Γιατί να μην προσφέρουμε όλο μας το είναι για να τον καταστρέψουμε και να τον κατακάψουμε, ώστε να εξαλείψουμε κάθε ανησυχία για το μέλλον και να δώσουμε τη δυνατότητα στο έργο του Θεού να φτάσει συντομότερα σε ένα άνευ προηγουμένου μεγαλείο; Αυτή η συμμορία αχρείων έχει έλθει στον κόσμο του ανθρώπου και τον έχει βυθίσει στο χάος. Οι αχρείοι αυτοί έχουν φέρει όλους τους ανθρώπους στην άκρη ενός γκρεμού, σχεδιάζοντας στα κρυφά να τους σπρώξουν απ’ το χείλος για να γίνουν κομμάτια, ώστε τότε να καταβροχθίσουν τα πτώματά τους. Τρέφουν τη μάταιη ελπίδα να καταστρέψουν το σχέδιο του Θεού και να αναμετρηθούν μαζί Του, ποντάροντας τα πάντα σε μια ζαριά^[5]. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο! Ο σταυρός, εξάλλου, έχει ετοιμαστεί για τον βασιλιά των διαβόλων, ο οποίος είναι ένοχος για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα. Ο Θεός δεν ανήκει στον σταυρό. Τον έχει ήδη παραμερίσει προς τον διάβολο. Πάει πολύς καιρός που ο Θεός έχει βγει νικητής και δεν νιώθει πια λύπη για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας, μα θα φέρει τη σωτηρία σε όλη την ανθρωπότητα.

Από πάνω έως κάτω και από την αρχή έως το τέλος, ο Σατανάς αναστατώνει το έργο του Θεού και ενεργεί ενάντια σ’ Εκείνον. Όλη αυτή η «αρχαία πολιτιστική κληρονομιά», η πολύτιμη «γνώση για την αρχαία κουλτούρα», οι «διδασκαλίες του ταοϊσμού και του κομφουκιανισμού» και οι «κομφουκιανικές κλασικές και φεουδαρχικές τελετές» έχει οδηγήσει τον άνθρωπο στην κόλαση. Η προηγμένη επιστήμη και τεχνολογία της σύγχρονης εποχής, καθώς και οι ιδιαίτερα ανεπτυγμένοι τομείς της βιομηχανίας, της γεωργίας και των επιχειρήσεων είναι άφαντοι. Αντίθετα, το μόνο που κάνει είναι να τονίζει τις φεουδαρχικές τελετές που μεταφέρονται από τους «πιθήκους» των αρχαίων χρόνων προκειμένου να διαταράξει και να αποδομήσει σκοπίμως το έργο του Θεού, καθώς και να εναντιωθεί σε αυτό. Δεν έχει συνεχίσει απλώς να πλήττει τον άνθρωπο μέχρι και σήμερα, μα θέλει, μάλιστα, να τον καταπιεί^[6] ολόκληρο. Η μετάδοση της φεουδαρχικής ηθικής και η μεταλαμπάδευση της γνώσης περί αρχαίας κουλτούρας έχουν μολύνει από καιρό τους ανθρώπους, μετατρέποντάς τους σε μεγάλους και μικρούς διαβόλους. Λίγοι είναι εκείνοι που θα λάμβαναν μετά χαράς τον Θεό· λίγοι θα υποδέχονταν τον ερχομό Του με ευφροσύνη. Στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων διαγράφονται δολοφονικές προθέσεις και σε κάθε τόπο διαχέεται στον αέρα η πνοή του θανάτου. Επιζητούν να αποκλείσουν τον Θεό απ’ αυτόν τον τόπο· κραδαίνοντας μαχαίρια και ξίφη, παρατάσσονται σε σχηματισμό μάχης απέναντι στον Θεό για να Τον «εξοντώσουν». Απ’ άκρη σ’ άκρη σε αυτόν τον τόπο των διαβόλων, όπου ο άνθρωπος διδάσκεται συνεχώς πως δεν υπάρχει Θεός, διαδίδονται είδωλα και ο αέρας άνωθεν είναι διαποτισμένος με μια εμετική οσμή χαρτιού και θυμιάματος που καίγονται —τόσο έντονη που γίνεται αποπνικτική. Είναι σαν τη δυσωδία της ιλύος που αναδίδεται καθώς σπαρταρά το δηλητηριώδες ερπετό —τόσο έντονη που προκαλεί εμετό. Πέραν τούτου, ακούγεται αμυδρά ο ήχος κακών δαιμόνων που ψάλλουν τις γραφές —ένας ήχος που μοιάζει να προέρχεται από τη μακρινή κόλαση— σε τέτοιο βαθμό, που προκαλεί ακούσια ρίγος. Απ’ άκρη σ’ άκρη σε αυτόν τον τόπο, τοποθετούνται είδωλα σε κάθε χρώμα του ουράνιου τόξου, μετατρέποντας τον τόπο σε έναν παρδαλό και φανταχτερό κόσμο, ενώ ο βασιλιάς των διαβόλων γελά συνεχώς πονηρά, θαρρείς και η σκευωρία του έχει στεφθεί με επιτυχία. Στο μεταξύ, ο άνθρωπος παραμένει παντελώς ανυποψίαστος, ούτε έχει την παραμικρή ιδέα ότι ο διάβολος τον έχει ήδη διαφθείρει σε σημείο που έχει γίνει ανόητος και σκύβει το κεφάλι. Ελπίζει να εξαλείψει μονομιάς ό,τι αφορά τον Θεό και να Τον ατιμάσει και να Τον δολοφονήσει για άλλη μια φορά· είναι αποφασισμένος να καταστρέψει και να αναστατώσει το έργο Του. Πώς μπορεί να επιτρέψει στον Θεό να είναι ισότιμός του; Πώς μπορεί να ανεχτεί τον Θεό να «παρεμβαίνει» στον ανθρώπινο κόσμο; Πώς μπορεί να επιτρέψει στον Θεό να εκθέσει το αποκρουστικό του πρόσωπο; Πώς μπορεί να επιτρέψει στον Θεό να αποδιοργανώσει το έργο του; Πώς μπορεί αυτός ο διάβολος, ο οποίος είναι έξω φρενών, να επιτρέψει στον Θεό να έχει υπό τον έλεγχό Του την αυτοκρατορική του αυλή στη γη; Πώς μπορεί να υποκλιθεί με προθυμία μπροστά στην ανώτερη δύναμή Του; Η αποκρουστική του όψη έχει αποκαλυφθεί, ούτως ώστε ο άνθρωπος δεν ξέρει αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει, ενώ είναι πολύ δύσκολο να γίνει λόγος γι’ αυτήν. Αυτή δεν είναι η ουσία του; Η ψυχές τους είναι άσχημες, κι όμως αυτοί εξακολουθούν να πιστεύουν πως είναι απίστευτα όμορφοι —αυτή η συμμορία συνεργών στο έγκλημα^[7]! Κατέρχονται στο θνητό βασίλειο για να ενδώσουν σε απολαύσεις και να προκαλέσουν αναστάτωση, δημιουργώντας τέτοια αναταραχή που ο κόσμος γίνεται ένας άστατος και ασταθής τόπος και η καρδιά του ανθρώπου καταλαμβάνεται από πανικό και ανησυχία, και έχουν παίξει τόσο πολύ με τον άνθρωπο, που μοιάζει με ένα μη ανθρώπινο ζώο του αγρού, υπέρμετρα άσχημος, έχοντας χάσει και το τελευταίο ίχνος του αρχικού αγνού ανθρώπου. Επιπλέον, επιθυμούν, μάλιστα, να είναι η κυρίαρχη δύναμη πάνω στη γη. Παρεμποδίζουν το έργο του Θεού τόσο πολύ που μετά βίας μπορεί να σημειώσει πρόοδο, και περικλείουν τον άνθρωπο πολύ ερμητικά, σαν τοίχοι από χαλκό και ατσάλι. Έχοντας διαπράξει τόσο πολλές σοβαρές αμαρτίες και έχοντας προξενήσει τόσο πολλές καταστροφές, εξακολουθούν να προσμένουν σε κάτι άλλο πέραν της παίδευσης; Διάβολοι και δαίμονες τρέχουν ανεξέλεγκτοι στη γη για ένα διάστημα, κι έχουν σφραγίσει και τις προθέσεις όσο το αίμα της καρδιάς του Θεού τόσο ερμητικά, που τίποτα δεν μπορεί να βγει έξω. Πρόκειται, πραγματικά, για θανάσιμο αμάρτημα! Πώς μπορεί ο Θεός να μη νιώθει ανησυχία; Πώς μπορεί ο Θεός να μη θυμώνοι; Έχουν παρακωλύσει σοβαρά το έργο του Θεού, κι έχουν εναντιωθεί σοβαρά σε αυτό: Μα πόσο στασιαστικοί είναι! Ακόμη κι εκείνοι οι δαίμονες, είτε είναι μεγάλοι είτε μικροί, συμπεριφέρονται σαν τσακάλια στα πόδια του λιονταριού, και ακολουθούν το μοχθηρό ρεύμα σχεδιάζοντας ενοχλήσεις. Ενώ γνωρίζουν την αλήθεια, εναντιώνονται σκοπίμως σε αυτήν, αυτοί οι υιοί της παρακοής! Είναι θαρρείς και, τώρα που ο βασιλιάς της κόλασης έχει ανέβει στον βασιλικό θρόνο, έχουν γίνει άνετοι και ξιπασμένοι, και συμπεριφέρονται σε όλους τους άλλους περιφρονητικά. Πόσοι απ’ αυτούς αναζητούν την αλήθεια και ακολουθούν τη δικαιοσύνη; Είναι όλοι τους κτήνη, καθόλου καλύτεροι από τους χοίρους και τους σκύλους, στην κεφαλή μιας συμμορίας βρομερών μυγών, κουνώντας το κεφάλι τους με ψωνισμένη αυταρέσκεια και δημιουργώντας κάθε λογής μπελάδες^[8], μέσα σε έναν σωρό κοπριάς. Πιστεύουν πως ο βασιλιάς της κόλασης είναι ο μεγαλύτερος βασιλιάς όλων, δίχως να γνωρίζουν πως οι ίδιοι δεν είναι τίποτα περισσότερο από βρομερές μύγες. Κι όμως, εκμεταλλεύονται τη δύναμη των χοίρων και των σκύλων που έχουν ως γονείς ώστε να κακολογήσουν την ύπαρξη του Θεού. Όντας μικροσκοπικές μύγες, πιστεύουν πως οι γονείς τους είναι τόσο μεγάλοι όσο οι γαλάζιες φάλαινες^[9]. Δεν γνωρίζουν ότι, ενώ οι ίδιοι είναι μικροσκοπικοί, οι γονείς τους είναι βρομεροί χοίροι και σκύλοι, εκατοντάδες εκατομμύρια φορές μεγαλύτεροι από τους ίδιους. Έχοντας άγνοια της ποταπότητάς τους, στηρίζονται στη δυσωδία της σήψης που αναδίδουν εκείνοι οι χοίροι και οι σκύλοι προκειμένου να δρουν ανεξέλεγκτοι, μάταια σκεπτόμενοι να αναπαράξουν μελλοντικές γενιές, δίχως να γνωρίζουν ντροπή! Με πράσινα φτερά στην πλάτη (αυτό αναφέρεται στον ισχυρισμό τους πως πιστεύουν στον Θεό), είναι ψωνισμένοι και καυχιούνται παντού για την ομορφιά και τη γοητεία τους, ενώ ρίχνουν στα κρυφά τη βρομιά του σώματός τους στον άνθρωπο. Επιπλέον, είναι υπέρμετρα ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, θαρρείς και μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα ζευγάρι φτερά στα χρώματα του ουράνιου τόξου για να κρύψουν τη βρομιά τους, και με αυτόν τον τρόπο διώκουν την ύπαρξη του αληθινού Θεού (αυτό αναφέρεται σε αυτά που συμβαίνουν στο παρασκήνιο στον θρησκευτικό κόσμο). Πώς θα γνώριζε ο άνθρωπος ότι, όσο μαγευτικά όμορφα κι αν είναι τα φτερά μιας μύγας, η ίδια η μύγα δεν είναι, εν τέλει, τίποτε άλλο παρά ένα μικροσκοπικό πλάσμα, με μια κοιλιά γεμάτη βρομιά κι ένα σώμα γεμάτο μικρόβια; Στηριζόμενοι στους χοίρους και τους σκύλους που έχουν ως γονείς, κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι σε όλον τον τόπο (αυτό αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι θρησκευτικοί λειτουργοί που διώκουν τον Θεό στηρίζονται στην ισχυρή στήριξη της κυβέρνησης του έθνους για να προδώσουν τον αληθινό Θεό και την αλήθεια), με ασυγκράτητη αγριότητα. Είναι θαρρείς και τα φαντάσματα των ιουδαίων Φαρισαίων έχουν επιστρέψει μαζί με τον Θεό στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, πίσω στην παλιά τους φωλιά. Έχουν εξαπολύσει άλλον ένα γύρο διώξεων, συνεχίζοντας το έργο τους που ξεκίνησε πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια. Είναι βέβαιο πως, στο τέλος, αυτή η ομάδα έκφυλων θα χαθεί στη γη! Απ’ ό,τι φαίνεται, μετά από αρκετές χιλιετίες, τα ακάθαρτα πνεύματα έχουν γίνει ακόμη πιο πανούργα και ύπουλα. Θέλουν συνεχώς να υπονομεύσουν στα κρυφά το έργο του Θεού. Έχουν πάμπολλα κόλπα και τεχνάσματα, κι επιθυμούν να αναπαραστήσουν στην πατρίδα τους την τραγωδία που εκτυλίχθηκε πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, προκαλώντας τον Θεό τόσο πολύ, που φτάνει σχεδόν στο σημείο να φωνάξει. Μετά βίας μπορεί να συγκρατήσει τον εαυτό Του και να μην επιστρέψει στον τρίτο ουρανό για να τους εξοντώσει. Για να αγαπήσει ο άνθρωπος τον Θεό, πρέπει να κατανοήσει τις προθέσεις Του, να γνωρίσει τις χαρές και τις λύπες Του και να καταλάβει τι αποστρέφεται. Αυτό θα ενθαρρύνει ακόμη περισσότερο την είσοδο του ανθρώπου. Όσο πιο γρήγορα γίνεται η είσοδος του ανθρώπου, τόσο περισσότερο ικανοποιούνται οι προθέσεις του Θεού, τόσο πιο καθαρά διακρίνει ο άνθρωπος τον βασιλιά των διαβόλων και τόσο περισσότερο πλησιάζει τον Θεό, έτσι ώστε η επιθυμία Του να μπορέσει να εκπληρωθεί.

Υποσημειώσεις:

1. Ο όρος «μη βιοδιασπώμενα» νοείται ως σάτιρα σε αυτό το σημείο, και σημαίνει πως οι άνθρωποι είναι άκαμπτοι στη γνώση, την κουλτούρα και τη διανοητική στάση τους.

2. Η φράση «κυκλοφορεί ελεύθερος, πέρα από την εμβέλεια του νόμου» υποδεικνύει πως ο διάβολος είναι ασυγκράτητος μες στην αγριότητά του και τον πιάνει αμόκ σε όλο τον τόπο.

3. Η φράση «πλήρης αποδιοργάνωση» αναφέρεται στο γεγονός ότι η βίαια συμπεριφορά του διαβόλου είναι αβάσταχτο θέαμα.

4. Η φράση «τελείως καταρρακωμένος στρεσαρισμένος από τα προβλήματα» αναφέρεται στο άσχημο πρόσωπο του βασιλιά των διαβόλων.

5. Η φράση «ποντάροντας τα πάντα σε μια ζαριά» σημαίνει να ποντάρει κανείς όλα του τα χρήματα σε ένα μόνο στοίχημα, με την ελπίδα στο τέλος να κερδίσει. Αποτελεί μεταφορά για τις καταχθόνιες και κακόβουλες μηχανορραφίες του διαβόλου. Η έκφραση χρησιμοποιείται ειρωνικά.

6. Ο όρος «καταπιεί» αναφέρεται στη μοχθηρή συμπεριφορά του βασιλιά των διαβόλων, ο οποίος ρημάζει τους ανθρώπους στο σύνολό τους.

7. Οι «συνεργοί στο έγκλημα» ανήκουν στην ίδια φάρα με «μια συμμορία κακούργων».

8. Η φράση «δημιουργώντας κάθε λογής μπελάδες» αναφέρεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι που είναι των διαβόλων είναι ανεξέλεγκτοι, παρεμποδίζοντας το έργο του Θεού και αντιβαίνοντας σε αυτό.

9. Η φράση «γαλάζιες φάλαινες» χρησιμοποιείται ειρωνικά. Είναι μεταφορά για το γεγονός ότι οι μύγες είναι τόσο μικρές, που στα μάτια τους οι χοίροι και οι σκύλοι μοιάζουν μεγάλοι σαν φάλαινες.

α. Τα Τέσσερα Βιβλία και τα Πέντε Κλασικά είναι τα επίσημα βιβλία του κομφουκιανισμού στην Κίνα.