Θ) Κλασικά λόγια σχετικά με την αποκάλυψη της σατανικής διάθεσης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας και της ουσίας των ανθρώπων

1. Η πηγή της αντίθεσης και της παρακοής ενάντια στον Θεό είναι η διαφθορά του ανθρώπου από τον Σατανά. Επειδή έχει διαφθαρεί από τον Σατανά, η συνείδηση του ανθρώπου έχει αναισθητοποιηθεί, έχει γίνει ανήθικος, οι σκέψεις του έχουν εκφυλιστεί κι έχει αποκτήσει μια οπισθοδρομική διανοητική στάση. Πριν τον διαφθείρει ο Σατανάς, ο άνθρωπος ακολουθούσε τον Θεό και υπάκουε στα λόγια Του με φυσικό τρόπο, αφού τα είχε ακούσει. Είχε σωστή λογική και συνείδηση και κανονική ανθρώπινη φύση. Αφού τον διέφθειρε ο Σατανάς, η αρχική του λογική, συνείδηση και η ανθρώπινη φύση του θόλωσαν και καταστράφηκαν από τον Σατανά. Επομένως, έχασε την υπακοή του και την αγάπη του προς τον Θεό. Η λογική του ανθρώπου άρχισε να αποκλίνει, η διάθεσή του έγινε σαν αυτή των ζώων και η παρακοή του προς τον Θεό έγινε συχνότερη και πιο σοβαρή. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν το ξέρει και ούτε το αναγνωρίζει αυτό, απλώς εναντιώνεται και επαναστατεί τυφλά. Η αποκάλυψη της διάθεσης του ανθρώπου είναι η έκφραση της λογικής, της αντίληψης και της συνείδησής του, και επειδή η σύνεση και η αντίληψή του έχουν ασθενήσει και η συνείδησή του έχει θολώσει υπερβολικά, η διάθεσή του εναντιώνεται στον Θεό. Αν η λογική και η αντίληψη του ανθρώπου δεν μπορούν να αλλάξουν, τότε δεν τίθεται θέμα για αλλαγές στη διάθεσή του, όσο και το αν τον επιθυμεί η καρδιά του Θεού. Εάν η λογική του ανθρώπου είναι αδύναμη, τότε δεν μπορεί να υπηρετήσει τον Θεό και δεν είναι κατάλληλος για χρήση από τον Θεό. Η «κανονική λογική» αναφέρεται στην υπακοή και στην πίστη στον Θεό, στη λαχτάρα για τον Θεό, στο να μην Τον αμφισβητείς και στο να έχεις συνείδηση απέναντί Του. Αναφέρεται στο να είσαι ψυχή τε και σώματι δοσμένος στον Θεό και να μην Του εναντιώνεσαι σκόπιμα. Εκείνοι που η σύνεσή τους αποκλίνει, δεν είναι έτσι. Από τότε που ο άνθρωπος διαφθάρηκε από τον Σατανά, έχει δημιουργήσει αντιλήψεις για τον Θεό και δεν έχει καμία πίστη ή λαχτάρα για Εκείνον, όπως και καθόλου συνείδηση προς τον Θεό. Σκόπιμα εναντιώνεται και κατακρίνει τον Θεό και, επιπλέον, εκτοξεύει ύβρεις κατ' Αυτού πίσω από την πλάτη Του. Σαφώς γνωρίζει ότι είναι ο Θεός κι όμως εξακολουθεί να Τον κατακρίνει πίσω από την πλάτη Του, δεν έχει καμία πρόθεση να Τον υπακούει και απλώς απαιτεί και ζητά τυφλά. Τέτοιοι άνθρωποι –άνθρωποι που η λογική τους αποκλίνει- δεν είναι ικανοί να γνωρίζουν την ίδια τους την ανήκουστη συμπεριφορά ή να μετανιώνουν για την αντιδραστικότητα τους. Εάν οι άνθρωποι είναι ικανοί να γνωρίσουν τον εαυτό τους, τότε έχουν αποκτήσει και πάλι κάποια από τη λογική τους· όσο περισσότερο επαναστατούν ενάντια στον Θεό αλλά δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους, τόσο πιο επιβαρυμένη είναι η λογική τους.

Απόσπασμα από «Το να έχετε μία αμετάβλητη διάθεση σημαίνει πως είστε εχθρικοί προς τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

2. Η πηγή της αποκάλυψης της διεφθαρμένης υπόστασης του ανθρώπου δεν είναι τίποτε παραπάνω από τη θολωμένη του συνείδηση, την κακόβουλη φύση του και την αδύναμη λογική του· εάν η συνείδηση κι η λογική του μπορούν να ξαναγίνουν φυσιολογικές, τότε θα γίνει κατάλληλος για χρήση από τον Θεό. Απλά και μόνο επειδή η συνείδηση του ανθρώπου ήταν πάντοτε αναισθητοποιημένη, η λογική του ποτέ δεν υπήρξε σωστή και θολώνει ολοένα και περισσότερο, ο άνθρωπος επαναστατεί ολοένα και περισσότερο εναντίον του Θεού, σε σημείο που σταύρωσε τον Ιησού, αρνήθηκε στον ενσαρκωμένο Θεό των εσχάτων ημερών την είσοδο στο σπίτι του και καταδικάζει τη σάρκα του Θεού, την οποία θεωρεί ελεεινή και ταπεινή. Εάν ο άνθρωπος είχε έστω και λίγη ανθρωπιά, δεν θα ήταν τόσο σκληρός απέναντι στον ενσαρκωμένο Θεό· εάν είχε έστω και λίγη λογική, δεν θα ήταν τόσο μοχθηρός αντιμετωπίζοντας τη σάρκα του ενσαρκωμένου Θεού· αν είχε λίγη συνείδηση, δεν θα ήταν τόσο «ευγνώμων» προς τον ενσαρκωμένο Θεό με αυτόν τον τρόπο. Ο άνθρωπος ζει στην εποχή που ο Θεός έχει αποκτήσει σάρκα και οστά, ωστόσο είναι ανίκανος να ευχαριστήσει τον Θεό για την τόσο καλή ευκαιρία που του παρέχει, και αντ’ αυτού, καταριέται τον ερχομό Του ή αγνοεί τελείως το γεγονός της ενσάρκωσης του Θεού και φαινομενικά είναι εναντίον του γεγονότος αυτού και το έχει βαρεθεί. Ασχέτως με τον τρόπο που ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τον ερχομό Του, ο Θεός, εν συντομία, συνεχίζει πάντοτε το έργο Του όπως και να 'χει –παρόλο που ο άνθρωπος δεν Τον καλοδέχθηκε και έχει τυφλές απαιτήσεις από Εκείνον. Η διάθεση του ανθρώπου έχει γίνει εξαιρετικά μοχθηρή, η λογική του έχει αναισθητοποιηθεί φοβερά και η συνείδησή του έχει ποδοπατηθεί από τον Σατανά κι εδώ και πολύ καιρό έπαψε να είναι η αρχική ανθρώπινη συνείδηση. Ο άνθρωπος δεν είναι απλά αγνώμων απέναντι στον ενσαρκωμένο Θεό που πρόσφερε τόση πολλή ζωή και χάρη στην ανθρωπότητα, αλλά έχει γίνει ακόμα και πικρόχολος απέναντι Του επειδή του προσέφερε την αλήθεια· είναι που ο άνθρωπος δεν τρέφει το παραμικρό ενδιαφέρον για την αλήθεια και έτσι είναι πικρόχολος προς τον Θεό. Όχι μόνο ο άνθρωπος είναι ανίκανος να καταθέσει τη ζωή του για τον ενσαρκωμένο Θεό, αλλά προσπαθεί επίσης να Του αποσπάσει ευλογίες και προσποιείται πως τρέφει ένα ενδιαφέρον πολύ μεγαλύτερο από αυτό που Του έχει προσφέρει. Άνθρωποι με τέτοια λογική και συνείδηση θεωρούν όλα αυτά ως δεδομένα και εξακολουθούν να πιστεύουν πως έχουν δαπανήσει πάρα πολλά για τον Θεό και πως Εκείνος τους έχει δώσει πολύ λίγα. Υπάρχουν άνθρωποι που Μου έδωσαν μια κούπα νερό και ωστόσο απαίτησαν αντάλλαγμα ισοδύναμο με δυο κούπες γάλα[α], ή που Μου παρείχαν δωμάτιο για να περάσω μια νύχτα, μα προσπάθησαν πολλές φορές να Με χρεώσουν με τέλη καταλύματος. Με τέτοια ανθρώπινη φύση, με τέτοια συνείδηση, πώς μπορείτε ακόμα να εύχεστε να κερδίσετε ζωή; Πόσο άξιοι περιφρόνησης και αχρείοι είστε!

Απόσπασμα από «Το να έχετε μία αμετάβλητη διάθεση σημαίνει πως είστε εχθρικοί προς τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

3. Έπειτα από χιλιάδες χρόνια διαφθοράς, ο άνθρωπος έχει γίνει αναίσθητος και αργόστροφος, ένας δαίμονας που εναντιώνεται στον Θεό, σε σημείο που η επαναστατικότητα του ανθρώπου ενάντια στον Θεό έχει καταγραφεί σε ιστορικά βιβλία, και ακόμα κι ο ίδιος ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να δώσει μια πλήρη εικόνα της αντιδραστικής συμπεριφοράς του –διότι τον άνθρωπο τον έχει διαφθείρει βαθιά ο Σατανάς, τον έχει παρασύρει και ο άνθρωπος δεν ξέρει πού να στραφεί. Ακόμα και σήμερα, ο άνθρωπος εξακολουθεί να προδίδει τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό Τον προδίδει, και όταν δεν Τον βλέπει κάνει το ίδιο. Ακόμη, υπάρχουν κι εκείνοι που έχοντας γίνει μάρτυρες των καταρών του Θεού και της οργής Του, συνεχίζουν και Τον προδίδουν. Και έτσι λέω πως η σύνεση του ανθρώπου έχει χάσει την αρχική της λειτουργία και πως το ίδιο συνέβη και στη συνείδηση του. Ο άνθρωπος που αντικρίζω είναι ένα κτήνος σε ανθρώπινη μορφή, είναι ένα δηλητηριώδες φίδι και όσο αξιοθρήνητος κι αν προσπαθεί να εμφανίζεται μπροστά στα μάτια Μου, ποτέ δεν θα είμαι ελεήμων προς αυτόν διότι ο άνθρωπος δεν έχει αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ του μαύρου και του άσπρου, την διαφορά μεταξύ αλήθειας και μη αλήθειας. Η λογική του ανθρώπου είναι τόσο μουδιασμένη, κι όμως προσπαθεί ακόμη να κερδίσει ευλογίες· η ανθρώπινη φύση του είναι τόσο ποταπή, κι όμως ακόμα επιθυμεί να αποκτήσει την κυριαρχία ενός βασιλιά. Με τέτοια λογική, ποιανού βασιλιάς θα μπορούσε να είναι; Πώς θα μπορούσε με τέτοια ανθρώπινη φύση να καθίσει σε θρόνο; Ο άνθρωπος πραγματικά δεν έχει καμία ντροπή! Είναι ένας αλαζονικός αχρείος! Σε όσους από εσάς επιθυμείτε να κερδίσετε ευλογίες, προτείνω πρώτα να κοιτάξετε σε έναν καθρέφτη τη δική σας άσχημη αντανάκλαση –εσύ έχεις ό, τι χρειάζεται για να γίνεις βασιλιάς; Έχεις το πρόσωπο κάποιου που μπορεί να κερδίσει ευλογίες; Δεν έχει σημειωθεί η παραμικρή αλλαγή στη διάθεσή σου και δεν έχεις εφαρμόσει καμία από τις αλήθειες στην πράξη, κι όμως συνεχίζεις να ελπίζεις για ένα υπέροχο αύριο. Πλανάσαι!

Απόσπασμα από «Το να έχετε μία αμετάβλητη διάθεση σημαίνει πως είστε εχθρικοί προς τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

4. Η ολέθρια επιρροή που έχει ασκήσει «το μεγαλόπνοο πνεύμα του εθνικισμού» επί χιλιάδες χρόνια κι έχει ριζώσει για τα καλά στις καρδιές των ανθρώπων, καθώς και ο φεουδαρχικός τρόπος σκέψης, ο οποίος δεσμεύει και αλυσοδένει τους ανθρώπους, αφήνοντάς τους χωρίς την παραμικρή ελευθερία, χωρίς θέληση για αγώνα ή επιμονή, χωρίς επιθυμία για πρόοδο, παραμένοντας, αντιθέτως, παθητικοί και οπισθοδρομικοί, με μια παγιωμένη νοοτροπία δούλου, και ούτω καθεξής — αυτοί οι αντικειμενικοί παράγοντες έχουν μεταδώσει μια ανεξίτηλα βρωμερή και αποκρουστική χροιά στην ιδεολογική κατάσταση, τα ιδανικά, το ήθος και τη διάθεση των ανθρώπων. Θα έλεγε κανείς ότι οι άνθρωποι είναι σαν να ζουν σε έναν τρομοκρατικό κόσμο του σκότους, τον οποίον κανένας τους δεν προσπαθεί να υπερβεί, και κανένας τους δεν σκέφτεται να μεταβεί σε έναν ιδανικό κόσμο. Αντιθέτως, είναι ευχαριστημένοι με το ριζικό τους να περνάνε τις ημέρες τους γεννώντας και μεγαλώνοντας παιδιά, πασχίζοντας, ιδρώνοντας, τρέχοντας για τις δουλειές τους, ονειρευόμενοι μια άνετη και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή με συζυγική στοργή, αξιολάτρευτα παιδιά και ευδαιμονία στη δύση της ζωής τους, καθώς θα βιώνουν ειρηνικά τη ζωή τους... Επί δεκάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι κατασπαταλούν τον χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς κανένας να δημιουργεί μια τέλεια ζωή, με μοναδικό σκοπό τους την αλληλοσφαγή σ’ αυτόν τον σκοτεινό κόσμο, τον αγώνα για φήμη και πλούτη και τις δολοπλοκίες του ενός για τον άλλο. Ποιος έχει επιδιώξει ποτέ να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού; Έχει δώσει ποτέ κανείς βάση στο έργο του Θεού; Όλα τα στοιχεία των ανθρώπων που έχουν καταληφθεί από την επιρροή του σκότους, έχουν από καιρό γίνει ανθρώπινη φύση, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να πραγματοποιηθεί το έργο του Θεού, και οι άνθρωποι έχουν ακόμα λιγότερα αποθέματα καρδιάς για να δίνουν προσοχή σ’ αυτά που τους έχει εμπιστευτεί σήμερα ο Θεός.

Απόσπασμα από «Έργο και είσοδος (3)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

5. Η φύση του ανθρώπου είναι εντελώς διαφορετική από την ουσία Μου· αυτό συμβαίνει γιατί η διεφθαρμένη φύση του ανθρώπου προέρχεται εξ ολοκλήρου από τον Σατανά και την φύση του την έχει επεξεργαστεί και διαφθείρει ο Σατανάς. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος επιβιώνει υπό την επήρεια του κακού και της ασχήμιας του Σατανά. Ο άνθρωπος δεν μεγαλώνει σε έναν κόσμο αλήθειας ή σε ένα άγιο περιβάλλον, και επιπλέον, δεν ζει στο φως. Επομένως, δεν είναι δυνατόν η αλήθεια να είναι εγγενώς εντυπωμένη στη φύση κάθε ατόμου, και επιπλέον, δεν μπορεί να γεννηθεί με μια θεοσεβή, υπάκουη στον Θεό ουσία. Αντιθέτως, διακατέχεται από μια φύση που αντιστέκεται στον Θεό, παρακούει τον Θεό και δεν αγαπά την αλήθεια. Αυτή η φύση είναι το πρόβλημα για το οποίο θέλω να μιλήσω — η προδοσία.

Απόσπασμα από «Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

6. Η ύπαρξη της ανθρωπότητας βασίζεται στη διαδοχική ενσάρκωση της ψυχής. Με άλλα λόγια, κάθε άτομο αποκτά μια ανθρώπινη ζωή της σάρκας κατά την ενσάρκωση της ψυχής του. Μετά τη γέννηση του σώματος ενός ατόμου, αυτή η ζωή συνεχίζεται μέχρι το μέγιστο όριο της σάρκας, φτάνει, δηλαδή, μέχρι την τελική στιγμή όπου η ψυχή αφήνει το κέλυφός της. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά με την ψυχή του ατόμου να πηγαινοέρχεται, μπρος - πίσω, διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο την ύπαρξη όλης της ανθρωπότητας. Η ζωή της σάρκας είναι, επίσης, η ζωή της ψυχής του ανθρώπου, και η ψυχή του ανθρώπου υποστηρίζει την ύπαρξη της σάρκας του. Δηλαδή, η ζωή κάθε ατόμου προέρχεται από την ψυχή του· δεν είναι η σάρκα του που είχε αρχικά ζωή. Επομένως, η φύση του ανθρώπου προέρχεται από την ψυχή του, όχι από τη σάρκα του. Μόνο η ψυχή κάθε ατόμου γνωρίζει πώς έχει υποστεί τους πειρασμούς, τη θλίψη και τη διαφθορά του Σατανά. Η σάρκα του ανθρώπου δεν μπορεί να το γνωρίζει αυτό. Κατά συνέπεια, η ανθρωπότητα, άθελά της, γίνεται όλο και πιο βρόμικη, κακή και σκοτεινή, ενώ η απόσταση ανάμεσα σ’ Εμένα και τον άνθρωπο μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο και οι ημέρες της ανθρωπότητας γίνονται όλο και πιο σκοτεινές. Οι ψυχές της ανθρωπότητας είναι όλες στα χέρια του Σατανά. Ως εκ τούτου, είναι αυτονόητο ότι η σάρκα του ανθρώπου έχει επίσης καταληφθεί από τον Σατανά. Πώς θα μπορούσε μια τέτοια σάρκα και τέτοιοι άνθρωποι να μην αντισταθούν στον Θεό και να είναι εγγενώς συμβατοί με Αυτόν; Ο λόγος που ο Σατανάς ρίχτηκε κάτω στον αέρα από Εμένα είναι γιατί Με πρόδωσε, έτσι πώς μπορούν οι άνθρωποι να απαγκιστρωθούν από τις επιπτώσεις αυτού του γεγονότος; Αυτός είναι ο λόγος που η ανθρώπινη φύση είναι η προδοσία.

Απόσπασμα από «Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

7. Όποια συμπεριφορά δεν μπορεί να Με υπακούει πλήρως είναι προδοσία. Όποια συμπεριφορά δεν μπορεί να είναι πιστή σ’ Εμένα είναι προδοσία. Όταν Με ξεγελάτε και χρησιμοποιείτε ψέματα για να Με εξαπατήσετε αυτό είναι προδοσία. Το να έχετε πολλές θεωρίες και να τις διαδίδετε δεξιά και αριστερά, αυτό είναι προδοσία. Όταν δεν προστατεύετε τις μαρτυρίες Μου και τα συμφέροντά Μου, αυτό είναι προδοσία. Ένα ψεύτικο χαμόγελο όταν κάποιος Μ’ έχει παρατήσει μέσα στην καρδιά του αυτό είναι προδοσία. Αυτές οι συμπεριφορές είναι πράγματα για τα οποία είστε πάντα ικανοί και γίνονται συχνά ανάμεσά σας. Κανένας από σας δεν σκέφτεται ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα, αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι. Δεν μπορώ να Με προδώσεις και να το θεωρήσω τετριμμένο γεγονός και επιπλέον δεν μπορώ να το αγνοήσω. Εργάζομαι μαζί σας τώρα κι εσείς είστε ακόμα έτσι. Αν κάποια μέρα δεν υπάρχει κάποιος να σας φροντίζει και να σας προσέχει, δεν θα γίνετε όλοι σας βασιλιάδες του λόφου;[β] Και τότε ποιος θα καθαρίσει το χάλι που θα προκύψει όταν θα έχετε δημιουργήσει μια τεραστία καταστροφή;

Απόσπασμα από «Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

8. Μην αφήνετε στην τύχη ότι η φύση σας δεν είναι αυτή της προδοσίας, μόνο και μόνο επειδή δεν έχετε βλάψει κανέναν. Αν σκέφτεσαι έτσι, τότε είσαι πραγματικά αποτρόπαιος. Αυτά που λέω κάθε φορά αφορούν όλους τους ανθρώπους, όχι μόνον έναν άνθρωπο ή ένα είδος ανθρώπου. Επειδή δεν Με έχετε προδώσει σε κάτι, δεν σημαίνει ότι δεν θα Με προδώσετε σε κάτι άλλο. Κάποιοι χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην αναζήτηση της αλήθειας όταν έχουν προβλήματα στον γάμο τους. Κάποιοι δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους να Μου είναι πιστοί όταν χαλάει ο γάμος τους. Κάποιοι Με εγκαταλείπουν για ένα λεπτό απόλαυσης και ενθουσιασμού. Κάποιοι προτιμούν να πέσουν σε ένα σκοτεινό φαράγγι παρά να ζήσουν στο φως και να αποκτήσουν την απόλαυση του έργου του Αγίου Πνεύματος. Μερικοί άνθρωποι αγνοούν τη συμβουλή των φίλων για να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους για τον υλικό πλούτο, και ακόμα και τώρα δεν αναγνωρίζουν τα λάθη τους και δεν γυρίζουν πίσω. Κάποιοι ζουν μόνο προσωρινά με το όνομά Μου, για να αποκτήσουν την προστασία Μου, ενώ άλλοι δίνουν λίγα διότι προσκολλώνται στη ζωή και φοβούνται τον θάνατο. Δεν είναι λοιπόν αυτές οι ανήθικες και αναξιοπρεπείς πράξεις, απλώς συμπεριφορές ανθρώπων που Με έχουν από πολύ καιρό προδώσει βαθιά στην καρδιά τους; Βεβαίως γνωρίζω ότι η προδοσία των ανθρώπων δεν είναι προμελετημένη, αλλά είναι μια φυσική αποκάλυψη της φύσης τους. Κανείς δεν θέλει να Με προδώσει και επιπλέον κανένας δεν είναι ευτυχής όταν έχει κάνει κάτι για να Με προδώσει. Αντιθέτως, τρέμουν από φόβο, σωστά; Έτσι λοιπόν σκέπτεστε πώς μπορείτε να απελευθερωθείτε από αυτές τις προδοσίες, και πώς μπορείτε να αλλάξετε την υπάρχουσα κατάσταση;

Απόσπασμα από «Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

9. Όλες οι ψυχές που έχει διαφθείρει ο Σατανάς βρίσκονται υπό τον έλεγχο της σφαίρας επιρροής του Σατανά. Μόνο αυτοί που πιστεύουν στον Χριστό έχουν διαχωριστεί, έχουν σωθεί από το στρατόπεδο του Σατανά και έχουν μεταφερθεί στη σημερινή βασιλεία. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζουν πλέον υπό την επιρροή του Σατανά. Ακόμα κι έτσι, η φύση του ανθρώπου εξακολουθεί να είναι ριζωμένη στην σάρκα του. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι αν οι ψυχές σας έχουν σωθεί, η φύση σας έχει ακόμα την παλιά εμφάνισή της και η πιθανότητα εσείς να Με προδώσετε παραμένει στο εκατό τοις εκατό. Γι’ αυτό και το έργο Μου είναι τόσο μακράς διαρκείας, επειδή η φύση σας είναι υπερβολικά ακλόνητη. Τώρα, όλοι σας υποφέρετε όσο μπορείτε για την εκπλήρωση των καθηκόντων σας, αλλά ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι το εξής: Κάθε ένας από εσάς είναι ικανός να Με προδώσει και, επιστρέφοντας στη σφαίρα επιρροής του Σατανά, στο στρατόπεδο του, επιστρέφει στην παλιά ζωή του. Τότε, δε θα μπορείτε να έχετε ένα κομματάκι από την ανθρώπινη φύση ή από την ανθρώπινη εμφάνιση όπως έχετε τώρα. Σε σοβαρές περιπτώσεις, θα καταστραφείτε και, επιπλέον, θα καταδικαστείτε αιώνια να μην ενσαρκωθείτε ξανά, αλλά να τιμωρηθείτε βαριά. Αυτό είναι το πρόβλημα που απλώνεται μπροστά σας.

Απόσπασμα από «Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

10. Διαχωριστήκατε από τη λάσπη και, ούτως ή άλλως, επιλεχθήκατε από τα κατακάθια, βρόμικοι και μισητοί στον Θεό. Ανήκατε στον Σατανά[γ] και κάποτε σας ποδοπατούσε και σας κηλίδωνε. Γι’ αυτό λέγεται πως διαχωριστήκατε από τη λάσπη και δεν είστε άγιοι, αλλά μη ανθρώπινα αντικείμενα, τα οποία από καιρό γελοιοποιεί ο Σατανάς. Αυτή είναι η πιο ταιριαστή περιγραφή για σας. Πρέπει να καταλάβετε πως είστε ακαθαρσίες που συναντώνται σε λιμνάζοντα νερά και λάσπη, σε αντιδιαστολή με τις επιθυμητές ψαριές, όπως τα ψάρια και οι γαρίδες, γιατί καμία απόλαυση δεν μπορεί να πηγάζει από σας. Για να το θέσουμε ωμά, είστε μέλη της κατώτατης κοινωνικής τάξης, ζώα χειρότερα των χοίρων και των σκύλων. Μιλώντας ειλικρινά, το να σας απευθύνομαι μ’ αυτούς τους όρους δεν είναι μεγαλοποίηση ή υπερβολή, αλλά ένας τρόπος για να απλοποιηθεί το ζήτημα. Το να σας απευθύνομαι με τέτοιους όρους είναι στην πραγματικότητα ένας τρόπος για να σας υποβάλω τα σέβη μου. Η ενόρασή σας, η ομιλία σας, η συμπεριφορά σας σαν άνθρωποι και τα πάντα στη ζωή σας — συμπεριλαμβανομένου του κύρους σας στη λάσπη — επαρκούν για ν’ αποδείξουν πως η ταυτότητά σας είναι «ιδιαίτερη».

Απόσπασμα από «Ποια είναι η έμφυτη ταυτότητα του ανθρώπου και η αξία του;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

11. Ο άνθρωπος είναι απρόθυμος να αναζητήσει τον Θεό, απρόθυμος να ξοδέψει τα υπάρχοντά του για Εκείνον και απρόθυμος να αφιερώσει προσπάθειες μια ζωής στον Θεό και, αντιθέτως, λέει πως ο Θεός το έχει παρατραβήξει, πως πάρα πολλά σχετικά με τον Θεό έρχονται σε αντίθεση με τις ανθρώπινες αντιλήψεις. Με μία τέτοια ανθρώπινη φύση, ακόμη κι αν ήσασταν γενναιόδωροι προς τις προσπάθειές σας, θα εξακολουθούσατε να είστε ανίκανοι να κερδίσετε την έγκριση του Θεού, για να μη μιλήσουμε για το γεγονός του ότι δεν αναζητάτε τον Θεό. Δεν γνωρίζετε πώς είστε τα ελαττωματικά αγαθά του ανθρώπινου είδους; Δεν ξέρετε ότι καμιά ανθρώπινη φύση δεν είναι πιο άθλια από τη δική σας; Δεν ξέρετε ποιος είναι ο «τιμητικός σας τίτλος»; Εκείνοι που πραγματικά αγαπούν τον Θεό σάς αποκαλούν τον πατέρα του λύκου, τη μητέρα του λύκου, τον γιο του λύκου και τον εγγονό του λύκου· είστε οι απόγονοι του λύκου, ο λαός του λύκου και θα πρέπει να γνωρίζετε την ταυτότητα σας και να μην τη ξεχάσετε ποτέ. Μην πιστεύετε πως είστε κάποια ανώτερη μορφή. Είστε η μοχθηρότερη ομάδα μη ανθρώπων ανάμεσα στο ανθρώπινο είδος. Δεν ξέρετε τίποτε από αυτά; Γνωρίζετε πόσα έχω ριψοκινδυνεύσει εργαζόμενος ανάμεσά σας; Αν η σύνεσή σας δεν ξαναγίνει φυσιολογική, και η συνείδησή σας δεν δουλέψει ξανά κανονικά, τότε ποτέ δεν θα είστε ελεύθεροι από την επονομασία «λύκος», δεν θα ξεφύγετε ποτέ από την ημέρα της καταδίκης, από την ημέρα της τιμωρίας σας. Γεννηθήκατε κατώτεροι, χωρίς καθόλου αξία. Είστε εγγενώς μια πεινασμένη αγέλη λύκων, ένας σωρός από συντρίμμια και σκουπίδια, και σε αντίθεση με εσάς, Εγώ δεν εργάζομαι με εσάς ώστε να ωφεληθώ, αλλά λόγω της ανάγκης για έργο. Αν εξακολουθήσετε να αντιδράτε κατ’ αυτόν τον τρόπο, τότε θα σταματήσω το έργο Μου και δεν θα εργαστώ ξανά για εσάς· αντιθέτως, θα μεταφέρω το έργο Μου σε μια ομάδα που θα Με ευχαριστεί κι έτσι θα σας αφήσω για πάντα, διότι δεν προτίθεμαι να φροντίζω αυτούς που Με εχθρεύονται. Έτσι λοιπόν, επιθυμείτε να είστε συμβατοί με Εμένα ή να Μου φέρεστε εχθρικά;

Απόσπασμα από «Το να έχετε μία αμετάβλητη διάθεση σημαίνει πως είστε εχθρικοί προς τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

12. Το ανθρώπινο γένος δεν είναι άλλος από τον εχθρό Μου. Το ανθρώπινο γένος είναι ο πονηρός που Μου εναντιώνεται και Με παρακούει. Το ανθρώπινο γένος δεν είναι άλλος από τη γέννα του πονηρού που έχω καταραστεί. Το ανθρώπινο γένος δεν είναι άλλος από τους απογόνους του αρχαγγέλου που Με πρόδωσε. Το ανθρώπινο γένος δεν είναι άλλος από την κληρονομιά του διαβόλου ο οποίος, όταν τον απέρριψα προ αμνημονεύτων χρόνων, έγινε από τότε ο αδιάλλακτος πολέμιός Μου. Πάνω από το ανθρώπινο γένος, ο ουρανός χαμηλώνει, σκοτεινιασμένος και ζοφερός, χωρίς την παραμικρή ακτίνα φωτός, και ο ανθρώπινος κόσμος βυθίζεται σε πισσώδες έρεβος, τόσο που όποιος ζει εκεί, δεν μπορεί να δει ούτε το τεντωμένο του χέρι μπροστά στο πρόσωπό του ούτε τον ήλιο όταν σηκώνει το κεφάλι του. Ο δρόμος κάτω από τα πόδια του, λασπωμένος και γεμάτος λακκούβες, ελίσσεται βασανιστικά· όλος ο τόπος είναι γεμάτος πτώματα. Οι σκοτεινές του άκρες είναι γεμάτες με υπολείμματα νεκρών και στις κρύες και σκιερές γωνίες κατοικούν πλήθη δαιμόνων. Και παντού μες στον κόσμο των ανθρώπων ορδές δαιμόνων πηγαίνουν κι έρχονται. Η γέννα κάθε είδους θηρίου, καλυμμένη με βρομιά, βρίσκεται πιασμένη σε ατέρμονη σύγκρουση, της οποίας ο ήχος εμπνέει τρόμο στην καρδιά. Σε τέτοιους καιρούς, σ’ έναν τέτοιον κόσμο, σ' έναν τέτοιο «επίγειο παράδεισο», πού να στραφεί κάποιος για να γυρέψει ευτυχία στη ζωή; Πού να στραφεί για να βρει τον προορισμό της ζωής του; Το ανθρώπινο γένος, συντετριμμένο κάτω από το πόδι του Σατανά προ αμνημονεύτων χρόνων, ενεργεί εξαρχής έχοντας υιοθετήσει την εικόνα του Σατανά, και ακόμη περισσότερο, την ενσάρκωση του Σατανά, λειτουργώντας σαν σημάδι που γίνεται μάρτυρας του Σατανά, ηχηρός και απροκάλυπτος. Πώς μπορεί ένα τέτοιο ανθρώπινο γένος, ένας τέτοιος σωρός εκφυλισμένου αποβράσματος και τέτοιος γόνος αυτής της διαφθαρμένης ανθρώπινης οικογένειας να γίνει μάρτυρας του Θεού; Από πού θα προέλθει η δόξα Μου; Πού μπορεί ν’ αρχίσει κανείς να μιλάει για τη μαρτυρία Μου; Γιατί ο εχθρός που, έχοντας διαφθείρει το ανθρώπινο γένος, ορθώνεται εναντίον Μου, έχει ήδη κερδίσει το ανθρώπινο γένος –το ανθρώπινο γένος που δημιούργησα προ αμνημονεύτων χρόνων και που πλημμύρισε από τη δόξα Μου και τη δική Μου ζωή– και το κηλίδωσε. Έχει διαρπάξει τη δόξα Μου, και όλο αυτό με το οποίο διαπότισε τον άνθρωπο είναι δηλητήριο καρυκευμένο βαριά με την ασχήμια του Σατανά, και χυμός από τον καρπό του δέντρου της γνώσεως του καλού και του κακού.

Απόσπασμα από «Τι σημαίνει να είσαι αληθινός άνθρωπος» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

13. «Στον ουρανό, ο Σατανάς είναι ο εχθρός Μου, στη γη, ο άνθρωπος είναι ο αντίπαλός Μου. Λόγω της ένωσης ουρανού και γης, εννέα γενεές ανθρώπων θα πρέπει να θεωρούνται συνένοχες». Ο Σατανάς είναι εχθρός του Θεού. Ο λόγος που το λέω αυτό είναι επειδή δεν ξεπληρώνει τον Θεό για τη μεγάλη εύνοια και την καλοσύνη Του, αλλά αντιθέτως, «κολυμπάει ενάντια στο ρεύμα» και κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν δείχνει τον «σεβασμό» του στον Θεό. Δεν είναι έτσι άραγε και οι άνθρωποι; Δεν δείχνουν κανέναν σεβασμό στους «γονείς» τους και δεν ανταποδίδουν ποτέ τη φροντίδα και την υποστήριξη των «γονέων» τους. Αυτό αρκεί για να αποδείξει ότι οι άνθρωποι στη γη είναι συγγενείς του Σατανά στον ουρανό. Ο άνθρωπος και ο Σατανάς έχουν ενώσει τις δυνάμεις τους εναντίον του Θεού και έτσι δεν είναι απορίας άξιο ότι ο Θεός εμπλέκει εννέα γενεές ως συνένοχους και κανένας δεν θα πάρει άφεση αμαρτιών.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 38» του «Ερμηνείες των μυστηρίων των λόγων του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

14. Δεν περνάει ούτε μια μέρα που ο Θεός δεν καλεί τον λαό Του που κοιμάται για να τον σώσει, όμως όλοι βρίσκονται σε κατάσταση νωθρότητας σαν να έχουν πάρει υπνωτικά χάπια. Αν δεν τους ξεσηκώσει ούτε για μια στιγμή, επιστρέφουν σε κατάσταση ύπνωσης δίχως επίγνωση. Φαίνεται ότι όλος ο λαός Του έχει παραλύσει κατά τα δύο τρίτα. Δεν γνωρίζουν τις ίδιες τις ανάγκες τους ούτε τις ίδιες τις ελλείψεις τους ούτε καν τι θα πρέπει να φορούν ή τι θα πρέπει να τρώνε. Αυτό καταδεικνύει ότι ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας έχει καταβάλει μεγάλη προσπάθεια να διαφθείρει τους ανθρώπους. Η ασχήμια του εκτείνεται σε όλες τις περιοχές της Κίνας. Έχει κάνει μάλιστα και τους ανθρώπους να νιώθουν ενοχλημένοι και απρόθυμοι να παραμείνουν πια σε αυτή την παρακμιακή, χυδαία χώρα. Αυτό που ο Θεός μισεί περισσότερο είναι η ουσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, γι’ αυτό υπενθυμίζει στους ανθρώπους την οργή Του κάθε μέρα, και οι άνθρωποι ζουν κάτω από το μάτι της οργής Του κάθε μέρα. Παρόλα αυτά, η πλειονότητα των ανθρώπων δεν γνωρίζει ακόμα να αναζητήσει τον Θεό, αλλά απλώς κάθονται εκεί παρακολουθώντας και περιμένουν να τους ταΐσουν στο στόμα. Ακόμα κι αν λιμοκτονούσαν, δεν θα πήγαιναν να αναζητήσουν το φαγητό τους. Η συνείδηση των ανθρώπων είχε από καιρό διαφθαρεί από τον Σατανά και άλλαξε κατ’ ουσία και σκλήρυνε. Δεν είναι απορίας άξιον που ο Θεός είπε: «Εάν δεν σας βοηθούσα, δεν θα είχατε ξυπνήσει ακόμα, αλλά θα παραμένατε σαν να ήσασταν παγωμένοι, και πάλι, σαν να ήσασταν σε κατάσταση χειμερίας νάρκης». Είναι λες και οι άνθρωποι ήταν ζώα σε χειμερία νάρκη που ξεχειμώνιασαν και δεν ζήτησαν να φάνε ή να πιούν. Αυτή ακριβώς είναι η παρούσα κατάσταση του λαού του Θεού, γι’ αυτό και ο Θεός απαιτεί μόνο από τους ανθρώπους να γνωρίσουν τον ίδιο τον ενσαρκωμένο Θεό στο φως. Δεν έχει καμία απαίτηση από τους ανθρώπους να αλλάξουν πολύ ή να αναπτυχθούν πολύ στη ζωή τους. Αυτό θα αρκούσε για να ηττηθεί ο ρυπαρός, ακάθαρτος μεγάλος κόκκινος δράκοντας, εκδηλώνοντας με τον καλύτερο τρόπο τη μεγάλη δύναμη του Θεού.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 13» του «Ερμηνείες των μυστηρίων των λόγων του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

15. Όταν τελειώσει το έργο Μου, δεν θα επιδιώκω πια αυτή την «οικονομική βοήθεια» από τον άνθρωπο. Αντ’ αυτού, θα επιτελέσω τον έμφυτο ρόλο Μου και θα ανατρέπω όλα τα «πράγματα του οίκου Μου» που προορίζονται για την απόλαυση των ανθρώπων. Σήμερα, όλοι δοκιμάζονται εν μέσω των δοκιμασιών Μου. Όταν το χέρι Μου φθάσει επίσημα στους ανθρώπους, οι άνθρωποι δεν θα Με κοιτούν πλέον με βλέμμα θαυμασμού, αλλά θα Με αντιμετωπίζουν με μίσος, και εκείνη τη στιγμή, θα τους βγάλω αμέσως την καρδιά τους για να χρησιμεύσει ως δείγμα. Εξετάζω με προσοχή την καρδιά του ανθρώπου κάτω από ένα «μικροσκόπιο» —δεν υπάρχει πραγματική αγάπη για Μένα εκεί. Επί χρόνια, οι άνθρωποι Με εξαπατούν και Με εμπαίζουν— και αποδεικνύεται ότι τόσο ο αριστερός τους κόλπος όσο και η δεξιά κοιλία περιέχουν το δηλητήριο του μίσους για Εμένα, άρα δεν είναι περίεργο ότι κρατώ αυτήν τη στάση απέναντί τους. Και όμως, το αγνοούν παντελώς αυτό, ούτε καν το αναγνωρίζουν. Όταν τους παρουσιάζω τα αποτελέσματα της έρευνάς Μου, συνεχίζουν να κοιμούνται. Είναι λες και στο μυαλό τους όλα αυτά τα πράγματα ανήκουν στο παρελθόν και δεν πρέπει να αναφέρονται σήμερα. Συνεπώς, οι άνθρωποι απλώς κοιτούν τα «εργαστηριακά αποτελέσματα» με αδιαφορία. Δίνουν πίσω τα αποτελέσματα και φεύγουν. Επιπλέον, λένε πράγματα όπως, «αυτά δεν είναι σημαντικά, δεν έχουν καμία επίδραση στην υγεία μου». Σκάνε ένα μικρό χαμόγελο περιφρόνησης και έχουν ένα ελαφρά απειλητικό βλέμμα στα μάτια τους, σαν να υπονοούν ότι δεν θα έπρεπε να είμαι τόσο αφελής, ότι πρέπει να είμαι πιο τυπικός. Λες και η αποκάλυψή των ενδότερων μυστικών τους από Μένα έχει παραβιάσει τους ανθρώπινους «νόμους», και έτσι Μου δείχνουν μεγαλύτερο μίσος. Μόνο τότε βλέπω την πηγή του μίσους των ανθρώπων. Αυτό συμβαίνει επειδή, όταν παρακολουθώ, το αίμα τους ρέει και, αφού διέλθει από τις αρτηρίες στο σώμα τους, εισέρχεται στην καρδιά και μόνο τότε κάνω μια νέα «ανακάλυψη». Ωστόσο, οι άνθρωποι το θεωρούν ασήμαντο. Είναι εντελώς απρόσεκτοι, δεν σκέφτονται τι κερδίζουν ή τι χάνουν, πράγμα που αρκεί για να δείξει το πνεύμα της «ανιδιοτελούς» αφοσίωσης τους. Δεν δίνουν σημασία στην κατάσταση της δικής τους υγείας και «μοχθούν» για Μένα. Αυτή είναι και η «πίστη» τους και ό,τι είναι «αξιέπαινο» πάνω τους, οπότε, για ακόμα μια φορά, τους στέλνω μια επιστολή ως «έπαινο», για να τους δώσω χαρά. Αλλά όταν διαβάζουν αυτήν την «επιστολή», νιώθουν αμέσως λίγο ενοχλημένοι, γιατί όλα όσα έχουν κάνει απορρίφθηκαν από τη σιωπηρή Μου επιστολή. Ανέκαθεν κατεύθυνα τις ενέργειες των ανθρώπων, αλλά φαίνεται ότι απεχθάνονται τα λόγια Μου. Έτσι, μόλις ανοίξω το στόμα Μου, κλείνουν τα μάτια τους ερμητικά και βουλώνουν τα αυτιά με τα χέρια τους. Δεν Με κοιτούν με σεβασμό εξαιτίας της αγάπης Μου, παρά ανέκαθεν Με μισούσαν, διότι επεσήμανα τις ελλείψεις τους, αποκαλύπτοντας όλα τα αγαθά που βρίσκονταν στην κατοχή τους, και έτσι είχαν ζημία στην επιχείρησή τους και τα μέσα διαβίωσής τους χάθηκαν. Ως εκ τούτου, το μίσος τους για Μένα αυξάνεται εφεξής.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 32» του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

16. Η φύση των ανθρώπων είναι ότι αν υπάρχει ακόμη και ένα ίχνος ελπίδας δεν θα απευθυνθούν στον Θεό για βοήθεια, αλλά θα υιοθετήσουν αυτάρκεις μεθόδους φυσικής επιβίωσης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η φύση των ανθρώπων είναι αλαζονική, και τους υποτιμούν όλους. Ως εκ τούτου, ο Θεός είπε: «ούτε ένας άνθρωπος δεν ήταν σε θέση να Με αγαπήσει, όσο απολάμβανε τις ανέσεις του. Ούτε ένας άνθρωπος δεν προσπάθησε να έρθει σε επαφή μαζί Μου όσο ήταν σε κατάσταση γαλήνης και αγαλλίασης, ώστε να συμμετάσχω στη χαρά του». Αυτό είναι όντως απογοητευτικό: ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους, αλλά όταν έρχεται στον ανθρώπινο κόσμο, προσπαθούν να Του αντισταθούν, να Τον απομακρύνουν από την περιοχή τους, λες και είναι περιπλανώμενος ορφανός ή ανιθαγενής στον κόσμο. Κανείς δεν αισθάνεται δεμένος με τον Θεό, κανείς δεν Τον αγαπάει αληθινά, κανείς δεν έχει καλωσορίσει τον ερχομό Του. Αντιθέτως, όταν βλέπουν τον ερχομό του Θεού, τα χαρούμενα πρόσωπά τους συννεφιάζουν μεμιάς, λες και έρχεται μια ξαφνική καταιγίδα, λες και ο Θεός θα πάρει την ευτυχία της οικογένειάς τους, λες και ο Θεός δεν έχει ευλογήσει ποτέ την ανθρωπότητα, αλλά αντιθέτως έχει φέρει μόνο δυστυχία στην ανθρωπότητα. Ως εκ τούτου, στο μυαλό των ανθρώπων, ο Θεός δεν είναι ευλογία γι’ αυτούς, αλλά Αυτός που διαρκώς τους αναθεματίζει. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι δεν Του δίνουν σημασία, δεν Τον καλωσορίζουν, είναι πάντα ψυχροί απέναντί Του, και αυτό δεν έχει αλλάξει ποτέ. Επειδή οι άνθρωποι έχουν αυτά τα συναισθήματα στην καρδιά τους, ο Θεός λέει ότι οι άνθρωποι είναι παράλογοι και ανήθικοι, και ότι δεν φανερώνουν τα αισθήματα που υποτίθεται ότι διαθέτουν. Οι άνθρωποι δεν δείχνουν καμία εκτίμηση για τα συναισθήματα του Θεού, αλλά χρησιμοποιούν τη λεγόμενη «δικαιοσύνη» για να αντιμετωπίσουν τον Θεό. Οι άνθρωποι είναι έτσι εδώ και πολλά χρόνια και γι’ αυτό ο Θεός είπε ότι η διάθεσή τους δεν έχει αλλάξει. Αυτό δείχνει ότι δεν έχουν περισσότερη ουσία από μια χούφτα πούπουλα.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 14» του «Ερμηνείες των μυστηρίων των λόγων του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

17. Ο Θεός του ουρανού ήρθε σε αυτόν τον κατάπτυστο τόπο της ακολασίας, χωρίς να εκφράσει ποτέ τη στεναχώρια Του ή να παραπονεθεί για τον άνθρωπο· αντιθέτως, αποδέχεται στωικά τη φθορά[1] και την καταπίεση του ανθρώπου. Δεν αντεπιτέθηκε ποτέ στις παράλογες απαιτήσεις του ανθρώπου, ποτέ δεν είχε υπερβολικές απαιτήσεις από τον άνθρωπο και ποτέ δεν είχε παράλογες απαιτήσεις από τον άνθρωπο. Εκείνος απλώς κάνει αδιαμαρτύρητα όλο το έργο που απαιτεί ο άνθρωπος: διδάσκει, διαφωτίζει, επιπλήττει, εξευγενίζει μέσω των λόγων, υπενθυμίζει, προτρέπει, παρηγορεί, κρίνει και αποκαλύπτει. Ποιο από τα στάδια που Εκείνος κάνει δεν είναι για τη ζωή του ανθρώπου; Παρόλο που έχει καταργήσει τις προοπτικές και τη μοίρα του ανθρώπου, ποιο από τα στάδια που κάνει ο Θεός δεν είναι για τη μοίρα του ανθρώπου; Ποιο από τα στάδια δεν γίνεται χάριν της επιβίωσης του ανθρώπου; Ποιο από τα στάδια δεν γίνεται για να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα βάσανα και την καταπίεση που επιφέρουν οι δυνάμεις του σκότους, οι οποίες είναι μαύρες σαν τη νύχτα; Ποιο από τα στάδια δεν γίνεται χάριν του ανθρώπου; Ποιος μπορεί να καταλάβει την καρδιά του Θεού, η οποία είναι σαν αυτή μιας στοργικής μητέρας; Ποιος μπορεί να κατανοήσει την ένθερμη καρδιά του Θεού; Η παθιασμένη καρδιά του Θεού και οι φλογερές προσδοκίες Του έχουν λάβει ως ανταπόδοση κρύες καρδιές με σκληρά, αδιάφορα βλέμματα, επαναλαμβανόμενες επιτιμήσεις και ύβρεις από τον άνθρωπο, αιχμηρά σχόλια, σαρκασμό και απαξίωση, έχουν λάβει ως ανταπόδοση τον χλευασμό του ανθρώπου, το ποδοπάτημα και την απόρριψή του, παρανόηση και γκρίνια, αποξένωση και αποφυγή, και τίποτα άλλο παρά εξαπάτηση, επιθέσεις και πίκρα. Τα θερμά λόγια έχουν αντιμετωπιστεί με άγρια μέτωπα και ψυχρή απείθεια από χιλιάδες που του κουνούν το δάχτυλο. Ο Θεός μπορεί να υπομείνει πολλά, υπηρετώντας τους ανθρώπους με το κεφάλι σκυφτό, σαν ένα πειθήνιο βόδι[2]. Πόσους ήλιους και φεγγάρια, πόσες φορές είδε τα αστέρια, πόσες έφυγε την αυγή και γύρισε το σούρουπο, στριφογυρνάει άγρυπνος νιώθοντας μια αγωνία χίλιες φορές μεγαλύτερη από τον πόνο που ένιωσε όταν έφυγε από τον Πατέρα Του, υπομένοντας τις επιθέσεις και το σπάσιμο του ανθρώπου, την αντιμετώπιση και το κλάδεμα του ανθρώπου. Η ταπεινότητα και η απόκρυψη του Θεού ανταποδόθηκαν με την προκατάληψη[3] του ανθρώπου, με τις άδικες απόψεις και αντιμετώπιση του ανθρώπου, ενώ η ανωνυμία, η μακροθυμία και η ανεκτικότητα Του έλαβαν ως ανταπόδοση το άπληστο βλέμμα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος προσπαθεί να κοπανήσει με τα πόδια του τον Θεό μέχρι θανάτου, χωρίς ενδοιασμούς, και προσπαθεί να ποδοπατήσει τον Θεό στο έδαφος. Η στάση του ανθρώπου, όσον αφορά τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον Θεό, είναι «σπάνιας ευφυΐας», ενώ ο Θεός, ο οποίος δέχεται τον εκφοβισμό και την περιφρόνηση του ανθρώπου, συνθλίβεται κάτω από τα πόδια δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, τη στιγμή που ο άνθρωπος στέκεται ψηλά, σαν να ήταν ο βασιλιάς του κάστρου, σαν να θέλει να αναλάβει την απόλυτη εξουσία[4], να είναι στο επίκεντρο της προσοχής, πίσω από το παραπέτασμα, να κάνει τον Θεό έναν ευσυνείδητο σκηνοθέτη που τηρεί τους κανόνες και βρίσκεται στο παρασκήνιο, στον οποίον δεν θα επιτρέπεται να αντεπιτίθεται ή να προκαλεί προβλήματα. Ο Θεός πρέπει να παίξει τον ρόλο του Τελευταίου Αυτοκράτορα, πρέπει να είναι μια μαριονέτα[5], στερημένος κάθε ελευθερίας. Οι πράξεις των ανθρώπων είναι ανείπωτες, οπότε, με τι προσόντα μπορεί να ζητάει το ένα ή το άλλο από τον Θεό; Με τι προσόντα μπορεί να κάνει υποδείξεις στον Θεό; Με τι προσόντα μπορεί να ζητά από τον Θεό να συμμεριστεί την αδυναμία του; Πώς είναι κατάλληλος να λάβει το έλεος του Θεού; Πώς είναι κατάλληλος να λάβει τη μεγαλοψυχία του Θεού, ξανά και ξανά; Πώς είναι κατάλληλος να λάβει τη συγχώρεση του Θεού, ξανά και ξανά; Πού είναι η συνείδησή του; Έχει καιρό που ράγισε την καρδιά του Θεού, έχει καιρό που διέλυσε την καρδιά του Θεού. Ο Θεός ήρθε στους ανθρώπους γεμάτος ζωντάνια και ενθουσιασμό, ελπίζοντας ότι ο άνθρωπος θα ήταν πονετικός απέναντί Του, και θα Του έδειχνε λίγη θέρμη. Όμως, η καρδιά του Θεού δεν παρηγορείται εύκολα από τον άνθρωπο, και το μόνο που έχει λάβει είναι ολοένα εντεινόμενες επιθέσεις[6] και βασανιστήρια. Η καρδιά του ανθρώπου είναι υπερβολικά άπληστη, η επιθυμία του είναι υπερβολικά μεγάλη, δεν χορταίνει με τίποτα, είναι πάντοτε κακόβουλος και απερίσκεπτος, δεν δίνει ποτέ οποιαδήποτε ελευθερία στον Θεό ή δικαίωμα λόγου, ενώ δεν αφήνει καμία επιλογή στον Θεό από το να υποβληθεί σε εξευτελισμό, ενώ επιτρέπει στον ίδιον να χειραγωγεί τον Θεό όπως επιθυμεί.

Απόσπασμα από «Έργο και είσοδος (9)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

18. Από τη δημιουργία μέχρι σήμερα, ο Θεός έχει υπομείνει τόσο πόνο και έχει υποφέρει από τόσες επιθέσεις. Όμως, ακόμα και σήμερα, ο άνθρωπος εξακολουθεί να μη μαλακώνει τις απαιτήσεις που έχει από τον Θεό, ακόμα μελετά τον Θεό, ακόμα δεν δείχνει καμία ανοχή απέναντί Του και δεν κάνει τίποτα άλλο από το να Τον συμβουλεύει, να Τον κριτικάρει και να Τον πειθαρχεί, σαν να φοβάται μήπως ο Θεός πάρει τον λάθος δρόμο, μήπως ο Θεός στη γη είναι κτηνώδης και παράλογος ή εντελώς ανεξέλεγκτος ή μήπως δεν θα καταφέρει τίποτα. Ο άνθρωπος ανέκαθεν είχε αυτήν τη στάση απέναντι στον Θεό. Πώς θα μπορούσε να μη στεναχωρεί τον Θεό; Όταν ενσαρκώθηκε, ο Θεός υπέμενε τρομερό πόνο και εξευτελισμό. Πόσο χειρότερο, λοιπόν, είναι να κάνεις τον Θεό να αποδεχθεί τη διδασκαλία του ανθρώπου; Ο ερχομός Του ανάμεσα στους ανθρώπους Του στέρησε κάθε ελευθερία, σαν να ήταν φυλακισμένος στον Άδη, και αποδέχθηκε την ανάλυση από τον άνθρωπο, χωρίς να προβάλει την παραμικρή αντίσταση. Αυτό δεν είναι ντροπή; Ερχόμενος στην οικογένεια των κανονικών ανθρώπων, ο Ιησούς υπέμενε τη μέγιστη αδικία. Ακόμα πιο εξευτελιστικό είναι το γεγονός ότι Εκείνος ήρθε σ’ αυτόν τον σκονισμένο κόσμο και ταπεινώθηκε στον μέγιστο βαθμό, παίρνοντας μια εξαιρετικά κοινότυπη μορφή. Όταν γίνεται ένα πενιχρό ανθρώπινο ον, ο Ύψιστος δεν υποφέρει λόγω των κακουχιών; Και δεν τα κάνει όλα αυτά για την ανθρωπότητα; Έχουν υπάρξει φορές που Εκείνος σκεφτόταν μόνο τον εαυτό Του; Αφότου απορρίφθηκε και θανατώθηκε από τους Ιουδαίους, και όταν τον περιγελούσαν και τον χλεύαζαν οι άνθρωποι, Εκείνος δεν παραπονέθηκε ποτέ στον Ουρανό, ούτε διαμαρτυρήθηκε στη γη. Σήμερα, αυτή η τραγωδία, η οποία συνέβη πριν από χιλιετίες, έχει επανεμφανιστεί στις τάξεις αυτών των ανθρώπων που μοιάζουν με τους Ιουδαίους. Δεν διαπράττουν τις ίδιες αμαρτίες; Τι δίνει στον άνθρωπο τα προσόντα να λαμβάνει τις υποσχέσεις του Θεού; Δεν αντιτίθεται στον Θεό, για να αποδεχθεί, στη συνέχεια, τις ευλογίες Του; Γιατί ο άνθρωπος δεν αποδέχεται ποτέ τη δικαιοσύνη ή δεν αναζητά την αλήθεια; Γιατί δεν ενδιαφέρεται ποτέ για τα όσα κάνει ο Θεός; Πού είναι η δικαιοσύνη του; Πού είναι η αμεροληψία του; Έχει το θράσος να εκπροσωπεί τον Θεό; Πού είναι η αίσθηση δικαιοσύνης του; Πόσα από αυτά που αγαπάει ο άνθρωπος, τα αγαπάει κι ο Θεός; Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα σε ανόμοια πράγματα[7], συγχέει πάντοτε το μαύρο με το άσπρο[8], αποσιωπά το δίκαιο και την αλήθεια και τιμά τη μεροληψία και την αδικία. Διώχνει το φως και χοροπηδά μέσα στο σκοτάδι. Εκείνοι που αναζητούν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη εκδιώκουν το φως, εκείνοι που αναζητούν τον Θεό Τον ποδοπατούν και οι ίδιοι ανυψώνονται στον ουρανό. Ο άνθρωπος δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν ληστή[9]. Πού είναι η λογική του; Ποιος μπορεί να πει τι είναι σωστό και τι λάθος; Ποιος μπορεί να υπερασπιστεί το δίκαιο; Ποιος είναι διατεθειμένος να υποφέρει για την αλήθεια; Οι άνθρωποι είναι φαύλοι και διαβολικοί! Σταύρωσαν τον Θεό στον σταυρό και τώρα χειροκροτούν και ζητωκραυγάζουν, τα άγρια ξεφωνητά τους δεν έχουν σταματημό. Είναι σαν τις κότες με τους σκύλους, συνωμοτούν και συμπράττουν, έχουν ιδρύσει το δικό τους βασίλειο, η ανάμειξή τους δεν έχει αφήσει κανένα μέρος αδιατάρακτο, κλείνουν τα μάτια τους και αλυχτούν μανιασμένα, συναγελάζονται και μια συγκεχυμένη ατμόσφαιρα δημιουργείται, υπάρχει βουή και ζωντάνια, κι εκείνοι που στα τυφλά συνδέονται μεταξύ τους εξακολουθούν να αναδύονται, όλοι κρατάνε ψηλά τα «επιφανή» ονόματα των προπατόρων τους. Αυτοί οι σκύλοι και οι κότες έχουν από καιρό αποθέσει τον Θεό στο πίσω μέρος του μυαλού τους, και δεν έχουν δώσει ποτέ προσοχή στην κατάσταση της καρδιάς του Θεού. Δεν προκαλεί έκπληξη το ότι ο Θεός λέει πως ο άνθρωπος είναι σαν τον σκύλο ή την κότα· σαν ένας σκύλος που γαβγίζει και παρασύρει εκατοντάδες άλλους να αρχίσουν να αλυχτάνε· με αυτόν τον τρόπο, κάνοντας τόσο πάταγο, έχει φέρει το έργο του Θεού μέχρι τη σήμερον ημέρα, αγνοώντας πώς είναι το έργο του Θεού, αν υπάρχει δικαιοσύνη, αν ο Θεός έχει πού την κεφαλήν κλίναι, με τι μοιάζει το αύριο, πώς είναι η μοναξιά του ή η αισχρότητά του. Ο άνθρωπος ποτέ δεν σκέφτεται υπερβολικά τα πράγματα, δεν ανησυχεί ποτέ για το αύριο και έχει μαζέψει όλα όσα είναι επωφελή και πολύτιμα στην αγκαλιά του, χωρίς να αφήσει τίποτα για τον Θεό, παρά μόνο απομεινάρια και υπολείμματα[10]. Πόσο βάναυσος είναι ο άνθρωπος! Δεν τους περισσεύει κανένα συναίσθημα για τον Θεό και, αφότου κατασπαράξει στα κρυφά τα πάντα από τον Θεό, Τον πετάει μακριά πίσω του και δεν δίνει πλέον καμία σημασία στην ύπαρξή Του. Απολαμβάνει τον Θεό, αλλά και Του αντιτίθεται και Τον ποδοπατά, ενώ με το στόμα του ευχαριστεί και δοξάζει τον Θεό. Προσεύχεται στον Θεό και εξαρτάται από τον Θεό, αλλά κι επίσης Τον εξαπατά. «Εξυψώνει» το όνομα του Θεού και υπολήπτεται το πρόσωπο του Θεού, όμως, την ίδια στιγμή, αναίσχυντα και ξεδιάντροπα κάθεται επάνω στον θρόνο του Θεού και κρίνει την «αδικία» του Θεού· από το στόμα του βγαίνουν τα λόγια που χρωστάει στον Θεό και πραγματεύεται τα λόγια του Θεού, όμως μέσα στην καρδιά του εξαπολύει ύβρεις ενάντια στον Θεό· είναι «ανεκτικός» απέναντι στον Θεό, όμως, ταυτόχρονα, Τον καταπιέζει, ενώ λέει ότι το κάνει για χάρη του Θεού· στα χέρια του κρατά τα πράγματα του Θεού και στο στόμα του μασάει την τροφή που του έχει δώσει ο Θεός, όμως τα μάτια του ρίχνουν ένα ψυχρό και απαθές βλέμμα στον Θεό, σαν να θέλει να Τον καταβροχθίσει ολόκληρο· κοιτά την αλήθεια, αλλά επιμένει να λέει ότι πρόκειται για κόλπο του Σατανά· κοιτά το δίκαιο, αλλά το εξωθεί στην αυταπάρνηση· κοιτά τις πράξεις του ανθρώπου, αλλά επιμένει ότι αυτές είναι αυτό που είναι ο Θεός· κοιτά τα φυσικά χαρίσματα του ανθρώπου, αλλά επιμένει ότι αυτά είναι η αλήθεια· κοιτά τις πράξεις του Θεού, αλλά επιμένει ότι είναι υπεροπτικές και απατηλές, μεγαλόστομες και αλαζονικές. Όταν ο άνθρωπος κοιτά τον Θεό, επιμένει να Του βάζει την ετικέτα του ανθρώπου και προσπαθεί σκληρά να Τον βάλει στη θέση ενός δημιουργημένο όντος, το οποίο συνεργάζεται με τον Σατανά· γνωρίζει πολύ καλά ότι πρόκειται για τις ομιλίες του Θεού, όμως λέει ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα γραπτά ενός ανθρώπου· γνωρίζει πολύ καλά ότι το Πνεύμα έχει υλοποιηθεί στη σάρκα, ο Θεός έχει ενσαρκωθεί, όμως λέει μόνο ότι αυτή η σάρκα είναι απόγονος του Σατανά· γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Θεός είναι ταπεινός και κρυμμένος, όμως λέει μόνο ότι ο Σατανάς έχει ταπεινωθεί κι ότι ο Θεός έχει νικήσει. Τι άχρηστος! Ο άνθρωπος δεν κάνει ούτε για φύλακας σκύλων! Δεν ξεχωρίζει το άσπρο από το μαύρο και σκοπίμως κάνει το μαύρο άσπρο. Μπορούν οι δυνάμεις και η πολιορκία του ανθρώπου να ανεχθούν την ημέρα της χειραφέτησης του Θεού; Αφότου σκοπίμως αντιταχθεί στον Θεό, ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται διόλου ή φτάνει ακόμα και στο σημείο να Τον θανατώσει, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο στον Θεό να αποκαλυφθεί. Πού είναι η δικαιοσύνη; Πού είναι η αγάπη; Κάθεται δίπλα στον Θεό και Τον εξαναγκάζει να γονατίσει και να ικετεύει για συγχώρεση, να υπακούσει σε όλες τις διευθετήσεις του ανθρώπου, να συναινέσει σε όλους του ελιγμούς του, και βάζει τον Θεό να ακολουθήσει το παράδειγμά του σε οτιδήποτε Εκείνος κάνει, διαφορετικά ο άνθρωπος εξοργίζεται[11] και γίνεται έξαλλος. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να μη θρηνεί υπό αυτήν την επιρροή του σκότους, η οποία κάνει το μαύρο άσπρο; Πώς θα μπορούσε να μην ανησυχεί; Γιατί λέγεται ότι όταν ο Θεός ξεκίνησε το πιο πρόσφατο έργο Του, ήταν σαν να χαράζει μια νέα εποχή; Οι πράξεις των ανθρώπων είναι τόσο «πλούσιες», η «ανεξάντλητη ζωοδόχος πηγή» που αδιάλειπτα «αναπληρώνει» το χωράφι της καρδιάς του ανθρώπου, μολονότι η «ζωοδόχος πηγή» του ανθρώπου ανταγωνίζεται τον Θεό, χωρίς ηθικές αναστολές[12]. Αυτά τα δύο είναι ασυμβίβαστα, και παρέχει ανενδοίαστα στους ανθρώπους στη θέση του Θεού, ενώ ο άνθρωπος συνεργάζεται μ’ αυτό, χωρίς να σκέφτεται καθόλου τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Και με τι αποτέλεσμα; Με ψυχρό αίμα πετάει τον Θεό στην άκρη και Τον διώχνει μακριά, ενώ οι άνθρωποι δεν Του δίνουν καμία σημασία, φοβούμενοι μήπως τους αποσπάσει την προσοχή και τρέμοντας μήπως η ζωοδόχος πηγή του Θεού σαγηνέψει τον άνθρωπο και τον κερδίσει. Έτσι, αφότου βιώσει πολλά χρόνια εγκόσμιας ανησυχίας, συνωμοτεί και μηχανορραφεί ενάντια του Θεού, ενώ φτάνει στο σημείο ακόμα και να βάλει τον Θεό στο στόχαστρο της επίπληξής του. Είναι σαν ο Θεός να έχει γίνει μια δοκός στον οφθαλμό και ο άνθρωπος κοιτά απεγνωσμένα πώς να αρπάξει τον Θεό και να Τον ρίξει στη φωτιά για να Τον εξευγενίσει και να τον εξαγνίσει. Βλέποντας τον Θεό να δυσανασχετεί, ο άνθρωπος χτυπά το στήθος του και γελά, χορεύει από χαρά και λέει ότι κι ο Θεός έχει βυθιστεί στον εξευγενισμό, λέει ότι θα καψαλίσει τις σιχαμερές ανηθικότητες του Θεού, σαν να είναι αυτό το μόνο λογικό και συνετό πράγμα, σαν να είναι αυτές οι δίκαιες και λογικές μέθοδοι του Ουρανού. Αυτή η βίαιη συμπεριφορά του ανθρώπου δείχνει εσκεμμένη και ασυνείδητη. Ο άνθρωπος αποκαλύπτει το αποκρουστικό πρόσωπό του και τη φρικτή, σιχαμερή ψυχή του, καθώς και την αξιολύπητη όψη του ζητιάνου. Αφότου περιφερθεί μανιασμένος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, υιοθετεί μια παθητική εμφάνιση και εκλιπαρεί για τη συγχώρεση του Ουρανού, μοιάζοντας με εξαιρετικά αξιοθρήνητο σκύλο. Ο άνθρωπος είναι πάντοτε απρόβλεπτος στις ενέργειές του, πάντοτε «καβαλάει την πλάτη της τίγρης για να τρομάζει τους άλλους»[δ], πάντα παίζει έναν ρόλο, δεν νοιάζεται καθόλου για την καρδιά του Θεού ούτε κάνει οποιαδήποτε σύγκριση με τη δική του κατάσταση. Απλώς αντιτίθεται στον Θεό σιωπηλά, σαν να τον έχει αδικήσει ο Θεός και να οφείλει να μην του φέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, και σαν ο Ουρανός να μην έχει μάτια να δει και σκοπίμως του κάνει τη ζωή δύσκολη. Έτσι, ο άνθρωπος καταστρώνει συνεχώς μυστικά υποχθόνιες μηχανορραφίες και δεν μαλακώνει ούτε ελάχιστα τις απαιτήσεις που έχει από τον Θεό, κοιτώντας Τον με μάτια αρπακτικού, ατενίζοντας με λυσσαλέο μίσος την κάθε κίνηση του Θεού, χωρίς ποτέ του να σκέφτεται ότι είναι ο εχθρός του Θεού και ελπίζοντας ότι η ημέρα θα έρθει όταν ο Θεός διώξει την ομίχλη, θα κάνει τα πάντα ξεκάθαρα, θα τον σώσει από το «στόμα του λύκου» και θα πάρει εκδίκηση εκ μέρους του. Ακόμα και σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να μην πιστεύουν ότι παίζουν έναν ρόλο εναντίωσης στον Θεό, τον οποίο ρόλο έχουν παίξει τόσοι και τόσοι ανά τους αιώνες. Πώς θα μπορούσαν να το γνωρίζουν ότι ό,τι κάνουν είναι απόρροια του γεγονότος ότι έχουν εδώ και καιρό ξεστρατίσει, κι ότι ό,τι έχουν καταλάβει το έχει από καιρό καταπιεί η θάλασσα.

Απόσπασμα από «Έργο και είσοδος (9)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

19. Είναι μια κατάσταση άνευ προηγουμένου το γεγονός ότι η ανθρωπότητα έχει προοδεύσει μέχρι αυτό το σημείο. Το έργο του Θεού και η είσοδος του ανθρώπου προχωράνε χέρι με χέρι, οπότε και το έργο του Θεού αποτελεί μια μεγάλη κι απαράμιλλη ευκαιρία. Η είσοδος του ανθρώπου αποτελεί ένα θαύμα που δεν είχε ποτέ πριν φανταστεί ο άνθρωπος. Το έργο του Θεού έχει φτάσει στο ζενίθ του, οπότε, ακολούθως, και η «είσοδος»[13] του ανθρώπου έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Θεός έχει φτάσει όσο πιο χαμηλά μπορούσε, χωρίς να έχει ποτέ διαμαρτυρηθεί για την ανθρωπότητα ή για οποιοδήποτε άλλο πράγμα στο σύμπαν. Ο άνθρωπος, εν τω μεταξύ, στέκεται επάνω στο κεφάλι του Θεού, καταπιέζοντάς Τον στον ανώτατο βαθμό. Τα πάντα έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους, ήγγικεν η ώρα για την εμφάνιση της δικαιοσύνης. Γιατί η κατήφεια συνεχίζει να αφεθεί να καλύπτει τη γη και το σκοτάδι να σκεπάζει όλους τους ανθρώπους; Ο Θεός μας παρακολουθούσε επί πολλές χιλιάδες χρόνια, ακόμα κι επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια, και η ανεκτικότητα Του έχει από καιρό φτάσει στα όριά της. Παρακολουθούσε κάθε κίνηση της ανθρωπότητας, παρατηρούσε για πόσο καιρό θα δρα ανεξέλεγκτη η αδικία του ανθρώπου, κι όμως, ο άνθρωπος, ο οποίος από καιρό έχει γίνει αναίσθητος, δεν νιώθει τίποτα. Ποιος έχει ποτέ παρατηρήσει τις πράξεις του Θεού; Ποιος έχει σηκώσει ποτέ τα μάτια του για να κοιτάξει μακριά; Ποιος έχει ακούσει ποτέ προσεκτικά; Ποιος έχει βρεθεί ποτέ στα χέρια του Παντοδύναμου; Οι άνθρωποι καταδυναστεύονται από φανταστικούς φόβους[14]. Σε τι χρησιμεύει ένας σωρός από σανό και άχυρα; Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βασανίζουν τον ζώντα, ενσαρκωμένο Θεό μέχρι θανάτου. Παρόλο που δεν είναι τίποτα, παρά σωροί από άχυρα, υπάρχει ακόμα κάτι που κάνουν «καλύτερα απ’ όλα[15]»: βασανίζουν τον Θεό μέχρι θανάτου και μετά αναφωνούν «χαροποιεί τις καρδιές των ανθρώπων». Τι τσούρμο από στρατιώτες γαρίδες και στρατηγούς καβούρια! Είναι αξιοθαύμαστο ότι, εν μέσω ενός συνεχούς ρεύματος ανθρώπων, εστιάζουν την προσοχή τους στον Θεό και Τον περικυκλώνουν με αδιαπέραστες οχυρώσεις. Η ζέση τους γίνεται ολοένα θερμότερη[16], έχουν κυκλώσει τον Θεό σε ορδές ώστε Εκείνος να μην μπορεί να κινηθεί καθόλου. Στα χέρια τους κραδαίνουν κάθε είδος όπλου, κοιτάνε τον Θεό σαν να κοιτάνε κάποιον εχθρό και τα μάτια τους είναι γεμάτα θυμό· τρώγονται για να «διαμελίσουν τον Θεό». Τι μπέρδεμα: Γιατί ο άνθρωπος και ο Θεός έχουν γίνει τόσο άσπονδοι εχθροί; Μήπως υπάρχει μνησικακία ανάμεσα στον στοργικό Θεό και στον άνθρωπο; Μήπως οι ενέργειες του Θεού δεν ωφελούν σε τίποτα τον άνθρωπο; Βλάπτουν τον άνθρωπο; Ο άνθρωπος κοιτάει με ακλόνητο άγριο βλέμμα τον Θεό, φοβούμενος βαθιά ότι Εκείνος θα διασπάσει τις οχυρώσεις του, θα επιστρέψει στον τρίτο ουρανό και για άλλη μια φορά θα πετάξει τον άνθρωπο στο μπουντρούμι. Ο άνθρωπος είναι επιφυλακτικός απέναντι στον Θεό, περπατάει σε τεντωμένο σχοινί, στριφογυρνάει στο έδαφος από απόσταση, κρατώντας ένα «οπλοπολυβόλο» που σημαδεύει τον Θεό ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι λες και με την παραμικρή κίνηση του Θεού, ο άνθρωπος θα εξαφανίσει οτιδήποτε έχει να κάνει μ’ Εκείνον —ολόκληρο το σώμα Του και ό,τι φοράει— χωρίς ν’ αφήσει τίποτα πίσω του. Η σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου έχει υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Ο Θεός είναι ακατανόητος για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος, εν τω μεταξύ, επίτηδες κλείνει τα μάτια του και χαζολογά, αρνείται εντελώς να αντικρίσει την ύπαρξή Μου και δεν μεταπείθεται από την κρίση Μου. Συνεπώς, όταν δεν το περιμένει ο άνθρωπος, Εγώ αθόρυβα απομακρύνομαι, και δεν θα συγκρίνω πια ποιος είναι υψηλά και ποιος είναι χαμηλά ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι είναι το πιο άθλιο «ζώο» απ’ όλα και δεν επιθυμώ να ασχοληθώ άλλο μαζί τους. Πάει καιρός που μετέφερα το σύνολο της χάρης Μου πίσω στο μέρος όπου διαμένω ειρηνικά. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος είναι τόσο απειθής, για ποιον λόγο να συνεχίσει να απολαμβάνει την πολύτιμη χάρη Μου;

Απόσπασμα από «Έργο και είσοδος (10)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

20. Παρόλο που το έργο του Θεού είναι πλούσιο και γεμάτο αφθονία, η είσοδος του ανθρώπου είναι πολύ ελλιπής. Όλες οι «κοινοπραξίες» του ανθρώπου με τον Θεό, αποτελούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το έργο του Θεού. Όσον αφορά το πόσο έχει εισέλθει ο άνθρωπος, εκείνος δεν έχει τίποτα να επιδείξει. Ο άνθρωπος, ο οποίος είναι εξαθλιωμένος και τυφλός, εξακολουθεί να αναμετριέται με τον Θεό του σήμερα, κραδαίνοντας «αρχαία όπλα». Αυτοί οι «πρωτόγονοι πίθηκοι» μετά βίας μπορούν να περπατήσουν στα δύο πόδια και δεν αισχύνονται καθόλου για τη «γύμνια» τους. Με τι προσόντα μπορούν να αξιολογήσουν το έργο του Θεού; Τα μάτια πολλών από αυτούς τους τετράποδους πιθήκους έχουν γεμίσει με μένος, και βάλλονται εναντίον του Θεού με αρχαία λίθινα όπλα στα χέρια τους, προσπαθώντας να ξεκινήσουν έναν αγώνα πιθηκάνθρωπων, που όμοιούς τους δεν έχει ματαδεί ο κόσμος, να κάνουν έναν αγώνα, κατά τις έσχατες ημέρες, ανάμεσα στους πιθηκανθρώπους και τον Θεό, ο οποίος θα γίνει ξακουστός σε όλη την οικουμένη. Πέραν αυτού, πολλοί από αυτούς τους αρχαίους τετράποδους πιθήκους ξεχειλίζουν από αυταρέσκεια. Οι τρίχες που καλύπτουν το πρόσωπό τους μπλέκονται μεταξύ τους, είναι γεμάτοι δολοφονικές προθέσεις και σηκώνουν τα μπροστινά τους πόδια. Δεν έχουν εξελιχθεί ακόμα πλήρως στη μορφή του σύγχρονου ανθρώπου, οπότε μερικές φορές στέκονται όρθιοι, μερικές φορές έρπουν, σταγονίδια ιδρώτα καλύπτουν το μέτωπό τους, σαν στριμωγμένες δροσοσταλίδες, και ο ζήλος τους είναι αυταπόδεικτος. Κοιτάξτε αυτόν τον πρωτόγονο, αρχαίο πιθηκάνθρωπο, τον σύντροφό τους, να περπατά στα τέσσερα, με τα χοντροκομμένα και αργοκίνητα άκρα του, που μετά βίας μπορεί να αποκρούει τα χτυπήματα και χωρίς σθένος για αντεπίθεση, που μόλις και μετά βίας μπορεί να αυτοσυγκρατηθεί. Εν ριπή οφθαλμού, πριν καλά-καλά καταλάβει τι έγινε, ο «ήρωας» της αρένας τσακίζεται στο έδαφος με τα πόδια στον αέρα. Αυτά τα πόδια, τα οποία εσφαλμένα πατούσαν επάνω στο έδαφος όλα αυτά τα χρόνια, τώρα ξαφνικά αναποδογύρισαν και ο πιθηκάνθρωπος έμεινε πλέον χωρίς καμία διάθεση για αντίσταση. Από εκείνη τη στιγμή, ο πιο αρχαίος των πιθηκανθρώπων εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Αυτό είναι πραγματικά «θλιβερό». Αυτός ο αρχαίος πιθηκάνθρωπος είχε ένα τόσο αιφνίδιο τέλος. Γιατί έπρεπε να σπεύσει και να αφήσει τόσο σύντομα τον υπέροχο κόσμο των ανθρώπων; Γιατί δεν συζήτησε το επόμενο βήμα της στρατηγικής του με τους συντρόφους του; Τι κρίμα που αποχαιρέτησε αυτόν τον κόσμο, χωρίς να πει πώς είναι να αναμετριέται κανείς με τον Θεό! Τι απερισκεψία για έναν τόσο αρχαίο πιθηκάνθρωπο να πεθάνει χωρίς να βγάλει άχνα, να φύγει χωρίς να μεταλαμπαδεύσει «τον αρχαίο πολιτισμό και τις τέχνες» στους απογόνους του. Δεν είχε τον χρόνο να καλέσει τους πιο κοντινούς του στο πλευρό του για να τους πει πόσο τους αγαπάει, δεν άφησε κανένα μήνυμα επάνω σε μια λίθινη πλάκα, δεν διέκρινε τον ουρανοήλιο και δεν εκστόμισε λέξη για τις ανείπωτες κακουχίες που πέρασε. Καθώς άφηνε την τελευταία του πνοή, δεν κάλεσε τους απογόνους του δίπλα στο ετοιμοθάνατο κορμί του για να τους πει «μην μπείτε στην αρένα για να προκαλέσετε τον Θεό», πριν κλείσει τα μάτια του με τα τέσσερα άκαμπτα πόδια του να εξέχουν πάντοτε προς τα επάνω, σαν τα κλαδιά ενός δέντρου που είναι στραμμένα προς τον ουρανό. Φαίνεται πως είχε έναν φριχτό θάνατο… Ξαφνικά, ένα τρανταχτό γέλιο ξεσπάει έξω από την αρένα. Ένας από τους ημιόρθιους πιθηκανθρώπους βγαίνει εκτός εαυτού. Στο χέρι κρατάει ένα «λίθινο ρόπαλο» για να κυνηγάει αντιλόπες ή άλλα άγρια θηράματα και είναι πιο εξελιγμένος από εκείνον τον παλιό πιθηκάνθρωπο. Πηδάει μέσα στην αρένα, γεμάτος μένος, με ένα καλά υπολογισμένο σχέδιο κατά νου[17]. Είναι σαν να έχει κάνει κάτι αξιέπαινο. Με τη «δύναμη» από το λίθινο ρόπαλο, καταφέρνει να σταθεί στα δύο πόδια επί «τρία λεπτά». Πόσο σπουδαία είναι η «ισχύς» αυτού του τρίτου «ποδιού»! Κράτησε στα δύο πόδια αυτόν τον μεγαλόσωμο, αδέξιο, ανόητο, ημιόρθιο πιθηκάνθρωπο επί τρία λεπτά. Δεν προκαλεί έκπληξη που αυτό ο σεβάσμιος[18] αρχαίος πιθηκάνθρωπος είναι τόσο αυταρχικός. Είναι σίγουρο ότι το αρχαίο λίθινο εργαλείο «ανταποκρίνεται στη φήμη του»: Έχει λαβή μαχαιριού, κόψη και μύτη· το μόνο του ελάττωμα είναι ότι δεν γυαλίζει η κόψη του. Πόσο αξιοθρήνητο είναι. Κοιτάξτε ξανά τον «μικρό ήρωα» της αρχαιότητας, να στέκεται μέσα στην αρένα και να κοιτάει τους πάντες γύρω του με ένα περιφρονητικό βλέμμα, εκείνος είναι ο ανδρείος ήρωας κι όλοι οι άλλοι ανίκανοι υποτακτικοί. Ενδόμυχα και μυστικά απεχθάνεται όσους είναι στις κερκίδες. «Η χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα και ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος, γιατί κρύβεστε; Είναι δυνατόν να βλέπετε τη χώρα να έρχεται αντιμέτωπη με την καταστροφή και να μην εμπλέκεστε σε αιματοβαμμένες μάχες; Αυτή η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής, γιατί δεν είστε εσείς οι πρώτοι που να δείχνετε την ανησυχία σας και οι τελευταίοι που να περνάτε καλά; Πώς μπορείτε να βλέπετε τη χώρα σας να καταρρέει και τους πολίτες της να παρακμάζουν; Είστε διατεθειμένοι να κουβαλάτε την ντροπή της εθνικής υποδούλωσης; Τι τσούρμο άχρηστοι!» Καθώς τα σκέφτεται αυτά, ξεσπάνε καβγάδες μπροστά από την αρένα και τα μάτια του γίνονται ακόμα πιο αγριεμένα, σαν να είναι έτοιμα να εκτοξεύσουν[19] φλόγες. Τρώγεται για να κάνει τον Θεό να αποτύχει πριν από τη μάχη, κοιτάει απεγνωσμένα πώς να θανατώσει τον Θεό, ώστε να ευχαριστήσει το πλήθος. Δεν έχει ιδέα ότι, παρόλο που το λίθινο εργαλείο του είναι αντάξιο της φήμης του, δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταγωνιστεί τον Θεό. Πριν έχει τον χρόνο να αμυνθεί, πριν προλάβει να πέσει κάτω και να σηκωθεί στα πόδια του, κουνιέται πίσω-μπρος, χάνει την όραση και στα δυο του μάτια. Κατρακυλάει κάτω στους παλιούς προγόνους του και δεν ξανασηκώνεται· κρατάει σφιχτά τον αρχαίο πιθηκάνθρωπο, χωρίς να ξεφωνίζει πια, και αναγνωρίζει την κατωτερότητά του, χωρίς να έχει πλέον καμία επιθυμία να αντισταθεί. Αυτοί οι δύο καημένοι πιθηκάνθρωποι πέθαναν μέσα στην αρένα. Πόσο κρίμα είναι που οι πρόγονοι των ανθρώπων, οι οποίοι επιβίωσαν μέχρι τη σήμερον ημέρα, πέθαναν μέσα στην άγνοια, ακριβώς την ημέρα που εμφανίστηκε ο Ήλιος της δικαιοσύνης. Τι ανοησία που άφησαν να τους προσπεράσει μια τόσο μεγάλη ευλογία. Την ημέρα της ευλογίας τους, οι πιθηκάνθρωποι, οι οποίοι περίμεναν επί χιλιάδες χρόνια, πήραν τις ευλογίες μαζί τους στον Άδη για να τις «χαρούν» με τον βασιλιά των διαβόλων! Γιατί δεν τις κράτησαν στον κόσμο των ζωντανών, για να τις χαρούν με τους γιους και τις κόρες τους; Απλώς πηγαίνουν γυρεύοντας! Τι κρίμα που είναι, για χάρη λίγου κύρους, φήμης και ματαιοδοξία, να υπομένουν τη δυστυχία της σφαγής, να ορμάνε για να είναι οι πρώτοι που θα ανοίξουν τις πύλες της κολάσεως και να γίνουν οι γιοι της. Ένα τέτοιο τίμημα είναι τόσο περιττό. Τι κρίμα που τόσο παλιοί πρόγονοι, οι οποίοι ήταν «γεμάτοι εθνική συνείδηση» να είναι τόσο «αυστηροί με τον εαυτό τους και τόσο ανεκτικοί με τους άλλους», να εγκλείονται στην κόλαση και να κλείνουν απ’ έξω εκείνους τους ανίκανους υποτακτικούς. Πού να βρεθούν άλλοι τέτοιοι «εκπρόσωποι των ανθρώπων»; Χάριν της «ευημερίας των απογόνων τους» και της «ειρηνικής ζωής των μελλοντικών γενεών» δεν επιτρέπουν στον Θεό να παρέμβει, κι έτσι δεν νοιάζονται καθόλου για την ίδια τους τη ζωή. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό, αφιερώνονται στον «εθνικό σκοπό» και εισέρχονται στον Άδη, χωρίς να πουν κουβέντα. Πού να βρεθεί τέτοιος εθνικισμός; Μάχονται τον Θεό, δεν φοβούνται τον θάνατο ούτε την αιματοχυσία, πόσο μάλλον ανησυχούν για το αύριο. Απλώς οδεύουν προς το πεδίο της μάχης. Τι κρίμα που το μόνο που κερδίζουν γι’ αυτό το «πνεύμα αυτοθυσίας» είναι ατέρμονες τύψεις και το κάψιμο στις αιώνιες φλόγες της κόλασης!

Απόσπασμα από «Έργο και είσοδος (10)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

21. Έχω περάσει πολλές ημέρες και νύχτες με τον άνθρωπο, έχω ζήσει στον κόσμο μαζί με τον άνθρωπο και δεν είχα ποτέ απαιτήσεις από τον άνθρωπο. Εγώ απλώς οδηγώ τον άνθρωπο πάντοτε προς τα εμπρός, το μόνο που κάνω είναι να οδηγώ τον άνθρωπο και, για χάρη του πεπρωμένου της ανθρωπότητας, πραγματοποιώ αδιάκοπα το έργο της διευθέτησης. Ποιος κατάλαβε ποτέ το θέλημα του επουράνιου Πατέρα; Ποιος διένυσε την απόσταση μεταξύ ουρανού και γης; Δεν θέλω να περάσω άλλο τα «γεράματα» του ανθρώπου μαζί του, επειδή ο άνθρωπος είναι υπερβολικά παλιομοδίτικος, δεν καταλαβαίνει τίποτα, το μόνο που ξέρει είναι να τρώει μέχρι σκασμού από το γεύμα που έχω ετοιμάσει, απόμακρος από οτιδήποτε άλλο, χωρίς να σκέφτεται ποτέ του οποιοδήποτε άλλο ζήτημα. Οι άνθρωποι είναι τόσο φιλάργυροι, η φασαρία, η κατήφεια και ο κίνδυνος είναι υπερβολικά έντονα στον κόσμο των ανθρώπων, οπότε Εγώ δεν θέλω να μοιραστώ τους πολύτιμους καρπούς της υπερίσχυσης, οι οποίοι συλλέγονται κατά τις έσχατες ημέρες. Ας απολαύσει ο άνθρωπος τις πλούσιες ευλογίες που ο ίδιος δημιούργησε, καθότι δεν Με καλωσορίζει. Γιατί θα έπρεπε να εξαναγκάσω τους ανθρώπους να χαμογελάνε προσποιητά; Κάθε γωνιά του κόσμου είναι στερημένη από ζεστασιά, δεν υπάρχει ίχνος άνοιξης σε κανένα από τα τοπία του κόσμου, επειδή, σαν τα υδρόβια ζώα, ο άνθρωπος δεν έχει την παραμικρή ζεστασιά, είναι σαν ένα πτώμα κι ακόμα και το αίμα που κυλάει στις φλέβες του είναι παγωμένο και του ψυχραίνει την καρδιά. Πού είναι η ζεστασιά; Ο άνθρωπος σταύρωσε τον Θεό χωρίς κανέναν λόγο, χωρίς να έχει έπειτα την παραμικρή αμφιβολία περί αυτού. Κανένας ποτέ δεν το μετάνιωσε και αυτοί οι βάναυσοι τύραννοι ακόμα σχεδιάζουν να «πιάσουν ζωντανό»[20] τον Υιό του ανθρώπου για άλλη μια φορά και να Τον στήσουν μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα, προκειμένου να θέσουν ένα τέλος στο μίσος που έχουν στην καρδιά τους. Ποιο το όφελος να παραμένω σ’ αυτόν τον επικίνδυνο τόπο; Αν παραμείνω, το μόνο πράγμα που θα επιφέρω στον άνθρωπο θα είναι διαμάχες και βιαιοπραγίες, και προβλήματα χωρίς τελειωμό, επειδή ποτέ δεν έδωσα στον άνθρωπο ειρήνη, παρά μόνο πόλεμο. Οι έσχατες ημέρες της ανθρωπότητας πρέπει να είναι γεμάτες πόλεμο και ο προορισμός του ανθρώπου πρέπει να ανατραπεί εν μέσω βιαιοπραγιών και διαμάχης. Δεν είμαι διατεθειμένος να «μοιραστώ» τη «χαρά» του πολέμου, δεν θα συμμετάσχω στο αιματοκύλισμα και τη θυσία του ανθρώπου, καθότι η απόρριψη του ανθρώπου Με έχει οδηγήσει στην «απελπισία» και δεν βαστάει η καρδιά Μου να αντικρίζω τους πολέμους του. Ας πολεμά ο άνθρωπος προς τέρψιν της καρδιάς του, Εγώ θέλω να αναπαυτώ, θέλω να κοιμηθώ, ας συνοδέψουν οι δαίμονες την ανθρωπότητα στις έσχατες ημέρες της!

Απόσπασμα από «Έργο και είσοδος (10)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

22. Κατά την αναζήτησή σας, έχετε πάρα πολλές προσωπικές αντιλήψεις, ελπίδες και μέλλον. Το παρόν έργο είναι για να αντιμετωπίσει την επιθυμία σας για κύρος και τις εξωφρενικές επιθυμίες σας. Οι ελπίδες, η επιθυμία για[ε] κύρος και οι αντιλήψεις αποτελούν όλα κλασικές αναπαραστάσεις σατανικής διάθεσης. Ο λόγος που τέτοια πράγματα υπάρχουν στις καρδιές των ανθρώπων είναι εξολοκλήρου διότι το δηλητήριο του Σατανά πάντοτε διαβρώνει τις σκέψεις των ανθρώπων, και οι άνθρωποι είναι πάντοτε ανίκανοι να αποτινάξουν αυτούς τους πειρασμούς του Σατανά. Ζουν μέσα στην αμαρτία, ωστόσο δεν πιστεύουν ότι είναι αμαρτία και εξακολουθούν να πιστεύουν: «Πιστεύουμε στον Θεό, επομένως πρέπει να μας δώσει ευλογίες και να κανονίσει τα πάντα για εμάς σωστά. Πιστεύουμε στον Θεό, οπότε πρέπει να είμαστε ανώτεροι από τους άλλους και πρέπει να έχουμε περισσότερο κύρος και καλύτερο μέλλον απ’ ό,τι οι άλλοι. Εφόσον πιστεύουμε στον Θεό, πρέπει να μας δίνει απεριόριστες ευλογίες. Διαφορετικά, δεν θα αποκαλούταν πίστη στον Θεό». Για πολλά χρόνια, οι σκέψεις στις οποίες βασίζονταν οι άνθρωποι για την επιβίωσή τους διάβρωναν τις καρδιές τους σε τέτοιον βαθμό που έγιναν ύπουλοι, δειλοί και ποταποί. Όχι μόνο τους λείπει η δύναμη της θέλησης και η αποφασιστικότητα, αλλά έχουν γίνει και άπληστοι, αλαζόνες και ισχυρογνώμονες. Τους λείπει παντελώς κάθε αποφασιστικότητα που να ξεπερνά τον εαυτό και ακόμη περισσότερο, δεν έχουν το παραμικρό θάρρος να αποτινάξουν τους περιορισμούς αυτών των σκοτεινών επιρροών. Οι σκέψεις και η ζωή των ανθρώπων είναι σάπιες, οι αντιλήψεις τους σχετικά με την πίστη στον Θεό παραμένουν αφόρητα απαίσιες, και ακόμη κι όταν οι άνθρωποι μιλούν για τις προοπτικές τους περί πίστης στον Θεό, είναι απλώς αφόρητο και να το ακούει κανείς. Οι άνθρωποι είναι όλοι δειλοί, ανίκανοι, ποταποί, όπως επίσης και εύθραυστοι. Δεν νιώθουν απέχθεια για τις δυνάμεις του σκότους και δεν νιώθουν αγάπη για το φως και την αλήθεια. Αντίθετα, κάνουν ό,τι μπορούν για να τα αποβάλουν. Οι σκέψεις και οι προοπτικές που έχετε τώρα δεν είναι ακριβώς έτσι; «Εφόσον πιστεύω στον Θεό, θα πρέπει να λούζομαι με ευλογίες και θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι το κύρος μου δεν θα υποβαθμιστεί ποτέ και ότι είναι υψηλότερο από εκείνο των άπιστων». Δεν τρέφετε αυτού του είδους την προοπτική μέσα σας για μόνο ένα ή δύο χρόνια. Έτσι είναι εδώ και χρόνια. Η δοσοληπτική νοοτροπία σας έχει υπεραναπτυχθεί. Παρόλο που έχετε φτάσει στο στάδιο αυτό σήμερα, ακόμη δεν έχετε εγκαταλείψει το κύρος σας αλλά πάντοτε πασχίζετε να ρωτάτε γι’ αυτό και να το παρατηρείτε καθημερινά, με μεγάλο φόβο ότι μία μέρα ίσως το κύρος σας χαθεί και το όνομά σας καταστραφεί. Οι άνθρωποι ποτέ δεν παραμέρισαν την επιθυμία τους εύκολα.

Απόσπασμα από «Γιατί δεν θέλεις να είσαι αντιθετικό στοιχείο;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

23. Η πίστη των ανθρώπων στον Θεό έχει στόχο να κάνει τον Θεό να τους δώσει έναν κατάλληλο προορισμό και να τους δώσει όλη τη χάρη υπό τον ήλιο, να κάνουν τον Θεό υπηρέτη τους, να κάνουν τον Θεό να διατηρήσει μια ειρηνική, φιλική σχέση μαζί τους ώστε να μην υπάρξει ποτέ καμία σύγκρουση μεταξύ τους. Με άλλα λόγια, η πίστη τους στον Θεό θέτει ως προϋπόθεση την υπόσχεση του Θεού ότι θα εκπληρώνει όλες τις απαιτήσεις τους, θα τους παραχωρεί οτιδήποτε ζητούν στις προσευχές τους, ακριβώς όπως αναφέρεται στη Βίβλο: «Θα ακούσω όλες τις προσευχές σας». Ζητούν από τον Θεό να μην κρίνει κανέναν ούτε να αντιμετωπίζει κανέναν, καθώς ο Θεός είναι πάντα ο καλός Σωτήρας Ιησούς, ο οποίος διατηρεί μια καλή σχέση με τους ανθρώπους πάντα και παντού. Ο τρόπος που πιστεύουν είναι αυτός: Πάντα ζητούν από τον Θεό πράγματα χωρίς ντροπή, και ο Θεός απλώς τους παραχωρεί αβλεπεί τα πάντα, είτε επαναστατούν είτε υπακούν. Απλώς απαιτούν συνεχώς αποπληρωμή ενός «χρέους» από τον Θεό, και ο Θεός πρέπει να «αποπληρώσει το χρέος Του» αδιαμαρτύρητα και να «ξεπληρώσει» τα διπλάσια, είτε ο Θεός έχει πάρει κάτι από αυτούς είτε όχι. Μπορεί να είναι μόνο στο έλεός τους. Δεν μπορεί αυθαίρετα να ενορχηστρώνει τους ανθρώπους, πολύ λιγότερο δε, να αποκαλύπτει κατά τη βούλησή Του τη σοφία και τη δίκαιη διάθεσή Του που έχει κρατήσει κρυφές για πολλά χρόνια στους ανθρώπους χωρίς την άδειά τους. Απλώς ομολογούν τις αμαρτίες τους στον Θεό και ο Θεός απλώς τους δίδει άφεση αμαρτιών, και δεν μπορεί να έχει απηυδήσει, και αυτό συνεχίζεται αενάως. Απλώς διατάζουν τον Θεό και Αυτός απλώς υπακούει, όπως καταγράφεται στη Βίβλο ότι ο Θεός δεν ήρθε για να Τον υπηρετεί ο άνθρωπος, αλλά για να υπηρετήσει, και ότι ήρθε για να γίνει ο υπηρέτης του ανθρώπου. Δεν πιστεύατε πάντα κατ’ αυτόν τον τρόπο; Όταν δεν μπορείτε να κερδίσετε τίποτα από τον Θεό, τότε θέλετε να τρέξετε μακριά. Και όταν δεν καταλαβαίνετε κάτι, γίνεστε τόσο πικρόχολοι, και μάλιστα φτάνετε σε τέτοιο σημείο ώστε να εξαπολύετε κάθε είδους προσβολές. Απλώς δεν πρόκειται να επιτρέψετε στον ίδιο τον Θεό να εκφράσει πλήρως τη σοφία και το θαύμα Του, αλλά αντ’ αυτού απλώς θέλετε να απολαύσετε προσωρινή άνεση και βολή. Μέχρι στιγμής, η στάση σας για την πίστη σας στον Θεό περιλάμβανε τις ίδιες παλιές απόψεις. Αν ο Θεός σας δείξει ελάχιστη μεγαλοπρέπεια, νιώθετε δυστυχισμένοι. Βλέπετε τώρα ακριβώς ποιο είναι το ανάστημα σας; Μην νομίζετε ότι είστε όλοι πιστοί στον Θεό όταν στην πραγματικότητα οι παλιές σας απόψεις δεν έχουν αλλάξει. Όταν δεν σου συμβαίνει τίποτα κακό, νομίζεις ότι όλα είναι απλή υπόθεση και δείχνεις μεγάλη αγάπη στον Θεό. Αλλά όταν σου συμβαίνει το παραμικρό, πέφτεις στα Τάρταρα. Έτσι δείχνεις την πίστη σου στον Θεό;

Απόσπασμα από «Οφείλετε να αφήσετε κατά μέρος τις ευλογίες της κατάστασης και να κατανοήσετε το θέλημα του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

24. Τα έργα Μου είναι περισσότερα σε αριθμό από τους κόκκους της άμμου στις παραλίες, και η σοφία Μου μεγαλύτερη από αυτήν όλων των γιων του Σολομώντα. Ωστόσο, οι άνθρωποι Με θεωρούν απλώς έναν ασήμαντο γιατρό και έναν άγνωστο δάσκαλο των ανθρώπων! Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να τους θεραπεύσω; Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να χρησιμοποιήσω τις δυνάμεις Μου και να βγάλω τα ακάθαρτα πνεύματα από το σώμα τους; Και πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα απλώς και μόνο για να λάβουν ειρήνη και χαρά από Εμένα; Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για να απαιτήσουν από Εμένα περισσότερο υλικό πλούτο. Και πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο και μόνο για να περάσουν τη ζωή αυτή με ασφάλεια και να είναι σώοι και αβλαβείς στον κόσμο που έρχεται; Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για να αποφύγουν τα δεινά της κόλασης και να λάβουν τις ευλογίες του ουρανού. Πόσοι πιστεύουν σ’ Εμένα μόνο για προσωρινή άνεση, αλλά δεν αποζητούν να κερδίσουν τίποτα από τον κόσμο που έρχεται; Όταν έστρεψα το μένος Μου στον άνθρωπο και πήρα όλη τη χαρά και την ειρήνη που είχε αρχικά, ο άνθρωπος άρχισε να αμφιβάλει. Όταν έδωσα στον άνθρωπο τα δεινά της κόλασης και πήρα πίσω τις ευλογίες του ουρανού, η ντροπή του ανθρώπου μετατράπηκε σε θυμό. Όταν ο άνθρωπος μού ζήτησε να τον θεραπεύσω, αλλά Εγώ δεν του έδωσα σημασία και, επιπλέον, τον αποστράφηκα, ο άνθρωπος αναχώρησε από Εμένα για να αναζητήσει, αντ' αυτού, την οδό της κακής ιατρικής και της μαγείας.Όταν πήρα όλα όσα ο άνθρωπος είχε απαιτήσει από Εμένα, τότε ο άνθρωπος εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος. Γι’ αυτό λέω ότι ο άνθρωπος πιστεύει σ’ Εμένα, γιατί δίνω μεγάλη χάρη και γιατί έχει πάρα πολλά να κερδίσει.

Απόσπασμα από «Τι γνωρίζεις περί πίστης;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

25. Σήμερα, αυτά που έχετε κατανοήσει, είτε είναι η γνώση σας για τις δοκιμασίες ή για την πίστη στον Θεό, είναι περισσότερα από αυτά που κατανόησε ποτέ οποιοδήποτε άτομο που δεν οδηγήθηκε στην τελείωση. Τα πράγματα που κατανοείτε είναι αυτά που γνωρίζετε προτού υποβληθείτε στις δοκιμασίες του περιβάλλοντος, αλλά το πραγματικό σας ανάστημα είναι εντελώς ασύμβατο με αυτά. Αυτό που γνωρίζετε είναι υψηλότερο από αυτό που κάνετε πράξη. Παρόλο που λέτε ότι οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό πρέπει να αγαπούν τον Θεό και να μην πασχίζουν για ευλογίες, παρά μόνο για να ικανοποιούν το θέλημα του Θεού, αυτό που εκδηλώνεται στη ζωή σας είναι πολύ μακριά από αυτό κι έχει κηλιδωθεί σε μεγάλο βαθμό. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για χάρη της ειρήνης και για άλλα οφέλη. Αν δεν είναι προς όφελός σας, δεν πιστεύετε στον Θεό, κι αν δεν μπορείτε να λάβετε τις χάρες του Θεού, πέφτετε σε μελαγχολία. Πώς θα μπορούσε αυτό να είναι το πραγματικό σου ανάστημα; Όταν πρόκειται για αναπόφευκτα οικογενειακά επεισόδια (παιδιά που αρρωσταίνουν, σύζυγοι που μπαίνουν στο νοσοκομείο, κακή συγκομιδή καλλιεργειών, διωγμοί από μέλη της οικογένειας κλπ.), δεν μπορείς καν να τα βγάλεις πέρα μέσα από αυτά τα πράγματα που συχνά συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή. Όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, πανικοβάλλεσαι, δεν ξέρεις τι να κάνεις και τις περισσότερες φορές διαμαρτύρεσαι ενάντια στον Θεό. Διαμαρτύρεσαι ότι τα λόγια του Θεού σε ξεγέλασαν, ότι το έργο του Θεού σε έχει κάνει να χάσεις τον χρόνο σου. Δεν κάνεις τέτοιες σκέψεις; Πιστεύεις ότι τέτοια πράγματα συμβαίνουν ανάμεσα σας μόνο σπάνια; Περνάτε κάθε μέρα που ζείτε μέσα σε τέτοια γεγονότα. Δεν κάνετε την παραμικρή σκέψη για την επιτυχία της πίστης σας στον Θεό και για το πώς θα ικανοποιήσετε το θέλημα του Θεού. Το πραγματικό σας ανάστημα είναι πάρα πολύ μικρό, ακόμα μικρότερο από εκείνο ενός μικρού κοτόπουλου. Όταν η επιχείρηση του συζύγου σας χάνει χρήματα παραπονιέστε για τον Θεό, όταν βρίσκεστε σε ένα περιβάλλον χωρίς την προστασία του Θεού, εξακολουθείτε να διαμαρτύρεστε παραπονιέστε για τον Θεό, διαμαρτύρεστε ακόμα και όταν κάποιος από τους νεοσσούς σας πεθαίνει ή μια γέρικη αγελάδα στο στάβλο αρρωσταίνει, παραπονιέστε όταν είναι ώρα ο γιος σας να παντρευτεί, αλλά η οικογένειά σας δεν έχει αρκετά χρήματα, κι όταν οι εργάτες της εκκλησίας τρώνε κάνα δυο γεύματα στο σπίτι σου, αλλά η εκκλησία δεν σε αποζημιώνει ή κανένας δεν σου στέλνει λαχανικά, παραπονιέσαι επίσης. Η κοιλιά σου είναι παραγεμισμένη από παράπονα και μερικές φορές δεν πηγαίνεις στις συναθροίσεις ή δεν τρως και πίνεις τα λόγια του Θεού εξαιτίας αυτού, πιθανότατα γίνεσαι αρνητικός για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τίποτα από ό,τι σου συμβαίνει σήμερα δεν έχει σχέση με τις προοπτικές σου ή τη μοίρα σου. Αυτά τα πράγματα θα συνέβαιναν ακόμα κι αν δεν πίστευες στο Θεό, ωστόσο σήμερα μεταβιβάζεις την ευθύνη γι’ αυτά στον Θεό και επιμένεις λέγοντας ότι ο Θεός σ’ έχει εξαλείψει. Τι λες για την πίστη σου στον Θεό, πρόσφερες πραγματικά τη ζωή σου; Αν υποβαλλόσασταν στις ίδιες δοκιμασίες όπως ο Ιώβ, κανένας από σας που ακολουθεί τον Θεό σήμερα δεν θα μπορούσε να παραμείνει σταθερός, θα πέφτατε όλοι. Και υπάρχει, πολύ απλά, μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σε σένα και τον Ιώβ. Σήμερα, εάν τα μισά σας περιουσιακά στοιχεία κατάσχονταν, θα τολμούσατε να αρνηθείτε την ύπαρξη του Θεού· αν άρπαζαν τον γιο ή την κόρη σας, θα παίρνατε τους δρόμους κλαίγοντας σαν τρελοί· αν η ζωή σου έφτανε σε αδιέξοδο, θα προσπαθούσες να τα βρεις με τον Θεό, ρωτώντας γιατί είπα τόσα λόγια στην αρχή για να σε τρομάξω. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν θα τολμούσατε να κάνετε σε τέτοιες στιγμές. Αυτό δείχνει ότι δεν έχετε αποκτήσει πραγματική επίγνωση και δεν έχετε πραγματικό ανάστημα. Έτσι, οι δοκιμασίες μέσα σας είναι πάρα πολύ μεγάλες, επειδή γνωρίζετε πάρα πολλά, αλλά αυτό που καταλαβαίνετε αληθινά δεν είναι ούτε το ένα χιλιοστό από αυτά που γνωρίζετε. Μη σταματάτε στην απλή κατανόηση και γνώση· θα κάνατε καλά να δείτε πόσα πραγματικά μπορείτε να κάνετε πράξη, πόσος από τον ιδρώτα της δικής σας σκληρής δουλειάς έχει μετατραπεί σε διαφώτιση και φώτιση του Αγίου Πνεύματος και σε πόσες από τις πρακτικές σας έχετε υλοποιήσει την αποφασιστικότητά σας. Θα έπρεπε να λάβεις σοβαρά το ανάστημά σου και να ασκείσαι σοβαρά. Στην πίστη σου στον Θεό, δεν πρέπει λειτουργείς απλώς διεκπαιρεωτικά για οποιονδήποτε –το αν μπορείς να κερδίσεις ή όχι, εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική σου επιδίωξη.

Απόσπασμα από «Πράξη (3)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

26. Ελπίζεις ότι η πίστη σου στον Θεό δεν θα προκαλέσει καμία πρόκληση ή δοκιμασία ούτε την παραμικρή δυσκολία. Πάντα επιδιώκεις εκείνα τα πράγματα που είναι άχρηστα και δεν αποδίδεις αξία στη ζωή, αλλά βάζεις τις δικές σου εξωφρενικές σκέψεις πάνω από την αλήθεια. Είσαι τόσο άχρηστος! Ζεις σαν χοίρος - ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και τους χοίρους και τα σκυλιά; Δεν είναι όλοι εκείνοι που δεν ακολουθούν την αλήθεια ενώ αγαπούν την σάρκα σαν θηρία; Δεν είναι όλοι αυτοί οι νεκροί χωρίς πνεύμα σαν όρθια πτώματα; Πόσα λόγια έχουν ειπωθεί ανάμεσά σας; Έχει γίνει μόνο λίγο έργο ανάμεσά σας; Πόσα σας έδωσα; Και γιατί δεν τα κέρδισες; Τι παράπονο έχεις; Μήπως δεν έχεις κερδίσει τίποτα επειδή είσαι πολύ ερωτευμένος με τη σάρκα; Και μήπως αυτό συμβαίνει επειδή οι σκέψεις σου είναι υπερβολικές; Δεν είναι επειδή είσαι πολύ ηλίθιος; Εάν δεν είσαι σε θέση να κερδίσεις αυτές τις ευλογίες, μπορείς να κατηγορήσεις τον Θεό που δεν σε έσωσε; Αυτό που επιδιώκεις είναι να είσαι σε θέση να κερδίσεις την ειρήνη αφού πιστέψεις στον Θεό - για να είναι τα παιδιά σου απαλλαγμένα από ασθένειες, για να έχει ο σύζυγός σου μια καλή δουλειά, για να βρει ο γιος σου μια καλή σύζυγο, για να βρει η κόρη σου έναν αξιοπρεπή σύζυγο, για να οργώνουν τα βοοειδή και τα άλογά σου καλά τη γη, για μια χρονιά καλού καιρού για τις καλλιέργειές σου. Αυτό επιδιώκεις. Η επιδίωξή σου είναι μόνο να ζεις με άνεση, για να μην συμβούν ατυχήματα στην οικογένειά σου, για να σε προσπεράσουν οι άνεμοι, για να μην αγγίξουν τα χαλίκια το πρόσωπό σου, για να μην πλημμυρίσει η σοδειά της οικογένειάς σου, για να μην επηρεαστείς από οποιαδήποτε καταστροφή, για να ζήσεις στην αγκαλιά του Θεού, να ζήσεις σε μια άνετη φωλιά. Ένας δειλός όπως εσύ, ο οποίος πάντα επιδιώκει τα σαρκικά, έχει καρδιά, έχει πνεύμα; Δεν είσαι απλώς ένα θηρίο; Σου δίνω την αληθινή οδό, χωρίς να ζητήσω τίποτα σε αντάλλαγμα, όμως δεν την επιδιώκεις. Είσαι ένας από εκείνους που πιστεύουν στον Θεό; Σου παρέχω την πραγματική ανθρώπινη ζωή, όμως δεν την επιδιώκεις. Είσαι λοιπόν διαφορετικός από έναν χοίρο ή έναν σκύλο; Οι χοίροι δεν επιδιώκουν τη ζωή του ανθρώπου, δεν επιδιώκουν να εξαγνίζονται και δεν καταλαβαίνουν τι είναι η ζωή. Κάθε μέρα, μετά το φαγητό τους, απλώς κοιμούνται. Σου έδωσα την αληθινή οδό, όμως δεν την έχεις κερδίσει: Είσαι με άδεια χέρια. Είσαι πρόθυμος να συνεχίσεις με αυτή τη ζωή, τη ζωή ενός χοίρου; Τι σημασία έχει να μένουν ζωντανοί αυτοί οι άνθρωποι; Η ζωή σου είναι αξιοπεριφρόνητη και ποταπή, ζεις μέσα στη βρομιά και στην ανηθικότητα, και δεν έχεις κανέναν στόχο. Η ζωή σου δεν είναι η πλέον ποταπή; Έχεις το θράσος να κοιτάξεις τον Θεό; Εάν συνεχίζεις να έχεις τέτοιες εμπειρίες, θα αποκτήσεις τίποτα; Η αληθινή οδός σού έχει δοθεί, αλλά κατά πόσο μπορείς να την κερδίσεις τελικά εξαρτάται από την προσωπική σου επιδίωξη.

Απόσπασμα από «Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

27. Όποτε αναφέρεται ο προορισμός, τον αντιμετωπίζετε με ιδιαίτερη σοβαρότητα· όλοι είστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι ως προς αυτό το θέμα. Μερικοί άνθρωποι ανυπομονούν να υποταχθούν στον Θεό προκειμένου να καταλήξουν σε έναν καλό προορισμό. Μπορώ να συμμεριστώ την προθυμία σας, η οποία δε χρειάζεται να εκφραστεί με λόγια. Με τίποτε δεν επιθυμείτε να περιπέσει η σάρκα σας σε καταστροφή και, ακόμα περισσότερο, δεν επιθυμείτε να καταλήξετε σε μακροχρόνια τιμωρία στο μέλλον. Ελπίζετε μόνο να ζήσετε πιο ελεύθερα και εύκολα. Έτσι, αισθάνεστε ιδιαίτερα ανήσυχοι όποτε αναφέρεται ο προορισμός, καθώς τρέμετε ότι, αν δεν είστε επαρκώς προσεκτικοί, μπορεί να προσβάλλετε τον Θεό και να υποστείτε την εύλογη τιμωρία. Προς χάριν του προορισμού σας, δεν διστάσατε να κάνετε συμβιβασμούς και, μάλιστα, πολλοί από εσάς, οι οποίοι ήταν κάποτε κακοί και επιπόλαιοι, έγιναν ξαφνικά ιδιαιτέρως ευγενείς και ειλικρινείς· η ειλικρίνειά σας φθάνει μέχρι και την ψυχρότητα. Ανεξαρτήτως αυτού, οι καρδιές όλων σας είναι «ειλικρινείς», ενώ από την αρχή ως και το τέλος ανοιχτήκατε σε Μένα χωρίς να κρύψετε κανένα από τα μυστικά της καρδιάς σας, είτε πρόκειται για ενοχή, εξαπάτηση ή αφοσίωση. Γενικά, έχετε «ομολογήσει» ειλικρινώς σε Μένα αυτά τα ουσιώδη πράγματα στις βαθύτερες σκέψεις σας. Φυσικά, ποτέ δεν απέφυγα τέτοιου είδους πράγματα, καθώς έχουν καταστεί σύνηθες φαινόμενο σε Μένα. Θα προτιμούσατε να εισέλθετε στην πύρινη θάλασσα για τον τελικό προορισμό σας, παρά να χάσετε έστω και μια τούφα από τα μαλλιά σας, προκειμένου να κερδίσετε την επιδοκιμασία του Θεού. Όχι, δε γίνομαι υπερβολικά δογματικός μαζί σας· απλώς, η καρδιά της αφοσίωσής σας είναι εξαιρετικά ανεπαρκής για να αντιμετωπίσει όσα Εγώ πράττω. Μπορεί να μην καταλαβαίνετε τι εννοώ, οπότε επιτρέψτε Μου να σας παράσχω μια απλή εξήγηση: Αυτό που χρειάζεστε, δεν είναι η αλήθεια και η ζωή· δεν είναι οι αρχές σχετικά με τη συμπεριφορά σας, ακόμα δε λιγότερο, το επίπονο έργο Μου. Αυτό που χρειάζεστε είναι ό,τι κατέχετε στην υλική σας υπόσταση – πλούτο, κοινωνική θέση, οικογένεια, γάμο, κλπ. Απορρίπτετε τόσο απόλυτα τα λόγια και το έργο Μου, ώστε μπορώ να συνοψίσω την πίστη σας σε μία λέξη: χλιαρή. Θα κάνετε τα πάντα προκειμένου να επιτύχετε τα πράγματα στα οποία είστε απολύτως αφοσιωμένοι, ωστόσο, ανακάλυψα ότι δεν είστε διατεθειμένοι να αγνοήσετε τα πάντα προς χάριν των ζητημάτων που αφορούν στην πίστη σας στον Θεό. Αντίθετα, είστε σχετικά αφοσιωμένοι και σχετικά σοβαροί. Αυτός είναι και ο λόγος που λέγω ότι εκείνοι που δεν διαθέτουν απόλυτα ειλικρινή καρδιά, είναι αποτυχημένοι στην πίστη τους στον Θεό. Σκεφτείτε προσεκτικά – υπάρχουν πολλοί αποτυχημένοι ανάμεσά σας;

Οφείλετε να γνωρίζετε ότι η επιτυχία της πίστης στον Θεό πραγματώνεται χάρη στις ίδιες τις πράξεις των ανθρώπων· όταν οι άνθρωποι, αντί να επιτύχουν, αποτυγχάνουν, τούτο οφείλεται και πάλι στις δικές τους ενέργειες, και όχι στην επίδραση άλλων παραγόντων. Πιστεύω ότι θα κάνατε τα πάντα, προκειμένου να φέρετε εις πέρας κάτι που είναι πιο δύσκολο και συνεπάγεται μεγαλύτερη ταλαιπωρία από το να πιστέψετε στον Θεό, και ότι θα το αντιμετωπίζατε πολύ σοβαρά. Θα ήσαστε απρόθυμοι να κάνετε έστω και το παραμικρό λάθος· τούτα είναι τα είδη των αδιάκοπων προσπαθειών που έχετε βάλει στις ίδιες σας τις ζωές. Είστε ικανοί ακόμη και να εξαπατήσετε Εμένα Τον ίδιο κάτω από συνθήκες, κατά τις οποίες δεν θα εξαπατούσατε κανέναν από τη δική σας οικογένεια. Τούτη είναι η σταθερή συμπεριφορά σας και η αρχή που εφαρμόζετε στη ζωή σας. Μήπως δεν συνεχίζετε να καλλιεργείτε μια ψευδή εικόνα για να εξαπατήσετε Εμένα, προς χάριν του προορισμού σας, αλλά και για να έχετε έναν ωραίο και ευτυχή προορισμό; Γνωρίζω ότι η αφοσίωση και η ειλικρίνειά σας είναι μονάχα προσωρινές· δεν είναι οι φιλοδοξίες σας και το τίμημα που πληρώνετε μόνο για το σήμερα και όχι και για το αύριο; Το μόνο που θέλετε, είναι να καταβάλετε μια τελική προσπάθεια, προκειμένου να εξασφαλίσετε έναν ωραίο προορισμό. Μοναδικός σας σκοπός είναι να κάνετε μια ανταλλαγή· δεν το κάνετε προκειμένου να μην είστε υποχρεωμένοι στην αλήθεια, και ούτε φυσικά για να ξεπληρώσετε Εμένα για το τίμημα που πλήρωσα. Εν ολίγοις, η προθυμία σας έγκειται μονάχα στο να χρησιμοποιείτε την ευφυΐα σας, αλλά όχι και στο να αγωνίζεστε γι' αυτήν. Αυτή δεν είναι η ειλικρινής σας επιθυμία; Δεν πρέπει να συγκαλύπτετε τους εαυτούς σας και, ακόμα περισσότερο, δεν πρέπει ο προορισμός σας να σας γίνει εμμονή, σε σημείο που να καθίσταστε ανίκανοι να φάτε ή να κοιμηθείτε. Δεν είναι αλήθεια ότι, στο τέλος, ο προορισμός σας θα έχει ήδη καθοριστεί;

Απόσπασμα από «Προς τον προορισμό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

28. Κάθε μέρα, Αυτός παρατηρεί τις πράξεις και τις σκέψεις του καθενός, και την ίδια στιγμή προετοιμάζει το ίδιο τους το αύριο. Είναι ένα μονοπάτι που πρέπει να βαδίσουν όλοι οι ζωντανοί και το οποίο έχω προορίσει για όλους. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό κι εξαιρέσεις δεν γίνονται για κανέναν. Έχω πει αναρίθμητα λόγια κι έχω επιπλέον επιτελέσει πολυάριθμα έργα. Κάθε μέρα, παρατηρώ πώς ο κάθε άνθρωπος φέρνει εις πέρας όλα όσα έχει να κάνει σε συμφωνία με την έμφυτη φύση του και το πώς εξελίσσεται. Εν αγνοία τους, πολλοί έχουν ήδη τοποθετηθεί στη «σωστή τροχιά» που όρισα για να φανερωθεί σε κάθε είδος ανθρώπου. Τοποθέτησα ήδη κάθε είδος ανθρώπου σε διαφορετικά περιβάλλοντα, και από τη θέση του ο καθένας εκφράζει τα έμφυτα γνωρίσματά του. Δεν υπάρχει κανένας να τους δεσμεύσει, κανείς να τους δελεάσει. Είναι ελεύθεροι στην ολότητά τους και αυτό το οποίο εκφράζουν έρχεται φυσικά. Μόνο ένα πράγμα υπάρχει που να τους περιορίζει, και αυτά είναι τα λόγια Μου. Γι’ αυτό, αρκετοί άνθρωποι διαβάζουν απρόθυμα τα λόγια Μου, μόνο και μόνο για να μην είναι κατάληξή τους ο θάνατος, αλλά ποτέ δεν κάνουν πράξη τα λόγια Μου. Από την άλλη, κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν δύσκολο να αντέξουν τις ημέρες τους δίχως τα λόγια Μου να τους καθοδηγούν και να τους τροφοδοτούν, έτσι ώστε ανά πάσα στιγμή κρατάνε φυσικά τα λόγια Μου. Με το πέρασμα του χρόνου, ανακαλύπτουν το μυστικό της ανθρώπινης ζωής, τον προορισμό του ανθρώπινου γένους και την αξία του να είναι κανείς άνθρωπος. Το ανθρώπινο γένος δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό, μπροστά στον λόγο Μου, και απλώς αφήνω τα πράγματα να ακολουθούν την πορεία τους. Δεν κάνω τίποτα που να εξαναγκάζει τον άνθρωπο να ζήσει με τον λόγο Μου ως θεμέλιο της ύπαρξής του. Κι έτσι, εκείνοι οι οποίοι δεν είχαν ποτέ συνείδηση ή αξία στην ύπαρξή τους, βλέπουν αμέριμνα πώς κυλάνε τα πράγματα κι, εν συνεχεία, με τόλμη παραμερίζουν τα λόγια Μου και πράττουν όπως επιθυμούν. Αρχίζει να τους κουράζει η αλήθεια και όλα όσα προέρχονται από Μένα. Ακόμα, τους κουράζει να διαμένουν στον οίκο Μου. Οι άνθρωποι αυτοί καταλύουν προσωρινά στον οίκο Μου χάριν του προορισμού τους και προκειμένου ν’ αποφύγουν την τιμωρία, έστω κι αν προσφέρουν υπηρεσία. Όμως οι προθέσεις τους ποτέ δεν αλλάζουν, ούτε οι πράξεις τους. Αυτό ενισχύει ακόμη περισσότερο την επιθυμία τους για ευλογίες, για μια απλή είσοδο στη βασιλεία όπου μπορούν να παραμείνουν αιωνίως, και για την είσοδο στον αιώνιο παράδεισο. Όσο περισσότερο λαχταρούν να έρθει η ημέρα Μου μια ώρα αρχύτερα, τόσο περισσότερο νιώθουν ότι η αλήθεια έχει γίνει εμπόδιο, ένα πρόσκομμα στον δρόμο τους. Με δυσκολία μπορούν να περιμένουν την ώρα που θα πατήσουν πόδι στη βασιλεία για ν’ απολαύσουν παντοτινά τις ευλογίες της βασιλείας των ουρανών, χωρίς να χρειάζεται ν’ επιδιώκουν την αλήθεια ή να δεχθούν κρίση και παίδεμα και, πάνω απ’ όλα, χωρίς να χρειάζεται να καταλύουν με δουλοπρέπεια στον οίκο Μου και να πράττουν όπως Εγώ προστάζω. Οι άνθρωποι αυτοί δεν εισέρχονται στον οίκο Μου για να γεμίσουν μια καρδιά η οποία διψάει για αλήθεια ούτε για να συνεργαστούν στη διαχείρισή Μου. Επιδιώκουν απλώς να είναι από εκείνους οι οποίοι δεν θα αφανιστούν στην επόμενη εποχή. Γι’ αυτό και οι καρδιές τους δεν έχουν ποτέ γνωρίσει τι είναι η αλήθεια ή πώς να δεχθούν την αλήθεια. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ποτέ κάνει πράξη την αλήθεια ούτε συνειδητοποιήσει το απέραντο βάθος της διαφθοράς τους και, παρ’ ολ’ αυτά, έχουν καταλύσει στον οίκο Μου ως «υπηρέτες» μέχρι τέλους. Περιμένουν «υπομονετικά» την έλευση της ημέρας Μου, και ακούραστα παραδέρνουν κατά τον τρόπο του έργου Μου. Όσο μεγάλη κι αν είναι η προσπάθειά τους και όποιο το τίμημα που έχουν καταβάλει, κανείς δεν θα διαπιστώσει πως έχουν υποφέρει για την αλήθεια ή πως έχουν θυσιαστεί για Μένα. Μέσα στις καρδιές τους, δεν είναι σε θέση να περιμένουν να δουν την ημέρα που θα βάλω ένα τέλος στην παλαιά εποχή, κι επιπλέον, με αδημονία επιθυμούν να μάθουν πόσο μεγάλη είναι η δύναμη και η εξουσία Μου. Εκείνο που ποτέ δεν βιάστηκαν να κάνουν είναι να αλλάξουν τους εαυτούς τους και να επιδιώξουν την αλήθεια. Αγαπούν εκείνο το οποίο Με έχει κουράσει και τους κουράζει εκείνο που Εγώ αγαπώ. Ποθούν αυτό το οποίο Εγώ μισώ, αλλά, την ίδια στιγμή, φοβούνται να χάσουν αυτό που Εγώ αποστρέφομαι. Ζουν σε αυτό τον διεφθαρμένο κόσμο, αλλά ποτέ δεν τον μίσησαν και φοβούνται βαθιά ότι θα αφανιστούν από Μένα. Οι επιδιώξεις τους είναι αντικρουόμενες: τους ευχαριστεί ο κόσμος αυτός που Εγώ αποστρέφομαι, αλλά την ίδια στιγμή ζητούν από Μένα να αφανίσω σύντομα αυτό τον κόσμο. Με αυτό τον τρόπο, αυτοί θα γλυτώσουν τη συμφορά του αφανισμού και θα μεταμορφωθούν σε κυρίους της επόμενης εποχής, πριν παρεκκλίνουν από την αληθινή οδό. Και αυτό επειδή δεν αγαπούν την αλήθεια και τους κουράζουν όλα όσα προέρχονται από Μένα. Ίσως γίνουν «υπάκουοι άνθρωποι» για ένα μικρό διάστημα, προκειμένου να μη στερηθούν τις ευλογίες, αλλά η διψασμένη για ευλογίες νοοτροπία τους και ο φόβος του αφανισμού και της καταδίκης στην πύρινη λίμνη που τους διακατέχει δεν θα μπορέσουν ποτέ να κρυφτούν. Καθώς η ημέρα μου ζυγώνει, η επιθυμία τους γίνεται σταθερά όλο και πιο έντονη. Και όσο μεγαλύτερη η καταστροφή, τόσο περισσότερο τους καθιστά αυτό αβοήθητους, μη ξέροντας από πού ν’ αρχίσουν ώστε να Με κάνουν να ευφρανθώ και να μη χάσουν τις ευλογίες που από καιρό επιθυμούσαν. Μόλις το χέρι Μου αρχίσει το έργο του, οι άνθρωποι αυτοί είναι πρόθυμοι ν’ αναλάβουν δράση για να υπηρετήσουν ως εμπροσθοφυλακή. Σκέφτονται μόνο να ορμήσουν στην πρώτη γραμμή των στρατευμάτων, φοβούμενοι βαθιά μήπως δεν τους δω. Πράττουν και λένε εκείνο που πιστεύουν πως είναι σωστό, χωρίς να γνωρίζουν ποτέ ότι οι πράξεις και οι ενέργειές τους δεν είχαν ποτέ την παραμικρή σχέση με την αλήθεια, και απλώς διαταράσσουν και επεμβαίνουν στα σχέδιά Μου. Παρ’ όλο που μπορεί να κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια και μπορεί να είναι ειλικρινείς στη θέληση και την πρόθεση να αντέξουν στις δοκιμασίες, όλα όσα κάνουν δεν έχουν να κάνουν τίποτα με Μένα, γιατί ποτέ δεν είδα ότι οι πράξεις τους πηγάζουν από καλές προθέσεις, και ακόμη λιγότερο τους είδα να τοποθετούν οτιδήποτε στον βωμό Μου. Τέτοιες είναι οι πράξεις τους ενώπιών Μου όλα αυτά τα χρόνια.

Απόσπασμα από «Πρέπει να σκέφτεστε τις πράξεις σας» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

29. Πολλοί από αυτούς που ακολουθούν τον Θεό ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα λάβουν ευλογίες ή το πώς θα αποφύγουν την καταστροφή. Όταν αναφέρεται το έργο και η διαχείριση του Θεού, αυτοί σωπαίνουν και χάνουν κάθε ενδιαφέρον. Πιστεύουν πως η γνώση τέτοιων βαρετών θεμάτων δεν θα φέρει ανάπτυξη στη ζωή τους, ούτε θα αποφέρει κάποιο όφελος, κι έτσι, παρόλο που έχουν ακούσει μηνύματα για τη διαχείριση του Θεού, τα αντιμετωπίζουν με αδιαφορία. Και δεν τα βλέπουν ως κάτι πολύτιμο που πρέπει να γίνεται αποδεκτό, πολύ λιγότερο δε, τα δέχονται σαν κομμάτι της ζωής τους. Τέτοιοι άνθρωποι ακολουθούν τον Θεό με έναν πολύ απλό στόχο: να κερδίσουν ευλογία, και είναι υπερβολικά οκνηροί για να ασχοληθούν με οτιδήποτε δεν περιλαμβάνει αυτόν τον στόχο. Γι’ αυτούς, η πίστη στον Θεό προς απόκτηση ευλογιών είναι ο πλέον θεμιτός στόχος και η ίδια η αξία της πίστης τους. Δεν επηρεάζονται από οτιδήποτε δεν μπορεί να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Αυτό συμβαίνει με τους περισσότερους που πιστεύουν στον Θεό σήμερα. Ο στόχος και τα κίνητρά τους φαίνονται θεμιτά, γιατί, ταυτόχρονα με την πίστη τους στον Θεό, δαπανούν, επίσης, για τον Θεό, αφιερώνονται στον Θεό και εκτελούν το καθήκον τους. Εγκαταλείπουν τη νιότη τους, απαρνούνται οικογένεια και καριέρα, και περνούν ακόμα και χρόνια απασχολώντας τον εαυτό τους μακριά από το σπίτι τους. Για χάρη του απώτερου σκοπού τους, αλλάζουν τα ενδιαφέροντα τους, μεταβάλλουν την άποψή τους για τη ζωή, και αλλάζουν ακόμα και την κατεύθυνση που αναζητούν, μα δεν μπορούν να αλλάξουν τον στόχο της πίστης τους στον Θεό. Τρέχουν εδώ κι εκεί για τη διαχείριση των δικών τους ιδανικών· ανεξάρτητα από το πόσο μακριά είναι ο δρόμος και ανεξάρτητα από το πόσες δυσκολίες και εμπόδια υπάρχουν καθ’ οδόν, παραμένουν αποφασισμένοι και εξακολουθούν να μη φοβούνται τον θάνατο. Ποια δύναμη τούς κάνει να συνεχίζουν να αφοσιώνονται μ’ αυτόν τον τρόπο; Είναι η συνείδησή τους; Είναι ο υπέροχος κι ευγενής χαρακτήρας τους; Είναι η αποφασιστικότητά τους να παλέψουν με τις δυνάμεις του κακού μέχρι το τέλος; Είναι η πίστη τους με την οποία γίνονται μάρτυρες του Θεού, χωρίς να ζητούν ανταμοιβή; Είναι η αφοσίωσή τους, για την οποία είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τα πάντα ώστε να επιτύχουν το θέλημα του Θεού; Ή μήπως είναι το πνεύμα της αφοσίωσής τους, υπό το οποίο πάντοτε παραιτούνται από προσωπικές, παράλογες απαιτήσεις; Για ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ το έργο της διαχείρισης του Θεού, το να δίνουν τόσα πολλά είναι, πολύ απλά, ένα απίστευτο θαύμα! Προς το παρόν, ας μη συζητήσουμε πόσα έχουν δώσει αυτοί οι άνθρωποι. Η συμπεριφορά τους, ωστόσο, αξίζει με το παραπάνω να την αναλύσουμε. Πέρα από τα οφέλη που είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μ’ αυτούς, θα μπορούσε να υπάρχει οποιοσδήποτε άλλος λόγος για τον οποίο αυτοί οι άνθρωποι, που ποτέ δεν καταλαβαίνουν τον Θεό, να δίνουν τόσα πολλά σ’ Αυτόν; Σ’ αυτό, ανακαλύπτουμε ένα προηγουμένως άγνωστο πρόβλημα: η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι απλά και μόνο μια σχέση καθαρού προσωπικού συμφέροντος. Πρόκειται για τη σχέση μεταξύ του αποδέκτη και του δότη ευλογιών. Με απλά λόγια, είναι σαν τη σχέση εργαζόμενου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει μόνο για να λάβει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Σε μια τέτοια σχέση, δεν υπάρχει καθόλου τρυφερότητα, μόνο συμφωνία· δεν υπάρχει αμοιβαία αγάπη, μόνο φιλανθρωπία και έλεος· δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο παραίτηση και εξαπάτηση· δεν υπάρχει καμία οικειότητα, μόνο ένα χάσμα που δεν μπορεί να γεφυρωθεί. Όταν τα πράγματα φτάνουν σ’ αυτό το σημείο, ποιος μπορεί να αντιστρέψει μια τέτοια τάση; Και πόσοι άνθρωποι είναι ικανοί να κατανοήσουν πραγματικά πόσο απελπισμένη έχει γίνει αυτή η σχέση; Πιστεύω πως όταν οι άνθρωποι βυθίζονται στην ευτυχία του να ευλογούνται, κανένας δεν είναι ικανός να φανταστεί πόσο ντροπιαστική και απεχθής είναι μια τέτοια σχέση με τον Θεό.

Απόσπασμα από «Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο εν μέσω της διαχείρισης του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

30. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για χάρη του μελλοντικού προορισμού τους ή για προσωρινή απόλαυση. Για εκείνους που δεν έχουν αντιμετωπιστεί καθόλου, η πίστη στον Θεό είναι για χάρη της εισόδου στον Παράδεισο, προκειμένου να κερδίσουν ανταμοιβές. Δεν είναι για να οδηγηθούν στην τελείωση ή για να εκτελέσουν το καθήκον που έχει ένα πλάσμα του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον Θεό για να εκπληρώσουν την ευθύνη τους ή να ολοκληρώσουν το καθήκον τους. Σπάνια οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό με σκοπό να διάγουν ουσιαστικό βίο, ούτε υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι από τη στιγμή που ο άνθρωπος είναι ζωντανός, θα πρέπει να αγαπάει τον Θεό, επειδή έτσι ορίζει ότι πρέπει να κάνουν ο νόμος του Παραδείσου και η επίγεια αρχή και είναι η φυσική κλίση του ανθρώπου. Με αυτόν τον τρόπο, αν και διαφορετικοί άνθρωποι ακολουθούν ο καθένας τους στόχους του, ο στόχος της επιδίωξής τους και τα κίνητρα πίσω από αυτή είναι όμοια και, επιπλέον, για τους περισσότερους από αυτούς, τα αντικείμενα της λατρείας τους είναι τα ίδια. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χιλιάδων χρόνων, πολλοί πιστοί έχουν πεθάνει και πολλοί έχουν πεθάνει και έχουν γεννηθεί ξανά. Δεν είναι μόνο ένας ή δύο άνθρωποι που αναζητούν τον Θεό, ούτε καν μία ή δύο χιλιάδες, όμως η επιδίωξη των περισσότερων από αυτούς τους ανθρώπους είναι για χάρη των δικών τους προοπτικών ή των ένδοξων ελπίδων τους για το μέλλον. Εκείνοι που είναι αφιερωμένοι στον Χριστό είναι λίγοι και σκόρπιοι. Πολλοί αφοσιωμένοι πιστοί έχουν πεθάνει παγιδευμένοι ακόμα και στα δικά τους δίχτυα και ο αριθμός των ανθρώπων που κατάφεραν να επιτύχουν είναι αξιοσημείωτα μικρός. Μέχρι σήμερα, οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι αποτυγχάνουν ή τα μυστικά της επιτυχίας τους εξακολουθούν να τους είναι άγνωστα. Εκείνοι που είναι εμμονικοί με την αναζήτηση του Χριστού, δεν έχουν ζήσει ακόμα τη στιγμή της ξαφνικής διορατικότητάς τους, δεν έχουν φτάσει στο βάθος αυτών των μυστηρίων, επειδή απλά δεν το ξέρουν. Αν και κατά την επιδίωξή τους κάνουν σκληρές προσπάθειες, το μονοπάτι που βαδίζουν είναι το μονοπάτι της αποτυχίας που κάποτε ακολούθησαν και οι προηγούμενοι απ’ αυτούς, και όχι εκείνο της επιτυχίας. Με αυτόν τον τρόπο, ανεξάρτητα από το πώς το αναζητούν, δεν βαδίζουν στο μονοπάτι που οδηγεί στο σκοτάδι; Δεν είναι παρά μόνο ολέθριες συνέπειες αυτό που κερδίζουν; Είναι αρκετά δύσκολο να προβλέψουμε αν οι άνθρωποι που μιμούνται όσους πέτυχαν σε παρελθούσες εποχές τελικά θα οδηγηθούν στην καλοτυχία ή στην καταστροφή. Πόσο χειρότερες είναι οι πιθανότητες, τότε, για τους ανθρώπους που αναζητούν ακολουθώντας τα βήματα των αποτυχημένων; Δεν τους αντιστοιχούν ακόμα μεγαλύτερες πιθανότητες αποτυχίας; Ποια αξία υπάρχει στο μονοπάτι που περπατούν; Δεν σπαταλούν τον χρόνο τους; Ανεξάρτητα από το αν οι άνθρωποι πετυχαίνουν ή αποτυγχάνουν στην επιδίωξή τους, υπάρχει, εν συντομία, ένας λόγος για τον οποίο το κάνουν, και δεν είναι ότι η επιτυχία ή η αποτυχία τους καθορίζεται με την αναζήτηση ανάλογα με την επιθυμία τους.

Απόσπασμα από «Η επιτυχία ή η αποτυχία εξαρτάται από το μονοπάτι που βαδίζει ο άνθρωπος» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

31. Η ουσία της πίστης των περισσότερων ανθρώπων στον Θεό είναι θρησκευτική πεποίθηση: Είναι ανίκανοι να αγαπήσουν τον Θεό και μπορούν μόνο να ακολουθήσουν τον Θεό σαν ρομπότ, είναι ανίκανοι να λαχταρήσουν πραγματικά τον Θεό ή να Τον λατρέψουν. Απλώς Τον ακολουθούν σιωπηλά. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, αλλά είναι πολύ λίγοι εκείνοι που αγαπούν τον Θεό. Έχουν «φόβο Θεού», επειδή φοβούνται την καταστροφή, αλλιώς «θαυμάζουν» τον Θεό, επειδή είναι ύψιστος και παντοδύναμος - αλλά στο σεβασμό και τον θαυμασμό τους δεν υπάρχει αγάπη ή αληθινή λαχτάρα. Στις εμπειρίες τους αναζητούν τις μικρολεπτομέρειες της αλήθειας ή κάποια ασήμαντα μυστήρια. Οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς ακολουθούν, ψαρεύουν σε θολά νερά μόνο για να λάβουν ευλογίες. Δεν αναζητούν την αλήθεια, ούτε υπακούν πραγματικά στον Θεό για να λάβουν τις ευλογίες του Θεού. Η ζωή της πίστης όλων των ανθρώπων στον Θεό δεν έχει νόημα, είναι χωρίς αξία, και σε αυτή υπάρχουν και οι προσωπικές σκέψεις και επιδιώξεις. Δεν πιστεύουν στον Θεό για να αγαπήσουν τον Θεό, αλλά για χάρη της ευλογίας που θα λάβουν. Πολλοί άνθρωποι ενεργούν όπως θέλουν και κάνουν ό, τι θέλουν και ποτέ δεν εξετάζουν τα συμφέροντα του Θεού ή αν αυτό που κάνουν είναι σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να πετύχουν την αληθινή πίστη, πόσο μάλλον δε, την αγάπη για τον Θεό.

Απόσπασμα από «Αυτοί που αγαπούν τον Θεό θα ζουν για πάντα μέσα στο φως Του» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

32. Το πιο λυπηρό πράγμα σχετικά με την πίστη της ανθρωπότητας στον Θεό είναι πως ο άνθρωπος διεξάγει τη δική του διαχείριση εν μέσω του έργου του Θεού και αδιαφορεί για τη διαχείριση του Θεού. Η μεγαλύτερη αποτυχία του ανθρώπου έγκειται στο ότι, την ίδια στιγμή που επιζητά να υποταχθεί στον Θεό και να Τον λατρέψει, ο άνθρωπος φτιάχνει τον δικό του ιδανικό προορισμό και υπολογίζει πώς θα λάβει τη μεγαλύτερη ευλογία και τον καλύτερο προορισμό. Ακόμη κι αν οι άνθρωποι κατανοήσουν πόσο θλιβεροί, ειδεχθείς και αξιολύπητοι είναι, πόσοι θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν εύκολα τα ιδανικά και τις ελπίδες τους; Και ποιος είναι ικανός να ανακόψει τα βήματά του και να πάψει να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του; Ο Θεός έχει ανάγκη αυτούς που θα συνεργαστούν στενά μαζί Του για να ολοκληρώσουν τη διαχείρισή Του. Χρειάζεται εκείνους που θα αφιερώσουν το μυαλό και το σώμα τους στο έργο της διαχείρισής Του, ώστε να υποταχθούν σ' Αυτόν. Δεν χρειάζεται ανθρώπους που, με τα χέρια απλωμένα, θα Τον ικετεύουν καθημερινά, πόσο μάλλον εκείνους που προσφέρουν λίγα και στη συνέχεια περιμένουν αντίχαρη. Ο Θεός καταφρονεί εκείνους που συνεισφέρουν λίγα κι έπειτα επαναπαύονται στις δάφνες τους. Μισεί εκείνους τους ψυχρούς ανθρώπους που απεχθάνονται το έργο της διαχείρισής Του και θέλουν μόνο να μιλούν για το πώς θα πάνε στον ουρανό και θα κερδίσουν ευλογίες. Τρέφει ακόμα μεγαλύτερη αποστροφή για εκείνους που καταχρώνται την ευκαιρία που παρουσιάζεται μέσω του έργου που Εκείνος κάνει για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για το τι επιθυμεί να επιτύχει και να αποκτήσει ο Θεός μέσα από το έργο της διαχείρισής Του. Νοιάζονται μόνο για το πώς μπορούν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία που τους παρέχεται από το έργο του Θεού, ώστε να κερδίσουν ευλογίες. Αδιαφορούν για την καρδιά του Θεού, καθώς είναι απόλυτα απορροφημένοι με το μέλλον και τη μοίρα τους. Αυτοί που απεχθάνονται το έργο της διαχείρισης του Θεού και δεν τρέφουν το παραμικρό ενδιαφέρον για το πώς σώζει ο Θεός την ανθρωπότητα, ούτε για το θέλημά Του, πράττουν όλοι τους αυτά που τους ευχαριστούν, ανεξάρτητα από το έργο της διαχείρισης του Θεού. Ο Θεός δεν ενθυμείται τη συμπεριφορά τους, δεν την εγκρίνει, πολύ λιγότερο δε, τη βλέπει με εύνοια.

Απόσπασμα από «Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο εν μέσω της διαχείρισης του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

33. Στις εμπειρίες της ζωής των ανθρώπων, συχνά αναλογίζονται: «Έχω εγκαταλείψει την οικογένεια και την καριέρα μου για τον Θεό, και τι μου έχει δώσει Αυτός; Πρέπει να τα προσθέσω και να τα επιβεβαιώσω — έλαβα πρόσφατα οποιεσδήποτε ευλογίες; Έχω δώσει πολλά όλο αυτό το διάστημα, έχω τρέξει και τρέχω, και έχω υποφέρει πολύ — μου έχει δώσει ο Θεός οποιεσδήποτε υποσχέσεις σε αντάλλαγμα; Θυμάται τις καλές πράξεις μου; Ποιο θα είναι το τέλος μου; Μπορώ να λάβω τις ευλογίες του Θεού;»… Κάθε άνθρωπος κάνει τέτοιους υπολογισμούς μέσα στην καρδιά του συνέχεια, και θέτει απαιτήσεις στον Θεό που περιλαμβάνουν τα κίνητρα, τις φιλοδοξίες και τις συμφωνίες τους. Τουτέστιν, στην καρδιά του ο άνθρωπος θέτει διαρκώς τον Θεό σε δοκιμασία, σκαρφίζεται συνεχώς σχέδια για τον Θεό και συνεχώς επιχειρηματολογεί υπέρ της κατάληξής του με τον Θεό και προσπαθεί να αντλήσει μια δήλωση από τον Θεό, κοιτώντας μήπως ο Θεός μπορεί να του δώσει ό,τι επιθυμεί. Την ίδια στιγμή που ακολουθεί τον Θεό, ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει τον Θεό ως Θεό. Ανέκαθεν προσπαθούσε να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, θέτοντας διαρκώς απαιτήσεις σ’ Αυτόν, και μάλιστα ασκώντας Του πίεση σε κάθε βήμα, προσπαθώντας να βγάλει από τη μύγα ξύγκι. Ενώ παράλληλα προσπαθεί να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, ο άνθρωπος συζητάει επίσης μαζί Του και υπάρχουν ακόμη και άνθρωποι που, όταν υποβάλλονται σε δοκιμασίες ή βρίσκονται σε συγκεκριμένες καταστάσεις, συχνά γίνονται αδύναμοι, παθητικοί και αμελείς στο έργο τους, και έχουν πολλά παράπονα από τον Θεό. Από την πρώτη στιγμή που άρχισε να πιστεύει στον Θεό, ο άνθρωπος θεωρούσε τον Θεό ως το κέρας της Αμάλθειας, έναν ελβετικό σουγιά, και θεωρεί τον εαυτό του ως τον μεγαλύτερο πιστωτή του Θεού, λες και είναι έμφυτο δικαίωμα και υποχρέωσή του να προσπαθεί να πάρει ευλογίες και υποσχέσεις από τον Θεό, ενώ η ευθύνη του Θεού είναι να προστατεύει και να φροντίζει τον άνθρωπο και να τον στηρίζει. Αυτή είναι η βασική κατανόηση της «πίστης στον Θεό» όλων όσοι πιστεύουν στον Θεό, και της βαθύτερης κατανόησης της έννοιας της πίστης στον Θεό. Από το περιεχόμενο της φύσης του ανθρώπου ως την υποκειμενική του επιδίωξη, δεν υπάρχει τίποτα που να σχετίζεται με τον σεβασμό του Θεού. Ο σκοπός που ο άνθρωπος πιστεύει στον Θεό δεν θα μπορούσε να έχει καμία σχέση με τη λατρεία του Θεού. Τουτέστιν, ο άνθρωπος δεν έχει ποτέ θεωρήσει ούτε κατανοήσει ότι η πίστη στον Θεό έχει ως προϋπόθεση τον σεβασμό για τον Θεό και τη λατρεία του Θεού. Υπό το πρίσμα αυτών των συνθηκών, η ουσία του ανθρώπου είναι προφανής. Και ποια είναι αυτή η ουσία; Είναι ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι μοχθηρή, κρύβει προδοσία και απάτη, δεν αγαπάει τη δικαιοσύνη και την εντιμότητα, ή ό,τι είναι θετικό, και είναι τιποτένια και άπληστη. Η καρδιά του ανθρώπου δεν θα μπορούσε να είναι πιο κλειστή στον Θεό. Ο άνθρωπος δεν την έχει δώσει επ’ ουδενί στον Θεό. Ο Θεός δεν έχει δει ποτέ την αληθινή καρδιά του ανθρώπου, ούτε έχει γνωρίσει ποτέ την λατρεία του ανθρώπου. Ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο τίμημα πληρώνει ο Θεός, ή πόσο έργο κάνει ή το πόσα παρέχει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος παραμένει τυφλός σε αυτά και παντελώς αδιάφορος. Ο άνθρωπος δεν έδωσε ποτέ την καρδιά του στον Θεό, θέλει απλώς να την φροντίζει ο ίδιος, να παίρνει τις δικές του αποφάσεις — κάτι που υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος δεν θέλει να ακολουθήσει την οδό του σεβασμού για τον Θεό και της αποφυγής του κακού ούτε θέλει να υπακούσει στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, κι ούτε θέλει να λατρεύει τον Θεό ως Θεό. Αυτή είναι η κατάσταση του ανθρώπου σήμερα.

Απόσπασμα από «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

34. Οι άνθρωποι λένε ότι ο Θεός είναι ένας δίκαιος Θεός και ότι όσο ο άνθρωπος Τον ακολουθεί μέχρι το τέλος, θα είναι σίγουρα αμερόληπτος απέναντι στον άνθρωπο, γιατί είναι και πολύ δίκαιος. Αν ο άνθρωπος Τον ακολουθήσει μέχρι το τέλος, θα μπορούσε να βάλει στην άκρη τον άνθρωπο; Είμαι αμερόληπτος απέναντι σε όλους τους ανθρώπους και κρίνω όλους τους ανθρώπους με τη δίκαιη διάθεσή Μου, όμως υπάρχουν κατάλληλες συνθήκες για τις απαιτήσεις που θέτω στον άνθρωπο και αυτό που απαιτώ πρέπει να επιτευχθεί από όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το ποιοι είναι. Δεν Με νοιάζει πόσο εκτεταμένα ή αξιοσέβαστα είναι τα προσόντα σου. Το μόνο που Με ενδιαφέρει είναι το εάν περπατάς στην οδό Μου και αν αγαπάς και διψάς για την αλήθεια. Αν δεν έχεις την αλήθεια και, αντ’ αυτού, ντροπιάζεις το όνομά Μου και δεν ενεργείς σύμφωνα με την οδό Μου, κι απλώς με ακολουθείς ανέμελα ή χωρίς να νοιάζεσαι, τότε, εκείνη τη στιγμή, θα σε χτυπήσω και θα σε τιμωρήσω για την κακία σου και τι θα έχεις να πεις τότε; Θα μπορέσεις να πεις ότι ο Θεός δεν είναι δίκαιος; Σήμερα, αν έχεις συμμορφωθεί με τους λόγους που είπα, τότε είσαι το είδος του ατόμου που εγκρίνω. Λες ότι πάντα υποφέρεις ακολουθώντας τον Θεό, ότι Τον ακολούθησες στα δύσκολα και στα εύκολα, και έχεις μοιραστεί μαζί Του τους καλούς και τους κακούς καιρούς, αλλά δεν έχεις βιώσει τα λόγια του Θεού. Εσύ επιθυμείς να τρέχεις μόνο για τον Θεό και να δαπανάς τον εαυτό σου για τον Θεό κάθε μέρα και ποτέ δεν έχεις σκεφτεί να βιώσεις μια ζωή με νόημα. Λες, επίσης: «όπως και να ‘χει, πιστεύω ότι ο Θεός είναι δίκαιος. Έχω υποφέρει γι’ Αυτόν, έχω τρέξει γι’ Αυτόν, έχω αφιερώσει τον εαυτό μου σ’ Αυτόν και έχω δουλέψει σκληρά παρά το γεγονός ότι δεν έχω λάβει καμία αναγνώριση. Σίγουρα θα με θυμηθεί». Είναι αλήθεια ότι ο Θεός είναι δίκαιος, όμως αυτή η δικαιοσύνη δεν έχει μολυνθεί από καμία ακαθαρσία: Δεν περιέχει ανθρώπινη βούληση και δεν είναι μολυσμένη από τη σάρκα ή τις ανθρώπινες συναλλαγές. Όλοι όσοι επαναστατούν και αντιτίθενται και δεν συμμορφώνονται με την οδό Του, θα τιμωρηθούν. Κανένας δεν συγχωρείται και κανένας δεν θα απαλλαχθεί!

Απόσπασμα από «Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

35. Επειδή υπάρχουν πάντοτε νέες εξελίξεις στο έργο του Θεού, έτσι υπάρχει καινούριο έργο, αλλά επίσης υπάρχει έργο που είναι ξεπερασμένο και παλιό. Αυτό το παλιό και το καινούριο έργο δεν είναι αντικρουόμενα, αλλά συμπληρωματικά. Κάθε βήμα ακολουθεί το προηγούμενο. Επειδή, όμως, υπάρχει καινούριο έργο, τα προηγούμενα έργα πρέπει, φυσικά, να μπουν στην άκρη. Για παράδειγμα, μερικές από τις πατροπαράδοτες πρακτικές και τα συνηθισμένα γνωμικά του ανθρώπου, σε συνδυασμό με την πολυετή εμπειρία και τις διδαχές του ανθρώπου, έχουν διαμορφώσει κάθε είδους αντιλήψεις στο μυαλό του ανθρώπου. Ωστόσο, πιο ευνοϊκό στη διαμόρφωση τέτοιων αντιλήψεων από τον άνθρωπο έχει σταθεί το ότι ο Θεός δεν έχει ακόμα αποκαλύψει πλήρως στον άνθρωπο το πραγματικό του πρόσωπο και την έμφυτη διάθεση Του, σε συνδυασμό με τη διάδοση, για πολλά χρόνια, παραδοσιακών θεωριών από την αρχαιότητα. Είναι δίκαιο να πούμε πως, μέσα στην πορεία της πίστης του ανθρώπου στον Θεό, η επιρροή διαφόρων αντιλήψεων έχει οδηγήσει στη συνεχή διαμόρφωση και εξέλιξη μιας γνώσης στον άνθρωπο, μέσα στην οποία αυτός έχει όλων των ειδών τις αντιλήψεις για τον Θεό. Ως αποτέλεσμα, πολλοί θρησκευόμενοι άνθρωποι που υπηρετούν τον Θεό, έχουν γίνει εχθροί Του. Κι έτσι, όσο πιο δυνατές οι θρησκευτικές αντιλήψεις του ανθρώπου, τόσο περισσότερο αντιτάσσονται στον Θεό, και τόσο περισσότερο γίνονται εχθροί του Θεού. Το έργο του Θεού είναι πάντοτε καινούριο και ποτέ παλιό, ενώ ποτέ δεν αποτελεί δόγμα. Αντιθέτως, συνεχώς αλλάζει και ανανεώνεται, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Αυτό το έργο αποτελεί έκφραση της έμφυτης διάθεσης του ίδιου του Θεού. Επίσης, αποτελεί εγγενή αρχή του έργου του Θεού κι ένα από τα μέσα με τα οποία ο Θεός ολοκληρώνει τη διαχείρισή Του. Αν ο Θεός δεν λειτουργούσε μ’ αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος δεν θα άλλαζε, ούτε θα μπορούσε να γνωρίσει τον Θεό, ενώ ο Σατανάς δεν θα μπορούσε να συντριβεί. Έτσι, στο έργο Του συνεχώς συμβαίνουν αλλαγές που φαίνονται αλλοπρόσαλλες, αλλά που στην πραγματικότητα είναι περιοδικές. Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο ο άνθρωπος πιστεύει στον Θεό είναι αρκετά διαφορετικός. Αυτός προσκολλάται στα παλιά, οικεία δόγματα και συστήματα και, όσο πιο παλιά είναι, τόσο πιο ευπρόσδεκτα γι’ αυτόν. Πώς θα μπορούσε ο ανόητος νους του ανθρώπου, ένας νους αδιάλλακτος σαν την πέτρα, να δεχτεί ένα τόσο ακατάληπτο νέο έργο και λόγο του Θεού; Ο άνθρωπος απεχθάνεται τον Θεό που είναι πάντα νέος και ποτέ παλιός. Του αρέσει μόνον ο Θεός που είναι ξεπερασμένος, παλιός, με άσπρα μαλλιά και ακίνητος. Έτσι, επειδή Θεός και άνθρωπος έχουν τις δικές τους προτιμήσεις, ο άνθρωπος έχει γίνει εχθρός του Θεού. Πολλές απ’ αυτές τις αντιφάσεις εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και σήμερα, σε μια εποχή που ο Θεός συνεχίζει να κάνει νέο έργο για σχεδόν έξι χιλιάδες χρόνια. Η κατάσταση, λοιπόν, για τον άνθρωπο είναι απελπιστική. Ίσως εξαιτίας της ισχυρογνωμοσύνης του ανθρώπου, ή εξαιτίας του απαραβίαστου των διαχειριστικών διαταγμάτων του Θεού από κάθε άνθρωπο. Όμως, εκείνοι οι κληρικοί, άνδρες και γυναίκες, εξακολουθούν να προσκολλώνται σε μουχλιασμένα, παλιά βιβλία και χαρτιά, ενώ ο Θεός συνεχίζει με το ανολοκλήρωτο έργο Του της διαχείρισης σαν να μην έχει κανέναν στο πλευρό Του. Αν και αυτές οι αντιφάσεις προκαλούν εχθρότητα μεταξύ Θεού κι ανθρώπου, και μάλιστα είναι ασυμβίβαστες, ο Θεός δεν τους δίνει καμιά προσοχή, σαν να μην υπάρχουν ακόμη κι αν είναι εκεί. Ο άνθρωπος, όμως, συνεχίζει να εμμένει στα πιστεύω και τις αντιλήψεις του και δεν τα αφήνει ποτέ. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι αυτονόητο: παρόλο που ο άνθρωπος δεν παρεκκλίνει απ’ τη θέση του, τα πόδια του Θεού κινούνται συνεχώς κι Αυτός αλλάζει θέση σύμφωνα με το περιβάλλον. Κι έτσι, στο τέλος, ο άνθρωπος είναι αυτός που θα νικηθεί χωρίς να δώσει μάχη. Ο Θεός, εν τω μεταξύ, είναι ο μεγαλύτερος πολέμιος όλων των εχθρών Του που έχουν νικηθεί κι επίσης ο πρωταθλητής ανάμεσα σ’ αυτούς από το ανθρώπινο είδος που έχουν νικηθεί και σ’ αυτούς που δεν έχουν ακόμη νικηθεί. Ποιος μπορεί να αναμετρηθεί με τον Θεό και να νικήσει; Οι αντιλήψεις του ανθρώπου μοιάζουν να προέρχονται απ’ τον Θεό, διότι πολλές απ’ αυτές γεννήθηκαν μετά το έργο του Θεού. Ωστόσο, εξαιτίας αυτού, ο Θεός δεν συγχωρεί τον άνθρωπο, ούτε προσφέρει πλουσιοπάροχα επαίνους στον άνθρωπο που παράγει προϊόντα «για τον Θεό», τη μια παρτίδα μετά την άλλη, και τα οποία βρίσκονται έξω από το έργο του Θεού. Αντιθέτως, είναι τρομερά αηδιασμένος από τις αντιλήψεις και τις παλιές, θρησκοληπτικές δοξασίες του ανθρώπου, ενώ αγνοεί ακόμα και την ημερομηνία που αυτές οι αντιλήψεις πρωτοεμφανίστηκαν. Δεν δέχεται καθόλου ότι αυτές οι αντιλήψεις προκλήθηκαν απ’ το έργο Του, καθώς οι αντιλήψεις του ανθρώπου διαδίδονται από τον άνθρωπο. Πηγή τους είναι οι σκέψεις και ο νους του ανθρώπου και δεν προέρχονται απ’ τον Θεό, αλλά απ’ τον Σατανά. Πρόθεση του Θεού για το έργο Του ήταν πάντα να είναι νέο και ζωντανό, όχι παλιό και νεκρό, κι αυτό στο οποίο Αυτός κάνει τον άνθρωπο να παραμένει σταθερός, ποικίλει ανάλογα με τις εποχές και περιόδους και δεν είναι αιώνιο και αμετάβλητο. Αυτό συμβαίνει, διότι Αυτός είναι ένας Θεός που κάνει τον άνθρωπο να ζει και να είναι καινούριος, σε αντίθεση μ’ ένα διάβολο που κάνει τον άνθρωπο να πεθαίνει και να είναι παλιός. Ακόμα δεν το καταλαβαίνετε; Έχεις αντιλήψεις για τον Θεό και αδυνατείς να τις αφήσεις, γιατί είσαι στενόμυαλος. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή το έργο του Θεού δεν έχει νόημα, ή επειδή το έργο του Θεού είναι απάνθρωπο. Αλλά κι ούτε επειδή ο Θεός είναι πάντα αμελής στα καθήκοντά Του. Το ότι δεν μπορείς να αφήσεις τις αντιλήψεις σου, είναι εξαιτίας της μεγάλης έλλειψης υπακοής σ’ εσένα κι επειδή δεν έχεις την παραμικρή ομοιότητα με πλάσμα του Θεού, κι όχι επειδή ο Θεός κάνει τα πράγματα δύσκολα για σένα. Όλη αυτή η κατάσταση έχει προκληθεί από εσένα και δεν έχει καμιά σχέση με τον Θεό. Κάθε ταλαιπωρία και κακοτυχία προκαλείται απ’ τον άνθρωπο. Οι προθέσεις του Θεού είναι πάντα καλές. Δεν θέλει να σε κάνει να δημιουργείς αντιλήψεις, αλλά θέλει για σένα, με τα χρόνια, να αλλάζεις και να ανανεώνεσαι. Ωστόσο, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τη μέρα από τη νύχτα και πάντα ελέγχεις εξονυχιστικά ή αναλύεις. Δεν είναι ότι ο Θεός κάνει τα πράγματα δύσκολα για σένα, αλλά εσύ δεν σέβεσαι τον Θεό και η ανυπακοή σου είναι πάρα πολύ μεγάλη. Ένα μικροσκοπικό πλάσμα τολμά να πάρει ένα ασήμαντο μέρος απ’ αυτό που προηγουμένως είχε δοθεί απ’ τον Θεό, και το μεταμορφώνει προκειμένου να επιτεθεί στον Θεό. Μήπως δεν είναι τέτοια η ανυπακοή του ανθρώπου; Ο άνθρωπος, είναι δίκαιο να πούμε, δεν έχει καθόλου τα προσόντα να εκφράσει τις απόψεις του ενώπιον του Θεού, πολύ περισσότερο, δε, να Τον αντιμετωπίσει με ό,τι άχρηστο, άθλιο, σάπιο ρητό θέλει. Για να μην πούμε τίποτα γι’ αυτές τις μουχλιασμένες αντιλήψεις. Μήπως αυτές δεν είναι ακόμη πιο άχρηστες;

Απόσπασμα από «Μόνον αυτοί που γνωρίζουν το έργο του Θεού σήμερα μπορούν να υπηρετούν τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

36. Το έργο του Θεού συνεχίζει να εξελίσσεται και, παρόλο που ο σκοπός του έργου Του παραμένει αμετάβλητος, τα μέσα με τα οποία εργάζεται αλλάζουν συνεχώς, άρα και όσοι Τον ακολουθούν. Όσο περισσότερο έργο παράγει ο Θεός, τόσο πιο ενδελεχώς Τον γνωρίζει ο άνθρωπος, και η διάθεση του ανθρώπου αλλάζει αντιστοίχως μαζί με το έργο Του. Ωστόσο, επειδή το έργο του Θεού μεταβάλλεται διαρκώς, εκείνοι που δεν γνωρίζουν το έργο του Αγίου Πνεύματος και εκείνοι οι παράλογοι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν την αλήθεια, μετατρέπονται σε αντιπάλους του Θεού. Ποτέ δεν συνάδει το έργο του Θεού με τις αντιλήψεις του ανθρώπου, επειδή το έργο Του είναι πάντοτε νέο και ποτέ παλιό. Ποτέ δεν επαναλαμβάνει το παλιό έργο, αντιθέτως, προχωράει πάντοτε προς τα εμπρός με έργο που δεν έχει γίνει ποτέ στο παρελθόν. Από τη στιγμή που ο Θεός δεν επαναλαμβάνει ποτέ το έργο Του, και ο άνθρωπος κατ’ εξακολούθηση κρίνει το έργο του Θεού σήμερα με βάση το έργο Του στο παρελθόν, γίνεται υπερβολικά δύσκολο για τον Θεό να φέρει εις πέρας κάθε στάδιο του έργου της νέας εποχής. Ο άνθρωπος θέτει υπερβολικά πολλά εμπόδια! Ο άνθρωπος είναι εξαιρετικά στενόμυαλος στον τρόπο που σκέφτεται! Κανένας άνθρωπος δεν γνωρίζει το έργο του Θεού, ωστόσο όλοι προσδιορίζουν το έργο Του. Μακριά από τον Θεό, ο άνθρωπος χάνει τη ζωή, την αλήθεια και τις ευλογίες του Θεού. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν αποδέχεται ούτε τη ζωή ούτε την αλήθεια, πόσο μάλλον τις μεγαλύτερες ευλογίες που ο Θεός δίνει στην ανθρωπότητα. Όλοι οι άνθρωποι επιθυμούν να κερδίσουν τον Θεό, όμως είναι ανίκανοι να ανεχθούν τυχόν αλλαγές στο έργο του Θεού. Εκείνοι που δεν αποδέχονται το νέο έργο του Θεού πιστεύουν ότι το έργο του Θεού είναι αμετάβλητο και ότι το έργο του Θεού παραμένει για πάντα στάσιμο. Πιστεύουν πως το μόνο που χρειάζεται για να κερδίσουν την αιώνια σωτηρία από τον Θεό είναι να τηρούν τον νόμο και, εφόσον μετανοούν κι εξομολογούνται τις αμαρτίες τους, το θέλημα του Θεού θα ικανοποιείται πάντα. Είναι της άποψης ότι ο Θεός μπορεί να είναι μόνο ο Θεός της τήρησης του νόμου και ο Θεός που σταυρώθηκε για τον άνθρωπο. Είναι επίσης άποψή τους ότι ο Θεός δεν πρέπει και δεν μπορεί να υπερβεί τη Βίβλο. Είναι ακριβώς αυτές οι απόψεις που τους έχουν αλυσοδέσει σφιχτά στον παλιό νόμο και τους κρατούν δέσμιους άκαμπτων κανονισμών. Ακόμα περισσότερο πιστεύουν ότι, όποιο κι αν είναι το νέο έργο του Θεού, θα πρέπει να επαληθεύεται μέσα από προφητείες, καθώς και ότι σε κάθε στάδιο ενός τέτοιου έργου πρέπει να προβάλλονται αποκαλύψεις, σε όσους Τον ακολουθούν με ειλικρινή καρδιά, διαφορετικά το εν λόγω έργο δεν μπορεί να είναι του Θεού. Ήδη δεν είναι εύκολο για τον άνθρωπο να καταφέρει να γνωρίσει τον Θεό. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε την παράλογη καρδιά του ανθρώπου και την επαναστατική φύση του, τη γεμάτη υπεροψία και έπαρση, τότε γίνεται ακόμα πιο δύσκολο για τον άνθρωπο να αποδεχτεί το νέο έργο του Θεού. Ο άνθρωπος ούτε μελετά προσεκτικά το νέο έργο του Θεού ούτε το αποδέχεται με ταπεινότητα. Αντιθέτως, ο άνθρωπος υιοθετεί μια περιφρονητική στάση, αναμένοντας τις αποκαλύψεις και την καθοδήγηση του Θεού. Δεν είναι αυτή συμπεριφορά ανθρώπου που επαναστατεί και αντιτίθεται στον Θεό; Πώς είναι δυνατόν τέτοιου είδους άνθρωποι να λάβουν την έγκριση του Θεού;

Απόσπασμα από «Πώς μπορεί ο άνθρωπος που έχει οριοθετήσει τον Θεό σύμφωνα με τις αντιλήψεις του να λάβει τις αποκαλύψεις του Θεού;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

37. Αν χρησιμοποιείτε έννοιες για να μετρήσετε και να σκιαγραφήσετε τον Θεό, σαν ο Θεός να ήταν ένα άγαλμα από πηλό που δεν μεταβάλλεται, κι αν οριοθετείτε τον Θεό μέσα στη Γραφή και Τον περιορίζετε με περιορισμένο εύρος έργου, τότε αυτό αποδεικνύει ότι έχετε καταδικάσει τον Θεό. Διότι, στις καρδιές τους, οι Ιουδαίοι την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης μετατρέπουν τον Θεό σε μια μορφή ειδώλου, σαν ο Θεός να μπορούσε να αποκληθεί μόνο Μεσσίας και μόνο Εκείνος που αποκαλούνταν Μεσσίας ήταν ο Θεός· και επειδή υπηρετούσαν και λάτρευαν τον Θεό σαν να ήταν ένα άγαλμα από πηλό, χωρίς πνοή, κάρφωσαν τον Ιησού εκείνης της εποχής στον σταυρό, καταδικάζοντάς Τον σε θάνατο – καταδικάζοντας τον αθώο Ιησού σε θάνατο. Ο Θεός δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα, ωστόσο ο άνθρωπος δεν χάρισε τη ζωή στον Θεό και ανένδοτα Τον καταδίκασε σε θάνατο. Έτσι, ο Ιησούς σταυρώθηκε. Ο άνθρωπος πάντοτε πιστεύει ότι ο Θεός είναι αμετάβλητος και Τον ορίζει σύμφωνα με την Γραφή, σαν να έχει δει ο άνθρωπος μέσα από τη διαχείριση του Θεού, σαν όλα όσα κάνει ο Θεός να είναι στα χέρια του ανθρώπου. Οι άνθρωποι είναι γελοίοι στο έπακρο, είναι κυριευμένοι από μέγιστη έπαρση και έχουν όλοι ταλέντο για πομπώδη ευγλωττία. Ασχέτως πόσο καλή είναι η γνώση σου για τον Θεό, και πάλι σου λέω ότι δεν γνωρίζεις τον Θεό, ότι δεν υπάρχει κανείς που να αντιστέκεται περισσότερο στον Θεό και ότι καταδικάζεις τον Θεό γιατί είσαι εντελώς ανίκανος να υπακούς στο έργο του Θεού και να περπατάς στον δρόμο της τελειοποίησης από τον Θεό. Γιατί ο Θεός δεν είναι ποτέ ικανοποιημένος από τις πράξεις του ανθρώπου; Γιατί ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον Θεό, γιατί έχει τόσο πολλές αντιλήψεις και γιατί κανένα ψήγμα της γνώσης του για τον Θεό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά, αντιθέτως, επαναλαμβάνει μονότονα το ίδιο μοτίβο δίχως διακύμανση και χρησιμοποιεί την ίδια προσέγγιση για κάθε κατάσταση. Κι έτσι, έχοντας έρθει στη γη σήμερα, ο Θεός καρφώθηκε για ακόμη μία φορά στον σταυρό.

Απόσπασμα από «Οι πονηροί θα τιμωρηθούν σίγουρα» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

38. Σε κάθε χρονική περίοδο, ο Θεός θα ξεκινήσει νέο έργο, και σε κάθε περίοδο, θα υπάρξει μια νέα αρχή μεταξύ των ανθρώπων. Εάν ο άνθρωπος ακολουθεί μόνο τις εξής αλήθειες: ότι ο «Ιεχωβά είναι ο Θεός» και ο «Ιησούς είναι ο Χριστός», οι οποίες ισχύουν μόνο για μια εποχή, τότε ο άνθρωπος δεν θα συνεχίσει να συμβαδίζει με το έργο του Αγίου Πνεύματος και θα είναι για πάντα ανίκανος να αποκτήσει το έργο του Αγίου Πνεύματος. Ανεξάρτητα από το πώς εργάζεται ο Θεός, ο άνθρωπος ακολουθεί χωρίς την παραμικρή αμφιβολία και ακολουθεί στενά από πίσω. Με τον τρόπο αυτό, πώς θα μπορούσε να εξαλειφθεί ο άνθρωπος από το Άγιο Πνεύμα; Ανεξάρτητα από το τι κάνει ο Θεός, όσο ο άνθρωπος είναι βέβαιος ότι αυτό είναι το έργο του Αγίου Πνεύματος και συνεργάζεται στο έργο του Αγίου Πνεύματος χωρίς καμία αμφιβολία και προσπαθεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Θεού, τότε πώς θα μπορούσε να τιμωρηθεί; Το έργο του Θεού δεν σταμάτησε ποτέ, τα βήματά Του δεν σταμάτησαν ποτέ, και πριν τελειώσει το έργο της διαχείρισής Του, ήταν πάντοτε απασχολημένος και ποτέ δεν σταματά. Αλλά ο άνθρωπος είναι διαφορετικός: Έχοντας κερδίσει ένα μόνο ίχνος από το έργο του Αγίου Πνεύματος, το αντιμετωπίζει σαν να μην έχει αλλάξει ποτέ· κι έχοντας αποκτήσει λίγη γνώση, δεν πηγαίνει να ακολουθήσει τα βήματα του νεότερου έργου του Θεού, ενώ έχοντας δει μόνο ένα κομμάτι του έργου του Θεού, ο Θεός σχηματίζεται στο μυαλό του αμέσως ως μια ιδιαίτερη ξύλινη φιγούρα και πιστεύει ότι ο Θεός θα παραμείνει πάντα σε αυτή τη μορφή που βλέπει μπροστά του, ότι έτσι ήταν στο παρελθόν και θα είναι πάντα και στο μέλλον. Έχοντας αποκτήσει μόνο επιφανειακή γνώση, ο άνθρωπος είναι τόσο υπερήφανος που ξεχνιέται και αρχίζει να διακηρύσσει αναπόφευκτα τη διάθεση και την ύπαρξη του Θεού που απλά δεν υφίστανται. Έχοντας βεβαιωθεί για ένα στάδιο του έργου του Αγίου Πνεύματος, ανεξάρτητα από το τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που διακηρύσσει το νέο έργο του Θεού, ο άνθρωπος δεν το δέχεται. Αυτοί είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να δεχτούν το νέο έργο του Αγίου Πνεύματος, διότι είναι πολύ συντηρητικοί και ανίκανοι να δεχτούν νέα πράγματα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό, αλλά και απορρίπτουν τον Θεό. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι οι Ισραηλίτες έσφαλαν επειδή «πίστευαν μόνο στον Ιεχωβά και δεν πίστευαν στον Ιησού», όμως η πλειονότητα των ανθρώπων παίζει έναν ρόλο στον οποίο «πιστεύουν μόνο στον Ιεχωβά και απορρίπτουν τον Ιησού» και «επιζητούν την επιστροφή του Μεσσία, αλλά αντιτάσσονται στον Μεσσία ο οποίος ονομάζεται Ιησούς». Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά μετά την αποδοχή ενός σταδίου του έργου του Αγίου Πνεύματος και ακόμα δεν λαμβάνουν τις ευλογίες του Θεού. Δεν είναι αυτό αποτέλεσμα της παρακοής του ανθρώπου;

Απόσπασμα από «Το έργο του Θεού και οι πράξεις του ανθρώπου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

39. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον άνθρωπο είναι ότι αγαπά μόνο πράγματα που δεν μπορεί να δει ούτε να αγγίξει, πράγματα που είναι εξαιρετικά μυστηριώδη και θαυμαστά και που είναι αδιανόητα στον άνθρωπο και απρόσιτα στους απλούς θνητούς. Όσο πιο ουτοπικά είναι αυτά τα πράγματα, τόσο περισσότερο αναλύονται από τον άνθρωπο, ο οποίος τα επιδιώκει περισσότερο από όλα τα άλλα και επιχειρεί να τα κερδίσει. Όσο πιο ουτοπικά είναι, τόσο πιο προσεκτικά ο άνθρωπος τα εξετάζει και τα αναλύει, φτάνοντας μέχρι του σημείου να σχηματίζει τις δικές του εξαντλητικές ιδέες γι’ αυτά. Αντίθετα, όσο πιο ρεαλιστικά είναι τα πράγματα, τόσο πιο εύκολα ο άνθρωπος τα απορρίπτει. Σουφρώνει τη μύτη του και τα περιφρονεί. Δεν είναι αυτή ακριβώς η στάση σας προς το ρεαλιστικό έργο που κάνω σήμερα; Όσο πιο ρεαλιστικά είναι αυτά τα πράγματα, τόσο πιο προκατειλημμένοι είστε εναντίον τους. Δεν αφιερώνετε χρόνο για να τα εξετάσετε, αλλά απλώς τα αγνοείτε. Σουφρώνετε τη μύτη σας με αυτές τις ρεαλιστικές, απλές απαιτήσεις και φτάνετε στο σημείο να θρέφετε πολυάριθμες αντιλήψεις γι’ αυτόν τον Θεό που είναι πιο πραγματικός και είστε απλώς ανίκανοι να δεχτείτε την πραγματικότητα και την κανονικότητά Του. Με αυτόν τον τρόπο, η πίστη σας δεν είναι μέσα στην ασάφεια; Έχετε μια ακλόνητη πίστη στον αόριστο Θεό του παρελθόντος και κανένα ενδιαφέρον για τον πραγματικό Θεό του σήμερα. Δεν συμβαίνει αυτό επειδή ο Θεός του χθες και ο Θεός του σήμερα είναι από δύο διαφορετικές εποχές; Δεν συμβαίνει αυτό επειδή ο Θεός του χθες είναι ο δοξασμένος Θεός των ουρανών, ενώ ο Θεός του σήμερα είναι ένας μικροσκοπικός άνθρωπος στη γη; Δεν συμβαίνει αυτό επίσης, επειδή ο Θεός που λατρεύεται από τον άνθρωπο είναι αυτός που προκύπτει από τις αντιλήψεις του, ενώ ο Θεός του σήμερα είναι μια πραγματική σάρκα που παράγεται στη γη; Και στο τέλος τέλος, δεν συμβαίνει αυτό επειδή ο Θεός του σήμερα είναι πολύ πραγματικός, σε σημείο που ο άνθρωπος δεν Τον επιδιώκει; Επειδή αυτά που ο Θεός του σήμερα ζητάει από τον άνθρωπο είναι ακριβώς αυτά που ο άνθρωπος είναι πιο απρόθυμος να κάνει, και που τον κάνουν να αισθάνεται ντροπιασμένος. Αυτό δεν δυσκολεύει τα πράγματα για τον άνθρωπο; Μήπως αυτά δεν αποκαλύπτουν τις πληγές του; Με αυτόν τον τρόπο, πολλοί από εκείνους που δεν επιδιώκουν την πραγματικότητα γίνονται εχθροί του ενσαρκωμένου Θεού, γίνονται αντίχριστοι. Δεν είναι αυτό προφανές γεγονός;

Απόσπασμα από «Μόνο όσοι γνωρίζουν τον Θεό και το έργο Του μπορούν να Τον ευχαριστήσουν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

40. Με το πέρασμα των ετών, είδα πάμπολλους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό. Ποια μορφή προσλαμβάνει η πίστη αυτή; Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό σαν να ήταν κενός αέρας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν καμία απάντηση σε ερωτήσεις για την ύπαρξη του Θεού, επειδή δεν μπορούν να αισθάνονται ή να αναγνωρίζουν την παρουσία ή την απουσία του Θεού, πόσο μάλλον να τις βλέπουν ή να τις κατανοούν ξεκάθαρα. Υποσυνείδητα, οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Κάποιοι άλλοι πιστεύουν στον Θεό σαν να είναι άνθρωπος. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ούτε ο Θεός είναι ικανός να πράξει όσα είναι ανίκανοι να πράξουν οι ίδιοι, και ότι πρέπει να σκέφτεται όπως σκέφτονται αυτοί. Ο ορισμός του ανθρώπου αυτού για τον Θεό είναι «ένα αόρατο και μη απτό άτομο». Υπάρχει επίσης μια ομάδα ανθρώπων, που πιστεύουν στον Θεό σαν να είναι μαριονέτα. Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν ότι ο Θεός δεν έχει συναισθήματα, ότι είναι άγαλμα. Όταν έρχεται αντιμέτωπος με κάποιο ζήτημα, ο Θεός δεν έχει στάση, ούτε άποψη, ούτε ιδέες· βρίσκεται στο έλεος του ανθρώπου. Οι άνθρωποι πιστεύουν απλώς αυτό που θέλουν να πιστέψουν. Αν Τον κάνουν μέγα, είναι μέγας· αν Τον κάνουν μικρό, είναι μικρός. Όταν οι άνθρωποι αμαρτάνουν και χρειάζονται το έλεος του Θεού, την ανεκτικότητα, την αγάπη Του, τότε ο Θεός πρέπει να εκτείνει το έλεός Του. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι «κατασκευάζουν» έναν Θεό στο μυαλό τους, και κάνουν τον Θεό αυτόν να εκπληρώνει τις απαιτήσεις τους και να ικανοποιεί όλες τους τις επιθυμίες. Ανεξάρτητα από το πού ή πότε, ανεξάρτητα από το τι κάνει το άτομο αυτό, εκείνοι θα υιοθετήσουν το εν λόγω καπρίτσιο στη μεταχείριση του Θεού και στην πίστη τους σε Αυτόν. Υπάρχουν ακόμη και εκείνοι που πιστεύουν ότι ο Θεός μπορεί να τους σώσει, αφού πρώτα έχουν επιδεινώσει τη διάθεσή Του. Τούτο συμβαίνει, επειδή πιστεύουν ότι η αγάπη του Θεού είναι απέραντη, η διάθεση του Θεού, δίκαιη και ότι, ανεξάρτητα από το ότι οι άνθρωποι υβρίζουν τον Θεό, Εκείνος δεν πρόκειται να θυμάται τίποτε από αυτά. Δεδομένου ότι τα λάθη, τα παραπτώματα και η ανυπακοή του ανθρώπου αποτελούν στιγμιαία έκφραση της διάθεσης του συγκεκριμένου ατόμου, ο Θεός δίνει στους ανθρώπους ευκαιρίες, και είναι ανεκτικός και υπομονετικός μαζί τους. Ο Θεός θα εξακολουθήσει να τους αγαπά όπως και πριν. Έτσι, η ελπίδα σωτηρίας τους είναι ακόμα μεγάλη. Στην πραγματικότητα, ανεξάρτητα από το αν κάποιος πιστεύει στον Θεό, εφόσον δεν επιδιώκει την αλήθεια, τότε ο Θεός τηρεί αρνητική στάση απέναντί του. Τούτο συμβαίνει, επειδή ενώ πιστεύεις στον Θεό, και ίσως φυλάς σαν θησαυρό το βιβλίο του λόγου Του, το μελετάς κάθε μέρα, διαβάζοντάς το καθημερινά, εντούτοις βάζεις κατά μέρος τον αληθινό Θεό, Τον θεωρείς κενό αέρα και άνθρωπο και, ορισμένοι από εσάς τον θεωρούν απλά μαριονέτα. Γιατί το θέτω κατ’ αυτόν τον τρόπο; Επειδή από την πλευρά που το βλέπω Εγώ, ανεξάρτητα από το αν βρίσκεστε αντιμέτωποι με κάποιο ζήτημα ή συναντάτε κάποια περίσταση, όσα υπάρχουν στο υποσυνείδητό σας, όσα αναπτύσσονται μέσα εκεί – κανένα τους δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τον λόγο του Θεού ούτε επιδιώκει την αλήθεια. Εσύ γνωρίζεις μόνο όσα σκέφτεσαι εσύ ο ίδιος, τις δικές σου απόψεις και, στη συνέχεια, οι δικές σου ιδέες και απόψεις επιβάλλονται διά της βίας στον Θεό. Καθίστανται θεϊκές απόψεις, οι οποίες χρησιμοποιούνται ως πρότυπα που πρέπει να τηρούνται αδιαλείπτως. Με την πάροδο του χρόνου, και προχωρώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, απομακρύνεσαι ολοένα και περισσότερο από τον Θεό.

Απόσπασμα από «Πώς να γνωρίσετε τη διάθεση του Θεού και το αποτέλεσμα του έργου Του» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

41. Όταν οι άνθρωποι συναθροίζονται μαζί Μου, η καρδιά Μου ευφραίνεται. Αμέσως, προσφέρω τις ευλογίες που έχω στο χέρι Μου στους ανθρώπους, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να συναντηθούν μαζί Μου και να μην είναι εχθροί που δεν Με υπακούν, αλλά φίλοι που είναι σε σύμπνοια μ’ Εμένα. Συνεπώς, φέρομαι με εγκαρδιότητα απέναντι στον άνθρωπο. Στο έργο Μου, ο άνθρωπος θεωρείται ως μέλος μιας οργάνωσης υψηλού επιπέδου, γι’ αυτό δίνω μεγαλύτερη προσοχή σ’ αυτόν, διότι αυτός ήταν πάντα το αντικείμενο του έργου Μου. Έχω εδραιώσει τη θέση Μου στην καρδιά των ανθρώπων, έτσι ώστε η καρδιά τους να μπορεί να Με υπολήπτεται —αλλά έχουν ακόμα παντελή άγνοια όσον αφορά τον λόγο για τον οποίο το κάνω αυτό και δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να περιμένουν. Παρόλο που έχω εδραιώσει μια θέση στην καρδιά των ανθρώπων, δεν απαιτούν να κατοικώ εκεί. Αντ’ αυτού, περιμένουν να έρθει ξαφνικά ο «Πανάγιος» στην καρδιά τους. Επειδή η ταυτότητά Μου είναι πολύ «ταπεινή», δεν ταιριάζω με τις απαιτήσεις των ανθρώπων και γι’ αυτό Με εξάλειψαν. Επειδή αυτό που θέλουν είναι ο «εαυτός Μου» που είναι μέγας και δυνατός —ενώ όταν ήλθα, δεν εμφανίστηκα κατ’ αυτόν τον τρόπο στον άνθρωπο, οπότε συνέχισαν να ατενίζουν τον ορίζοντα, περιμένοντας αυτόν που έχουν στην καρδιά τους. Όταν ήλθα ενώπιον των ανθρώπων, Με απέρριψαν ενώπιον του όχλου. Μπορούσα να σταθώ μόνο στη μία πλευρά, περιμένοντας την «ετυμηγορία» του ανθρώπου, παρακολουθώντας να δω τι θα κάνουν τελικά οι άνθρωποι μ’ Εμένα, αυτό το ελαττωματικό «προϊόν». Δεν κοιτάω τις ουλές των ανθρώπων, αλλά εκείνο το κομμάτι τους που δεν έχει ουλές, κι αυτό Με ικανοποιεί. Στα μάτια των ανθρώπων δεν είμαι παρά ένα «μικρό αστέρι» που κατήλθε από τον ουρανό, είμαι απλώς ο πιο ασήμαντος στον ουρανό και η άφιξή Μου επί γης σήμερα έγινε με εντολή Θεού. Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι έχουν βρει περισσότερες ερμηνείες των λέξεων «Εμένα» και «Θεός», γεμάτοι φόβο μήπως συνδυάσουν τον Θεό μ’ Εμένα. Επειδή η εικόνα Μου δεν θυμίζει τίποτα από την εμφάνιση του Θεού, όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είμαι υπηρέτης που δεν ανήκει στην οικογένεια του Θεού, και λένε ότι δεν είναι αυτή η εικόνα του Θεού. Ίσως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δει τον Θεό —αλλά εξαιτίας της έλλειψης των γνώσεών Μου επί γης, ο Θεός ποτέ δεν «εμφανίστηκε» σ’ Εμένα. Ίσως διαθέτω ελάχιστη «πίστη», κι έτσι οι άνθρωποι Με βλέπουν ως ταπεινό. Οι άνθρωποι φαντάζονται ότι αν κάποιος είναι πραγματικά ο Θεός, τότε θα κατέχει σίγουρα τη γλώσσα του ανθρώπου, διότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός. Αλλά τα γεγονότα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο: Όχι μόνο δεν κατέχω τη γλώσσα του ανθρώπου, αλλά υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ καν να «προσφέρω» για να καλύψω τις «ελλείψεις» του. Ως εκ τούτου, αισθάνομαι λίγο «ένοχος», διότι δεν ενεργώ όπως «απαιτούν» οι άνθρωποι, αλλά απλώς προετοιμάζω τα υλικά και εργάζομαι σύμφωνα με τις «ελλείψεις» τους. Δεν ζητώ πολλά από τον άνθρωπο, εντούτοις οι άνθρωποι πιστεύουν το αντίθετο. Έτσι, η «ταπεινοφροσύνη» τους αποκαλύπτεται στην κάθε κίνησή τους. Είναι πάντοτε υπεύθυνοι να πορεύονται πριν από Μένα, δείχνοντάς Μου τον δρόμο, φοβούμενοι ότι θα χαθώ, τρέμοντας ότι θα περιπλανιέμαι στα αρχαία δάση βαθιά μέσα στα βουνά. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι ανέκαθεν Με καθοδηγούσαν, τρέμοντας ότι θα μπω στο μπουντρούμι. Έχω μια κάπως «ευνοϊκή εντύπωση» για την πίστη των ανθρώπων, διότι έχουν «μοχθήσει» για Μένα χωρίς να σκέφτονται το φαγητό ή τον ύπνο, σε σημείο που οι κόποι τους για Μένα τους άφησαν μερόνυχτα άυπνους και έκαναν μέχρι και τα μαλλιά τους να ασπρίσουν —κάτι που αρκεί για να δείξει ότι η πίστη τους «έχει υπερβεί» τα σύμπαντα και «έχει ξεπεράσει» τους αποστόλους και τους προφήτες όλων των εποχών.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 32» του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

42. Όποιος δεν πιστεύει στον ενσαρκωμένο Θεό - δηλαδή, όποιος δεν πιστεύει το έργο και τον λόγο του ορατού Θεού και δεν πιστεύει στον ορατό Θεό, αλλά αντίθετα λατρεύει τον αόρατο Θεό στον ουρανό - δεν έχει τον Θεό μέσα στην καρδιά του. Είναι άνθρωποι που είναι ανυπάκουοι και αντιστέκονται στον Θεό. Αυτοί οι άνθρωποι στερούνται της ανθρωπιάς και λογικής, πόσο μάλλον της αλήθειας. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους, ο ορατός και απτός Θεός δεν μπορεί να γίνει πιστευτός ακόμα, αλλά ο αόρατος και άυλος Θεός είναι ο πιο αξιόπιστος και δίνει μεγαλύτερη χαρά στην καρδιά τους. Αυτό που αναζητούν δεν είναι η αλήθεια της πραγματικότητας, ούτε είναι η πραγματική ουσία της ζωής, πολύ λιγότερο δε, οι προθέσεις του Θεού. Αντιθέτως, επιδιώκουν τον ενθουσιασμό. Όποια από τα πράγματα είναι πιο ικανά να τους επιτρέψουν να επιτύχουν τις δικές τους επιθυμίες, είναι, χωρίς αμφιβολία, οι πεποιθήσεις και οι επιδιώξεις τους. Πιστεύουν μόνο στον Θεό για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους, όχι για να αναζητήσουν την αλήθεια. Αυτοί οι άνθρωποι δεν πράττουν το κακό; Έχουν εξαιρετικά υψηλή αυτοπεποίθηση και δεν πιστεύουν ότι ο Θεός στον ουρανό θα τους καταστρέψει, αυτούς τους «καλούς ανθρώπους». Αντ’ αυτού, πιστεύουν ότι ο Θεός θα τους επιτρέψει να παραμείνουν και, επιπλέον, θα τους ανταμείψει όμορφα, διότι έχουν κάνει πολλά πράγματα για τον Θεό και έχουν δείξει μεγάλη «πίστη» απέναντί Του. Αν επρόκειτο να ακολουθήσουν τον ορατό Θεό, αμέσως θα χτυπούσαν τον Θεό ή θα γίνονταν έξαλλοι μαζί Του μόλις οι επιθυμίες τους δεν ευοδώνονταν. Αυτοί είναι άθλιοι άνθρωποι που επιδιώκουν να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους· δεν είναι ακέραιοι άνθρωποι στην αναζήτηση της αλήθειας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι λεγόμενοι διεφθαρμένοι άνθρωποι που ακολουθούν τον Χριστό. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν αναζητούν την αλήθεια, δεν μπορούν να πιστέψουν την αλήθεια. Είναι ακόμα πιο αδύναμοι να αντιληφθούν τη μελλοντική έκβαση της ανθρωπότητας, επειδή δεν πιστεύουν σε οποιαδήποτε εργασία ή ομιλία του ορατού Θεού και δεν μπορούν να πιστέψουν στον μελλοντικό προορισμό της ανθρωπότητας. Επομένως, ακόμα κι αν ακολουθούν τον ορατό Θεό, εξακολουθούν να διαπράττουν το κακό και δεν αναζητούν την αλήθεια, ούτε κάνουν πράξη την αλήθεια που απαιτώ. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν ότι θα καταστραφούν, είναι ακριβώς τα άτομα αυτά που όντως θα καταστραφούν. Όλοι πιστεύουν ότι είναι τόσο έξυπνοι και πιστεύουν ότι οι ίδιοι είναι αυτοί που κάνουν πράξη την αλήθεια. Θεωρούν ότι η κακή συμπεριφορά τους είναι η αλήθεια και έτσι, την εκτιμούν. Αυτοί οι κακοί άνθρωποι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση· παίρνουν την αλήθεια ως δόγμα και τις κακές πράξεις τους ως αλήθειες, και τελικά μπορούν να μαζεύουν ό,τι έχουν σπείρει. Όσο πιο γεμάτοι αυτοπεποίθηση είναι οι άνθρωποι και όσο πιο αλαζονικοί, τόσο περισσότερο δεν είναι σε θέση να αποκτήσουν την αλήθεια. Όσο περισσότερο οι άνθρωποι πιστεύουν στον ουράνιο Θεό, τόσο περισσότερο αντιστέκονται στον Θεό. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα τιμωρηθούν.

Απόσπασμα από «Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

43. Στα μάτια των ανθρώπων, τα λόγια του Θεού είναι σαν ένα καθημερινό σκεύος, δεν τα θεωρούν καθόλου σημαντικά. Έτσι, οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν τα λόγια του Θεού πράξη —έχουν καταντήσει ελεεινοί, τιποτένιοι που γνωρίζουν την αλήθεια, αλλά δεν την κάνουν πράξη. Επομένως, αυτό και μόνο το σφάλμα του ανθρώπου αρκεί για να προκαλέσει αηδία στον Θεό για μια χρονική περίοδο και, έτσι, λέει πολλάκις ότι οι άνθρωποι δεν δίνουν προσοχή στα λόγια Του. Ωστόσο, στις αντιλήψεις τους, οι άνθρωποι σκέφτονται τα εξής: «Κάθε μέρα, μελετάμε και αναλύουμε τα λόγια του Θεού, πώς θα μπορούσε να ειπωθεί ότι δεν τους δίνουμε προσοχή; Δεν μας αδικεί αυτό;» Ωστόσο, επίτρεψέ Μου να σου το αναλύσω λιγάκι —οι άνθρωποι θα κοκκινίσουν. Όταν διαβάζουν τα λόγια του Θεού, κουνάνε το κεφάλι τους, σκύβουν και το ξύνουν, σαν ένα σκυλάκι που του τρέχουν τα σάλια μόλις ακούει τον κύριό του. Συνεπώς, εκείνη τη στιγμή, οι άνθρωποι αισθάνονται ανίκανοι, δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό τους, λες και θέλουν να μετανοήσουν και να ξεκινήσουν εκ νέου —αλλά μόλις περάσει αυτή η φάση, η ατολμία τους εξαφανίζεται αμέσως, αντικαθίσταται από αγριότητα, παραμερίζουν τα λόγια του Θεού και πάντα πιστεύουν ότι οι δικές τους υποθέσεις έχουν προτεραιότητα, ότι τα θέματα του Θεού έρχονται τελευταία, και εξαιτίας αυτών των πράξεών τους, δεν είναι ποτέ σε θέση να κάνουν τα λόγια του Θεού πράξη. Όταν επέλθουν τα γεγονότα, τεντώνουν τους αγκώνες τους προς τα έξω[ζ] —έτσι προδίδουν τον δικό τους λαό— δεν είναι απορίας άξιο που ο Θεός λέει, «αυτοί “τρέχουν προς την άλλη κατεύθυνση”, ενώ βασίζονται σ’ Εμένα για τη συντήρησή τους». Αυτό αρκεί για να αποδείξει ότι δεν υπάρχει το παραμικρό ψέμα στα λόγια του Θεού, είναι απολύτως αληθή και δεν περιέχουν την παραμικρή υπερβολή, αλλά φαίνεται ότι έχουν υποτιμηθεί κάπως, διότι το ανάστημα του ανθρώπου είναι πολύ μικρό, δεν είναι σε θέση να τα αποδεχτεί.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 36» του «Ερμηνείες των μυστηρίων των λόγων του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

44. Πολλοί άνθρωποι κρατούν τον λόγο του Θεού για να τον διαβάζουν καθημερινά, ακόμα και σε σημείο να αποστηθίζουν προσεκτικά όλα τα κλασικά χωρία του ως το πιο πολύτιμο απόκτημά τους και, επιπλέον, κηρύττουν τον λόγο του Θεού παντού, εφοδιάζοντας και βοηθώντας άλλους μέσω του λόγου Του. Πιστεύουν ότι με το να το κάνουν, γίνονται μάρτυρες του Θεού, γίνονται μάρτυρες του λόγου Του, ότι με το να το κάνουν, ακολουθούν την οδό του Θεού· πιστεύουν ότι με το να το κάνουν, ζουν σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, ότι με το να το κάνουν, φέρνουν τον λόγο Του στην πραγματική ζωή τους, ότι κάνοντάς το θα μπορέσουν να λάβουν τον έπαινο του Θεού, να σωθούν και να οδηγηθούν στην τελείωση. Αλλά, ακόμα και καθώς κηρύσσουν τον λόγο του Θεού, δεν συμμορφώνονται ποτέ με τον λόγο του Θεού στην πράξη, ούτε προσπαθούν να συμβαδίσουν με αυτό που αποκαλύπτεται στον λόγο του Θεού. Αντίθετα, χρησιμοποιούν τον λόγο του Θεού για να κερδίσουν τη λατρεία και την εμπιστοσύνη των άλλων με απάτη, για να εισέλθουν στη διαχείριση μόνοι τους και για να καταχραστούν και να κλέψουν τη δόξα του Θεού. Ελπίζουν, μάταια, να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία που παρέχεται με τη διάδοση του λόγου του Θεού για να τους απονεμηθεί η κατεργασία και ο έπαινος του Θεού. Πόσα χρόνια έχουν περάσει, αλλά όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει αυτοί οι άνθρωποι να κερδίσουν τον έπαινο του Θεού ενώ κηρύττουν τον λόγο του Θεού, όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να ανακαλύψουν την οδό που θα πρέπει να ακολουθήσουν ενώ γίνονται μάρτυρες του λόγου του Θεού, όχι μόνο δεν έχουν βοηθήσει ή εφοδιάσει τον εαυτό τους ενώ εφοδιάζουν και βοηθούν άλλους με τον λόγο του Θεού, και όχι μόνο δεν έχουν καταφέρει να γνωρίσουν τον Θεό ή να αφυπνίσουν μέσα τους πραγματικό σεβασμό για τον Θεό ενώ κάνουν όλα αυτά τα πράγματα, αλλά, αντίθετα, οι παρανοήσεις τους σχετικά με τον Θεό γίνονται όλο και βαθύτερες, η έλλειψη εμπιστοσύνης τους προς τον Θεό όλο και σοβαρότερη και οι φαντασιώσεις τους σχετικά με Αυτόν όλο και πιο υπερβολικές. Εφοδιασμένοι και καθοδηγούμενοι από τις θεωρίες τους για τον λόγο του Θεού, δίνουν την εντύπωση ότι είναι τελείως στο στοιχείο τους, ότι χρησιμοποιούν τις ικανότητές τους χωρίς μεγάλη προσπάθεια, ότι έχουν βρει τον σκοπό της ζωής τους, την αποστολή τους, και ότι έχουν εξασφαλίσει μία νέα ζωή και ότι έχουν σωθεί, ότι, με τον λόγο του Θεού να βγαίνει με τόση ευκολία από το στόμα τους, έχουν εξασφαλίσει πρόσβαση στην αλήθεια, έχουν καταλάβει τις προθέσεις του Θεού και έχουν ανακαλύψει το μονοπάτι της γνώσης του Θεού, ότι, ενώ κηρύττουν τον λόγο του Θεού, έρχονται συχνά πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό. Επίσης, συχνά «συγκινούνται» σε σημείο που τους πιάνουν κρίσεις θρήνου και, συχνά καθοδηγούμενοι από τον «Θεό» στον λόγο του Θεού, δίνουν την εντύπωση ότι πιάνονται αδιάκοπα από την ειλικρινή φροντίδα και την καλή Του πρόθεση και, ταυτόχρονα, ότι έχουν κατανοήσει τη σωτηρία του ανθρώπου από τον Θεό και τη διαχείρισή Του, ότι έχουν γνωρίσει την ουσία Του και ότι έχουν καταλάβει τη δίκαιη διάθεσή Του. Πάνω σε αυτήν τη βάση, φαίνεται να πιστεύουν ακόμα πιο ακράδαντα στην ύπαρξη του Θεού, να έχουν μεγαλύτερη επίγνωση της εξυψωμένης θέσης Του και να νιώθουν ακόμα πιο βαθιά το μεγαλείο και την υπεροχή Του. Βυθισμένοι στην επιφανειακή γνώση του λόγου του Θεού, φαίνεται ότι η πίστη τους έχει αυξηθεί, η αποφασιστικότητά τους να υπομείνουν ταλαιπωρία έχει ενισχυθεί και η γνώση τους για τον Θεό έχει γίνει βαθύτερη. Αγνοούν πως, μέχρι να βιώσουν αληθινά τον λόγο του Θεού, όλη τους η γνώση για τον Θεό και οι ιδέες τους σχετικά με Αυτόν προέρχονται από την ίδια τη διάπυρη φαντασία και τις εικασίες τους. Η πίστη τους δεν θα άντεχε σε καμία δοκιμασία από τον Θεό, η υποτιθέμενη πνευματικότητα και το ανάστημά τους απλά δεν θα άντεχαν στη δοκιμασία ή την επιθεώρηση του Θεού, η αποφασιστικότητά τους δεν είναι παρά ένα κάστρο χτισμένο στην άμμο και η υποτιθέμενη γνώση τους για τον Θεό δεν είναι παρά ένα αποκύημα της φαντασίας τους. Στην πραγματικότητα, αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν, κατά κάποιον τρόπο, καταβάλλει πολλή προσπάθεια στον λόγο του Θεού, δεν έχουν καταλάβει ποτέ μα ποτέ τι είναι πραγματική πίστη, τι είναι πραγματική υπακοή, τι είναι πραγματική φροντίδα ή τι είναι πραγματική γνώση του Θεού. Παίρνουν τη θεωρία, τη φαντασία, τη γνώση, το χάρισμα, την παράδοση, τη δεισιδαιμονία, ακόμα και τις ηθικές αξίες της ανθρωπότητας, και τις μετατρέπουν σε «επενδυτικό κεφάλαιο» και «στρατιωτικά όπλα» για την πίστη στον Θεό και την επιδίωξή Του, και ακόμα τις μετατρέπουν στα θεμέλια της πίστης τους στον Θεό και της επιδίωξής Του. Ταυτόχρονα, παίρνουν επίσης αυτό το κεφάλαιο και τον οπλισμό, και τα μετατρέπουν σε μαγικό φυλαχτό για να γνωρίσουν τον Θεό, για να εκπληρώσουν και να αντιμετωπίσουν την επιθεώρηση, τη δοκιμασία, την παίδευση και την κρίση του Θεού. Στο τέλος, αυτό που αποκομίζουν, και πάλι δεν αποτελείται παρά μόνο από συμπεράσματα σχετικά με τον Θεό βουτηγμένα σε θρησκευτική χροιά, σε φεουδαρχική δεισιδαιμονία και σε καθετί ρομαντικό, αλλόκοτο και αινιγματικό, και ο τρόπος που γνωρίζουν και ορίζουν τον Θεό είναι φτιαγμένος από το ίδιο καλούπι με αυτόν των ανθρώπων που πιστεύουν μόνο σε μια ανώτερη δύναμη ή στον Γέροντα στον ουρανό, ενώ η πραγματικότητα, η ουσία, η διάθεση, τα υπάρχοντα και το Είναι του Θεού, και ούτω καθεξής – όλα αυτά που έχουν σχέση με τον ίδιο τον αληθινό Θεό – είναι πράγματα που η αντίληψή τους δεν έχει καταφέρει να κατανοήσει, με τα οποία η αντίληψή τους είναι τελείως άσχετη, ακόμη και εκ διαμέτρου αντίθετη. Με αυτόν τον τρόπο, παρόλο που ζουν υπό τη φροντίδα και την τροφή του λόγου του Θεού, είναι, ωστόσο, ανίκανοι να διανύσουν αληθινά το μονοπάτι του φόβου του Θεού και της αποφυγής του κακού. Ο αληθινός λόγος γι’ αυτό είναι ότι δεν έχουν εξοικειωθεί ποτέ με τον Θεό, ούτε είχαν ποτέ πραγματική επαφή ή επικοινωνία με Αυτόν, κι έτσι είναι αδύνατον γι’ αυτούς να φτάσουν σε αμοιβαία κατανόηση με τον Θεό ή να αφυπνίσουν μέσα τους πραγματική πίστη, επιδίωξη ή λατρεία για τον Θεό. Το ότι θα πρέπει να βλέπουν έτσι τον λόγο του Θεού, το ότι θα πρέπει να βλέπουν έτσι τον Θεό – αυτή η οπτική και η συμπεριφορά τούς έχει καταδικάσει να γυρνούν με άδεια χέρια από τις προσπάθειές τους, τους έχει καταδικάσει να μην είναι ποτέ ικανοί, σε όλη την αιωνιότητα, να διασχίσουν το μονοπάτι του φόβου του Θεού και της αποφυγής του κακού. Ο στόχος στον οποίον αποβλέπουν και η κατεύθυνση προς την οποία πηγαίνουν δηλώνουν πως είναι εχθροί του Θεού στην αιωνιότητα, και πως σ’ όλη την αιωνιότητα δεν θα είναι ποτέ ικανοί να λάβουν τη λύτρωση.

Απόσπασμα από «Η γνώση του Θεού είναι το μονοπάτι για φόβο Θεού και αποφυγή του κακού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

45. Σας εμφανίζομαι στη ζωή σας, αλλά πάντα εν αγνοία σας κι ούτε καν με αναγνωρίζετε. Σχεδόν τα μισά από τα λόγια που λέω είναι κρίσεις για εσάς, και τα μισά από αυτά είναι αποτελεσματικά, έτσι ώστε όλοι σας να οδηγείστε σε έλλειψη προσοχής. Τα υπόλοιπα μισά είναι λόγια για να σας διδάξω για τη ζωή και πώς να συμπεριφέρεστε, αλλά είναι σαν να μην υπάρχουν για σας, και σαν να ακούτε τα λόγια του παιδιών που παίζουν, στα οποία πάντα δίνετε ένα συγκαλυμμένο χαμόγελο, και μετά τίποτα δεν γίνεται. Ποτέ σας δεν νοιαστήκατε γι’ αυτά τα πράγματα· πάντα παρατηρούσατε τις πράξεις Μου από περιέργεια, ώστε τώρα που έχετε πέσει στο σκοτάδι και δεν μπορείτε να δείτε το φως, φωνάζετε οικτρά στα σκοτεινά. Αυτό που θέλω είναι η υπακοή σας, η άνευ όρων υπακοή σας κι ακόμη περισσότερο, απαιτώ να είστε απόλυτα βέβαιοι για όλα όσα λέω. Δεν πρέπει να υιοθετήσετε μια στάση παραμέλησης, κι εσείς ιδιαίτερα δεν πρέπει να αντιμετωπίσετε το έργο μου επιλεκτικά, περιττό, δε, να αναφέρω ότι πάντα είστε αδιάφοροι προς τα λόγια Μου και το έργο Μου. Το έργο Μου έχει γίνει ανάμεσά σας και έχω κληροδοτήσει πολλά από τα λόγια Μου σ’ εσάς, αλλά αν εσείς παιδιαρίζετε μαζί Μου με αυτόν τον τρόπο, μπορώ μόνο να χαρίσω αυτά που δεν έχετε κερδίσει και δεν έχετε κάνει πράξη στις οικογένειες των εθνικών. Υπάρχει κάτι ανάμεσα στα δημιουργήματα που δεν βρίσκεται στα χέρια Μου; Οι περισσότεροι από εσάς είναι «ώριμης ηλικίας» και δεν έχετε την ενέργεια να δεχτείτε αυτού του είδους το έργο Μου. Είστε σαν ένα πουλί Χανχάο,[η] που απλώς πλησιάζει, και δεν έχετε αντιμετωπίσει ποτέ τα λόγια Μου σοβαρά. Οι νέοι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ματαιόδοξοι και άπληστοι, και ενδιαφέρονται ακόμη λιγότερο για το έργο Μου. Δεν έχουν διάθεση να γευτούν τις λιχουδιές του συμποσίου Μου· μοιάζουν με ένα μικρό πουλί που έχει βγει έξω από το κλουβί για να πετάξει μακριά. Πώς μπορούν αυτού του είδους οι νέοι και οι μεγαλύτεροι να είναι χρήσιμοι σε Μένα;

Απόσπασμα από «Λόγια προς τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

46. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι, η πίστη των οποίων δεν έχει αναγνωριστεί ποτέ στην καρδιά του Θεού. Με άλλα λόγια, ο Θεός δεν αναγνωρίζει ότι οι άνθρωποι αυτοί είναι ακόλουθοι Του, διότι δεν επαινεί την πίστη τους. Διότι, ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια ακολουθούν τον Θεό, οι άνθρωποι αυτοί δεν άλλαξαν ποτέ ούτε ιδέες ούτε απόψεις. Είναι σαν τους μη-πιστούς, προσκολλώμενοι στις αρχές των μη-πιστών και στον τρόπο δράσης τους, τηρώντας τους νόμους τους σχετικά με την επιβίωση και την πίστη. Ποτέ δεν δέχτηκαν τον λόγο του Θεού ως τη ζωή τους, ποτέ δεν πίστεψαν ότι ο λόγος του Θεού είναι αλήθεια, ποτέ δεν είχαν την πρόθεση να δεχτούν τη σωτηρία του Θεού, και ποτέ δεν αναγνώρισαν τον Θεό ως Θεό τους. Θεωρούν την πίστη στον Θεό σαν κάποιο είδος ερασιτεχνικού χόμπι, αντιμετωπίζοντας τον Θεό σαν απλή πνευματική συντήρηση, έτσι δεν νομίζουν ότι αξίζει να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη διάθεση ή την ουσία του Θεού. Θα μπορούσες να πεις ότι όλα όσα αντιστοιχούν στον αληθινό Θεό, δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν ενδιαφέρονται και δεν τους απασχολεί να δώσουν προσοχή. Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι βαθιά στις καρδιές τους υπάρχει πάντα μια δυνατή φωνή που τους λέει: Ο Θεός είναι αόρατος και ανέγγιχτος, και δεν υπάρχει. Πιστεύουν ότι η προσπάθεια κατανόησης του Θεού αυτού δεν θα άξιζε τις προσπάθειές τους· θα κορόιδευαν τους εαυτούς τους. Αναγνωρίζουν τον Θεό μόνο στα λόγια, χωρίς να παίρνουν πραγματική θέση. Επίσης, δεν κάνουν τίποτα από άποψη πρακτικής, νομίζοντας ότι είναι αρκετά έξυπνοι.

Απόσπασμα από «Πώς να γνωρίσετε τη διάθεση του Θεού και το αποτέλεσμα του έργου Του» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

47. Τα αναρίθμητα χρόνια δραστηριότητάς σας ενώπιών Μου έχουν δώσει σε Εμένα την απάντηση που δεν είχα προηγουμένως. Και το ερώτημα σε αυτή την απάντηση είναι: «Ποια είναι η στάση του ανθρώπου απέναντι στην αλήθεια και τον αληθινό Θεό;» Η προσπάθεια που έχω αφιερώσει στον άνθρωπο αποδεικνύει την ουσία Μου ως αγάπη για τον άνθρωπο, και οι πράξεις και οι ενέργειες του ανθρώπου έναντι της παρουσίας Μου έχουν επίσης αποδείξει την ουσία του ανθρώπου ως αποστροφή στην αλήθεια και εναντίωση σε Μένα. Πάντα φροντίζω για όλους εκείνους οι οποίοι Με ακολούθησαν, όμως ποτέ αυτοί οι οποίοι Με ακολουθούν δεν είναι ικανοί να δεχθούν τον λόγο Μου· είναι απολύτως ανίκανοι ν’ αποδεχθούν ακόμη και οιεσδήποτε προτάσεις που έρχονται από μένα. Αυτό είναι που με λυπεί πάνω απ’ όλα. Κανένας δεν είναι ποτέ ικανός να Με καταλάβει, κι επιπλέον, κανένας δεν είναι ικανός να Με αποδεχθεί, ακόμη και αν η στάση Μου είναι ειλικρινής και τα λόγια Μου ήπια. Όλοι διεκπεραιώνουν το έργο που τους εμπιστεύθηκα σύμφωνα με τις αρχικές τους προθέσεις· δεν αναζητούν τις δικές Μου προθέσεις και, ακόμη λιγότερο, ενδιαφέρονται για τις απαιτήσεις Μου. Εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι Με υπηρετούν πιστά, ενώ στην πραγματικότητα αποστατούν εναντίον Μου. Πολλοί πιστεύουν πως οι αλήθειες οι οποίες είναι γι’ αυτούς απαράδεκτες ή τις οποίες αυτοί δεν μπορούν να κάνουν πράξη δεν είναι αλήθειες. Για τέτοιους ανθρώπους, οι αλήθειες Μου γίνονται αντικείμενο άρνησης και παραμερισμού. Και την ίδια στιγμή, γίνομαι αυτός που αναγνωρίζεται, στα λόγια και μόνο, ως ο Θεός, αλλά επίσης αντιμετωπίζεται σαν ένας παρείσακτος που δεν είναι η αλήθεια, η οδός ή η ζωή. Κανείς δεν γνωρίζει αυτήν την αλήθεια: τα λόγια Μου είναι η αιωνίως αναλλοίωτη αλήθεια. Είμαι η παροχή της ζωής για τον άνθρωπο και ο μοναδικός οδηγός του ανθρώπινου γένους. Η αξία και το νόημα των λόγων Μου δεν καθορίζονται από το κατά πόσον αναγνωρίζονται αυτά και γίνονται αποδεκτά από το ανθρώπινο γένος, αλλά από την ουσία των ίδιων αυτών των λόγων. Ακόμη και αν ούτε ένας άνθρωπος σε αυτήν τη γη δεν μπορεί να δεχθεί τα λόγια Μου, η αξία των λόγων Μου και η βοήθειά τους προς το ανθρώπινο γένος είναι ανεκτίμητα από οιονδήποτε άνθρωπο. Γι’ αυτό, όταν έρχομαι αντιμέτωπος με τους πολλούς ανθρώπους που αποστατούν, αναιρούν ή περιφρονούν εντελώς τα λόγια Μου, η στάση Μου είναι μόνο αυτή: ας γίνουν ο χρόνος και τα γεγονότα μάρτυρές μου και ας δείξουν ότι τα λόγια Μου είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή. Ας δείξουν ότι όλα όσα έχω πει είναι σωστά, και είναι εκείνα τα οποία έχει ανάγκη να πάρει ο άνθρωπος, κι επιπλέον εκείνα που ο άνθρωπος πρέπει να αποδεχθεί. Θα επιτρέψω σε όλους όσοι Με ακολουθούν να γνωρίσουν τούτο: εκείνοι που δεν μπορούν να αποδεχθούν πλήρως τα λόγια Μου, εκείνοι που δεν μπορούν να κάνουν πράξη τα λόγια Μου, εκείνοι που δεν μπορούν να βρουν ένα σκοπό στα λόγια Μου κι εκείνοι οι οποίοι δεν μπορούν να δεχθούν σωτηρία εξαιτίας των λόγων Μου, είναι εκείνοι που έχουν καταδικαστεί από τα λόγια Μου, κι επιπλέον, έχουν απολέσει τη σωτηρία Μου, και η ράβδος Μου ποτέ δεν θα λείψει από πάνω τους.

Απόσπασμα από «Πρέπει να σκέφτεστε τις πράξεις σας» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

48. Με ακολουθούσατε όλα αυτά τα χρόνια, ωστόσο δεν Μου δώσατε ποτέ την παραμικρή πιστότητα. Αντίθετα, περιστρεφόσασταν γύρω από τα άτομα που αγαπάτε και τα πράγματα που σας ευχαριστούν, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τα κρατάτε κοντά στην καρδιά σας και να μην τα απαρνείστε ποτέ και πουθενά. Όταν είστε ανυπόμονοι ή παθιασμένοι με κάτι που αγαπάτε, είναι πάντοτε κατά τη διάρκεια εκείνης της στιγμής που Με ακολουθείτε ή ακόμη, όταν ακούτε τα λόγια Μου. Επομένως λέω ότι χρησιμοποιείτε την πιστότητα που σας ζητάω, για να είστε πιστοί και να εκτιμάτε τα «κατοικίδιά» σας. Παρόλο που μπορεί να θυσιάσετε ένα ή δύο πράγματα για Εμένα, αυτό δεν αντιπροσωπεύει τον καλύτερό σας εαυτό, και δεν Μου δείχνει ότι είμαι Εγώ εκείνος, στον οποίο είστε πραγματικά πιστοί. Παίρνετε μέρος σε εγχειρήματα που σας ενθουσιάζουν: Κάποιοι είναι πιστοί στους γιους και τις κόρες τους, άλλοι στους συζύγους και στις συζύγους τους, σε πλούτη, εργασία, ανωτέρους, σε κύρος ή στις γυναίκες. Για εκείνο στο οποίο είστε πιστοί, δεν νιώσατε ποτέ κουρασμένοι ή ενοχλημένοι. Αντίθετα, θέλετε να κατέχετε ολοένα και μεγαλύτερη ποσότητα και ποιότητα από τα πράγματα στα οποία είστε πιστοί, και δεν χάνετε ποτέ την ελπίδα σας. Εγώ και τα λόγια Μου είναι πάντοτε στριμωγμένα στην τελευταία θέση όσον αφορά τα πράγματα με τα οποία ενθουσιάζεστε. Και δεν έχετε άλλη επιλογή, από το να τα βάλετε στην τελευταία θέση. Κάποιοι, μάλιστα, αφήνουν την τελευταία θέση για κάτι στο οποίο θα είναι πιστοί, κάτι το οποίο δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη. Δεν κράτησαν ποτέ τίποτα από Εμένα στις καρδιές τους. Ίσως σκεφτείτε ότι ζητώ πολλά από εσάς ή σας κατηγορώ άδικα, αλλά σκεφτήκατε ποτέ το γεγονός ότι, ενώ περνάτε χαρούμενα χρόνο με την οικογένειά σας, δεν έχετε υπάρξει ποτέ πιστοί σ’ Εμένα; Σε στιγμές όπως αυτές, δεν σας πονάει; Όταν οι καρδιές σας είναι γεμάτες με χαρά που ανταμείβεστε για τους κόπους σας, δεν νιώθετε αποκαρδιωμένοι που δεν έχετε εξοπλιστεί με επαρκή αλήθεια; Πότε κλάψατε επειδή δεν λάβατε την έγκρισή Μου; Ταλαιπωρείτε το μυαλό σας και μοχθείτε για τους γιους και τις κόρες σας, ωστόσο και πάλι δεν είστε ικανοποιημένοι, πάλι πιστεύετε ότι δεν υπήρξατε φιλόπονοι προς αυτούς, ότι δεν αφιερώσατε όλη σας την προσπάθεια. Αλλά σ’ Εμένα, ήσασταν πάντοτε αμελείς και ανεύθυνοι, κρατώντας Με μόνο στις αναμνήσεις σας και όχι μακροχρόνια στις καρδιές σας. Ποτέ δεν νιώθετε την αφοσίωση και τις προσπάθειές Μου, και δεν προσπαθήσατε ποτέ να καταλάβετε. Στοχάζεστε μόνο για λίγο και πιστεύετε ότι αυτό είναι αρκετό. Αυτός ο τρόπος «αφοσίωσης» δεν είναι αυτό που Εγώ από καιρό επιθυμώ, αλλά αυτό που για ‘Μένα καιρό τώρα αποτελεί βδέλυγμα.

Απόσπασμα από «Σε ποιον είσαι αφοσιωμένος;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

49. Αν έβαζα πλούτη μπροστά σας και σας ζητούσα να διαλέξετε ελεύθερα, γνωρίζοντας ότι[θ] δεν θα σας καταδικάσω, τότε οι περισσότεροι θα διάλεγαν τα πλούτη και θα απαρνούνταν την αλήθεια. Οι καλύτεροι από εσάς θα παρατούσαν τα πλούτη και διστακτικά θα διάλεγαν την αλήθεια, ενώ εκείνοι που βρίσκονται στο μεταίχμιο, θα άρπαζαν τα πλούτη στο ένα χέρι και την αλήθεια στο άλλο. Μ’ αυτό τον τρόπο, δεν θα φαινόταν ο πραγματικός σας εαυτός; Όταν πρόκειται για την επιλογή μεταξύ της αλήθειας και εκείνου στο οποίο είστε πιστοί, τότε όλοι θα πάρετε μια τέτοια απόφαση, και η στάση σας θα παραμείνει ίδια. Δεν είναι έτσι; Δεν είναι πολλοί ανάμεσά σας που κυμαίνονται μεταξύ σωστού και λάθους; Στις αναμετρήσεις μεταξύ θετικού και αρνητικού, μαύρου και άσπρου, σίγουρα γνωρίζετε τις επιλογές που κάνατε μεταξύ της οικογένειας και του Θεού, των παιδιών και του Θεού, της ειρήνης και της διάρρηξης, του πλούτου και της φτώχειας, του κύρους και του κοινότοπου, της υποστήριξης και του παραγκωνισμού, και τα συναφή. Μεταξύ μιας ειρηνικής οικογένειας και μιας διασπασμένης, διαλέγετε την πρώτη και χωρίς δισταγμό. Μεταξύ του πλούτου και του καθήκοντος, διαλέγετε επίσης το πρώτο, μην έχοντας καν την θέληση να επιστρέψετε στην ακτή[ι]. Μεταξύ πολυτέλειας και φτώχειας, διαλέγετε το πρώτο. Μεταξύ των γιων, κορών, συζύγων κι Εμένα, διαλέγετε τα πρώτα. Και μεταξύ της σύλληψης και της αλήθειας, διαλέγετε πάλι το πρώτο. Ερχόμενος αντιμέτωπος με κάθε είδους σατανικές πράξεις σας, έχω χάσει κυριολεκτικά την πίστη Μου σ’ εσάς. Εκπλήσσομαι εντελώς που οι καρδιές σας αντιστέκονται τόσο στο να μαλακώσουν. Τόσα χρόνια αφοσίωσης και προσπάθειας επέφεραν προφανώς μόνο παραίτηση και απελπισία σ’ Εμένα. Ωστόσο, οι ελπίδες Μου για εσάς αυξάνονται κάθε ημέρα που περνάει, διότι η μέρα Μου έχει ήδη ξεδιπλωθεί πλήρως ενώπιον όλων. Παρόλα αυτά, συνεχίζετε να αναζητάτε εκείνα που ανήκουν στο σκότος και στο κακό, και αρνείστε να απελευθερωθείτε. Έτσι, ποια θα είναι η κατάληξή σας; Το σκεφτήκατε ποτέ αυτό προσεκτικά; Αν σας ζητούταν να διαλέξετε ξανά, ποια θα ήταν η θέση σας τότε; Θα ήταν ακόμη όπως η προηγούμενη; Εκείνο που θα Μου δίνατε θα ήταν και πάλι απογοήτευση και άθλια θλίψη; Οι καρδιές σας θα εξακολουθούσαν να έχουν ελάχιστη ζεστασιά; Ακόμη δεν θα γνωρίζατε τι να κάνετε για να καθησυχάσετε την καρδιά Μου;

Απόσπασμα από «Σε ποιον είσαι αφοσιωμένος;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

50. Κρύβομαι το διάστημα που οι άνθρωποι είναι απασχολημένοι και αποκαλύπτομαι στον ελεύθερο χρόνο τους. Η ανθρωπότητα φαντάζεται ότι είμαι παντογνώστης και ο ίδιος ο Θεός που ανταποκρίνεται σε όλες τις δεήσεις. Οι περισσότεροι λοιπόν έρχονται ενώπιόν Μου μόνο για να αναζητήσουν τη βοήθεια του Θεού, όχι εξαιτίας της επιθυμίας να Με γνωρίσουν. Όταν ταλαιπωρούνται από μια ασθένεια, οι άνθρωποι κάνουν επειγόντως δέηση ζητώντας την αρωγή Μου. Όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αντιξοότητες, Μου εκμυστηρεύονται τις δυσκολίες τους με όλο τους το σθένος, για να καταφέρουν να ξεφορτωθούν τον πόνο τους. Ωστόσο, ούτε ένας άνθρωπος δεν ήταν σε θέση να Με αγαπήσει, όσο απολάμβανε τις ανέσεις του. Ούτε ένας άνθρωπος δεν προσπάθησε να έρθει σε επαφή μαζί Μου όσο ήταν σε κατάσταση γαλήνης και αγαλλίασης, ώστε να συμμετάσχω στη χαρά του. Όταν η μικρή τους οικογένεια είναι ευτυχισμένη και υγιής, οι άνθρωποι Με έχουν ήδη παραμερίσει ή Μου έχουν κλείσει την πόρτα, απαγορεύοντάς Μου να εισέλθω, και συνεπώς να απολαύσω την ευλογημένη ευτυχία της οικογένειας. Ο ανθρώπινος νους είναι υπερβολικά στενός, τόσο στενός ακόμη και για να χωρέσει έναν Θεό τόσο στοργικό, ελεήμονα και προσιτό όπως Εγώ. Πόσες φορές απορρίφθηκα από τους ανθρώπους όταν γελούσαν χαρούμενα. Πόσες φορές στηρίχτηκαν οι άνθρωποι πάνω Μου σαν να ήμουν δεκανίκι, όταν σκόνταφταν. Πόσες φορές Με ανάγκασαν άνθρωποι που νοσούσαν να παίξω τον ρόλο του γιατρού. Πόσο σκληροί είναι οι άνθρωποι! Άκρως παράλογοι και ανήθικοι. Δεν φανερώνουν ούτε τα συναισθήματα που υποτίθεται ότι διαθέτουν οι άνθρωποι. Στερούνται, σχεδόν εξ ολοκλήρου, κάθε ίχνους ανθρωπότητας.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 14» του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

51. Στη βασιλεία είμαι Βασιλιάς, όμως, αντί να Με αντιμετωπίζει σαν Βασιλιά του, ο άνθρωπος Με αντιμετωπίζει σαν τον Σωτήρα που κατέβηκε από τον ουρανό. Ως αποτέλεσμα, ποθεί από Μένα να του δώσω ελεημοσύνη και δεν επιδιώκει να Με γνωρίσει. Τόσοι ικέτεψαν ενώπιόν Μου σαν ζητιάνοι, τόσοι άνοιξαν το «σακί» τους σ’ Εμένα και Με εκλιπαρούσαν να τους δώσω φαγητό για να επιβιώσουν, τόσοι στύλωσαν επάνω Μου το άπληστο βλέμμα τους, σαν πεινασμένοι λύκοι, θέλοντας να Με κατασπαράξουν για να γεμίσουν τις κοιλιές τους, τόσοι έσκυψαν το κεφάλι σιωπηλοί λόγω των παραβάσεων τους και ένιωσαν ντροπή, προσευχόμενοι να τους δείξω καλοσύνη ή πρόθυμοι να δεχθούν την παίδευσή Μου. Όταν ομιλώ, οι διάφορες απερισκεψίες του ανθρώπου δείχνουν εξωφρενικές και η πραγματική του μορφή αποκαλύπτεται μέσα στο φως. Μέσα στο λαμπρό φως, ο άνθρωπος είναι ανίκανος να συγχωρέσει τον εαυτό του. Έτσι, σπεύδει ενώπιόν Μου για να υποκλιθεί και να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του. Λόγω της «τιμιότητας» του ανθρώπου, τον ανεβάζω γι’ άλλη μια φορά επάνω στο άρμα της σωτηρίας και, έτσι, ο άνθρωπος Μού είναι ευγνώμων και Μου ρίχνει ένα βλέμμα αγάπης. Ωστόσο, εξακολουθεί να είναι απρόθυμος να βρει πραγματικά καταφύγιο σ’ Εμένα και δεν Μου έχει δώσει πλήρως την καρδιά του. Απλώς καυχιέται για Μένα, αλλά δεν Με αγαπάει πραγματικά, επειδή δεν έχει στρέψει το μυαλό του προς τα Μένα· το σώμα του είναι μπροστά Μου, αλλά η καρδιά του είναι πίσω Μου. Καθότι η κατανόηση του ανθρώπου για τους κανόνες είναι υπερβολικά ανεπαρκής και δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για να παρουσιαστεί ενώπιόν Μου, του παρέχω κατάλληλη υποστήριξη, ώστε να στραφεί σ’ Εμένα από την πεισματική ασχετοσύνη του. Αυτό ακριβώς είναι το έλεος που δείχνω στον άνθρωπο και είναι η μέθοδος με την οποία αγωνίζομαι να σώσω τον άνθρωπο.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 22» του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

52. Από τους ανθρώπους του σημερινού κόσμου — συμπεριλαμβανομένων όλων εκείνων που βρίσκονται στο νοικοκυριό Μου — ποιοι βρίσκουν πραγματικά καταφύγιο σ’ Εμένα; Ποιος δίνει την καρδιά του ως αντάλλαγμα για το τίμημα που έχω πληρώσει; Ποιος έχει διαμείνει ποτέ στο νοικοκυριό Μου; Ποιος έχει προσφέρει πραγματικά τον εαυτό του ενώπιόν Μου; Όταν θέτω τις απαιτήσεις Μου στον άνθρωπο, εκείνος αμέσως κλείνει τη «μικρή αποθήκη» του. Όταν παρέχω στον άνθρωπο, εκείνος γρήγορα ανοίγει το στόμα του για να λάβει τα πλούτη Μου στα μουλωχτά, ενώ ενδόμυχα συχνά τρέμει, φοβούμενος ότι θα τον αντεκδικηθώ. Έτσι, το στόμα του ανθρώπου είναι μισάνοιχτο, με αποτέλεσμα να είναι ανίκανος να απολαύσει πραγματικά τα πλούτη που έχω να προσφέρω. Δεν καταδικάζω εύκολα τον άνθρωπο, όμως εκείνος πάντοτε Με παίρνει από το χέρι και Μου ζητά να τον ελεήσω· μόνο όταν ο άνθρωπος Με εκλιπαρεί, του δείχνω και πάλι «έλεος», αλλά και του εξαπολύω τα πιο σκληρά λόγια που μπορώ να εκστομίσω, ώστε να νιώσει αμέσως αισχύνη, έτσι ανίκανος που είναι να λάβει το «έλεός» Μου, όμως, κάνει τους άλλους να του το μεταβιβάσουν. Όταν ο άνθρωπος αντιληφθεί πλήρως όλα τα λόγια Μου, το ανάστημά του θα είναι αντίστοιχο με αυτό που επιθυμούσα γι’ αυτόν να έχει, και οι εκκλήσεις του θα αποδίδουν καρπούς, δεν θα είναι μάταιες ή άκαρπες· ευλογώ τις εκκλήσεις των ανθρώπων που είναι ειλικρινείς κι όχι προσποιητές.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 28» του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

53. Επειδή οι άνθρωποι δεν Με γνωρίζουν και η φύση τους Με αψηφά, ακόμα κι εκείνοι που Μου είναι αφοσιωμένοι το κάνουν για δική τους ευχαρίστηση. Όμως, αν γίνει κάτι που θα τους γεμίσει με θλίψη, η καρδιά τους αλλάζει στη στιγμή και θέλουν να υποχωρήσουν από δίπλα Μου. Αυτή είναι η φύση του Σατανά. Δεν πρέπει να είστε ισχυρογνώμονες, να πιστεύετε ότι είστε αφοσιωμένοι! Αν δεν έχουν κάτι να κερδίσουν, αυτό το κοπάδι ζώων είναι απλώς ανίκανοι να Μου είναι αφοσιωμένοι. Αν δεν είχα προκηρύξει τα διοικητικά διατάγματά Μου, θα είχατε υποχωρήσει εδώ και πολύ καιρό. Έχετε τώρα όλοι πιαστεί μεταξύ σφύρας και άκμονος, απρόθυμοι να Μου παρέχετε υπηρεσία, αλλά και απρόθυμοι να δεχτείτε χτύπημα από το χέρι Μου. Αν δεν είχα προκηρύξει ότι μεγάλες συμφορές θα πέσουν, ανά πάσα στιγμή, επάνω σε οποιονδήποτε Με αψηφά, θα είχατε αποσυρθεί εδώ και πολύ καιρό. Δεν γνωρίζω πόσο στενόμυαλοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι; Οι περισσότεροι άνθρωποι τρέφουν τώρα κάποια μικρή ελπίδα, όμως, όταν αυτή η ελπίδα μετατρέπεται σε απογοήτευση, εκείνοι γίνονται απρόθυμοι να συνεχίσουν άλλο και ζητούν να γυρίσουν πίσω. Έχω πει παλιότερα ότι δεν κρατάω κανέναν εδώ ενάντια στη θέλησή του, όμως να φροντίσεις να σκεφτείς ποιες θα είναι οι συνέπειες για σένα, κι αυτό αποτελεί ένα γεγονός, δεν είμαι Εγώ που σε απειλώ. Κανένας δεν μπορεί να συλλάβει τη φύση του ανθρώπου, εκτός από Εμένα, και όλοι νομίζουν ότι είναι αφοσιωμένοι σ’ Εμένα, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αφοσίωσή τους είναι ανήθικη. Αυτές οι ανηθικότητες θα καταστρέψουν τους ανθρώπους, επειδή αποτελούν δολοπλοκία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα. Έχει περάσει πολύς καιρός που τον ξεμπρόστιασα. Εγώ είμαι ο παντοδύναμος Θεός, είναι δυνατόν να μην καταλάβαινα κάτι τόσο απλό; Έχω την ικανότητα να διεισδύω στο αίμα και στη σάρκα σου για να δω τις προθέσεις σου. Δεν είναι δύσκολο για Εμένα να συλλάβω τη φύση του ανθρώπου, όμως οι άνθρωποι προσπαθούν να το παίξουν έξυπνοι, νομίζοντας ότι μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν τις προθέσεις τους. Δεν γνωρίζουν ότι ο παντοδύναμος Θεός υπάρχει μέσα στους ουρανούς και τη γη και σε όλα τα πράγματα;

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 118» του «Ομιλίες του Χριστού στην αρχή» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

54. Ανεξάρτητα από το πώς δοκιμάζονται, η υποταγή εκείνων που έχουν τον Θεό στην καρδιά τους παραμένει αμετάβλητη, αλλά για εκείνους που δεν έχουν τον Θεό στην καρδιά τους, αφού το έργο του Θεού δεν είναι επωφελές για τη σάρκα τους, αλλάζουν την άποψή τους για τον Θεό, αλλά και απομακρύνονται από τον Θεό. Τέτοιοι είναι όσοι δεν παραμείνουν ακλόνητοι στο τέλος, οι οποίοι αναζητούν μόνο τις ευλογίες του Θεού και δεν έχουν καμία επιθυμία να δαπανηθούν για τον Θεό και να αφιερωθούν σ’ Αυτόν. Τέτοιου είδους χαμηλού επιπέδου άνθρωποι θα εκδιωχθούν όταν τελειώσει το έργο του Θεού και δεν είναι άξιοι οποιασδήποτε συμπάθειας. Εκείνοι που δεν έχουν ανθρώπινη φύση, είναι ανίκανοι να αγαπήσουν πραγματικά τον Θεό. Όταν το περιβάλλον είναι ασφαλές ή σταθερό, ή μπορούν να αποκομίσουν οφέλη, υπακούουν πλήρως στον Θεό, αλλά μόλις αυτό που επιθυμούν υπονομεύεται ή τελικά αντικρούεται, αμέσως επαναστατούν. Ακόμη και μέσα σε μία μόνο νύχτα, μπορούν να μεταμορφωθούν από ένα χαμογελαστό, «καλοκάγαθο» άτομο σε έναν άσχημο και άγριο δολοφόνο, αντιμετωπίζοντας ξαφνικά τον μέχρι πρότινος ευεργέτη τους ως θανάσιμο εχθρό τους, χωρίς λόγο και αιτία. Εάν αυτοί οι δαίμονες δεν εκδιωχθούν, δαίμονες που θα σκότωναν σε ένα δευτερόλεπτο, τότε δεν θα γίνουν πηγή περαιτέρω δυστυχίας;

Απόσπασμα από «Το έργο του Θεού και οι πράξεις του ανθρώπου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

55. Ο άνθρωπος Με αναζητά μέσα από τον πόνο του και στρέφει το βλέμμα του σ’ Εμένα ενώ δοκιμάζεται. Σε περιόδους ειρήνης Με απολαμβάνει, όταν είναι σε κίνδυνο Με απαρνείται, όταν είναι απασχολημένος Με ξεχνά, και όταν κάθεται άπραγος κάνει ότι ασχολείται μαζί Μου — παρόλα αυτά, κανένας δεν Με έχει αγαπήσει ποτέ σε όλη του τη ζωή. Θέλω ο άνθρωπος να είναι σοβαρός μπροστά Μου: Δεν ζητώ να Μου δώσει τίποτα, παρά μόνο όλοι οι άνθρωποι να Με πάρουν στα σοβαρά, δηλαδή αντί να Με παραπλανούν, να Με αφήσουν να επαναφέρω την ειλικρίνεια στον άνθρωπο. Η διαφώτισή Μου, η φώτισή Μου και το κόστος των προσπαθειών Μου διαπερνούν όλους τους ανθρώπους, όμως το ίδιο συμβαίνει και με το πραγματικό γεγονός της κάθε πράξης του ανθρώπου που διαπερνά όλους τους ανθρώπους, όπως τους διαπερνά το γεγονός ότι Με εξαπατούν. Είναι σαν τα στοιχεία της εξαπάτησης να υπάρχουν στον άνθρωπο από την κοιλιά της μητέρας του, σαν να είχε αυτή την ειδική δεξιότητα εξαπάτησης από γεννησιμιού του. Επιπλέον, ποτέ δεν άφησε να τον πάρουν χαμπάρι, κανένας δεν είδε πού έχουν τις ρίζες τους αυτές οι δόλιες δεξιότητες. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο άνθρωπος χωρίς να το καταλαβαίνει ζει μέσα στη δολιότητα και είναι σαν να συγχωρεί τον εαυτό του, σαν να είναι οργανωμένο αυτό από τον Θεό και όχι επειδή είναι η εκούσια εξαπάτησή του προς το πρόσωπό Μου. Αυτή δεν είναι ακριβώς η πηγή της εξαπάτησης του ανθρώπου προς το πρόσωπό Μου; Αυτή δεν είναι η πονηρή του δολοπλοκία; Δεν έχω ζαλιστεί ποτέ από τις κολακείες και τις κομπίνες του ανθρώπου, διότι έχω καταλάβει την ουσία του εδώ και πολύ καιρό. Ποιος ξέρει πόση βρoμιά έχει στο αίμα του, πόσο από το δηλητήριο του Σατανά κυλάει στις φλέβες του; Ο άνθρωπος το συνηθίζει όλο και περισσότερο κάθε μέρα που περνά, με τέτοιον τρόπο που γίνεται αναίσθητος στις δοκιμασίες του Σατανά κι έτσι δεν ενδιαφέρεται να βρει την «τέχνη της υγιούς ύπαρξης».

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 21» του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

56. Υπήρξαν πολλές φορές που κάλεσα τον άνθρωπο μέσω του Πνεύματός Μου, όμως ο άνθρωπος αντιδρά σαν να τον έχω μαχαιρώσει, Με παρατηρεί από απόσταση, τρέμοντας ότι θα τον οδηγήσω σε κάποιον άλλον κόσμο. Υπήρξαν πολλές φορές που διερεύνησα το πνεύμα του ανθρώπου, όμως αυτός παραμένει εντελώς επιλήσμων, τρέμει το φυλλοκάρδι του μήπως μπω στο σπίτι του και αδράξω την ευκαιρία για να του πάρω όλα του τα υπάρχοντα. Επομένως, με κλείνει απ’ έξω και δεν Με αφήνει να κοιτάζω τίποτα άλλο, παρά μια κρύα, ερμητικά κλειστή πόρτα. Υπήρξαν πολλές φορές που ο άνθρωπος έπεσε και εγώ τον έσωσα, ωστόσο, μόλις αφυπνίζεται, αμέσως Με εγκαταλείπει και, χωρίς καν να τον αγγίξει η αγάπη Μου, Μου ρίχνει ένα βλέμμα γεμάτο επιφυλακτικότητα· ποτέ δεν ζέστανα την καρδιά του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι ένα απαθές, ψυχρόαιμο ζώο. Παρόλο που έχει νιώσει τη θέρμη του εναγκαλισμού Μου, ποτέ δεν συγκινήθηκε βαθιά από αυτόν. Ο άνθρωπος είναι σαν ένας άγριος που ζει στα βουνά. Ποτέ δεν εκτίμησε την αγάπη Μου για την ανθρωπότητα. Είναι απρόθυμος να Με προσεγγίσει· προτιμά να ζει στα βουνά, όπου έρχεται αντιμέτωπος με την απειλή των άγριων θηρίων. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να είναι απρόθυμος να βρει καταφύγιο σ’ Εμένα. Δεν υποχρεώνω κανέναν άνθρωπο: Απλώς πραγματοποιώ το έργο Μου. Θα έρθει η ημέρα που ο άνθρωπος θα κολυμπά δίπλα Μου εν μέσω του απέραντου ωκεανού, ώστε να μπορεί να απολαμβάνει όλα τα πλούτη επί της γης και να μην κινδυνεύει μήπως τον καταπιεί η θάλασσα.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 20» του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

57. Καταλαβαίνω βαθύτατα την πλάνη που υπάρχει μέσα στις καρδιές σας· οι περισσότεροι από εσάς Με ακολουθείτε από περιέργεια και έχετε έρθει να Με αναζητήσετε εξαιτίας του κενού. Όταν η τρίτη σας επιθυμία διαλυθεί – για μια ειρηνική κι ευτυχισμένη ζωή – η περιέργειά σας επίσης εξαφανίζεται. Η εξαπάτηση που υπάρχει μέσα σε καθεμία από τις καρδιές σας, εκτίθεται μέσα από τα λόγια και τις πράξεις σας. Για να μιλήσω ειλικρινά, είστε απλώς περίεργοι για Μένα, δεν φοβάστε· δεν νοιάζεστε για τις γλώσσες σας και περιορίζετε ακόμη περισσότερο τη συμπεριφορά σας. Τότε πώς είναι η πίστη σας, στ’ αλήθεια; Είναι γνήσια; Απλώς χρησιμοποιείτε τα λόγια Μου για να διώξετε τις ανησυχίες σας και ν’ ανακουφίσετε την πλήξη σας, για να γεμίσετε τους υπόλοιπους άδειους χώρους στη ζωή σας. Ποιος από εσάς τις έχει κάνει πράξη; Ποιος έχει ειλικρινή πίστη; Συνεχίζετε να φωνάζετε ότι ο Θεός είναι ένας Θεός που βλέπει βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων, αλλά πώς είναι ο Θεός για τον οποίο φωνάζετε μέσα στις καρδιές σας συμβατός με Μένα; Εφόσον φωνάζετε έτσι, τότε γιατί ενεργείτε κατ’ αυτόν τον τρόπο; Μήπως επειδή αυτή είναι η αγάπη με την οποία θέλετε να Με ανταμείψετε; Δεν υπάρχει ίχνος αφοσίωσης στα χείλη σας, αλλά πού είναι οι θυσίες σας και οι καλές πράξεις σας; Αν δεν ήταν τα λόγια σας να φτάνουν στα αυτιά μου, πώς θα μπορούσα να σας μισώ τόσο πολύ; Αν πραγματικά πιστεύατε σε Μένα, πώς θα μπορούσατε να πέσετε σε μια τέτοια κατάσταση δυστυχίας; Το πρόσωπό σας είναι θλιμμένο σαν να βρισκόσασταν σε δοκιμασία στον Άδη. Δεν έχετε καμιά ζωτικότητα και αδύναμα μιλάτε για την εσωτερική σας φωνή· είστε ακόμη και γεμάτοι με παράπονα και κατάρες. Χάσατε την εμπιστοσύνη σας σε αυτό που κάνω εδώ και πολύ καιρό, ακόμα κι η αρχική σας εμπιστοσύνη έχει εξαφανιστεί, επομένως πώς μπορείτε να ακολουθήσετε ενδεχομένως μέχρι το τέλος; Πώς μπορείτε να σωθείτε κατ’ αυτόν τον τρόπο;

Απόσπασμα από «Λόγια προς τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

58. Παρόλο που ο άνθρωπος πιστεύει στον Θεό, η καρδιά του ανθρώπου δεν περιέχει τον Θεό και δεν γνωρίζει πώς να αγαπάει τον Θεό ούτε θέλει να αγαπάει τον Θεό, γιατί η καρδιά του δεν πλησιάζει ποτέ κοντά στον Θεό και πάντα αποφεύγει τον Θεό. Ως εκ τούτου, η καρδιά του ανθρώπου είναι μακριά από τον Θεό. Άρα πού είναι η καρδιά του; Στην πραγματικότητα, η καρδιά του ανθρώπου δεν έχει πάει πουθενά: αντί να τη δώσει στον Θεό ή να την αποκαλύψει στον Θεό για να τη δει, την κράτησε για τον εαυτό του. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι κάποιοι προσεύχονται συχνά στον Θεό και λένε: «Θεέ μου, κοίταξε την καρδιά μου — Εσύ ξέρεις όλα όσα σκέφτομαι», και κάποιοι ορκίζονται μάλιστα ότι θα αφήσουν τον Θεό να τους κοιτάξει, και να τιμωρηθούν αν αθετήσουν τον όρκο τους. Παρόλο που ο άνθρωπος επιτρέπει στον Θεό να κοιτάζει μέσα στην καρδιά του, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ικανός να υπακούει στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού, ούτε ότι έχει αφήσει τη μοίρα και τις προοπτικές του και όσα τον αφορούν υπό τον έλεγχο του Θεού. Έτσι, ανεξάρτητα από τους όρκους που κάνεις στον Θεό ή το τι δηλώνεις σ’ Αυτόν, στα μάτια του Θεού η καρδιά σου είναι ακόμα κλειστή σ’ Αυτόν, διότι επιτρέπεις στον Θεό να κοιτάζει μέσα στην καρδιά σου, αλλά δεν Του επιτρέπεις να την ελέγχει. Με άλλα λόγια, δεν έχεις δώσει επ’ ουδενί την καρδιά σου στον Θεό και λες μόνο ωραία λόγια για να τα ακούσει ο Θεός. Κρύβεις, εντωμεταξύ, τις διάφορες δόλιες προθέσεις σου από τον Θεό, μαζί με τις πλεκτάνες σου, τις συνωμοσίες και τα σχέδιά σου, ενώ κρατάς σφικτά τις προοπτικές και τη μοίρα σου στα χέρια σου, τρέμοντας μήπως σου τις πάρει ο Θεός. Επομένως, ο Θεός δεν βλέπει ποτέ την ειλικρίνεια του ανθρώπου απέναντί Του. Παρόλο που ο Θεός παρατηρεί τα βάθη της καρδιάς του ανθρώπου και μπορεί να δει τι σκέφτεται και θέλει να κάνει ο άνθρωπος στην καρδιά του και μπορεί να δει τι κρατάει μέσα στην καρδιά του, η καρδιά του ανθρώπου δεν ανήκει στον Θεό, δεν έχει παραχωρήσει τον έλεγχό της στον Θεό. Τουτέστιν, ο Θεός έχει το δικαίωμα να παρατηρεί, αλλά δεν έχει το δικαίωμα να ελέγχει. Στην υποκειμενική συνείδηση του ανθρώπου, ο άνθρωπος δεν θέλει ή δεν προτίθεται να εγκαταλείψει τον εαυτό του στο έλεος του Θεού. Ο άνθρωπος δεν έχει μόνο απομονωθεί από τον Θεό, αλλά υπάρχουν ακόμη και άνθρωποι που σκέφτονται τρόπους να κλείσουν τις καρδιές τους, χρησιμοποιώντας ωραία λόγια και κολακεία για να δημιουργήσουν μια ψευδή εντύπωση και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του Θεού και να αποκρύψουν το αληθινό τους πρόσωπο από το βλέμμα του Θεού. Ο στόχος τους είναι να μην επιτρέψουν στον Θεό να δει, να μην επιτρέψουν στον Θεό να αντιληφθεί πώς είναι στην πραγματικότητα. Δεν θέλουν να δώσουν την καρδιά τους στον Θεό, αλλά να την κρατήσουν για τον εαυτό τους. Το κρυφό νόημα είναι ότι όσα κάνει ο άνθρωπος και όσα θέλει, τα σχεδιάζει, τα υπολογίζει και τα αποφασίζει ο ίδιος. Δεν ζητά τη συμμετοχή ή την παρέμβαση του Θεού, πολύ λιγότερο δε, χρειάζεται τις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού. Έτσι, είτε σε σχέση με τις εντολές του Θεού, την αποστολή από τον Θεό είτε τις απαιτήσεις που ο Θεός θέτει στον άνθρωπο, οι αποφάσεις του ανθρώπου βασίζονται στις δικές του προθέσεις και συμφέροντα, στη δική του κατάσταση και περιστάσεις εκείνη τη στιγμή. Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί πάντα τις γνώσεις και τις ιδέες που του είναι οικείες, και τη δική του διάνοια για να κρίνει και να επιλέξει το μονοπάτι που θα πρέπει να πάρει και δεν επιτρέπει την παρέμβαση ή τον έλεγχο του Θεού. Αυτή είναι η καρδιά του ανθρώπου, την οποία βλέπει ο Θεός.

Απόσπασμα από «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

59. Οι άνθρωποι συχνά ανησυχούν και φοβούνται τις δοκιμασίες του Θεού, όμως ζουν διαρκώς στην παγίδα του Σατανά και ζουν σε επικίνδυνο έδαφος όπου δέχονται τις επιθέσεις και την κακοποίηση του Σατανά — όμως δεν γνωρίζουν φόβο και είναι ατάραχοι. Τι συμβαίνει; Η πίστη του ανθρώπου στον Θεό περιορίζεται μόνο στα πράγματα που μπορεί να δει. Δεν έχει την παραμικρή εκτίμηση για την αγάπη του Θεού και την έγνοια Του για τον άνθρωπο ή για την τρυφερότητα και το ενδιαφέρον Του προς τον άνθρωπο. Εκτός από ελάχιστο δέος και φόβο για τις δοκιμασίες του Θεού, την κρίση και το παίδεμα, το μεγαλείο και την οργή, ο άνθρωπος δεν κατανοεί ούτε στο ελάχιστο τις καλές προθέσεις του Θεού. Μόλις γίνεται αναφορά στις δοκιμασίες, οι άνθρωποι αισθάνονται ότι ο Θεός έχει απώτερα κίνητρα, και κάποιοι πιστεύουν μάλιστα ότι ο Θεός καταστρώνει κακά σχέδια, αγνοώντας τι θα τους κάνει πράγματι ο Θεός. Έτσι, παράλληλα με το να κραυγάζουν ότι υπακούν στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, κάνουν ό,τι μπορούν για να αντισταθούν και να αντιταχθούν στην κυριαρχία του Θεού πάνω στον άνθρωπο και τις ρυθμίσεις για τον άνθρωπο, διότι πιστεύουν ότι αν δεν είναι προσεκτικοί, θα παραπλανηθούν από τον Θεό, ότι αν δεν κρατήσουν στα χέρια τους τη μοίρα τους, τότε ό,τι έχουν, θα μπορούσε να αφαιρεθεί από τον Θεό, και η ζωή τους θα μπορούσε μάλιστα να τερματιστεί. Ο άνθρωπος βρίσκεται στο στρατόπεδο του Σατανά, αλλά δεν ανησυχεί μήπως κακοποιηθεί από τον Σατανά, και κακοποιείται από τον Σατανά, αλλά δεν φοβάται μήπως αιχμαλωτιστεί από τον Σατανά. Εξακολουθεί να λέει ότι δέχεται τη σωτηρία του Θεού, όμως ποτέ δεν εμπιστεύτηκε τον Θεό ούτε πίστεψε ότι ο Θεός θα σώσει τον άνθρωπο πραγματικά από τα νύχια του Σατανά. Αν, όπως ο Ιώβ, ο άνθρωπος είναι σε θέση να υποταχθεί στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού και μπορεί να αφήσει ολόκληρη την ύπαρξή του στα χέρια του Θεού, τότε το τέλος του ανθρώπου δεν θα είναι το ίδιο με αυτό του Ιώβ — θα πάρει τις ευλογίες του Θεού; Αν ο άνθρωπος είναι σε θέση να δεχτεί και να υποταχθεί στην κυριαρχία του Θεού, τι έχει να χάσει; Συνεπώς, προτείνω να είστε μετρημένοι στις πράξεις σας, και προσεκτικοί με όλα όσα πρόκειται να σας συμβούν. Μην είστε βιαστικοί ή παρορμητικοί και μην αντιμετωπίζετε τον Θεό και τους ανθρώπους, τα θέματα και τα αντικείμενα που έχει ρυθμίσει για εσάς ανάλογα με την οξυθυμία ή τον αυθορμητισμό σας ή σύμφωνα με τη φαντασία και τις αντιλήψεις σας. Πρέπει να είστε προσεκτικοί στις πράξεις σας, και πρέπει να προσεύχεστε και να αναζητάτε περισσότερα, για να αποφύγετε να προκαλέσετε την οργή του Θεού.

Απόσπασμα από «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

60. Η πίστη σας είναι πανέμορφη· λέτε πως είστε πρόθυμοι να αφιερώσετε τη ζωή σας στο έργο Μου, να κάνετε τα πάντα και το οτιδήποτε γι’ αυτό, μα η διάθεσή σας δεν έχει αλλάξει πολύ. Έχουν υπάρξει μόνο αλαζονικά λόγια και οι πραγματικές σας πράξεις είναι πανάθλιες. Φαίνεται πως η γλώσσα και τα χείλη κάποιου βρίσκονται στον παράδεισο, αλλά τα πόδια του βρίσκονται μακριά στη γη, κι έτσι τα λόγια και οι πράξεις και η φήμη του βρίσκονται ακόμη σε τραγική κατάσταση. Η φήμη σας έχει καταστραφεί, η συμπεριφορά σας εκφυλίζεται, ο τρόπος ομιλίας σας είναι ποταπός, η ζωή σας είναι άθλια κι ακόμη και η ανθρώπινη φύση σας είναι ποταπή. Είστε στενόμυαλοι προς τους ανθρώπους και διαπραγματεύεστε το παραμικρό. Τσακώνεστε για τη φήμη και τη θέση σας μέχρι και σε σημείο που είστε πρόθυμοι να κατεβείτε στην κόλαση, στη λίμνη του πυρός. Οι μέχρι τώρα λέξεις και πράξεις σας αρκούν για να αποφασίσω πως είστε αμαρτωλοί. Η στάση σας προς το έργο Μου αρκούν για να αποφασίσω πως είστε άδικοι και η διάθεση όλων σας αρκεί για να πω πως είστε βρόμικες ψυχές γεμάτες βδελύγματα. Οι εκδηλώσεις σας και όσα αποκαλύπτετε αρκούν για να πω πως είστε άνθρωποι που έχετε πιει αρκετό αίμα από ακάθαρτα πνεύματα. Όταν αναφέρεται η είσοδος στη βασιλεία, δεν προδίδετε τα αισθήματά σας. Πιστεύετε ότι το πώς είστε τώρα αρκεί για να εισέλθετε στην πύλη της βασιλείας Μου στους ουρανούς; Πιστεύετε πως μπορείτε να εξασφαλίσετε είσοδο στην ιερή γη του έργου και λόγου Μου, χωρίς τα δικά σας λόγια και πράξεις να υποβληθούν στον έλεγχό Μου; Ποιος είναι ικανός να ξεγελάσει με επιτυχία τα δυο Μου μάτια; Πώς μπορούν οι άθλιες, ποταπές συμπεριφορές και συζητήσεις σας να ξεφύγουν από την όρασή Μου; Οι ζωές σας έχουν καθοριστεί από Μένα ως ζωές που πίνουν το αίμα από εκείνα τα ακάθαρτα πνεύματα και τρώνε τη σάρκα από εκείνα τα ακάθαρτα πνεύματα, καθώς παίρνετε την εμφάνισή τους ενώπιόν Μου καθημερινά. Ενώπιόν Μου η συμπεριφορά σας ήταν ιδιαίτερα άσχημη, άρα πώς να μην νιώθω αποστροφή; Σε όσα λέτε υπάρχουν οι ακαθαρσίες των ακάθαρτων πνευμάτων: εξαπατάτε, αποκρύπτετε και κολακεύετε ακριβώς όπως αυτοί που ασκούν μαγεία, αυτοί που εξαπατούν και πίνουν το αίμα των αδίκων. Όλες οι εκδηλώσεις του ανθρώπινου γένους είναι πολύ άδικες, άρα πώς γίνεται όλοι οι άνθρωποι να τοποθετηθούν στην ιερή γη, όπου βρίσκονται οι δίκαιοι; Πιστεύεις πως αυτή σου η άθλια συμπεριφορά μπορεί να σε κάνει να ξεχωρίσεις ως άγιος από τους αδίκους; Αυτή σου η γλώσσα που μοιάζει με ερπετού θα καταστρέψει τελικά τη σάρκα σου που σπέρνει τον όλεθρο και δημιουργεί βδελύγματα, και αυτά σου τα χέρια που είναι καλυμμένα με το αίμα ακάθαρτων πνευμάτων, επίσης θα παρασύρουν τελικά την ψυχή σου στην κόλαση, άρα γιατί δεν αρπάζεις αυτήν την ευκαιρία να καθάρεις τα χέρια σου που είναι καλυμμένα με βρόμα. Και γιατί δεν εκμεταλλεύεσαι αυτήν την ευκαιρία να κόψεις αυτή σου τη γλώσσα που λέει άδικα λόγια; Είναι γιατί είσαι πρόθυμος να υποφέρεις κάτω από τις φλόγες της κόλασης για τα δυο σου χέρια και τη γλώσσα και τα χείλη σου; Παρακολουθώ διαρκώς τις καρδιές όλων των ανθρώπων με τα δυο Μου μάτια, επειδή καιρό πριν δημιουργήσω την ανθρωπότητα, είχα κρατήσει γερά τις καρδιές τους μες στα δυο Μου χέρια. Πολύ καιρό πριν είδα μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, άρα πώς γίνεται οι σκέψεις στην καρδιά του ανθρώπου να ξεφύγουν από τα μάτια Μου; Και πώς γίνεται να προλάβουν να ξεφύγουν από το κάψιμο του Πνεύματός Μου;

Απόσπασμα από «Ο χαρακτήρας σας είναι ποταπός!» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

61. Τα χείλη σου είναι πιο καλοσυνάτα κι από περιστέρια, αλλά η καρδιά σου είναι πιο δόλια κι από το αρχαίο ερπετό, ακόμη και τα χείλη σου είναι τόσο όμορφα όσο μιας Λιβανέζας γυναίκας, μα η καρδιά σου δεν είναι τόσο καλοσυνάτη όσο μιας Λιβανέζας γυναίκας και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την ομορφιά αυτής των Χαναναίων. Η καρδιά σου είναι υπερβολικά δόλια! Αυτό που απεχθάνομαι είναι απλώς τα χείλη των αδίκων και οι καρδιές των αδίκων. Οι απαιτήσεις Μου από τους ανθρώπους δεν είναι υψηλότερες από αυτές από τους αγίους, απλώς νιώθω απέχθεια για τις κακές πράξεις των αδίκων κι ελπίζω οι άδικοι να είναι σε θέση να απαλλαχθούν από την ακαθαρσία τους και να ξεφύγουν από την τρέχουσα δύσκολη θέση τους, ώστε να μπορέσουν να διαφοροποιηθούν από εκείνους τους αδίκους και να ζήσουν με τους δίκαιους και να είναι άγιοι μαζί τους. Βρίσκεστε στις ίδιες συνθήκες με Μένα, μα είστε καλυμμένοι με βρόμα, δεν υπάρχει η παραμικρή ομοιότητα με τους ανθρώπους που δημιουργήθηκαν στην αρχή σ’ εσάς, κι επειδή καθημερινά μιμείστε τα ακάθαρτα πνεύματα και κάνετε ό,τι κάνουν και λέτε ό,τι λένε εκείνα, κάθε μέλος σας, ακόμη και η γλώσσα και τα χείλη σας μουσκεύονται στο μολυσμένο νερό τους. Και φτάνετε σε σημείο να καλυφθείτε ολόκληροι με αυτούς τους λεκέδες και δεν υπάρχει ούτε ένα μέλος σας που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το έργο Μου. Είναι τόσο θλιβερό! Ζείτε σε έναν τέτοιο κόσμο αλόγων και βοοειδών κι όμως, δεν νιώθετε ανησυχία· και είστε γεμάτοι χαρά και ζείτε ελεύθερα και χωρίς δυσκολίες. Κολυμπάτε σ’ αυτό το μολυσμένο νερό, μα στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζετε πως έχετε υποπέσει σε τέτοιες συνθήκες. Καθημερινά, συναναστρέφεσαι με ακάθαρτα πνεύματα κι έχεις συναλλαγές με «περιττώματα». Η ζωή σου είναι ποταπή, κι όμως δεν γνωρίζεις πως σε καμία περίπτωση δεν επιβιώνεις στον ανθρώπινο κόσμο και πως δεν έχεις τον έλεγχο του εαυτού σου. Δεν γνωρίζεις πως η ζωή σου ποδοπατήθηκε εδώ και καιρό από ακάθαρτα πνεύματα, πως ο χαρακτήρας σου κηλιδώθηκε εδώ και καιρό από το μολυσμένο νερό; Νομίζεις πως ζεις στον επίγειο παράδεισο, πως βρίσκεσαι εν μέσω ευτυχίας; Δεν γνωρίζεις πως έχεις ζήσει μια ζωή με ακάθαρτα πνεύματα, πως έχεις ζήσει μια ζωή με όλα όσα αυτά ετοίμασαν για σένα; Πώς μπορεί η ζωή σου να έχει κάποιο νόημα; Πώς μπορεί η ζωή σου να έχει κάποια αξία; Τρέχεις από δω κι από κει απασχολημένος για τους γονείς σου με το ακάθαρτο πνεύμα, κι όμως, μέχρι τώρα, δεν γνωρίζεις πως τα ακάθαρτα πνεύματα είναι αυτά που σε παγιδεύουν, οι γονείς σου που σε γέννησαν και σε ανέθρεψαν. Επιπλέον, δεν γνωρίζεις πως όλη σου η βρόμα δόθηκε σ’ εσένα από αυτούς· το μόνο που γνωρίζεις είναι πως μπορούν να σου δώσουν «ευχαρίστηση», δεν σε παιδεύουν ούτε σε κρίνουν, και ιδιαίτερα δεν σε καταριούνται. Δεν έχουν ξεσπάσει σ’ εσένα με οργή, μα σου συμπεριφέρονται φιλικά κι ευγενικά. Τα λόγια τους τρέφουν την καρδιά σου και σε σαγηνεύουν, ώστε να αποπροσανατολιστείς και, χωρίς να το καταλάβεις, απορροφάσαι από αυτά και είσαι πρόθυμος να τα υπηρετήσεις, να γίνεις διέξοδος γι’ αυτά ή υπηρέτης τους. Δεν έχεις κανένα απολύτως παράπονο, μα είσαι πρόθυμος να βρίσκεσαι στη διάθεσή τους – εξαπατάσαι από αυτά. Για τον λόγο αυτό, δεν έχεις καμία απολύτως αντίδραση στο έργο που κάνω – δεν προκαλεί έκπληξη που θες συνεχώς να ξεγλιστράς κρυφά από τα χέρια Μου και που θες να χρησιμοποιείς γλυκά λόγια για να αποκτήσεις την εύνοιά Μου με δόλιο τρόπο. Φαίνεται πως τελικά είχες ήδη άλλο σχέδιο, άλλη συμφωνία. Μπορείς να δεις λίγο από τις δικές Μου, του Παντοδύναμου τις πράξεις, μα δεν γνωρίζεις ούτε ίχνος από την κρίση και την παίδευσή Μου. Δεν γνωρίζεις πότε ξεκίνησε η παίδευσή Μου· γνωρίζεις μόνο πώς να Με εξαπατήσεις, μα δεν γνωρίζεις πως δεν ανέχομαι την παράβαση του ανθρώπου.

Απόσπασμα από «Ο χαρακτήρας σας είναι ποταπός!» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

62. Έχω βρεθεί ανάμεσα σας, συσχετίστηκα μαζί σας για πολλές ανοίξεις και φθινόπωρα, έχω ζήσει ανάμεσά σας για πολύ καιρό, έχω ζήσει μαζί σας – πόση από την άθλια συμπεριφορά σας να έχει ξεφύγει μπροστά στα μάτια Μου; Αυτά τα εγκάρδια λόγια σας αντηχούν διαρκώς στα αυτιά Μου· εκατομμύρια φιλοδοξίες σας έχουν εναποτεθεί στο θυσιαστήριό Μου – δεν μπορούν καν να μετρηθούν. Κι όμως, όσον αφορά την αφοσίωσή σας και όσα ξοδεύετε, δεν υπάρχει ούτε το ελάχιστο. Δεν υπάρχει ούτε μια σταγόνα ειλικρίνειας πάνω στο θυσιαστήριό Μου. Πού είναι οι καρποί της πίστης σας σ’ Εμένα; Έχετε λάβει απεριόριστη χάρη από Μένα κι έχετε δει απεριόριστα μυστήρια από τον ουρανό, και σας έχω ακόμη δείξει τις φλόγες του ουρανού, μα δεν είχα την καρδιά να σας κάψω, και πόσα Μου δώσατε ως αντάλλαγμα; Πόσα είστε πρόθυμοι να Μου δώσετε; Κρατώντας το φαγητό που σου έδωσα, γυρνάς και το προσφέρεις σ’ Εμένα, λέγοντας ακόμη πως ήταν κάτι που έλαβες ως αντάλλαγμα για τον ιδρώτα της δικής σου σκληρής δουλειάς, πως προσφέρεις όλα όσα έχεις σ’ Εμένα. Πώς γίνεται να μην γνωρίζεις πως όλες οι «συνεισφορές» σου σ’ Εμένα είναι πράγματα που κλάπηκαν από το θυσιαστήριό Μου; Και τώρα τα προσφέρεις σ’ Εμένα – δεν με εξαπατάς έτσι; Πώς γίνεται να μην γνωρίζεις πως αυτό που απολαμβάνω σήμερα είναι όλες οι προσφορές στο θυσιαστήριό Μου, και όχι αυτό που κέρδισες ως αντάλλαγμα για τη σκληρή δουλειά σου και στη συνέχεια το πρόσφερες σ’ Εμένα; Τολμάτε πράγματι να με εξαπατάτε με αυτόν τον τρόπο, κι έτσι πώς μπορώ να σας συγχωρήσω; Πώς μπορώ να το ανεχτώ περισσότερο; Σας έχω δώσει τα πάντα. Έχω ανοίξει τα πάντα για σας, έχω φροντίσει για τις ανάγκες σας, και έχω ανοίξει τα μάτια σας, κι όμως Με εξαπατάτε με αυτόν τον τρόπο, αγνοώντας τη συνείδησή σας. Σας έχω ανιδιοτελώς παραχωρήσει τα πάντα, ώστε παρόλο που υποφέρετε, να έχετε κερδίσει από Μένα όλα όσα έχω φέρει από τον ουρανό. Μα δεν έχετε καμία απολύτως αφοσίωση, κι ακόμη κι αν κάνετε μια μικρή συνεισφορά, τακτοποιείτε το «χρέος» σας προς Εμένα μετά από αυτήν. Η συνεισφορά σου δεν ισούται έτσι με το τίποτα; Αυτό που Μου έδωσες δεν είναι παρά ένας μόνο κόκκος άμμου, μα αυτό που Μου ζήτησες είναι ένας τόνος χρυσού. Δεν γίνεσαι ξεκάθαρα παράλογος; Εργάζομαι ανάμεσά σας. Δεν υπάρχει κανένα απολύτως ίχνος του δέκα τοις εκατό που πρέπει να κερδίσω, πόσο μάλλον κάποιας επιπλέον θυσίας. Επιπλέον, το δέκα τοις εκατό που καταβάλλεται από εκείνους που είναι ευσεβείς, αρπάζεται από τους μοχθηρούς. Δεν διασκορπίζεστε όλοι μακριά Μου; Δεν είστε όλοι ανταγωνιστικοί προς Εμένα; Δεν καταστρέφετε όλοι το θυσιαστήριό Μου; Πώς μπορεί αυτό το είδος ανθρώπου να φανεί ως θησαυρός στα μάτια Μου; Δεν είναι γουρούνια, σκυλιά τα οποία απεχθάνομαι; Πώς μπορώ να αναφερθώ στις αμαρτίες σας ως θησαυρό;

Απόσπασμα από «Ο χαρακτήρας σας είναι ποταπός!» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

63. Πολύ εκτιμώ όσους δεν τρέφουν υποψίες για τους άλλους, και επίσης συμπαθώ πολύ αυτούς που δέχονται εύκολα την αλήθεια· δείχνω μεγάλη στοργή σε αυτά τα δύο είδη ανθρώπων, διότι στα μάτια Μου είναι έντιμοι άνθρωποι. Εάν είστε πολύ ανειλικρινείς, τότε έχετε μια κλειστή καρδιά και καχύποπτες σκέψεις σχετικά με όλα τα θέματα και όλους τους ανθρώπους. Για τον λόγο αυτό, η πίστη σας προς Εμένα βασίζεται σε θεμέλια καχυποψίας. Αυτόν τον τρόπο πίστης δεν θα τον αναγνωρίσω ποτέ. Αν υπολείπεστε γνήσιας πίστης, θα απομακρυνθείτε ακόμα περισσότερο από την αληθινή αγάπη. Και αν είστε ικανοί να αμφισβητείτε τον Θεό και να κάνετε εικασίες για Αυτόν ηθελημένα, τότε χωρίς αμφιβολία είστε οι πιο δόλιοι άνθρωποι. Κάνεις εικασίες για το αν ο Θεός μπορεί να είναι σαν τον άνθρωπο: ασυγχώρητα αμαρτωλός, μικροπρεπής, στερούμενος αμεροληψίας και λογικής, χωρίς αίσθηση της δικαιοσύνης, παραδομένος σε φαύλες τακτικές, ύπουλος και πονηρός, απολαμβάνοντας το κακό και το σκοτάδι, και ούτω καθεξής. Δεν είναι η αιτία που ο άνθρωπος σκέφτεται έτσι για τον Θεό, επειδή δεν έχει την παραμικρή γνώση για Αυτόν; Αυτός ο τρόπος πίστης δεν είναι τίποτα λιγότερο από αμαρτία! Επιπλέον, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που πιστεύουν ότι αυτοί που Με ικανοποιούν δεν είναι παρά κόλακες και συκοφάντες, και ότι όσοι δεν έχουν τέτοιες ιδιότητες δεν θα είναι ευπρόσδεκτοι και θα χάσουν τη θέση τους στον οίκο του Θεού. Αυτή είναι όλη κι όλη η γνώση που αλιεύσατε τόσα χρόνια; Αυτό είναι ό,τι αποκτήσατε; Και η γνώση σας για Εμένα δεν σταματά σε αυτές τις παρανοήσεις· ακόμα χειρότερη είναι η βλασφημία σας ενάντια στο Πνεύμα του Θεού και η εξύβριση των ουρανών. Για αυτό και μπορώ να πω ότι ένας τέτοιος τρόπος πίστης, όπως ο δικός σας, θα σας κάνει μόνο να απομακρυνθείτε περισσότερο από Εμένα και να βρεθείτε σε ακόμα μεγαλύτερη αντίθεση απέναντι σε Εμένα.

Απόσπασμα από «Πώς να γνωρίσετε τον Θεό στη γη» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

64. Ο Θεός κι ο άνθρωπος δεν μπορεί να θεωρούνται ίσοι. Η ουσία Του και το έργο Του είναι πλήρως ασύλληπτα και ακατανόητα για τον άνθρωπο. Αν ο Θεός δεν πραγματοποιεί ο ίδιος το έργο Του και δεν εκφέρει ο ίδιος τον λόγο Του στον κόσμο του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος δεν θα μπορέσει ποτέ να κατανοήσει το θέλημα του Θεού. Συνεπώς, ακόμα κι αυτοί που έχουν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους στον Θεό, δεν θα μπορούν να κερδίσουν την έγκρισή Του. Χωρίς το έργο του Θεού, ανεξαρτήτως πόσο καλά τα πηγαίνει ο άνθρωπος, δεν θα μετράει για τίποτα, καθώς οι σκέψεις του Θεού θα είναι πάντοτε ανώτερες από τις σκέψεις του ανθρώπου, ενώ η σοφία του Θεού είναι ασύλληπτη για τον άνθρωπο. Έτσι, λέω πως αυτοί που «βλέπουν καθαρά» τον Θεό και το έργο Του είναι ατελέσφοροι, είναι όλοι τους υπερόπτες και αδαείς. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να ορίζει το έργο του Θεού. Πέραν τούτου, ο άνθρωπος δεν μπορεί να ορίζει το έργο του Θεού. Στα μάτια του Θεού ο άνθρωπος είναι μικρότερος κι από ένα μυρμήγκι, οπότε πώς μπορεί ο άνθρωπος να συλλάβει το έργο του Θεού; Αυτοί που λένε συνεχώς, «ο Θεός δεν λειτουργεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο» ή «ο Θεός είναι έτσι ή είναι αλλιώς», δεν είναι όλοι τους υπερόπτες; Πρέπει όλοι μας να γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι, οι οποίοι είναι φτιαγμένοι από σάρκα, έχουν όλοι διαφθαρεί από τον Σατανά. Είναι στη φύση τους να αντιτίθενται στον Θεό και δεν είναι ισότιμοι του Θεού, πόσο μάλλον είναι ικανοί να παρέχουν συμβουλές σχετικά με το έργο του Θεού. Ο τρόπος με τον οποίον ο Θεός καθοδηγεί τον άνθρωπο αποτελεί έργο του ίδιου του Θεού. Ο άνθρωπος πρέπει να υποτάσσεται και δεν πρέπει να έχει τη μία ή την άλλη άποψη, καθώς ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο παρά σκόνη. Από τη στιγμή που προσπαθούμε να αναζητήσουμε τον Θεό, δεν πρέπει να τοποθετούμε τη δική μας αντίληψη επάνω από το έργο του Θεού, προκειμένου να τη λάβει υπόψη Του. Και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιστρατεύουμε τη διεφθαρμένη διάθεσή μας για να προσπαθήσουμε σκόπιμα να αντιταχθούμε στο έργο του Θεού. Κάτι τέτοιο δεν θα μας καθιστούσε αντίχριστους; Πώς μπορούν τέτοιου είδους άνθρωποι να λένε ότι πιστεύουν στον Θεό; Από τη στιγμή που πιστεύουμε ότι υπάρχει Θεός, και εφόσον θέλουμε να Τον ικανοποιήσουμε και Τον δούμε, πρέπει να αναζητήσουμε τον δρόμο της αλήθειας και να βρούμε έναν τρόπο για να συμπνέουμε με τον Θεό. Δεν πρέπει να διατηρούμε ανένδοτη στάση απέναντι στον Θεό. Τι καλό μπορεί να βγει από μια τέτοια συμπεριφορά;

Απόσπασμα από τον Πρόλογο του βιβλίου «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

65. Δεν είναι πολλοί εκείνοι που αντιτίθενται στον Θεό και εμποδίζουν το έργο του Αγίου Πνεύματος επειδή δεν γνωρίζουν το ποικίλο και διαφορετικό έργο του Θεού και, επιπλέον, επειδή διαθέτουν μόνο ένα ψήγμα γνώσης και δόγματος, με το οποίο συγκρίνουν το έργο του Αγίου Πνεύματος; Παρόλο που οι εμπειρίες τέτοιων ανθρώπων είναι επιφανειακές, αυτοί είναι αλαζόνες και επιεικείς από τη φύση τους και κοιτούν το έργο του Αγίου Πνεύματος με περιφρόνηση, αγνοούν τις πειθαρχίες του Αγίου Πνεύματος και, επιπλέον, χρησιμοποιούν τα τετριμμένα και παλιά επιχειρήματά τους για να επιβεβαιώσουν το έργο του Αγίου Πνεύματος. Επίσης προσποιούνται, όντες απόλυτα πεπεισμένοι για τη σοφία και πολυμάθειά τους, καθώς και για το ότι είναι ικανοί να ταξιδέψουν σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι τέτοιοι άνθρωποι περιφρονητέοι και απορριπτέοι από το Άγιο Πνεύμα, και δεν θα εξαλειφθούν από τη νέα εποχή; Δεν είναι αυτοί που έρχονται ενώπιον του Θεού και Του αντιτάσσονται ανοιχτά, μυωπικά ανθρωπάκια, που απλώς προσπαθούν να δείξουν πόσο έξυπνοι είναι; Με μια πενιχρή μόνο γνώση της Βίβλου, προσπαθούν να δρασκελίσουν την «ακαδημαϊκή κοινότητα» του κόσμου με μόνο ένα επιφανειακό δόγμα για να διδάξουν στους ανθρώπους, επιχειρούν να αναστρέψουν το έργο του Αγίου Πνεύματος και προσπαθούν να το κάνουν να περιστρέφεται γύρω από τη δική τους διαδικασία σκέψης ενώ, ως κοντόφθαλμοι που είναι, προσπαθούν να δουν με μια ματιά το 6.000 χρόνων έργο του Θεού. Αυτά τα άτομα δεν έχουν κανέναν λόγο να μιλούν! Στην πραγματικότητα, όσο μεγαλύτερη γνώση του Θεού έχουν οι άνθρωποι, τόσο πιο αργοί γίνονται στην κρίση για το έργο Του. Επιπλέον, μιλούν ελάχιστα για τη γνώση τους για το έργο του Θεού σήμερα, αλλά δεν είναι βιαστικοί στις κρίσεις τους. Όσο λιγότερα ξέρουν οι άνθρωποι για τον Θεό, τόσο πιο αλαζόνες και υπερβολικά σίγουροι για τον εαυτό τους είναι, και τόσο πιο ανήθικα διακηρύσσουν την ύπαρξη του Θεού – μιλούν, όμως, μόνο θεωρητικά, χωρίς να προσφέρουν πραγματικές αποδείξεις. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμία απολύτως αξία. Όσοι βλέπουν το έργο του Αγίου Πνεύματος ως παιχνίδι, είναι επιπόλαιοι! Όσοι δεν είναι προσεκτικοί όταν συναντούν το νέο έργο του Αγίου Πνεύματος, που δεν συγκρατούν το στόμα τους, βιάζονται να κρίνουν, που δίνουν το ελεύθερο στο φυσικό τους ένστικτο να αρνείται την ορθότητα του έργου του Αγίου Πνεύματος, προσβάλλοντας και βλασφημώντας το – αυτοί οι τόσο ασεβείς άνθρωποι δεν είναι αδαείς ως προς το έργο του Αγίου Πνεύματος; Οι αλαζόνες δεν είναι, επιπλέον, υπερόπτες από τη φύση τους και ανεξέλεγκτοι; Ακόμη κι αν έρθει μια μέρα κατά την οποία τέτοιοι άνθρωποι θα αποδεχθούν το νέο έργο του Αγίου Πνεύματος, ο Θεός και πάλι δεν πρόκειται να τους ανεχθεί. Όχι μόνο κοιτούν απαξιωτικά όσους εργάζονται για τον Θεό, αλλά και βλασφημούν εναντίον του ίδιου του Θεού. Τέτοιοι απερίσκεπτοι άνθρωποι δεν πρόκειται να συγχωρεθούν, ούτε σε τούτην την εποχή ούτε και στην ερχόμενη, και θα χαθούν για πάντα στην κόλαση! Τέτοιοι ασεβείς, επιεικείς άνθρωποι προσποιούνται ότι πιστεύουν στον Θεό και όσο περισσότερο το κάνουν, τόσο πιο πιθανό είναι να προσβάλλουν τα διοικητικά διατάγματα του Θεού. Όλοι αυτοί οι αλαζόνες, που είναι έμφυτα αχαλίνωτοι και δεν έχουν υπακούσει ποτέ σε κανέναν, δεν περπατούν όλοι τους σε αυτό το μονοπάτι; Δεν αντιτίθενται καθημερινά στον Θεό, σ’ Εκείνον που είναι πάντα νέος και ποτέ παλαιός;

Απόσπασμα από «Η γνώση των τριών σταδίων του έργου του Θεού είναι το μονοπάτι για να γνωρίσεις τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

66. Μάθετε ότι εναντιώνεστε στο έργο του Θεού ή χρησιμοποιείτε τις προσωπικές σας αντιλήψεις για να υπολογίσετε το σημερινό έργο, επειδή δεν γνωρίζετε τις αρχές του έργου του Θεού και επειδή δεν παίρνετε αρκετά στα σοβαρά το έργο του Αγίου Πνεύματος. Η εναντίωσή σας στον Θεό και η παρεμπόδιση του έργου του Αγίου Πνεύματος οφείλεται στις αντιλήψεις και την έμφυτη αλαζονεία σας. Δεν οφείλεται στο ότι το έργο του Θεού είναι λάθος, αλλά στο ότι είστε υπερβολικά ανυπάκουοι από τη φύση σας. Αφού βρήκαν την πίστη τους στον Θεό, μερικοί άνθρωποι δεν μπορούν καν να πουν με βεβαιότητα από πού προήλθε ο άνθρωπος, τολμούν, όμως, να κάνουν δημόσιες ομιλίες αξιολογώντας τα σωστά και τα λάθη του έργου του Αγίου Πνεύματος. Επιπλήττουν, μάλιστα, τους αποστόλους, οι οποίοι έχουν το νέο έργο του Αγίου Πνεύματος, υποβάλλοντας σχόλια και μιλώντας αγενώς· η ανθρώπινη φύση τους είναι ευτελέστατη και δεν έχουν την παραμικρή λογική. Δεν θα έρθει η ημέρα που τέτοιοι άνθρωποι θα απορριφθούν από το έργο του Αγίου Πνεύματος και θα καούν στις φλόγες της κόλασης; Δεν γνωρίζουν το έργο του Θεού, κι όμως, επικρίνουν το έργο Του και προσπαθούν να διδάξουν τον Θεό πώς να εργάζεται. Πώς είναι δυνατόν τέτοιοι παράλογοι άνθρωποι να γνωρίζουν τον Θεό; Ο άνθρωπος φτάνει να γνωρίζει τον Θεό μέσα από τη διαδικασία της αναζήτησης και της βίωσης Του· και φτάνει να Τον γνωρίζει, όχι επικρίνοντάς Τον από ιδιοτροπία, αλλά μέσα από τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος. Όσο πιο ακριβής είναι η γνώση των ανθρώπων για τον Θεό, τόσο λιγότερο εναντιώνονται σε Αυτόν. Αντίθετα, όσο λιγότερο γνωρίζουν οι άνθρωποι τον Θεό, τόσο πιο πιθανό είναι να Του εναντιωθούν. Οι αντιλήψεις σου, η παλιά φύση και η ανθρώπινη φύση σου, ο χαρακτήρας και η ηθική σου στάση αποτελούν το «κεφάλαιο» με το οποίο αντιστέκεσαι στον Θεό, και όσο πιο διεφθαρμένος, υποβαθμισμένος και ευτελής είσαι, τόσο περισσότερο είσαι εχθρός του Θεού. Εκείνοι που διακατέχονται από κακές αντιλήψεις και έχουν αυτάρεσκη διάθεση, βρίσκονται σε ακόμα μεγαλύτερη έχθρα με τον ενσαρκωμένο Θεό, και τέτοιοι άνθρωποι είναι οι αντίχριστοι. Εάν οι αντιλήψεις σου δεν διορθωθούν, τότε θα είναι πάντοτε εναντίον του Θεού· ποτέ δεν θα είσαι συμβατός με τον Θεό και πάντα θα είσαι χώρια Του.

Απόσπασμα από «Η γνώση των τριών σταδίων του έργου του Θεού είναι το μονοπάτι για να γνωρίσεις τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

67. Μη νομίζεις ότι καταλαβαίνεις τα πάντα. Σου λέω ότι όλα όσα έχεις δει και βιώσει, δεν επαρκούν για να καταλάβεις ούτε το ένα χιλιοστό από το σχέδιο της διαχείρισής Μου. Τότε, γιατί ενεργείς τόσο υπεροπτικά; Το λιγοστό σου ταλέντο και η ελάχιστη γνώση σου δεν επαρκούν για να τα χρησιμοποιήσει ο Ιησούς, ακόμα και για ένα δευτερόλεπτο στο έργο Του! Πόση εμπειρία έχεις στην πραγματικότητα; Όλα όσα έχεις δει και έχεις ακούσει σε ολόκληρη τη ζωή σου, μαζί με όλα όσα έχεις φανταστεί, είναι λιγότερα από το έργο που πραγματοποιώ Εγώ μέσα σε μία στιγμή! Καλά θα κάνεις να μην είσαι σχολαστικός και να μην ψάχνεις για σφάλματα. Ασχέτως του πόση αλαζονεία επιδεικνύεις, δεν είσαι παρά ένα πλάσμα πιο ασήμαντο κι από ένα μυρμήγκι! Όλα όσα έχεις μέσα στην κοιλιά σου, είναι λιγότερα απ’ αυτά που έχει ένα μυρμήγκι! Μη νομίζεις ότι επειδή απέκτησες κάποια εμπειρία και αρχαιότητα, αυτό σου δίνει το δικαίωμα να χειρονομείς ασυμμάζευτα και να λες μεγάλα λόγια. Μήπως η εμπειρία και η αρχαιότητά σου, δεν είναι προϊόντα των λόγων που έχω εκφέρει; Νομίζεις ότι ήταν ως αντάλλαγμα για τη δουλειά και τον μόχθο σου; Σήμερα βλέπεις ότι έχω ενσαρκωθεί, και από αυτό και μόνο το γεγονός έχεις γεμίσει με τόσο πλούσιες ιδέες, κι από αυτές έχεις σταχυολογήσει άπειρες αντιλήψεις. Αν δεν είχα ενσαρκωθεί, ακόμα κι αν εσύ ήσουν προικισμένος με θαυμαστά ταλέντα, δεν θα μπορούσες να είχες τόσες ιδέες. Από αυτές τις ιδέες δεν προέρχονται οι αντιλήψεις σου; Αν ο Ιησούς δεν είχε ενσαρκωθεί εκείνη την πρώτη φορά, θα μπορούσες να γνωρίζεις για την ενσάρκωση; Δεν είναι λόγω της γνώσης της πρώτης ενσάρκωσης, που έχετε τώρα την αυθάδεια να προσπαθείτε να κρίνετε τη δεύτερη ενσάρκωση; Γιατί, αντί να είσαι ένας υπάκουος ακόλουθος, την καθιστάς αντικείμενο μελέτης; Όταν θα έχεις εισέλθει σε αυτό το ρεύμα και θα παρουσιαστείς ενώπιον του ενσαρκωμένου Θεού, θα σου επιτρέψει Εκείνος να κάνεις μια τέτοια μελέτη; Μπορείς, αν θέλεις, να μελετάς τα χρονικά της οικογένειάς σου, αλλά αν προσπαθήσεις να μελετήσεις τα «οικογενειακά χρονικά» του Θεού, θα σε άφηνε ο Θεός του σήμερα να διεξαγάγεις μια τέτοια μελέτη; Δεν είσαι τυφλός; Δεν καθιστάς ο ίδιος τον εαυτό σου αξιοκαταφρόνητο;

Απόσπασμα από «Οι δύο ενσαρκώσεις ολοκληρώνουν τη σημασία της ενσάρκωσης» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

68. Ποια είναι η πιο κατάλληλη μέθοδος επιδίωξης στο μονοπάτι του σήμερα; Ως τι είδους μορφή πρέπει να βλέπεις τον εαυτό σου στην επιδίωξή σου; Πρέπει να γνωρίζεις πώς να διαχειρίζεσαι όλα όσα σου συμβαίνουν τώρα, είτε πρόκειται για δοκιμασίες ή μαρτύριο, ανηλεή παίδευση ή κατάρες· πρέπει να δίνεις ιδιαίτερη προσοχή σε όλα αυτά. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί, εν τέλει, αυτό που σου συμβαίνει τώρα είναι η μία σύντομη δοκιμασία μετά την άλλη. Ίσως να μη σου προκαλεί μεγάλο άγχος προς το παρόν και γι’ αυτό να αφήνεις τα πράγματα να κυλούν άσκοπα, μη θεωρώντας το σαν πολύτιμο θησαυρό στην επιδίωξή σου για πρόοδο. Είσαι υπερβολικά απερίσκεπτος! Στ’ αλήθεια βλέπεις τον πολύτιμο αυτό θησαυρό σαν σύννεφα που περνούν μπρος στα μάτια σου και δεν εκτιμάς τα σύντομα αυτά περιστατικά σκληρών πληγμάτων, τα οποία δεν φαίνεται να είναι τόσο δύσκολα για σένα. Απλώς παρατηρείς ψυχρά, δεν τα παίρνεις στα σοβαρά και τα εκλαμβάνεις απλώς ως περιστασιακό αδιέξοδο. Είσαι τόσο υπεροπτικός! Απλώς υιοθετείς μια περιφρονητική στάση προς τη μία σφοδρή και θυελλώδη επίθεση μετά την άλλη, ενώ, μερικές φορές, χαμογελάς ψυχρά, αποκαλύπτοντας μια έκφραση αδιαφορίας. Αυτό συμβαίνει επειδή ποτέ σου δεν έχεις σκεφτεί για ποιο λόγο υφίστασαι επανειλημμένως τέτοιου είδους «κακοτυχία». Μήπως είμαι πολύ άδικος με τους ανθρώπους; Μήπως απλώς σε ψειρίζω; Παρόλο που το σκεπτικό σου δεν είναι τόσο σοβαρό όσο το έχω περιγράψει, η ήρεμη αυτή διαγωγή έχει απεικονίσει τον εσωτερικό κόσμο της καρδιάς σου πολύ έντονα. Είναι περιττό να λεχθεί πως αυτό που κρύβεται βαθιά μες στην καρδιά σου δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιπόλαιες προσβολές και ατελείωτες αποχρώσεις λύπης που οι άλλοι μετά βίας μπορούν να δουν. Είναι επειδή έχεις υποστεί τέτοια είδη δοκιμασιών που το θεωρείς τόσο άδικο κι εκτοξεύεις, έτσι, προσβολές προς την κατεύθυνση αυτή. Είναι λόγω των δοκιμασιών αυτών που νιώθεις ότι ο κόσμος είναι τόσο έρημος, κι έτσι είσαι μες στη μελαγχολία. Δεν βλέπεις τα επαναλαμβανόμενα πλήγματα και τις επαναλαμβανόμενες πειθαρχίες ως την καλύτερη προστασία, αλλά ως παράλογες προκλήσεις από τον Ουρανό ή ως τα αντίποινα που σου αρμόζουν. Είσαι τόσο αδαής! Έχεις εσωκλείσει δίχως έλεος τις καλύτερες στιγμές στο σκοτάδι και εκλαμβάνεις τις επαναλαμβανόμενες όμορφες δοκιμασίες και την πειθαρχία ως επίθεση από κάποιον εχθρό. Είσαι ανίκανος να προσαρμοστείς στο περιβάλλον και, ακόμη περισσότερο, είσαι απρόθυμος να προσαρμοστείς. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν είσαι πρόθυμος να αποκτήσεις τίποτα από τις επαναλαμβανόμενες παιδεύσεις, τις οποίες θεωρείς άσπλαχνες. Δεν αναζητάς, ούτε ερευνάς, κι έχεις αφεθεί στο θέλημα του Ουρανού· όπου καταλήξεις, εκεί βρίσκεσαι. Η παίδευση, που εκλαμβάνεις ως άσπλαχνη, δεν έχει αλλάξει την καρδιά σου καθόλου, ούτε κι έχει καταλάβει την καρδιά σου. Αντιθέτως, απλώς την έχει τραυματίσει. Έχεις εκλάβει αυτή την «άσπλαχνη παίδευση» μόνο σαν τον εχθρό σου σ’ αυτή τη ζωή, ωστόσο, δεν έχεις αποκτήσει τίποτα. Είσαι τόσο αυτάρεσκος! Σπανίως πιστεύεις πως υποβάλλεσαι σε τέτοια είδη δοκιμασιών επειδή είσαι τόσο ποταπός, αντιθέτως, πιστεύεις πως είσαι πολύ άτυχος και, επιπλέον, λες πως πάντα σε ψειρίζω. Μέχρι τώρα, πόση κατανόηση έχεις πραγματικά γι’ αυτά που λέω και κάνω; Μη νομίζεις ότι είσαι γεννημένος ιδιοφυΐα, ελάχιστα κατώτερος του ουρανού και ότι δεσπόζεις σε όλη τη γη. Δεν είσαι πιο έξυπνος από τους άλλους ανθρώπους και μπορεί ακόμα να ειπωθεί πως είσαι χαριτωμένα πιο ανόητος από κάθε άλλο λογικό άνθρωπο στη γη, επειδή έχεις πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου· δεν είχες ποτέ σου αίσθημα κατωτερότητας. Φαίνεται πως βλέπεις όσα κάνω καθαρά και ξάστερα. Η αλήθεια είναι πως δεν είσαι ούτε στο ελάχιστο λογικός άνθρωπος. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχεις ιδέα για το τι πρόκειται να κάνω και γνωρίζεις ακόμη λιγότερα για τα όσα κάνω τώρα. Γι’ αυτό λέω πως απλούστατα δεν μπορείς να συγκριθείς μ’ έναν έμπειρο αγρότη, ο οποίος δεν έχει ουδεμία επίγνωση της ανθρώπινης ζωής, κι όμως βασίζεται σε ευλογίες από τον Ουρανό για τις αγροτικές εργασίες. Είσαι τόσο απαξιωτικός προς την ίδια σου τη ζωή, δεν γνωρίζεις την ίδια σου τη φήμη κι έχεις ακόμη λιγότερη αυτογνωσία. Είσαι τόσο «μεγάλος και τρανός!» Με ενδιαφέρει πραγματικά το πώς τέτοιοι γλεντζέδες και τέτοιες ευαίσθητες κυρίες σαν κι εσάς θα καταφέρουν να αντέξουν τις επιθέσεις μεγαλύτερων θυελλωδών ανέμων και κυμάτων. Οι γλεντζέδες εκείνοι, δεν νοιάζονται καθόλου για το είδος του περιβάλλοντος στο οποίο έχουν τώρα βρεθεί. Φαίνεται πως είναι ασήμαντο θέμα και αυτοί δεν ενδιαφέρονται για τέτοια πράγματα. Δεν είναι αρνητικοί και δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ασήμαντους. Αντιθέτως, εξακολουθούν να σουλατσάρουν και να σεργιανίζουν στις «λεωφόρους», λιβανίζοντας τον ίδιο τους τον εαυτό. Οι «μορφές» αυτές, που δεν μαθαίνουν και δεν γνωρίζουν τίποτα, δεν έχουν ιδέα γιατί τους λέω αυτά τα πράγματα. Απλώς γνωρίζουν τον εαυτό τους λίγο με μια εριστική ματιά και μετά οι πονηροί τους τρόποι δεν αλλάζουν. Αφού αναχωρήσουν από Μένα, συνεχίζουν να τρέχουν ανεξέλεγκτα στον κόσμο, κομπάζοντας και εξαπατώντας. Η έκφραση στο πρόσωπό σου αλλάζει πολύ γρήγορα — συνεχίζεις να Με εξαπατάς κατ’ αυτόν τον τρόπο. Έχεις τόση αυθάδεια! Όσο για εκείνες τις ευαίσθητες κυρίες, είναι πραγματικά για γέλια. Ακούνε τις επείγουσες ομιλίες Μου, βλέπουν το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται, και δεν μπορούν παρά να βάλουν τα κλάματα· στρεβλώνουν το κορμί τους, σαν να προσπαθούν να γίνουν σαγηνευτικές. Είναι τόσο αηδιαστικό! Βλέπει το ίδιο της το ανάστημα και μένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι, κλαίγοντας ασταμάτητα σαν ν’ ασφυκτιά. Απ’ τα λόγια αυτά, βλέπει την ίδια της την ανωριμότητα και το χαμηλό της επίπεδο, και μετά κυριεύεται από αρνητικότητα. Ατενίζει ανέκφραστα και δεν υπάρχει φως στα μάτια της· δεν παραπονιέται και δεν Με μισεί, απλώς είναι τόσο αρνητική που ούτε καν κουνιέται. Επίσης, δεν μαθαίνει και δεν γνωρίζει τίποτα. Αφού αναχωρήσει από Μένα, γίνεται και πάλι διασκεδαστική και παιχνιδιάρα, και μ’ εκείνο το γλυκόηχο γέλιο είναι σαν μια «γλυκόηχη πριγκίπισσα». Είναι και οι δυο τους υπερβολικά εύθραυστοι και έχουν μεγάλη έλλειψη αυτολύπησης! Όλοι εσείς, τα ελαττωματικά προϊόντα της ανθρωπότητας, χαρακτηρίζεστε από τεράστια έλλειψη ανθρωπιάς! Δεν γνωρίζετε την αγάπη του εαυτού και την αυτοπροστασία, δεν καταλαβαίνετε από λογική, δεν αναζητάτε την αληθινή οδό, δεν αγαπάτε το αληθινό φως και, ιδίως, δεν ξέρετε πώς να εκτιμάτε τον εαυτό σας. Έχετε παραχώσει ξανά και ξανά τον λόγο των διδαχών Μου στο πίσω μέρος του μυαλού σας και, επιπλέον, τον έχετε χρησιμοποιήσει για τη διασκέδασή σας στον ελεύθερο χρόνο σας. Πάντα τον χρησιμοποιούσατε σαν το δικό σας φυλαχτό. Όταν σε κατηγορεί ο Σατανάς, απλώς προσεύχεσαι λιγάκι. Όταν είσαι αρνητικός, κοιμάσαι κι όταν είσαι ευτυχισμένος, τρέχεις δεξιά κι αριστερά σαν τρελός. Όταν σε επιπλήττω, γνέφεις και γονατίζεις, μα όταν Με αφήνεις, γελάς μανιασμένα. Ανάμεσα στους ανθρώπους, είσαι πάντα ο ανώτερος και ποτέ δεν θεώρησες τον εαυτό σου ως τον πιο επηρμένος. Είσαι πάντα μεγάλος και τρανός, ιδιαίτερα αυτάρεσκος και τρομερά αλαζονικός. Πώς μπορεί αυτό το είδος «νεαρού», «νεαρής», «κυρίου» ή «κυρίας» που δεν μαθαίνει και δεν γνωρίζει τίποτα να αντιμετωπίσει τον λόγο Μου σαν πολύτιμο θησαυρό; Να σε ρωτήσω και το εξής: σε όλο αυτό το διάστημα, τι έχεις μάθει πραγματικά από τον λόγο και το έργο Μου; Τα κόλπα σου είναι εξυπνότερα; Η σάρκα σου είναι πιο εκλεπτυσμένη; Η στάση σου προς Εμένα είναι πιο περιφρονητική; Θα σου μιλήσω ειλικρινά: ενώ πριν η γενναιότητά σου θύμιζε αυτήν ενός μικρού ποντικού, το τόσο Μου έργο σε έχει κάνει πλέον πιο γενναίο. Ο σεβασμός σου για Μένα μειώνεται μέρα με τη μέρα, επειδή είμαι τόσο εύσπλαχνος. Ποτέ δεν χρησιμοποίησα βίαιες μεθόδους για να τιμωρήσω τη σάρκα σου. Ίσως να το βλέπεις πως μιλάω σκληρά, ωστόσο, τον περισσότερο χρόνο σε αντιμετωπίζω με χαμόγελο, ενώ σχεδόν ποτέ δεν σε επικρίνω κατάμουτρα. Επιπλέον, το γεγονός πως πάντοτε δείχνω κατανόηση στις αδυναμίες σου είναι αυτό που σε οδήγησε να Μου φέρεσαι όπως φέρεται το φίδι στον καλόκαρδο αγρότη. Πραγματικά θαυμάζω την ικανότητα της ανθρωπότητας να ζυγίζει προσεκτικά τους άλλους· είναι πραγματικά αξιόλογο, έξοχο! Θα σου πω την αλήθεια. Σήμερα, είτε έχεις φόβο Θεού στην καρδιά σου, είτε όχι, δεν έχει σημασία. Δεν είμαι νευρικός ή ανήσυχος, αλλά θα σου πω επίσης πως εσύ, η «ιδιοφυΐα» που δεν μαθαίνει και δεν γνωρίζει τίποτα, στο τέλος θα καταστραφείς από την τιποτένια εξυπνάδα του ίδιου του αυτοθαυμασμού σου. Εσύ θα είσαι αυτός που θα υποφέρει και εσύ θα είσαι αυτός που θα παιδευτεί. Δεν είμαι τόσο ανόητος ώστε να συνεχίσω να σε συνοδεύω προς την κόλαση και να εξακολουθώ να υποφέρω, διότι εσύ κι εγώ δεν είμαστε του ίδιου είδους. Μην ξεχνάς πως είσαι δημιούργημα που το καταράστηκα Εγώ και το διδάσκω Εγώ και το σώζω Εγώ. Δεν υπάρχει τίποτα μέσα σου που να λαχταρώ. Ανεξάρτητα από το πότε εργάζομαι, δεν υπόκειμαι στη χειραγώγηση κανενός ανθρώπου, γεγονότος ή πράγματος. Μπορεί να ειπωθεί πως η στάση μου προς την ανθρωπότητα και η άποψη μου γι’ αυτήν, παραμένει πάντοτε η ίδια. Δεν τρέφω συμπάθεια προς εσένα γιατί είσαι συμπλήρωμα στη διαχείρισή Μου· σε καμία περίπτωση δεν έχεις μεγαλύτερες δυνάμεις από οτιδήποτε άλλο. Σε συμβουλεύω να θυμάσαι πάντα πως δεν είσαι τίποτε άλλο παρά ένα δημιούργημα! Παρόλο που ζεις μ’ Εμένα, πρέπει να γνωρίζεις τη θέση σου και να μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου. Ακόμη κι αν δεν σε επικρίνω ή σε αντιμετωπίζω, και σε αντικρίζω με χαμόγελο, αυτό δεν αποδεικνύει πως εσύ κι εγώ είμαστε του ίδιου είδους. Πρέπει να γνωρίζεις πως αναζητάς την αλήθεια· εσύ ο ίδιος δεν είσαι η αλήθεια! Πρέπει να αλλάζεις σύμφωνα με τον λόγο μου ανά πάσα στιγμή· δεν μπορείς να τ’ αποφύγεις αυτό. Σε συμβουλεύω να μάθεις κάτι ενόσω βρίσκεσαι σ’ αυτούς τους υπέροχους καιρούς, όσο υπάρχει αυτή η σπάνια ευκαιρία, και να μην προσπαθήσεις να Με ξεγελάσεις. Δεν χρειάζεται να επιστρατεύσεις κολακεία για να Με εξαπατήσεις. Η αναζήτησή σου για Μένα δεν είναι όλη για Μένα, είναι για σένα!

Απόσπασμα από «Εκείνοι που δεν μαθαίνουν και δεν γνωρίζουν, δεν είναι παρά μόνο θηρία;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

69. Το να κάνει ο άνθρωπος το καθήκον του είναι, στην πραγματικότητα, η πραγματοποίηση όλων όσα είναι έμφυτα στον άνθρωπο, δηλαδή ό,τι είναι εφικτό για τον άνθρωπο. Κι είναι τότε που το καθήκον του εκπληρώνεται. Τα ελαττώματα του ανθρώπου, κατά την υπηρεσία του ανθρώπου, σταδιακά μειώνονται μέσω της σταδιακής εμπειρίας και της διαδικασίας της εμπειρίας της κρίσης του. Δεν παρεμποδίζουν ούτε επηρεάζουν το καθήκον του ανθρώπου. Αυτοί που σταματούν να υπηρετούν ή υποκύπτουν και υποχωρούν από φόβο για τα ελαττώματα που μπορεί να υπάρχουν κατά την υπηρεσία, είναι οι πιο δειλοί απ’ όλους τους ανθρώπους. Αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να εκφράσει ό,τι θα ‘πρεπε να εκφράσει κατά την υπηρεσία, ή να επιτύχει ό,τι είναι από τη φύση του εφικτό γι’ αυτόν, κι αντ’ αυτού χαζολογά και προσποιείται, έχει χάσει τη λειτουργία που ένα δημιουργημένο όν πρέπει να έχει. Αυτό το είδος ανθρώπου θεωρείται μετριότητα και μάταιη σπατάλη χώρου. Πώς μπορεί κάποιος σαν κι αυτόν να τιμηθεί με τον τίτλο του δημιουργημένου όντος; Δεν είναι οντότητες της φθοράς που λάμπουν εξωτερικά, αλλά εσωτερικά είναι σάπιες; Αν ένας άνθρωπος αποκαλεί τον εαυτό του Θεό, εν τούτοις αδυνατεί να εκφράσει το Είναι της θεότητας, να κάνει το έργο του ίδιου του Θεού, ή να εκπροσωπήσει τον Θεό, χωρίς αμφιβολία, δεν είναι Θεός, καθώς δεν έχει την ουσία του Θεού, και αυτό που ο Θεός μπορεί από τη φύση Του να κατορθώσει, δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτόν. Αν ο άνθρωπος χάσει αυτό που είναι από τη φύση του εφικτό, δεν μπορεί πια να θεωρηθεί άνθρωπος και δεν αξίζει να σταθεί ως δημιουργημένο ον ή να παρουσιαστεί ενώπιον του Θεού και να Τον υπηρετήσει. Επιπλέον, δεν του αξίζει να δεχτεί τη χάρη του Θεού ή να τον προσέξει ο Θεός, να τον προστατεύσει και να τον οδηγήσει στην τελείωση. Πολλοί που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη του Θεού, στη συνέχεια χάνουν τη χάρη του Θεού. Όχι μόνον δεν απεχθάνονται τα αδικήματά τους, αλλά αναίσχυντα διαδίδουν την άποψη ότι η οδός του Θεού είναι λανθασμένος. Κι αυτοί οι επαναστατικοί ακόμα αρνούνται την ύπαρξη του Θεού. Πώς μπορεί ένα τέτοιο είδος ανθρώπου με τέτοια επαναστατικότητα να έχει το προνόμιο ν’ απολαμβάνει τη χάρη του Θεού; Οι άνθρωποι που απέτυχαν να εκπληρώσουν το καθήκον τους, έχουν επαναστατήσει πολύ εναντίον του Θεού και οφείλουν πολλά σ’ Αυτόν, εν τούτοις γυρίζουν και φωνάζουν ότι ο Θεός κάνει λάθος. Πώς μπορεί ένα τέτοιο είδος ανθρώπου ν’ αξίζει να οδηγηθεί στην τελείωση; Δεν είναι αυτό προάγγελος ότι θα εξαλειφθεί και θα τιμωρηθεί; Ο άνθρωπος που δεν κάνει το καθήκον του ενώπιον του Θεού, είναι ήδη ένοχος για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, για τα οποία ακόμα κι ο θάνατος είναι ανεπαρκής τιμωρία. Εν τούτοις, ο άνθρωπος έχει το θράσος να διαφωνεί με τον Θεό και να Τον προκαλεί σε διαμάχη. Τι σημασία έχει να οδηγήσεις στην τελείωση έναν τέτοιο άνθρωπο; Αν ο άνθρωπος αποτύχει να εκπληρώσει το καθήκον του, θα πρέπει να αισθάνεται ενοχή και υποχρέωση. Θα πρέπει να αισθάνεται απέχθεια για την αδυναμία του και την ανικανότητά του, για την ανυποταξία του και την διαφθορά του. Κι επιπλέον, θα πρέπει να αφιερώσει τη ζωή και το αίμα του στον Θεό. Μόνο τότε είναι ένα δημιουργημένο ον που πραγματικά αγαπά τον Θεό, και μόνο τέτοιου είδους άνθρωποι αξίζουν ν’ απολαμβάνουν τις ευλογίες και την υπόσχεση του Θεού και να οδηγηθούν στην τελείωση απ’ Αυτόν. Και τι συμβαίνει με την πλειονότητά σας; Πώς αντιμετωπίζετε τον Θεό που ζει ανάμεσά σας; Πώς έχετε κάνει το καθήκον σας ενώπιον Του; Έχετε κάνει όλα όσα κληθήκατε να κάνετε, ακόμα και σε βάρος της δικής σας ζωής; Τι έχετε θυσιάσει; Δεν έχετε λάβει πολλά από Εμένα; Μπορείτε να κάνετε τη διάκριση; Πόσο πιστοί είστε σ’ Εμένα; Πώς Με έχετε υπηρετήσει; Και τι συμβαίνει με όλα αυτά που σας έχω δώσει και έχω κάνει για σας; Τα έχετε μετρήσει όλα αυτά; Τα έχετε κρίνει και συγκρίνει με την όποια συνείδηση έχετε μέσα σας; Ποιος θα μπορούσε να αξίζει τα λόγια και τις πράξεις σας; Θα μπορούσε αυτή η απειροελάχιστη θυσία σας να αξίζει όλα όσα σας έχω δώσει; Δεν έχω άλλη επιλογή κι έτσι έχω αφιερωθεί ολόψυχα σ’ εσάς. Εν τούτοις, εσείς τρέφετε ασεβείς αμφιβολίες για Μένα και είστε απρόθυμοι. Ως εκεί φτάνει το καθήκον σας, η μόνη σας λειτουργία. Δεν είναι έτσι; Δεν γνωρίζετε πως δεν έχετε καθόλου εκπληρώσει το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος; Πώς μπορείτε να θεωρείστε δημιουργημένα όντα; Δεν γνωρίζετε σαφώς τι είναι αυτό που εκφράζετε και βιώνετε; Έχετε αποτύχει να εκπληρώσετε το καθήκον σας, αλλά επιζητάτε να αποκτήσετε το έλεος και την άφθονη χάρη του Θεού. Μια τέτοια χάρη δεν έχει ετοιμαστεί για κάποιους τόσο ανάξιους και ποταπούς σαν εσάς, αλλά γι’ αυτούς που δεν ζητούν τίποτα και κάνουν θυσίες ευχαρίστως. Άνθρωποι σαν εσάς, τέτοιας μετριότητας, δεν αξίζουν καθόλου ν’ απολαμβάνουν την ουράνια χάρη. Μόνο κακουχίες και ατέλειωτη τιμωρία θα συνοδεύει τις μέρες σας! Αν δεν μπορείτε να είστε πιστοί σ’ Εμένα, η μοίρα σας θα είναι γεμάτο ταλαιπωρίες. Αν δεν μπορείτε να είστε υπόλογοι του λόγου και του έργου Μου, το γραφτό σας θα είναι η τιμωρία. Κάθε χάρη, ευλογία και υπέροχη ζωή στη βασιλεία, δεν θα έχει καμιά σχέση μ’ εσάς. Αυτό είναι το τέλος που σας αξίζει να έχετε και η συνέπεια των δικών σας πράξεων!

Απόσπασμα από «Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

70. Τώρα, ας εξετάσουμε την επόμενη περικοπή: «Σας λέγω δε ότι εδώ είναι κάποιος μεγαλήτερος του ιερού. Εάν όμως εγνωρίζετε τι είναι Έλεον θέλω και ουχί θυσίαν, δεν ηθέλετε καταδικάσει τους αθώους. Διότι ο Υιός του ανθρώπου είναι κύριος και του σαββάτου» (Μτ. 12, 6-8). Σε τι αναφέρεται το «ιερό» εδώ; Για να το θέσουμε απλά, το «ιερό» αναφέρεται σε ένα μεγαλοπρεπές, ψηλό κτίριο και, κατά την Εποχή του Νόμου, το ιερό ήταν μέρος για να λατρεύουν οι ιερείς τον Θεό. Όταν ο Κύριος Ιησούς είπε «εδώ είναι κάποιος μεγαλήτερος του ιερού», σε ποιον αναφερόταν το «κάποιος;» Προφανώς, το «κάποιος» είναι ο Κύριος Ιησούς στη σάρκα, γιατί μόνο Αυτός ήταν μεγαλύτερος του ιερού. Τι έλεγαν τα λόγια αυτά στους ανθρώπους; Έλεγαν στους ανθρώπους να βγουν από το ιερό — ο Θεός είχε ήδη βγει και δεν εργαζόταν πια μέσα σ’ αυτό, επομένως οι άνθρωποι έπρεπε να αναζητήσουν τ’ αχνάρια του Θεού έξω από το ιερό και να ακολουθήσουν τα βήματά Του στο νέο Του έργο. Το υπόβαθρο αυτού που είπε ο Κύριος Ιησούς ήταν πως, υπό τον νόμο, οι άνθρωποι είχαν καταλήξει να βλέπουν το ιερό σαν κάτι μεγαλύτερο από τον Θεό τον ίδιο. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι λάτρευαν το ιερό αντί να λατρεύουν τον Θεό, έτσι, ο Κύριος Ιησούς τους προειδοποίησε να μη λατρεύουν είδωλα, αλλά να λατρεύουν τον Θεό γιατί είναι υπέρτατος. Έτσι, είπε: «Έλεον θέλω και ουχί θυσίαν». Είναι εμφανές πως, στα μάτια του Κυρίου Ιησού, οι περισσότεροι άνθρωποι υπό τον νόμο δε λάτρευαν πια τον Ιεχωβά Θεό, απλώς εκτελούσαν τη διαδικασία της θυσίας, και ο Κύριος Ιησούς προσδιόρισε πως η διαδικασία αυτή ήταν ειδωλολατρία. Οι ειδωλολάτρες αυτοί, έβλεπαν το ιερό σαν κάτι μεγαλύτερο και ανώτερο από τον Θεό. Στις καρδιές τους υπήρχε μόνο το ιερό, όχι ο Θεός, επομένως, αν έχαναν το ιερό, θα έχαναν τον τόπο της κατοίκησής τους. Χωρίς το ιερό, δεν είχαν πού να λατρεύουν και δεν μπορούσαν να προσφέρουν τις θυσίες τους. Ο υποτιθέμενος τόπος της κατοίκησής τους ήταν ο τόπος όπου δραστηριοποιούνταν υπό το πρόσχημα της λατρείας του Ιεχωβά Θεού που τους επέτρεπε να παραμένουν στο ιερό και να διεκπεραιώνουν τις δικές τους υποθέσεις. Η υποτιθέμενη προσφορά θυσιών γινόταν απλώς για να πραγματοποιούν τις προσωπικές τους επαίσχυντες δοσοληψίες υπό το πρόσχημα της εκτέλεσης της υπηρεσίας τους στο ιερό. Αυτός ήταν ο λόγος που οι άνθρωποι της εποχής έβλεπαν το ιερό σαν κάτι μεγαλύτερο από τον Θεό. Επειδή χρησιμοποιούσαν το ιερό σαν κάλυψη και τις θυσίες σαν πρόσχημα για να εξαπατούν τους ανθρώπους και τον Θεό, ο Κύριος Ιησούς το είπε αυτό για να προειδοποιήσει τους ανθρώπους. Αν εφαρμόσετε τα λόγια αυτά στο παρόν, παραμένουν εξίσου έγκυρα και εξίσου σχετικά. Παρόλο που οι άνθρωποι σήμερα έχουν βιώσει διαφορετικό έργο του Θεού από αυτό που βίωσαν οι άνθρωποι στην Εποχή του Νόμου, η ουσία της φύσης τους είναι η ίδια. Στο πλαίσιο του έργου σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να κάνουν πράγματα του ίδιου τύπου με «το ιερό είναι μεγαλύτερο από τον Θεό». Για παράδειγμα, οι άνθρωποι βλέπουν την εκπλήρωση των καθηκόντων τους ως τη δουλειά τους· θεωρούν το να γίνεις μάρτυρας για τον Θεό και να πολεμήσεις τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα ως πολιτικά κινήματα για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τη δημοκρατία και την ελευθερία· μετατρέπουν το καθήκον τους σε καριέρα για να αξιοποιήσουν τις ικανότητές τους, αλλά αντιμετωπίζουν τον σεβασμό στον Θεό και την αποφυγή του κακού ως τίποτα περισσότερο από μια θρησκευτική διδαχή προς τήρηση, και ούτω καθεξής. Αυτές οι εκφράσεις, από πλευράς των ανθρώπων, δεν είναι ουσιαστικά το ίδιο όπως «το ιερό είναι μεγαλύτερο από τον Θεό;» Με τη διαφορά ότι, πριν δύο χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι εκτελούσαν τις προσωπικές τους δραστηριότητες μέσα στο φυσικό ιερό, ενώ σήμερα, οι άνθρωποι εκτελούν τις προσωπικές τους δραστηριότητες σε άυλα ιερά. Οι άνθρωποι που δίνουν μεγάλη αξία στους κανόνες, θεωρούν τους κανόνες μεγαλύτερους από τον Θεό· οι άνθρωποι που αγαπούν το κύρος, θεωρούν το κύρος μεγαλύτερο από τον Θεό· εκείνοι που αγαπούν την καριέρα τους, θεωρούν την καριέρα μεγαλύτερη από τον Θεό και ούτω καθεξής. Όλες οι εκφράσεις τους Με οδηγούν να πω: «Οι άνθρωποι, μέσα από τα λόγια τους, δοξάζουν τον Θεό ως τον μεγαλύτερο, ωστόσο, στα μάτια τους, τα πάντα είναι μεγαλύτερα από τον Θεό». Αυτό συμβαίνει γιατί οι άνθρωποι, ενόσω βρίσκονται στο μονοπάτι απ’ το οποίο ακολουθούν τον Θεό, μόλις βρουν την ευκαιρία να επιδείξουν τα δικά τους ταλέντα ή να ασκήσουν τις δικές τους δραστηριότητες ή να επιτύχουν στις δικές τους καριέρες, απομακρύνονται από τον Θεό και ρίχνονται στην καριέρα που αγαπούν. Όσο γι’ αυτό που τους έχει εμπιστευτεί ο Θεός και το θέλημά Του, τα πράγματα αυτά έχουν απορριφθεί από καιρό. Στο σενάριο αυτό, πού διαφέρουν οι άνθρωποι αυτοί από εκείνους που εκτελούσαν τις δραστηριότητες τους στο ιερό πριν δύο χιλιάδες χρόνια;

Απόσπασμα από «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Γ'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

71. Πολλοί άνθρωποι που πίσω Μου εποφθαλμιούν την ευλογία του κύρους, παραδίδονται χωρίς όρια στο φαγητό, τους αρέσει ο ύπνος και φροντίζουν με κάθε τρόπο τη σάρκα, και πάντα φοβούνται πως δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής για τη σάρκα. Δεν εκτελούν κανονικά την λειτουργία τους στην εκκλησία, τρώνε δωρεάν ή επιπλήττουν τους αδελφούς και τις αδελφές με τον λόγο Μου, στέκονται ψηλά και κυριαρχούν πάνω στους άλλους. Αυτοί οι άνθρωποι επιμένουν να λένε ότι κάνουν το θέλημα του Θεού, πάντα λένε πως είναι οι οικείοι του Θεού, δεν είναι παράλογο; Αν έχεις τα σωστά κίνητρα, αλλά δεν έχεις την ικανότητα να υπηρετήσεις σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τότε είσαι ανόητος· αλλά αν τα κίνητρά σου δεν είναι σωστά, κι επιμένεις να λες πως υπηρετείς τον Θεό, τότε είσαι κάποιος που αντιτίθεται στον Θεό και θα πρέπει να τιμωρηθείς από τον Θεό! Δεν έχω καμία συμπόνια για τέτοιους ανθρώπους! Στον οίκο του Θεού τρώνε δωρεάν, και πάντα λαχταρούν τις ανέσεις της σάρκας, και δεν λαμβάνουν καθόλου υπόψη τους το συμφέρον του Θεού· πάντα επιζητούν το δικό τους καλό, δεν δίνουν καθόλου προσοχή στο θέλημα του Θεού, όλα όσα κάνουν δεν διερευνώνται από το Πνεύμα του Θεού, πάντα χειραγωγούν και συνωμοτούν εναντίον των αδελφών τους, είναι διπρόσωποι, όπως μια αλεπού σε αμπελώνα, που πάντα κλέβει τα σταφύλια και ποδοπατεί τον αμπελώνα. Μπορούν τέτοιοι άνθρωποι να είναι οικείοι με τον Θεό; Είσαι κατάλληλος για να δεχθείς τις ευλογίες του Θεού; Δεν αναλαμβάνεις καμία ευθύνη για τη ζωή σου και την εκκλησία, είσαι κατάλληλος για να δεχθείς την αποστολή του Θεού; Ποιος θα τολμούσε να εμπιστευτεί κάποιον σαν εσένα; Όταν υπηρετείς μ’ αυτόν τον τρόπο, θα μπορέσει ο Θεός να τολμήσει να σ’ εμπιστευτεί για ένα μεγαλύτερο καθήκον; Δεν καθυστερείς έτσι τα πράγματα;

Απόσπασμα από «Πώς να υπηρετήσεις σε αρμονία με το θέλημα του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

72. Σκληρή, βάναυση ανθρωπότητα! Η πονηριά και η μηχανορραφία, το σπρωξίδι μεταξύ των ανθρώπων, το κυνήγι για φήμη και περιουσία, η κοινή σφαγή – πότε επιτέλους θα σταματήσουν όλα αυτά; Ο Θεός έχει πει εκατοντάδες χιλιάδες λόγια, ωστόσο κανείς δεν λογικεύτηκε. Δρουν για χάρη των οικογενειών τους, για τους γιους και τις κόρες τους, για την καριέρα τους, τις προοπτικές τους, το κύρος τους, τη ματαιοδοξία, τα χρήματα, για χάρη των ρούχων, του φαγητού και της σάρκας – ποιανού οι πράξεις είναι για χάρη του Θεού; Ακόμη και μεταξύ αυτών που οι πράξεις τους είναι για χάρη του Θεού, υπάρχουν μόνο λίγοι που γνωρίζουν τον Θεό. Πόσοι δεν δρουν για χάρη των δικών τους συμφερόντων; Πόσοι δεν καταπιέζουν και δεν κάνουν διακρίσεις κατά άλλων για να διατηρήσουν το κύρος τους; Έτσι, ο Θεός έχει καταδικαστεί βίαια σε θάνατο αμέτρητες φορές, αναρίθμητοι βάρβαροι κριτές καταδίκασαν τον Θεό και Tον σταύρωσαν για μία ακόμη φορά. Πόσοι μπορούν να αποκαλεστούν δίκαιοι διότι δρουν πραγματικά για χάρη του Θεού;

Απόσπασμα από «Οι πονηροί θα τιμωρηθούν σίγουρα» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

73. Συνειδητοποιήσατε ποτέ τι κάνετε σήμερα – δηλαδή να προβαίνετε σε μανιώδεις πράξεις στον κόσμο, να δολοπλοκείτε ο ένας εναντίον του άλλου, να συμπεριφέρεστε προδοτικά, ύπουλα και αναίσχυντα, χωρίς να γνωρίζετε την αλήθεια, εξαπατώμενοι και εξαπατώντες, κολακεύοντας, θεωρώντας τους εαυτούς σας πάντα σωστούς και καλύτερους από τους άλλους, όντας υπερόπτες, και ενεργώντας βάρβαρα όπως τα άγρια ζώα στα βουνά και σκληρά σαν το βασιλιά των θηρίων – έτσι είναι ο άνθρωπος; Είστε αγενείς και παράλογοι. Δεν θεωρήσατε ποτέ το λόγο Μου θησαυρό, αλλά αντίθετα υιοθετήσατε μια περιφρονητική στάση. Με αυτόν τον τρόπο, από πού προέρχονται η επιτυχία, μια πραγματική ανθρώπινη ζωή και όμορφες ελπίδες; Θα σε σώσει στ’ αλήθεια η εξωφρενική φαντασία σου από το στόμα της τίγρης; Θα σε σώσει στ’ αλήθεια από το πυρ το εξώτερο; Θα είχες φτάσει σε αυτό το σημείο αν είχες πραγματικά θεωρήσει το έργο Μου ανεκτίμητο θησαυρό; Δεν είναι πιθανό ή μοίρα σου να μην μπορεί πράγματι να αλλάξει; Είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις τόσο μετανιωμένος;

Απόσπασμα από «Η ουσία και η ταυτότητα του ανθρώπου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

74. Ο καθένας από εσάς έχει ανέβει στα υψηλότερα ύψη των πληθών· έχετε ανέβει, ώστε να είστε οι πρόγονοι των πληθών. Είστε εντελώς αυθαίρετοι και τρέχετε σε κατάσταση τρέλας ανάμεσα σε όλα τα σκουλήκια ψάχνοντας ένα μέρος ηρεμίας, και προσπαθώντας να κατασπαράξετε τα σκουλήκια που είναι μικρότερα από εσάς. Είστε κακόβουλοι και μοχθηροί στις καρδιές σας, ξεπερνώντας εκείνα τα φαντάσματα που έχουν βυθιστεί στον πάτο της θάλασσας. Ζείτε στον πάτο της κοπριάς, ενοχλώντας τα σκουλήκια από πάνω μέχρι κάτω, ώστε να μην έχουν ειρήνη, πολεμώντας ο ένας τον άλλον για λίγο κι έπειτα ηρεμώντας. Δεν γνωρίζετε την κατάστασή σας, κι όμως ακόμα πολεμάτε ο ένας τον άλλον στην κοπριά. Τι κερδίζετε από αυτή τη μάχη; Αν είχατε φόβο Θεού απέναντί Μου, πώς θα πολεμούσατε ο ένας τον άλλον πίσω από την πλάτη Μου; Όσο υψηλή και αν είναι η θέση σου, δεν είσαι ακόμα ένα μικρό βρομερό σκουλήκι στην κοπριά; Θα μπορέσεις ποτέ να βγάλεις φτερά και να γίνεις περιστέρι στον ουρανό;

Απόσπασμα από «Όταν τα φύλλα που πέφτουν επιστρέψουν στις ρίζες τους, θα μετανιώσεις για όλα τα κακά που έκανες» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

75. Θα ήταν καλύτερο για σας να αφιερώσετε περισσότερη προσπάθεια στην αλήθεια του γνώθι σαυτόν. Γιατί δεν κερδίσατε την εύνοια του Θεού; Γιατί η διάθεσή σας είναι απεχθής για Εκείνον; Γιατί τα λόγια σας Του φαίνονται αηδιαστικά; Μόλις δείξετε λίγη πίστη, παινεύετε τους εαυτούς σας και απαιτείτε ανταμοιβή για τη μικρή σας συνεισφορά· περιφρονείτε τους άλλους όταν δείχνετε μια στάλα υπακοής και περιφρονείστε από τον Θεό κατά την εκτέλεση κάποιου μικροπρεπούς έργου. Επιθυμείτε πλούτη και δώρα και συγχαρητήρια γιατί δεχθήκατε τον Θεό. Πονάει η καρδιά σας όταν δίνετε ένα-δυο κέρματα. Όταν δίνετε δέκα, επιθυμείτε ευλογίες και να σας ξεχωρίσουν από τους άλλους. Για ανθρώπινη φύση σαν τη δική σας είναι πραγματικά προσβλητικό να μιλά ή να ακούει κανείς. Υπάρχει κάτι αξιέπαινο στα λόγια και τις πράξεις σας; Όσοι εκτελούν το καθήκον τους κι όσοι δεν το εκτελούν· όσοι οδηγούν και όσοι ακολουθούν· όσοι δέχονται τον Θεό κι όσοι δεν το κάνουν· όσοι δίνουν και όσοι δεν δίνουν· όσοι κηρύττουν και όσοι λαμβάνουν το κήρυγμα, και ούτω καθεξής· όλοι αυτοί οι άνθρωποι παινεύονται. Δεν το βρίσκετε αυτό γελοίο; Βεβαίως γνωρίζετε ότι πιστεύετε στον Θεό, ωστόσο δεν μπορείτε να είστε σε σύμπνοια με τον Θεό. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι δεν έχετε καμία απολύτως αξία, ωστόσο συνεχίζετε να καυχιέστε το ίδιο. Δεν αισθάνεστε ότι η λογική σας έχει καταντήσει τέτοια ώστε δεν έχετε πλέον αυτοέλεγχο; Πώς μπορείτε με τέτοια λογική να είστε κατάλληλοι για συσχετιστείτε με τον Θεό; Τώρα δεν φοβάστε για τον εαυτό σας; Η διάθεσή σας έχει ήδη γίνει τέτοια που δεν μπορείτε να είστε σε σύμπνοια με τον Θεό. Έτσι, δεν είναι γελοία η πίστη σας; Δεν είναι παράλογη η πίστη σας; Πώς θα αντιμετωπίσεις το μέλλον σου; Πώς θα επιλέξεις το μονοπάτι που θα ακολουθήσεις;

Απόσπασμα από «Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

76. Τώρα ζω επάνω στη γη, ζω ανάμεσα στους ανθρώπους. Όλοι οι άνθρωποι δοκιμάζουν το έργο Μου και προσέχουν τις ομιλίες Μου, και μαζί με αυτό παραχωρώ όλες τις αλήθειες σε καθέναν από τους ακόλουθούς Μου, ώστε να μπορούν να λάβουν ζωή από Μένα και με τον τρόπο αυτόν να εξασφαλίσουν ένα μονοπάτι στο οποίο να μπορούν να βαδίσουν. Γιατί Εγώ είμαι ο Θεός, ο Ζωοδότης. Κατά τη διάρκεια των πολλών ετών του έργου Μου, ο άνθρωπος έχει λάβει πολλά και έχει εγκαταλείψει πολλά, ωστόσο ακόμα λέω ότι ο άνθρωπος δεν πιστεύει αληθινά σε Εμένα. Και αυτό επειδή οι άνθρωποι απλώς αναγνωρίζουν πως είμαι ο Θεός με τα χείλη τους, ενώ διαφωνούν με την αλήθεια που εκφράζω και, ακόμα λιγότερο, εφαρμόζουν την αλήθεια που ζητώ από αυτούς. Πράγμα που σημαίνει ότι ο άνθρωπος αναγνωρίζει μόνο την ύπαρξη του Θεού, όχι όμως και την ύπαρξη της αλήθειας· ο άνθρωπος αναγνωρίζει μόνο την ύπαρξη του Θεού, όχι όμως και την ύπαρξη της ζωής· ο άνθρωπος αναγνωρίζει μόνο το όνομα του Θεού, όχι όμως και την ουσία Του. Εξαιτίας του ζήλου του, ο άνθρωπος Μου έχει γίνει αποκρουστικός. Γιατί ο άνθρωπος απλώς χρησιμοποιεί λέξεις που χαϊδεύουν τα αυτιά, προκειμένου να Με εξαπατήσει, και κανένας δεν Με λατρεύει ειλικρινά με την καρδιά του. Η λαλιά σας περιέχει τον πειρασμό του φιδιού· επιπλέον, είναι στο έπακρον αλαζονική, μια αληθινή διακήρυξη του αρχαγγέλου. Και το χειρότερο, οι πράξεις σας είναι καταρρακωμένα και κουρελιασμένα σε επονείδιστο βαθμό· οι άμετρες επιθυμίες σας και οι φθονερές σας προθέσεις αποτελούν προσβολή για τ’ αυτιά. Έχετε γίνει σκόροι στον οίκο Μου, αντικείμενα που πρέπει ν’ αποβληθούν με αποστροφή. Γιατί κανένας από εσάς δεν είναι εραστής της αλήθειας, αντιθέτως διψάτε για ευλογίες, για άνοδο στους ουρανούς, για να δείτε το μεγαλειώδες όραμα του Χριστού να ασκεί την εξουσία Του επί γης. Έχετε όμως ποτέ σκεφτεί πώς κάποιος από εσάς, τους τόσο βαθιά διεφθαρμένους που δεν έχουν καμία απολύτως ιδέα τι είναι ο Θεός, θα μπορούσε να είναι άξιος ν’ ακολουθεί τον Θεό; Πώς θα μπορούσατε να ανέλθετε στους ουρανούς; Πώς θα μπορούσατε να είστε άξιοι ν’ αντικρύσετε το μεγαλείο, που είναι άνευ προηγουμένου στη λαμπρότητά του; Τα στόματά σας είναι γεμάτα με λόγια απάτης και ανηθικότητας, προδοσίας και έπαρσης. Ποτέ δεν έχετε εκφέρει λόγια ειλικρίνειας σε Εμένα, ούτε άγια λόγια, ούτε λόγια υποταγής σε Εμένα καθώς βιώνετε τον λόγο Μου. Πώς είναι, τελικά, η πίστη σας; Οι καρδιές σας είναι γεμάτες με επιθυμίες και πλούτη, τα μυαλά σας με υλικά πράγματα. Κάθε μέρα υπολογίζετε πώς θα πάρετε κάτι από Εμένα, πόσα πλούτη και πόσα υλικά πράγματα έχετε κερδίσει από Εμένα. Κάθε μέρα περιμένετε να λάβετε όλο και περισσότερες ευλογίες, ώστε να μπορείτε να απολαύσετε, ακόμη περισσότερο και ακόμη καλύτερα, τα πράγματα που μπορεί κάποιος ν’ απολαύσει. Δεν είμαι Εγώ, ούτε η αλήθεια που πηγάζει από Εμένα, αυτά που σκέφτεστε συνεχώς, αλλά αντιθέτως είναι ο (η) σύζυγός σας, οι γιοι, οι θυγατέρες, ή το τι θα φάτε και τι θα φορέσετε, και πώς η απόλαυσή σας θα γίνει μεγαλύτερη και καλύτερη. Ακόμη και όταν γεμίζετε μέχρι σκασμού τα στομάχια σας, μήπως δεν είσαστε απλώς κάτι ελαχίστως περισσότερο από ένα πτώμα; Ακόμη και όταν στολίζετε εκθαμβωτικά την εξωτερική σας μορφή, μήπως δεν εξακολουθείτε να είσαστε ένα κινούμενο, άψυχο πτώμα; Μοχθείτε χάριν του στομαχιού σας μέχρι τη στιγμή που ασπρίζουν τα μαλλιά σας, αλλά κανένας σας δεν θυσιάζει ούτε μια τρίχα για το έργο Μου. Είσαστε σε συνεχή κίνηση, εξαντλώντας το σώμα σας και καταρρακώνοντας το μυαλό σας, χάριν της σάρκας σας και χάριν των γιων και των θυγατέρων σας, αλλά κανένας από εσάς δεν δείχνει την παραμικρή ανησυχία ή ενδιαφέρον για το θέλημά Μου. Τι είναι αυτό που ελπίζετε πια να κερδίσετε από Εμένα;

Απόσπασμα από «Πολλοί μεν οι κλητοί, λίγοι δε οι εκλεκτοί» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

77. Οι καρδιές σας είναι γεμάτες κακία, προδοσία κι εξαπάτηση. Και εφόσον είναι έτσι, πόσα ακάθαρτα στοιχεία εμπεριέχει η αγάπη σας; Νομίζετε ότι έχετε ήδη απαρνηθεί αρκετά για Εμένα· νομίζετε ότι η αγάπη σας για Εμένα είναι ήδη αρκετή. Τότε, όμως, γιατί τα λόγια και οι πράξεις σας ενέχουν πάντοτε παρακοή και εξαπάτηση; Με ακολουθείτε, όμως δεν αναγνωρίζετε τον λόγο Μου. Θεωρείται αυτό αγάπη; Με ακολουθείτε, ωστόσο Με παραμερίζετε. Θεωρείται αυτό αγάπη; Με ακολουθείτε, ωστόσο δυσπιστείτε απέναντι Μου. Θεωρείται αυτό αγάπη; Με ακολουθείτε, όμως δεν μπορείτε ν’ αποδεχθείτε την ύπαρξή Μου. Θεωρείται αυτό αγάπη; Με ακολουθείτε, όμως δεν μου συμπεριφέρεστε όπως αρμόζει σε αυτό που είμαι και κάνετε όλα τα πράγματα δύσκολα για Εμένα με κάθε ευκαιρία. Θεωρείται αυτό αγάπη; Με ακολουθείτε, όμως προσπαθείτε να Με κοροϊδέψετε και να Με εξαπατήσετε σε κάθε ζήτημα. Θεωρείται αυτό αγάπη; Με υπηρετείτε, αλλά δεν Με σέβεστε. Θεωρείται αυτό αγάπη; Μου εναντιώνεστε απ’ όλες τις πλευρές και στο κάθε τι. Θεωρείται αυτό αγάπη; Έχετε θυσιάσει πολλά, είναι αλήθεια, όμως ποτέ δεν έχετε πράξει αυτό που απαιτώ από σας. Θεωρείται αυτό αγάπη; Ένας προσεκτικός απολογισμός δείχνει ότι δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος αγάπης για Εμένα μέσα σας. Μετά από τόσα χρόνια έργου και τα τόσα λόγια που σας έχω παρέχει, πόσα έχετε πραγματικά αποκτήσει; Δεν αξίζει αυτό μια προσεκτική ανασκόπηση;

Απόσπασμα από «Πολλοί μεν οι κλητοί, λίγοι δε οι εκλεκτοί» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

78. Αυτοί που δεν κατανοούν το θέλημα του Θεού είναι αντίπαλοι του Θεού˙ αυτοί που παρότι κατανοούν το θέλημα του Θεού, δεν ασκούν την αλήθεια, είναι αντίπαλοι του Θεού˙ εκείνοι που τρώνε και πίνουν τα λόγια του Θεού αλλά πηγαίνουν ενάντια στην ουσία του λόγου του Θεού είναι αντίπαλοι του Θεού˙ αυτοί που έχουν αντιλήψεις για τον ενσαρκωμένο Θεό και επίτηδες επαναστατούν είναι αντίπαλοι του Θεού˙ αυτοί που κρίνουν τον Θεό είναι αντίπαλοι του Θεού˙ και όποιος δεν δύναται να γνωρίσει τον Θεό και να γίνει μάρτυράς Του είναι αντίπαλος του Θεού. Ακούστε λοιπόν την προτροπή Μου: Εάν αληθινά έχετε την πίστη να πορευθείτε σ’ αυτό το μονοπάτι, τότε συνεχίστε να το ακολουθείτε. Εάν δεν έχετε τη δυνατότητα να μην εναντιωθείτε στον Θεό, τότε καλύτερα να φύγετε πριν να είναι πολύ αργά. Αλλιώς οι οιωνοί δεν είναι καλοί, γιατί η φύση σας είναι πολύ διεφθαρμένη. Δεν έχετε την παραμικρή αφοσίωση ή υπακοή, ή μια καρδιά που διψά για το δίκαιο και την αλήθεια. Και δεν έχετε ούτε την ελάχιστη αγάπη για τον Θεό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κατάστασή σας όσον αφορά στον Θεό είναι σε κακό χάλι. Δεν είστε ικανοί να τηρήσετε τις υποχρεώσεις σας ούτε να πείτε αυτά που πρέπει να πείτε. Δεν είστε ικανοί να βάλετε σε εφαρμογή αυτά που έχετε υποχρέωση, και δεν είστε ικανοί να κάνετε αυτό που οφείλετε. Δεν έχετε την αφοσίωση, τη συνείδηση, την υπακοή, ή την αποφασιστικότητα που οφείλετε να έχετε. Δεν έχετε υποφέρει όπως θα έπρεπε, και δεν έχετε την πίστη που θα έπρεπε να έχετε. Δεν έχετε απολύτως καμία αξία˙ έχετε την αυτοεκτίμηση για να συνεχίσετε να ζείτε; Σας το λέω έντονα, είναι καλύτερα να κλείσετε τα μάτια σας για την αιώνια ανάπαυση, και έτσι να γλιτώσετε τον Θεό από την έννοια σας και να μη χρειάζεται Εκείνος να υποφέρει για χάρη σας. Πιστεύετε στον Θεό και εν τούτοις δεν γνωρίζετε το θέλημά Του. Τρέφεστε και πίνετε από τα λόγια του Θεού και εν τούτοις είστε ανίκανοι να κάνετε αυτά που επιτάσσει ο Θεός. Πιστεύετε στον Θεό και εν τούτοις δεν τον γνωρίζετε, και ζείτε παρότι δεν έχετε καμία πρόθεση να αγωνιστείτε για κάποιον σκοπό. Δεν έχετε ούτε αξίες ούτε σκοπό. Ζείτε σαν άνθρωπος αλλά δεν έχετε ούτε συνείδηση, ούτε ακεραιότητα, ούτε την ελάχιστη αξιοπιστία. Πώς μπορεί να θεωρηθείτε άνθρωπος; Πιστεύετε στον Θεό και εν τούτοις Τον εξαπατάτε. Επιπλέον, παίρνετε τα χρήματα του Θεού και τρέφεστε από τις προσφορές Του, και εν τούτοις στο τέλος δεν ενδιαφέρεστε καθόλου για τα συναισθήματα του Θεού ούτε έχετε συνείδηση απέναντι στον Θεό. Δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε ούτε στις πιο απλές απαιτήσεις του Θεού. Πώς λοιπόν μπορεί να θεωρηθείτε άνθρωπος; Η τροφή που καταναλώνετε και ο αέρας που αναπνέετε προέρχονται από τον Θεό, απολαμβάνετε τη χάρη Του, και εν τέλει δεν έχετε την παραμικρή γνώση του Θεού. Αντιθέτως, έχετε γίνει οι άχρηστοι που είναι ενάντια στον Θεό. Δεν είστε λοιπόν ένα κτήνος που δεν είναι καλύτερο ούτε από ένα σκυλί; Υπάρχουν άλλα ζώα πιο μοχθηρά από σας;

Απόσπασμα από «Όλοι εκείνοι που δεν γνωρίζουν τον Θεό είναι αυτοί που αντιμάχονται τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

79. Η αφοσίωσή σας είναι μόνο στα λόγια, η γνώση σας είναι απλώς διανοητική και εννοιολογική, οι μόχθοι σας είναι για να κερδίσετε τις ευλογίες του ουρανού, κι έτσι, πώς πρέπει να είναι η πίστη σας; Ακόμη και σήμερα κωφεύετε σε κάθε λέξη της αλήθειας. Δεν ξέρετε τι είναι ο Θεός, δεν ξέρετε τι είναι ο Χριστός, δεν ξέρετε πώς να σέβεστε τον Ιεχωβά, δεν ξέρετε πώς να εισέλθετε στο έργο του Αγίου Πνεύματος και δεν γνωρίζετε πώς να διακρίνετε το έργο του ίδιου του Θεού από τις απάτες του ανθρώπου. Ξέρεις μόνο να καταδικάζεις οποιαδήποτε λέξη αλήθειας που εκφράζει ο Θεός και η οποία δε συμβαδίζει με τη γνώμη σου. Πού είναι η ταπεινοφροσύνη σου; Πού είναι η υπακοή σου; Πού είναι η αφοσίωση σου; Πού είναι η επιθυμία σου για την αναζήτηση της αλήθειας; Πού είναι ο σεβασμός σου για τον Θεό; Σας λέω, αυτοί που πιστεύουν στον Θεό λόγω των σημείων, ανήκουν σίγουρα στην κατηγορία που θα υποστεί καταστροφή. Αυτοί που δεν είναι ικανοί να αποδεχτούν τα λόγια του Ιησού που επέστρεψε ενσαρκωμένος είναι σίγουρα τα τέκνα της κολάσεως, οι απόγονοι του αρχαγγέλου, η κατηγορία που θα υποβληθεί σε αιώνια καταστροφή.

Απόσπασμα από «Όταν δεις το πνευματικό σώμα του Ιησού θα είναι η στιγμή που ο Θεός θα έχει φτιάξει εκ νέου ουρανό και γη» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

80. Σε τι αφιερώνετε την προσοχή σας όλη τη μέρα, ο καθένας από εσάς, είτε άντρας είτε γυναίκα; Γνωρίζετε σε ποιον βασίζεστε για να φάτε; Κοιτάζεις τα ρούχα σου, κοιτάζεις τι έχεις μαζέψει στα χέρια, τρίβεις την κοιλιά σου. Ποιο είναι το αποτέλεσμα από το τίμημα του αίματος και του ιδρώτα που έχεις χύσει; Ακόμα σκέφτεσαι να πας για δεις τα αξιοθέατα, ακόμα σκέφτεσαι να στολίσεις τη σιχαμένη σου σάρκα. Τι αξία έχουν αυτά! Σου ζητείται να είσαι φυσιολογικός, όμως σήμερα, όχι μόνο δεν είσαι φυσιολογικός, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Πώς μπορεί ένα τέτοιο άτομο να τολμά να εμφανίζεται ενώπιόν Μου; Με μια τέτοια ανθρώπινη φύση, να παρελαύνεις και να αποκαλύπτεις τη σάρκα σου, ζώντας πάντοτε μέσα στη λαγνεία της σάρκας, δεν είσαι απόγονος βρωμερών δαιμόνων και μοχθηρών πνευμάτων; Δεν θα επιτρέψω σ’ έναν βρωμερό δαίμονα να παραμένει για πολύ! Και μη νομίζεις ότι δεν ξέρω τι σκέφτεσαι μέσα στην καρδιά σου. Εσύ μπορεί να χαλιναγωγείς τη λαγνεία και τη σάρκα σου, όμως είναι δυνατόν να μη γνωρίζω Εγώ τις σκέψεις μέσα στην καρδιά σου και όλα αυτά που επιθυμεί το μάτι σου; Εσείς, οι νεαρές κοπέλες, δεν γίνεστε όμορφες σαν το λουλούδι, προκειμένου να επιδείξετε τη σάρκα σας; Τι σας προσφέρουν οι άντρες; Μπορούν πραγματικά να σας σώσουν από τον ωκεανό των δεινών; Κι εσείς οι γυναικάδες, όλοι σας ντύνεστε για να περνιέστε για κύριοι και επιφανείς. Δεν το κάνετε για να επιδεικνύετε την εμφάνισή σας; Για ποιον το κάνετε αυτό; Τι σας προσφέρουν οι γυναίκες; Δεν είναι η πηγή της αμαρτίας σας; Έχω πει πολλά λόγια σ’ εσάς, άντρες και γυναίκες, όμως εσείς δεν έχετε συμμορφωθεί παρά σε λίγα. Τα αυτιά σας δεν ακούνε, τα μάτια σας δεν βλέπουν και οι καρδιές σας είναι σκληρές, σε σημείο που δεν υπάρχει τίποτα στο σώμα σας, παρά λαγνεία. Παγιδεύεστε σ’ αυτήν και δεν μπορείτε να ξεφύγετε. Ποιος θέλει να έρθει κοντά σας, σκουλήκια που κουλουριάζεστε στη βρώμα και στις ακαθαρσίες; Μην ξεχνάτε ότι δεν είστε τίποτα περισσότερο από εκείνους που έχω ανασύρει από την κοπριά, ότι αρχικά δεν είχατε κανονική ανθρώπινη φύση. Αυτό που ζητάω από εσάς είναι η κανονική ανθρώπινη φύση που δεν είχατε αρχικά. Δεν σας ζητάω να επιδεικνύετε τη λαγνεία σας ή να έχετε αχαλίνωτη τη σάπια σάρκα σας, η οποία έχει εκπαιδευτεί από τον Σατανά επί τόσα χρόνια. Όταν ντύνεστε με αυτόν τον τρόπο, δεν φοβάστε ότι θα πέσετε ακόμα πιο βαθιά στην παγίδα; Δεν γνωρίζετε ότι αρχικά ήσασταν αμαρτωλοί; Δεν γνωρίζετε ότι τα σώματά σας είναι γεμάτα λαγνεία; Είναι τόση πολλή, που τρέχει από τα μπατζάκια σας και αποκαλύπτει την κατάστασή σας ως έναν αφόρητα άσχημο, σιχαμένο δαίμονα. Αυτό δεν σας είναι πιο ξεκάθαρο απ’ οτιδήποτε άλλο; Η καρδιά σας, τα μάτια σας, τα χείλη σας, δεν έχουν όλα ατιμαστεί από σιχαμένους δαίμονες; Δεν είναι σιχαμένα; Νομίζεις ότι εφόσον δεν κάνεις τίποτα το ανήθικο,[κ] είσαι αγιότατος· νομίζεις ότι το όμορφο ντύσιμο μπορεί να καλύψει τις πρόστυχες ψυχές σας —δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί αυτό! Σας συμβουλεύω να είστε πιο ρεαλιστές: να μην είστε δόλιοι και ψεύτικοι και να μην επιδεικνύετε τον εαυτό σας. Επιδεικνύετε τη λαγνεία σας, ο ένας στον άλλον, αλλά το μόνο που κερδίζετε είναι αιώνιος πόνος και άσπλαχνη παίδευση! Τι ανάγκη έχεις να φλερτάρεις και να ερωτεύεσαι; Αυτή είναι η ακεραιότητά σας; Αυτό σας καθιστά ευυπόληπτους; Απεχθάνομαι όσους από εσάς ασκούν απόκρυφη ιατρική και ασχολούνται με τη μαγεία, απεχθάνομαι τους νεαρούς άντρες και γυναίκες ανάμεσά σας που αγαπούν τη σάρκα τους. Καλά θα κάνατε να συγκρατήσετε τον εαυτό σας, γιατί σήμερα σου ζητώ να έχεις κανονική ανθρώπινη φύση, όχι να καμαρώνεις για τη λαγνεία σου. Παίρνεται πάντοτε όποια ευκαιρία σας δίνεται, επειδή η σάρκα σας είναι υπερβολικά πλούσια και η λαγνεία σας εξαιρετικά μεγάλη!

Απόσπασμα από «Πράξη (7)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

81. Κατά την περίοδο της πραγματοποίησης του έργου Μου, εσείς ενεργείτε πάντοτε εναντίον Μου, δεν συμμορφώνεστε ποτέ με τα λόγια Μου. Εγώ κάνω το έργο Μου κι εσύ κάνεις το δικό σου, εσύ οικοδομείς το δικό σου μικρό βασίλειο. Καταραμένη αγέλη λύκων και σκύλων, ό,τι κάνετε είναι εναντίον Μου! Προσπαθείτε να ασπαστείτε εκείνους που αγαπούν μόνο εσάς. Πού είναι ο φόβος Θεού σας; Ό,τι κάνετε είναι τόσο δόλιο! Δεν δείχνετε καμία υπακοή ή φόβο Θεού, ό,τι κάνετε είναι δόλια και βλάσφημα! Είναι δυνατόν να σωθούν τέτοιου είδους άνθρωποι; Σεξουαλικά ανήθικοι, άντρες γεμάτοι λαγνεία που πάντοτε θέλουν να προσελκύουν εκείνες τις προκλητικές πόρνες για δική τους απόλαυση. Εγώ δεν θα σώσω τέτοιου είδους σεξουαλικά ανήθικους δαίμονες· σιχαμένοι δαίμονες, σας μισώ, η λαγνεία και η προκλητικότητά σας σάς έχει ρίξει στην κόλαση. Τι έχετε να πείτε για τον εαυτό σας; Σιχαμεροί δαίμονες και μοχθηρά πνεύματα, είστε τόσο ειδεχθείς! Είστε αηδιαστικοί! Πώς θα μπορούσαν να σωθούν τέτοια αποβράσματα; Θα μπορούσαν εκείνοι που είναι δέσμιοι της αμαρτίας να σωθούν; Αυτές οι αλήθειες, αυτή η οδός και αυτή η ζωή δεν σας ασκούν καμία έλξη. Εσείς ελκύεστε από την αμαρτία, τα χρήματα, το κύρος, τη φήμη και το κέρδος, τις απολαύσεις της σάρκας, την ομορφιά των αντρών και την προκλητικότητα των γυναικών. Με τι προσόντα θα εισέλθετε στη βασιλεία Μου; Η εικόνα σας είναι ακόμα σπουδαιότερη από εκείνη του Θεού, η κατάστασή σας είναι ανώτερη από του Θεού, για να μην αναφέρουμε την αίγλη σας ανάμεσα στους ανθρώπους. Έχετε γίνει ένα είδωλο που λατρεύουν οι υπόλοιποι. Δεν έχεις γίνει ο αρχάγγελος; Όταν αποκαλυφθεί το τέλος των ανθρώπων, το οποίο συμπίπτει με το τέλος του έργου της σωτηρίας, πολλοί από εσάς θα είστε πτώματα πέραν πάσας σωτηρίας και θα πρέπει να εξοντωθείτε.

Απόσπασμα από «Πράξη (7)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

82. Οι άνθρωποι είναι άχρηστα αποβράσματα γιατί δεν αγαπούν τον εαυτό τους. Εφόσον δεν αγαπούν ούτε τον εαυτό τους, αλλά ποδοπατούν τον εαυτό τους, δεν καταδεικνύει αυτό ότι είναι άχρηστοι; Η ανθρωπότητα είναι σαν μια ανήθικη γυναίκα που παίζει παιχνίδια και δίνει τον εαυτό της πρόθυμα σε άλλους για να τη βιάσουν. Αλλά έστω κι έτσι, εξακολουθούν να μη γνωρίζουν πόσο κατώτεροι είναι. Τους αρέσει να εργάζονται για άλλους ή να μιλάνε με άλλους, θέτοντας τους εαυτούς τους υπό τον έλεγχο άλλων. Δεν είναι αυτή όντως η ακαθαρσία της ανθρωπότητας; Παρόλο που δεν έχω περάσει μια ζωή ανάμεσα στους ανθρώπους, που δεν έχω όντως βιώσει την ανθρώπινη ζωή, έχω κατανοήσει σαφέστατα κάθε κίνηση, κάθε ενέργεια, κάθε λέξη και κάθε πράξη του ανθρώπου. Μπορώ ακόμη να αποκαλύψω τη βαθύτατη ντροπή των ανθρώπων, στον βαθμό που δεν τολμούν να δείξουν τα δικά τους κόλπα και δεν τολμούν πλέον να δώσουν προτεραιότητα στη λαγνεία τους. Όπως ένα σαλιγκάρι που υποχωρεί στο κέλυφός του, δεν τολμούν να αποκαλύψουν τη δική τους ασχήμια. Επειδή οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους, το μεγαλύτερο ελάττωμά τους είναι να επιδεικνύουν τα κάλλη τους ενώπιον των άλλων, περιφέροντας την άσχημη όψη τους. Αυτό το απεχθάνεται ο Θεός στον μέγιστο βαθμό. Επειδή οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν είναι φυσιολογικές, και δεν υπάρχουν κανονικές διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, πολύ λιγότερο δε, έχουν κανονική[λ] σχέση με τον Θεό. Ο Θεός έχει πει τόσο πολλά και κατ’ αυτόν τον τρόπο ο κύριος στόχος Του είναι να αποκτήσει μια θέση στην καρδιά των ανθρώπων, να κάνει τους ανθρώπους να ξεφορτωθούν όλα τα είδωλα στην καρδιά τους, έτσι ώστε ο Θεός να μπορεί να ασκεί την εξουσία σε όλη την ανθρωπότητα και να επιτύχει το σκοπό της ύπαρξής Του επί γης.

Απόσπασμα από το «Κεφάλαιο 14» του «Ερμηνείες των μυστηρίων των λόγων του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

83. Έχω εργαστεί και μιλήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο ανάμεσά σας, έχω ξοδέψει τόση ενέργεια και προσπάθεια, ωστόσο πότε ακούσατε όσα σας λέω ευθέως; Πού έχετε υποκλιθεί σ’ Εμένα, τον Παντοδύναμο; Γιατί Μού συμπεριφέρεστε έτσι; Γιατί ό,τι λέτε και κάνετε προκαλεί τον θυμό Μου; Γιατί είναι οι καρδιές σας τόσο σκληρές; Σας έχω χτυπήσει ποτέ με θανατικό; Γιατί δεν κάνετε τίποτα άλλο από το να Με γεμίζετε θλίψη και ανησυχία; Περιμένετε την ημέρα της οργής Μου, του Ιεχωβά, να πέσει επάνω σας; Περιμένετε από Εμένα να εξαπολύσω την οργή Μου που προκαλείται από την ανυπακοή σας; Όλα όσα κάνω δεν είναι για εσάς; Ωστόσο, πάντοτε συμπεριφερόσασταν σ’ Εμένα, τον Ιεχωβά, με τον εξής τρόπο: Κλέβατε τις θυσίες Μου, παίρνατε τις προσφορές από τον βωμό Μου σπίτι σας για να ταΐσετε τα λυκάκια και τους απογόνους τους στη φωλιά του λύκου. Οι άνθρωποι μάχονται ο ένας με τον άλλον, αντιμετωπίζοντας ο ένας τον άλλον με θυμωμένες ματιές και ξίφη και δόρατα, ρίχνοντας τα λόγια Μου, του Παντοδύναμου, στο αποχωρητήριο για να γίνουν ακάθαρτα όπως τα περιττώματα. Πού είναι η ακεραιότητά σας; Η ανθρώπινη φύση σας έχει γίνει τερατώδης! Οι καρδιές σας εδώ και καιρό έχουν μετατραπεί σε πέτρα. Δεν γνωρίζετε ότι όταν φτάσει η ημέρα της οργής Μου θα είναι όταν σας κρίνω για το κακό που διαπράξατε εναντίον Μου, του Παντοδύναμου, σήμερα; Νομίζετε ότι παίζοντας μαζί Μου κατ’ αυτόν τον τρόπο, ρίχνοντας τα λόγια Μου στον βούρκο και μην ακούγοντάς τα — πιστεύετε ότι φερόμενοι έτσι πίσω από την πλάτη Μου μπορείτε να ξεφύγετε από την οργισμένη ματιά Μου; Δεν γνωρίζετε ότι σας έχουν ήδη δει τα μάτια Μου, του Ιεχωβά, όταν κλέβατε τις θυσίες Μου και εποφθαλμιούσατε τα υπάρχοντά Μου; Δεν γνωρίζετε ότι όταν κλέβατε τις θυσίες Μου, ήταν μπροστά στον βωμό στον οποίο προσφέρονται οι θυσίες; Πώς μπορούσατε να πιστεύετε ότι είστε τόσο έξυπνοι ώστε να Με εξαπατήσετε μ’ αυτόν τον τρόπο; Πώς θα μπορούσε η οργή Μου να περάσει πάνω από τις αποτρόπαιες αμαρτίες σας; Πώς θα μπορούσε η μαινόμενη οργή Μου να παραβλέψει τις σατανικές πράξεις σας; Το κακό που διαπράττετε σήμερα δεν σας αφήνει διέξοδο αλλά συσσωρεύει παίδευση για εσάς για αύριο. Προκαλεί την παίδευσή Μου, του Παντοδύναμου, προς εσάς. Πώς μπορούν οι κακές σας πράξεις και τα μοχθηρά σας λόγια να ξεφύγουν από την παίδευσή Μου; Πώς μπορούν οι προσευχές σας να φτάσουν στα αυτιά Μου; Πώς θα μπορούσα να ανοίξω δρόμο για την αδικία σας; Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω τις κακές σας πράξεις καθώς Με αψηφάτε; Πώς μπορώ να μην κόψω τις γλώσσες σας που είναι τόσο δηλητηριώδεις όσο ενός φιδιού; Δεν Με επικαλείστε για χάρη της δικαιοσύνης σας, αλλά αντίθετα, συσσωρεύετε την οργή Μου ως αποτέλεσμα της αδικίας σας. Πώς θα μπορούσα να σας συγχωρήσω; Στα μάτια Μου, του Παντοδύναμου, τα λόγια και οι πράξεις σας είναι ακάθαρτα. Τα μάτια Μου, του Παντοδύναμου, βλέπουν την αδικία σας ως αδιάκοπη παίδευση. Πώς θα μπορούσε η δίκαιη παίδευσή Μου και η κρίση Μου να φύγουν από εσάς; Επειδή το κάνετε αυτό σ’ Εμένα, γεμίζοντάς Με με θλίψη και οργή, πώς θα μπορούσα να σας αφήσω να ξεφύγετε από τα χέρια Μου και να ξεφύγετε από την ημέρα που Εγώ, ο Ιεχωβά, θα σας παιδεύσω και θα σας καταραστώ; Δεν γνωρίζετε ότι όλα τα μοχθηρά σας λόγια και οι ομιλίες σας έχουν ήδη φτάσει στα αυτιά Μου; Δεν γνωρίζετε ότι η αδικία σας έχει ήδη λερώσει τα άγια άμφια της δικαιοσύνης Μου; Δεν γνωρίζετε ότι η ανυπακοή σας έχει ήδη προκαλέσει τον ορμητικό θυμό Μου; Δεν γνωρίζετε ότι εδώ και καιρό Με έχετε αφήσει να βράζω από θυμό και έχετε δοκιμάσει την υπομονή Μου; Δεν γνωρίζετε ότι έχετε ήδη κουρελιάσει τη σάρκα Μου; Έχω αντέξει έως τώρα, τόσο που δεν μπορώ να κρατήσω άλλο τον θυμό Μου, δεν είμαι τόσο ανεκτικός απέναντί σας πλέον. Δεν γνωρίζετε ότι οι κακές σας πράξεις έχουν ήδη φτάσει στα μάτια Μου και οι κραυγές Μου έχουν ήδη φτάσει στα αυτιά του Πατέρα Μου; Πώς θα μπορούσε να σας επιτρέψει να Μου συμπεριφέρεστε έτσι; Μήπως κάποιο από τα έργα που κάνω σ’ εσάς δεν είναι για χάρη σας; Ωστόσο, ποιος από εσάς έχει αγαπήσει πιο πολύ το έργο το δικό Μου, του Ιεχωβά; Θα μπορούσα να είμαι άπιστος στο θέλημα του Πατέρα Μου, γιατί είμαι αδύναμος και λόγω της αγωνίας που έχω περάσει; Δεν κατανοείτε την καρδιά Μου; Σας μιλώ όπως μίλησε ο Ιεχωβά. Μήπως δεν έχω εγκαταλείψει τόσα πολλά για εσάς; Παρόλο που είμαι πρόθυμος να περάσω όλη αυτήν την ταλαιπωρία για χάρη του έργου του Πατέρα Μου, πώς μπορείτε να ελευθερωθείτε από την παίδευση που φέρνω σ’ εσάς ως αποτέλεσμα των δεινών Μου; Δεν έχετε απολαύσει τόσα πολλά από Εμένα; Σήμερα, έχω σταλεί σ’ εσάς από τον Πατέρα Μου. Δεν γνωρίζετε ότι απολαμβάνετε πολύ περισσότερα από τα γενναιόδωρα λόγια Μου; Δεν γνωρίζετε ότι η ζωή Μου ανταλλάχθηκε με τη ζωή σας και με τα πράγματα που απολαμβάνετε; Δεν γνωρίζετε ότι ο Πατέρας Μου χρησιμοποίησε τη ζωή Μου για να πολεμήσει τον Σατανά, κι επίσης σάς έδωσε τη ζωή Μου, κάνοντάς σας να λάβετε τα εκατονταπλάσια και επιτρέποντάς σας να αποφύγετε τόσους πολλούς πειρασμούς; Δεν γνωρίζετε ότι μόνο διαμέσου του έργου Μου απαλλαχθήκατε από πολλούς πειρασμούς και από πολλές σκληρές παιδεύσεις; Δεν γνωρίζετε ότι μόνο εξαιτίας Μου ο Πατέρας Μου σας επιτρέπει να περνάτε καλά έως σήμερα; Πώς μπορούν οι καρδιές σας να παραμένουν σκληρές σήμερα, σαν να έχουν γίνει ανάλγητες; Πώς θα μπορούσε το κακό που διαπράττετε σήμερα να ξεφύγει την ημέρα της οργής που θα ακολουθήσει της αναχώρησής Μου από τη γη; Πώς θα μπορούσα να επιτρέψω σε όσους είναι τόσο σκληρόκαρδοι να ξεφύγουν από τον θυμό του Ιεχωβά;

Απόσπασμα από «Όσοι αποτελούνται από σάρκα δεν μπορούν να ξεφύγουν από την ημέρα της οργής» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

84. Εσείς, μικρά βρομερά σκουλήκια, κλέβετε προσφορές από το θυσιαστήριό Μου, του Ιεχωβά· κάνοντάς το αυτό, μπορείτε να σώσετε τα κατεστραμμένα, αποτυχημένα ονόματά σας για να γίνετε ο εκλεκτός λαός του Ισραήλ; Είστε ξεδιάντροποι φουκαράδες! Αυτές οι θυσίες στο θυσιαστήριο προσφέρθηκαν σ’ Εμένα από ανθρώπους προς έκφραση καλών συναισθημάτων από εκείνους που Με σέβονται. Προορίζονται για τον έλεγχό Μου και τη χρήση Μου. Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν να Μου ληστεύεις τα μικρά τρυγόνια που έδωσαν οι άνθρωποι; Δεν φοβάσαι ότι θα γίνεις σαν τον Ιούδα; Δεν φοβάσαι ότι η χώρα σου θα γίνει λουτρό αίματος; Ξεδιάντροπε! Νομίζεις ότι τα τρυγόνια που προσφέρθηκαν από τους ανθρώπους είναι για να ταΐσουν την κοιλιά σου, σκουλήκι; Ό,τι σου έδωσα, είναι αυτό που με χαρά και προθυμία σού έδωσα· ό,τι δεν σου έδωσα, είναι στη διάθεσή Μου και δεν μπορείς να κλέβεις τις προσφορές Μου. Εκείνος που εργάζεται είμαι Εγώ, ο Ιεχωβάς, ο Κύριος της δημιουργίας, και το ότι οι άνθρωποι προσφέρουν θυσίες, το κάνουν για Μένα. Πιστεύεις ότι είναι αποζημίωση για το τρέξιμό σου δεξιά κι αριστερά; Στ’ αλήθεια, είσαι ξεδιάντροπος! Για ποιον τρέχεις δεξιά κι αριστερά; Για τον εαυτό σου δεν το κάνεις; Γιατί κλέβεις τις θυσίες Μου; Γιατί κλέβεις δικά Μου χρήματα; Δεν είσαι γιος του Ιούδα του Ισκαριώτη; Οι θυσίες Μου, οι θυσίες του Ιεχωβά, πρέπει να απολαμβάνονται από τους ιερείς. Είσαι ιερέας; Τολμάς αυτάρεσκα να τρως τις θυσίες Μου και τις τοποθετείς ακόμα και στο τραπέζι. Δεν αξίζεις τίποτα! Ανάξιε φουκαρά! Το πυρ Μου, το πυρ του Ιεχωβά, θα σε κατακάψει!

Απόσπασμα από «Όταν τα φύλλα που πέφτουν επιστρέψουν στις ρίζες τους, θα μετανιώσεις για όλα τα κακά που έκανες» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

85. Μπορεί όλα τα χρόνια της πίστης σου στον Θεό, να μην έχεις καταραστεί κανέναν ούτε και να έχεις διαπράξει κάτι κακό, ωστόσο στη συσχέτισή σου με τον Χριστό δεν μπορείς να λες την αλήθεια, να ενεργείς ειλικρινά ή να υπακούς στον λόγο του Χριστού· τότε λέω ότι είσαι ο πιο μοχθηρός και κακός άνθρωπος στον κόσμο. Μπορεί να είσαι ιδιαίτερα εγκάρδιος και πιστός στους συγγενείς, τους φίλους, τη σύζυγο (ή τον σύζυγό σου), τους γιους και τις κόρες σου και τους γονείς σου και ποτέ δεν επωφελείσαι από τους άλλους, όμως αν δεν μπορείς να είσαι σε σύμπνοια και συμφιλιωμένος με τον Χριστό, τότε ακόμη κι αν δαπανήσεις όλο σου το είναι για να ανακουφίσεις τους γείτονές σου ή έχεις φροντίσει καλά τον πατέρα, τη μητέρα και τα μέλη του νοικοκυριού σου, λέω ότι εξακολουθείς να είσαι κακός και επιπλέον γεμάτος πονηρά κόλπα. Μη νομίζεις ότι είσαι συμβατός με τον Χριστό απλά και μόνο επειδή τα πηγαίνεις καλά με τους άλλους ή κάνεις κάποιες καλές πράξεις. Πιστεύεις ότι η φιλανθρωπική σου πρόθεση μπορεί να υφαρπάξει μια ευλογία από τον Ουρανό; Πιστεύεις ότι κάποιες καλές πράξεις που κάνεις μπορούν να υποκαταστήσουν την υπακοή σου; Κανείς σας δεν μπορεί να δεχτεί την αντιμετώπιση και το κλάδεμα κι όλοι σας δυσκολεύεστε να αποδεχθείτε την κανονική ανθρώπινη φύση του Χριστού. Ωστόσο, συνεχώς διατυμπανίζετε την υπακοή σας στον Θεό. Μια τέτοια πίστη σαν τη δική σας θα επιφέρει μια κατάλληλη ανταπόδοση. Σταματήστε να βαυκαλίζεστε με φανταχτερές ψευδαισθήσεις και να επιθυμείτε να δείτε τον Χριστό, γιατί είστε πολύ μικροί στο ανάστημα, τόσο που δεν είστε καν αντάξιοι να Τον δείτε. Όταν αποβάλεις πλήρως την επαναστατικότητά σου και μπορέσεις να είσαι συμφιλιωμένος με τον Χριστό, τότε ο Θεός με φυσικό τρόπο θα σου εμφανιστεί. Αν πας να δεις τον Θεό χωρίς να υποστείς κλάδεμα ή κρίση, τότε σίγουρα θα γίνεις πολέμιος του Θεού προορισμένος για την καταστροφή. Η φύση του ανθρώπου είναι εγγενώς εχθρική προς τον Θεό, επειδή όλοι οι άνθρωποι έχουν υποβληθεί στην πιο βαθιά διαφθορά από τον Σατανά. Αν ο άνθρωπος προσπαθήσει να συσχετιστεί με τον Θεό ενόσω βρίσκεται στη δική του διαφθορά, είναι σίγουρο ότι τίποτα καλό δεν μπορεί να προέλθει απ’ αυτό. Όλες οι πράξεις και τα λόγια του ανθρώπου σίγουρα θα εκθέτουν συνεχώς τη διαφθορά του και κατά τη συσχέτισή του με τον Θεό, η επαναστατικότητά του θα αποκαλυφθεί από κάθε άποψη. Ο άνθρωπος επομένως, εν αγνοία του, αντιτίθεται στον Χριστό, εξαπατά τον Χριστό και απορρίπτει τον Χριστό· όταν συμβεί αυτό, ο άνθρωπος θα είναι σε ακόμη πιο επισφαλή κατάσταση και αν συνεχιστεί αυτό, θα υποβληθεί σε τιμωρία.

Απόσπασμα από «Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

86. Έχω εκφράσει τόσα πολλά λόγια κι επίσης, έχω εκφράσει το θέλημά Μου και τη διάθεσή Μου κι ακόμα κι έτσι, οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι ανίκανοι να Με γνωρίσουν και να πιστέψουν σ’ Εμένα. Ή, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι ακόμα ανίκανοι να Με υπακούσουν. Όσοι ζουν στη Βίβλο, όσοι ζουν εν μέσω του νόμου, αυτοί που ζουν στον σταυρό, αυτοί που ζουν σύμφωνα με το δόγμα, αυτοί που ζουν ανάμεσα στο έργο που κάνω σήμερα· ποιοι από αυτούς συμβαδίζουν μαζί Μου; Σκέφτεστε μόνο να λαμβάνετε ευλογίες και ανταμοιβές και ποτέ δεν έχετε σπαταλήσει ούτε μια σκέψη για το πώς να συμβαδίζετε μαζί Μου ή για το πώς να αποφύγετε να είστε εχθρικοί απέναντί Μου. Είμαι τόσο απογοητευμένος από εσάς, γιατί σας έδωσα τόσα πολλά, όμως πήρα τόσα λίγα από σας. Την εξαπάτησή σας, την αλαζονεία σας, την απληστία σας, τις υπερβολικές επιθυμίες σας, την προδοσία σας, την ανυπακοή σας· ποιο από αυτά θα μπορούσε να ξεφύγει της προσοχής Μου; Με δολιεύεστε, Με κοροϊδεύετε, Με προσβάλετε, Με εξαπατάτε, έχετε απαιτήσεις από Εμένα, Μου αποσπάτε θυσίες εκβιαστικά· πώς θα μπορούσε αυτή η κακομεταχείριση να ξεφύγει από την τιμωρία Μου; Η διάπραξη του κακού από εσάς αποτελεί απόδειξη της εχθρότητάς σας εναντίον Μου και αποδεικνύει την ασυμβατότητά σας μ’ Εμένα. Καθένας από εσάς πιστεύει για λογαριασμό του ότι συμβαδίζει απόλυτα μαζί Μου, αλλά αν συμβαίνει αυτό, τότε σε ποιον απευθύνονται τέτοιες αδιάσειστες αποδείξεις; Πιστεύετε για τον εαυτό σας ότι κατέχετε την απόλυτη ειλικρίνεια και αφοσίωση σ’ Εμένα. Νομίζετε ότι είστε τόσο ευγενικοί, τόσο συμπονετικοί κι έχετε αφιερώσει τόσα πολλά σ’ Εμένα. Πιστεύετε ότι έχετε κάνει αρκετά για Εμένα. Αλλά έχετε συγκρίνει ποτέ αυτές τις πεποιθήσεις με τη δική σας συμπεριφορά; Λέω ότι είστε πολύ αλαζονικοί, πολύ άπληστοι, πολύ επιπόλαιοι· τα κόλπα με τα οποία Με ξεγελάτε είναι πολύ έξυπνα και έχετε πολλές αξιοκαταφρόνητες προθέσεις και αξιοκαταφρόνητες μεθόδους. Η αφοσίωσή σας είναι υπερβολικά πενιχρή, η τιμιότητά σας είναι πάρα πολύ ασήμαντη και η συνείδηση σας είναι ακόμη περισσότερο ελλιπής. Υπάρχει πάρα πολύ μοχθηρία στις καρδιές σας και κανείς δεν εξαιρείται από αυτήν, ούτε κι Εγώ. Με κλείνετε έξω για χάρη των παιδιών σας ή του συζύγου σας ή της δικής σας αυτοσυντήρησης. Αντί να φροντίζετε για Εμένα, νοιάζεστε για την οικογένειά σας, τα παιδιά σας, την κοινωνική σας θέση, το μέλλον σας και τη δική σας ικανοποίηση. Πότε σκεφτήκατε για Εμένα όταν μιλούσατε ή ενεργούσατε; Όταν ο καιρός είναι κρύος, οι σκέψεις σας στρέφονται στα παιδιά σας, στον σύζυγό σας, στη σύζυγό σας ή στους γονείς σας. Ούτε όταν ο καιρός είναι ζεστός δεν έχω θέση στις σκέψεις σας. Όταν εκτελείς το καθήκον σου, σκέφτεσαι τα δικά σου συμφέροντα, την προσωπική σου ασφάλεια, τα μέλη της οικογένειάς σου. Τι έκανες ποτέ που να ήταν για Εμένα; Πότε σκέφτηκες Εμένα; Πότε αφιέρωσες τον εαυτό σου, με όποιο κόστος, σ’ Εμένα και στο έργο Μου; Πού είναι η απόδειξη της συμβατότητάς σου μ’ Εμένα; Πού είναι η πραγματικότητα της πίστης σου σ’ Εμένα; Πού είναι η πραγματικότητα της υπακοής σου σ’ Εμένα; Πότε οι προθέσεις σου δεν έγιναν για χάρη της απόκτησης των ευλογιών Μου; Με κοροϊδεύετε και Με εξαπατάτε, παίζετε με την αλήθεια και αποκρύπτετε την ύπαρξη της αλήθειας και προδίδετε την ουσία της αλήθειας. Βάζετε τον εαυτό σας σε τέτοια έχθρα μ’ Εμένα, έτσι τι σας περιμένει στο μέλλον; Απλώς επιδιώκετε τη συμβατότητα μ’ έναν ασαφή Θεό και απλώς επιδιώκετε μια ασαφή πίστη, όμως δεν συμβαδίζετε με τον Χριστό. Άραγε, μήπως η δική σας μοχθηρία δεν θα λάβει την ίδια ανταπόδοση όπως αυτή που αξίζει στους πονηρούς; Εκείνη την ώρα, θα συνειδητοποιήσετε ότι κανένας απ’ όσους δεν συμβαδίζουν με τον Χριστό δεν μπορεί να ξεφύγει από την ημέρα της οργής και θα ανακαλύψετε τι είδους ανταπόδοση θα επέλθει σε όσους βρίσκονται σε εχθρότητα με τον Χριστό.

Απόσπασμα από «Θα πρέπει να αναζητήσεις την οδό της σύμπνοιας με τον Χριστό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

87. Όλοι σας χαίρεστε να λαμβάνετε ανταμοιβές ενώπιον του Θεού και να γίνεστε αντικείμενο της εύνοιας Του στα μάτια Του. Αυτό είναι ευχή όλων, αφότου ξεκινούν να έχουν πίστη στον Θεό, διότι ο άνθρωπος προσπαθεί ολόψυχα για υψηλότερα πράγματα και κανείς δεν είναι πρόθυμος να μένει πίσω από τους υπόλοιπους. Αυτός είναι ο τρόπος του ανθρώπου. Ακριβώς για τον λόγο αυτό, πολλοί ανάμεσά σας προσπαθούν συνεχώς να κερδίσουν την εύνοια του Θεού στον ουρανό, αλλά στην πραγματικότητα, η πίστη και η ειλικρίνεια σας προς τον Θεό είναι κατά πολύ μικρότερες από την πίστη και την ειλικρίνεια προς τον εαυτό σας. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή δεν αναγνωρίζω καθόλου την πίστη σας στον Θεό, και επιπλέον αρνούμαι την ύπαρξη του Θεού που υπάρχει στις καρδιές σας. Δηλαδή, ο Θεός που λατρεύετε εσείς, ο αόριστος Θεός που εσείς θαυμάζετε, δεν υπάρχει καθόλου. Ο λόγος που μπορώ να θέσω αυτό τόσο απόλυτα είναι ότι βρίσκεστε πολύ μακριά από τον αληθινό Θεό. Ο λόγος που έχετε πίστη οφείλεται στην ύπαρξη ενός ειδώλου μέσα στις καρδιές σας, και όσο για Εμένα, τον Θεό που εμφανίζεται στα μάτια σας ως ούτε μεγάλος ούτε μικρός, το μόνο που κάνετε είναι να Με αναγνωρίζετε με τα λόγια. Όταν μιλώ για τη μεγάλη απόσταση σας από τον Θεό, αναφέρομαι στο πόσο απέχετε από τον αληθινό Θεό, ενώ τον αόριστο Θεό φαίνεται να είναι σε απόσταση αναπνοής. Όταν λέω «δεν είναι μεγάλος», αναφέρομαι στο πώς ο Θεός που εσείς πιστεύετε σήμερα φαίνεται να είναι απλώς ένας άνθρωπος χωρίς μεγάλες ικανότητες· ένας άνθρωπος όχι πολύ υψηλός. Και όταν λέω «δεν είναι μικρός» αυτό σημαίνει ότι, παρόλο που αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να καλέσει τον άνεμο και να διατάζει τη βροχή, είναι εντούτοις σε θέση να καλέσει το Πνεύμα του Θεού για να κάνει έργο που κλονίζει τον ουρανό και τη γη, αφήνοντας τον άνθρωπο τελείως σε σύγχυση. Φαινομενικώς, όλοι σας φαίνεται να είστε πολύ υπάκουοι σε αυτόν τον Χριστό στη γη, όμως στην ουσία κανείς σας δεν έχει πίστη προς Αυτόν, ούτε Τον αγαπάτε. Αυτό που εννοώ είναι ότι αυτός στον οποίο πιστεύετε αληθινά είναι αυτός ο αόριστος Θεός στα συναισθήματά σας, και αυτός που πραγματικά αγαπάτε είναι ο Θεός που λαχταράτε μέρα και νύχτα, όμως δεν τον έχετε δει ποτέ από κοντά. Όσο για αυτόν τον Χριστό, η πίστη σας είναι απλώς μηδαμινή, και η αγάπη σας για Αυτόν δεν είναι τίποτα. Πίστη σημαίνει πεποίθηση και εμπιστοσύνη· αγάπη σημαίνει λατρεία και θαυμασμό στην καρδιά, ποτέ αποχωρισμό. Όμως η πίστη σας και η αγάπη για τον σημερινό Χριστό υπολείπονται κατά πολύ αυτού. Όταν πρόκειται για την πίστη, πώς έχετε πίστη σε Αυτόν; Όταν πρόκειται για την αγάπη, με ποιο τρόπο Τον αγαπάτε; Απλώς δεν κατανοείτε καθόλου τη διάθεσή Του, ακόμα λιγότερο γνωρίζετε την ουσία Του, άρα πώς γίνεται να έχετε πίστη σε Αυτόν; Πού είναι η πραγματικότητα της πίστης σας σε Αυτόν; Πώς τον αγαπάτε; Πού είναι η πραγματικότητα της αγάπης σας για Εκείνον;

Απόσπασμα από «Πώς να γνωρίσετε τον Θεό στη γη» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

88. Πριν δείτε τον Ιησού, δηλαδή πριν δείτε τον ενσαρκωμένο Θεό, θα κάνετε πολλές σκέψεις, για παράδειγμα, σχετικά με την εμφάνιση του Ιησού, τον τρόπο ομιλίας Του, τον τρόπο ζωής Του και ούτω καθεξής. Ωστόσο, όταν πραγματικά Τον δείτε, οι σκέψεις σας θα αλλάξουν γρήγορα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Θέλετε να μάθετε; Ενώ η σκέψη του ανθρώπου πράγματι δεν μπορεί να παραβλεφθεί, είναι πολύ πιο ανυπόφορο για τον άνθρωπο να αλλάξει την ουσία του Χριστού. Θεωρείτε τον Χριστό ως αθάνατο ή έναν σοφό, αλλά κανείς δεν σκέφτεται τον Χριστό σαν κανονικό άνθρωπο που διακατέχεται από θεία ουσία. Επομένως, πολλοί από αυτούς που επιθυμούν διακαώς, μέρα και νύχτα, να δουν τον Θεό, είναι στην πραγματικότητα εχθροί του Θεού και ασύμβατοι με τον Θεό. Δεν είναι λάθος αυτό από την πλευρά του ανθρώπου; Ακόμα και τώρα, εξακολουθείτε να νομίζετε ότι η πίστη και η αφοσίωσή σας είναι αρκετές για να σας καταστήσουν άξιους να δείτε το πρόσωπο του Χριστού, αλλά σας προτρέπω να εξοπλιστείτε με πιο πρακτικά πράγματα! Διότι στο παρελθόν, παρόν και μέλλον, πολλοί από εκείνους που έρχονται σε επαφή με τον Χριστό, έχουν αποτύχει ή θα αποτύχουν· όλοι τους παίζουν τον ρόλο των Φαρισαίων. Ποιος είναι ο λόγος της αποτυχίας σας; Ακριβώς επειδή στις αντιλήψεις σας υπάρχει ένας μεγαλειώδης και θαυμαστός Θεός. Αλλά η αλήθεια δεν είναι όπως την θέλει ο άνθρωπος. Όχι μόνο ο Χριστός δεν είναι μεγαλειώδης, αλλά είναι και ιδιαίτερα μικρός· όχι μόνον είναι άνθρωπος, αλλά είναι κι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Όχι μόνο δεν μπορεί να ανεβαίνει στον ουρανό, αλλά ούτε και μπορεί να κινείται ελεύθερα στη γη. Έτσι, οι άνθρωποι Τον αντιμετωπίζουν σαν έναν συνηθισμένο άνθρωπο, Του συμπεριφέρονται αδιάφορα όταν είναι μαζί Του και μιλάνε απρόσεκτα σ’ Αυτόν, ενώ ακόμα περιμένουν την έλευση του «αληθινού Χριστού». Θεωρείτε τον Χριστό που έχει έρθει ήδη έναν συνηθισμένο άνθρωπο, και τον λόγο Του ως εκείνον ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν έχετε λάβει τίποτα από τον Χριστό και, αντ’ αυτού, έχετε εντελώς εκθέσει την ασχήμια σας στο φως.

Απόσπασμα από «Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

89. Πριν από την επαφή με τον Χριστό, μπορεί να πιστεύεις ότι η διάθεσή σου έχει εντελώς αλλάξει, ότι είσαι ένας πιστός ακόλουθος του Χριστού και ότι είσαι πολύ άξιος να λάβεις τις ευλογίες του Χριστού. Επιπλέον, καθώς έχεις διανύσει πολλούς δρόμους, έχεις κάνει μεγάλο έργο κι έχεις αποφέρει πολλούς καρπούς, πιστεύεις ότι πρέπει να είσαι αυτός που θα λάβει το στεφάνι στο τέλος. Ωστόσο, υπάρχει μια αλήθεια που μπορεί να μη γνωρίζεις: Η διεφθαρμένη διάθεση κι η παρακοή κι η αντίσταση του ανθρώπου εκτίθενται όταν βλέπει τον Χριστό, κι η παρακοή κι η αντίσταση που εκτίθενται εκείνη τη στιγμή, εκτίθενται πιο απόλυτα και πληρέστερα απ’ ό, τι σε κάθε άλλη. Ο Χριστός είναι ο Υιός του ανθρώπου – ο Υιός του ανθρώπου που κατέχει κανονική ανθρώπινη φύση - γι’ αυτό ο άνθρωπος ούτε Τον τιμά ούτε Τον σέβεται. O Θεός ζει στη σάρκα, γι’ αυτό η παρακοή του ανθρώπου έρχεται στο φως λεπτομερώς και έντονα. Λέω, λοιπόν, ότι η έλευση του Χριστού έχει φέρει στο φως όλη την παρακοή της ανθρωπότητας και έχει φανερώσει εντελώς τη φύση του ανθρώπινου γένους. Αυτό ονομάζεται «δελεάζοντας μια τίγρη να κατεβεί απ’ το βουνό» και «δελεάζοντας έναν λύκο να βγει έξω από τη σπηλιά». Τολμάς να πεις ότι είσαι πιστός στον Θεό; Τολμάς να πεις ότι δείχνεις απόλυτη υπακοή στον Θεό; Τολμάς να πεις ότι δεν είσαι επαναστάτης; Κάποιοι θα πουν: Κάθε φορά που ο Θεός δημιουργεί ένα νέο περιβάλλον για μένα, πάντα υποτάσσομαι χωρίς να παραπονιέμαι. Επιπλέον, δεν κατέχω καμιά αντίληψη για τον Θεό. Κάποιοι θα πουν: Οτιδήποτε μου αναθέτει ο Θεός, το εκτελώ κατά το καλύτερο δυνατό και δεν είμαι ποτέ αμελής. Τότε, σας ρωτώ αυτό: Μπορείτε να είστε συμβατοί με τον Χριστό όταν ζείτε μαζί μ’ Εκείνον; Και για πόσο καιρό θα είστε συμβατοί μαζί Του; Μια μέρα; Δύο ημέρες; Μία ώρα; Δύο ώρες; Η πίστη σας μπορεί να είναι πράγματι αξιέπαινη, αλλά δεν έχετε μεγάλη σταθερότητα. Όταν ζεις αληθινά με τον Χριστό, η αυταρέσκειά σου κι υπεροψία σου θα εκτεθούν σταδιακά μέσα από τα λόγια και τις πράξεις σου, όπως κι οι υπερβολικές σου επιθυμίες, η νοοτροπία ανυπακοής που έχεις και η δυσαρέσκειά σου φυσικά θα αποκαλυφθούν. Τέλος, η αλαζονεία σου θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη, κι όταν γίνεις τόσο ασύμβατος με τον Χριστό όσο το νερό με τη φωτιά, τότε η φύση σου θα αποκαλυφθεί ολοκληρωτικά. Εκείνη την ώρα, οι αντιλήψεις σου δεν μπορούν πλέον να κρύβονται. Επίσης, οι διαμαρτυρίες σου θα εκφραστούν αυθόρμητα κι η ευτελής ανθρώπινη φύση σου θα εκτεθεί πλήρως. Ωστόσο, ακόμα και τότε, συνεχίζεις να αποκηρύσσεις τη δική σου επαναστατικότητα, ενώ πιστεύεις ότι ένας τέτοιος Χριστός δεν είναι εύκολο να γίνει αποδεκτός κι ότι είναι υπερβολικά αυστηρός με τον άνθρωπο κι ότι θα υποτασσόσουν εξ ολοκλήρου αν ήταν ένας ευγενικότερος Χριστός. Πιστεύετε ότι υπάρχει πάντα ένας δίκαιος λόγος για την εξέγερσή σας, και ότι επαναστατείτε εναντίον Του μόνον όταν ο Χριστός σάς έχει οδηγήσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Ποτέ δεν έχετε αναλογιστεί ότι έχετε αποτύχει στο να θεωρείτε τον Χριστό Θεό και στην πρόθεση σας να Τον υπακούσετε. Αντίθετα, πεισματικά επιμένεις ο Χριστός να ενεργεί σύμφωνα με την επιθυμία σου και από τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε ένα πράγμα που να έχει γίνει έτσι, πιστεύεις ότι Εκείνος δεν είναι Θεός, αλλά άνθρωπος. Δεν υπάρχουν πολλοί από εσάς που Τον αντιμετωπίζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο; Σε ποιον πιστεύετε εν τέλει; Και πώς κάνετε την αναζήτηση;

Απόσπασμα από «Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

90. Πάντα επιθυμείτε να δείτε τον Χριστό, αλλά σας προτρέπω να μην έχετε τόση μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σας· ο καθένας μπορεί να δει τον Χριστό, αλλά λέω ότι κανένας δεν είναι κατάλληλος να δει τον Χριστό. Επειδή η φύση του ανθρώπου είναι γεμάτη από το κακό, την αλαζονεία και την επανάσταση, τη στιγμή που θα δεις τον Χριστό, η φύση σου θα σε καταστρέψει και θα σε καταδικάσει σε θάνατο. Η συσχέτισή σου με έναν αδελφό (ή μια αδελφή) μπορεί να μην δείχνει πολλά για σένα, αλλά δεν είναι τόσο απλό όταν συσχετίζεσαι με τον Χριστό. Οποιαδήποτε στιγμή, οι αντιλήψεις σου μπορεί να ριζωθούν, η αλαζονεία σου να αρχίσει να ανθίζει κι η επανάστασή σου να φέρει σύκα. Πώς μπορείς εσύ με τέτοια ανθρώπινη φύση να είσαι κατάλληλος να συσχετιστείς με τον Χριστό; Είσαι πράγματι ικανός να Τον αντιμετωπίζεις ως Θεό κάθε στιγμή της κάθε μέρας; Θα έχεις αληθινά την πραγματικότητα της υποταγής στον Θεό; Λατρεύετε τον μεγαλειώδη Θεό μέσα στις καρδιές σας ως Ιεχωβά, ενώ θεωρείτε τον ορατό Χριστό άνθρωπο. Η λογική σας είναι κατωτάτου επιπέδου κι η ανθρώπινη φύση σας υπερβολικά ευτελής! Είστε ανίκανοι να θεωρείτε για πάντα τον Χριστό Θεό. Απλώς Τον κρατάτε γερά και Τον λατρεύετε ως Θεό περιστασιακά, όταν εσείς θέλετε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέω ότι δεν είστε πιστοί του Θεού, αλλά συνεργοί αυτών οι οποίοι πολεμούν τον Χριστό. Ακόμα κι οι άνθρωποι που δείχνουν καλοσύνη σε άλλους ανταμείβονται, όμως ο Χριστός, που έχει επιτελέσει τέτοιο έργο ανάμεσά σας, δεν έχει δεχτεί ούτε την αγάπη ούτε την ανταμοιβή και υποταγή από τον άνθρωπο. Δεν είναι κάτι το λυπηρό;

Απόσπασμα από «Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

91. Η θεϊκή φύση του Χριστού είναι ανώτερη από κάθε άνθρωπο, επομένως Αυτός είναι η ανώτερη εξουσία όλων των δημιουργημένων όντων. Η εξουσία αυτή είναι η θεϊκή Του φύση, δηλαδή η διάθεση και το Είναι του Θεού του ίδιου, κάτι που καθορίζει την ταυτότητά Του. Επομένως, ανεξάρτητα από το πόσο κανονική είναι η ανθρώπινη φύση Του, είναι αδιαμφισβήτητο πως έχει την ταυτότητα του Θεού του ίδιου· ανεξάρτητα από την οπτική από την οποία μιλάει και από το πώς υπακούει στο θέλημα του Θεού, δεν μπορεί να ειπωθεί πως δεν είναι ο Θεός ο ίδιος. Οι ανόητοι και οι αδαείς συχνά εκλαμβάνουν την κανονική ανθρώπινη φύση του Χριστού ως ατέλεια. Ανεξαρτήτως του τρόπου που εκφράζει και αποκαλύπτει το Είναι της θεϊκής Του φύσης, ο άνθρωπος είναι ανίκανος ν’ αναγνωρίσει πως Αυτός είναι ο Χριστός. Επιπλέον, όσο περισσότερο ο Χριστός επιδεικνύει την υπακοή και την ταπεινότητά Του, τόσο περισσότερο Τον υποτιμούν οι ανόητοι άνθρωποι. Υπάρχουν ακόμα κι αυτοί που υιοθετούν μια στάση αποκλεισμού και περιφρόνησης απέναντι Του, ενώ τοποθετούν εκείνους τους «σπουδαίους ανθρώπους» με την υψηλή εικόνα στο τραπέζι προς προσκύνημα. Η αντίσταση και η παρακοή του ανθρώπου προς τον Θεό προέρχονται από το γεγονός πως η υπόσταση του ενσαρκωμένου Θεού παραδίνεται στο θέλημα του Θεού, καθώς και από την κανονική ανθρώπινη φύση του Χριστού. Εδώ βρίσκεται η πηγή της αντίστασης και της παρακοής του ανθρώπου στον Θεό. Εάν ο Χριστός δεν είχε το παρουσιαστικό της ανθρώπινης φύσης Του και δεν αναζητούσε το θέλημα του Θεού Πατέρα από τη σκοπιά ενός δημιουργημένου όντος, αλλά αντιθέτως τον διακατείχε μια υπερανθρώπινη φύση, τότε πιθανόν να μην υπήρχε παρακοή σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Ο λόγος που ο άνθρωπος είναι πάντα διατεθειμένος να πιστεύει σε έναν αόρατο Θεό στον ουρανό είναι επειδή ο Θεός στον ουρανό δεν έχει ανθρώπινη φύση και ούτε μία από τις ιδιότητες ενός δημιουργημένου όντος. Έτσι, ο άνθρωπος πάντοτε τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση προς Αυτόν, ενώ διατηρεί μια στάση περιφρόνησης προς τον Χριστό.

Απόσπασμα από «Η υπόσταση του Χριστού είναι η υποταγή στο θέλημα του Επουράνιου Πατέρα» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

92. Όσον αφορά την πίστη, πολλοί μπορεί να πιστεύουν ότι ακολουθούν τον Θεό επειδή έχουν πίστη, αλλιώς δεν θα άντεχαν τέτοιο πόνο. Σε ρωτώ, λοιπόν το εξής: Γιατί, λοιπόν, ποτέ δεν σέβεσαι παρόλο που πιστεύεις στην ύπαρξη Του; Γιατί, λοιπόν, δεν έχεις κανένα φόβο για τον Θεό στην καρδιά σου εάν πιστεύεις στην ύπαρξή Του; Αποδέχεσαι ότι ο Χριστός είναι η ενσάρκωση του Θεού, γιατί λοιπόν τρέφεις τόση περιφρόνηση προς Αυτόν; Γιατί συμπεριφέρεσαι με τόση ασέβεια προς Αυτόν; Γιατί Τον κρίνεις ανοιχτά; Γιατί πάντα γίνεσαι αδιάκριτος σχετικά με το πού βρίσκεται; Γιατί δεν υποτάσσεσαι στις διευθετήσεις Του; Γιατί δεν ενεργείς σύμφωνα με τον λόγο Του; Γιατί Τον εκβιάζεις και κλέβεις τις προσφορές Του; Γιατί μιλάς εκ μέρους του Χριστού; Γιατί κρίνεις το κατά πόσον το έργο και ο λόγος Του είναι σωστά; Γιατί τολμάς να Τον βλασφημείς πίσω από την πλάτη Του; Αυτά κι άλλα πολλά στοιχειοθετούν την πίστη σας;

Κάθε μέρος της ομιλίας και της συμπεριφοράς σας αποκαλύπτει τα στοιχεία της απιστίας στον Χριστό, που φέρετε μέσα σας. Τα κίνητρα κι οι στόχοι σας σε ό,τι κάνετε διαπνέονται από την απιστία· ακόμη κι εκείνη η αίσθηση που εκπορεύεται από το βλέμμα στα μάτια σας είναι μολυσμένη με αυτά τα στοιχεία. Με άλλα λόγια, καθένας από σας, κάθε λεπτό της ημέρας, φέρνει μαζί του στοιχεία απιστίας. Αυτό σημαίνει ότι, κάθε στιγμή, κινδυνεύετε να προδώσετε τον Χριστό, γιατί το αίμα που κυλά μέσα στο σώμα σας είναι εμποτισμένο με την απιστία προς τον ενσαρκωμένο Θεό. Επομένως, λέω ότι τα ίχνη που αφήνετε στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό δεν είναι σημαντικά. Το ταξίδι σας στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό δεν γίνεται με σταθερά βήματα και, αντ’ αυτού, απλώς κινείστε μηχανικά. Είστε πάντα επιφυλακτικοί προς τον λόγο του Χριστού και δεν μπορείτε να τον κάνετε αμέσως πράξη. Αυτός είναι ο λόγος που δεν πιστεύετε στον Χριστό κι όλες οι αντιλήψεις που διαρκώς έχετε γι’ Αυτόν είναι άλλος ένας λόγος που δεν πιστεύετε στον Χριστό. Ο διαρκής σκεπτικισμός για το έργο του Χριστού, το ότι δεν λαμβάνετε υπόψιν τον λόγο του Χριστού, το ότι έχετε άποψη για οποιοδήποτε έργο γίνεται από τον Χριστό και το ότι δεν είστε σε θέση να το κατανοήσετε σωστά, το ότι δυσκολεύεστε να αφήσετε τις αντιλήψεις ανεξάρτητα από την εξήγηση που λαμβάνετε και ούτω καθεξής, όλα αυτά είναι στοιχεία της απιστίας αναμεμειγμένα στις καρδιές σας. Παρόλο που ακολουθείτε το έργο του Χριστού και ποτέ δεν μένετε πίσω, υπάρχει μεγάλη επαναστατικότητα αναμεμειγμένη στις καρδιές σας. Αυτή η επαναστατικότητα είναι μια ακαθαρσία στην πίστη σας στον Θεό. Ίσως δεν συμφωνείτε, αλλά αν δεν μπορείτε να αναγνωρίσετε τις δικές σας προθέσεις σε αυτό, τότε θα είστε σίγουρα αυτοί που θα χαθούν. Επειδή ο Θεός οδηγεί στην τελείωση μόνο εκείνους που πραγματικά πιστεύουν σε Αυτόν, και όχι εκείνους που είναι επιφυλακτικοί απέναντί Του, πόσο μάλλον όσους Τον ακολουθούν απρόθυμα, παρόλο που ποτέ δεν πίστεψαν ότι είναι Θεός.

Απόσπασμα από «Πιστεύεις αληθινά στον Θεό;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

93. Μερικοί άνθρωποι δεν χαίρονται με την αλήθεια, πολύ λιγότερο, με την κρίση. Αντίθετα, χαίρονται με τη δύναμη και τον πλούτο. Αυτά τα άτομα θεωρούνται σνομπ. Αναζητούν αποκλειστικά εκείνα τα θρησκεύματα στον κόσμο που έχουν επιρροή κι εκείνους τους πάστορες και τους δασκάλους που προέρχονται από τις ιερατικές σχολές. Παρά το γεγονός ότι δέχτηκαν την οδό της αλήθειας, παραμένουν επιφυλακτικοί και δεν είναι σε θέση να αφοσιωθούν πλήρως. Μιλούν για θυσίες προς τον Θεό, αλλά τα μάτια τους επικεντρώνονται σε μεγάλους πάστορες και δασκάλους κι ο Χριστός παραμερίζεται. Οι καρδιές τους είναι γεμάτες με φήμη, πλούτη και δόξα. Δεν πιστεύουν καθόλου ότι ένας τέτοιος ασήμαντος άνθρωπος είναι ικανός να κατακτήσει τόσους πολλούς, ότι ένας τόσο ασήμαντος είναι ικανός να οδηγήσει τους ανθρώπους στην τελείωση. Δεν πιστεύουν καθόλου ότι όλα αυτά τα μηδενικά μέσα στη σκόνη και σωρούς κοπριάς είναι τα άτομα που επιλέγονται από τον Θεό. Πιστεύουν ότι, αν αυτοί οι άνθρωποι ήταν τα αντικείμενα της σωτηρίας του Θεού, τότε ο ουρανός και η γη θα γύριζαν ανάποδα κι όλοι οι άνθρωποι θα ξεκαρδίζονταν στο γέλιο. Πιστεύουν ότι, αν ο Θεός επέλεξε κάποιους τόσο τιποτένιους για να τελειωθούν, τότε αυτοί οι μεγάλοι άντρες θα γίνονταν ο ίδιος ο Θεός. Οι αντιλήψεις τους είναι μολυσμένες με την απιστία. Πράγματι, πιο πολύ κι από την απιστία, είναι εξωφρενικά θηρία. Γιατί εκτιμούν μόνο τη θέση, το κύρος και τη δύναμη· αυτό που έχουν σε μεγάλη εκτίμηση είναι μεγάλες ομάδες και θρησκεύματα. Δεν έχουν κανένα σεβασμό για όλους εκείνους που οδηγούνται από τον Χριστό· είναι απλά προδότες που γύρισαν την πλάτη τους στον Χριστό, στην αλήθεια και στη ζωή.

Απόσπασμα από «Πιστεύεις αληθινά στον Θεό;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

94. Αυτό που θαυμάζεις δεν είναι η ταπεινοφροσύνη του Χριστού, αλλά εκείνοι οι ψεύτικοι διακεκριμένοι ποιμένες. Δεν αγαπάς το κάλλος ή τη σοφία του Χριστού, αλλά εκείνους τους φαύλους που συνδέονται με τον άθλιο κόσμο. Γελάς με τον πόνο του Χριστού, που δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι Του, αλλά θαυμάζεις αυτά τα πτώματα που αρπάζουν προσφορές και ζουν στην ακολασία. Δεν είσαι πρόθυμος να υποφέρεις μαζί με τον Χριστό, αλλά ευχαρίστως πέφτεις στην αγκαλιά εκείνων των απερίσκεπτων αντίχριστων, παρόλο που σου παρέχουν μόνο σάρκα, μόνο γράμματα και μόνο έλεγχο. Ακόμα και τώρα, η καρδιά σου εξακολουθεί να στρέφεται προς εκείνους, προς τη φήμη τους, προς το κύρος τους και προς την επιρροή τους. Κι όμως συνεχίζεις να διατηρείς μια στάση, κατά την οποία σου είναι δύσκολο να χωνέψεις το έργο του Χριστού και είσαι απρόθυμος να το αποδεχθείς. Γι’ αυτό λέω ότι δεν έχεις την πίστη που απαιτείται για να αναγνωρίσεις τον Χριστό. Ο λόγος που Τον ακολουθείς ως σήμερα είναι εξ ολοκλήρου επειδή αναγκάστηκες. Στην καρδιά σου για πάντα δεσπόζουν υπεροπτικές εικόνες· δεν μπορείς να ξεχάσεις κάθε τους λέξη και πράξη, ούτε τις γεμάτες επιρροή λέξεις και τα χέρια τους. Είναι, στην καρδιά σας, για πάντα υπέρτατοι και για πάντα ήρωες. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει για τον σύγχρονο Χριστό. Είναι για πάντα ασήμαντος στην καρδιά σου και για πάντα ανάξιος σεβασμού. Γιατί Αυτός είναι πάρα πολύ συνηθισμένος, έχει πολύ μικρή επιρροή και απέχει πολύ από την υπεροψία.

Απόσπασμα από «Πιστεύεις αληθινά στον Θεό;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

95. Επί του παρόντος, υπάρχει ακόμα μέσα σου πολλή απιστία. Προσπαθήστε επιμελώς να κοιτάξετε μέσα σας και θα βρείτε σίγουρα την απάντησή σας. Όταν βρεις την αληθινή απάντηση, τότε θα παραδεχτείς ότι δεν είσαι πιστός του Θεού, αλλά μάλλον αυτός που εξαπατά, βλασφημεί και Τον προδίδει, κι ένας άπιστος προς Εκείνον. Στη συνέχεια, θα συνειδητοποιήσεις ότι ο Χριστός δεν είναι άνθρωπος, αλλά Θεός. Όταν έρθει εκείνη η ημέρα, τότε θα αποκτήσεις φόβο Θεού, θα σεβαστείς και θα αγαπήσεις πραγματικά τον Χριστό. Προς το παρόν, η πίστη σας είναι μόνο το τριάντα τοις εκατό της καρδιάς σας, ενώ εβδομήντα τοις εκατό κατέχεται από την αμφιβολία. Κάθε πράξη που έγινε και κάθε φράση που είπε ο Χριστός μπορεί να σας προκαλέσει να διαμορφώσετε αντιλήψεις και απόψεις σχετικά μ’ Αυτόν. Αυτές οι αντιλήψεις κι οι απόψεις πηγάζουν από την πλήρη απιστία σας προς Εκείνον. Θαυμάζετε και σέβεστε μόνο τον αόρατο Θεό στον ουρανό και δεν έχετε σε υπόληψη τον ζωντανό Χριστό στη γη. Δεν είναι κι αυτή η απιστία σας; Λαχταράτε μόνο τον Θεό που επιτέλεσε έργο στο παρελθόν, αλλά δεν παραδέχεστε τον σύγχρονο Χριστό. Αυτά είναι πάντα η «πίστη» που έχει μπερδευτεί στην καρδιά σας, που δεν πιστεύει στον σύγχρονο Χριστό. Δεν σας υποτιμώ, γιατί υπάρχει πολύ απιστία μέσα σας, πάρα πολλές ακαθαρσίες μέσα σας και πρέπει να εξεταστούν. Αυτές οι ακαθαρσίες αποτελούν ένδειξη ότι δεν έχετε καθόλου πίστη· είναι ένα σημάδι της απόρριψης του Χριστού και σας χαρακτηρίζει ως προδότη του Χριστού. Είναι ένα πέπλο που καλύπτει τις γνώσεις σας για τον Χριστό, ένα εμπόδιο για να σας κερδίσει ο Χριστός, ένα εμπόδιο που δεν σας επιτρέπει να είστε σε σύμπνοια με τον Χριστό και μια απόδειξη ότι ο Χριστός δεν σας εγκρίνει.

Απόσπασμα από «Πιστεύεις αληθινά στον Θεό;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

96. Μέσα σε πολλά χρόνια έργου, έχετε δει πολλές αλήθειες, αλλά ξέρετε τι έχουν ακούσει τα αφτιά Μου; Πόσοι από εσάς είστε πρόθυμοι να αποδεχτείτε την αλήθεια; Όλοι σας πιστεύετε πως είστε πρόθυμοι να πληρώσετε το τίμημα της αλήθειας, αλλά πόσοι από εσάς έχετε υποφέρει πραγματικά για την αλήθεια; Στην καρδιά σας υπάρχει μόνο η αδικία και, ως εκ τούτου, πιστεύετε πως οποιοσδήποτε, δεν έχει σημασία ποιος μπορεί να είναι, είναι δόλιος και διεφθαρμένος. Πιστεύετε ακόμη ότι ο ενσαρκωμένος Θεός, όπως ακριβώς ένας κανονικός άνθρωπος, θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς μια ευγενική καρδιά ή καλοκάγαθη αγάπη. Ακόμη περισσότερο, πιστεύετε πως ένας ευγενής χαρακτήρας και μια φιλεύσπλαχνη, καλοπροαίρετη φύση υπάρχει μόνο εντός του Θεού στους ουρανούς. Και πιστεύετε ότι ένας τέτοιος άγιος δεν υπάρχει, και ότι μόνο το σκοτάδι και το κακό βασιλεύουν στη γη, ενώ ο Θεός είναι κάτι στο οποίο ο άνθρωπος εναποθέτει τη λαχτάρα του για το καλό και το ωραίο, μια θρυλική φιγούρα κατασκευασμένη από τον άνθρωπο. Στο μυαλό σας, ο Θεός στους ουρανούς είναι πολύ αξιόλογος, δίκαιος και μεγάλος, άξιος να Τον λατρεύουν και να Τον θαυμάζουν, αλλά αυτός ο Θεός στη γη είναι απλώς ένα υποκατάστατο και ένα όργανο του Θεού που είναι στον ουρανό. Πιστεύετε ότι αυτός ο Θεός δεν μπορεί να είναι ισοδύναμος με τον Θεό στον ουρανό, πόσο μάλλον να εξισώνεται με Αυτόν. Όταν πρόκειται για το μεγαλείο και την τιμή του Θεού, ανήκουν στη δόξα του Θεού στους ουρανούς, μα όταν πρόκειται για τη φύση και τη διαφθορά του ανθρώπου, είναι χαρακτηριστικά στα οποία ο Θεός στη γη παίζει κάποιο ρόλο. Ο Θεός στους ουρανούς είναι αιώνια ευγενής, ενώ ο Θεός στη γη είναι αιώνια ασήμαντος, αδύναμος και ανίκανος. Ο Θεός στους ουρανούς δεν υποκύπτει στο συναίσθημα, μόνο στη δικαιοσύνη, ενώ ο Θεός στη γη έχει κίνητρα μόνο εγωιστικά και χωρίς δικαιοσύνη ή λογική. Ο Θεός στους ουρανούς δεν έχει την παραμικρή ατιμία και είναι αιώνια πιστός, ενώ ο Θεός στη γη έχει πάντα μια ανέντιμη πλευρά. Ο Θεός στους ουρανούς αγαπά βαθιά τον άνθρωπο, ενώ ο Θεός στη γη του δείχνει ανεπαρκή φροντίδα, μέχρι που τον παραμελεί τελείως. Αυτή η εσφαλμένη γνώση έχει διατηρηθεί πολύ καιρό μέσα στις καρδιές σας και, επίσης, μπορεί να διαιωνιστεί και μελλοντικά. Κοιτάζετε όλες τις πράξεις του Χριστού από τη σκοπιά των αδίκων και αξιολογείτε όλο Του το έργο, όπως και την ταυτότητα και την ουσία Του, από τη σκοπιά των ασεβών. Έχετε κάνει ένα σοβαρό λάθος, κάτι που δεν έκαναν ποτέ όσοι υπήρξαν πριν από σας. Δηλαδή, υπηρετείτε μόνο τον υψηλό Θεό των ουρανών, που έχει μια κορώνα στο κεφάλι Του, και ποτέ δεν δίνετε προσοχή στον Θεό που θεωρείτε τόσο ασήμαντο, ώστε να είναι αόρατος για εσάς. Αυτή δεν είναι η αμαρτία σας; Δεν είναι αυτό ένα κλασικό παράδειγμα της προσβολής σας έναντι της διάθεσης του Θεού; Λατρεύετε τον Θεό των ουρανών. Λατρεύεις ευγενείς εικόνες και εκτιμάς όσους διακρίνονται για την ευφράδεια τους. Δέχεσαι πρόθυμα διαταγές από τον Θεό που γεμίζει τα χέρια σου με πλούτη, και λαχταράς τον Θεό που μπορεί να εκπληρώσει κάθε σου επιθυμία. Ο μόνος που δεν λατρεύεις είναι ο Θεός που δεν είναι μεγαλόπνοος· το μοναδικό πράγμα που μισείς είναι η συσχέτιση με τον Θεό που κανένας άνθρωπος δεν έχει σε εκτίμηση. Το μόνο πράγμα που είσαι απρόθυμος να κάνεις είναι να υπηρετήσεις αυτόν τον Θεό που ποτέ δεν σου έδωσε τίποτα, και ο μόνος που αδυνατεί να σε κάνει να Τον λαχταράς είναι αυτός ο δυσάρεστος Θεός. Αυτό το είδος Θεού δεν μπορεί να σου επιτρέψει να διευρύνεις τους ορίζοντες σου, να νιώσεις σαν να ανακάλυψες έναν θησαυρό, πόσο μάλλον να εκπληρώσει ό, τι εύχεσαι. Γιατί, λοιπόν, Τον ακολουθείς; Σε απασχόλησαν τέτοιου είδους ερωτήματα; Αυτό που κάνεις δεν προσβάλλει απλώς αυτόν τον Χριστό· πάνω απ' όλα, προσβάλλει τον Θεό στους ουρανούς. Δεν είναι αυτός, νομίζω, ο σκοπός της πίστης σας στον Θεό!

Απόσπασμα από «Πώς να γνωρίσετε τον Θεό στη γη» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

97. Επιθυμείτε βαθιά να βρείτε τη χαρά του Θεού, όμως είστε πολύ μακριά Του. Ποιο είναι το ζήτημα εδώ; Δέχεστε μόνο τα λόγια Του, αλλά όχι και τη αντιμετώπιση ή το κλάδεμά Του· ακόμα λιγότερο είστε σε θέση να αποδεχθείτε κάθε Του ρύθμιση, να έχετε απόλυτη πίστη σε Εκείνον. Τότε, ποιο είναι το ζήτημα εδώ; Σε τελική ανάλυση, η πίστη σας είναι ένα άδειο κέλυφος αβγού, από το οποίο δεν θα μπορέσει ποτέ να βγει ένα κλωσσόπουλο. Διότι η πίστη σας δεν σας έφερε την αλήθεια, ούτε σας κέρδισε τη ζωή, αλλά, αντιθέτως, σας έφερε μια απατηλή αίσθηση συντήρησης και ελπίδας. Ο σκοπός της πίστης σας στον Θεό είναι λόγω αυτής της ελπίδας και της αίσθησης υποστήριξης, παρά για την αλήθεια και τη ζωή. Ως εκ τούτου, μπορώ να πω ότι η πορεία της πίστης σας δεν είναι τίποτα άλλο παρά προσπάθεια να κερδίσετε την εύνοια του Θεού μέσω δουλικότητας και ξεδιαντροπιάς, και με κανέναν τρόπο δεν γίνεται να θεωρηθεί αληθινή πίστη. Πώς να γεννηθεί ένα κλωσσόπουλο από μια τέτοια πίστη; Με άλλα λόγια, τι καρπούς μπορεί να αποφέρει αυτός ο τρόπος πίστης; Ο σκοπός της πίστης σας στον Θεό είναι να Τον χρησιμοποιήσετε, προκειμένου να εκπληρώσει τους στόχους σας. Δεν είναι αυτό ένα ακόμη δείγμα της προσβολής που διαπράττετε έναντι της διάθεσης του Θεού; Πιστεύετε στην ύπαρξη του Θεού στους ουρανούς, αλλά αρνείστε την ύπαρξη του Θεού στη γη. Ωστόσο, δεν εγκρίνω τις απόψεις σας. Επιδοκιμάζω μόνο τους ανθρώπους που παραμένουν προσγειωμένοι και υπηρετούν τον Θεό στη γη, αλλά σε καμία περίπτωση αυτούς που ποτέ δεν αναγνώρισαν τον Χριστό που είναι στη γη. Δεν έχει σημασία πόσο πιστοί είναι τέτοιοι άνθρωποι στον Θεό των ουρανών, στο τέλος δεν θα ξεφύγουν από το χέρι Μου που τιμωρεί τους κακούς. Αυτοί οι άνθρωποι είναι το κακό· είναι οι κακοί που αντιτάσσονται στον Θεό και δεν έχουν ποτέ υπακούσει πρόθυμα τον Χριστό. Φυσικά, ο αριθμός τους περιλαμβάνει όλους αυτούς που δεν ξέρουν και, επιπλέον, δεν αναγνωρίζουν τον Χριστό.

Απόσπασμα από «Πώς να γνωρίσετε τον Θεό στη γη» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

98. Κάθε εκκλησία έχει ανθρώπους που τη πλήττει, που διακόπτουν το έργο του Θεού. Όλοι αυτοί είναι ο Σατανάς μεταμφιεσμένος σε οικογένεια του Θεού. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ιδιαίτερα καλοί στην πλαστοπροσωπία, ερχόμενοι με σεβασμό ενώπιόν Μου, νεύοντας και σκύβοντας το κεφάλι, συμπεριφερόμενοι σαν ψωραλέοι σκύλοι, αφιερώνοντας «όλο τους το είναι» για να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους, αλλά δείχνοντας το άσχημο πρόσωπό τους ενώπιον των αδελφών. Όταν βλέπουν κάποιον να κάνει πράξη την αλήθεια, επιτίθενται και τον αποκλείουν, και όταν βλέπουν κάποιον πιο τρομερό από τους ίδιους, τον κολακεύουν και τον καλοπιάνουν, ενεργώντας σαν τύραννοι μέσα στην εκκλησία. Μπορεί να λεχθεί ότι η πλειονότητα των εκκλησιών έχουν στους κόλπους τους αυτό το είδος «τοπικού φαύλου φιδιού», το είδος «σκυλάκι του καναπέ». Κινούνται ύπουλα μαζί στον χώρο, κλείνοντας το μάτι και κάνοντας νοήματα ο ένας στον άλλο στα κρυφά, και κανένας από αυτούς δεν κάνει πράξη την αλήθεια. Όποιος έχει το περισσότερο δηλητήριο, είναι ο «επικεφαλής δαίμονας», ενώ όποιος έχει το μεγαλύτερο κύρος, τους οδηγεί, φέροντας ψηλά το λάβαρό τους. Οι άνθρωποι αυτοί δρουν ανεξέλεγκτα στους κόλπους της εκκλησίας, σκορπώντας την αρνητικότητά τους, απελευθερώνοντας τον θάνατο, κάνοντας και λέγοντας ό,τι θέλουν, χωρίς κανείς να τολμά να τους σταματήσει, καθώς είναι γεμάτοι σατανικές διαθέσεις. Μόλις αρχίσουν να προκαλούν διαταραχές, ένας αέρας θανάτου εισέρχεται στην εκκλησία. Όσοι κάνουν πράξη την αλήθεια μέσα στην εκκλησία, εγκαταλείπονται και είναι ανίκανοι να φτάσουν στις δυνατότητές τους, ενώ όσοι διαταράσσουν την εκκλησία και σκορπούν τον θάνατο, δρουν ανεξέλεγκτα μέσα τους κόλπους της. Επιπλέον, η πλειονότητα των ανθρώπων ακολουθεί αυτούς. Αυτή η εκκλησία βρίσκεται απλά υπό τον έλεγχο του Σατανά, και ο διάβολος είναι ο βασιλιάς τους. Εάν οι άνθρωποι της εκκλησίας δεν ορθώσουν το ανάστημά τους εκδιώκοντας τους επικεφαλής δαίμονες, τότε και αυτοί, αργά ή γρήγορα, θα φτάσουν στην καταστροφή. Από εδώ και στο εξής, πρέπει να ληφθούν μέτρα κατά αυτών των εκκλησιών. Εάν οι ικανοί να κάνουν πράξη έστω ελάχιστη αλήθεια δεν ασχολούνται με την αναζήτηση, τότε η συγκεκριμένη εκκλησία θα τεθεί εκτός. Εάν, στους κόλπους μια εκκλησίας, δεν υπάρχει κανείς πρόθυμος να κάνει πράξη την αλήθεια, κανείς που μπορεί να καταθέσει μαρτυρία για τον Θεό, τότε αυτή η εκκλησία πρέπει να απομονωθεί τελείως και οι σχέσεις της με άλλες εκκλησίες να διακοπούν. Τούτο αποκαλείται ενταφιασμός του θανάτου και εκδίωξη του Σατανά. Αν, στους κόλπους μια εκκλησίας, υπάρχουν αρκετά τοπικά φαύλα φίδια, καθώς και κάποια «μυγάκια» χωρίς ίχνος διάκρισης που τους ακολουθούν, και αν, αφού έχουν δει την αλήθεια, οι άνθρωποι της εκκλησίας αδυνατούν ακόμα να αποβάλουν τα δεσμά και τη χειραγώγηση αυτών των φιδιών, τότε, στο τέλος, οι ανόητοι αυτοί θα εξαλειφθούν. Παρόλο που τα μυγάκια αυτά μπορεί να μην έχουν πράξει κάτι φοβερό, είναι ακόμα πιο πανούργα, ακόμα πιο επιτήδεια και αμφίλογα, και όλοι όσοι τους μοιάζουν, θα εξαλειφθούν. Δεν θα μείνει κανείς! Όσοι ανήκουν στον Σατανά, θα επιστραφούν στον Σατανά, ενώ εκείνοι που ανήκουν στον Θεό, σίγουρα θα αναχωρήσουν προς αναζήτηση της αλήθειας· τούτο καθορίζει η φύση τους. Άσε τους ακόλουθους του Σατανά να χαθούν! Δεν θα υπάρξει κανένα έλεος προς αυτούς τους ανθρώπους. Άσε όσους αναζητούν την αλήθεια να επιτύχουν την παροχή της, και επίτρεψέ τους να απολαύσουν τον λόγο του Θεού μέσα στις καρδιές τους. Ο Θεός είναι δίκαιος· δεν μεταχειρίζεται τους ανθρώπους άδικα. Εάν είσαι διάβολος, τότε θα είσαι και ανίκανος να κάνεις πράξη την αλήθεια. Εάν είσαι κάποιος που αναζητά την αλήθεια, τότε είναι βέβαιο ότι ο Σατανάς δεν πρόκειται να σε αιχμαλωτίσει – τούτο είναι πέρα από κάθε αμφιβολία.

Απόσπασμα από «Προειδοποίηση σε όσους δεν κάνουν πράξη την αλήθεια» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

99. Όσοι δεν επιδιώκουν τη συνεχή πρόοδο, θέλουν οι άλλοι να είναι τόσο αρνητικοί και νωθροί όσο και οι ίδιοι· όσοι δεν κάνουν πράξη την αλήθεια, ζηλεύουν εκείνους που το κάνουν. Όσοι δεν κάνουν πάντα πράξη την αλήθεια, θέλουν να εξαπατούν εκείνους που τελούν σε σύγχυση και στερούνται διάκρισης. Τα λόγια που εκφέρουν οι άνθρωποι αυτοί, μπορεί να σε ωθήσουν στον εκφυλισμό, στο ολίσθημα, στην ανάπτυξη διεστραμμένων καταστάσεων και να σε γεμίσουν με σκοτάδι· σε ωθούν να απομακρυνθείς από τον Θεό, και σε κάνουν να λατρεύεις τη σάρκα και τις απολαύσεις. Όσοι δεν αγαπούν την αλήθεια και πάντοτε ασχολούνται με τον Θεό επιπόλαια, δεν διαθέτουν αυτογνωσία, ενώ οι διαθέσεις τους παρασύρουν τους ανθρώπους να διαπράττουν αμαρτίες και να αψηφούν τον Θεό. Δεν κάνουν πράξη την αλήθεια, ούτε επιτρέπουν σε άλλους να το κάνουν. Αγαπούν την αμαρτία και δεν νοιώθουν καμιά αποστροφή για τον εαυτό τους. Δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους και εμποδίζουν και τους άλλους να τον γνωρίσουν, και δεν τους επιτρέπουν να λαχταρούν την αλήθεια. Όσους εξαπατούν, δεν μπορούν να δουν το φως, και πέφτουν στο σκοτάδι· δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους, ούτε κατανοούν την αλήθεια και απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τον Θεό. Δεν κάνουν πράξη την αλήθεια και εμποδίζουν και τους άλλους να το κάνουν, φέρνοντας αυτούς τους ανόητους ενώπιόν τους. Αντί να λένε ότι πιστεύουν στον Θεό, καλά θα έκαναν να λένε ότι πιστεύουν στους προγόνους τους, και ότι αυτό στο οποίο πιστεύουν, είναι τα είδωλα μέσα στις καρδιές τους. Όσοι λένε ότι ακολουθούν τον Θεό, καλά θα έκαναν να ανοίξουν τα μάτια τους και να κοιτάξουν καλά, προκειμένου να δουν σε ποιον ακριβώς πιστεύουν: Στ’ αλήθεια πιστεύεις στον Θεό ή, μήπως, στον Σατανά; Αν ξέρεις ότι αυτό στο οποίο πιστεύεις δεν είναι ο Θεός, αλλά τα δικά σου είδωλα, τότε καλύτερα να μην λες ότι είσαι πιστός. Εάν πραγματικά δεν γνωρίζεις σε ποιον πιστεύεις, και πάλι, καλά θα κάνεις να μην λες ότι είσαι πιστός. Θα ήταν βλασφημία! Κανείς δεν σε αναγκάζει να πιστεύεις στον Θεό. Μην πείτε ότι πιστεύετε σ' Εμένα, καθώς έχω ακούσει αυτά τα λόγια αρκετές φορές εδώ και πολύ καιρό, και δεν επιθυμώ να τα ακούσω ξανά, επειδή αυτό στο οποίο πιστεύετε είναι τα είδωλα μέσα στις καρδιές σας και τα τοπικά φαύλα φίδια ανάμεσά σας. Όσοι κουνούν το κεφάλι τους όταν ακούν την αλήθεια, και χαμογελούν πλατιά όταν ακούν για θάνατο, είναι απόγονοι του Σατανά και αποτελούν όλοι τους αντικείμενα προς εξάλειψη. Μέσα στους κόλπους της εκκλησίας, υπάρχουν πολλοί που δεν διαθέτουν καθόλου διάκριση, και όταν συμβαίνει κάτι παραπλανητικό, εκείνοι απλά στέκονται στο πλευρό του Σατανά. Όταν, όμως, τους αποκαλούν υπηρέτες του Σατανά, νοιώθουν τρομερά αδικημένοι. Και κάποιος μπορεί, βέβαια, να πει ότι δεν διαθέτει καθόλου διάκριση, όμως αυτοί πάντα υποστηρίζουν την πλευρά χωρίς αλήθεια. Δεν υπήρξε ούτε μία κρίσιμη στιγμή που να υποστήριξαν την αλήθεια, ούτε μια στιγμή που να σηκώθηκαν και να διαπληκτίστηκαν υπέρ της αλήθειας – άρα, έχουν στ’ αλήθεια έλλειψη διάκρισης; Γιατί στέκονται πάντα στο πλευρό του Σατανά; Γιατί ποτέ δεν λένε ούτε μία λέξη που να είναι δίκαιη ή λογική υπέρ της αλήθειας; Αυτή η κατάσταση δημιουργείται πράγματι από τη στιγμιαία σύγχυσή τους; Όσο λιγότερη διάκριση διαθέτει κάποιος, τόσο λιγότερο ικανός είναι να υποστηρίξει την αλήθεια. Τι δείχνει αυτό; Μήπως, ότι όσοι δεν διαθέτουν διάκριση αγαπούν το κακό; Μήπως, ότι όσοι δεν διαθέτουν διάκριση είναι πιστοί απόγονοι του Σατανά; Πώς συμβαίνει να είναι πάντα ικανοί να στέκονται στο πλευρό του Σατανά και να μιλούν την ίδια γλώσσα με αυτόν; Κάθε λέξη και πράξη τους, καθώς και οι εκφράσεις τους αποδεικνύουν περίτρανα ότι δεν είναι καθόλου λάτρεις της αλήθειας, αλλά ότι, μάλλον, την απεχθάνονται. Το γεγονός ότι μπορούν να στέκονται στο πλευρό του Σατανά, αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Σατανάς αγαπά πραγματικά αυτούς τους μικρούς διαβόλους που αγωνίζονται για χάρη του όλη τους τη ζωή. Δεν είναι όλα αυτά τα γεγονότα απολύτως ξεκάθαρα; Εάν είσαι στ’ αλήθεια λάτρης την αλήθεια, τότε γιατί δεν μπορείς να νοιώσεις κανέναν σεβασμό για όσους την κάνουν πράξη, και γιατί ακολουθείς αμέσως εκείνους που δεν κάνουν πράξη την αλήθεια, την ίδια στιγμή που υφίστανται έστω και μια απειροελάχιστη αλλαγή στην έκφρασή τους; Τι είδους πρόβλημα είναι αυτό; Δεν με νοιάζει αν διαθέτεις ή όχι διάκριση, δεν με νοιάζει πόσο ακριβό τίμημα πλήρωσες, δεν με νοιάζει πόσο σπουδαίες είναι οι δυνάμεις σου, ούτε κι αν είσαι τοπικό φαύλο φίδι ή λαβαροφόρος ηγέτης. Εάν οι δυνάμεις σου είναι σπουδαίες, τούτο οφείλεται στη βοήθεια της δύναμης του Σατανά· εάν το κύρος σου είναι μεγάλο, τούτο συμβαίνει απλώς και μόνο επειδή υπάρχουν πολλοί γύρω σου που δεν κάνουν πράξη την αλήθεια· αν δεν έχεις εκδιωχθεί, τούτο οφείλεται στο ότι τώρα δεν είναι η εποχή για το έργο της εκδίωξης, αλλά για το έργο της εξάλειψης. Δεν βιάζομαι να σε εκδιώξω τώρα αμέσως. Χρειάζεται μόνο να περιμένω την ημέρα μετά την εξάλειψή σου, για να σε τιμωρήσω. Όποιος δεν κάνει πράξη την αλήθεια, θα εξαλειφθεί!

Απόσπασμα από «Προειδοποίηση σε όσους δεν κάνουν πράξη την αλήθεια» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

100. Εκείνοι που πιστεύουν πραγματικά στον Θεό, είναι αυτοί που είναι πρόθυμοι να κάνουν τον λόγο του Θεού πράξη, καθώς και αυτοί που είναι πρόθυμοι να κάνουν πράξη την αλήθεια. Όσοι μπορούν πραγματικά να καταθέτουν μαρτυρία για τον Θεό, είναι και πρόθυμοι να κάνουν τον λόγο Του πράξη και μπορούν πραγματικά να σταθούν στο πλευρό της αλήθειας. Όσοι χρησιμοποιούν απάτη και κάνουν αδικίες, είναι όλοι τους άνθρωποι που δεν έχουν αλήθεια και ντροπιάζουν τον Θεό. Όσοι, μέσα στους κόλπους της εκκλησίας, εμπλέκονται σε διαμάχες, είναι υπηρέτες του Σατανά και αποτελούν ενσάρκωσή του. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πολύ μοχθηροί. Όσοι δεν διαθέτουν διάκριση και είναι ανίκανοι να υποστηρίξουν την αλήθεια, υποθάλπουν κακές προθέσεις και αμαυρώνουν την αλήθεια. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ακόμα πιο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του Σατανά· βρίσκονται πέρα από τη λύτρωση και είναι αυτονόητο ότι όλοι τους αποτελούν αντικείμενα προς εξάλειψη. Σε όσους δεν κάνουν την αλήθεια πράξη, δεν πρέπει να επιτρέπεται να παραμένουν στην οικογένεια του Θεού, ούτε και σε αυτούς που σκοπίμως καταλύουν την εκκλησία. Αλλά τώρα δεν είναι η εποχή του έργου της εκδίωξης. Απλώς θα εκτεθούν και, στο τέλος, θα εξαλειφθούν. Δεν θα γίνει άλλο ανώφελο έργο πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους· όσοι ανήκουν στον Σατανά, είναι ανίκανοι να σταθούν στο πλευρό της αλήθειας, ενώ όσοι αναζητούν την αλήθεια, μπορούν να σταθούν στο πλευρό της. Όσοι δεν κάνουν την αλήθεια πράξη, είναι ανάξιοι να ακούσουν την οδό της αλήθειας και ανάξιοι να γίνουν μάρτυρές της. Κατά βάση, η αλήθεια δεν προορίζεται για τα δικά τους αυτιά, αλλά, μάλλον, για τα αυτιά όσων την κάνουν πράξη. Προτού αποκαλυφθεί το τέλος κάθε ανθρώπου, όσοι διαταράσσουν την εκκλησία και διακόπτουν το έργο, θα είναι οι πρώτοι που θα αφεθούν κατά μέρος. Μετά την ολοκλήρωση του έργου, οι άνθρωποι αυτοί πρόκειται να εκτεθούν ο ένας μετά τον άλλο, προτού εξαλειφθούν. Κατά την εποχή της παροχής της αλήθειας, κανείς δεν τους δίνει σημασία – προς το παρόν. Μετά την αποκάλυψη ολόκληρης της αλήθειας στον άνθρωπο, οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει να εξαλειφθούν· αυτή θα είναι και η εποχή κατά την οποία όλοι οι άνθρωποι θα ταξινομούνται σύμφωνα με το είδος τους. Λόγω της φτωχής νοημοσύνης τους, όσοι δεν διαθέτουν διάκριση, θα καταστραφούν στα χέρια των κακών ανθρώπων και θα παραπλανηθούν εξαιτίας τους, χωρίς να μπορούν να γυρίσουν πίσω. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον συγκεκριμένο τρόπο, καθώς δεν αγαπούν την αλήθεια, επειδή είναι ανίκανοι να σταθούν στο πλευρό της αλήθειας, επειδή ακολουθούν τους κακούς ανθρώπους και τους υποστηρίζουν, και επειδή συμπράττουν με κακούς ανθρώπους και αψηφούν τον Θεό. Ξέρουν πολύ καλά ότι οι κακοί άνθρωποι εκπέμπουν το κακό, αλλά σκληραίνουν τις καρδιές τους και τους ακολουθούν, κινούμενοι αντίθετα από την αλήθεια. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δεν κάνουν την αλήθεια πράξη, αλλά πράττουν καταστροφικά και αποτρόπαια πράγματα, δεν κάνουν το κακό; Παρόλο που ανάμεσά τους υπάρχουν εκείνοι που προσαγορεύουν τους εαυτούς τους βασιλείς κι εκείνοι που τους ακολουθούν από πίσω, οι φύσεις τους, που αψηφούν τον Θεό, δεν είναι όλες ίδιες; Ποια δικαιολογία μπορεί να έχουν για το ότι ο Θεός δεν τους σώζει; Ποια δικαιολογία μπορεί να έχουν για το ότι ο Θεός δεν είναι δίκαιος; Το ίδιο το δικό τους κακό δεν θα τους καταστρέψει; Η ίδια η δική τους παρακοή δεν θα τους σύρει κάτω στην κόλαση; Όσοι κάνουν πράξη την αλήθεια, τελικά θα σωθούν και θα οδηγηθούν στην τελείωση μέσα από αυτήν. Όσοι δεν κάνουν πράξη την αλήθεια, τελικά θα καλέσουν τον όλεθρο μέσα από αυτήν. Τούτη είναι η κατάληξη που περιμένει όσους κάνουν πράξη την αλήθεια και όσους δεν το κάνουν, αντίστοιχα.

Απόσπασμα από «Προειδοποίηση σε όσους δεν κάνουν πράξη την αλήθεια» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

101. Από τη στιγμή που πιστεύεις στον Θεό, τότε πρέπει να αποθέσεις την πίστη σου στα λόγια και το έργο του Θεού καθ’ ολοκληρίαν. Δηλαδή, από τη στιγμή που πιστεύεις στον Θεό, πρέπει και να Τον υπακούς. Εάν είσαι ανίκανος να το πράξεις, τότε δεν έχει σημασία αν πιστεύεις στον Θεό. Αν πιστεύεις στον Θεό εδώ και πολλά χρόνια και, παρόλα αυτά, ποτέ δεν Τον έχεις υπακούσει ή δεχθεί τα λόγια Του καθ’ ολοκληρίαν, αλλά, αντ’ αυτού, ζήτησες από τον Θεό να υποταχθεί Εκείνος σε εσένα και να ενεργήσει σύμφωνα με τις δικές σου έννοιες, τότε είσαι ο πλέον ανυπότακτος των ανθρώπων και είσαι άπιστος. Πώς ένα τέτοιο άτομο είναι ικανό να υπακούσει στο έργο και τα λόγια του Θεού που δεν συμμορφώνονται με τις έννοιες του ανθρώπου; Ο πιο ανυπότακτος άνθρωπος είναι αυτός που σκοπίμως αψηφά τον Θεό και Του αντιστέκεται. Είναι εχθρός του Θεού και ο αντίχριστος. Ένας τέτοιος άνθρωπος διατηρεί μονίμως εχθρική στάση απέναντι στο νέο έργο του Θεού, δεν έχει επιδείξει ποτέ την παραμικρή πρόθεση υποταγής, ούτε ποτέ επέδειξε ευχαρίστως υποταγή ή ταπεινότητα. Εξυψώνει εαυτόν ενώπιον των άλλων και ποτέ δεν δείχνει υποταγή σε κανέναν. Ενώπιον του Θεού, θεωρεί εαυτόν ως τον πλέον ειδήμονα στην κήρυξη του λόγου, καθώς και τον πλέον επιδέξιο στο να εργάζεται πάνω σε άλλους. Ποτέ δεν απορρίπτει τους «θησαυρούς» που ήδη κατέχει, αλλά τους αντιμετωπίζει ως οικογενειακά κειμήλια για λατρεία και κήρυγμα προς άλλους, ενώ τους χρησιμοποιεί για να κατηχεί στους ανόητους εκείνους που τον θαυμάζουν. Πράγματι, υπάρχουν ορισμένοι τέτοιοι άνθρωποι στους κόλπους της εκκλησίας. Δύναται να λεχθεί ότι πρόκειται για «ακατάβλητους ήρωες» που, γενιά τη γενιά, παραμένουν στον οίκο του Θεού. Εκλαμβάνουν την κήρυξη του λόγου (δόγμα) ως το υψηλότερο καθήκον τους. Χρόνο με το χρόνο και γενιά με τη γενιά, τριγυρνούν εδώ κι εκεί, υποστηρίζοντας σθεναρά το «ιερό και απαραβίαστο» καθήκον τους. Κανείς δεν τολμά να τους αγγίξει και ούτε ένας δεν τολμά να τους κατηγορήσει ανοιχτά. Με την πάροδο των ετών, γίνονται «βασιλείς» μέσα στον οίκο του Θεού, επιβάλλοντας ανεξέλεγκτα την τυραννία τους πάνω σε άλλους κάθε εποχή. Η συμμορία αυτή των δαιμόνων επιδιώκει να ενωθεί μαζί και να γκρεμίσει το έργο Μου∙ πώς μπορώ να επιτρέψω σε αυτούς τους ζωντανούς διαβόλους να υπάρχουν ενώπιόν Μου; Ακόμη και εκείνοι που διαθέτουν μόνο τη μισή υπακοή αδυνατούν να περπατήσουν μέχρι το τέλος, πόσο μάλλον αυτοί οι τύραννοι, που δεν έχουν την παραμικρή υπακοή στις καρδιές τους! Το έργο του Θεού δεν κερδίζεται εύκολα από τον άνθρωπο. Ακόμη κι αν ο άνθρωπος χρησιμοποιήσει όλη του τη δύναμη, θα είναι ικανός να κερδίσει μόνο ένα απλό μερίδιο, επιτυγχάνοντας την τελείωση στο τέλος. Τι γίνεται, λοιπόν, με τα παιδιά του αρχαγγέλου, που επιδιώκουν να καταστρέψουν το έργο του Θεού; Δεν έχουν ακόμα λιγότερες ελπίδες να κερδηθούν από τον Θεό;

Απόσπασμα από «Εκείνοι που υπακούουν στον Θεό με ειλικρινή καρδιά θα κερδηθούν σίγουρα από τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

102. Θέλετε να μάθετε τον λόγο για τον οποίο οι Φαρισαίοι αντιτάχθηκαν στον Ιησού; Επιθυμείτε να μάθετε την υπόσταση των Φαρισαίων; Φαντάζονταν πολλά πράγματα σχετικά με τον Μεσσία. Επιπλέον, πίστευαν μονάχα στον ερχομό του Μεσσία, αλλά δεν αναζητούσαν την αλήθεια της ζωής. Κι έτσι, ακόμη και σήμερα περιμένουν τον Μεσσία επειδή δεν γνωρίζουν την οδό της ζωής και δεν ξέρουν ποιος είναι ο δρόμος της αλήθειας. Πώς, πιστεύετε εσείς, τέτοιοι ανόητοι, ισχυρογνώμονες και αδαείς άνθρωποι μπορούν να κερδίσουν την ευλογία του Θεού; Πώς θα μπορούσαν να αντικρύσουν τον Μεσσία; Αντιτάχθηκαν στον Ιησού γιατί δεν γνώριζαν την κατεύθυνση του έργου του Αγίου Πνεύματος, διότι δεν ήξεραν την αλήθεια που είπε ο Ιησούς, κι επιπλέον, διότι δεν καταλάβαιναν τον Μεσσία. Και δεδομένου ότι δεν είχαν δει ποτέ τον Μεσσία και δεν ανήκαν ποτέ στη συντροφιά Του, έκαναν το λάθος να αποτίσουν κενό φόρο τιμής εν ονόματι του Μεσσία, ενώ αντιτίθονταν στην υπόσταση του Μεσσία με κάθε τρόπο. Αυτοί οι Φαρισαίοι ουσιαστικά ήταν ισχυρογνώμονες, αλαζόνες και δεν υπάκουαν στην αλήθεια. Η αρχή της πίστης τους στον Θεό είναι: Ανεξαρτήτως από το πόσο βαθυστόχαστο είναι το κήρυγμα Σου, από το πόσο μεγάλη είναι η εξουσία Σου, Εσύ δεν είσαι ο Χριστός, εκτός κι αν Σε αποκαλούν Μεσσία. Δεν είναι παράλογες και γελοίες αυτές οι απόψεις; Σας ξαναρωτώ: δεν είναι εξαιρετικά εύκολο για εσάς να διαπράξετε τα λάθη των προγενέστερων Φαρισαίων, δεδομένου ότι δεν έχετε κατανοήσει καθόλου τον Ιησού; Είσαι σε θέση να διακρίνεις την οδό της αλήθειας; Μπορείς πραγματικά να εγγυηθείς πως δεν θα αντιταχθείς στον Χριστό; Είσαι ικανός να ακολουθήσεις το έργο του Αγίου Πνεύματος; Εάν δεν γνωρίζεις αν θα εναντιωθείς στον Χριστό, τότε λέω πως ήδη ζεις στο χείλος του θανάτου.

Απόσπασμα από «Όταν δεις το πνευματικό σώμα του Ιησού θα είναι η στιγμή που ο Θεός θα έχει φτιάξει εκ νέου ουρανό και γη» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

103. Εκείνοι που δεν αντιλαμβάνονται τον σκοπό του έργου του Θεού είναι εκείνοι που είναι ενάντια στον Θεό, και ακόμα περισσότερο είναι εκείνοι που ενώ αντιλαμβάνονται τον σκοπό του έργου του Θεού, παρόλα αυτά δεν αναζητούν να ικανοποιήσουν τον Θεό. Εκείνοι που διαβάζουν τη Βίβλο σε μεγαλόσχημες εκκλησίες και απαγγέλουν τη Βίβλο κάθε μέρα, και εντούτοις κανένας τους δεν αντιλαμβάνεται τον σκοπό του έργου του Θεού. Κανένας τους δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό˙ επιπλέον, κανένας δεν είναι κοντά στην καρδιά του Θεού. Είναι όλοι άχρηστοι, ποταποί άνθρωποι, ο καθείς στεκούμενος ψηλά για να διδάξει τον Θεό. Παρότι κραδαίνουν το όνομα του Θεού, εκουσίως Τον καταπολεμούν. Παρότι φορούν την ετικέτα των πιστών του Θεού, είναι εκείνοι που τρώγουν τη σάρκα και πίνουν το αίμα του ανθρώπου. Όλοι αυτοί είναι διάβολοι που καταβροχθίζουν την ψυχή του ανθρώπου, αρχιδαίμονες που από σκοπού ενοχλούν εκείνους που προσπαθούν να πάρουν το σωστό μονοπάτι και τοποθετούν προσκόμματα στο μονοπάτι εκείνων που αναζητούν τον Θεό. Παρότι έχουν «ρωμαλέα» εμφάνιση, πώς οι ακόλουθοί τους μπορούν να καταλάβουν ότι αυτοί είναι αντίχριστοι που οδηγούν τους ανθρώπους στην αντίθεση με τον Θεό; Πώς να ξέρουν ότι είναι ζωντανοί διάβολοι που ιδιαιτέρως αναζητούν ψυχές για να τις καταβροχθίσουν;

Απόσπασμα από «Όλοι εκείνοι που δεν γνωρίζουν τον Θεό είναι αυτοί που αντιμάχονται τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

104. Οι δαίμονες και τα κακά πνεύματα βρίσκονται σε κατάσταση αμόκ επάνω στη γη και έχουν αποκλείσει το θέλημα και την επίπονη προσπάθεια του Θεού, καθιστώντας τα αδιαπέραστα. Τι θανάσιμο αμάρτημα! Πώς θα μπορούσε να μην ανησυχεί ο Θεός; Πώς θα μπορούσε να μη νιώθει εξοργισμένος ο Θεός; Προβάλουν τεράστια εμπόδια και αντίσταση στο έργο του Θεού. Πόσο αντιδραστικοί! Ακόμα κι αυτοί οι δαίμονες, μικροί και μεγάλοι, γίνονται υπεροπτικοί για τη δύναμη του πιο ισχυρού διαβόλου και αρχίζουν να κάνουν νερά. Σκοπίμως αντιτίθενται στην αλήθεια, παρότι τη γνωρίζουν πολύ καλά. Υιοί της ανταρσίας! Τώρα που ο άρχοντας τους της κόλασης έχει ανέβει στον βασιλικό του θρόνο, είναι σαν να έχουν ξιπαστεί και να αντιμετωπίζουν όλους τους άλλους με περιφρόνηση. Πόσοι είναι αυτοί που αναζητούν την αλήθεια και ακολουθούν τη δικαιοσύνη; Είναι όλοι τους κτήνη, σαν τα γουρούνια και τα σκυλιά, αρχηγοί μια συμμορίας από βρωμερές μύγες που την οδηγούν σε έναν σωρό από κοπριά, για να κουνάνε το κεφάλι τους και να επιφέρουν αναταραχή.[21] Πιστεύουν ότι ο άρχοντας τους της κόλασης είναι ανώτερος όλων των αρχόντων, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μύγες σε αποσύνθεση. Πέραν αυτού, κάνουν συκοφαντικά σχόλια για την ύπαρξη του Θεού, βασιζόμενοι στα γουρούνια και τους σκύλους τους γονείς τους. Αυτές οι μικροσκοπικές μύγες νομίζουν ότι οι γονείς τους είναι τόσο μεγάλοι όσο οι οδοντωτές φάλαινες.[22] Δεν συνειδητοποιούν ότι είναι μικροσκοπικοί, ενώ οι γονείς τους είναι βρωμερά γουρούνια και σκυλιά, ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτεροι από τους ίδιους; Έχοντας πλήρη άγνοια της ταπεινότητάς τους, τρέχουν σε κατάσταση αμόκ λόγω της σαπίλας που αναδύουν αυτά τα γουρούνια και τα σκυλιά, και έχουν την ψευδαίσθηση ότι αναπαράγουν μελλοντικές γενεές. Αυτό είναι απολύτως ξεδιάντροπο! Με πράσινα φτερά στην πλάτη τους (αυτό αναφέρεται στον ισχυρισμό τους ότι πιστεύουν στον Θεό) αρχίζουν να είναι φαντασμένοι και να καυχιούνται παντού για το πόσο όμορφοι και ελκυστικοί είναι, ρίχνοντας στα κρυφά τις ακαθαρσίες τους επάνω στον άνθρωπο. Και είναι και ξιπασμένοι, λες και ένα ζευγάρι από φτερά στα χρώματα του ουράνιου τόξου θα μπορούσε να κρύψει τις ακαθαρσίες τους, οπότε καταδιώκουν την ύπαρξη του αληθινού Θεού (αυτό αναφέρεται στην εσωτερική ιστορία του κόσμου της θρησκείας). Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι, παρόλο που τα φτερά της μύγας είναι όμορφα και γοητευτικά, αυτή δεν είναι τελικά τίποτε άλλο από μια μικροσκοπική μύγα, γεμάτη βρώμα και καλυμμένη με μικρόβια. Με τη δύναμη των γουρουνιών και των σκύλων που έχουν για γονείς, τρέχουν σε κατάσταση αμόκ σε όλη τη χώρα (αυτό αναφέρεται στους θρησκευτικούς αξιωματούχους που καταδιώκουν τον Θεό, βασιζόμενοι στην ισχυρή υποστήριξη που έχουν από τη χώρα και προδίδουν τον αληθινό Θεό και την αλήθεια) με συγκλονιστική θηριωδία. Είναι σαν να έχουν επιστρέψει μαζί με τον Θεό τα φαντάσματα των Φαρισαίων στο έθνος του μεγάλου δράκοντα κόκκινου, πίσω στην παλιά τους φωλιά. Για άλλη μια φορά έχουν ξεκινήσει τους διωγμούς, συνεχίζοντας το έργο τους που διαρκεί εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια. Αυτή η ομάδα των φαύλων είναι σίγουρο ότι θα αφανιστεί από τη γη στο τέλος! Φαίνεται ότι, μετά από πολλές χιλιετίες, τα ακάθαρτα πνεύματα έχουν γίνει ακόμα πιο πανούργα και ύπουλα. Αναζητούν συνεχώς νέους τρόπους για να υπονομεύουν στα κρυφά το έργο του Θεού. Είναι δόλιοι και πονηροί και θέλουν να αναπαράγουν στην πατρίδα τους την τραγωδία που εκτυλίχθηκε πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια. Αυτό σχεδόν εξωθεί τον Θεό να βάλει τις φωνές, και μετά βίας συγκρατείται για να μην επιστρέψει στον τρίτο ουρανό και τους εξοντώσει.

Απόσπασμα από «Έργο και είσοδος (7)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

105. Στη Βίβλο, η αξιολόγηση των Φαρισαίων για τον ίδιο τον Κύριο Ιησού και για τα πράγματα που Αυτός έκανε ήταν: «έλεγον ότι είναι έξω εαυτού. […] Έχει τον Βεελζεβούλ, και ότι διά του άρχοντος των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια» (Μκ. 3, 21-22). Η επίκριση του Κυρίου Ιησού από τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, δεν ήταν παπαγαλισμός ή κάτι που φαντάστηκαν από το πουθενά· ήταν το συμπέρασμά που έβγαλαν για τον Κύριο Ιησού από όσα είδαν και άκουσαν για τις ενέργειές Του. Παρόλο που το συμπέρασμά τους βγήκε δήθεν στο όνομα της δικαιοσύνης και φαινόταν βάσιμο στους ανθρώπους, ήταν δύσκολο ακόμα και για τους ίδιους να συγκρατήσουν την αλαζονεία με την οποία επέκριναν τον Κύριο Ιησού. Η φρενήρης ενέργεια του μίσους τους για τον Κύριο Ιησού, φανέρωσε τις ίδιες τους τις τρελές φιλοδοξίες, τις κακές και σατανικές τους όψεις, και τη μοχθηρή φύση της αντίστασής τους στον Θεό. Τα πράγματα που είπαν όταν επέκριναν τον Κύριο Ιησού, υποκινούνταν από τις τρελές τους φιλοδοξίες, τη ζήλια, και την άσχημη και μοχθηρή φύση της εχθρότητάς τους προς τον Θεό και την αλήθεια. Δεν ερεύνησαν την πηγή των ενεργειών του Κυρίου Ιησού, ούτε ερεύνησαν την ουσία όσων Αυτός είπε ή έκανε. Αντιθέτως, επιτέθηκαν και δυσφήμησαν στα τυφλά, με ανυπομονησία, με παλαβό τρόπο και σκόπιμη κακεντρέχεια, αυτά που Αυτός είχε κάνει. Έφτασαν, μάλιστα, στο σημείο να δυσφημίσουν αδιακρίτως το Πνεύμα Του, δηλαδή, το Άγιο Πνεύμα, το Πνεύμα του Θεού. Αυτό εννοούσαν όταν είπαν «είναι έξω εαυτού», «ο Βεελζεβούλ» και ο «άρχοντας των δαιμονίων». Με άλλα λόγια, είπαν πως το Πνεύμα του Θεού ήταν ο Βεελζεβούλ και ο άρχοντας των δαιμονίων. Χαρακτήρισαν ως τρέλα το έργο της σάρκας με την οποία ήταν ντυμένο το Πνεύμα του Θεού. Όχι μόνο βλασφήμησαν το Πνεύμα του Θεού, αποκαλώντας Το Βεελζεβούλ και άρχοντα των δαιμονίων, αλλά καταδίκασαν και το έργο του Θεού. Καταδίκασαν και βλασφήμησαν τον Κύριο Ιησού Χριστό. Η ουσία της αντίστασής τους προς τον Θεό και της βλασφημίας τους κατά του Θεού, ήταν ολόιδια με την ουσία της αντίστασης και της βλασφημίας του Σατανά και του διαβόλου κατά του Θεού. Όχι μόνο αντιπροσώπευαν διεφθαρμένους ανθρώπους, αλλά, πολύ περισσότερο, ήταν η προσωποποίηση του Σατανά. Ήταν ένα κανάλι για τον Σατανά ανάμεσα στην ανθρωπότητα, όπως και συνεργοί και αγγελιοφόροι του Σατανά. Η ουσία της βλασφημίας και της σπίλωσής τους κατά του Κυρίου Ιησού Χριστού, ήταν ο αγώνας τους με τον Θεό για κύρος, η αναμέτρησή τους με τον Θεό και η ατέρμονη υποβολή του Θεού σε δοκιμασίες. Η ουσία της αντίστασής τους στον Θεό, η στάση εχθρότητας τους προς Αυτόν, και τα λόγια και οι σκέψεις τους, βλασφημούσαν άμεσα και εξόργιζαν το Πνεύμα του Θεού. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο Θεός όρισε μια λογική κρίση για όσα είχαν πει και κάνει και αποφάσισε πως οι πράξεις τους είναι η αμαρτία της βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος. Η αμαρτία αυτή είναι ασυγχώρητη σ’ αυτόν, αλλά και στον άλλο κόσμο, όπως αναφέρει και η ακόλουθη Γραφική περικοπή: «Η κατά του Πνεύματος βλασφημία δεν θέλει συγχωρηθή εις τους ανθρώπους» και «Όστις είπη κατά του Πνεύματος του Αγίου, δεν θέλει συγχωρηθή εις αυτόν ούτε εν τούτω τω αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι».

Απόσπασμα από «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Γ'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

106. Υπάρχει ένα τεράστιο μυστικό στην καρδιά σου. Ποτέ δεν το συνειδητοποιείς επειδή ζεις σ' έναν κόσμο χωρίς φως που λάμπει. Η καρδιά και το πνεύμα σου έχουν παρασυρθεί από τον πονηρό. Τα μάτια σου έχουν καλυφθεί απ’ το σκότος. Δεν μπορείς να δεις τον ήλιο στον ουρανό, ούτε το άστρο που λάμπει τη νύχτα. Τα αυτιά σου είναι βουλωμένα με απατηλά λόγια και δεν ακούς την βροντόφωνη φωνή του Ιεχωβά ούτε τον ήχο των τρεχούμενων νερών από τον θρόνο. Έχεις χάσει όλα όσα θα έπρεπε να σου ανήκουν κι όλα όσα σου έδωσε ο Παντοδύναμος. Έχεις εισέλθει σε μία απέραντη θάλασσα πικρίας, με καμία δύναμη σωτηρίας, καμία ελπίδα επιβίωσης, παρατημένος μονάχα να βασανίζεσαι και να τρέχεις πέρα δώθε… Από τη στιγμή εκείνη, είσαι καταδικασμένος να ταλαιπωρηθείς από τον πονηρό, να μείνεις μακριά από τις ευλογίες του Παντοδύναμου, χωρίς πρόσβαση στην πρόνοια του Παντοδύναμου και ξεκινάς σ’ ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Ένα εκατομμύριο καλέσματα μετά βίας εγείρουν την καρδιά και το πνεύμα σου. Κοιμάσαι βαθιά στα χέρια του πονηρού που σε δελέασε στο απεριόριστο βασίλειο δίχως καθοδήγηση, δίχως οδικά σήματα. Από δω και στο εξής έχεις χάσει την αρχική σου αγνότητα, την αθωότητα κι άρχισες να κρύβεσαι από τη φροντίδα του Παντοδύναμου. Ο πονηρός κατευθύνει την καρδιά σου σε κάθε ζήτημα και γίνεται η ζωή σου. Πλέον δεν τον φοβάσαι, πλέον δεν τον αποφεύγεις, πλέον δεν τον αμφισβητείς. Αντίθετα, του συμπεριφέρεσαι ως τον Θεό στην καρδιά σου. Άρχισες να τον τιμάς, να τον προσκυνάς, να είσαι αχώριστος σαν σκιά του και να αφιερώνεστε αμοιβαία ο ένας στον άλλον στη ζωή και στον θάνατο. Δεν γνωρίζεις καθόλου από πού προέρχεσαι, γιατί υπάρχεις ή γιατί πεθαίνεις. Βλέπεις τον Παντοδύναμο σαν να είναι ξένος. Δεν γνωρίζεις την καταγωγή Του, πόσο μάλλον όλα εκείνα που έχει κάνει για εσένα. Τα πάντα από Εκείνον έχουν γίνει μισητά σ’ εσένα. Ούτε τα εκτιμάς, ούτε γνωρίζεις την αξία τους. Πορεύεσαι με τον πονηρό από την ίδια ημέρα που άρχισες να λαμβάνεις την πρόνοια του Παντοδύναμου. Εσύ κι ο πονηρός πορεύεστε μέσα από χιλιάδες ετών θύελλας και καταιγίδας. Μαζί μ’ εκείνον, αντιμάχεσαι τον Θεό, ο οποίος υπήρξε η πηγή της ζωής σου. Δεν μετανιώνεις και δεν γνωρίζεις ότι έχεις φτάσει σε σημείο θανάτου. Ξεχνάς ότι ο πονηρός σ’ έχει βάλει σε πειρασμό, σ’ έχει ταλαιπωρήσει. Ξεχνάς από πού προήλθες. Έτσι, ο πονηρός σε καταστρέφει βήμα-βήμα ακόμη και μέχρι τώρα. Η καρδιά και το πνεύμα σου έχουν απευαισθητοποιηθεί και σαπίσει. Δεν παραπονιέσαι πλέον για τη δυστυχία στον κόσμο, δεν πιστεύεις πλέον ότι ο κόσμος είναι άδικος. Δεν σε ενδιαφέρει καν η ύπαρξη του Παντοδύναμου. Αυτό συμβαίνει διότι θεωρείς τον πονηρό τον πραγματικό πατέρα σου και δεν μπορείς πλέον να είσαι μακριά από εκείνον. Αυτό είναι το μυστικό στην καρδιά σου.

Απόσπασμα από «Ο αναστεναγμός του Παντοδύναμου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

107. Καθώς χαράζει η αυγή, ένα πρωινό άστρο αρχίζει να λάμπει στην Ανατολή. Είναι ένα άστρο που δεν ήταν εκεί ποτέ πριν. Φωτίζει τον ήσυχο έναστρο ουρανό και πυροδοτεί το σβησμένο φως στις καρδιές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι εξαιτίας αυτού του φωτός, του φωτός που λάμπει επάνω σου κι επάνω σε άλλους, δεν είναι πλέον μόνοι. Αλλά μόνο εσύ παραμένεις βαθιά κοιμώμενος στη σκοτεινή νύχτα. Δεν είσαι ικανός να ακούσεις τον ήχο, ούτε να δεις το φως, δεν είσαι ικανός να παρατηρήσεις την έλευση του νέου ουρανού και της νέας γης, της νέας εποχής. Γιατί ο πατέρας σου σού λέει: «Παιδί μου, μη σηκώνεσαι, είναι νωρίς ακόμη. Έξω κάνει κρύο, μείνε μέσα για να μη διαπεράσουν το ξίφος κι η λόγχη τα μάτια σου». Πιστεύεις μόνο στην προτροπή του πατέρα σου, γιατί πιστεύεις ότι ο πατέρας είναι σωστός, ως πατέρας μεγαλύτερος από εσένα κι ότι σε αγαπά πραγματικά. Τέτοιου είδους προτροπή και τέτοιου είδους αγάπη σε κάνουν να μην πιστεύεις πλέον στο μύθο ότι υπάρχει φως στον κόσμο και δεν σε ενδιαφέρει πλέον αν ο κόσμος έχει την αλήθεια. Δεν τολμάς να ελπίζεις πλέον σε σωτηρία από τον Παντοδύναμο. Είσαι ικανοποιημένος με το κατεστημένο, δεν ελπίζεις πλέον στην έλευση του φωτός και δεν προσέχεις πλέον για τον ερχομό του θρυλικού Παντοδύναμου. Στα μάτια σου, όλα όσα είναι όμορφα δεν μπορούν πλέον να αναστηθούν ούτε να συνεχίσουν να υπάρχουν. Στα μάτια σου, το αύριο και το μέλλον της ανθρωπότητας εξαφανίζονται και καταδικάζονται. Γραπώνεσαι σφιχτά από τα ρούχα του πατέρα σου, πρόθυμος να υποφέρεις μαζί του, φοβούμενος την απώλεια του συνοδοιπόρου σου και της πορείας σου στο μακρινό ταξίδι. Ο απέραντος και θολός κόσμος έχει καταστήσει πολλούς από εσάς απτόητους και θαρραλέους στη συμπλήρωση των διαφόρων ρόλων αυτού του κόσμου. Έχει δημιουργήσει πολλούς «πολεμιστές» που δεν φοβούνται καθόλου τον θάνατο. Ακόμη περισσότερο, έχει δημιουργήσει πλήθος απευαισθητοποιημένων και παράλυτων ανθρώπων που δεν κατανοούν το σκοπό της δημιουργίας τους. Τα μάτια του Παντοδύναμου ατενίζουν τη βαθιά ταλαιπωρημένη ανθρωπότητα, ακούγοντας τον θρήνο όσων υποφέρουν, βλέποντας την έλλειψη ντροπής όσων ταλαιπωρούνται και νιώθοντας την έλλειψη βοήθειας και τον τρόμο της ανθρωπότητας που έχει χάσει τη σωτηρία. Η ανθρωπότητα απορρίπτει τη φροντίδα Του, πορεύεται στη δική της πορεία κι αποφεύγει την αναζήτηση της ματιάς Του. Προτιμούν να γευτούν όλη την πικρία της βαθιάς θάλασσας στο πλάι του εχθρού. Ο αναστεναγμός του Παντοδύναμου δεν μπορεί πλέον να ακουστεί. Τα χέρια του Παντοδύναμου δεν είναι πλέον πρόθυμα ν’ αγγίξουν τη θλιμμένη ανθρωπότητα. Επαναλαμβάνει το έργο Του, κερδίζοντας εκ νέου και χάνοντας, ξανά και ξανά. Από τη στιγμή εκείνη, Εκείνος κουράζεται και νιώθει εξάντληση επομένως σταματά το έργο που εκτελεί και δεν περπατά πλέον ανάμεσα στους ανθρώπους… Οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται καθόλου τις αλλαγές αυτές, δεν αντιλαμβάνονται το πηγαινέλα, τη λύπη και τη μελαγχολία του Παντοδύναμου.

Απόσπασμα από «Ο αναστεναγμός του Παντοδύναμου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

108. Καθώς η νύχτα απλώνεται, ο άνθρωπος παραμένει ανίδεος, επειδή η καρδιά του ανθρώπου δεν μπορεί να αντιληφθεί πώς το σκοτάδι πλησιάζει ή από πού έρχεται. Καθώς η νύχτα χάνεται σιγανά, ο άνθρωπος καλωσορίζει το φως της ημέρας, όμως η καρδιά του ανθρώπου δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει ή συνειδητοποιήσει την προέλευση του φωτός και πώς αυτό έχει απομακρύνει το σκοτάδι της νύχτας. Τέτοιες επαναλαμβανόμενες εναλλαγές της ημέρας και της νύχτας μεταφέρουν τον άνθρωπο από τη μια εποχή στην άλλη, κινούμενες μέσα στον χρόνο, ενώ παράλληλα διασφαλίζουν ότι το έργο του Θεού και το σχέδιό Του εκτελούνται κατά τη διάρκεια κάθε περιόδου και όλων των εποχών. Ο άνθρωπος περνούσε τους αιώνες με τον Θεό, όμως ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι ο Θεός κυβερνά τη μοίρα όλων των πραγμάτων και των ζωντανών οργανισμών ή πώς ο Θεός ενορχηστρώνει και κατευθύνει το καθετί. Αυτό είναι κάτι που έχει διαφύγει του ανθρώπου από αμνημονεύτων χρόνων έως σήμερα. Όσο για τον λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό, δεν είναι επειδή οι πράξεις του Θεού είναι πολύ απροσδιόριστες ή επειδή το σχέδιο του Θεού δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί αλλά επειδή η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου είναι πολύ απομακρυσμένα από τον Θεό. Επομένως, ακόμα και αν ο άνθρωπος ακολουθεί τον Θεό, παραμένει εν αγνοία του στην υπηρεσία του Σατανά. Κανείς δεν αναζητά ενεργά τα βήματα ή την εμφάνιση του Θεού και κανείς δεν επιθυμεί να υπάρξει υπό τη φροντίδα και τη συντήρηση του Θεού. Αντίθετα, είναι πρόθυμοι να στηριχθούν στη διάβρωση του Σατανά και του κακού προκειμένου να προσαρμοστούν σε αυτόν τον κόσμο και στους κανόνες της ζωής που ακολουθεί η διαβολική ανθρωπότητα. Σε αυτό το σημείο, η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου έχουν γίνει το αντικείμενο φόρου τιμής του ανθρώπου στον Σατανά και η τροφή του Σατανά. Επιπλέον, η ανθρώπινη καρδιά και το πνεύμα γίνονται ένα μέρος στο οποίο ο Σατανάς μπορεί να κατοικεί και ένας κατάλληλος τόπος που αυτός μπορεί να παίξει. Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος εν αγνοία του δεν κατανοεί τις αρχές της ανθρώπινης οντότητας, και την αξία και τον σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι νόμοι από τον Θεό και η διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπου βαθμιαία ξεθωριάζουν στην καρδιά του ανθρώπου και ο άνθρωπος δεν αναζητά πλέον ούτε δίνει βάση στον Θεό. Καθώς ο χρόνος περνάει, ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πλέον γιατί ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, ούτε καταλαβαίνει τα λόγια που προέρχονται από το στόμα του Θεού ούτε και συνειδητοποιεί όλα όσα προέρχονται από τον Θεό. Ο άνθρωπος αρχίζει να αντιστέκεται στους νόμους και στις εντολές του Θεού· η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου νεκρώνονται... Ο Θεός χάνει τον άνθρωπο της αρχικής Του δημιουργίας και ο άνθρωπος χάνει τη ρίζα της απαρχής του. Αυτή είναι η θλίψη αυτής της ανθρωπότητας.

Απόσπασμα από «Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Υποσημείωση:

1. Η λέξη «φθορά» χρησιμοποιείται για να εκθέσει την ανυπακοή των ανθρώπων.

2. Οι προτάσεις «έχουν αντιμετωπιστεί με άγρια βλέμματα και ψυχρή απείθεια από χιλιάδες που του κουνούν το δάχτυλο» και «υπηρετώντας τους ανθρώπους με το κεφάλι σκυφτό, σαν ένα πειθήνιο βόδι» ήταν αρχικά μία ενιαία πρόταση, η οποία χωρίστηκε εδώ σε δύο χάριν μεγαλύτερης σαφήνειας. Η πρώτη πρόταση αναφέρεται στις ενέργειες του ανθρώπου, ενώ η δεύτερη υποδεικνύει το πόσο έχει υποφέρει ο Θεός, καθώς και ότι ο Θεός είναι ταπεινός και κρυμμένος.

3. Η λέξη «προκατάληψη» αναφέρεται στην απειθή συμπεριφορά των ανθρώπων.

4. Η φράση «να αναλάβει την απόλυτη εξουσία» αναφέρεται στην απειθή συμπεριφορά των ανθρώπων. Θεωρούν ότι είναι ανώτεροι, περνάνε τις χειροπέδες στους άλλους και τους κάνουν να τους ακολουθούν και να υποφέρουν γι’ αυτούς. Είναι δυνάμεις εχθρικά προσκείμενες στον Θεό.

5. Η λέξη «μαριονέτα» χρησιμοποιείται για να γελοιοποιήσει εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό.

6. Η φράση «ολοένα εντεινόμενες επιθέσεις» χρησιμοποιείται για να τονίσει την άθλια συμπεριφορά των ανθρώπων.

7. Η φράση «δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα σε ανόμοια πράγματα» καταδεικνύει ότι οι άνθρωποι μεταστρέφουν το θέλημα του Θεού σε κάτι σατανικό, και αναφέρεται γενικά στη συμπεριφορά με την οποία οι άνθρωποι απορρίπτουν τον Θεό.

8. Η φράση «συγχέει το μαύρο με το άσπρο» αναφέρεται στο να συγχέει κανείς την αλήθεια με ψευδαισθήσεις και τη δικαιοσύνη με το κακό.

9. Η λέξη «ληστής» χρησιμοποιείται για να καταδείξει ότι οι άνθρωποι είναι απαθείς και στερούνται ενορατικότητας.

10. Η φράση «απομεινάρια και υπολείμματα» χρησιμοποιείται για να καταδείξει τη συμπεριφορά με την οποία οι άνθρωποι καταπιέζουν τον Θεό.

11. Η λέξη «εξοργίζεται» αναφέρεται στο αποκρουστικό πρόσωπο του ανθρώπου, όταν αυτός οργίζεται και αγανακτεί.

12. Η φράση «χωρίς ηθικές αναστολές» αναφέρεται στο όταν οι άνθρωποι αποχαλινώνονται και δεν έχουν τον παραμικρό φόβο Θεού.

13. Η φράση «είσοδος του ανθρώπου» εδώ, υποδεικνύει την απειθή συμπεριφορά του ανθρώπου. Αντί να αναφέρεται στην είσοδο των ανθρώπων στην ζωή —κάτι το οποίο είναι θετικό— αναφέρεται στις αρνητικές ενέργειες και συμπεριφορά τους. Γενικότερα αναφέρεται σε όλες τις πράξεις του ανθρώπου που πηγαίνουν αντίθετα με τον Θεό.

14. Η φράση «καταδυναστεύονται από φανταστικούς φόβους» χρησιμοποιείται ειρωνικά για τη λανθασμένη κατεύθυνση που έχει πάρει η ζωή των ανθρώπων. Αναφέρεται στην άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ζωή των ανθρώπων, κατά την οποία οι άνθρωποι ζούνε μαζί με δαίμονες.

15. Η φράση «καλύτερα απ' όλα» λέγεται ειρωνικά.

16. Η φράση «η ζέση τους γίνεται ολοένα θερμότερη» λέγεται ειρωνικά.

17. Η φράση «ένα καλά υπολογισμένο σχέδιο κατά νου» λέγεται ειρωνικά και αναφέρεται στο ότι οι άνθρωποι δεν έχουν γνώθι σαυτόν και αγνοούν το πραγματικό τους ανάστημα. Είναι υποτιμητική δήλωση.

18. Η λέξη «σεβάσμιος» λέγεται ειρωνικά.

19. Η λέξη «εκτοξεύσουν» υποδηλώνει την αποκρουστική κατάσταση των ανθρώπων, οι οποίοι βγάζουν καπνούς από την οργή τους, όταν γνωρίζουν την ήττα από τον Θεό. Υποδηλώνει τον βαθμό της εναντίωσής τους στον Θεό.

20. Η φράση «πιάσουν ζωντανό» αναφέρεται στη βίαιη και απαίσια συμπεριφορά του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι βάναυσος και δεν δείχνει την παραμικρή συγχώρεση προς τον Θεό, ενώ έχει και παράλογες απαιτήσεις από τον Θεό.

21. Η φράση «επιφέρουν αναταραχή» αναφέρεται στο πώς οι δαιμονικοί άνθρωποι δρουν ανεξέλεγκτα, εμποδίζοντας και αντικρούοντας το έργο του Θεού.

22. Η λέξη «οδοντωτές φάλαινες» χρησιμοποιείται ειρωνικά. Είναι μια μεταφορά για το ότι οι μύγες είναι τόσο μικρές, που τα γουρούνια και οι σκύλοι μοιάζουν με φάλαινες μπροστά τους.

α. Το αρχικό κείμενο αναφέρει «χρυσά νομίσματα».

β. Κινεζικό ρητό που σημαίνει στην κυριολεξία «ληστές που

ζουν στα βουνά που αυτοαποκαλούνται βασιλιάδες».

γ. Το πρωτότυπο κείμενο λέει «σ’ αυτό».

δ. Είναι κινεζική έκφραση.

ε. Το αρχικό κείμενο δεν περιέχει τη φράση «επιθυμία για».

ζ. «Τεντώνω τους αγκώνες μου προς τα έξω» είναι μια κινεζική παροιμία, η οποία σημαίνει ότι ένα άτομο βοηθά τους άλλους σε βάρος κοντινών του ανθρώπων, για παράδειγμα γονείς, παιδιά, συγγενείς ή αδέλφια.

η. Η ιστορία του πουλιού Χανχάο μοιάζει πολύ με τον μύθο του Αισώπου για το μυρμήγκι και την ακρίδα. Το πουλί Χανχάο προτιμά να κοιμάται, αντί να κτίζει φωλιά ενόσω ο καιρός είναι ζεστός – παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις από τον γείτονά του, μια καρακάξα. Όταν φθάνει ο χειμώνας, το πουλί παγώνει μέχρι θανάτου.

θ. Το αρχικό κείμενο δεν περιέχει τη φράση «γνωρίζοντας ότι».

ι. Επιστρέφω στην ακτή: Κινεζικός ιδιωματισμός που σημαίνει «αποστρέφομαι τους σατανικούς μου τρόπους».

κ. Στο αρχικό κείμενο παραλείπεται η λέξη «ανήθικο».

λ. Το αρχικό κείμενο δεν περιέχει τη λέξη «κανονική».

Προηγούμενο: Η) Κλασικά λόγια σχετικά με την αποκάλυψη του πώς ο Σατανάς διαφθείρει την ανθρωπότητα

Επόμενο: Ι) Κλασικά λόγια σχετικά με το σύνταγμα, τα διοικητικά διατάγματα και τις εντολές της Εποχής της Βασιλείας

Οι καταστροφές αποτελούν συχνό φαινόμενο, κι έχουν εμφανιστεί τα σημεία της επιστροφής του Κυρίου. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να υποδεχθούμε τον Κύριο; Σας προσκαλούμε εγκάρδια να επικοινωνήσετε μαζί μας για να βρείτε τον τρόπο.
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Viber
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Messenger

Σχετικό περιεχόμενο

Σχετικά με τη Βίβλο (1)

Πώς θα πρέπει να προσεγγίζεται η Βίβλος όσον αφορά την πίστη στον Θεό; Πρόκειται για ζήτημα αρχής. Γιατί θέτουμε αυτό το ερώτημα; Επειδή,...

Ρυθμίσεις

  • Κείμενο
  • Θέματα

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Περιεχόμενα

Αναζήτηση

  • Αναζήτηση σε αυτό το κείμενο
  • Αναζήτηση σε αυτό το βιβλίο