358. Έπειτα από χιλιάδες χρόνια διαφθοράς, ο άνθρωπος είναι αναίσθητος και αργόστροφος· έχει γίνει ένας δαίμονας που εναντιώνεται στον Θεό, σε σημείο που η επαναστατικότητα του ανθρώπου ενάντια στον Θεό έχει καταγραφεί σε ιστορικά βιβλία, και ακόμα κι ο ίδιος ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση να δώσει μια πλήρη εικόνα της αντιδραστικής συμπεριφοράς του —διότι τον άνθρωπο τον έχει διαφθείρει βαθιά ο Σατανάς, τον έχει παρασύρει σε σημείο που ο άνθρωπος δεν ξέρει πού να στραφεί. Ακόμα και σήμερα, ο άνθρωπος εξακολουθεί να προδίδει τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό Τον προδίδει, και όταν δεν Τον βλέπει κάνει το ίδιο. Ακόμη, υπάρχουν κι εκείνοι που έχοντας γίνει μάρτυρες των καταρών του Θεού και της οργής Του, συνεχίζουν και Τον προδίδουν. Και έτσι λέω πως η σύνεση του ανθρώπου έχει χάσει την αρχική της λειτουργία και πως το ίδιο συνέβη και στη συνείδηση του. Ο άνθρωπος που αντικρίζω είναι ένα κτήνος σε ανθρώπινη μορφή, είναι ένα δηλητηριώδες φίδι και όσο αξιοθρήνητος κι αν προσπαθεί να εμφανίζεται μπροστά στα μάτια Μου, ποτέ δεν θα είμαι ελεήμων προς αυτόν διότι ο άνθρωπος δεν έχει αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ του μαύρου και του άσπρου, την διαφορά μεταξύ αλήθειας και μη αλήθειας. Η σύνεση του ανθρώπου είναι τόσο μουδιασμένη, κι όμως αυτός επιθυμεί ακόμη να κερδίσει ευλογίες· η ανθρώπινη φύση του είναι τόσο ποταπή, κι όμως αυτός ακόμα επιθυμεί να αποκτήσει την κυριαρχία ενός βασιλιά. Με τέτοια λογική, ποιανού βασιλιάς θα μπορούσε να είναι; Πώς θα μπορούσε με τέτοια ανθρώπινη φύση να καθίσει σε θρόνο; Ο άνθρωπος πραγματικά δεν έχει καμία ντροπή! Είναι ένας αλαζονικός αχρείος! Σε όσους από εσάς επιθυμείτε να κερδίσετε ευλογίες, προτείνω πρώτα να κοιτάξετε σε έναν καθρέφτη τη δική σας άσχημη αντανάκλαση —εσύ έχεις ό,τι χρειάζεται για να γίνεις βασιλιάς; Έχεις το πρόσωπο κάποιου που μπορεί να κερδίσει ευλογίες; Δεν έχει σημειωθεί η παραμικρή αλλαγή στη διάθεσή σου και δεν έχεις εφαρμόσει καμία από τις αλήθειες στην πράξη, κι όμως συνεχίζεις να ελπίζεις για ένα υπέροχο αύριο. Πλανάσαι! Ο άνθρωπος, που γεννήθηκε σε τόσο βρόμικη γη, έχει μολυνθεί από την κοινωνία σε πολύ μεγάλο βαθμό, έχει διαμορφωθεί από τη φεουδαρχική δεοντολογία και έχει λάβει την εκπαίδευση «ιδρυμάτων υψηλής μόρφωσης». Ο οπισθοδρομικός τρόπος σκέψης, η διεφθαρμένη ηθική, η ευτελισμένη θεώρηση της ζωής, η ποταπή φιλοσοφία για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, η απολύτως ανάξια ύπαρξη, τα ευτελή έθιμα και η ευτελής καθημερινότητα, όλα εισβάλλουν βαθιά στην καρδιά του ανθρώπου και βλάπτουν και υπονομεύουν σοβαρά τη συνείδησή του. Ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος απομακρύνεται ακόμη περισσότερο από τον Θεό και Του εναντιώνεται ακόμη περισσότερο. Ημέρα με την ημέρα, η διάθεση του ανθρώπου γίνεται όλο και πιο αδίστακτη και δεν υπάρχει ούτε ένας που πρόθυμα θα εγκαταλείψει το οτιδήποτε για τον Θεό, ούτε ένας που πρόθυμα θα υποταχθεί σ’ Εκείνον και, βέβαια, ούτε ένας που θα αναζητήσει πρόθυμα την εμφάνισή Του. Αντίθετα, ο άνθρωπος επιδιώκει την απόλαυση στο έπακρο υπό τη δύναμη του Σατανά, και διαφθείρει ασύστολα τη σάρκα του στον βούρκο. Ακόμη κι όταν ακούν την αλήθεια, εκείνοι που ζουν στο σκότος δεν έχουν καμία επιθυμία να την κάνουν πράξη και δεν έχουν την τάση να αναζητήσουν, ακόμη και όταν βλέπουν ότι ο Θεός έχει ήδη εμφανιστεί. Πώς θα μπορούσε μια τέτοια εξαχρειωμένη ανθρωπότητα να έχει οποιοδήποτε περιθώριο σωτηρίας; Πώς θα μπορούσε μια τέτοια παρηκμασμένη ανθρωπότητα να ζήσει στο φως;

Η μεταβολή της διάθεσης του ανθρώπου ξεκινά από τη γνώση της ουσίας του και μέσω αλλαγών στη σκέψη, τη φύση και τις διανοητικές του προοπτικές μέσα από θεμελιώδεις αλλαγές. Μονάχα έτσι θα επιτευχθούν πραγματικές αλλαγές στη διάθεση του ανθρώπου. Η βασική αιτία των διεφθαρμένων διαθέσεων που αναδύονται στον άνθρωπο είναι η παραπλάνηση, η διαφθορά και το δηλητήριο του Σατανά. Ο άνθρωπος έχει δεσμευτεί και ελέγχεται από τον Σατανά και υφίσταται την ανήκουστη βλάβη που έχει προξενήσει ο Σατανάς στη σκέψη του, στην ηθική του, στην αντίληψη και τη λογική του. Ακριβώς επειδή τα βασικά πράγματα του ανθρώπου τα έχει διαφθείρει ο Σατανάς και είναι τελείως διαφορετικά από το πώς ήταν όταν ο Θεός τα δημιούργησε αρχικά, εναντιώνεται ο άνθρωπος στον Θεό και δεν μπορεί να αποδεχτεί την αλήθεια. Έτσι, οι αλλαγές στη διάθεση του ανθρώπου θα πρέπει να ξεκινήσουν με αλλαγή στη σκέψη, τη λογική και την αντίληψη του, οι οποίες θα αλλάξουν τη γνώση του για τον Θεό και τη γνώση του για την αλήθεια. Εκείνοι που γεννήθηκαν στην πιο βαθιά διεφθαρμένη χώρα από όλες, έχουν ακόμη μεγαλύτερη άγνοια του τί είναι ο Θεός, ή του τί σημαίνει να πιστεύεις σε Εκείνον. Όσο περισσότερο διεφθαρμένοι είναι οι άνθρωποι, τόσο λιγότερο γνωρίζουν την ύπαρξη του Θεού και τόσο φτωχότερη είναι η λογική κι η αντίληψή τους. Η πηγή της αντίθεσης και της παρακοής ενάντια στον Θεό είναι η διαφθορά του ανθρώπου από τον Σατανά. Λόγω της διαφθοράς του Σατανά, η συνείδηση του ανθρώπου έχει αναισθητοποιηθεί· έχει γίνει ανήθικος, οι σκέψεις του έχουν εκφυλιστεί κι έχει αποκτήσει μια οπισθοδρομική διανοητική στάση. Πριν τον διαφθείρει ο Σατανάς, ο άνθρωπος από τη φύση του υποτασσόταν στον Θεό και υποτασσόταν στα λόγια Του αφού τα είχε ακούσει. Είχε σωστή λογική και συνείδηση και κανονική ανθρώπινη φύση. Αφού τον διέφθειρε ο Σατανάς, η αρχική σύνεση του ανθρώπου, η συνείδηση και η ανθρώπινη φύση του θόλωσαν και καταστράφηκαν από τον Σατανά. Επομένως, έχασε την υποταγή του και την αγάπη του προς τον Θεό. Η λογική του ανθρώπου άρχισε να αποκλίνει, η διάθεσή του έγινε σαν αυτή των ζώων και η παρακοή του προς τον Θεό έγινε συχνότερη και πιο σοβαρή. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν το ξέρει και ούτε το αναγνωρίζει αυτό, απλώς εναντιώνεται και επαναστατεί επίμονα. Η διάθεση του ανθρώπου αποκαλύπτεται στις εκφράσεις της σύνεσης, της αντίληψης και της συνείδησής του· επειδή η σύνεση και η αντίληψή του έχουν ασθενήσει και η συνείδησή του έχει θολώσει υπερβολικά, η διάθεσή του εναντιώνεται στον Θεό. Αν η σύνεση και η αντίληψη του ανθρώπου δεν μπορούν να αλλάξουν, τότε δεν τίθεται θέμα για αλλαγές στη διάθεσή του, όπως φυσικά και θέμα εναρμόνισης με τις προθέσεις του Θεού. Εάν η λογική του ανθρώπου είναι αδύναμη, τότε δεν μπορεί να υπηρετήσει τον Θεό και δεν είναι κατάλληλος για χρήση από τον Θεό. Η «κανονική λογική» αναφέρεται στην υποταγή και στην πίστη στον Θεό, στη λαχτάρα για τον Θεό, στο να είσαι απόλυτος προς τον Θεό και στο να έχεις συνείδηση απέναντί Του. Αναφέρεται στο να είσαι ψυχή τε και σώματι δοσμένος στον Θεό και να μην Του εναντιώνεσαι σκόπιμα. Το να έχει κανείς μια αποκλίνουσα σύνεση δεν είναι έτσι. Από τότε που ο άνθρωπος διαφθάρηκε από τον Σατανά, έχει δημιουργήσει αντιλήψεις για τον Θεό και δεν έχει καμία πίστη στον Θεό ή λαχτάρα για Εκείνον, όπως και καθόλου συνείδηση προς τον Θεό. Ο άνθρωπος σκόπιμα εναντιώνεται και κατακρίνει τον Θεό και, επιπλέον, εκτοξεύει ύβρεις κατ’ Αυτού πίσω από την πλάτη Του. Ο άνθρωπος κατακρίνει τον Θεό πίσω από την πλάτη Του, γνωρίζοντας καλά ότι είναι ο Θεός· ο άνθρωπος δεν έχει καμία πρόθεση να υποτάσσεται στον Θεό και απλώς απαιτεί και ζητά τυφλά από Αυτόν. Τέτοιοι άνθρωποι —άνθρωποι που η λογική τους αποκλίνει— δεν είναι ικανοί να γνωρίζουν την ίδια τους την ανήκουστη συμπεριφορά ή να μετανιώνουν για την αντιδραστικότητα τους. Εάν οι άνθρωποι είναι ικανοί να γνωρίσουν τον εαυτό τους, τότε έχουν αποκτήσει και πάλι κάποια από τη λογική τους· όσο περισσότερο επαναστατικοί ενάντια στον Θεό είναι οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ακόμα τον εαυτό τους, τόσο λιγότερο σωστή σύνεση έχουν.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το να έχετε μια αμετάβλητη διάθεση σημαίνει πως είστε εχθρικοί προς τον Θεό

359. Προτού βιώσουν οι άνθρωποι το έργο του Θεού και κατανοήσουν την αλήθεια, η φύση του Σατανά είναι αυτή που αναλαμβάνει τον έλεγχο και τους εξουσιάζει εκ των έσω. Τι περιλαμβάνει ακριβώς αυτή η φύση; Για παράδειγμα, γιατί είσαι εγωιστής; Γιατί προστατεύεις τη θέση σου; Γιατί επηρεάζεσαι τόσο από τα αισθήματά σου; Γιατί σου αρέσουν εκείνα τα άδικα πράγματα και εκείνα τα κακά πράγματα; Πού βασίζεται η αρέσκειά σου για αυτά τα πράγματα; Από πού προέρχονται αυτά τα πράγματα; Γιατί σου αρέσουν και τα αποδέχεσαι; Τώρα πια έχετε όλοι σας φτάσει στο σημείο να καταλάβετε το εξής: Ο κύριος λόγος είναι ότι βρίσκονται μέσα στον άνθρωπο τα δηλητήρια του Σατανά. Ποια είναι λοιπόν τα δηλητήρια του Σατανά; Πώς μπορούν να εκφραστούν; Για παράδειγμα, αν ρωτήσεις τους ανθρώπους: «Πώς θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι; Για ποιον λόγο θα πρέπει να ζουν οι άνθρωποι;» όλοι θα απαντήσουν: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Αυτή και μόνο η φράση εκφράζει την ίδια τη ρίζα του προβλήματος. Η φιλοσοφία και η λογική του Σατανά έχουν γίνει η ζωή των ανθρώπων. Ό,τι και να επιδιώκουν οι άνθρωποι, στην πραγματικότητα το κάνουν για τον εαυτό τους —και έτσι όλοι ζουν για τον εαυτό τους. «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» —αυτή είναι η φιλοσοφία της ζωής του ανθρώπου, κι αυτό αντιπροσωπεύει και την ανθρώπινη φύση. Αυτά τα λόγια έχουν ήδη γίνει η φύση της διεφθαρμένης ανθρωπότητας, είναι το αληθινό πορτρέτο της σατανικής φύσης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Αυτή η σατανική φύση έχει γίνει εξ ολοκλήρου το θεμέλιο για την ύπαρξη της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Για αρκετές χιλιάδες χρόνια, η διεφθαρμένη ανθρωπότητα ζει με αυτό το δηλητήριο του Σατανά, μέχρι σήμερα. Όλα όσα κάνει ο Σατανάς γίνονται προς χάρη των επιθυμιών, των φιλοδοξιών και των στόχων του. Θέλει να ξεπεράσει τον Θεό, να απελευθερωθεί από τον Θεό και να πάρει τον έλεγχο όλων των πραγμάτων που δημιουργήθηκαν από τον Θεό. Σήμερα, οι άνθρωποι έχουν διαφθαρεί από τον Σατανά σε τέτοιο βαθμό. Όλοι έχουν σατανική φύση, όλοι τείνουν να αρνηθούν και να εναντιωθούν στον Θεό, και θέλουν να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους και προσπαθούν να αντιταχθούν στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού. Ήδη οι φιλοδοξίες και οι επιθυμίες τους είναι ακριβώς οι ίδιες με του Σατανά. Επομένως, η φύση του ανθρώπου είναι φύση του Σατανά. Στην πραγματικότητα, τα συνθήματα και οι αφορισμοί πολλών ανθρώπων αντιπροσωπεύουν την ανθρώπινη φύση και αντικατοπτρίζουν την ουσία της ανθρώπινης διαφθοράς. Τα πράγματα που επιλέγουν οι άνθρωποι είναι οι δικές τους προτιμήσεις και όλα αντιπροσωπεύουν τις διαθέσεις και τις επιδιώξεις τους. Σε κάθε λέξη που λέει ένας άνθρωπος και σε ό,τι κάνει, όσο μεταμφιεσμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να καλύψει τη φύση του. Για παράδειγμα, οι Φαρισαίοι κήρυτταν συνήθως πολύ όμορφα, όταν άκουσαν όμως τα κηρύγματα και τις αλήθειες που εξέφρασε ο Ιησούς, αντί να τα αποδεχτούν, τα καταδίκασαν. Αυτό εξέθεσε τη φύση-ουσία των Φαρισαίων, που αποστρέφονταν και μισούσαν την αλήθεια. Μερικοί άνθρωποι μιλούν αρκετά όμορφα και είναι καλοί στο να μεταμφιέζονται, όταν όμως οι άλλοι συναναστραφούν μαζί τους για λίγο, διαπιστώνουν ότι η φύση τους είναι εξαιρετικά δόλια και ανέντιμη. Μετά από πολύ καιρό συναναστροφής μαζί τους, όλοι οι άλλοι ανακαλύπτουν τη φύση-ουσία τους. Τελικά, οι άλλοι εξάγουν το εξής συμπέρασμα: δεν λένε ποτέ την παραμικρή αλήθεια και είναι δόλιοι. Αυτή η δήλωση αντιπροσωπεύει τη φύση ενός τέτοιου ατόμου και αποτελεί την καλύτερη δυνατή απεικόνιση και απόδειξη της φύση-ουσίας του. Η φιλοσοφία αυτών των ατόμων για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις είναι να μη λένε σε κανέναν την αλήθεια, αλλά και να μην εμπιστεύονται κανέναν. Η σατανική φύση του ανθρώπου περιέχει πολλές σατανικές φιλοσοφίες και δηλητήρια. Μερικές φορές, εσύ ο ίδιος δεν τις αντιλαμβάνεσαι καν και δεν τις καταλαβαίνεις· όμως, κάθε στιγμή της ζωής σου στηρίζεται σ’ αυτά τα πράγματα. Επιπλέον, νομίζεις ότι τα πράγματα αυτά είναι απολύτως σωστά, λογικά και τελείως αλάνθαστα. Αυτό αρκεί για να δείξει ότι οι φιλοσοφίες του Σατανά έχουν γίνει η φύση των ανθρώπων και ότι εκείνοι ζουν σε πλήρη συμφωνία με αυτές, πιστεύοντας ότι αυτός ο τρόπος ζωής είναι καλός, και χωρίς καμία απολύτως αίσθηση μετάνοιας. Επομένως, μονίμως αποκαλύπτουν τη σατανική φύση τους και ζουν συνεχώς σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά. Η φύση του Σατανά είναι η ζωή της ανθρωπότητας, είναι η φύση-ουσία της ανθρωπότητας.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να περπατήσει κανείς στο μονοπάτι του Πέτρου

360. Πώς κατανοείς τη φύση του ανθρώπου; Το πιο σημαντικό είναι να τη διακρίνεις μέσα απ’ την οπτική της κοσμοθεωρίας του ανθρώπου, της άποψής του για τη ζωή και των αξιών του. Όλοι όσοι ανήκουν στον διάβολο ζουν για τον εαυτό τους. Η άποψή τους για τη ζωή και τα αποφθέγματά τους προέρχονται κυρίως από ρητά του Σατανά, όπως το «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», το «Ο άνθρωπος πεθαίνει για τα πλούτη όπως το πουλί πεθαίνει για το φαγητό» και άλλες τέτοιες πλάνες. Όλα αυτά τα λόγια που εκφράζουν αυτοί οι βασιλιάδες διάβολοι, οι σπουδαίοι και οι φιλόσοφοι έχουν μετατραπεί στην ίδια τη ζωή του ανθρώπου. Πιο συγκεκριμένα, τα πιο πολλά λόγια του Κομφούκιου, τον οποίο ο κινεζικός λαός εκθειάζει ως «σοφό», έχουν γίνει η ζωή του ανθρώπου. Υπάρχουν επίσης τα περίφημα γνωμικά του Βουδισμού και του Ταοϊσμού, αλλά και τα κλασικά ρητά διάφορων διασήμων, τα οποία παραθέτουν συχνά. Όλα τούτα ανακεφαλαιώνουν τις φιλοσοφίες και τη φύση του Σατανά, την οποία παρουσιάζουν και εξηγούν με τον καλύτερο τρόπο. Όλα αυτά τα δηλητήρια, που είναι αποτυπωμένα στην καρδιά του ανθρώπου προέρχονται από τον Σατανά και ούτε το ελάχιστο δεν προέρχεται από τον Θεό. Αυτά τα διαβολικά λόγια, επίσης, είναι εντελώς αντίθετα απ’ τον λόγο του Θεού. Είναι τελείως ξεκάθαρο ότι η πραγματικότητα κάθε θετικού πράγματος προέρχεται από τον Θεό, και ότι όλα τα αρνητικά πράγματα που δηλητηριάζουν τον άνθρωπο προέρχονται απ’ τον Σατανά. Επομένως, αν εξετάσεις την άποψη και τις αξίες ενός ανθρώπου για τη ζωή μπορείς να διακρίνεις τη φύση του, αλλά και σε ποιον ανήκει. Ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους μέσα από την εκπαίδευση και την επιρροή των εθνικών κυβερνήσεων, και των διασήμων και των σπουδαίων. Τα διαβολικά λόγια τους έχουν γίνει η ζωή και η φύση του ανθρώπου. Το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» είναι ένα γνωστό σατανικό ρητό που έχει ενσταλαχθεί σε όλους, και το οποίο έχει γίνει η ζωή του ανθρώπου. Υπάρχουν και άλλα λόγια φιλοσοφιών για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις σαν κι αυτό. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί την παραδοσιακή κουλτούρα κάθε έθνους για να εκπαιδεύσει, να παραπλανήσει και να διαφθείρει τους ανθρώπους, κι έτσι ωθεί την ανθρωπότητα να πέσει και να βυθιστεί μέσα σε μια απέραντη άβυσσο καταστροφής· τελικά, ο Θεός καταστρέφει τους ανθρώπους, επειδή υπηρετούν τον Σατανά και αντιστέκονται σ’ Αυτόν. Κάποιοι άνθρωποι έχουν υπηρετήσει ως δημόσιοι αξιωματούχοι στην κοινωνία για δεκαετίες. Φανταστείτε να ρωτούσατε: «Τα έχεις καταφέρει τόσο καλά σ’ αυτό το αξίωμα. Ποια είναι τα διάσημα αποφθέγματα στα οποία βασίζεις κυρίως τη ζωή σου;» Μπορεί να πουν: «Το μόνο που καταλαβαίνω είναι το εξής: “Οι αξιωματούχοι δεν κάνουν δύσκολη τη ζωή εκείνων που τους φέρνουν δώρα, και όσοι δεν κολακεύουν, δεν καταφέρνουν ποτέ τίποτα”». Πάνω σ’ αυτήν τη σατανική φιλοσοφία βασίζεται η καριέρα τους. Αυτά τα λόγια δεν είναι αντιπροσωπευτικά της φύσης τέτοιων ανθρώπων; Το να χρησιμοποιούν με αθέμιτο τρόπο κάθε δυνατό μέσο για την απόκτηση θέσης έχει γίνει η φύση τους· στόχοι τους είναι η θέση ενός αξιωματούχου και μια επιτυχημένη καριέρα. Υπάρχουν πολλά ακόμα σατανικά δηλητήρια στη ζωή των ανθρώπων, στη διαγωγή και στη συμπεριφορά τους. Για παράδειγμα, οι φιλοσοφίες τους για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν και τα αξιώματά τους είναι όλα γεμάτα με τα δηλητήρια του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, και προέρχονται όλα από τον Σατανά. Άρα, όλα όσα ρέουν μέσα στο μεδούλι και στο αίμα τους προέρχονται απ’ τον Σατανά. Όλοι αυτοί οι αξιωματούχοι, όσοι έχουν εξουσία και όσοι είναι επιτυχημένοι ακολουθούν τα δικά τους μονοπάτια και μυστικά για την επιτυχία. Τέτοια μυστικά δεν αντιπροσωπεύουν απόλυτα τη φύση τους; Έχουν κάνει τόσο σπουδαία πράγματα στην κοινωνία, και κανείς δεν μπορεί να διακρίνει τις μηχανορραφίες και τις ίντριγκες που κρύβουν πίσω τους. Αυτό δείχνει πόσο ύπουλη και δηλητηριώδης είναι η φύση τους. Ο Σατανάς έχει διαφθείρει πολύ βαθιά την ανθρωπότητα. Το δηλητήριό του κυλά μέσα στο αίμα του κάθε ανθρώπου, και μπορεί να πει κανείς ότι ο άνθρωπος έχει διεφθαρμένη, μοχθηρή, ανταγωνιστική φύση που πάει κόντρα στον Θεό, γεμάτη από τις φιλοσοφίες και τα δηλητήρια του Σατανά, και βουτηγμένη μέσα σ’ αυτά. Έχει γίνει, στο σύνολό της, η φύση-ουσία του Σατανά. Γι’ αυτό αντιστέκονται και εναντιώνονται στον Θεό οι άνθρωποι. Αν ο άνθρωπος αναλύσει τη φύση του κατ’ αυτόν τον τρόπο, εύκολα μπορεί να φτάσει στην αυτογνωσία.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου

361. Τι κατανόηση έχεις για την ανθρώπινη φύση; Το να κατανοήσεις τη φύση σου, στην πραγματικότητα, σημαίνει να αναλύεις διεξοδικά όσα βρίσκονται βαθιά μέσα στην ψυχή σου —εκείνα που υπάρχουν μέσα στη ζωή σου και όλη τη λογική και τις φιλοσοφίες του Σατανά σύμφωνα με τις οποίες ζεις— τα οποία αποτελούν τη ζωή του Σατανά σύμφωνα με την οποία ζεις. Μόνο ξεθάβοντας αυτά που βρίσκονται βαθιά μέσα στην ψυχή σου μπορείς να κατανοήσεις τη φύση σου. Πώς μπορούν να ξεθαφτούν αυτά τα πράγματα; Δεν μπορούν να ξεθαφτούν ούτε να αναλυθούν διεξοδικά μέσα από ένα-δύο μόνο ζητήματα. Πολλές φορές, ακόμα κι όταν ολοκληρώσεις κάτι, και πάλι δεν θα έχεις καταφέρει να το κατανοήσεις. Μπορεί να πάρει τρία ή πέντε χρόνια μέχρι να μπορέσεις να αποκτήσεις έστω και την παραμικρή συνειδητοποίηση ή κατανόηση. Άρα, σε πολλές περιπτώσεις, πρέπει να κάνεις αυτοκριτική και να φτάσεις στην αυτογνωσία. Πρέπει να σκαλίσεις βαθιά και να αναλύσεις τον εαυτό σου, σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, προκειμένου να δεις αποτελέσματα. Καθώς κατανοείς την αλήθεια όλο και πιο βαθιά, σταδιακά θα καταφέρεις να γνωρίσεις τη δική σου φύση-ουσία μέσω της αυτοκριτικής και της αυτογνωσίας.

Για να γνωρίσεις τη φύση σου, πρέπει να την κατανοήσεις μέσα από κάποια πράγματα. Πρώτον, πρέπει να έχεις σαφή κατανόηση του τι σου αρέσει. Αυτό δεν σημαίνει το τι σου αρέσει να τρως ή να φοράς· αντίθετα, αναφέρεται σ’ εκείνα που απολαμβάνεις, σ’ εκείνα που φθονείς, σ’ εκείνα που λατρεύεις, σ’ εκείνα που αναζητάς και σ’ εκείνα που δίνεις προσοχή μες στην καρδιά σου, στο τι ανθρώπους απολαμβάνεις να έχεις επαφές μαζί τους και στο τι ανθρώπους θαυμάζεις και έχεις στην καρδιά σου ως είδωλα. Για παράδειγμα, οι περισσότεροι συμπαθούν όσους έχουν μεγάλη υπόληψη, όσους είναι εκλεπτυσμένοι στον λόγο και τη διαγωγή τους ή συμπαθούν εκείνους που χρησιμοποιούν εύγλωττες κολακείες ή εκείνους που προσποιούνται. Τα παραπάνω αφορούν τους ανθρώπους με τους οποίους τους αρέσει να έρχονται σε επαφή. Όσον αφορά τα πράγματα που απολαμβάνουν οι άνθρωποι, σ’ αυτά περιλαμβάνεται η προθυμία να κάνουν ορισμένα πράγματα που είναι εύκολα, το να απολαμβάνουν να κάνουν πράγματα που οι άλλοι θεωρούν καλά και που θα οδηγούσαν τους ανθρώπους να τους εγκωμιάζουν και να τους κάνουν φιλοφρονήσεις. Στη φύση των ανθρώπων υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό σ’ αυτά που τους αρέσουν. Δηλαδή, τους αρέσουν οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα τα οποία οι άλλοι φθονούν λόγω της εξωτερικής εμφάνισης, τους αρέσουν οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα που φαίνονται πολύ όμορφα και πολυτελή, και τους αρέσουν οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα που κάνουν τους άλλους να τα λατρεύουν. Αυτά τα πράγματα που αρέσουν στους ανθρώπους είναι σπουδαία, εκθαμβωτικά, πανέμορφα και μεγαλοπρεπή. Όλοι οι άνθρωποι λατρεύουν αυτά τα πράγματα. Μπορεί να δει κανείς πως οι άνθρωποι δεν διαθέτουν ίχνος της αλήθειας ούτε και έχουν την ομοιότητα αληθινών ανθρώπινων όντων. Δεν έχει την παραμικρή αξία το να λατρεύει κανείς αυτά τα πράγματα, αλλά και πάλι αυτά αρέσουν στους ανθρώπους. Αυτά τα πράγματα που αρέσουν στους ανθρώπους μοιάζουν ιδιαίτερα καλά σε εκείνους που δεν πιστεύουν στον Θεό, και όλα είναι πράγματα που οι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να επιδιώξουν. […] Αυτά που επιδιώκουν και λαχταρούν οι άνθρωποι ανήκουν στις κοσμικές τάσεις, αυτά τα πράγματα είναι του Σατανά και των διαβόλων, τα απεχθάνεται ο Θεός και δεν έχουν καμία αλήθεια. Εκείνα τα οποία έχουν την τάση να λαχταρούν οι άνθρωποι επιτρέπουν να αποκαλυφθεί η φύση-ουσία τους. Οι προτιμήσεις των ανθρώπων φαίνονται στον τρόπο με τον οποίο ντύνονται: Κάποιοι είναι πρόθυμοι να φορούν ρούχα που τραβούν την προσοχή, πολύχρωμα ρούχα ή παράξενα σύνολα. Είναι πρόθυμοι να φορούν αξεσουάρ που κανείς άλλος δεν έχει ξαναφορέσει και αγαπούν εκείνα που μπορούν να προσελκύσουν το αντίθετο φύλο. Το ότι φορούν αυτά τα ρούχα και τα αξεσουάρ δείχνει την προτίμηση που έχουν για αυτά τα πράγματα στη ζωή τους και βαθιά μέσα στην καρδιά τους. Αυτά που τους αρέσουν δεν είναι αξιοπρεπή και κόσμια. Δεν είναι πράγματα που θα έπρεπε να επιδιώκει ένας κανονικός άνθρωπος. Στην αρέσκειά τους γι’ αυτά, υπάρχει αδικία. Η οπτική τους είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη των κοσμικών ανθρώπων. Σε κανένα σημείο της δεν συνάδει με την αλήθεια. Άρα, αυτά που σου αρέσουν, αυτά στα οποία επικεντρώνεσαι, αυτά που λατρεύεις, αυτά που φθονείς κι αυτά που σκέφτεσαι στην καρδιά σου κάθε μέρα είναι όλα αντιπροσωπευτικά της φύσης σου. Η αδυναμία που έχεις σ’ αυτά τα κοσμικά πράγματα αρκεί για να αποδειχθεί πως η φύση σου αρέσκεται στην αδικία και σε σοβαρές περιπτώσεις η φύση σου είναι μοχθηρή και αθεράπευτη. Θα πρέπει να αναλύσεις τη φύση σου ως εξής: Εξέτασε τι σου αρέσει και τι εγκαταλείπεις στη ζωή σου. Ίσως να είσαι καλός απέναντι σε κάποιον για κάποιο χρονικό διάστημα, μα αυτό δεν αποδεικνύει πως τον συμπαθείς. Αυτό που πραγματικά σου αρέσει είναι ακριβώς αυτό που είναι στη φύση σου· ακόμη και με σπασμένα κόκαλα, και πάλι θα το απολάμβανες και δεν θα μπορούσες ποτέ να το απαρνηθείς. Αυτό δεν είναι εύκολο να αλλάξει.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Τι θα πρέπει να γνωρίζει κανείς για τη μεταμόρφωση της διάθεσής του

362. Βασικό για την επίτευξη αλλαγής στη διάθεση είναι να γνωρίζει κανείς τη δική του φύση, και αυτό πρέπει να συμβεί σύμφωνα με την έκθεση του Θεού. Μόνο στον λόγο του Θεού μπορεί κάποιος να γνωρίσει την αποτρόπαια φύση του, να αναγνωρίσει στη φύση του τα διάφορα δηλητήρια του Σατανά, να συνειδητοποιήσει ότι είναι ανόητος και αδαής και να αναγνωρίσει τα αδύναμα και αρνητικά στοιχεία στη φύση του. Αφού τα γνωρίσεις αυτά πλήρως και είσαι πραγματικά σε θέση να μισήσεις τον εαυτό σου και να επαναστατήσεις ενάντια στη σάρκα, να εφαρμόσεις με συνέπεια τον λόγο του Θεού, να επιδιώκεις με συνέπεια την αλήθεια κατά την εκτέλεση των καθηκόντων σου, να επιτύχεις μια αλλαγή στη διάθεσή σου και να γίνεις ένα άτομο που αγαπάει πραγματικά τον Θεό, τότε θα έχεις μπει στο μονοπάτι του Πέτρου. Χωρίς τη χάρη του Θεού και τη διαφώτιση και την καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα, θα ήταν δύσκολο να βαδίσεις σε αυτό το μονοπάτι, καθώς οι άνθρωποι δεν κατέχουν την αλήθεια και δεν μπορούν να επαναστατήσουν ενάντια στον εαυτό τους. Για να βαδίσει κανείς στο μονοπάτι της τελείωσης στο οποίο πορευόταν ο Πέτρος πρέπει κυρίως να έχει αποφασιστικότητα, να έχει πίστη και να στηρίζεται στον Θεό. Επιπλέον, πρέπει να υποτάσσεται στο έργο του Αγίου Πνεύματος· δεν μπορεί να κάνει δίχως τα λόγια του Θεού σε τίποτα. Αυτές είναι οι βασικές πτυχές και καμιά τους δεν μπορεί να παραβιαστεί. Είναι πολύ δύσκολο να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του εν μέσω εμπειριών· δίχως το έργο του Αγίου Πνεύματος, είναι μάταιο. Για να βαδίσει κανείς στο μονοπάτι του Πέτρου πρέπει να επικεντρωθεί στο να γνωρίσει τον εαυτό του και να μεταμορφώσει τη διάθεσή του.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο

363. Από τη μία, κατά τις δοκιμασίες του Θεού, ο άνθρωπος μαθαίνει τις ελλείψεις του και βλέπει ότι είναι ασήμαντος, ποταπός και τιποτένιος, ότι δεν έχει τίποτα, δεν είναι τίποτα. Από την άλλη, κατά τις δοκιμασίες ο Θεός διαμορφώνει για τον άνθρωπο ορισμένα περιβάλλοντα, έτσι ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να βιώσει καλύτερα το κάλλος του Θεού. Παρόλο που ο πόνος είναι μεγάλος, και πολλές φορές ανυπόφορος —φθάνοντας, μάλιστα, μέχρι το σημείο της συντριπτικής θλίψης— αφότου τον βιώσει, ο άνθρωπος βλέπει πόσο αξιαγάπητο είναι το έργο του Θεού σ’ αυτόν, και μόνο πάνω σ’ αυτό το θεμέλιο γεννιέται στον άνθρωπο αληθινή αγάπη για τον Θεό. Σήμερα, ο άνθρωπος βλέπει ότι μονάχα με τη χάρη, την αγάπη και το έλεος του Θεού, δεν είναι ικανός να γνωρίσει αληθινά τον εαυτό του, πόσο μάλλον να γνωρίσει την ουσία του ανθρώπου. Μόνο μέσα από το ραφινάρισμα και την κρίση του Θεού, και μόνο κατά τη διάρκεια της ίδιας της διαδικασίας του ραφιναρίσματος μπορεί ο άνθρωπος να γνωρίσει τις αδυναμίες του και να μάθει ότι δεν έχει τίποτα.

«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Την ομορφιά του Θεού μπορείς να τη γνωρίσεις μόνο βιώνοντας επίπονες δοκιμασίες

364. Το βασικότερο για τον αυτοστοχασμό και τη γνώση του εαυτού σου είναι το εξής: Όσο περισσότερο αισθάνεσαι ότι τα έχεις πάει καλά ή έχεις πράξει το σωστό, και όσο περισσότερο νομίζεις ότι μπορείς να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού ή ότι είσαι σε θέση να καυχιέσαι για συγκεκριμένους τομείς, τόσο περισσότερο αξίζει να γνωρίσεις τον εαυτό σου σε εκείνους τους τομείς και τόσο περισσότερο αξίζει να σκάψεις βαθιά μέσα τους για να δεις τι ακαθαρσίες υπάρχουν μέσα σου, καθώς και ποια πράγματα μέσα σου δεν μπορούν να ικανοποιήσουν τις προθέσεις του Θεού. Ας πάρουμε τον Παύλο ως παράδειγμα. Ο Παύλος ήταν πολύ μορφωμένος, υπέφερε πολύ όσο κήρυττε και εργαζόταν και πολλοί άνθρωποι τον λάτρεψαν ιδιαιτέρως. Ως εκ τούτου, αφού ολοκλήρωσε πολύ έργο, υπέθεσε ότι θα υπήρχε γι’ αυτόν ένας στέφανος. Αυτό τον έκανε να προχωράει όλο και πιο μακριά στο λανθασμένο μονοπάτι, μέχρι που τελικά τιμωρήθηκε από τον Θεό. Αν είχε αναλογιστεί τον εαυτό του και τον είχε αναλύσει εκείνον τον καιρό, δεν θα είχε σκεφτεί με τον τρόπου που σκέφτηκε. Με άλλα λόγια, ο Παύλος δεν είχε επικεντρωθεί στην αναζήτηση της αλήθειας μέσα από τα λόγια του Κυρίου Ιησού· είχε πιστέψει μόνο στις δικές του αντιλήψεις και φαντασιώσεις. Είχε σκεφτεί ότι κάνοντας απλώς κάποια καλά πράγματα και επιδεικνύοντας κάποιες καλές συμπεριφορές, θα λάμβανε την έγκριση και την ανταμοιβή του Θεού. Τελικά, οι δικές του αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες τύφλωσαν την καρδιά του και κάλυψαν την αλήθεια της διαφθοράς του. Μα οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να το καταλάβουν και δεν είχαν γνώση αυτών των πραγμάτων, και πριν το εκθέσει ο Θεός, πάντα παρουσίαζαν τον Παύλο ως το πρότυπο στο οποίο θα πρέπει να στοχεύει κανείς, ως παράδειγμα προς μίμηση, και τον έβλεπαν ως ένα είδωλο το οποίο επιζητούσαν και λαχταρούσαν να γίνουν. Η περίπτωση του Παύλου αποτελεί προειδοποίηση για κάθε έναν από τον εκλεκτό λαό του Θεού. Ιδιαίτερα όταν εμείς που ακολουθούμε τον Θεό μπορεί να υποφέρουμε και να πληρώνουμε το τίμημα στα καθήκοντά μας και καθώς υπηρετούμε τον Θεό, αισθανόμαστε ότι είμαστε αφοσιωμένοι και αγαπάμε τον Θεό, και σε τέτοιες στιγμές πρέπει να κάνουμε αυτοκριτική και να κατανοήσουμε ακόμη περισσότερο τον εαυτό μας όσον αφορά το μονοπάτι που ακολουθούμε, πράγμα εξαιρετικά απαραίτητο. Αυτό συμβαίνει επειδή αυτό που νομίζεις ότι είναι καλό είναι αυτό που θα προσδιορίσεις ως σωστό, και δεν θα το αμφισβητήσεις, δεν θα το αναλογιστείς ούτε θα αναλύσεις αν υπάρχει σε αυτό κάτι που αντιστέκεται στον Θεό. Για παράδειγμα, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως είναι εξαιρετικά καλόκαρδοι. Δεν μισούν ποτέ τους άλλους, ούτε τους κάνουν κακό, και τείνουν πάντα μια χείρα βοηθείας στους αδελφούς ή τις αδελφές, οι οικογένειες των οποίων έχουν ανάγκη, μήπως μείνει ανεπίλυτο το πρόβλημά τους· διαθέτουν μεγάλο βαθμό καλής θέλησης και κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να βοηθήσουν όποιον μπορούν. Ωστόσο, δεν επικεντρώνονται ποτέ στην άσκηση της αλήθειας και δεν έχουν καμία ζωή-είσοδο. Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της εξυπηρετικότητας; Βάζουν τη ζωή τους σε αναμονή, κι όμως είναι πολύ ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους και τρομερά ικανοποιημένοι με όλα όσα έχουν κάνει. Επιπλέον, νιώθουν πολύ υπερήφανοι γι’ αυτά, καθώς πιστεύουν πως σε όλα όσα έχουν κάνει, δεν υπάρχει τίποτα που να αντίκειται στην αλήθεια, πως αυτά θα ικανοποιήσουν σίγουρα τις προθέσεις του Θεού, και πως έχουν αληθινή πίστη στον Θεό. Βλέπουν τη φυσική καλοσύνη τους ως κάτι προς αξιοποίηση και, μόλις το κάνουν αυτό, το θεωρούν δεδομένα ως την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, ό,τι κάνουν είναι ανθρωπίνως καλό. Δεν κάνουν καθόλου πράξη την αλήθεια, διότι ό,τι κάνουν είναι ενώπιον του ανθρώπου, όχι ενώπιον του Θεού, ενώ πολύ λιγότερο δε, ασκούνται σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού και την αλήθεια. Επομένως, όλες οι πράξεις τους είναι μάταιες. Τίποτε απ’ όσα κάνουν δεν αποτελεί άσκηση της αλήθειας ή των λόγων του Θεού, πόσο μάλλον ακολούθηση του θελήματός Του· αντίθετα, χρησιμοποιούν την ανθρώπινη καλοσύνη και την καλή συμπεριφορά για να βοηθήσουν τους άλλους. Συνοψίζοντας, δεν αναζητούν τις προθέσεις του Θεού σε όλα όσα κάνουν ούτε ενεργούν σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του. Ο Θεός δεν εγκρίνει αυτήν την καλή συμπεριφορά του ανθρώπου· για τον Θεό, είναι καταδικαστέα και δεν αξίζει να τη θυμάται Εκείνος.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναγνωρίζοντας τις πλανεμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά

365. Τη σήμερον ημέρα, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν πολύ επιφανειακή κατανόηση του εαυτού τους. Δεν έχουν καταφέρει σε καμία περίπτωση να αποκτήσουν σαφή γνώση των πραγμάτων που αποτελούν μέρος της φύσης τους. Το μόνο που γνωρίζουν είναι λίγες από τις διεφθαρμένες καταστάσεις που αποκαλύπτουν, τα πράγματα που είναι πιθανόν να κάνουν ή λίγα από τα ελαττώματά τους, κι αυτό τους κάνει να πιστεύουν πως γνωρίζουν τον εαυτό τους. Εάν, επιπλέον, συμμορφώνονται με λίγους κανονισμούς, φροντίζουν να μην κάνουν λάθη σε ορισμένους τομείς και κατορθώνουν να μη διαπράττουν ορισμένες παραβάσεις, τότε θεωρούν πως κατέχουν πραγματικότητα στην πίστη τους στον Θεό και θεωρούν πως θα σωθούν. Αυτό είναι πέρα για πέρα ανθρώπινη φαντασία. Εάν συμμορφώνεσαι με αυτά τα πράγματα, θα κατορθώσεις στ’ αλήθεια να αποφύγεις τη διάπραξη οποιασδήποτε παράβασης; Θα έχεις επιτύχει πραγματική αλλαγή διάθεσης; Θα βιώνεις στ’ αλήθεια την ομοιότητα ενός ανθρώπινου όντος; Μπορείς, κατ’ αυτόν τον τρόπο, να ικανοποιήσεις αληθινά τον Θεό; Σε καμία περίπτωση· αυτό είναι βέβαιο. Η πίστη στον Θεό έχει αποτέλεσμα μόνο όταν έχει κανείς υψηλά πρότυπα, έχει αποκτήσει την αλήθεια και έχει μεταμορφώσει κάπως τη ζωή-διάθεσή του. Αυτό απαιτεί κατ’ αρχάς αφοσίωση στο να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του. Εάν η γνώση των ανθρώπων για τον ίδιο τον εαυτό τους είναι υπερβολικά ρηχή, θα τους είναι αδύνατο να λύσουν τυχόν προβλήματα και η ζωή-διάθεσή τους πολύ απλά δεν θα αλλάξει. Είναι απαραίτητο να γνωρίζει κανείς τον εαυτό του σε βαθύ επίπεδο, δηλαδή να γνωρίζει τη δική του φύση: Ποια στοιχεία περιλαμβάνει αυτή η φύση, πώς δημιουργήθηκαν αυτά τα πράγματα και από πού προήλθαν. Επιπλέον, είσαι όντως σε θέση να μισήσεις αυτά τα πράγματα; Έχεις δει την άσχημη ψυχή σου και τη μοχθηρή σου φύση; Εάν είσαι πραγματικά σε θέση να δεις την αλήθεια για τον εαυτό σου, τότε θα μισήσεις τον εαυτό σου. Όταν μισήσεις τον εαυτό σου και, στη συνέχεια, κάνεις πράξη τον λόγο του Θεού, θα είσαι σε θέση να επαναστατήσεις ενάντια στη σάρκα και να έχεις τη δύναμη να εφαρμόσεις την αλήθεια χωρίς να το βρίσκεις επίπονο. Γιατί πολλοί άνθρωποι ακολουθούν τις σαρκικές προτιμήσεις τους; Επειδή θεωρούν τον εαυτό τους πολύ καλό και πιστεύουν ότι οι πράξεις τους είναι σωστές και δικαιολογημένες, ότι δεν έχουν κανένα ψεγάδι και ότι, μάλιστα, έχουν απόλυτο δίκιο, είναι, συνεπώς, ικανοί να ενεργούν με την παραδοχή ότι η δικαιοσύνη είναι με το μέρος τους. Όταν κάποιος αναγνωρίζει ποια είναι η πραγματική φύση του —πόσο άσχημη, ποταπή και αξιοθρήνητη είναι— τότε δεν είναι ιδιαίτερα περήφανος για τον εαυτό του, δεν είναι τόσο υπέρμετρα αλαζόνας ούτε τόσο ευχαριστημένος με τον εαυτό του όσο πριν. Ένας τέτοιος άνθρωπος πιστεύει το εξής: «Πρέπει να είμαι ειλικρινής και προσγειωμένος όταν κάνω πράξη κάποια από τα λόγια του Θεού. Διαφορετικά, δεν θα ανταποκρίνομαι στο πρότυπο του να είμαι άνθρωπος και θα ντρέπομαι να ζω ενώπιον του Θεού». Τότε θεωρεί πραγματικά τον εαυτό του ευτελή, πραγματικά ασήμαντο. Εκείνη τη στιγμή του είναι εύκολο να εφαρμόσει την αλήθεια και θα έχει κάπως την όψη που θα έπρεπε να έχει ο άνθρωπος. Μόνο όταν οι άνθρωποι μισούν πραγματικά τον εαυτό τους είναι σε θέση να επαναστατήσουν ενάντια στη σάρκα. Εάν δεν μισήσουν τον εαυτό τους, δεν θα είναι σε θέση να επαναστατήσουν ενάντια στη σάρκα. Το να μισεί κανείς πραγματικά τον εαυτό του δεν είναι ένα απλό ζήτημα. Υπάρχουν αρκετά πράγματα που πρέπει να απαντώνται σ’ αυτόν: Πρώτον, να γνωρίζει τη φύση του και, δεύτερον, να βλέπει τον εαυτό του ως φτωχό και αξιοθρήνητο, εξαιρετικά μικρό και ασήμαντο, καθώς και να βλέπει την αξιοθρήνητη και ακάθαρτη ψυχή του. Όταν κάποιος βλέπει πλήρως το αληθινό του πρόσωπο και επιτυγχάνεται αυτό το αποτέλεσμα, τότε αποκτά πραγματικά γνώση του εαυτού του και μπορούμε να πούμε ότι έχει καταφέρει να γνωρίσει πλήρως τον εαυτό του. Μόνο τότε μπορεί κάποιος να μισήσει πραγματικά τον εαυτό του, να φτάσει ακόμη και στο σημείο να τον καταραστεί και να αισθανθεί πραγματικά ότι έχει διαφθαρεί τόσο βαθιά από τον Σατανά που δεν μοιάζει καν με ανθρώπινο ον. Όταν μια μέρα εμφανιστεί η απειλή του θανάτου, ένα τέτοιο άτομο θα σκεφτεί: «Αυτή είναι η δίκαιη τιμωρία του Θεού. Ο Θεός είναι όντως δίκαιος· πρέπει στ’ αλήθεια να πεθάνω!» Σ’ αυτό το σημείο, δεν θα παραπονεθεί ούτε, βέβαια, θα κατηγορήσει τον Θεό, και απλώς θα νιώθει ότι είναι τόσο φτωχός και αξιοθρήνητος, τόσο ακάθαρτος και διεφθαρμένος που θα πρέπει να αποκλειστεί και να καταστραφεί από τον Θεό και μια ψυχή σαν τη δική του δεν είναι κατάλληλη να ζει στη γη. Συνεπώς, το συγκεκριμένο άτομο δεν θα παραπονεθεί ενάντια στον Θεό, δεν θα αντισταθεί σ’ Αυτόν ούτε, βέβαια, θα προδώσει τον Θεό. Εάν κάποιος δεν γνωρίζει τον εαυτό του και εξακολουθεί να θεωρεί πως είναι πολύ καλός, τότε, όταν ο θάνατος χτυπήσει την πόρτα, θα σκεφτεί: «Τα έχω καταφέρει πολύ καλά στην πίστη μου. Έχω αναζητήσει πολύ σκληρά! Αν και έχω δώσει τόσο πολλά και έχω υποφέρει τόσο πολύ, τελικά ο θεός μού ζητάει τώρα να πεθάνω. Δεν ξέρω πού έγκειται η δικαιοσύνη του θεού. Γιατί μου ζητάει να πεθάνω; Εάν πρέπει να πεθάνω εγώ, τότε ποιος θα σωθεί; Δεν θα έρθει το τέλος της ανθρώπινης φυλής;» Πρώτον, αυτό το άτομο τρέφει αντιλήψεις για τον Θεό. Δεύτερον, διαμαρτύρεται και δεν δείχνει καμία απολύτως υποταγή. Αυτό ακριβώς έκανε και ο Παύλος: Όταν ήρθε η ώρα του να πεθάνει, δεν γνώριζε τον εαυτό του και, όταν πλησίαζε η τιμωρία του Θεού, ήταν πλέον πολύ αργά.

«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο