Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Σχετικά με τη ζωή του Πέτρου

Ο Πέτρος είναι ένα υπόδειγμα που σύστησε ο Θεός στην ανθρωπότητα, καθώς και μια πολύ γνωστή προσωπικότητα. Για ποιο λόγο ένας τόσο λιτός άνθρωπος έγινε υπόδειγμα από τον Θεό και δοξάστηκε από τις επόμενες γενιές; Φυσικά, δε χρειάζεται να αναφερθεί πως αυτό είναι αναπόσπαστο από την έκφραση και την απόφασή του να αγαπά τον Θεό. Όσο για το πού εκφράστηκε η καρδιά αγάπης του Πέτρου για τον Θεό και πώς ήταν πραγματικά οι εμπειρίες της ζωής του, θα πρέπει να επιστρέψουμε στην Εποχή της Χάριτος και να ρίξουμε ακόμη μία ματιά στα έθιμα της εποχής για να δούμε τον Πέτρο της περιόδου εκείνης.

Ο Πέτρος ήταν γόνος μιας μέσης Ιουδαϊκής οικογένειας αγροτών. Οι γονείς του συντηρούσαν ολόκληρη την οικογένεια μέσω της γεωργίας, ενώ ο Πέτρος ήταν το μεγαλύτερο από τα παιδιά και είχε τέσσερις αδελφούς και αδελφές. Φυσικά, αυτό δεν είναι το κύριο μέρος της ιστορίας· ο Πέτρος είναι απλώς ο κεντρικός χαρακτήρας. Όταν ήταν πέντε χρονών, οι γονείς του ξεκίνησαν να του μαθαίνουν να διαβάζει. Την περίοδο εκείνη, οι Ιουδαίοι ήταν ιδιαίτερα ευρυμαθείς, καθώς ήταν πολύ προηγμένοι στους τομείς της γεωργίας, της βιοτεχνίας και του εμπορίου. Υπό την επιρροή ενός κοινωνικού περιβάλλοντος αυτού του είδους, και οι δύο γονείς του Πέτρου είχαν λάβει ανώτερη μόρφωση. Παρόλο που κατάγονταν από την επαρχία, διέθεταν πλούσιο σύνολο γνώσεων, ισάξιο με αυτό του μέσου φοιτητή πανεπιστημίου του σήμερα. Είναι ξεκάθαρο πως το γεγονός ότι ο Πέτρος γεννήθηκε υπό τέτοιες εξαιρετικές κοινωνικές συνθήκες ήταν μεγάλη καλοτυχία. Ήταν ιδιαίτερα ευφυής και μάθαινε νέα πράγματα με ευκολία. Όταν ξεκίνησε το σχολείο, ήταν ικανός στα μαθήματά του να βγάζει συμπεράσματα από άλλα πράγματα χωρίς να δείχνει πως καταβάλλει προσπάθεια. Οι γονείς του ήταν υπερήφανοι για τον έξυπνο υιό τους, οπότε κατέβαλλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να του επιτρέψουν να πηγαίνει στο σχολείο, με την ελπίδα πως θα προόδευε και θα μπορούσε να εξασφαλίσει κάποιου είδους επίσημη θέση στην κοινωνία της εποχής. Χωρίς να το καταλάβει, ο Πέτρος ανέπτυξε ενδιαφέρον για τον Θεό κι όταν ήταν δεκατεσσάρων και πήγαινε στο γυμνάσιο, άρχισε να βαριέται το μάθημα του Αρχαιοελληνικού Πολιτισμού που μελετούσε και απεχθανόταν ιδιαίτερα τους μυθοπλαστικούς χαρακτήρες και τα στοιχεία της αρχαιοελληνικής ιστορίας. Από εκεί και πέρα, ο Πέτρος, που βρισκόταν στον ανθό της νιότης του, ξεκίνησε να ερευνά την ανθρώπινη ζωή και να έρχεται σε επαφή με την κοινωνία. Δεν ανταπέδωσε με συνείδηση τις προσπάθειες που κατέβαλλαν οι γονείς του, γιατί έβλεπε ξεκάθαρα πως όλοι οι άνθρωποι κορόιδευαν τους εαυτούς τους, διήγαγαν ανούσιες ζωές και κατέστρεφαν τις ίδιες τις ζωές τους για χάρη του αγώνα για δόξα και πλούτο. Ο λόγος που το έβλεπε αυτό σχετιζόταν σε μεγάλο βαθμό με το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο βρισκόταν. Όσο περισσότερη γνώση κατέχουν οι άνθρωποι, τόσο πιο περίπλοκες είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις, και όσο πιο περίπλοκοι είναι οι εσωτερικοί κόσμοι των ανθρώπων, τόσο μεγαλύτερο κενό υπάρχει εκεί που βρίσκονται οι άνθρωποι. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο Πέτρος ξεκίνησε να αναζητά πληροφορίες σε όλον τον τόπο κατά τον ελεύθερο χρόνο του, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς στους οποίους απευθύνθηκε ήταν θρησκευτικοί παράγοντες. Φαίνεται πως είχε κάποιο απροσδιόριστο αίσθημα στην καρδιά του πως όλα τα ανεξιχνίαστα πράγματα του ανθρώπινου κόσμου μπορούσαν να βρουν εξήγηση στον θρησκευτικό κόσμο, οπότε σύχναζε σε ένα ιερό κοντά στο σπίτι του, ώστε να παρίσταται σε συγκεντρώσεις λατρείας. Αυτό γινόταν εν αγνοία των γονιών του και πολύ σύντομα ο Πέτρος, που είχε πάντα άριστη διαγωγή και επιδόσεις, άρχισε να μισεί να πηγαίνει στο σχολείο. Μετά βίας τελείωσε το γυμνάσιο υπό την επίβλεψη των γονέων του. Κολύμπησε στη στεριά από τον ωκεανό της γνώσης, πήρε μια βαθιά ανάσα και, έκτοτε, κανείς δεν τον εκπαίδευσε ούτε και τον περιόρισε.

Όταν τελείωσε το σχολείο, ξεκίνησε να διαβάζει κάθε λογής βιβλία, ωστόσο στην ηλικία των δεκαεπτά, εξακολουθούσε να στερείται κοινωνικής εμπειρίας. Αφού αποφοίτησε και άφησε το σχολείο, συντηρούσε τον εαυτό του κάνοντας αγροτικές εργασίες, ενώ έβρισκε όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για να διαβάζει βιβλία και να παρίσταται σε θρησκευτικές συγκεντρώσεις λατρείας. Οι γονείς του που έτρεφαν μεγάλες ελπίδες γι’ αυτόν, συχνά καταριόνταν τον Ουρανό για τον «επαναστατικό υιό» τους. Παρ’ όλα αυτά, ωστόσο, η καρδιά του που πεινούσε και διψούσε για δικαιοσύνη δεν μπορούσε να ανακοπεί. Αντιμετώπισε ουκ ολίγες αναποδιές κατά τις εμπειρίες του, αλλά η καρδιά του ήταν ακόρεστη, οπότε ξανασηκωνόταν σαν το χορτάρι μετά τη βροχή. Σύντομα, είχε την «τύχη» να συναντήσει υψηλόβαθμα πρόσωπα του θρησκευτικού κόσμου και, επειδή η λαχτάρα στην καρδιά του ήταν τόσο μεγάλη, άρχισε να έρχεται σε επαφή με τους ανθρώπους αυτούς όλο και πιο συχνά και να περνά σχεδόν όλο τον χρόνο του μαζί τους. Πάνω που ήταν πλημμυρισμένος από τη χαρά της ικανοποίησής του, ανακάλυψε ξαφνικά πως η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών είχε πίστη μόνο στον λόγο, αλλά κανείς τους δεν ήταν αφοσιωμένος στην καρδιά του. Με την έντιμη, απλή καρδιά του, πώς μπορούσε ο Πέτρος να αντέξει τέτοιο χτύπημα; Ανακάλυψε πως σχεδόν όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόταν ήταν θηρία με ανθρώπινη αμφίεση· ήταν ζώα με ανθρώπινη όψη. Την εποχή εκείνη, ο Πέτρος ήταν πολύ αφελής, έτσι τους απηύθυνε επανειλημμένα έκκληση από καρδιάς, αλλά πώς θα μπορούσαν οι πονηροί, πανούργοι θρησκευτικοί παράγοντες να ανταποκριθούν στις ικεσίες ενός νεαρού γεμάτου σφρίγος και σθένος; Τότε ήταν που ο Πέτρος ένιωσε το πραγματικό κενό της ανθρώπινης ζωής και, καθώς έκανε το πρώτο του βήμα προς το στάδιο της ζωής, απέτυχε... Ένα χρόνο μετά, αποχώρησε από το ιερό και ξεκίνησε τον δικό του αυτόνομο βίο.

Η αναποδιά που αντιμετώπισε ο δεκαοκτάχρονος Πέτρος τον έκανε πολύ πιο ώριμο και εκλεπτυσμένο. Η αφέλεια της νιότης του εξαφανίστηκε μονομιάς, ενώ η αναποδιά εκείνη κατέπνιξε δίχως έλεος όλη τη νεανική αθωότητα και φυσικότητα που κατείχε. Από εκεί και πέρα, ξεκίνησε μια ζωή ως ψαράς. Έπειτα από αυτό, έβλεπες ανθρώπους στην ψαρόβαρκά του που άκουγαν αυτά που κήρυττε· ψάρευε για να βγάζει τα προς το ζην και κήρυττε σε ολόκληρο τον τόπο. Όσοι τον άκουγαν να κηρύττει μαγεύονταν, διότι αυτά που έλεγε βρίσκονταν σε μεγάλη συμφωνία με τις καρδιές των απλών ανθρώπων της εποχής. Όλοι οι άνθρωποι συγκινούνταν βαθιά από την ειλικρίνειά του, ενώ συχνά τους μάθαινε να αντιμετωπίζουν τους άλλους από καρδιάς, να στρέφονται για το καθετί στον Κύριο των ουρανών και της γης και των πάντων και να μην αγνοούν τις συνειδήσεις τους και κάνουν τα απαράδεκτα εκείνα πράγματα, αλλά να ικανοποιούν στο καθετί τον Θεό που αγαπούν στις καρδιές τους. Οι άνθρωποι συχνά συγκινούνταν βαθιά αφού άκουγαν τα κηρύγματά του. Τους ενέπνεε όλους και συχνά έκλαιγαν πικρά. Την περίοδο εκείνη, όλοι όσοι τον ακολουθούσαν έτρεφαν βαθιά εκτίμηση στο πρόσωπό του. Ήταν όλοι τους άποροι και, λόγω των κοινωνικών επιρροών της εποχής, είχε, φυσικά, λίγους ακόλουθους· βρισκόταν επίσης υπό τον διωγμό του θρησκευτικού κόσμου της κοινωνίας της εποχής. Για τον λόγο αυτό, μετακινούταν συνεχώς, ενώ για δύο χρόνια διήγαγε μοναχική ζωή. Κατά τα δύο αυτά χρόνια εξαιρετικών εμπειριών, απέκτησε αρκετή ενόραση και έμαθε πολλά πράγματα που δεν ήξερε προηγουμένως. Ο Πέτρος ήταν πλέον τελείως διαφορετικός άνθρωπος από εκείνον που ήταν στα δεκατέσσερά του, ενώ οι δυο τους έμοιαζαν να μην έχουν τίποτε κοινό. Στο πέρας των δύο αυτών ετών, συνάντησε κάθε λογής άνθρωπο και είδε κάθε λογής αλήθειες για την κοινωνία· από εκεί και πέρα, σιγά-σιγά απαλλάχτηκε από κάθε είδους τελετουργία του θρησκευτικού κόσμου. Επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την εξέλιξη του έργου του Αγίου Πνεύματος την περίοδο εκείνη. Τον καιρό εκείνο, ο Ιησούς ήδη εκτελούσε έργο για κάποια χρόνια, οπότε, παρόλο που δεν είχε συναντήσει ακόμη τον Ιησού, το έργο του επηρεάστηκε από το έργο του Αγίου Πνεύματος της περιόδου εκείνης. Για τον λόγο αυτό, όταν κήρυττε, λάμβανε πολλά πράγματα τα οποία ολόκληρες γενιές αγίων δεν είχαν λάβει ποτέ. Φυσικά, την περίοδο εκείνη, γνώριζε λίγο πολύ για την ύπαρξη του Ιησού, αλλά δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να Τον συναντήσει κατ’ ιδίαν. Μονάχα ήλπιζε και διψούσε στην καρδιά του να δει την ουράνια μορφή που γεννήθηκε από το Άγιο Πνεύμα.

Ένα απόγευμα που ψάρευε με τη βάρκα του υπό το λυκόφως (όπως αναφέρεται, κοντά στην ακτή της Θάλασσας της Γαλιλαίας), ενώ κρατούσε το καλάμι ψαρέματος στα χέρια του, είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του. Το φως του δειλινού φώτιζε την επιφάνεια του νερού σαν λίμνη αίματος στην έκταση του ωκεανού. Το φως καθρεφτίστηκε στο νεαρό, αλλά ήρεμο και ασάλευτο, πρόσωπο του Πέτρου που ήταν χαμένος βαθιά στις σκέψεις του. Εκείνη τη στιγμή, σηκώθηκε αεράκι και ξαφνικά αισθάνθηκε πως η ζωή του ήταν μοναχική και, λόγω αυτού, τον κατέκλυσε ξαφνικά ένα αίσθημα απόγνωσης. Το νερό της θάλασσας αντανακλούσε το ένα κύμα φωτός μετά το άλλο και ήταν φανερό πως δεν είχε το κουράγιο να ψαρέψει. Όπως ήταν χαμένος σε κάθε λογής σκέψεις, άκουσε ξαφνικά μια φωνή πίσω του να λέει: «Σίμωνα Ιουδαίε, υιέ του Ιωνά, οι μέρες της ζωής σου είναι μοναχικές. Θα Με ακολουθήσεις;» Στο άκουσμα των λόγων αυτών, ο Πέτρος συνταράχτηκε και το καλάμι τού έπεσε από τα χέρια και σύντομα βυθίστηκε στον πυθμένα της θάλασσας. Ο Πέτρος γύρισε γρήγορα πίσω του και είδε έναν άντρα να στέκεται όρθιος στη βάρκα του. Τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω: Τα μαλλιά Του που έφταναν μέχρι τους ώμους Του ήταν ελαφρώς χρυσόξανθα στο φως του ήλιου, ενώ τα ρούχα Του ήταν γκρι. Ήταν μετρίου αναστήματος και ο ρουχισμός Του ήταν εξ ολοκλήρου αυτός ενός Ιουδαίου. Στο λυκόφως, τα γκρι Του ρούχα έμοιαζαν ελαφρώς σαν μαύρα, ενώ το πρόσωπό Του έμοιαζε να’ χει μια λάμψη. Ο Πέτρος είχε επιχειρήσει να δει τον Ιησού πολλές φορές, αλλά δεν τα είχε καταφέρει ποτέ. Τη στιγμή εκείνη, πίστεψε στο πνεύμα του πως ο άντρας εκείνος ήταν σίγουρα ο Άγιος στην καρδιά του, έτσι γονάτισε μέσα στη βάρκα του: «Μήπως είσαι Εσύ ο Κύριος που ήρθε να κηρύξει το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών; Έχω ακούσει για τις εμπειρίες Σου, αλλά δε Σε έχω δει ποτέ. Ήθελα να Σε ακολουθήσω, αλλά δε μπορούσα να Σε βρω». Ο Ιησούς είχε ήδη περπατήσει στο αμπάρι της βάρκας και είχε καθίσει ήσυχα κάτω. Είπε:[α] «Σήκω και κάθισε δίπλα Μου. Έχω έρθει να αναζητήσω εκείνους που Με αγαπούν αληθινά και να διαδώσω το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών. Πηγαίνω παντού αναζητώντας εκείνους που έχουν την ίδια καρδιά με Εμένα. Είσαι πρόθυμος;» Ο Πέτρος απάντησε: «Πρέπει να ακολουθήσω τον απεσταλμένο του επουράνιου Πατέρα. Πρέπει να ομολογήσω τον εκλεκτό του Αγίου Πνεύματος. Εφόσον αγαπώ τον επουράνιο Πατέρα, πώς να μην είμαι πρόθυμος να ακολουθήσω;» Παρόλο που οι θρησκευτικές αντιλήψεις στα λόγια του Πέτρου ήταν αρκετά δυνατές, ο Ιησούς χαμογέλασε και έγνεψε με ικανοποίηση. Τη στιγμή εκείνη, ένα αίσθημα πατρικής αγάπης αναπτύχθηκε μέσα Του για τον Πέτρο.

Ο Πέτρος ακολούθησε τον Ιησού για πολλά χρόνια και είδε στον Ιησού πολλά πράγματα που δεν έχουν οι άνθρωποι. Αφού Τον ακολουθούσε για έναν χρόνο, ο Ιησούς τον επέλεξε ως τον πρωτεύων των δώδεκα μαθητών. (Φυσικά, αυτό ήταν θέμα της καρδιάς του Ιησού και οι άνθρωποι ήταν τελείως ανίκανοι να το δουν). Η κάθε κίνηση του Ιησού λειτουργούσε σαν υπόδειγμα στη ζωή του, ενώ τα κηρύγματα του Ιησού χαράχτηκαν έντονα στην καρδιά του. Ήταν ιδιαίτερα συμπονετικός και αφοσιωμένος στον Ιησού και δεν είχε ποτέ παράπονα από Αυτόν. Γι’ αυτόν τον λόγο, έγινε η πιστή συντροφιά του Ιησού όπου κι αν Αυτός πήγαινε. Ο Πέτρος παρατηρούσε τις διδαχές του Ιησού, τον ευγενικό Του λόγο, καθώς και το τι έτρωγε, τι φορούσε, την καθημερινότητά Του και τα ταξίδια Του. Ακολουθούσε το παράδειγμα του Ιησού με κάθε τρόπο. Δεν ήταν αυτάρεσκος, αντιθέτως απαλλάχθηκε από όλα τα προηγούμενα παρωχημένα πράγματά του και ακολούθησε το παράδειγμα του Ιησού στον λόγο και στην πράξη. Τότε ήταν που ένιωσε πως οι ουρανοί και η γη και τα πάντα βρίσκονταν στα χέρια του Παντοδύναμου και, για τον λόγο αυτό, δεν είχε επιλογή παρά να εισπνεύσει όλο αυτό που ήταν ο Ιησούς για να λειτουργήσει ως το υπόδειγμά του. Μπορούσε να δει από τη ζωή του πως ο Ιησούς δεν ήταν αυτάρεσκος σε αυτά που έκανε, ούτε και καυχιόταν για τον εαυτό Του, αλλά αντιθέτως, παρακινούσε τους ανθρώπους με αγάπη. Σε διάφορες περιπτώσεις, ο Πέτρος μπορούσε να δει αυτό που ήταν ο Ιησούς. Γι’ αυτό και τα πάντα στον Ιησού έγιναν το αντικείμενο το οποίο ο Πέτρος ακολούθησε σαν πρότυπο. Στις εμπειρίες του ένιωθε την ομορφιά του Ιησού ολοένα και περισσότερο. Είπε κάτι τέτοιο: «Αναζήτησα τον Παντοδύναμο στον κόσμο και είδα τα θαύματα των ουρανών και της γης και των πάντων, κι έτσι είχα βαθιά αίσθηση της ομορφιάς του Παντοδύναμου. Αλλά δεν είχα ποτέ αληθινή αγάπη στην καρδιά μου και δεν είδα ποτέ την ομορφιά του Παντοδύναμου με τα ίδια μου τα μάτια. Σήμερα, στα μάτια του Παντοδύναμου, χαίρω της εύνοιάς Του, έχω επιτέλους νιώσει την ομορφιά του Θεού και έχω επιτέλους ανακαλύψει πως για τον Θεό δεν είναι μόνο η δημιουργία των πάντων που θα έκανε την ανθρωπότητα να Τον αγαπήσει. Στην καθημερινότητά μου, έχω βρει την απεριόριστη ομορφιά Του· πώς θα μπορούσε να περιοριστεί μονάχα σε αυτήν την κατάσταση σήμερα;» Καθώς ο χρόνος περνούσε, αναδείχτηκαν πολλά συμπαθητικά στοιχεία στον Πέτρο. Ήταν πολύ υπάκουος στον Ιησού και βέβαια αντιμετώπισε ουκ ολίγες αναποδιές. Όταν ο Ιησούς τον πήγαινε στα διάφορα μέρη για κήρυγμα, πάντοτε ταπείνωνε τον εαυτό του και άκουγε τα κηρύγματα του Ιησού. Δεν έγινε ποτέ αλαζονικός λόγω των ετών που πέρασε ως ακόλουθος. Αφού ο Ιησούς τού είπε πως ο λόγος που ήρθε ήταν να σταυρωθεί για να τελειώσει το έργο Του, ήταν συχνά πολύ στενοχωρημένος και έκλαιγε μόνος του στα κρυφά. Ωστόσο, η «άτυχη» αυτή ημέρα έφτασε. Μετά τη σύλληψη του Ιησού, ο Πέτρος έκλαιγε μόνος του στην ψαρόβαρκά του και προσευχόταν πολύ γι’ αυτό το ζήτημα, αλλά στην καρδιά του γνώριζε πως ήταν το θέλημα του Θεού Πατέρα και κανείς δεν μπορούσε να το αλλάξει. Ήταν διαρκώς περίλυπος και έκλαιγε συνεχώς χάρη στην επίδραση της αγάπης, που είναι φυσικά ανθρώπινη αδυναμία, οπότε όταν έμαθε πως ο Ιησούς θα καρφωνόταν στον σταυρό, Τον ρώτησε: «Όταν θα έχεις φύγει, θα επιστρέψεις για να είσαι ανάμεσά μας και να μας προσέχεις; Θα μπορούμε ακόμη να Σε βλέπουμε;» Παρόλο που τα λόγια αυτά ήταν αρκετά αφελή και γεμάτα ανθρώπινες έννοιες, ο Ιησούς γνώριζε τη γεύση του μαρτυρίου του Πέτρου, οπότε μέσω της αγάπης Του έδειξε κατανόηση στην αδυναμία του: «Πέτρο, σε έχω αγαπήσει. Το ξέρεις αυτό; Παρόλο που δεν υπάρχει λογική σε αυτό που λες, ο Πατέρας υποσχέθηκε πως μετά την ανάστασή Μου, θα εμφανίζομαι στην ανθρωπότητα για 40 ημέρες. Δεν πιστεύεις πως το Πνεύμα Μου θα σας απονέμει συχνά χάρη;» Αυτό ήταν μια μικρή παρηγοριά για τον Πέτρο, ωστόσο πάντα ένιωθε πως υπήρχε κάποιο μειονέκτημα σε κάτι που ήταν κατά τα άλλα τέλειο. Έτσι, αφού αναστήθηκε ο Ιησούς, του εμφανίστηκε στα φανερά για πρώτη φορά, αλλά για να αποτρέψει στον Πέτρο να εξακολουθήσει να διατηρεί τις έννοιες του, ο Ιησούς αρνήθηκε το πλουσιοπάροχο γεύμα που Του είχε προετοιμάσει ο Πέτρος και εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού. Εκείνη τη στιγμή, ο Πέτρος απέκτησε τελικά βαθύτερη κατανόηση του Ιησού και αγάπησε τον Κύριο Ιησού ακόμη περισσότερο. Μετά την ανάστασή Του, ο Ιησούς εμφανιζόταν συχνά στον Πέτρο. Μετά από 40 ημέρες όταν ανήλθε εις τους ουρανούς, εμφανίστηκε στον Πέτρο τρεις φορές. Κάθε εμφάνισή Του λάμβανε χώρα την ώρα που το Άγιο Πνεύμα επρόκειτο να ολοκληρώσει το έργο Του και να ξεκινήσει νέο έργο.

Καθ’ όλη τη ζωή του, ο Πέτρος έβγαζε τα προς το ζην με το ψάρεμα, πολύ περισσότερο, ωστόσο, ζούσε για να κηρύττει. Στα μετέπειτα χρόνια του, έγραψε την πρώτη και τη δεύτερη επιστολή του Πέτρου, καθώς και πολλές επιστολές προς την τότε εκκλησία της Φιλαδέλφειας. Συγκινούσε ιδιαίτερα τους ανθρώπους της εποχής. Ποτέ δεν κήρυττε στους ανθρώπους με βάση τα δικά του διαπιστευτήρια, αντιθέτως, τους παρείχε τα κατάλληλα εφόδια ζωής. Καθ’ όλη τη ζωή του, δεν ξέχασε ποτέ τις διδαχές του Ιησού κατά τη διάρκεια της ζωής Του και παρέμεινε εμπνευσμένος. Όταν ακολουθούσε τον Ιησού, πήρε την απόφαση να ανταποδώσει την αγάπη του Ιησού με τον θάνατό του, καθώς και την απόφαση πως θα ακολουθούσε το παράδειγμα του Ιησού στο καθετί. Ο Ιησούς τού το υποσχέθηκε αυτό, επομένως, όταν ήταν 53 ετών (πάνω από 20 χρόνια αφότου αποχωρίστηκε τον Ιησού), ο Ιησούς τού εμφανίστηκε για να πραγματοποιήσει την απόφασή του. Στα επτά χρόνια που ακολούθησαν, ο Πέτρος περνούσε τη ζωή του γνωρίζοντας τον εαυτό του. Μια μέρα, επτά χρόνια μετά, σταυρώθηκε ανάποδα, δίνοντας έτσι τέλος στη θαυμαστή ζωή του.

Υποσημειώσεις:

α. Στο πρωτότυπο κείμενο παραλείπεται το «Είπε».

Προηγούμενο:Ερμηνεία της έκτης ομιλίας

Επόμενο:Ερμηνεία της όγδοης ομιλίας

Δείτε επίσης