Από του Τσενγκ Ζι, Κίνα

Όταν ήμουν μικρός, έβλεπα συχνά τον μπαμπά μου να βοηθάει άλλες οικογένειες με τις δουλειές τους και, όποιος κι αν ερχόταν σ’ αυτόν για κάποια ανάγκη, εκείνος δεχόταν πάντα να βοηθήσει. Μερικές φορές, ακόμη κι όταν ήταν απασχολημένος με οικογενειακές υποθέσεις, ντρεπόταν πολύ να αρνηθεί στους άλλους, οπότε κατέληγε να είναι πολύ αγαπητός. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Το να τείνεις χείρα βοηθείας σε όσους έχουν προβλήματα φέρνει θαυμασμό και έγκριση. Θέλω να γίνω καλός άνθρωπος σαν τον μπαμπά μου όταν μεγαλώσω». Αφού μεγάλωσα, επειδή μου άρεσε να μαστορεύω ηλεκτρικές συσκευές, όποτε χαλούσε το ραδιόφωνο, η τηλεόραση ή κάποιο φωτιστικό σε κάποιον γείτονα, οι γείτονες έρχονταν σ’ εμένα για βοήθεια, κι εγώ δεν τους αρνιόμουν εύκολα. Σκεφτόμουν πως, όταν οι άλλοι ζητούσαν τη βοήθειά μου, αυτό σήμαινε ότι με εμπιστεύονταν και με εκτιμούσαν, και πως δεν έπρεπε να τους απογοητεύσω. Αφότου βρήκα τον Θεό, άρχισα να εκτελώ καθήκοντα στην εκκλησία. Επειδή ήξερα λίγα πράγματα από υπολογιστές, μπορούσα να διαχειριστώ τα περισσότερα συνηθισμένα προβλήματα και, όπου κι αν πήγαινα, οι αδελφοί και οι αδελφές μού ζητούσαν να βοηθήσω με θέματα υπολογιστών. Δεχόμουν κάθε αίτημα, νιώθοντας πως, εφόσον οι αδελφοί και οι αδελφές έρχονταν σ’ εμένα, με εμπιστεύονταν, οπότε έπρεπε να κάνω το καλύτερο δυνατό για να βοηθήσω και να μην τους απογοητεύσω. Αργότερα, μου ανατέθηκε να κάνω τα καθήκοντά μου αλλού και, περιστασιακά, όταν επέστρεφα σπίτι, η σύζυγός μου μου έλεγε ότι αρκετοί αδελφοί και αδελφές ήθελαν να τους βοηθήσω να επισκευάσουν τους υπολογιστές τους. Έλεγαν πως, επειδή είχα καλές δεξιότητες, περίμεναν να επιστρέψω εγώ για να τους φτιάξω. Όταν το άκουγα αυτό, ένιωθα ακόμα περισσότερο ότι οι αδελφοί και οι αδελφές με εμπιστεύονταν και, ακόμη κι αν ήμουν απασχολημένος με καθήκοντα, έδινα προτεραιότητα στο να τους βοηθήσω με τους υπολογιστές.

Τον Μάρτιο του 2024, επέστρεψα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου για να ποτίσω νεοφώτιστους. Επειδή, όμως, μόλις είχα ξεκινήσει την εκπαίδευση, δεν ήξερα πώς να επιλύσω ορισμένα προβλήματα και δυσκολίες που αντιμετώπιζαν, και χρειαζόταν να εξοπλιστώ περισσότερο με αλήθειες που αφορούσαν τα οράματα. Οι αδελφοί και οι αδελφές ήξεραν ότι είχα επιστρέψει, οπότε, όταν είχαν προβλήματα με τους υπολογιστές τους, όλοι έρχονταν συνέχεια σ’ εμένα. Μια μέρα, ενώ προσπαθούσα να κατανοήσω τα ζητήματα των νεοφώτιστων και να εξοπλιστώ με αλήθειες, και προετοιμαζόμουν να συναναστραφώ μαζί τους στην επόμενη συνάθροιση, αδελφός μού είπε ότι ο υπολογιστής του είχε πρόβλημα και ότι χρειαζόταν τη βοήθειά μου. Ένιωσα λίγο προβληματισμένος και σκέφτηκα μέσα μου: «Τα προβλήματα των νεοφώτιστων πρέπει να λυθούν επειγόντως, κι εγώ πρέπει ακόμα να εξοπλιστώ με αλήθειες σχετικά με τα οράματα. Ο χρόνος πιέζει. Αλλά αν αρνηθώ ευθέως, δεν θα απογοητεύσω τον αδελφό; Μήπως σχηματίσει άσχημη γνώμη για μένα, λέγοντας ότι δεν έχω αγάπη;» Έτσι, άφησα στην άκρη τα καθήκοντά μου και πήγα με τον αδελφό να τακτοποιήσω το θέμα του υπολογιστή του, πράγμα που με απασχόλησε μέχρι τις έντεκα με δώδεκα το βράδυ. Το μεσημέρι της επόμενης μέρας, εκείνος επέστρεψε πάλι βιαστικά, λέγοντας ότι ο υπολογιστής του είχε πάλι προβλήματα και μου ζήτησε να τον κοιτάξω άλλη μια φορά. Αρχικά ήθελα να του πω να βρει κάποιον άλλον να τον φτιάξει γιατί δεν είχα χρόνο, αλλά οι λέξεις δεν έβγαιναν απ’ το στόμα μου. Σκέφτηκα: «Με εμπιστεύεται να φτιάξω τον υπολογιστή. Πώς μπορώ να τον αφήσω να φύγει απογοητευμένος;» Έτσι, άφησα για άλλη μια φορά στην άκρη τα καθήκοντά μου για να επισκευάσω τον υπολογιστή. Τον έλεγξα προσεκτικά και τον έφτιαξα, και δούλευε πλέον κανονικά. Ο αδελφός είπε χαρούμενος: «Με εσένα εδώ, ησύχασε η καρδιά μου». Όταν το άκουσα αυτό, ικανοποιήθηκα πολύ. Ένιωθα ότι οι αδελφοί και οι αδελφές με εκτιμούσαν πολύ και ότι ήμουν αξιόπιστος στην καρδιά τους. Επειδή, όμως, είχα βοηθήσει τον αδελφό να επισκευάσει τον υπολογιστή, δεν είχα εξοπλιστεί με τις αλήθειες των οραμάτων που έπρεπε, τα προβλήματα των νεοφώτιστων δεν επιλύθηκαν έγκαιρα και ένιωσα κάποιες ενοχίες. Σκέφτηκα: «Αν και ικανοποίησα τις ανάγκες του αδελφού, καθυστέρησα τα δικά μου καθήκοντα. Αυτό που έκανα συμβάδιζε με τις προθέσεις του Θεού;» Μια άλλη φορά, μια αδελφή ήρθε σπίτι μου νωρίς το πρωί, λέγοντας ότι ο υπολογιστής της δεν συνδεόταν στο ίντερνετ, και μου ζήτησε να τον ελέγξω. Είπε και ότι, εφόσον είχα επιστρέψει, ήταν πολύ πιο βολικό να ζητάει από εμένα να τον φτιάξω. Ένιωσα λίγο προβληματισμένος και σκέφτηκα: «Οι επικεφαλής ελέγχουν το έργο τελευταία, και διαπίστωσαν ότι αρκετοί νεοφώτιστοι, για το πότισμα των οποίων είμαι υπεύθυνος, έχουν κάποιες άλυτες αντιλήψεις και προβλήματα. Με προτρέπουν να εξοπλιστώ γρήγορα με αλήθειες οραμάτων, και τα ζητήματα των νεοφώτιστων πρέπει να επιλυθούν επειγόντως. Πού να βρω χρόνο να φτιάξω τον υπολογιστή της αδελφής; Άλλωστε, η αδελφή δεν τον χρειάζεται επειγόντως και μπορούν να το αναλάβουν αδελφοί και αδελφές που ειδικεύονται στην επισκευή υπολογιστών». Ήθελα να αρνηθώ στην αδελφή, αλλά δεν μου πήγαινε η καρδιά να το πω. Σκεφτόμουν: «Η αδελφή ήρθε χαρούμενη να με βρει. Αν αρνηθώ, δεν θα την απογοητεύσω πραγματικά; Τι θα σκεφτεί για μένα μετά;» Έτσι, πήγα να τη βοηθήσω με τον υπολογιστή της, κι έκατσα μέχρι μετά τις δέκα το βράδυ για να ολοκληρώσω την επισκευή. Επειδή βοηθούσα την αδελφή με τον υπολογιστή της, δεν είχα χρόνο να συλλογιστώ τα ζητήματα των νεοφώτιστων, οπότε η συνάθροιση δεν είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Έτσι, κάθε φορά που οι αδελφοί και οι αδελφές έρχονταν σ’ εμένα για βοήθεια, άφηνα πάντα στην άκρη το κύριο έργο μου για να φτιάξω τους υπολογιστές τους. Αν και ήξερα ότι αυτό καθυστερούσε σοβαρά τα δικά μου καθήκοντα, όποτε έρχονταν, ντρεπόμουν πάντα πολύ να αρνηθώ.

Ανοίχτηκα στη σύζυγό μου και συναναστράφηκα μαζί της για την κατάστασή μου, και εκείνη μου έβαλε να δω ένα βίντεο βιωματικής μαρτυρίας. Σε αυτό, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Το ρητό “Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι” είναι ένα είδος ηθικής διαγωγής που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι και το οποίο τούς ενσταλάζει τόσο η οικογένεια όσο και η κοινωνία. Αν έχεις τέτοια ηθική διαγωγή, οι άλλοι σε θεωρούν ευγενή, αξιότιμο και ακέραιο άνθρωπο που αξίζει την εκτίμηση και τον σεβασμό της κοινωνίας. Δεδομένου ότι η φράση “Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι” προέρχεται από τους ίδιους τους ανθρώπους και τον Σατανά, πρέπει να τη διακρίνουμε, να την αναλύσουμε και επιπλέον να την απαρνηθούμε. Γιατί, λοιπόν, να διακρίνουμε και να απαρνηθούμε αυτήν τη φράση; Κατ’ αρχάς, ας εξετάσουμε αν είναι σωστή μια τέτοια φράση και αντίστοιχα αν είναι σωστό να την ακολουθεί κανείς. Είσαι πραγματικά ευγενής αν διαθέτεις τέτοιον ηθικό χαρακτήρα που να σου επιτρέπει “να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι”; Όποιος είναι έτσι κατέχει την αλήθεια-πραγματικότητα; Διαθέτει την ανθρώπινη φύση και τις αρχές διαγωγής που είπε ο Θεός ότι πρέπει να έχει κάθε δημιούργημα; Καταλαβαίνετε όλοι σας τη φράση “Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι”; Για εξηγήστε Μου αρχικά με δικά σας λόγια τη σημασία της. (Σημαίνει ότι όταν κάποιος σου αναθέτει μια δουλειά, πρέπει να κάνεις το παν προκειμένου να τη φέρεις εις πέρας.) Έτσι δεν πρέπει να είναι τα πράγματα; Για να σου αναθέτει κάποιος μια δουλειά, δεν πάει να πει αυτό πως σ’ έχει σε μεγάλη εκτίμηση; Σ’ έχει σε μεγάλη εκτίμηση, πιστεύει σ’ εσένα και σε θεωρεί αξιόπιστο. Ό,τι, λοιπόν, κι αν σου ζητήσει κάποιος να κάνεις, προκειμένου να τον ευχαριστήσεις και να τον ικανοποιήσεις, πρέπει να συμφωνήσεις να το κάνεις και να το ολοκληρώσεις καλά και σύμφωνα με τις απαιτήσεις του. Θα είσαι, τότε, καλός άνθρωπος. Με άλλα λόγια, το κατά πόσο είναι ικανοποιημένο το άτομο που σου ανέθεσε μια δουλειά καθορίζει το αν θεωρείσαι καλός άνθρωπος ή όχι. Είναι σωστή μια τέτοια εξήγηση; (Ναι.) Δεν είναι άρα εύκολο να σε βλέπουν οι άλλοι ως καλό άνθρωπο και να έχεις την αναγνώριση της κοινωνίας; (Ναι.) Τι σημαίνει ότι είναι “εύκολο”; Το πρότυπο είναι πολύ χαμηλό και καθόλου ευγενές» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. Στοχαζόμενος τα λόγια του Θεού, σκέφτηκα πώς είχα επηρεαστεί από τον μπαμπά μου από την παιδική μου ηλικία. Είδα ότι, όταν οι συγχωριανοί έρχονταν στον μπαμπά μου για βοήθεια, εκείνος προτιμούσε να αφήσει στην άκρη τις δικές του οικογενειακές υποθέσεις για να διαχειριστεί σωστά τις υποθέσεις των άλλων, κερδίζοντας τελικά την εμπιστοσύνη των γύρω του. Έτσι, σκέφτηκα ότι το να φέρεσαι σύμφωνα με την ιδέα: «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι», ήταν αυτό που έκανε έναν άνθρωπο αξιόπιστο και καλό. Επειδή μου άρεσε να μαστορεύω ηλεκτρικές συσκευές, όποτε χαλούσαν τα φωτιστικά, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση ή άλλες συσκευές κάποιου, αν ερχόταν σ’ εμένα, έβαζα πάντα τα δυνατά μου για να τα φτιάξω. Πίστευα ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης των άλλων στο πρόσωπό μου. Κάθε φορά που έφτιαχνα τα πράγματα των άλλων και άκουγα τον έπαινο και τις ευχαριστίες τους, ένιωθα τόσο χαρούμενος, και ένιωθα ότι στην καρδιά τους ήμουν ένας αξιόπιστος και καλός άνθρωπος. Αφότου πίστεψα στον Θεό, ζούσα ακόμα με αυτήν την άποψη. Πότιζα νεοφώτιστους και, επειδή μόλις είχα αρχίσει να εκπαιδεύομαι, είχα πολλές ελλείψεις και δεν μπορούσα να συναναστραφώ ξεκάθαρα πάνω σε κάποιες αλήθειες, οπότε χρειαζόταν να εξοπλιστώ περαιτέρω με την αλήθεια σχετικά με τα οράματα, καθώς μόνο τότε θα μπορούσα να κάνω καλά το καθήκον μου. Ωστόσο, δεν κατέβαλλα προσπάθεια στο κύριο έργο μου. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές έρχονταν σ’ εμένα για βοήθεια με προβλήματα υπολογιστών, για να μην τους απογοητεύσω και για να διατηρήσω την καλή εικόνα που είχαν για μένα, άφηνα αμέσως τα καθήκοντά μου για να τους βοηθήσω με τους υπολογιστές τους. Ως αποτέλεσμα, δεν αναζητούσα ούτε εξοπλιζόμουν με αλήθειες σχετικές με τα προβλήματα των νεοφώτιστων και οι συναθροίσεις δεν είχαν καλά αποτελέσματα. Με έλεγχε η άποψη: «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι». Υπολόγιζα πάντα τι θα σκέφτονταν οι αδελφοί και οι αδελφές για μένα, και θεωρούσα αυτά που μου εμπιστεύονταν οι άνθρωποι πιο σημαντικά από το δικό μου καθήκον. Δεν εκπλήρωνα το καθήκον μου. Πώς μπορούσα να αποκαλώ τον εαυτό μου καλό άνθρωπο;

Αργότερα συλλογίστηκα: «Γιατί προτιμώ να παρεμποδίζω το καθήκον μου παρά να αρνηθώ τα αιτήματα των άλλων; Τι είδους πρόβλημα είναι αυτό;» Τότε διάβασα τα λόγια του Θεού: «Κάποιοι άνθρωποι λένε το εξής: “Πολλοί από όσους ‘κάνουν το καλύτερο που μπορούν για να χειρίζονται με αφοσίωση ό,τι τους έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι’ δεν επιδιώκουν να επωφεληθούν εις βάρος άλλων ανθρώπων. Απλώς επιδιώκουν να κάνουν το καλύτερο που μπορούν για να χειριστούν καλά τα πράγματα· αυτοί οι άνθρωποι διαθέτουν στ’ αλήθεια αυτήν την ηθική διαγωγή”. Δεν είναι σωστή αυτή η δήλωση. Ακόμα κι αν δεν επιδιώκουν πλούτη, υλικά αγαθά ή οποιουδήποτε είδους όφελος, επιδιώκουν τη φήμη. Σε τι αναφέρεται η “φήμη”; Αναφέρεται στο εξής: “Κάποιοι μου έχουν εμπιστευτεί να χειριστώ μια εργασία. Είτε το άτομο που μου το ανέθεσε αυτό είναι παρόν είτε όχι, εφόσον κάνω ό,τι μπορώ για να το χειριστώ καλά, θα αποκτήσω καλή φήμη. Αν μη τι άλλο, όλο και κάποιοι θα μάθουν ότι είμαι καλός άνθρωπος, ότι έχω ιδιαίτερα ηθικό χαρακτήρα κι ότι είμαι παράδειγμα προς μίμηση. Θα αποκτήσω μια θέση ανάμεσα στους ανθρώπους και θα αφήσω πίσω μου ένα καλό όνομα. Κι αυτό αξίζει τον κόπο!” Κάποιοι άλλοι λένε το εξής: “‘Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι’. Αφού, λοιπόν, μας έχει κάποιος εμπιστευτεί κάτι, είτε είναι παρών είτε όχι, πρέπει να το χειριστούμε καλά και να μην τα παρατήσουμε μέχρι να το ολοκληρώσουμε. Μπορεί να μη μείνουμε για πάντα στην ιστορία, τουλάχιστον, όμως, κανείς δεν θα μας κριτικάρει πίσω από την πλάτη μας, κανείς δεν θα μας λέει αναξιόπιστους. Δεν θ’ αφήσουμε τις επόμενες γενιές να υποστούν τέτοιες διακρίσεις και μια τόσο κατάφωρη αδικία”. Τι επιδιώκουν; Επιδιώκουν για μια ακόμη φορά τη φήμη. Ορισμένοι άνθρωποι δίνουν μεγάλη σημασία στα πλούτη και τα αγαθά που έχουν στην κατοχή τους. Άλλοι πάλι εκτιμούν τη φήμη. Τι είναι η “φήμη”; Ποιες συγκεκριμένες εκφράσεις χρησιμοποιούν οι άνθρωποι για τη “φήμη”; Αποκαλούν κάποιον καλό άνθρωπο με ιδιαίτερα ηθικό χαρακτήρα, υπόδειγμα, ενάρετο ή άγιο. Επαινούν, μάλιστα, αιωνίως κάποιους ανθρώπους, επειδή κατάφεραν σε ένα ζήτημα “να κάνουν το καλύτερο που μπορούσαν για να χειριστούν με αφοσίωση ό,τι τους είχαν εμπιστευτεί οι άλλοι” και επειδή έχουν τέτοιον ηθικό χαρακτήρα. Από τη φήμη τους επωφελούνται και οι απόγονοί τους. Κάτι τέτοιο, βλέπεις, είναι πολύ πιο πολύτιμο από τα μικρά οφέλη που λαμβάνουν στην παρούσα φάση. Επομένως, όσοι τηρούν το λεγόμενο ηθικό πρότυπο που απαιτεί “να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι” δεν ξεκινούν με απλές προθέσεις. Δεν επιδιώκουν απλώς να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες τους ως άνθρωποι. Αντίθετα, τηρούν το συγκεκριμένο πρότυπο επειδή επιδιώκουν είτε προσωπικά οφέλη είτε φήμη, τόσο σ’ αυτήν όσο και στην επόμενη ζωή. Βέβαια, κάποιοι το κάνουν για να μην τους επικρίνουν οι άλλοι πίσω από την πλάτη τους και να μη τους δυσφημίσουν. Με δυο λόγια, οι προθέσεις των ανθρώπων όταν κάνουν κάτι τέτοιο δεν είναι απλές· στην πραγματικότητα, δεν ξεκινούν από τη σκοπιά της ανθρώπινης φύσης ούτε από την κοινωνική ευθύνη της ανθρωπότητας» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. «Σε όποια κοινότητα ή κοινωνική ομάδα κι αν βρίσκονται, όλοι θέλουν να τους θεωρούν οι άλλοι άτομα με ιδιαίτερα ηθικό χαρακτήρα, καλούς ανθρώπους, έμπιστους, αξιόπιστους και άξιους να αναλάβουν πράγματα. Όλοι θέλουν να χτίσουν μια εικόνα που θα τους εξασφαλίσει τον σεβασμό των άλλων και θα τους κάνει να φαίνονται αξιοπρεπείς άνθρωποι με σάρκα και οστά, με αισθήματα και αφοσίωση, και όχι ψυχροί άνθρωποι που έχουν έρθει από άλλον πλανήτη. Προκειμένου να ενταχθείς στην κοινωνία και να λάβεις την αποδοχή και την έγκρισή της, πρέπει να σε αναγνωρίσουν πρώτα οι άλλοι ως άνθρωπο με ιδιαίτερα ηθικό χαρακτήρα, ακέραιο και αξιόπιστο. Έτσι, ό,τι και να σου ζητήσουν, εσύ κάνεις ό,τι μπορείς για να τους ικανοποιήσεις, να τους χαροποιήσεις για να σε επαινέσουν στη συνέχεια, λέγοντας πως είσαι αξιόπιστος άνθρωπος με ιδιαίτερα ηθικό χαρακτήρα και πως όλοι θέλουν να έχουν σχέσεις μαζί σου. Με αυτόν τον τρόπο, η ζωή σου αποκτά υπόσταση. Αν καταφέρεις να λάβεις την έγκριση της κοινωνίας, των μαζών, των συναδέλφων και των φίλων σου, θα ζήσεις μια ζωή γεμάτη ικανοποίηση και ευχαρίστηση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν τη ρίζα του προβλήματος. Όταν οι άνθρωποι είναι σε θέση να «διαχειρίζονται πιστά τις υποθέσεις των άλλων», αυτό δεν συμβαίνει επειδή θέλουν να εκπληρώσουν τις ευθύνες τους, αλλά επειδή θέλουν να αποκτήσουν καλή υπόληψη. Κάνοντας αυτοκριτική, είδα ότι είχα επηρεαστεί από τον πατέρα μου από όταν ήμουν παιδί. Όποτε χαλούσαν οι συσκευές κάποιου και ζητούσε τη βοήθειά μου, εγώ συμφωνούσα πάντα. Τα έκανα όλα αυτά για να έχω καλή υπόληψη στο χωριό και για να με επαινούν οι άλλοι. Αφότου άρχισα να εκτελώ το καθήκον μου, όποτε οι αδελφοί και οι αδελφές έρχονταν σ’ εμένα με προβλήματα υπολογιστών, ένιωθα ότι δεν μπορούσα να αρνηθώ, όσο απασχολημένος κι αν ήμουν με το καθήκον μου. Συγκεκριμένα, όταν έλεγαν ότι ήμουν καλός στις επισκευές, ένιωθα μεγάλη ικανοποίηση, καθώς σκεφτόμουν ότι αυτό σήμαινε πως με εμπιστεύονταν. Για να διατηρήσω μια καλή εικόνα στην καρδιά των αδελφών, παρόλο που γνώριζα καλά ότι τα προβλήματα των νεοφώτιστων ήταν ακόμα άλυτα και ότι χρειαζόταν να εξοπλιστώ περισσότερο, καθώς δεν είχα ξεκαθαρίσει ακόμα την αλήθεια σχετικά με τα οράματα, όταν οι αδελφοί και οι αδελφές ήθελαν να τους βοηθήσω με τους υπολογιστές, αν και ήθελα να αρνηθώ, δεν μου πήγαινε η καρδιά να πω τα λόγια, καθώς φοβόμουν μήπως τους απογοητεύσω, μήπως τους κάνω να νομίζουν ότι είμαι αδιάφορος και τους δώσω κακή εντύπωση. Στην πραγματικότητα, αν χρειάζονταν επειγόντως τους υπολογιστές τους, δεν θα πείραζε να τους βοηθώ πού και πού με τα προβλήματά τους, αλλά κάποιοι δεν τους χρειάζονταν επειγόντως και θα μπορούσαν να τους δώσουν στους αδελφούς και τις αδελφές που εκτελούν το καθήκον επισκευής υπολογιστών. Αλλά επειδή δεν ήθελα να τους απογοητεύσω, συμφωνούσα πάντα, ανεξάρτητα από το αν επηρέαζε το καθήκον μου. Ως αποτέλεσμα, παρεμποδίζονταν τα καθήκοντά μου. Έδινα μεγάλη αξία στη δική μου φήμη και κέρδος, και προτιμούσα να καθυστερώ το καθήκον μου μόνο και μόνο για να διατηρήσω μια καλή εικόνα στην καρδιά των άλλων, και να κάνω τους άλλους να νομίζουν ότι ήμουν ένας αξιόπιστος και γεμάτος αγάπη καλός άνθρωπος. Ήμουν πραγματικά εγωιστής και ποταπός! Το καθήκον είναι μια ανάθεση που δίνεται στους ανθρώπους από τον Θεό. Είναι η ευθύνη που οφείλει να εκπληρώνει ένα δημιούργημα πάνω απ’ όλα, αλλά εγώ θεωρούσα τα πράγματα που μου εμπιστεύονταν οι άνθρωποι πιο σημαντικά από το καθήκον μου. Όσο δύσκολες ή χρονοβόρες κι αν ήταν οι υποθέσεις που μου εμπιστεύονταν οι άλλοι, έβαζα τα δυνατά μου για να τις κάνω καλά, χωρίς να σκέφτομαι πώς να κάνω το δικό μου καθήκον με τρόπο που θα ικανοποιούσε τον Θεό. Διατηρούσα μια καλή εικόνα στην καρδιά των ανθρώπων, αλλά στα μάτια του Θεού, είχα γίνει ένας άνθρωπος που αντιμετώπιζε το καθήκον του επιπόλαια, κάνοντάς το χωρίς αφοσίωση ή αξιοπιστία. Πραγματικά μπέρδευα τις προτεραιότητές μου και έβαζα την άμαξα μπροστά από το άλογο! Ο Θεός μού χάρισε την ευκαιρία να ποτίζω νεοφώτιστους, ελπίζοντας ότι θα αναζητούσα την αλήθεια για να τους απαλλάξω από τις διάφορες αντιλήψεις και τα προβλήματά τους, επιτρέποντάς τους να γνωρίσουν το έργο του Θεού και να ριζώσουν στην αληθινή οδό από νωρίς. Θα έπρεπε να είχα λάβει υπόψη τις προθέσεις του Θεού και να είχα εκπληρώσει τα καθήκοντά μου ανεξάρτητα από τις περιστάσεις.

Αργότερα συλλογίστηκα ξανά: «Πώς πρέπει να αντιμετωπίζω τα πράγματα που μου εμπιστεύονται οι άλλοι;» Αναζητώντας, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Αν αυτό που σου έχει εμπιστευτεί κάποιος δεν σου τρώει πάρα πολύ χρόνο και ενέργεια, αν το επίπεδό σου φτάνει για να το καταφέρεις κι αν το περιβάλλον και οι συνθήκες είναι οι κατάλληλες, τότε από άποψη ανθρώπινης συνείδησης και λογικής, μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα για τους άλλους μέχρι εκεί που φτάνουν οι δυνατότητές σου, καθώς και να ανταποκριθείς σε όσες απαιτήσεις τους είναι λογικές και εύλογες. Τι πρέπει, όμως, να κάνεις αν η δουλειά που σου έχει ανατεθεί απαιτεί πολύ χρόνο και ενέργεια και σου τρώει πολύ χρόνο, με αποτέλεσμα να αναγκάζεσαι να θυσιάσεις τη ζωή σου, ενώ παύεις εντελώς να ασχολείσαι με τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που έχεις σ’ αυτήν τη ζωή και τα καθήκοντά σου ως δημιούργημα, και όλα αυτά αντικαθίστανται; Δεδομένου ότι η δουλειά αυτή δεν είναι δική σου ευθύνη και υποχρέωση, πρέπει να αρνηθείς να την κάνεις. Πέρα από το να φροντίζει τους γονείς του, να ανατρέφει τα παιδιά του και να εκπληρώνει τις κοινωνικές του υποχρεώσεις στην κοινωνία και στα πλαίσια του νόμου, η πιο σημαντική ευθύνη και υποχρέωση στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να ξοδεύει την ενέργεια, τον χρόνο και τη ζωή του για να κάνει το καθήκον του ως δημιούργημα. Δεν πρέπει κανείς να αφιερώνει τον χρόνο και την ενέργειά του σε πράγματα που του ανέθεσε κάποιος άλλος άνθρωπος. Αυτό οφείλεται στο ότι ο Θεός είναι Αυτός που δημιουργεί έναν άνθρωπο, του δίνει ζωή και τον φέρνει σ’ αυτόν τον κόσμο, επομένως δεν είναι δουλειά του ανθρώπου να κάνει πράγματα και να εκπληρώνει ευθύνες για λογαριασμό άλλων. Το πιο σημαντικό που πρέπει να αποδέχονται οι άνθρωποι είναι ό,τι τους εμπιστεύεται ο Θεός. Μόνο ό,τι τους εμπιστεύεται ο Θεός αποτελεί αληθινή ανάθεση. Aν αποδέχονται αναθέσεις από άλλους ανθρώπους, δεν φροντίζουν για τα σωστά τους καθήκοντα. Κανένας δεν έχει τα προσόντα να σου ζητήσει να αφιερώσεις την αφοσίωση, την ενέργεια, τον χρόνο σου ή ακόμη και τα νιάτα και τη ζωή σου ολόκληρη σε κάτι που σου αναθέτει ο ίδιος. Μόνο ο Θεός μπορεί να ζητήσει από τον άνθρωπο να κάνει το καθήκον του ως δημιούργημα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Αν οτιδήποτε σου αναθέτουν απαιτεί σημαντικό μέρος του χρόνου και της ενέργειάς σου, η εργασία αυτή θα σε εμποδίσει να κάνεις το καθήκον σου ως δημιούργημα και να ακολουθήσεις μάλιστα το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Θα αλλάξουν η κατεύθυνση και οι στόχοι της ζωής σου κι αυτό δεν είναι καλό· κατάρα είναι» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. Τα λόγια του Θεού μού υπέδειξαν ένα μονοπάτι άσκησης. Σε αυτήν τη ζωή, αυτό που οφείλουμε περισσότερο να αποδεχτούμε είναι η ανάθεση από τον Θεό. Πρέπει να την ολοκληρώνουμε με όλη μας την καρδιά και τον νου. Όσο για τις υποθέσεις που μας εμπιστεύονται οι άλλοι, πρέπει να εξετάζουμε αν θα μας πάρουν πολύ χρόνο και αν θα εμποδίσουν το κύριο καθήκον μας. Αν δεν παίρνουν πολύ χρόνο και δεν είμαστε πολύ απασχολημένοι με το καθήκον μας, τότε, με βάση την ανθρώπινη συνείδηση και λογική, μπορούμε να βοηθήσουμε στην επίλυσή τους. Ωστόσο, αν η βοήθεια προς τους άλλους επηρεάζει το κύριο καθήκον μας, τότε θα πρέπει να αρνηθούμε και δεν θα πρέπει να δεσμευόμαστε από ιδέα της παραδοσιακής κουλτούρας: «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι». Ωστόσο, στο παρελθόν, δεν είχα καθόλου αρχές στον τρόπο που αντιμετώπιζα αυτά που μου εμπιστεύονταν οι άλλοι. Όποιος κι αν μου ζητούσε βοήθεια, δεν του έλεγα ποτέ όχι, με αποτέλεσμα να παρεμποδίζω το δικό μου καθήκον. Αν και δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να βοηθάω στην επισκευή των υπολογιστών των αδελφών μου, αν αυτό παίρνει πολύ χρόνο και καθυστερεί το καθήκον μου, τότε θα πρέπει να αρνούμαι και να τους εξηγώ την κατάσταση. Εκείνοι θα καταλάβουν. Δεν θα πρέπει να υπολογίζω πάντα πώς με βλέπουν οι άλλοι, αλλά αντίθετα να πράττω σύμφωνα με τα λόγια και τις αρχές του Θεού.

Ένα βράδυ, δύο αδελφοί ήρθαν σπίτι μου, λέγοντας ότι υπήρχε ένας καινούργιος υπολογιστής που δεν άνοιγε και ότι χρειάζονταν να του ρίξω μια ματιά. Ένιωσα προβληματισμένος και σκέφτηκα: «Έχω ακόμα κάποιο επείγον έργο που δεν έχω τελειώσει και, αν συμφωνήσω να βοηθήσω να φτιαχτεί ο υπολογιστής τους, σίγουρα θα καθυστερήσω αρκετά. Αλλά αν αρνηθώ ευθέως, τι θα σκεφτούν για μένα; Ήρθαν χαρούμενοι, αλλά θα έφευγαν απογοητευμένοι. Δεν θα τους έδινα κακή εντύπωση;» Συνειδητοποίησα ότι υπολόγιζα πάλι τη θέση και την εικόνα μου στην καρδιά των άλλων, οπότε προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό μέσα στην καρδιά μου, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει να ασκηθώ σύμφωνα με τις αρχές και να δώσω προτεραιότητα στο καθήκον μου. Θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που είχα διαβάσει: «Αν αυτό που σου έχει εμπιστευτεί κάποιος δεν σου τρώει πάρα πολύ χρόνο και ενέργεια, αν το επίπεδό σου φτάνει για να το καταφέρεις κι αν το περιβάλλον και οι συνθήκες είναι οι κατάλληλες, τότε από άποψη ανθρώπινης συνείδησης και λογικής, μπορείς να κάνεις κάποια πράγματα για τους άλλους μέχρι εκεί που φτάνουν οι δυνατότητές σου, καθώς και να ανταποκριθείς σε όσες απαιτήσεις τους είναι λογικές και εύλογες. Τι πρέπει, όμως, να κάνεις αν η δουλειά που σου έχει ανατεθεί απαιτεί πολύ χρόνο και ενέργεια και σου τρώει πολύ χρόνο, με αποτέλεσμα να αναγκάζεσαι να θυσιάσεις τη ζωή σου, ενώ παύεις εντελώς να ασχολείσαι με τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις που έχεις σ’ αυτήν τη ζωή και τα καθήκοντά σου ως δημιούργημα, και όλα αυτά αντικαθίστανται; Δεδομένου ότι η δουλειά αυτή δεν είναι δική σου ευθύνη και υποχρέωση, πρέπει να αρνηθείς να την κάνεις» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (14)]. Με την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Έπρεπε πρώτα να δω ποιο ήταν το πρόβλημα με τον υπολογιστή και, αν δεν έπαιρνε πολύ χρόνο και ήταν κάτι απλό, τότε θα βοηθούσα στην επίλυσή του. Αλλά αν ήταν σοβαρό πρόβλημα που θα έπαιρνε πολύ χρόνο για να φτιαχτεί, τότε θα τους έλεγα να πάνε στους αδελφούς και τις αδελφές που επισκεύαζαν υπολογιστές. Άνοιξα, λοιπόν, τον υπολογιστή για να τον ελέγξω και διαπίστωσα ότι είχε πρόβλημα το σύστημα. Αυτό δεν ήταν κάτι που μπορούσε να φτιαχτεί γρήγορα, οπότε είπα στους αδελφούς ότι ήμουν απασχολημένος με το καθήκον μου και ότι δεν είχα χρόνο να το φτιάξω, και τους είπα να πάνε σε άλλους αδελφούς και αδελφές για βοήθεια. Εκείνοι συμφώνησαν μόλις το άκουσαν αυτό. Όταν έκανα πράξη τα λόγια του Θεού, οι αδελφοί δεν σχημάτισαν καμία αρνητική άποψη για μένα όπως είχα φανταστεί, και ένιωσα πολύ ντροπιασμένος.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, απέκτησα διάκριση σχετικά με την ιδέα της παραδοσιακής κουλτούρας: «Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς για να χειρίζεσαι με αφοσίωση ό,τι σου έχουν εμπιστευτεί οι άλλοι», και κατάλαβα επίσης ότι το να κάνεις απλώς σωστά αυτά που σου εμπιστεύονται οι άνθρωποι δεν σε κάνει πραγματικά καλό άνθρωπο. Μόνο εκπληρώνοντας το καθήκον σου με όλη σου την καρδιά και τη δύναμη για να ικανοποιήσεις τον Θεό είσαι πραγματικά καλός άνθρωπος. Επίσης, δεν καθυστερώ πια το καθήκον μου επειδή δεν μπορώ να αφήσω κατά μέρος τη ματαιοδοξία μου και, συνεπώς, νιώθω υποχρεωμένος να λέω πάντα ναι στους άλλους. Αυτή η αλλαγή και η κατανόηση προέκυψαν ως αποτέλεσμα της καθοδήγησης των λόγων του Θεού. Ευχαριστώ τον Θεό!