Από της Τζινσίν, Κίνα

Γεννήθηκα τη δεκαετία του ’90 και στο γυμνάσιο, εθίστηκα στα ρομαντικά δράματα. Όποτε έβλεπα την αταλάντευτη αγάπη μεταξύ των πρωταγωνιστών και των πρωταγωνιστριών, ιδίως εκείνα στα οποία ο άντρας φροντίζει τη γυναίκα, ζήλευα και ήλπιζα να γνωρίσω κι εγώ μια τέτοια αγάπη μια μέρα. Πίστευα ότι αν έβρισκα κάποιον να με αγαπήσει και να μείνουμε μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα, θα ήταν ο πιο ευτυχισμένος και ο πιο εποικοδομητικός τρόπος να ζήσω τη ζωή μου.

Τον Απρίλιο του 2009, λίγο καιρό αφότου βρήκα τον Θεό, γνώρισα τον Γουενμπίν. Ήταν τέσσερα χρόνια μεγαλύτερός μου και ήταν άδολος, ειλικρινής, ώριμος, σταθερός, συμπονετικός και στοργικός με εμένα. Όποτε εκνευριζόμουν μαζί του, με ανεχόταν. Συνήθως, όταν συνέβαινε κάτι, ρωτούσε πρώτα τη γνώμη μου, και συμφωνούσε πάντα μαζί μου και σεβόταν τις επιλογές μου. Ένιωθα άνετα μαζί του. Οι συγγενείς και οι φίλοι μας μας ζήλευαν, και έλεγαν ότι ο Γουενμπίν ήταν πάντα πολύ βολικός κι ότι ήταν δύσκολο να βρεις έναν τέτοιον άνθρωπο στις μέρες μας. Βυθίστηκα στη γλύκα της αγάπης και ένιωθα συχνά τυχερή που είχα έναν τόσο συμπονετικό σύντροφο.

Διαβάζοντας πολλά λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες μέσω της ενσάρκωσής Του είναι να σώσει και να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην τελείωση, φέρνοντας στην επόμενη εποχή όσους πιστεύουν ειλικρινά σε Αυτόν κι έχουν εξαγνιστεί, και ότι αυτό είναι το τελικό στάδιο του έργου του Θεού για να σωθεί η ανθρωπότητα. Οι γονείς μου συναναστρέφονταν επίσης συχνά μαζί μου σχετικά με τη σημασία της πίστης στον Θεό, υπενθυμίζοντάς μου να εκτιμήσω αυτήν τη σπανιότατη ευκαιρία. Ήθελα να φέρω τον Γουενμπίν ενώπιον του Θεού έτσι ώστε να πιστέψουμε και οι δύο στον Θεό και να επιδιώξουμε την αλήθεια μαζί, και στο τέλος, να μπορέσουμε να σωθούμε και να εισέλθουμε στη βασιλεία μαζί. Αυτό θα ήταν ένα πολύ ευτυχές γεγονός! Τον ρώτησα, λοιπόν, διακριτικά για τη στάση του απέναντι στην πίστη. Δεν πίστευε στον Θεό. Πίστευε ότι το πεπρωμένο ενός ανθρώπου είναι στα χέρια του. Είπε: «Είμαστε νέοι και πρέπει να σκεφτόμαστε μόνο τα χρήματα». Μου είπε επίσης να μην ακούω τους γονείς μου όταν μιλούσαν για την πίστη στον Θεό και ότι δεν υπήρχε Θεός σε αυτόν τον κόσμο. Ακούγοντάς τον να λέει αυτά τα πράγματα, ένιωσα απερίγραπτα άβολα. Ήθελα να τον φέρω ενώπιον του Θεού και να πιστέψουμε και οι δύο σε Αυτόν, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι ήταν άθεος. Τι θα έκανα; Είχα δει ότι κάποιοι αδελφοί και αδελφές με οικογένειες που δεν πίστευαν στον Θεό είχαν παρεμποδιστεί και καταδιωχτεί απ’ αυτές. Όπως η ξαδέρφη μου. Πριν παντρευτεί, έκανε δραστήρια τα καθήκοντά της και κήρυττε το ευαγγέλιο σε διάφορα μέρη. Μετά τον γάμο της, όμως, ο άθεος άντρας της καταδίωξε και παρεμπόδισε την πίστη της. Κάθε μέρα, είτε λογόφερναν είτε καβγάδιζαν. Αργότερα, η ξαδέρφη μου δεν μπορούσε καν να πηγαίνει σε συναθροίσεις και, στο τέλος, αναγκάστηκε να πάρει διαζύγιο, και το παιδί δόθηκε στον πατέρα. Στενοχωριόταν πολύ κάθε φορά που σκεφτόταν το παιδί της. Δεν ήθελα να υπομείνω έναν τέτοιον γάμο ή τέτοιον πόνο. Ο Γουενμπίν δεν πίστευε στον Θεό. Αν με καταδίωκε στο μέλλον, θα κατάφερνα να μείνω ακλόνητη; Για ένα διάστημα, δεν ήξερα τι να κάνω. Μέσα στον πόνο μου, προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, δεν περίμενα ότι ο Γουενμπίν είναι άθεος. Είμαστε πολύ καιρό μαζί, και έχω επενδύσει πολλά σε αυτόν συναισθηματικά. Αν τον χωρίσω, θα είναι σαν να σκίζεται η καρδιά μου. Δεν θα αντέξω να απαρνηθώ αυτό το συναίσθημα. Αν μείνω μαζί του, όμως, και σταθεί εμπόδιο στην πίστη μου επειδή είμαστε σε διαφορετικά μονοπάτια, τι θα κάνω τότε; Θεέ μου, έχω πολύ μικρό ανάστημα. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με για να κάνω τη σωστή επιλογή». Τις επόμενες μέρες, άρχισα να διαβάζω τα λόγια του Θεού για το πώς να προσεγγίζει κανείς τον γάμο και κατάλαβα τελικά ότι υπάρχουν αρχές σχετικές με την επιλογή συντρόφου. Προέχει να βρω κάποιον με τα ίδια μυαλά και με καλή ανθρώπινη φύση, κάποιον που δεν θα σταθεί εμπόδιο στην πίστη μου. Ο Γουενμπίν δεν πίστευε στον Θεό. Δεν είχαμε τα ίδια μυαλά ούτε ήμασταν στο ίδιο μονοπάτι, και αργά ή γρήγορα, θα χωρίζαμε. Όσο περισσότερο συναίσθημα επένδυα, τόσο πιο επώδυνος θα γινόταν ο χωρισμός. Εκείνη την περίοδο, όποτε το σκεφτόμουν, πονούσε η καρδιά μου. Δεν άντεχα την ιδέα του χωρισμού, αλλά αν μέναμε μαζί, θα βαδίζαμε σε διαφορετικά μονοπάτια. Η καρδιά μου γέμισε αντιφάσεις, οπότε είπα στον Θεό τον πόνο και τις δυσκολίες μου, και ζήτησα τη βοήθειά Του.

Πριν το πάρω χαμπάρι, έφτασε ο Μάρτιος του 2011 και η οικογένεια του Γουενμπίν μάς ζητούσε να αρραβωνιαστούμε. Έπρεπε να κάνω μια επιλογή. Μέσα μου, ήξερα πολύ καλά ότι ο Γουενμπίν δεν πίστευε στον Θεό και ότι δεν μπορούσαμε να φτάσουμε στο τέλος του ίδιου μονοπατιού μαζί. Έτρεφα, όμως, ακόμη κάποιες ελπίδες. Σκέφτηκα: «Δεν του έχω δώσει επισήμως μαρτυρία για το έργο του Θεού και δεν είμαι σίγουρη για τη στάση του απέναντι στην αλήθεια. Δεν πιστεύει μεν στον Θεό, αλλά αν δεν με παρεμποδίσει, μπορούμε ακόμη να μείνουμε μαζί». Αποφάσισα, λοιπόν, να του μιλήσω για την πίστη μου στον Θεό και να δω πώς θα αντιδρούσε. Συνέβη κάτι που ποτέ δεν περίμενα. Μόλις άκουσε ότι πίστευα στον Θεό, έσφιξε οργισμένος τη γροθιά του και τη χτύπησε στον τοίχο. Οι πράξεις του με σόκαραν. Μέχρι να συνέλθω, το χέρι του αιμορραγούσε απ’ το χτύπημα. Όταν είδα ότι ετοιμαζόταν να ξαναχτυπήσει τον τοίχο, του άρπαξα γρήγορα το χέρι, αλλά το τράβηξε με δύναμη. Όταν είδα την αφύσικη συμπεριφορά του και την ψυχρή του έκφραση, μου φάνηκε σαν ξένος. Τρομοκρατήθηκα και σκέφτηκα: «Αυτός είναι ακόμη ο σύντροφος που συμφωνούσε με ό,τι έλεγα; Γιατί έχει τέτοια στάση όταν ακούει ότι πιστεύω στον Θεό; Τα μάτια του είναι γεμάτα μίσος. Πιστεύω απλώς στον Θεό. Δεν έχω κάνει κάτι λάθος. Γιατί αντιδρά έτσι;» Μέσα μου, συνέχισα να προσεύχομαι στον Θεό: «Θεέ μου, αν όντως παρεμποδίσει την πίστη μου, είμαι πρόθυμη να τον χωρίσω. Έχω, όμως, πολύ μικρό ανάστημα. Δεν μπορώ να απαρνηθώ τα δύο χρόνια συναισθημάτων που έχουμε μοιραστεί. Σε παρακαλώ, δώσε μου τη δύναμη να κάνω τη σωστή επιλογή». Όταν προσευχήθηκα, μοιράστηκα την εμπειρία της προστασίας απ’ τον Θεό και ξεκαθάρισα τη θέση μου. Έμεινε σιωπηλός για λίγη ώρα και συμφώνησε στη συνέχεια να μη σταθεί εμπόδιο στην πίστη μου. Συμφωνήσαμε ότι αν ποτέ στεκόταν εμπόδιο στην πίστη μου, θα τον χώριζα. Ξαφνιάστηκε όταν το άκουσε, αλλά τελικά συμφώνησε.

Ο αδελφός και η νύφη του Γουενμπίν είχαν καλούτσικη ανθρώπινη φύση και πίστευαν στην ύπαρξη του Θεού, οπότε τους έδωσα μαρτυρία για το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Όταν το έμαθε ο Γουενμπίν, έγινε έξαλλος και, ενώπιον της οικογένειάς του, μου είπε να φύγω και ότι δεν ήθελε να με ξαναδεί ποτέ του. Κοπάνησε με δύναμη το τηλέφωνό του μπροστά μου. Δεν τον είχα ξαναδεί τόσο οργισμένο. Με μίσος στη φωνή του, είπε: «Δεν θα σταθώ εμπόδιο στην πίστη σου, αλλά μην προσπαθείς να κηρύξεις στην οικογένειά μου!» Βλέποντας την αντίστασή του απέναντι στην πίστη μου, ανησύχησα και σκέφτηκα: «Είπε ότι δεν θα στεκόταν εμπόδιο στην πίστη μου, αλλά δεν ξέρει ότι πηγαίνω σε συναθροίσεις και κάνω τα καθήκοντά μου. Αν το μάθει, θα προσπαθήσει άραγε να σταθεί εμπόδιο στην πίστη μου; Αν όντως προσπαθήσει να το κάνει, αναπόφευκτα θα λογοφέρουμε και ο γάμος μας μπορεί να διαλυθεί. Τι θα πρέπει να κάνω τότε;» Ένιωσα διχασμένη μέσα μου. Αν χωρίζαμε, μπορεί να μην έβρισκα ξανά έναν άνθρωπο να με αγαπήσει πραγματικά. Ποιο θα ήταν το νόημα της ζωής μου τότε; Αν δεν χωρίζαμε, όμως, ήταν σίγουρο ότι θα συνεχίζαμε να λογοφέρνουμε. Πόσο ευτυχισμένη μπορεί να ήταν μια τέτοια ζωή; Ράγισε η καρδιά μου όταν το σκέφτηκα. Βρέθηκα σε δίλημμα. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι είχαμε χτυπητές διαφορές στον τρόπο που βλέπαμε τα πράγματα. Για παράδειγμα, είπε να ανοίξουμε ένα εστιατόριο μετά τον γάμο μας, και να βγάλουμε χρήματα για να αγοράσουμε σπίτι, αυτοκίνητο και ούτω καθεξής. Είπα: «Έχει ήδη καθοριστεί από τον Ουρανό πόσα χρήματα μπορεί να βγάλει ένας άνθρωπος. Χρειαζόμαστε μόνο όσα αρκούν για να ζήσουμε. Τα χρήματα δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή. Πρέπει να λατρεύουμε τον Θεό. Αυτό είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή». Είπε στενοχωρημένος: «Ποιο το νόημα να ζεις αν δεν βγάζεις χρήματα; Πώς θα τρως και θα πίνεις χωρίς χρήματα; Δεν έχεις καμία φιλοδοξία!» Τέτοιες λογομαχίες συνέβαιναν συχνά, και ένιωθα εξουθενωμένη. Με κάθε διαφωνία που προκαλούσε στενοχώρια, αναρωτιόμουν: «Αυτήν την ευτυχία θέλω; Γιατί δεν μπορώ να νιώσω ευτυχισμένη; Ποιο είναι το πιο εποικοδομητικό πράγμα που πρέπει να επιδιώκω στη ζωή; Πώς μπορώ να αποφύγω να χαραμίσω τη ζωή μου;» Αργότερα, προσήλθα ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ μου, νόμιζα ότι η ζωή με τον Γουενμπίν θα με έκανε ευτυχισμένη, ότι ήταν η ζωή που πάντα ονειρευόμουν. Βλέπω, όμως, ότι τα πράγματα δεν είναι όπως νόμιζα. Βαδίζουμε σε διαφορετικά μονοπάτια και δεν έχουμε κοινό έδαφος. Η καρδιά μου δεν θα μπορέσει ποτέ να απελευθερωθεί. Κάθε μέρα, διαβάζω τα λόγια Σου και πηγαίνω σε συναθροίσεις κρυφά επειδή φοβάμαι μη λογοφέρω γι’ αυτά τα πράγματα. Θεέ μου, πονάω πολύ. Θέλω να απελευθερωθώ απ’ αυτά τα συναισθήματα. Βαθιά μέσα μου, όμως, δεν αντέχω να απαρνηθώ αυτήν τη σχέση. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με».

Αργότερα, ο Γουενμπίν φάνηκε να διαισθάνεται κάτι. Συχνά, όταν επέστρεφα απ’ έξω, μου έκανε διάφορες ερωτήσεις. Στην αρχή, δεν έδωσα μεγάλη σημασία. Μια μέρα, όμως, λίγο πριν από άλλη μια συνάθροιση, σηκώθηκα νωρίς κι ετοιμάστηκα να φύγω, αλλά ο Γουενμπίν είπε: «Πες μου την αλήθεια. Πας πάλι σε συνάθροιση;» Ο συνήθως ήπιος τόνος του άλλαξε ξαφνικά και έγινε πολύ σοβαρός. Είπα: «Ναι. Και λοιπόν; Δεν είπες ότι δεν θα με σταματούσες απ’ το να πιστεύω στον Θεό;» Είπε: «Τότε, σκέφτηκα ότι αν διαφωνούσα, θα με χώριζες. Δεν γινόταν να μην το πω. Σκέφτηκα ότι μετά από καιρό, η θέλησή σου να πιστεύεις στον Θεό θα εξασθενούσε και θα σταματούσες να πιστεύεις. Δεν περίμενα να γίνεις ακόμη πιο ένθερμη τους τελευταίους έξι μήνες! Δεν αντέχω άλλο. Πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα σ’ εμένα και στην πίστη σου. Αν επιλέξεις εμένα, πρέπει να εγκαταλείψεις την πίστη σου!» Ήξερα ότι αν μέναμε μαζί, θα είχαμε συνεχείς λογομαχίες. Αυτή η διαφωνία θα ήταν μόνο η αρχή. Αν όντως χωρίζαμε, θα συνέχιζα να νιώθω πολύ διστακτική και δεν θα ήθελα να εγκαταλείψω αυτήν τη σχέση. Αν, όμως, επέλεγα να είμαι με τον Γουενμπίν, θα έπρεπε να εγκαταλείψω τη σχέση μου. Αυτή ήταν η στιγμή-κλειδί για να οδηγήσει ο Θεός τους ανθρώπους στην τελείωση. Επίσης, πίστευα ακλόνητα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή. Βιώνοντας το έργο του Θεού, είχα βιώσει πώς τα λόγια του Θεού καθαίρουν τους ανθρώπους, διορθώνουν τις διεφθαρμένες τους διαθέσεις, και τους οδηγούν στη σωστή κατεύθυνση και στο σωστό μονοπάτι στη συμπεριφορά και στη διαγωγή τους. Η αλήθεια που δίνει ο Θεός στους ανθρώπους είναι πραγματικά πολύτιμη. Αν έχανα αυτήν την ευκαιρία, θα το μετάνιωνα για όλη μου τη ζωή! Πώς μπορούσα να επιλέξω μεταξύ της πίστης μου και του γάμου; Γιατί δεν μπορούσα να έχω και τα δύο; Ήμουν διχασμένη. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό. Σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που είχα διαβάσει σε μια συνάθροιση: «Πίσω από κάθε βήμα του έργου που κάνει ο Θεός σ’ εσάς είναι το στοίχημα του Σατανά με τον Θεό —πίσω απ’ αυτό υπάρχει μια μάχη. […] Όταν ο Θεός και ο Σατανάς μάχονται στο πνευματικό βασίλειο, πώς πρέπει να ικανοποιήσεις τον Θεό και πώς πρέπει να είσαι σταθερός στη μαρτυρία σου σ’ Εκείνον; Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι όλα όσα σου συμβαίνουν είναι μια μεγάλη δοκιμασία και η στιγμή που ο Θεός σε χρειάζεται για να καταθέσεις μαρτυρία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω ότι ο Θεός θέλει να σώσει τους ανθρώπους, αλλά ο Σατανάς δεν τα παρατάει εύκολα. Ο Θεός επιτρέπει στον Σατανά να μας βάζει σε πειρασμό για να δει τι επιλέγουμε σε αυτές τις καταστάσεις και αν μπορούσε να σταθούμε μαζί Του για να Τον ικανοποιήσουμε. Επιφανειακά, φαινόταν ότι ο Γουενμπίν με σταματούσε απ’ το να ακολουθώ τον Θεό. Στην πραγματικότητα, όμως, ο Σατανάς προκαλούσε αναστάτωση στο παρασκήνιο. Τόσο ο Θεός όσο και ο Σατανάς παρακολουθούσαν τι θα επέλεγα. Εγώ έπρεπε να δώσω μαρτυρία για τον Θεό. Έθεσα τα συναισθήματά μου υπό έλεγχο και είπα ήρεμα: «Επιλέγω να πιστεύω στον Θεό!» Ο Γουενμπίν ξεκαθάρισε τη στάση του: Προτιμούσε να χωρίσει παρά να μου επιτρέψει να πιστεύω στον Θεό. Ένιωσα βαθύτατα αποκαρδιωμένη. Όταν γύρισα στο σπίτι μου, δεν άντεξα να μην ξεσπάσω σε κλάματα. Δεν περίμενα ότι μετά απ’ όλα αυτά τα χρόνια, η σχέση μας θα έφτανε σε αυτό το σημείο. Μέσα στον πόνο μου, προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να με βοηθήσει να μείνω ακλόνητη σε αυτήν την κατάσταση.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Πρέπει να υποφέρεις για την αλήθεια, πρέπει να θυσιαστείς για την αλήθεια, πρέπει να υπομείνεις με ταπείνωση για την αλήθεια και πρέπει να υποστείς περισσότερα βάσανα προκειμένου να κερδίσεις περισσότερη αλήθεια. Αυτό πρέπει να κάνεις. Δεν πρέπει να πετάξεις την αλήθεια για χάρη της απόλαυσης της οικογενειακής αρμονίας, και δεν πρέπει να χάσεις μια ζωή αξιοπρέπειας και ακεραιότητας για χάρη μιας προσωρινής απόλαυσης. Θα πρέπει να ακολουθήσεις όλα όσα είναι όμορφα και καλά και θα πρέπει να επιδιώξεις ένα πιο ουσιώδες μονοπάτι στη ζωή. Εάν ζεις μια τόσο υλική και κοσμική ζωή και δεν επιδιώκεις κανένα στόχο, δεν σπαταλάς έτσι τη ζωή σου; Τι μπορείς να κερδίσεις από μια τέτοια ζωή; Θα πρέπει να εγκαταλείψεις όλες τις απολαύσεις της σάρκας για χάρη της μιας αλήθειας και δεν πρέπει να πετάξεις όλες τις αλήθειες για χάρη μιας μικρής απόλαυσης. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν ακεραιότητα ή αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει νόημα στην ύπαρξή τους!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού και κατάλαβα ότι ο γάμος δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή. Η πίστη στον Θεό, το κέρδος της αλήθειας και η γνώση του Θεού είναι αυτά που δίνουν νόημα στη ζωή. Τις έσχατες ημέρες, ο ενσαρκωμένος Θεός έχει έρθει ανάμεσα στους ανθρώπους κι έχει εκφράσει πολλή αλήθεια προκειμένου να μας χαρίσει αιώνια ζωή. Εγώ, όμως, εστίασα μόνο στις προσωρινές σωματικές απολαύσεις. Ήμουν απρόθυμη να υποφέρω και να πληρώσω τίμημα για να κερδίσω την αλήθεια και ζωή, και λαχταρούσα πάντα τη σωματική άνεση. Τι θα κέρδιζα στο τέλος ζώντας έτσι; Όταν έρχονταν οι μεγάλες καταστροφές, ποιος θα μπορούσε να με σώσει; Για να κερδίσει κάποιος την αλήθεια, πρέπει να υποφέρει και να πληρώσει τίμημα, διότι είναι αδύνατον να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών πάνω σε ένα βελούδινο μαξιλάρι. Στο παρελθόν, πίστευα ότι ο γάμος ήταν όμορφος και ότι το να περάσεις τη ζωή σου με κάποιον που σε αγαπάει δίνει νόημα στη ζωή. Συνειδητοποίησα, όμως, ότι ήμουν πολύ αφελής. Ο Γουενμπίν και εγώ ήμασταν σε διαφορετικά μονοπάτια. Ο Γουενμπίν δεν πίστευε στον Θεό, λάτρευε την επιστήμη και τις υλικές απολαύσεις, και αναζητούσε τρόπους να βγάλει χρήματα και να ζήσει μια ανώτερη ζωή. Εγώ, απ’ την άλλη, πίστευα ότι μου αρκούσε να έχω όσο φαγητό και ποτό χρειαζόταν για να ζω, και ότι οι άνθρωποι πρέπει να επιδιώκουν την αλήθεια και να επιζητούν να βιώσουν αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα στη ζωή, να εκπληρώσουν τα καθήκοντα των δημιουργημάτων και να κερδίσουν την έγκριση του Δημιουργού. Οι απόψεις μας και τα πράγματα που επιδιώκαμε στη ζωή διέφεραν εντελώς. Δεν είχαμε κοινό έδαφος. Μολονότι ήταν πολύ συμπονετικός και στοργικός απέναντί μου, ένιωθα ακόμη πόνο μέσα μου και ζούσα πολύ καταπιεσμένη. Όταν ήμουν μαζί του, έπρεπε να πηγαίνω σε συναθροίσεις και να διαβάζω τα λόγια του Θεού στα κρυφά, διότι φοβόμουν ότι θα λογόφερνε μαζί μου για την πίστη μου στον Θεό, και ένιωθα εξαιρετικά περιορισμένη κι εξουθενωμένη μέσα μου. Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή για έναν άνθρωπο είναι να επιδιώκει την αλήθεια, να εκπληρώνει το καθήκον ενός δημιουργήματος και να ολοκληρώνει την αποστολή που του έδωσε ο Δημιουργός. Ένας τέτοιος άνθρωπος θεωρείται πολύτιμος στα μάτια του Δημιουργού, και ζει μια ζωή με νόημα κι αξία. Όπως ο Πέτρος, ο οποίος πέρασε τη ζωή του εστιάζοντας στην επιδίωξη της αλήθειας και στην εκπλήρωση του καθήκοντός του για να ικανοποιήσει τον Θεό, και στο τέλος, έλαβε την έγκριση του Θεού. Όταν το κατάλαβα αυτό, ήμουν ακόμη πιο σίγουρη ότι η επιλογή να πιστέψω στον Θεό ήταν η σωστή. Στη συνέχεια, αφοσιώθηκα δραστήρια στην άσκηση των καθηκόντων μου.

Μετά από κάμποσο καιρό, ο Γουενμπίν και οι γονείς του εμφανίστηκαν ξαφνικά στο σπίτι μου. Ο Γουενμπίν, με δάκρυα στα μάτια, είπε: «Δεν μπορώ να απαρνηθώ αυτήν τη σχέση, αλλά δεν μπορώ και να αποδεχτώ την πίστη σου. Για χάρη μου, δεν μπορείς να εγκαταλείψεις την πίστη σου; Έλα να ζήσουμε μια καλή ζωή μαζί». Οι γονείς του με παρότρυναν επίσης να εγκαταλείψω την πίστη μου. Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να κάνω άλλη μια επιλογή. Ηρέμησα και σκέφτηκα: «Αν ο Γουενμπίν με αγαπάει πραγματικά, απ’ τη στιγμή που είμαι ευτυχισμένη, πρέπει να με στηρίξει ό,τι κι αν κάνω. Αν η πίστη στον Θεό με κάνει ευτυχισμένη, πρέπει να με στηρίξει. Ο Γουενμπίν, όμως, δεν μου επιτρέπει να πιστεύω στον Θεό. Είναι πραγματική αγάπη αυτή; «Όχι, δεν μπορώ να συμβιβαστώ». Εξέφρασα, λοιπόν, ήρεμα τη θέση μου: «Θέλω να πιστεύω στον Θεό και δεν θα μετανιώσω την επιλογή μου». Ο Γουενμπίν, πριν φύγει, με ρώτησε γιατί δεν είχα διαλέξει αυτόν και αναρωτήθηκε μήπως δεν μου φερόταν αρκετά καλά. Είπα: «Όχι, ήσουν καλός μαζί μου. Στο παρελθόν, πίστευα ότι ο γάμος ήταν υπέροχος και μεγάλο κομμάτι της ζωής, αλλά όταν βρήκα τον Θεό, κατάλαβα ότι ο γάμος δεν είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή. Αν επιλέξω να εγκαταλείψω την πίστη μου για να είμαι μαζί σου, επιφανειακά, η ζωή μπορεί να φαίνεται εύκολη κι αρμονική, με σωματικές απολαύσεις, αλλά ποιο θα είναι το νόημα μιας τέτοιας ζωής; Δεν θα ζω σαν άψυχο πτώμα; Η ζωή είναι μόνο φαγητό, ποτό, διασκέδαση κι αναμονή του θανάτου; Τι αξία θα είχε μια τέτοια ζωή; Επιδιώκεις τις σωματικές απολαύσεις και μια ανώτερη ζωή. Εγώ, όμως, δεν θέλω αυτά τα πράγματα. Επιζητώ να ζήσω μια πραγματική ζωή, να βιώσω αληθινή ανθρώπινη ομοιότητα και να λάβω την έγκριση του Δημιουργού. Βαδίζουμε σε διαφορετικά μονοπάτια και δεν θα φτάσουμε ποτέ στον ίδιο προορισμό». Ο Γουενμπίν έμεινε σιωπηλός όταν με άκουσε, και η σχέση μας έφτασε στο τέλος της.

Αργότερα, αναλογίστηκα γιατί ταράχτηκα τόσο όταν αντιμετώπισα την επιλογή μεταξύ γάμου και πίστης. Βρήκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Η ολέθρια επιρροή που έχει ασκήσει “το μεγαλόπνοο πνεύμα του εθνικισμού” επί χιλιάδες χρόνια κι έχει ριζώσει για τα καλά στις καρδιές των ανθρώπων, καθώς και ο φεουδαρχικός τρόπος σκέψης, ο οποίος δεσμεύει και αλυσοδένει τους ανθρώπους, αφήνοντάς τους χωρίς την παραμικρή ελευθερία, χωρίς θέληση για βλέψεις ή επιμονή, χωρίς επιθυμία για πρόοδο, και κάνοντάς τους, αντιθέτως, να παραμένουν αρνητικοί και οπισθοδρομικοί, με μια παγιωμένη νοοτροπία δούλου, και ούτω καθεξής —αυτοί οι αντικειμενικοί παράγοντες έχουν μεταδώσει μια ανεξίτηλα βρωμερή και αποκρουστική χροιά στην ιδεολογική στάση, τα ιδανικά, το ήθος και τη διάθεση των ανθρώπων. Θα έλεγε κανείς ότι οι άνθρωποι είναι σαν να ζουν σε έναν σκοτεινό κόσμο της τρομοκρατίας, τον οποίον κανένας τους δεν επιζητά να υπερβεί, και κανένας τους δεν σκέφτεται να μεταβεί σε έναν ιδανικό κόσμο. Αντιθέτως, είναι ευχαριστημένοι με το ριζικό τους να περνάνε τις ημέρες τους γεννώντας και μεγαλώνοντας παιδιά, πασχίζοντας, ιδρώνοντας, τρέχοντας για τις δουλειές τους, ονειρευόμενοι μια άνετη και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή και ονειρευόμενοι τη συζυγική στοργή, την ευσέβεια από τα παιδιά και την ευδαιμονία στη δύση της ζωής τους, καθώς θα τη βιώνουν ειρηνικά… Επί δεκάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι κατασπαταλούν τον χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς κανένας να δημιουργεί μια τέλεια ζωή, με μοναδικό σκοπό τους την αλληλοσφαγή σ’ αυτόν τον σκοτεινό κόσμο, τον αγώνα για τη φήμη και τα προσωπικά τους συμφέροντα και τις δολοπλοκίες του ενός για τον άλλο. Ποιος έχει αναζητήσει τις προθέσεις του Θεού; Έχει δώσει ποτέ κανείς βάση στο έργο του Θεού; Όλα τα στοιχεία των ανθρώπων που έχουν καταληφθεί από την επιρροή του σκότους έχουν από καιρό γίνει ανθρώπινη φύση, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να εκτελεστεί το έργο του Θεού, και οι άνθρωποι έχουν ακόμα λιγότερα αποθέματα καρδιάς για να δίνουν προσοχή σ’ αυτά που τους έχει εμπιστευτεί σήμερα ο Θεός» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (3)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα γιατί μου ήταν τόσο δύσκολο να επιλέξω μεταξύ γάμου και πίστης. Από νεαρή ηλικία, είχα κατηχηθεί απ’ τα τηλεοπτικά δράματα που με είχαν διδάξει ότι «Η ζωή είναι πολύτιμη και η αγάπη ακόμη περισσότερο» και «Η αγάπη είναι υπεράνω όλων». Αυτές οι ιδέες είχαν επηρεάσει και δηλητηριάσει το μυαλό μου. Πίστευα ότι το καλύτερο πράγμα στη ζωή ήταν να βρεις κάποιον να σε αγαπήσει και να γεράσετε μαζί, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Ιδίως όταν έβλεπα τους πρωταγωνιστές να φροντίζουν τις πρωταγωνίστριες με κάθε τρόπο, πίστευα ότι ήταν πολύ ευτυχισμένες και πίστευα λανθασμένα ότι αν έβρισκες κάποιον να σε αγαπήσει δεν ζούσες τη ζωή σου μάταια. Όταν βρήκα τον Θεό, ο Γουενμπίν εναντιώθηκε σθεναρά, και μου ζήτησε να επιλέξω ανάμεσα σε αυτόν και την πίστη μου. Αυτό με γέμισε με αισθήματα πόνου και διχασμού, και σκέφτηκα ότι αν περνούσα τη ζωή μου με κάποιον που με αγαπούσε, η ζωή μου δεν θα είχε αξία και νόημα. Τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τελικά ότι η αγάπη και ο γάμος δεν είναι τα πιο σημαντικά πράγματα. Μπορεί ο Γουενμπίν να ήταν πάντα συμπονετικός και στοργικός απέναντί μου, αλλά εγώ ένιωθα συχνά κενή και ανήμπορη. Μόνο διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, βρήκα παρηγοριά μέσα μου. Συνειδητοποίησα ότι το κενό μέσα μου δεν μπορούσε να γεμίσει απ’ τις υλικές απολαύσεις ή τη φροντίδα ενός συντρόφου. Ιδέες όπως «Η αγάπη είναι υπεράνω όλων» και «Η ζωή είναι πολύτιμη και η αγάπη ακόμη περισσότερο» είναι λόγια του διαβόλου που λέει ο Σατανάς με σκοπό την εξαπάτηση των ανθρώπων. Ο Σατανάς προσπαθεί να τα χρησιμοποιεί για να μας βάζει σε πειρασμό και να μας εξαπατά, κάνοντάς μας να επιδιώκουμε τυφλά την αγάπη και τον γάμο, να θεωρούμε ότι αυτά είναι τα πράγματα που πρέπει να επιδιώκουμε, και κάνοντάς μας τελικά να απομακρυνόμαστε απ’ τον Θεό, να προδίδουμε τον Θεό και να χάνουμε την ευκαιρία να σωθούμε. Χωρίς τη διαφώτιση και την καθοδήγηση των λόγων του Θεού, θα είχα επιλέξει τον γάμο και θα είχα χάσει την ευκαιρία να σωθώ απ’ τον Θεό. Όταν το σκέφτηκα αυτό, η αποφασιστικότητά μου να ακολουθήσω και να πιστέψω στον Θεό έγινε ακόμη πιο ισχυρή.

Βλέποντας τον Γουενμπίν να στέκεται επανειλημμένως εμπόδιο στην πίστη μου, διέκρινα σταδιακά την ουσία του. Ο Γουενμπίν φαινόταν ευγενικός, προσιτός και φιλικός, αλλά ήταν άθεος. Όποτε άκουγε για την πίστη μου, εξοργιζόταν και τα μάτια του γίνονταν κατακόκκινα. Τα λόγια και οι αποκαλύψεις του φανέρωναν εχθρότητα, και είχε την ουσία ενός δαίμονα. Όπως είπε ο Θεός: «Όλοι όσοι δεν πιστεύουν, καθώς κι εκείνοι που δεν κάνουν πράξη την αλήθεια, είναι δαίμονες!» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Ένας κανονικός άνθρωπος, ακόμη κι αν δεν αποδέχεται την πίστη, δεν είναι εχθρικός. Μόνο οι δαίμονες μισούν τον Θεό, και ο Γουενμπίν είχε πραγματικά την ουσία ενός δαίμονα. Έπειτα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Γιατί ένας σύζυγος αγαπά τη γυναίκα του; Γιατί μια σύζυγος αγαπά τον άντρα της; Γιατί δείχνουν τα παιδιά ευσέβεια απέναντι στους γονείς τους; Γιατί οι γονείς λατρεύουν τα παιδιά τους; Τι λογής προθέσεις τρέφουν στην πραγματικότητα οι άνθρωποι; Δεν έχουν πρόθεση να ικανοποιήσουν τα δικά τους σχέδια και τις εγωιστικές τους επιθυμίες;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί). Απ’ τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων βασίζονται στα συμφέροντα και στις συναλλαγές, και ότι δεν υπάρχει πραγματική αγάπη. Η καλοσύνη του Γουενμπίν απέναντί μου ήταν για δικό του όφελος, διότι δεν ξόδευα χρήματα αλόγιστα όπως άλλες κοπέλες ούτε είχα κακές συνήθειες. Επίσης, ήμουν καλή με τους γονείς του, εργαζόμουν σκληρά για την οικογένειά του και δεν φοβόμουν να λερώσω τα χέρια μου ή να κουραστώ. Αυτά τα πράγματα τον ωφέλησαν. Όταν, όμως, έμαθε ότι πίστευα στον Θεό, φοβήθηκε ότι, δεδομένου πως είχα βρει τον Θεό, δεν θα έβγαζα χρήματα μαζί του, και επειδή αυτά τα πράγματα είχαν να κάνουν με τα συμφέροντά του, άρχισε να αντιστέκεται. Όποτε αναφερόταν κάτι σχετικό με την πίστη, με μάλωνε και με μείωνε, χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπόψη τα συναισθήματά μου. Δεν τον είχα παντρευτεί ακόμη και δεν είχα επηρεάσει πραγματικά τα συμφέροντά του, αλλά μου φερόταν ήδη σαν να το είχα κάνει. Όταν παντρευτήκαμε, απ’ τη στιγμή που άρχισα να αφοσιώνομαι στο καθήκον μου, με παρεμπόδιζε και με καταδίωκε περισσότερο, και παραλίγο να φτάσουμε στο διαζύγιο. Πώς μπορεί να υπάρξει ευτυχία με κάποιον που δίνει προτεραιότητα στα προσωπικά του συμφέροντα και μισεί τον Θεό;

Όταν χώρισα με τον Γουενμπίν, ένιωσα πολύ πιο ήρεμη μέσα μου. Μπορούσα να διαβάζω τα λόγια του Θεού, να πηγαίνω σε συναθροίσεις και να κάνω τα καθήκοντά μου χωρίς περιορισμούς. Σκέφτηκα ότι μπόρεσα να γίνω μάρτυρας της εμφάνισης του Θεού στη ζωή μου, να αποδεχτώ την κάθαρση και την τελείωση απ’ τα λόγια του Θεού, και να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργήματος. Όλα αυτά είναι μεγάλη ευλογία, και η καρδιά μου γέμισε γλύκα και χαρά. Μπορώ πια να αφοσιωθώ στην πίστη και στο καθήκον μου. Αυτή είναι η αγάπη και η σωτηρία του Θεού για εμένα, και ευχαριστώ τον Θεό απ’ τα βάθη της καρδιάς μου!