Του Ουγιάνγκ, Κίνα

Όταν ήμουν δεκαπέντε χρονών, διαγνώστηκα με μια σπάνια ασθένεια που λέγεται πνευμονική υπέρταση. Στην αρχή, απλώς δεν μπορούσα να κάνω έντονη άσκηση, αλλά σύντομα, λαχάνιαζα και μόνο με το περπάτημα, και ένιωθα ένα απίστευτο σφίξιμο στο στήθος. Αναγκάστηκα να παρατήσω το σχολείο και να ταξιδεύω παντού για να αναζητήσω ιατρική θεραπεία, αλλά η κατάστασή μου χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Έφτασα στο σημείο να μην μπορώ καν να φροντίσω τον εαυτό μου, και δυσκολευόμουν να αναπνεύσω ακόμη και όταν ήμουν ξαπλωμένος. Όταν η κατάσταση σοβάρευε, έπρεπε να είμαι στο οξυγόνο. Ο γιατρός είπε ότι είχα τρεις μήνες ζωής, το πολύ. Στη σκέψη ότι η ζωή μου θα τελείωνε μόλις στα δεκαπέντε ένιωθα τελείως απελπισμένος. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Αν είναι να πεθάνω, ας γίνει έτσι. Ο θάνατος θα ήταν λύτρωση». Αλλά τρεις μήνες αργότερα, ως εκ θαύματος, ήμουν ακόμα ζωντανός. Η ασθένειά μου, όμως, ήταν ακόμα πολύ σοβαρή. Η παραμικρή προσπάθεια μου προκαλούσε ταχυπαλμίες και δύσπνοια. Όταν η κατάσταση ήταν άσχημη, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, και ένιωθα ότι πνιγόμουν και ότι θα λιποθυμούσα. Αν και η ζωή μου είχε χαριστεί προς το παρόν, δεν μπορούσα να ζήσω σαν φυσιολογικός άνθρωπος, και το όνειρό μου να πάω στο πανεπιστήμιο ήταν πλέον αδύνατο. Ένιωθα εντελώς χαμένος στο σκοτάδι και τη δυστυχία. Το 1999, η μητέρα μου κι εγώ αποδεχτήκαμε το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Μετά απ’ αυτό, διάβαζα συχνά τα λόγια του Θεού. Από τα λόγια Του, κατάλαβα ότι ο Θεός έχει επιτελέσει τρία στάδια έργου για να σώσει την ανθρωπότητα. Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός έχει ενσαρκωθεί για να εκφράσει την αλήθεια ώστε να εξαγνίσει και να σώσει τους ανθρώπους, και τελικά να τους σώσει πλήρως από την επιρροή του Σατανά και να τους οδηγήσει σε έναν όμορφο προορισμό. Η καρδιά μου άρχισε να φωτίζεται, και ένιωσα ότι υπήρχε ξανά ελπίδα στη ζωή. Θεωρούσα ότι, εφόσον πίστευα στον Θεό ειλικρινά, θα είχα την ευκαιρία να σωθώ και να εισέλθω στη βασιλεία Του, και ίσως μια μέρα να θεραπευόταν ακόμα και η ασθένειά μου. Συνέχισα να διαβάζω τα λόγια του Θεού και να πηγαίνω σε συναθροίσεις, και το σώμα μου δυνάμωνε σταδιακά. Άρχισα επίσης να κάνω ένα καθήκον στην εκκλησία.

Αργότερα, πήγα σε μια άλλη περιοχή για να κηρύξω το ευαγγέλιο, και μερικές φορές έπρεπε να κάνω ποδήλατο για δεκάδες χιλιόμετρα. Στην αρχή, ανησυχούσα πολύ κι αναρωτιόμουν: «Μπορεί το σώμα μου να το αντέξει αυτό;» Αλλά μετά θυμήθηκα ότι ήμουν πιστός. Σκέφτηκα ότι, εφόσον έκανα το καθήκον μου σωστά, ο Θεός θα έβλεπε τις προσπάθειες και τη δαπάνη μου, και θα με προστάτευε. Η ασθένειά μου βρισκόταν στα χέρια του Θεού, οπότε δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Μετά από λίγο καιρό, η κατάστασή μου δεν χειροτέρεψε, και ήμουν πολύ ευγνώμων για τη φροντίδα και την προστασία του Θεού. Εκείνο το διάστημα, είτε είχε παγωνιά τον χειμώνα είτε καύσωνα το καλοκαίρι, είτε με έδιωχναν δυνητικοί αποδέκτες του ευαγγελίου είτε ακόμα και με κατέγγελναν στην αστυνομία και με κυνηγούσαν για να με συλλάβουν, δεν έκανα ποτέ πίσω και συνέχιζα απλώς να κάνω το καθήκον μου. Το 2005, κατά τη διάρκεια μιας συνάθροισης, άκουσα ότι μια αδελφή υπέφερε από μια σοβαρή αιμορραγική διαταραχή που το νοσοκομείο δεν μπορούσε να θεραπεύσει. Αλλά στη συνέχεια, εκείνη επέμενε να κάνει το καθήκον της και η ασθένειά της θεραπεύτηκε πριν το καταλάβει. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες είναι κυρίως να εκφράζει την αλήθεια για να απαλλάσσει τους ανθρώπους απ’ τις διεφθαρμένες διαθέσεις τους, όχι να θεραπεύει αρρώστους και να εκβάλλει δαιμόνια. Δεν πρέπει να ζητάω από τον Θεό να με θεραπεύσει, αλλά εφόσον κάνω το καθήκον μου σωστά, ο Θεός θα μου δώσει χάρη και ευλογίες με βάση την απόδοσή μου. Η ασθένεια εκείνης της αδελφής ήταν τόσο σοβαρή, κι όμως θεραπεύτηκε. Αν συνεχίσω να κάνω το καθήκον μου, ίσως θεραπευτεί και η δική μου ασθένεια μια μέρα. Αν θεραπευόμουν, δεν θα χρειαζόταν να υπομένω πια το μαρτύριο της ασθένειας». Έτσι, απέκτησα ακόμα μεγαλύτερο κίνητρο στο καθήκον μου.

Αργότερα, το 2006, έτυχε να συναντήσω έναν γιατρό που ασκούσε την παραδοσιακή Κινεζική ιατρική. Είπε ότι υπήρχε ελπίδα να θεραπευτεί η ασθένειά μου. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που το άκουσα αυτό, και αναρωτιόμουν αν ο Θεός θα χρησιμοποιούσε αυτόν τον γιατρό για να με θεραπεύσει. Έτσι, συνεργάστηκα ενεργά με τη θεραπεία. Αλλά μετά από σχεδόν δύο μήνες θεραπείας, η κατάστασή μου δεν είχε βελτιωθεί καθόλου. Απογοητεύτηκα τρομερά. «Γιατί δεν μπορεί να θεραπευτεί η ασθένειά μου;» αναρωτιόμουν. «Εδώ και χρόνια, έχω αφήσει πίσω την οικογένεια και την καριέρα μου για να κάνω το καθήκον μου, επιμένοντας ακόμα και να κηρύττω το ευαγγέλιο παρά την ασθένειά μου. Δεν έχω κάνει αρκετά; Δεν τα έχω πάει αρκετά καλά; Γιατί θεραπεύτηκαν ορισμένοι αδελφοί και αδελφές, αλλά εγώ όχι; Αν θεραπευόταν η ασθένειά μου, δεν θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου ακόμα καλύτερα;» Όσο το σκεφτόμουν, τόσο πιο δυστυχισμένος γινόμουν. Δεν είχα καν τη δύναμη να περπατήσω. Αν και συνέχιζα να κάνω το καθήκον μου, ένιωθα εξαντλημένος και δεν μπορούσα να συγκεντρώσω δυνάμεις για τίποτα. Αργότερα, κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού, και η κατάστασή μου άρχισε να αλλάζει. Ο Θεός λέει: «Εάν, αφού έχεις δαπανήσει κάποια πράγματα για Μένα, Εγώ δεν ικανοποιήσω τις ασήμαντες απαιτήσεις σου, θα αποκαρδιωθείς και θα απογοητευτείς από Μένα ή, ακόμα χειρότερα, θα γεμίσεις δυσαρέσκεια και θα ξεστομίσεις ύβρεις;» «Εάν ήσουν ανέκαθεν πολύ αφοσιωμένος και έτρεφες μεγάλη αγάπη για Μένα, κι όμως υπομένεις το βάσανο μιας ασθένειας, της οικονομικής στενότητας, της εγκατάλειψης από τους φίλους και τους συγγενείς σου ή των οποιωνδήποτε άλλων κακοτυχιών στη ζωή, θα συνεχίσει να υπάρχει η αφοσίωση και η αγάπη σου για Μένα;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: η προδοσία (2)]. Μπροστά στα ερωτήματα του Θεού, είχα ένα απερίγραπτο συναίσθημα. Ο Θεός απαιτεί από τους ανθρώπους να κάνουν το καθήκον τους χωρίς να προσπαθούν να κάνουν παζάρια ή να προβάλλουν απαιτήσεις, και να είναι πιστοί και αληθινά υποταγμένοι σ’ Αυτόν, ό,τι κι αν συμβεί. Αλλά επειδή είχα υπομείνει κάποιες κακουχίες και είχα καταβάλει κάποιες προσπάθειες και δαπάνη στο καθήκον μου, πίστευα ότι ο Θεός όφειλε να με απαλλάξει από την ασθένειά μου. Όταν δεν ικανοποιήθηκε η απαίτησή μου, παρεξήγησα τον Θεό και παραπονέθηκα γι’ Αυτόν, και έχασα κάθε κίνητρο για το καθήκον μου. Αν και δεν είχα προσευχηθεί ποτέ ρητά στον Θεό να με θεραπεύσει, έτρεφα αυτήν την υπερβολική επιθυμία στην καρδιά μου. Συγκεκριμένα, αφού είδα ορισμένους αδελφούς και αδελφές να αναρρώνουν από τις ασθένειές τους, πείστηκα ότι η μέρα της δικής μου θεραπείας δεν ήταν μακριά. Έκανα το καθήκον μου με αυτό το κίνητρο, νομίζοντας μάλιστα ότι ήμουν αρκετά αφοσιωμένος. Αλλά στην πραγματικότητα, όλες οι προσπάθειες και η δαπάνη μου στόχευαν στο να θεραπευτεί η ασθένειά μου. Προσπαθούσα να κάνω παζάρια με τον Θεό. Πού ήταν η αφοσίωση ή η αγάπη μου γι’ Αυτόν; Ο Θεός με είχε προστατέψει και με είχε κρατήσει ζωντανό μέχρι εκείνη την ημέρα, και μου είχε δώσει ακόμα και την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και να επιδιώκω την αλήθεια. Αυτά που μου είχε δώσει ο Θεός ήταν ήδη υπεραρκετά. Έπρεπε να κάνω το καθήκον μου ειλικρινά για να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού. Δεν έπρεπε να προβάλω απαιτήσεις ούτε να προσπαθήσω να κάνω παζάρια με τον Θεό. Μετά απ’ αυτό, συνέχισα να κάνω το καθήκον μου και δεν ανησυχούσα ούτε αγχωνόμουν πια για την ασθένειά μου.

Λίγα χρόνια αργότερα, η οικογένειά μου μου αγόρασε ένα άλλου είδους φάρμακο, λέγοντας ότι ίσως βοηθούσε την κατάστασή μου. Θυμήθηκα την τελευταία μου εμπειρία με τη θεραπεία κι αναρωτήθηκα: «Αν και αυτό το φάρμακο είναι αναποτελεσματικό, πώς πρέπει να αντιμετωπίσω αυτήν την κατάσταση;» Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Πώς θα πρέπει να βιώσεις την ασθένεια όταν εμφανιστεί; Θα πρέπει να προσέλθεις ενώπιον του Θεού και να προσευχηθείς, να αναζητήσεις και να συλλάβεις την πρόθεσή Του, να εξετάσεις τον εαυτό σου για να βρεις τι είναι αυτό που έκανες και πάει κόντρα στην αλήθεια, και ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις μέσα σου δεν έχουν διορθωθεί. Δεν μπορούν να διορθωθούν οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου χωρίς να υποφέρεις. Μόνο μέσα από τη σφυρηλάτηση από κάποια βάσανα μπορούν οι άνθρωποι να μην είναι ακόλαστοι και μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταφέρουν να ζήσουν ενώπιον του Θεού. Όταν κάποιος υποφέρει, προσεύχεται διαρκώς. Δεν έχει μυαλό για να επικεντρωθεί στο φαγητό, στα ρούχα και στις άλλες απολαύσεις. Προσεύχεται συνεχώς μέσα απ’ την καρδιά του και ψάχνει να βρει αν πρόσφατα έχει κάνει κάτι λάθος ή αν έχει εναντιωθεί στην αλήθεια με κάποιον τρόπο. Κανονικά, όταν αντιμετωπίζεις μια σοβαρή ασθένεια ή μια περίεργη αρρώστια που σε κάνει να υποφέρεις πολύ, αυτό δεν συμβαίνει τυχαία. Η πρόθεση του Θεού βρίσκεται και στην ασθένειά σου και στην καλή σου υγεία. Γενικά, όταν εργάζεται το Άγιο Πνεύμα και είσαι υγιής, τότε μπορείς να αναζητάς τον Θεό. Όταν όμως αρρωστήσεις και υποφέρεις, σταματάς να Τον αναζητάς και δεν ξέρεις πώς να Τον αναζητήσεις. Ζεις μέσα στην αρρώστια, και το μόνο που σκέφτεσαι είναι ποια θεραπεία θα σε κάνει πιο γρήγορα καλά. Ζηλεύεις όσους δεν είναι άρρωστοι εκείνη την περίοδο και θέλεις ν’ απαλλαγείς από την ασθένεια όσο γρηγορότερα μπορείς. Αυτά είναι αρνητικά συναισθήματα, συναισθήματα αψήφησης» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Κατά την πίστη στον Θεό, το πιο κρίσιμο πράγμα είναι να κερδίσεις την αλήθεια). «Δεν ελέγχεις εσύ αν θα αρρωστήσεις ή δεν θα αρρωστήσεις. Εάν αρρωστήσεις και δεν υπάρχει τρόπος να θεραπευτείς, τότε πρέπει να το υπομείνεις αυτό το βάσανο. Μην προσπαθήσεις να τη γλιτώσεις· πρέπει πρώτα να υποταχθείς, να προσευχηθείς στον Θεό και να αναζητήσεις τις επιθυμίες Του. […] Εάν έχεις όντως τον Θεό στην καρδιά σου, τότε, ό,τι κι αν σου συμβαίνει, μην το αφήνεις να περάσει έτσι. Πρέπει να προσεύχεσαι και ν’ αναζητάς, να ψάχνεις την επιθυμία του Θεού σε κάθε ζήτημα και να μάθεις να υποτάσσεσαι σ’ Εκείνον. Όταν ο Θεός δει ότι μπορείς να υποταχθείς κι ότι έχεις καρδιά που υποτάσσεται στον Θεό, θα απαλύνει τα βάσανά σου. Ο Θεός στοχεύει να πετύχει τέτοια αποτελέσματα μέσω των βασάνων και του εξευγενισμού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Κατά την πίστη στον Θεό, το πιο κρίσιμο πράγμα είναι να κερδίσεις την αλήθεια). Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι σκεφτόμουν συνεχώς πότε θα θεραπευόταν η ασθένειά μου και αν το φάρμακο μπορούσε να με θεραπεύσει. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς να ξεφύγω από την ασθένειά μου. Αυτό ήταν ένα αρνητικό συναίσθημα. Συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να αναζητήσω τις προθέσεις του Θεού μέσα στην ασθένειά μου και να μάθω να υποτάσσομαι σ’ Αυτόν. Αυτό σημαίνει να έχεις θετική στάση. Αν και το να είσαι άρρωστος είναι επώδυνο, για μένα, ήταν επίσης μια μορφή προστασίας. Μελετούσα σκληρά από παιδί και, ακόμα και αφού αρρώστησα, επέμενα να πηγαίνω στο σχολείο, ελπίζοντας να αλλάξω το πεπρωμένο μου μέσω της γνώσης. Βρισκόμουν στο μονοπάτι της επιδίωξης του κόσμου, της επιδίωξης της φήμης, του κέρδους και της θέσης. Αν δεν είχα αρρωστήσει, σίγουρα δεν θα είχα επιλέξει να πιστέψω στον Θεό. Θα συνέχιζα να επιδιώκω τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, ζώντας σ’ αυτόν τον σκοτεινό και πονηρό κόσμο και με τον Σατανά να με βασανίζει. Εξαιτίας της ασθένειάς μου αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Αυτό ήταν η σωτηρία του Θεού για μένα και η μεγάλη Του προστασία για μένα. Κατάλαβα επίσης ότι ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτήν την ασθένεια για να με εξαγνίσει και να με μεταμορφώσει. Αν δεν ήταν αυτή η ασθένεια, θα νόμιζα ότι δαπανούσα ειλικρινά εαυτόν για τον Θεό, χωρίς να αναγνωρίζω ποτέ τις ακαθαρσίες στα κίνητρα με τα οποία έκανα το καθήκον μου, και δεν θα είχα μετανοήσει ούτε θα είχα αρχίσει να αλλάζω. Καθώς το κατάλαβα, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, ξέρω ότι αυτή η ασθένεια είναι μια μορφή προστασίας για μένα, για να με εξαγνίσει και να με μεταμορφώσει. Δεν θα Σου ζητάω πια να με θεραπεύσεις. Είτε καλυτερεύσει αυτή η ασθένεια είτε όχι, είμαι πρόθυμος να υποταχθώ». Αφότου προσευχήθηκα, ένιωσα μια βαθιά ηρεμία στην καρδιά μου, μια αίσθηση ανακούφισης που δεν είχα βιώσει ποτέ πριν.

Αργότερα, το 2017, άκουσα τον αδελφό Σου Λιανγκ, με τον οποίο συνεργαζόμουν, να μιλάει για τα στομαχικά προβλήματα που είχε παλιά. Προσπαθούσε να τα θεραπεύσει για πολύ καιρό χωρίς επιτυχία. Και κάποτε, κρύωσε και τα στομαχικά του προβλήματα επιδεινώθηκαν, αλλά μετά από αυτήν την επιδείνωση, παραδόξως πέρασαν. Ακούγοντας την ιστορία του, δεν μπόρεσα παρά να νιώσω μια αμυδρή αίσθηση αποθάρρυνσης. Σκέφτηκα πως η πνευμονική μου υπέρταση προκαλούσε συχνά δυσφορία στην καρδιά, και πως έπρεπε να παίρνω φάρμακα κάθε μέρα για να την αντιμετωπίσω, πράγμα που επέφερε κάθε είδους παρενέργειες: πονοκεφάλους, θολή όραση, οίδημα στα κάτω άκρα, ναυτία και άλλα. Οι ασθένειες των άλλων θεραπεύονταν. Η δική μου, όμως, πότε θα καλυτέρευε; Συνειδητοποίησα ότι βαθιά μέσα στην καρδιά μου, πρόβαλλα ακόμα απαιτήσεις στον Θεό, ελπίζοντας ακόμα ότι θα απομάκρυνε την ασθένειά μου. Ένιωθα απαίσια και δεν ήξερα γιατί δυσκολευόμουν πάντα τόσο πολύ να υποταχθώ. Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού και βρήκα τη ρίζα του προβλήματος. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Πολλοί από όσους ακολουθούν τον Θεό ενδιαφέρονται μόνο για το πώς θα κερδίσουν ευλογίες ή θα αποτρέψουν τη συμφορά. […] Ο σκοπός με τον οποίο αυτού του είδους οι άνθρωποι ακολουθούν τον Θεό είναι πολύ απλός· το κάνουν για έναν και μόνο στόχο: να λαμβάνουν ευλογίες. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπαίνουν στον κόπο να προσέξουν οτιδήποτε άλλο που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτόν τον στόχο. Για αυτούς, το να κερδίζουν ευλογίες είναι ο πιο θεμιτός σκοπός της πίστης τους στον Θεό —είναι η ίδια η αξία της πίστης τους. Αν κάτι δεν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό, ό,τι κι αν είναι αυτό, παραμένουν ασυγκίνητοι απέναντί του. Αυτό ισχύει για τους περισσότερους ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό σήμερα. Ο σκοπός και η πρόθεσή τους φαίνονται θεμιτά επειδή, πιστεύοντας στον Θεό, δαπανούν επίσης για τον Θεό, αφιερώνονται σε Αυτόν και κάνουν το καθήκον τους. Εγκαταλείπουν τα νιάτα τους, απαρνούνται την οικογένεια και τη σταδιοδρομία τους, περνούν και χρόνια ακόμη μακριά από το σπίτι τους μέσα σε ένα διαρκές τρέξιμο. Για χάρη του απώτερου σκοπού τους, αλλάζουν τα ενδιαφέροντά τους, τη στάση τους για τη ζωή, ακόμη και την κατεύθυνση που επιδιώκουν· κι όμως δεν μπορούν να αλλάξουν τον σκοπό της πίστης τους στον Θεό. Τρέχουν παντού για τη διαχείριση των δικών τους βλέψεων· ανεξάρτητα από το πόσο μακρύς είναι ο δρόμος και από το πόσες δυσκολίες, πόσοι κίνδυνοι και πόσα εμπόδια υπάρχουν στην πορεία, παραμένουν ανυποχώρητοι και δεν φοβούνται τον θάνατο. […] Εκτός από τα οφέλη που συνδέονται τόσο στενά με αυτούς, θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν ποτέ τον Θεό, θα πλήρωναν τόσο μεγάλο τίμημα για Εκείνον; Εδώ, ανακαλύπτουμε ένα πρόβλημα που ως τώρα ο άνθρωπος δεν είχε αναγνωρίσει: Η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι μόνο μια σχέση απροκάλυπτης ιδιοτέλειας. Είναι σχέση μεταξύ κάποιου που δέχεται και κάποιου που παραχωρεί ευλογίες. Για να το πούμε απλά, είναι η σχέση μεταξύ εργαζομένου και εργοδότη. Ο εργαζόμενος δουλεύει σκληρά μόνο για να λαμβάνει τις ανταμοιβές που παρέχει ο εργοδότης. Δεν υπάρχει συγγενική στοργή σ’ αυτού του είδους τη σχέση που βασίζεται στο συμφέρον, μόνο συναλλαγή. Δεν αγαπάει ούτε αγαπιέται κανείς, υπάρχει μόνο φιλανθρωπία και έλεος. Δεν υπάρχει κατανόηση, μόνο αβοήθητη καταπιεσμένη αγανάκτηση και εξαπάτηση. Δεν υπάρχει οικειότητα, μόνο ένα αγεφύρωτο χάσμα» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί μόνο μέσα στη διαχείριση του Θεού). «Οι λέξεις “εχθροί του Θεού” έχουν μια ουσιαστική πλευρά: Δεν λένε ότι ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο ως εχθρό, αλλά ότι ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό ως εχθρό. Πρώτον, όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, ποιος από αυτούς δεν έχει τους δικούς του στόχους, τα δικά του κίνητρα και φιλοδοξίες; Παρόλο που μια μερίδα ανθρώπων πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού και έχει δει την ύπαρξη του Θεού, η πίστη τους στον Θεό εξακολουθεί να περιέχει αυτά τα κίνητρα, και ο απώτερος σκοπός της πίστης τους στον Θεό είναι να λάβουν ευλογίες και τα πράγματα που επιθυμούν από Αυτόν. […] Αυτό σημαίνει ότι, μέσα στην καρδιά του, ο άνθρωπος διαρκώς δοκιμάζει τον Θεό, διαρκώς καταστρώνει σχέδια σχετικά με τον Θεό, διαρκώς “αγωνίζεται με επιχειρήματα” για τη δική του έκβαση μαζί με τον Θεό και προσπαθεί ν’ αποσπάσει μια δήλωση από τον Θεό και να δει αν ο Θεός θα του δώσει αυτό που θέλει ή όχι. Την ίδια στιγμή που επιζητά τον Θεό, ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζει τον Θεό ως Θεό. Ο άνθρωπος ανέκαθεν προσπαθούσε να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, ζητώντας διαρκώς πράγματα απ’ Αυτόν, και μάλιστα ασκώντας Του πίεση σε κάθε βήμα, προσπαθώντας να πάρει όλο το χέρι ενώ του δόθηκε ένα δάχτυλο. Ενώ παράλληλα προσπαθεί να κάνει συμφωνίες με τον Θεό, ο άνθρωπος διαπληκτίζεται επίσης μαζί Του και υπάρχουν ακόμη και άνθρωποι που, όταν υποβάλλονται σε δοκιμασίες ή βρίσκονται σε συγκεκριμένες περιστάσεις, συχνά γίνονται αδύναμοι, αρνητικοί και αμελείς στο έργο τους, και είναι γεμάτοι παράπονα για τον Θεό. Από τον καιρό που πρωτοάρχισε ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό, θεωρεί τον Θεό ως το κέρας της Αμάλθειας, έναν ελβετικό σουγιά, και θεωρεί τον εαυτό του ως τον μεγαλύτερο πιστωτή του Θεού, λες και είναι έμφυτο δικαίωμα και υποχρέωσή του να ζητά ευλογίες και υποσχέσεις από τον Θεό, ενώ οι ευθύνες που πρέπει να εκπληρώσει ο Θεός είναι να προστατεύει και να φροντίζει τον άνθρωπο, και να του παρέχει αυτά που χρειάζεται. Έτσι βασικά αντιλαμβάνονται τις τρεις λέξεις “πίστη στον Θεό” όλοι όσοι πιστεύουν στον Θεό, και αυτή είναι η βαθύτερή τους κατανόηση της έννοιας της πίστης στον Θεό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Αυτό που αποκάλυψε ο Θεός ήταν η αληθινή μου κατάσταση. Είδα ότι η νοοτροπία μου να πιστεύω στον Θεό για να κερδίσω ευλογίες ήταν βαθιά ριζωμένη· δεν ήταν κάτι που μπορούσε να αλλάξει μετά από μερικές μόνο αποκαλύψεις. Όταν πρωτοπίστεψα, νόμιζα ότι αν εγκατέλειπα τα πάντα και δαπανούσα εαυτόν για τον Θεό, Εκείνος θα μου έδινε χάρη και ευλογίες, και ότι η ασθένειά μου αργά ή γρήγορα θα θεραπευόταν. Με αυτό το κίνητρο, ήμουν πρόθυμος να υπομείνω κάθε κακουχία στο καθήκον μου. Αλλά όταν η ασθένειά μου δεν θεραπευόταν, παραπονιόμουν ότι ο Θεός δεν ήταν δίκαιος και έχασα ακόμα και το κίνητρο για το καθήκον μου. Τώρα, στο άκουσμα πως η ασθένεια κάποιου άλλου είχε θεραπευτεί αποκαλύφθηκαν για άλλη μια φορά οι ακαθαρσίες στην πίστη μου. Είδα ότι εξακολουθούσα να προβάλλω απαιτήσεις στον Θεό. Η πίστη μου είχε να κάνει αποκλειστικά με το να αποκτήσω χάρη, με το να κάνω τον Θεό να με θεραπεύσει. Αντιμετώπιζα τον Θεό ως μεγάλο ιατρό, ως κάποιον που μπορούσα να χρησιμοποιήσω, και καθόλου ως Θεό. Όταν ο Θεός δεν ικανοποιούσε τις απαιτήσεις μου, προσπαθούσα να απαιτήσω ανταμοιβή από Αυτόν. Δεν είχα ίχνος θεοφοβούμενης καρδιάς. Πώς θα μπορούσε κάποιος σαν εμένα να αποκαλείται πιστός; Σκέφτηκα τον Παύλο. Όλα τα βάσανα, η δαπάνη και ο κόπος του ήταν για να αποκτήσει το στεφάνι της δικαιοσύνης. Ήθελε να ανταλλάξει το τίμημα που πλήρωσε με τις ευλογίες της ουράνιας βασιλείας. Ο Παύλος δεν είχε καθόλου υποταγή στον Θεό. Το μονοπάτι που βάδιζε ήταν μονοπάτι αντίστασης στον Θεό. Βάδιζα στο ίδιο μονοπάτι με τον Παύλο. Αν συνέχιζα έτσι, όσα χρόνια κι αν πίστευα ακόμα ή όσο κι αν κοπίαζα και δαπανούσα εαυτόν, δεν θα μπορούσα ποτέ να κερδίσω την αλήθεια ούτε να επιτύχω αλλαγή στη διάθεσή μου. Στο τέλος, θα αποκλειόμουν ούτως ή άλλως από τον Θεό. Είδα πόσο επικίνδυνο είναι να πιστεύεις στον Θεό χωρίς να επιδιώκεις την αλήθεια! Έπρεπε να διορθώσω τη λανθασμένη οπτική πίσω από την επιδίωξή μου, να αφήσω τις υπερβολικές επιθυμίες μου και να κάνω το καθήκον μου σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Μετά απ’ αυτό, όποτε άκουγα κάποιον να λέει ότι η ασθένειά του είχε θεραπευτεί, μπορούσα να το αντιμετωπίσω σωστά και δεν ζητούσα πια από τον Θεό να πάρει τη δική μου ασθένεια.

Εν ριπή οφθαλμού, είχαν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τότε που εμφάνισα αυτήν την ασθένεια. Μερικές φορές, ένιωθα ακόμα δυσφορία στην καρδιά και ανησυχούσα μήπως η κατάστασή μου χειροτέρευε. Αν σοβαρέψει, σημαίνει καρδιακή ανεπάρκεια —θα πέθαινα αν συνέβαινε αυτό; Τότε, διάβασα κι άλλα λόγια του Θεού: «Η διάρκεια ζωής κάθε ανθρώπου είναι προκαθορισμένη από τον Θεό. Μια ασθένεια ενδέχεται από ιατρικής άποψης να βρίσκεται σε τελικό στάδιο. Αν όμως στα μάτια του Θεού, δεν έχει τελειώσει ακόμα η διάρκεια της ζωής σου και δεν έχει φτάσει ακόμα η ώρα σου, τότε δεν θα μπορούσες να πεθάνεις ακόμη κι αν το ήθελες. Αν έχεις κάποια ανάθεση από τον Θεό, και η αποστολή σου δεν έχει ολοκληρωθεί, τότε δεν πρόκειται να πεθάνεις, ακόμη και αν αρρωστήσεις από μια ασθένεια που υποτίθεται πως είναι θανάσιμη. Ο Θεός δεν θα σε πάρει ακόμη. Ακόμη κι αν δεν προσεύχεσαι και δεν αναζητάς την αλήθεια ούτε φροντίζεις να κάνεις κάτι για την ασθένειά σου, ή ακόμη κι αν καθυστερήσει η θεραπεία σου, δεν πρόκειται να πεθάνεις. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσους έχουν κάποια σημαντική ανάθεση από τον Θεό. Όσο η αποστολή τους δεν έχει ολοκληρωθεί, άσχετα από την ασθένεια που θα τους πλήξει, δεν θα πεθάνουν αμέσως· θα ζήσουν μέχρι την τελευταία στιγμή της ολοκλήρωσης της αποστολής τους» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Ως κανονικός άνθρωπος, αν, όταν αρρωστήσεις, μπορέσεις να υποταχθείς στις ρυθμίσεις του Θεού και να υπομείνεις κάθε είδους πόνο, και εξακολουθήσεις να είσαι σε θέση να κάνεις το καθήκον σου κανονικά και να ολοκληρώσεις τις αναθέσεις που σου έχει δώσει ο Θεός, αυτό είναι καλό ή κακό; Είναι καλό. Αυτό είναι μαρτυρία ότι υποτάσσεσαι στον Θεό και κάνεις το καθήκον σου με αφοσίωση —είναι μαρτυρία που ταπεινώνει τον Σατανά και θριαμβεύει εναντίον του. Επομένως, όποιο μαρτύριο κι αν περνάς, αυτό πρέπει να αποδέχεται και σε αυτό πρέπει να υποτάσσεται κάθε δημιουργημένο ον και κάθε ένας από τον εκλεκτό λαό του Θεού. Έτσι πρέπει να το κατανοήσεις, και πρέπει να πάρεις μαθήματα και να πετύχεις αληθινή υποταγή στον Θεό —αυτό συνάδει με τις προθέσεις του Θεού και είναι η αρχική πρόθεση του Θεού. Έτσι ρυθμίζει τα πράγματα ο Θεός για κάθε δημιουργημένο ον. Το να σε βάζει ο Θεός σε ένα τέτοιο περιβάλλον κακουχίας και να σου δίνει τέτοιες καταστάσεις ισοδυναμεί με το να σου δίνει μια ευθύνη, μια υποχρέωση και μια ανάθεση —θα πρέπει να τις αποδεχθείς» [«Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο διαλύοντας τις αντιλήψεις του μπορεί κανείς να πορευτεί στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό (1)]. Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, η καρδιά μου ξαφνικά φωτίστηκε. Αν και ο γιατρός μού είχε ανακοινώσει τη θανατική μου καταδίκη προ πολλού, εφόσον ο χρόνος της ζωής μου δεν έχει φτάσει ακόμα στο τέλος του και η αποστολή μου δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, τότε δεν θα πεθάνω, όσο κι αν σοβαρέψει η ασθένειά μου. Το πότε πεθαίνει ένας άνθρωπος βρίσκεται στα χέρια του Θεού· δεν έχει καμία σχέση με τη σοβαρότητα της ασθένειάς του. Αν μια μέρα πεθάνω όντως από αυτήν την ασθένεια, θα σημαίνει ότι ήρθε η ώρα μου και η αποστολή μου ολοκληρώθηκε. Θα πρέπει και πάλι να υποταχθώ στον Θεό και να Τον ευχαριστήσω για τη χάρη Του να μου δώσει την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και να επιδιώκω την αλήθεια. Μου επέτρεψε να κατανοήσω πολλές αλήθειες και μυστήρια και να γνωρίσω το νόημα της ζωής. Ακόμα κι αν πεθάνω, η ζωή μου δεν θα έχει πάει χαμένη. Καταλαβαίνοντας αυτό, ένιωσα μια μεγάλη αίσθηση απελευθέρωσης. Πλέον ήμουν πρόθυμος να επιδιώκω την αλήθεια και να εμμένω στο καθήκον μου παρά την ασθένειά μου, και δεν ανησυχούσα πια για τη ζωή ή τον θάνατό μου.

Τον Οκτώβριο του 2020, πήγα σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο για εξετάσεις. Ο γιατρός είπε: «Είναι αδύνατον να έχεις πνευμονική υπέρταση. Το μέσο προσδόκιμο ζωής γι’ αυτήν την ασθένεια είναι μόνο δύο με τρία χρόνια, και η τωρινή σου κατάσταση δεν παραπέμπει καθόλου σε κάτι τέτοιο». Στη συνέχεια, με έβαλε να κάνω μια σειρά εξετάσεων. Αφού εξέτασε τα αποτελέσματα, παραδέχτηκε ότι όντως είχα πνευμονική υπέρταση, αλλά ότι ήταν σχετικά ήπια και η καρδιακή μου λειτουργία ήταν ακόμα καλή. Ήξερα ότι αυτό ήταν η προστασία του Θεού. Τόσοι άλλοι μ’ αυτήν την ασθένεια έχουν δοκιμάσει διάφορες θεραπείες: Κάποιοι εμφανίζουν καρδιακή ανεπάρκεια μέσα σε λίγα χρόνια, ενώ άλλοι πεθαίνουν όταν χειροτερεύει η κατάστασή τους. Αλλά εγώ είμαι ζωντανός σήμερα και μπορώ να κάνω το καθήκον μου. Αυτό είναι πραγματικά η χάρη και το έλεος του Θεού! Τώρα, αν και αυτή η ασθένεια είναι πάντα μαζί μου, δεν την βλέπω πια σαν δεσμά ούτε υποφέρω εξαιτίας της. Αντιθέτως, μπορώ να την αποδεχτώ και να υποταχθώ. Έχω επίσης καταλάβει ότι αυτή η ασθένεια είναι η σωτηρία και η προστασία του Θεού για μένα. Ευχαριστώ τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου!