Του Σκοτ, ΗΠΑ

Τον Οκτώβριο του 2024, έκανα το καθήκον μου μοντάροντας ξενόγλωσσα βίντεο βιωματικών μαρτυριών. Μια φορά, ενώ μόνταρα ένα βίντεο, ανακάλυψα ότι πολλά από τα πλάνα δεν συνδέονταν καλά. Θα μου έπαιρνε τρεις φορές περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι συνήθως για να επιλέξω το κατάλληλο υλικό, και έπρεπε να δοκιμάζω συνεχώς διαφορετικά πλάνα για να ταιριάζουν με τον ήχο. Στην αρχή, είχα αρκετή υπομονή και έκανα το μοντάζ προσεκτικά, αλλά μέχρι το τέλος του πρωινού, δεν είχα τελειώσει ούτε τα μισά απ’ όσα έκανα συνήθως. Άρχισα να χάνω την υπομονή μου, και σκεφτόμουν: «Αυτό το βίντεο έχει αρκετά περίπλοκα πλάνα. Αν μοντάρω το καθένα με τόση λεπτομέρεια, θα είναι πολύ κουραστικό και χρονοβόρο. Είναι πολύ εξαντλητικό! Ίσως να κάνω λίγο πιο πρόχειρη δουλειά αυτήν τη φορά. Αρκεί να είναι απλώς αποδεκτή. Οι θεατές μάλλον δεν θα προσέξουν καν αυτά τα μικροπροβλήματα μόλις ανέβει το βίντεο στο διαδίκτυο. Δεν έγινε και τίποτα αν κάποιες μεταβάσεις δεν είναι και τόσο ομαλές». Με αυτό κατά νου, όποτε πετύχαινα πλάνα που ήταν δύσκολο να συνδεθούν, απλώς διάλεγα κάποιο υλικό χωρίς πολλή σκέψη και το ένωνα. Παρόλο που έβλεπα ότι οι μεταβάσεις δεν ήταν πολύ ομαλές, παρηγορούσα τον εαυτό μου και σκεφτόμουν: «Μια χαρά είναι. Αρκεί να είναι απλώς αποδεκτό. Οι άλλοι μάλλον δεν θα προσέξουν αυτά τα μικροπροβλήματα». Προς έκπληξή μου, αφού υπέβαλα το ολοκληρωμένο βίντεο, ο αδελφός Μπράιαν, που το έλεγξε, επεσήμανε πάνω από τριάντα ζητήματα που χρειάζονταν διόρθωση. Στην αρχή, δεν τολμούσα να το πιστέψω. Ήξερα ότι έκανα επιπόλαια το μοντάζ αυτού του βίντεο, αλλά νόμιζα ότι δεν θα υπήρχαν τόσο πολλά προβλήματα. Εξέτασα προσεκτικά τα ζητήματα που είχε επισημάνει και συνειδητοποίησα ότι όλα τα σχόλιά του είχαν βάση. Μου πήρε μισή μέρα για να τα διορθώσω όλα. Καθώς ετοιμαζόμουν να το υποβάλω ξανά, άρχισα να ανησυχώ πάλι και σκεφτόμουν: «Διόρθωσα τα ζητήματα σύμφωνα με τις υποδείξεις του αδελφού Μπράιαν, αλλά μήπως υπάρχουν κι άλλα προβλήματα; Ίσως θα έπρεπε να κάνω έναν ακόμα γενικό έλεγχο για να βεβαιωθώ ότι δεν μου έχει ξεφύγει τίποτα». Μετά, όμως, σκέφτηκα: «Κοντεύει η ώρα να σχολάσω. Αν κάνω πλήρη έλεγχο τώρα, θα τελειώσω πολύ αργά, και θα έχω λιγότερο χρόνο για ξεκούραση. Άσ’ το καλύτερα. Άλλωστε, το έλεγξε ήδη ο αδελφός Μπράιαν, οπότε μάλλον αρκεί απλώς να διορθώσω τα προβλήματα που βρήκε». Έτσι, αφού έκανα τις προτεινόμενες αλλαγές, το υπέβαλα απευθείας. Απροσδόκητα, αυτήν τη φορά το έλεγξε ένα διαφορετικό άτομο, ο αδελφός Κερκ, και επεσήμανε άλλα επτά ή οχτώ ζητήματα προς διόρθωση. Όταν είδα αυτό το αποτέλεσμα, συνειδητοποίησα ότι είχα καθυστερήσει το πρόγραμμα ανάρτησης του βίντεο. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν είχα αφιερώσει λίγο παραπάνω χρόνο χθες και είχα κάνει έναν πλήρη έλεγχο, μάλλον θα είχα εντοπίσει αυτά τα προβλήματα, και το βίντεο θα μπορούσε να είχε ανέβει σήμερα σύμφωνα με το πρόγραμμα. Το γεγονός ότι δεν μπόρεσε να ανέβει στην ώρα του οφείλεται αποκλειστικά στο ότι ήμουν επιπόλαιος και δεν το πήρα στα σοβαρά». Όταν έκανα αυτές τις σκέψεις, ένιωσα λίγες τύψεις και είπα στον εαυτό μου ότι έπρεπε να είμαι επιμελής με τις διορθώσεις αυτήν τη φορά και δεν έπρεπε να είμαι πια επιπόλαιος. Έτσι, αφού διόρθωσα τα ζητήματα, έλεγξα ξανά ολόκληρο το βίντεο. Ανακάλυψα μερικά άλλα σημεία όπου οι μεταβάσεις δεν ήταν ομαλές και τα διόρθωσα. Αν και πήρε λίγο παραπάνω χρόνο και κόπο, ένιωθα ήσυχος. Αυτήν τη φορά, αφού υπέβαλα το βίντεο, ανέβηκε στην ιστοσελίδα ομαλά.

Όταν, αργότερα, σκέφτηκα ότι η επιπόλαιη στάση μου είχε καθυστερήσει την ανάρτηση, ένιωσα αρκετές ενοχές. Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού, μέσω του οποίου κατανόησα κάπως την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Το γεγονός ότι χειρίζονται τα πράγματα τόσο επιπόλαια και ανεύθυνα είναι ένα στοιχείο διεφθαρμένων διαθέσεων: Αυτό που συχνά οι άνθρωποι αποκαλούν αλητεία. Καθετί που κάνουν, το κάνουν μέχρι εκεί που θεωρείται “πάνω-κάτω σωστό” και “στο περίπου εντάξει”· είναι μια στάση που χαρακτηρίζεται από “ίσως”, “πιθανόν” και “τέσσερα στα πέντε”. Ενεργούν επιπόλαια, είναι ικανοποιημένοι με το να κάνουν το ελάχιστο και με το να τη σκαπουλάρουν με τα κόλπα τους. Δεν βλέπουν τον λόγο να πάρουν τα πράγματα στα σοβαρά ή να είναι σχολαστικοί, πόσο μάλλον δε, να αναζητήσουν τις αλήθεια-αρχές. Δεν είναι αυτό στοιχείο διεφθαρμένων διαθέσεων; Πρόκειται για μια εκδήλωση της κανονικής ανθρώπινης φύσης; Όχι. Είναι σωστό να πει κανείς πως πρόκειται για αλαζονεία και απόλυτα εύστοχο να το χαρακτηρίσει ως απειθαρχία· η μόνη, όμως, λέξη που μπορεί να το αποτυπώσει τέλεια είναι η εξής: “αλητεία”. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αλητεία μέσα τους, απλώς σε διαφορετικούς βαθμούς. Σε κάθε ζήτημα, θέλουν να ενεργούν επιπόλαια και τσαπατσούλικα, και σε όλα όσα κάνουν υπάρχει λίγος δόλος. Εξαπατούν τους άλλους όταν μπορούν, κόβουν δρόμο όταν μπορούν και εξοικονομούν χρόνο όταν μπορούν. Σκέφτονται από μέσα τους: “Εφόσον αποφεύγω να αποκαλυφθώ, δεν προκαλώ προβλήματα και δεν μου καταλογίζονται ευθύνες, θα τη σκαπουλάρω με τα κόλπα μου. Δεν χρειάζεται να κάνω πολύ καλή δουλειά —θέλει πάρα πολύ κόπο!” Τέτοιοι άνθρωποι ποτέ δεν μαθαίνουν τίποτα άριστα και δεν είναι πρόθυμοι να αφοσιωθούν ούτε να υποφέρουν και να καταβάλλουν τίμημα όσο μελετούν. Το μόνο που θέλουν είναι να εξετάζουν ένα αντικείμενο επιφανειακά, κι έπειτα αυτοαποκαλούνται ειδήμονες σε αυτό, πιστεύοντας ότι έχουν καταφέρει να το μάθουν, και κατόπιν στηρίζονται σε αυτό για να συνεχίσουν να τα κουτσοβολεύουν. Δεν πρόκειται για μια στάση που διατηρούν οι άνθρωποι απέναντι στους άλλους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα; Είναι καλή αυτή η στάση; Δεν είναι. Με απλά λόγια, “τα κουτσοβολεύουν”. Αυτή η αλητεία υπάρχει σε όλη τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα. Οι άνθρωποι με αλητεία στην ανθρώπινη φύση τους υιοθετούν την άποψη και τη στάση του “να τα κουτσοβολεύουν” σε όλα όσα κάνουν. Είναι σε θέση οι άνθρωποι αυτού του είδους να κάνουν σωστά το καθήκον τους; Όχι. Είναι σε θέση να κάνουν πράγματα σύμφωνα με την αρχή; Ακόμη πιο απίθανο» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υποτάσσονται μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος δεύτερο)]. Μόνο αφού διάβασα τα λόγια του Θεού κατάλαβα. Όταν οι άνθρωποι προσεγγίζουν διαρκώς τα πράγματα με μια ελαφρά και ανεύθυνη στάση, και καταφεύγουν σε επιπόλαια και δόλια μέσα μόνο και μόνο για να γλιτώσουν κόπο, αυτό συμβαίνει επειδή είναι αλήτες. Ο Θεός απεχθάνεται αυτήν τη μόνιμη στάση του να τα βγάζουν πέρα όπως όπως όταν κάνουν το καθήκον τους. Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν την ακριβή μου κατάσταση. Όταν χρειαζόταν να αφιερώσω περισσότερο χρόνο για να επιλέξω υλικό για το βίντεο που μόνταρα, μου φαινόταν πολύ μεγάλος κόπος και ήθελα απλώς να γλιτώσω την προσπάθεια, οπότε έπαιρνα τυχαία πλάνα και τα ένωνα. Ακόμα κι όταν έβλεπα ότι οι μεταβάσεις δεν ήταν ομαλές, δεν ήθελα να τις διορθώσω. Ήλπιζα μάλιστα ότι θα τη γλίτωνα αν δεν το πρόσεχε ο αδελφός που το έλεγχε. Στο τέλος, το βίντεο είχε πολλά προβλήματα και οι επανειλημμένες διορθώσεις καθυστέρησαν την ανάρτησή του. Διατάρασσα και αναστάτωνα το έργο βίντεο της εκκλησίας! Στην πραγματικότητα, το βασικό καθήκον ενός μοντέρ είναι να επιλέγει το καταλληλότερο δυνατό υλικό και στη συνέχεια να χρησιμοποιεί ορισμένες τεχνικές για να κάνει το βίντεο να ρέει ομαλά. Αυτή είναι η στάση και το αίσθημα ευθύνης που πρέπει να έχει κατ’ ελάχιστον ένας μοντέρ. Εγώ, όμως, προσπαθούσα πάντα να γλιτώσω κόπο, κάνοντας προχειροδουλειές και πονηριές, και προσέγγιζα το καθήκον μου σαν αλήτης, ικανοποιημένος με ένα πρόχειρο μοντάζ που ήταν απλώς «στο περίπου». Αν συνέχιζα έτσι μακροπρόθεσμα, όχι μόνο θα αποτύγχανα στο καθήκον μου ως μοντέρ, αλλά θα αποκαλυπτόμουν και θα αποκλειόμουν επειδή καθυστερούσα το έργο των βίντεο. Οι συνέπειες θα ήταν πολύ σοβαρές! Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα χάλια και κατηγόρησα πολύ τον εαυτό μου. Τότε προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμος να αλλάξω τα πράγματα και να μην αντιμετωπίζω πια το καθήκον μου σαν αλήτης.

Μετά απ’ αυτό, έγινα λίγο πιο επιμελής στο καθήκον μου. Μια φορά, μόνταρα ένα βίντεο στα σλοβακικά, και αφού το υπέβαλα, η αδελφή που το έλεγξε επεσήμανε ένα πρόβλημα με τις παύσεις ανάμεσα στις ατάκες του διαλόγου. Αργότερα, ανακάλυψα μια μέθοδο που θα μπορούσε να λύσει αυτό το ζήτημα, οπότε δοκίμασα να την εφαρμόσω στο μοντάζ μου. Προς έκπληξή μου, όταν υπέβαλα ξανά το βίντεο, η αδελφή είπε ότι ήταν καλομονταρισμένο και έρεε ομαλά. Χάρηκα πολύ που το άκουσα, και φαινόταν ότι αυτή η μέθοδος μπορούσε όντως να βελτιώσει κάπως τα αποτελέσματα του καθήκοντός μου. Ωστόσο, αυτή η μέθοδος ήταν λίγο μπελάς στη χρήση· απαιτούσε μερικά επιπλέον βήματα. Αν μόνταρα κάθε βίντεο με αυτόν τον τρόπο, θα ήταν πολύς κόπος και θα έπρεπε να υποφέρω περισσότερο. Έτσι, επέστρεψα στην παλιά μου μέθοδο μοντάζ, και, όπως ήταν αναμενόμενο, εμφανίστηκαν πάλι πολλά προβλήματα. Είχα πλήρη επίγνωση ότι, αν είχα καταβάλει περισσότερη προσπάθεια και είχα αφιερώσει λίγο περισσότερο χρόνο, αυτά τα προβλήματα θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Όταν το σκέφτηκα αυτό, κατηγόρησα πολύ τον εαυτό μου: «Γιατί δεν μπορώ απλώς να καταβάλω περισσότερη προσπάθεια στο καθήκον μου και να πληρώσω μεγαλύτερο τίμημα; Γιατί είμαι πάλι επιπόλαιος;» Θυμήθηκα ότι ο Θεός φανέρωσε πως οι άνθρωποι που δεν είναι ενάρετοι δεν μπορούν να κάνουν καλά κανένα καθήκον, οπότε έψαξα εκείνο το κεφάλαιο των λόγων του Θεού για να το διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τι είδους ανθρώπους σώζει ο Θεός; Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι όλοι οι άνθρωποι που έχουν συνείδηση και λογική και μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια, επειδή μόνο όσοι έχουν συνείδηση και λογική είναι σε θέση να αποδεχτούν και να εκτιμήσουν την αλήθεια, και εφόσον κατανοούν την αλήθεια, μπορούν να την κάνουν πράξη. Όσοι δεν έχουν συνείδηση και λογική είναι άνθρωποι χωρίς ανθρώπινη φύση· με απλά λόγια, στερούνται αρετής. Ποια είναι η φύση της έλλειψης αρετής; Το να μην έχει κανείς ανθρώπινη φύση, να είναι ανάξιος να αποκαλείται άνθρωπος. […] Όσοι στερούνται αρετής δεν έχουν ανθρώπινη φύση· πώς μπορούν να εκτελέσουν καλά τα καθήκοντά τους; Είναι ανάξιοι να εκτελούν καθήκοντα και δεν μπορούν να εκτελέσουν καλά κανένα καθήκον. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ανάξιοι να αποκαλούνται άνθρωποι. Είναι θηρία, θηρία με ανθρώπινη μορφή. Μόνο όσοι έχουν συνείδηση και λογική μπορούν να χειρίζονται ανθρώπινες υποθέσεις, να είναι συνεπείς στα λόγια τους, αξιόπιστοι και να θεωρούνται “έντιμοι κύριοι”. Ο όρος “έντιμοι κύριοι” δεν χρησιμοποιείται στον οίκο του Θεού. Αντ’ αυτού, ο οίκος του Θεού απαιτεί από τους ανθρώπους να είναι ειλικρινείς —αυτή είναι η αλήθεια. Μόνο οι ειλικρινείς άνθρωποι είναι αξιόπιστοι, έχουν συνείδηση και λογική, και είναι άξιοι να αποκαλούνται άνθρωποι. Αν κάποιος μπορεί να αποδεχτεί την αλήθεια και να ενεργεί σύμφωνα με τις αρχές ενώ εκτελεί τα καθήκοντά του, και φτάνει σε σημείο να εκτελεί τα καθήκοντά του σύμφωνα με τα πρότυπα, τότε αυτός ο άνθρωπος είναι ειλικρινής και αξιόπιστος. Και εκείνοι που μπορούν να φτάσουν στη σωτηρία του Θεού είναι ειλικρινείς άνθρωποι. Το να είσαι ειλικρινής και αξιόπιστος δεν έχει να κάνει με τις δυνατότητες ή την εμφάνισή σου, κι ακόμα λιγότερο με το επίπεδο, τις ικανότητες ή τα χαρίσματά σου. Εφόσον αποδέχεσαι την αλήθεια, ενεργείς με υπευθυνότητα, έχεις συνείδηση και λογική, και μπορείς να υποταχθείς στον Θεό, τότε αυτά αρκούν. Ανεξάρτητα από τις ικανότητες που διαθέτει ένας άνθρωπος, το πιο ανησυχητικό είναι να στερείται αρετής. Κάποιος που στερείται αρετής δεν είναι άνθρωπος, αλλά θηρίο. Όσοι αποκλείονται από τον οίκο του Θεού αποκλείονται επειδή δεν έχουν ανθρώπινη φύση και στερούνται παντελώς αρετής. Επομένως, όσοι πιστεύουν στον Θεό πρέπει να είναι σε θέση να αποδέχονται την αλήθεια, και πρέπει να είναι ειλικρινείς άνθρωποι, να διαθέτουν τουλάχιστον συνείδηση και λογική, να είναι σε θέση να εκτελούν καλά τα καθήκοντά τους και να μπορούν να εκπληρώνουν την ανάθεση του Θεού. Μόνο αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν στη σωτηρία του Θεού· αυτοί πιστεύουν πραγματικά στον Θεό και δαπανούν ειλικρινά τον εαυτό τους γι’ Αυτόν. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που σώζει ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα. Ο Θεός σώζει εκείνους που έχουν συνείδηση και λογική, επειδή μόνο οι άνθρωποι με συνείδηση και λογική μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια, να κάνουν πράξη την αλήθεια και να κάνουν καλά τα καθήκοντά τους. Όσοι δεν έχουν ανθρώπινης φύση, συνείδηση και λογική δεν μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια· ακόμα κι αν την καταλαβαίνουν, δεν μπορούν να την κάνουν πράξη. Στα μάτια του Θεού, τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι άνθρωποι αλλά κτήνη, και δεν μπορούν παρά να αποκλειστούν από τον Θεό. Η έκθεση των λόγων του Θεού διαπέρασε την καρδιά μου. Ήμουν ακριβώς το είδος του ανθρώπου που εξέθετε ο Θεός, κάποιος χωρίς συνείδηση και λογική. Πίστευα στον Θεό για πάνω από μια δεκαετία και είχα διαβάσει πολλά από τα λόγια Του σύμφωνα με τα οποία έπρεπε να κάνω το καθήκον με αφοσίωση και χωρίς επιπολαιότητα. Κι όμως τώρα, μόνο και μόνο για να γλιτώσω τη σάρκα μου από λίγη ταλαιπωρία, εξακολουθούσα να κάνω προχειροδουλειές και πονηριές, και καθυστερούσα το έργο. Δεν ήμουν καθόλου κάποιος που αποδεχόταν την αλήθεια, ούτε ήμουν άνθρωπος με συνείδηση και λογική. Γεγονός είναι ότι, όταν συναντούσα δύσκολα βίντεο, θα μπορούσα να τα είχα μοντάρει καλά αν είχα απλώς καταβάλει περισσότερη προσπάθεια και χρόνο. Αλλά δεν ήθελα να μπω σε μπελά. Για χάρη της σωματικής μου άνεσης, διάλεγα απλώς πρόχειρα μερικά πλάνα και τα ένωνα. Ακόμα κι όταν έβλεπα ότι οι μεταβάσεις δεν ήταν ομαλές, δεν τις διόρθωνα, με αποτέλεσμα να επιστρέφει το βίντεο για διορθώσεις πολλές φορές, και να καθυστερεί η πρόοδός του. Ήξερα ξεκάθαρα ότι υπήρχαν καλύτεροι τρόποι να χειριστώ τα ζητήματα στο βίντεο για να πετύχω ένα καλύτερο αποτέλεσμα, αλλά επειδή φοβόμουν μην ταλαιπωρηθεί η σάρκα μου, επέλεγα τη μέθοδο που απαιτούσε τον λιγότερο κόπο, προκαλούσα προβλήματα στο βίντεο και καθυστερούσα τη διαδικασία με τα πήγαιν’ έλα των διορθώσεων. Στην πραγματικότητα, το καλό μοντάζ ενός βίντεο δεν απαιτεί προηγμένες τεχνικές δεξιότητες· μπορεί να γίνει με προσοχή, επιμέλεια και λίγη περισσότερη προσπάθεια. Αλλά εγώ δεν μπορούσα να καταφέρω ούτε αυτό. Πραγματικά δεν είχα καθόλου συνείδηση! Νοιαζόμουν μόνο για τη σωματική μου άνεση, δεν υπολόγιζα στο ελάχιστο το έργο της εκκλησίας και δεν διαφύλασσα καθόλου τα συμφέροντα της εκκλησίας. Ήμουν πάρα πολύ αναξιόπιστος, δεν είχα καθόλου αρετή και ανθρώπινη φύση! Αν είχε μοντάρει αυτό το βίντεο ένας υπεύθυνος άνθρωπος, θα μπορούσε να είχε ανέβει γρήγορα και να είχε αρχίσει να παίζει τον ρόλο του στο έργο της διάδοσης του ευαγγελίου μια μέρα νωρίτερα. Εγώ καθυστέρησα την ανάρτηση του βίντεο. Διατάρασσα και αναστάτωνα το έργο των βίντεο· αντιστεκόμουν στον Θεό! Αν δεν άλλαζα τα πράγματα, τελικά θα με αποστρεφόταν και θα με απέρριπτε, θα με αποκάλυπτε και θα με απέκλειε ο Θεός. Δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι. Έπρεπε να ασκούμαι σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, να επιδιώκω να είμαι τίμιος άνθρωπος, να εκπληρώνω τις ευθύνες μου, και να κάνω τα αδύνατα δυνατά για να διορθώνω κάθε πρόβλημα που εντόπιζα. Προσευχήθηκα, επίσης, στον Θεό μέσα μου: «Αχ, Θεέ μου, ήμουν επιπόλαιος και ανεύθυνος στο καθήκον μου. Απέτυχα να κάνω αυτά που ήμουν ικανός να κάνω καλά, και καθυστέρησα την ανάρτηση του βίντεο. Δεν έχω πραγματικά ίχνος συνείδησης και λογικής, και είμαι αναξιόπιστος. Αχ, Θεέ μου, είμαι πρόθυμος να μετανοήσω. Ακόμα κι αν πρέπει να αφιερώσω περισσότερο χρόνο και ενέργεια, να υποφέρω περισσότερο και να πληρώσω μεγαλύτερο τίμημα, είμαι πρόθυμος να το κάνω, αρκεί να επιτευχθούν καλά αποτελέσματα. Αν είμαι ποτέ ξανά επιπόλαιος, μακάρι να με πειθαρχήσεις και να με συμμορφώσεις».

Μετά απ’ αυτό, άλλαξα την προηγούμενη εσφαλμένη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου. Αν και αφιέρωνα επιπλέον χρόνο και ενέργεια στο μοντάζ βίντεο, τα μονταρισμένα βίντεο έρεαν πολύ πιο καλά, και η διαδικασία ανάρτησης έγινε λίγο πιο γρήγορα. Όταν έκανα το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο, ένιωθα πιο ήσυχος. Μετά από λίγο, η επόπτρια μου έστειλε μήνυμα λέγοντας ότι αρκετοί αδελφοί και αδελφές σχολίασαν πως τα βίντεο που μόνταρα έρεαν αρκετά καλά, και ρώτησε αν είχα κάποιες καλές μεθόδους να μοιραστώ με όλους. Ένιωσα βαθιά συγκινημένος και έκανα αυτοκριτική όταν το άκουσα αυτό. Είχα απλώς ακολουθήσει αυτά που λέει ο Θεός, κατέβαλα περισσότερη προσπάθεια στο καθήκον μου και πλήρωσα μεγαλύτερο τίμημα. Δεν περίμενα ότι τα αποτελέσματα του καθήκοντός μου θα βελτιώνονταν τόσο πολύ. Αργότερα, μοιράστηκα την εμπειρία μου και τη μέθοδο μοντάζ με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και τη βρήκαν όλοι αρκετά χρήσιμη.

Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και κατανόησα κάπως τις συνέπειες της επιπολαιότητάς μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Για να εκτελούν καλά τα καθήκοντά τους, είναι πολύ σημαντικό οι άνθρωποι να κάνουν αυτό που τους αναλογεί· η νοοτροπία του καθενός είναι κάτι πολύ σημαντικό· και το πού επικεντρώνουν τις σκέψεις και τις ιδέες τους είναι πολύ σημαντικό. Ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά και μπορεί να δει, καθώς οι άνθρωποι εκτελούν τα καθήκοντά τους, τι νοοτροπίες έχουν και πόση ψυχή καταθέτουν σε αυτό. Είναι κρίσιμο να δίνει κανείς όλη του την καρδιά και τη δύναμη σε αυτό, και είναι ζωτικής σημασίας να κάνει αυτό που του αναλογεί. Οι άνθρωποι θα πρέπει να πασχίζουν να μην έχουν τύψεις για τα καθήκοντα που έχουν ολοκληρώσει και τα πράγματα που έχουν κάνει, και να μην έχουν χρέος απέναντι στον Θεό. Αυτό σημαίνει πραγματικά το να δίνει κανείς όλη του την καρδιά και τη δύναμη. Αν ποτέ δεν δίνεις όλη σου την καρδιά και τη δύναμη στο καθήκον σου, και είσαι σταθερά επιπόλαιος, προκαλώντας τεράστια απώλεια στο έργο και υστερώντας κατά πολύ από τα αποτελέσματα που απαιτεί ο Θεός, τότε μπορείς μόνο να αποκλειστείς. Και θα υπάρχει ακόμα χρόνος για να νιώσεις τύψεις, τότε; Δεν θα υπάρχει καθόλου. Θα είναι κάτι που θα μετανιώνεις αιώνια, μια κηλίδα! Το να είναι κανείς σταθερά επιπόλαιος είναι μια κηλίδα, μια σοβαρή παράβαση, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Πρέπει να πασχίζεις να κάνεις καλά αυτό που σου αναλογεί και οτιδήποτε οφείλεις να κάνεις, με όλη σου την καρδιά και τη δύναμη, και να μην είσαι επιπόλαιος ούτε να αφήνεις περιθώριο για τύψεις. Μ’ αυτόν τον τρόπο, το καθήκον που κάνεις θα το θυμάται ο Θεός. Αυτά τα πράγματα που θυμάται ο Θεός είναι καλές πράξεις. Και τι είναι τα πράγματα που δεν θυμάται ο Θεός; (Είναι παραβάσεις και κακές πράξεις.) Ίσως να μην μπορείς να αποδεχθείς ότι τώρα τα αποκαλούμε κακές πράξεις, αλλά όταν έρθει η μέρα που αυτά τα πράγματα θα προκαλέσουν σοβαρές συνέπειες και θα έχουν αρνητικό αντίκτυπο, θα συνειδητοποιήσεις ότι αυτές οι παραβάσεις δεν είναι απλώς συμπεριφορικές παραβάσεις, αλλά κακές πράξεις. Όταν φτάσεις σ’ αυτήν τη συνειδητοποίηση, θα νιώσεις τύψεις: “Μακάρι να ήξερα τότε αυτά που ξέρω τώρα! Αν το είχα σκεφτεί λίγο περισσότερο και είχα καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια τότε, αυτές οι συνέπειες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί”. Τίποτα δεν θα σβήσει αυτήν την αιώνια κηλίδα από την καρδιά σου και, αν σε αφήσει με ένα μόνιμο αίσθημα ενοχής, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Επομένως, εκτελώντας το καθήκον σου τώρα, πρέπει να επικεντρωθείς στην αναζήτηση της αλήθειας και στο να ενεργείς σύμφωνα με τις αρχές, πασχίζοντας να δώσεις όλη σου την καρδιά και τη δύναμη στην ανάθεση που σου έχει δώσει ο Θεός, και καθετί που κάνεις πρέπει να σε αφήνει με καθαρή συνείδηση και χωρίς τύψεις, και να το θυμάται ο Θεός. Απόφυγε πάση θυσία την επιπολαιότητα. Αν κάνεις ένα λάθος από παρόρμηση και είναι μια σοβαρή παράβαση, αυτό θα γίνει μια αιώνια κηλίδα. Άπαξ και νιώσεις τύψεις, δεν θα μπορέσεις να επανορθώσεις· θα είναι μόνιμες. Θα πρέπει να δεις αυτά τα δύο μονοπάτια καθαρά. Ποιο θα πρέπει να επιλέξεις προκειμένου να κερδίσεις την έγκριση του Θεού; Να εκτελείς το καθήκον σου με όλη σου την καρδιά και τη δύναμη, να προετοιμάζεις επαρκείς καλές πράξεις και να πασχίζεις να κερδίσεις την αλήθεια —μόνο έτσι μπορείς να αποφύγεις να έχεις τύψεις. Ό,τι κι αν γίνει, μην κάνεις κακό και μην αναστατώνεις την εκτέλεση του καθήκοντος των άλλων ανθρώπων, μη διαπράττεις καμία πράξη παραβίασης της αλήθειας και αντίστασης στον Θεό, και μη φορτώνεις τον εαυτό σου με ισόβιες τύψεις. Ποια είναι η συνέπεια της διάπραξης πάρα πολλών παραβάσεων; Είναι να συσσωρεύσεις την οργή του Θεού ενώπιόν Του! Όσο περισσότερες παραβάσεις διαπράττεις, τόσο περισσότερο συσσωρεύεις την οργή του Θεού —τελικά, θα τιμωρηθείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Συγκινήθηκα βαθιά αφού διάβασα τα λόγια του Θεού. Συλλογίστηκα αυτά τα λόγια επανειλημμένα «Το να είναι κανείς σταθερά επιπόλαιος είναι μια κηλίδα, μια σοβαρή παράβαση» και συνειδητοποίησα ότι, με το να είμαι πάντα επιπόλαιος στο καθήκον μου, όχι μόνο αποτύγχανα να προετοιμάσω καλές πράξεις, αλλά στην πραγματικότητα συσσώρευα πονηρά έργα. Αν μια μέρα αυτό οδηγούσε σε σοβαρές συνέπειες, θα αποκαλυπτόμουν πλήρως και θα αποκλειόμουν εντελώς. Αν τα βίντεο που μόνταρα είχαν ανέβει απευθείας στο διαδίκτυο χωρίς να τα ελέγξει κανείς, τα προβλήματα που είχαν θα έφεραν μεγάλη ντροπή στον Θεό! Έχω απολαύσει τόσο πολύ πότισμα και παροχή της αλήθειας από τον Θεό, οπότε όφειλα να εκπληρώσω το καθήκον μου και να μοντάρω καλά τα βίντεο. Κι όμως, ήμουν επιπόλαιος και ανεύθυνος. Διέφερα εγώ καθόλου από όσους πρόσφεραν κουτσά και τυφλά βόδια, πρόβατα και περιστέρια στον Θεό την Εποχή του Νόμου; Απολάμβανα τη χάρη και τις ευλογίες του Θεού χωρίς να σκέφτομαι να ανταποδώσω την αγάπη Του, κι εγώ έκανα την πιο ευτελή προσφορά. Έτσι κορόιδευα και εξαπατούσα στυγνά τον Θεό· συσσώρευα την οργή του Θεού! Αν συνέχιζα χωρίς να μετανοήσω, στην καλύτερη περίπτωση θα έχανα την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου, και στη χειρότερη, θα αντιμετώπιζα την τιμωρία του Θεού. Σκέφτηκα κάποιον ονόματι Ματίας, ο οποίος ήταν μονίμως επιπόλαιος στο καθήκον του. Σε ό,τι έκανε, προσπαθούσε απλώς να ξεμπερδεύει και οι άλλοι έπρεπε συνεχώς να διορθώνουν τα λάθη του και να μαζεύουν τα ασυμμάζευτα. Έτσι προκαλούσε σοβαρή διατάραξη και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας. Αφού κλαδεύτηκε πολλές φορές, εκείνος δεν μετανόησε και στάλθηκε σε μια συνηθισμένη εκκλησία. Αργότερα άκουσα ότι δεν άλλαξε στάση ούτε εκεί· σταμάτησε μάλιστα να κάνει καθήκοντα, και στο τέλος αποπέμφθηκε από την εκκλησία. Όταν σκέφτηκα τις αποτυχίες των άλλων, δεν μπορούσα παρά να νιώσω φόβο. Βίωσα, επίσης, ότι η δίκαιη διάθεση του Θεού δεν ανέχεται προσβολή. Το γεγονός ότι μπορούσα ακόμα να κάνω ένα καθήκον στην εκκλησία ήταν το έλεος του Θεού και μια ευκαιρία να μετανοήσω. Έπρεπε να αναζητήσω γρήγορα την αλήθεια για να λύσω το πρόβλημα της επιπολαιότητάς μου στο καθήκον μου.

Αργότερα, βρήκα στα λόγια του Θεού το μονοπάτι για να διορθώσω την επιπόλαιη στάση μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν εκτελείς το καθήκον σου, στην πραγματικότητα κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις. Αν το κάνεις ενώπιον του Θεού, αν εκτελείς το καθήκον σου και υποτάσσεσαι στον Θεό με στάση ειλικρίνειας και με την καρδιά σου, δεν θα είναι αυτή η στάση πολύ πιο σωστή; Πώς μπορείς, λοιπόν, να εφαρμόζεις αυτήν τη στάση στην αληθινή σου ζωή; Πρέπει να κάνεις πραγματικότητά σου τη “λατρεία του Θεού με την καρδιά και με ειλικρίνεια”. Όποτε θέλεις να είσαι επιπόλαιος, όποτε θέλεις να ξεγλιστράς με κόλπα και να τεμπελιάσεις, και όποτε αποσπάται η προσοχή σου ή θέλεις να διασκεδάσεις, θα πρέπει να σκεφτείς: “Μήπως η συμπεριφορά αυτή με καθιστά αναξιόπιστο; Μοιάζω να εκτελώ το καθήκον μου με την καρδιά μου; Μήπως κάνοντας αυτό αποτυγχάνω να δείξω αφοσίωση; Μήπως αποτυγχάνω να ανταποκριθώ στην ανάθεση που μου εμπιστεύθηκε ο Θεός;” Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να κάνεις την αυτοκριτική σου. Αν αντιληφθείς τελικά ότι είσαι πάντα επιπόλαιος στο καθήκον σου, ότι δεν είσαι αφοσιωμένος, και ότι έχεις πληγώσει τον Θεό, τι θα πρέπει να κάνεις; Θα πρέπει να πεις: “Εκείνη την ώρα διαισθάνθηκα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν το αντιμετώπισα ως πρόβλημα· απλώς το προσπέρασα απρόσεκτα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα ότι ήμουν πραγματικά επιπόλαιος, ότι δεν είχα εκπληρώσει την ευθύνη μου. Μου λείπει πραγματικά η συνείδηση και η λογική!” Έχεις διαπιστώσει το πρόβλημα και έχεις μάθει λίγα πράγματα για τον εαυτό σου —τώρα, λοιπόν, πρέπει να αλλάξεις τον εαυτό σου! Η στάση σου απέναντι στην εκτέλεση του καθήκοντός σου ήταν λανθασμένη. Το αντιμετώπισες σαν επιπλέον δουλειά και έκανες απλώς μια πρόχειρη προσπάθεια, και δεν το έκανες με την καρδιά σου. Αν είσαι ξανά επιπόλαιος όπως τώρα, πρέπει να προσευχηθείς στον Θεό και να Τον αφήσεις να σε πειθαρχήσει και να σε συμμορφώσει. Μόνο αν έχεις τέτοια αποφασιστικότητα στην εκτέλεση του καθήκοντός σου, μπορείς να μετανοήσεις πραγματικά. Θα έχεις μεταστραφεί μόνο όταν είναι καθαρή η συνείδησή σου και έχει μεταμορφωθεί η στάση σου απέναντι στην εκτέλεση του καθήκοντός σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο διαβάζοντας συχνά τα λόγια του Θεού και με το να στοχάζεται κανείς την αλήθεια μπορεί να υπάρξει μονοπάτι να ακολουθήσει). «Εφόσον οι άνθρωποι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις, συχνά είναι επιπόλαιοι στην εκτέλεση του καθήκοντός τους. Αν είναι να κάνουν καλά τα καθήκοντά τους, πρέπει πρώτα να λύσουν το πρόβλημα της επιπολαιότητας. Όσο έχουν επιπόλαιη νοοτροπία, δεν θα μπορούν να εκτελούν καλά τα καθήκοντά τους, πράγμα που σημαίνει ότι η επίλυση του προβλήματος της επιπολαιότητας είναι το πιο σημαντικό. Πώς θα πρέπει, λοιπόν, να ασκούνται; Πρώτον, πρέπει να λύσουν το ζήτημα της νοοτροπίας τους —πρέπει να αντιμετωπίζουν σωστά τα καθήκοντά τους, να ενεργούν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, και να αποφεύγουν να έχουν μια δόλια, επιπόλαιη καρδιά. Το καθήκον εκτελείται για τον Θεό, όχι για τον οποιονδήποτε άνθρωπο· αν οι άνθρωποι μπορέσουν να αποδεχθούν την εξονυχιστική εξέταση του Θεού, θα έχουν τη σωστή νοοτροπία. Επιπλέον, αφότου κάνουν κάτι, πρέπει να το επανεξετάζουν και να το αναλογίζονται. Αν νιώθουν μια μικρή ανησυχία μέσα τους και με προσεκτική επανεξέταση ανακαλύψουν ότι υπάρχει πράγματι πρόβλημα, τότε πρέπει να το διορθώσουν· αφού το διορθώσουν, θα νιώσουν γαλήνιοι μέσα τους. Το να νιώθει κανείς ανήσυχος μέσα του αποδεικνύει ότι υπάρχει πρόβλημα. Αυτό απαιτεί προσεκτική επανεξέταση και τίποτα δεν πρέπει να παραβλέπεται στα κρίσιμα σημεία. Αυτή είναι μια στάση υπευθυνότητας κατά την εκτέλεση του καθήκοντος. Αν κάποιος μπορεί να είναι ευσυνείδητος, να αναλαμβάνει την ευθύνη και να δίνει όλη του την καρδιά και τη δύναμη, το έργο θα γίνει καλά» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού φώτισαν την καρδιά μου. Ήξερα ότι έπρεπε να εκτιμήσω την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και να αποδεχτώ τη σχολαστική εξέταση του Θεού ενώ το έκανα. Όποτε σκεφτόμουν να ενεργήσω επιπόλαια, έπρεπε να προσεύχομαι στον Θεό και να επαναστατώ ενάντια στον εαυτό μου, και να πασχίζω να πετύχω τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα στο καθήκον μου. Επιπλέον, έπρεπε να καταβάλλω προσπάθεια και να είμαι σοβαρός σε ό,τι έκανα, και να μην αποφεύγω τον κόπο ή την ταλαιπωρία προκειμένου να πετύχω καλά αποτελέσματα. Μετά απ’ αυτό, ασκούμουν σύμφωνα με τα λόγια του Θεού στο καθήκον μου και μόνταρα κάθε βίντεο με προσοχή. Όταν συναντούσα δύσκολα βίντεο που απαιτούσαν πολύ χρόνο για την επιλογή του υλικού, και ένιωθα ότι ήταν πολύς κόπος, προσευχόμουν συνειδητά στον Θεό για να επαναστατήσω ενάντια στη σάρκα μου, κι έβαζα τα δυνατά μου να βρω καλό υλικό που να ταιριάζει. Αφού τελείωνα το μοντάζ, το έλεγχα δύο φορές, διόρθωνα και βελτίωνα κάθε πρόβλημα που μπορούσα να βρω. Συνόψιζα, επίσης, συχνά τα ζητήματα που προέκυπταν στο καθήκον μου, και αν υπήρχε κάτι που δεν μπορούσα να χειριστώ, ρωτούσα τον αδελφό με τον οποίο συνεργαζόμουν. Με τον καιρό, οι τεχνικές μου δεξιότητες βελτιώθηκαν λίγο, ο αδελφός που έλεγχε τα βίντεό μου επεσήμαινε λιγότερα ζητήματα, και πολλά βίντεο ανέβαιναν απευθείας μετά από μόλις έναν έλεγχο. Όταν είδα αυτά τα αποτελέσματα, ένιωσα πολύ χαρούμενος και ήσυχος.

Αργότερα, συνέβη κάτι που ένιωσα ότι ήταν δοκιμασία για μένα. Είχα ήδη υποβάλει ένα βίντεο που είχα μοντάρει, αλλά απροσδόκητα, δύο μέρες μετά, μια αδελφή μού έστειλε ξαφνικά ένα αρχείο ήχου που είχε ηχογραφηθεί ξανά. Είπε ότι υπήρχαν κάποια τεχνικά ζητήματα με την προηγούμενη ηχογράφηση, οπότε η ποιότητα του ήχου δεν ήταν πολύ καλή, και είχε ηχογραφηθεί ξανά. Χρειαζόταν να ξαναμοντάρω το βίντεο για να ταιριάζει με τον νέο ήχο. Δεν μπορούσα να δεχτώ αυτά τα νέα στην αρχή, και σκεφτόμουν: «Τι; Να το ξαναμοντάρω; Αυτό δεν σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της προηγούμενης δουλειάς μου πήγε χαμένο;» Η σκέψη ότι έπρεπε να ξοδέψω άλλη μισή μέρα σε διορθώσεις με έκανε να μη θέλω να το κάνω· μου φαινόταν πολύς κόπος. Τότε πήγα να ρωτήσω την επόπτρια, και εκείνη είπε ότι, αν και η ποιότητα του προηγούμενου ήχου δεν ήταν σπουδαία, ήταν πάντως σε αποδεκτά πλαίσια, οπότε δεν πείραζε να μην αντικατασταθεί. Όταν την άκουσα να το λέει αυτό, σκέφτηκα μέσα μου: «Τέλεια! Έτσι δεν χρειάζεται να μπω στον κόπο να το ξαναμοντάρω». Στη συνέχεια, συνέκρινα τον νέο ήχο που μου είχε στείλει η αδελφή με τον παλιό και διαπίστωσα ότι ο νέος ήταν όντως πολύ καλύτερος. Σε εκείνο το σημείο, δίστασα: «Να αντικαταστήσω τον ήχο ή όχι; Αν δεν το κάνω, θα γλιτώσω κόπο, και το βίντεο μπορεί ακόμα να ανέβει κανονικά, αλλά η ποιότητα θα υποβαθμιστεί. Η αδελφή έχει ήδη ηχογραφήσει ξανά τον ήχο, και αν τον βάλω στη θέση του παλιού θα βελτιωθεί το βίντεο. Δεν θα έπρεπε να αφιερώσω λίγο χρόνο για να αντικαταστήσω τον ήχο και να ξαναμοντάρω το βίντεο;» Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μου ήρθε στο μυαλό ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Πρέπει να πασχίζεις να κάνεις καλά αυτό που σου αναλογεί και οτιδήποτε οφείλεις να κάνεις, με όλη σου την καρδιά και τη δύναμη, και να μην είσαι επιπόλαιος ούτε να αφήνεις περιθώριο για τύψεις. Μ’ αυτόν τον τρόπο, το καθήκον που κάνεις θα το θυμάται ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού ήταν μια έγκαιρη υπενθύμιση για μένα. Αν αφιέρωνα λίγο επιπλέον χρόνο για να διορθώσω αυτό το βίντεο θα πετύχαινα καλύτερο αποτέλεσμα, και αυτό είναι κάτι που έχει νόημα και αξία. Επιπλέον, αυτά τα βίντεο βιωματικών μαρτυριών πρέπει να διατηρηθούν στην αιωνιότητα. Αν μπορώ να αφιερώσω λίγο περισσότερο χρόνο τώρα για να κάνω αυτό το βίντεο καλύτερο, τότε θα πρέπει να βάλω τα δυνατά μου για να το κάνω όσο το δυνατόν καλύτερο. Αυτό σημαίνει να εκπληρώνω την ευθύνη μου και να μην έχω τύψεις. Όταν το σκέφτηκα αυτό, είπα στην επόπτρια: «Ο ήχος που ηχογραφήθηκε ξανά είναι όντως καλύτερος. Η αντικατάσταση του ήχου θα βελτιώσει το βίντεο, οπότε αξίζει να αφιερώσω επιπλέον χρόνο για να το μοντάρω». Η επόπτρια συμφώνησε. Όταν υπέβαλα το βίντεο αφού το ξαναμόνταρα με τον νέο ήχο, ένιωσα μια ιδιαίτερη αίσθηση ηρεμίας και απόλαυσης. Αν και η αντικατάσταση του ήχου και το ξαναμοντάρισμα πήραν λίγο χρόνο και ενέργεια, η βελτίωση του βίντεο βιωματικής μαρτυρίας τα έκανε όλα να αξίζουν τον κόπο και να έχουν νόημα.

Αναλογίστηκα όλες τις φορές που ήμουν επιπόλαιος στο καθήκον μου, πως επειδή λαχταρούσα τη στιγμιαία σωματική άνεση είχα καθυστερήσει την κανονική ανάρτηση τόσο πολλών βίντεο και είχα διαπράξει πολλές παραβάσεις. Ένιωσα μεταμέλεια και χρέος. Από εδώ και πέρα, δεν μπορώ πια να είμαι επιπόλαιος στον τρόπο που αντιμετωπίζω το καθήκον μου· πρέπει να αφιερώσω όλη μου την καρδιά και όλη μου τη δύναμη. Αργότερα, στο καθήκον μου, άρχισα να εστιάζω στο να εξετάζω τη στάση μου. Μερικές φορές, όταν συναντούσα δύσκολα βίντεο, αποκαλυπτόταν ακόμα η σκέψη ότι ήταν πολύς κόπος και ότι δεν ήθελα να υποφέρω. Αλλά μετά σκεφτόμουν ότι αυτό είναι το καθήκον μου, η ευθύνη μου, και έπρεπε να βάλω σε προτεραιότητα τα αποτελέσματα και να μη φοβάμαι να μπω σε κόπο. Σταδιακά, μπόρεσα να επαναστατήσω ενάντια σε αυτές τις σκέψεις και να ασκούμαι σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Δόξα τω Θεώ!