Από της Τσιν Μου, Κίνα

Τον Απρίλιο του 2023, η επόπτρια του κειμενικού έργου απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά της, επειδή επιδίωκε τη φήμη και τη θέση, και διατάρασσε και αναστάτωνε το κειμενικό έργο. Προτάθηκα για νέα επόπτρια. Θυμήθηκα πως, πολλά χρόνια πριν, με είχε συλλάβει το ΚΚΚ επειδή πίστευα στον Θεό. Η αστυνομία με έκλεισε σ’ έναν ξενώνα και με ανέκρινε στα κρυφά για δέκα μέρες. Προσπαθώντας να σώσω το τομάρι μου, ξεπούλησα τις δύο αδελφές που είχαν συλληφθεί μαζί μου, πράγμα που αποτελούσε παράβαση. Ένιωθα ανάξια για ένα τόσο σημαντικό καθήκον, γι’ αυτό και εξέφρασα τις επιφυλάξεις μου. Η επικεφαλής συναναστράφηκε μαζί μου για το ότι ο Θεός δεν βλέπει τις στιγμιαίες παραβάσεις του καθενός, αλλά τον αξιολογεί σφαιρικά με βάση το πλαίσιο και τη φύση των πράξεών του. Το κλειδί είναι αν ο άνθρωπος αυτός έχει μετανοήσει αληθινά. Μου ζήτησε να αντιμετωπίσω σωστά την παράβασή μου. Συγκινήθηκα πολύ και ήμουν πρόθυμη να εκτιμήσω αυτήν την ευκαιρία για εκπαίδευση. Απροσδόκητα, λίγες μόνο μέρες αφότου ξεκίνησα αυτό το καθήκον, απαλλάχθηκε και μια άλλη επόπτρια, η Σουν Τζια, από τα καθήκοντά της επειδή επιδίωκε τη φήμη και τη θέση, και επειδή δεν έκανε το καθήκον της σύμφωνα με τις αρχές. Τις επόμενες μέρες, ένιωθα σαν ένας τεράστιος βράχος να μου πλάκωνε την καρδιά. «Μόλις ξεκίνησα αυτό το καθήκον και δεν είμαι ακόμη εξοικειωμένη με το έργο. Μας λείπουν εργάτες για το κειμενικό έργο, μερικοί αδελφοί και αδελφές είναι σε κακή κατάσταση και το έργο δεν προχωράει. Με τόσα προβλήματα στο έργο, μπορεί κάποια με το δικό μου επίπεδο να το επωμιστεί; Αν και κάνω κειμενικά καθήκοντα τα τελευταία χρόνια, είναι διαφορετικό να είσαι επόπτρια. Πρέπει να έχεις καλό επίπεδο και εργασιακή ικανότητα, και επίσης να κατανοείς τις αρχές. Αλλά εγώ έχω μέτριο επίπεδο και εργασιακή ικανότητα, και μου λείπουν επίσης οι επαγγελματικές γνώσεις. Πώς μπορώ να αναλάβω μια τόσο σημαντική δουλειά; Έχω ήδη διαπράξει μια σοβαρή παράβαση, κι αν προκαλέσω περαιτέρω εμπόδιο ή βλάβη στο έργο, δεν θα μπορούσα να αντέξω αυτήν την ευθύνη. Αν το πρόβλημα είναι σοβαρό, μπορεί να μην έχω καλή έκβαση ή προορισμό». Μ’ αυτό στο μυαλό μου, ένιωθα ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω και ήμουν τόσο ανήσυχη που δεν μπορούσα να κοιμηθώ τη νύχτα. Τις επόμενες μέρες, δεν μπορούσα καν να βρω ενθουσιασμό για το καθήκον μου και απλώς έκανα παθητικά τις δουλειές που είχα. Η επικεφαλής, βλέποντάς με να αναστενάζω όλη μέρα, με ρώτησε για την κατάστασή μου. Της μίλησα για την κατάσταση και τις δυσκολίες μου, και συναναστράφηκε μαζί μου, αντλώντας από τα λόγια του Θεού. Η κατάστασή μου βελτιώθηκε λίγο.

Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, έψαχνα για λόγια του Θεού που να μιλούσαν για την κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Όταν ο Νώε έπραξε ό,τι του παρήγγειλε ο Θεός, δεν γνώριζε ποιες ήταν οι προθέσεις του Θεού. Δεν ήξερε τι ήθελε ο Θεός να επιτύχει. Ο Θεός απλώς του έδωσε μια εντολή και του παρήγγειλε να πράξει κάτι, και χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Νώε το έπραξε. Δεν προσπάθησε να καταλάβει μυστικά τις επιθυμίες του Θεού, ούτε αντιστάθηκε στον Θεό ή επέδειξε ανειλικρίνεια. Απλώς έπραξε ανάλογα, με καθαρή και απλή καρδιά. Έπραξε ό,τι τον έβαλε ο Θεός να πράξει, και το να υποτάσσεται στον λόγο του Θεού και να τον ακούει ήταν η πίστη που στήριζε τις πράξεις του. Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο ειλικρινά και απλά αντιμετώπισε αυτό που εμπιστεύτηκε ο Θεός. Η ουσία του —η ουσία των ενεργειών του ήταν η υποταγή, όχι η αμφισβήτηση, η αντίσταση και, πολύ λιγότερο, η σκέψη για τα προσωπικά του συμφέροντα ή τα κέρδη και τις απώλειές του. Περαιτέρω, όταν ο Θεός είπε ότι θα καταστρέψει τον κόσμο με κατακλυσμό, ο Νώε δεν ρώτησε πότε θα γίνει αυτό ούτε ρώτησε τι θα απογίνουν τα πάντα, και σίγουρα δεν ρώτησε τον Θεό με ποιον τρόπο επρόκειτο να καταστρέψει τον κόσμο. Απλώς έπραξε ό,τι παρήγγειλε ο Θεός. Ακολούθησε επακριβώς τις οδηγίες του Θεού σχετικά με το τι και το πώς, και, επίσης, ανέλαβε αμέσως δράση. Ενήργησε σύμφωνα με τις οδηγίες του Θεού, κρατώντας μια στάση που έδειχνε ότι επιθυμούσε να ικανοποιήσει τον Θεό. Μήπως το έκανε για να αποφύγει ο ίδιος τη συμφορά; Όχι. Μήπως ρώτησε τον Θεό πότε ακριβώς θα ερχόταν η καταστροφή του κόσμου; Όχι. Ρώτησε τον Θεό ή μήπως γνώριζε πόσον καιρό θα έπαιρνε η κατασκευή της κιβωτού; Ούτε αυτό το γνώριζε. Απλώς υποτάχθηκε, άκουσε και έπραξε αναλόγως» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Α΄). Καθώς στοχαζόμουν την εμπειρία του Νώε, ένιωσα ταυτόχρονα συγκίνηση και ντροπή. Όταν ο Νώε αποδέχτηκε την ανάθεση από τον Θεό να χτίσει την κιβωτό, δεν είχε δει ποτέ του πώς έμοιαζε μια κιβωτός. Ήξερε ότι θα υπήρχαν πολλές δυσκολίες στην πορεία, αλλά έχοντας μπροστά του την ανάθεση από τον Θεό, δεν τα σκέφτηκε αυτά, ούτε βάλτωσε στις δυσκολίες ούτε έμεινε στάσιμος. Αντιθέτως, υποτάχθηκε και υπάκουσε, και ετοίμασε τα υλικά για να χτίσει την κιβωτό σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Ο Νώε δεν σκεφτόταν τα προσωπικά του κέρδη ή τις ζημίες· σκεφτόταν μόνο πώς να χτίσει την κιβωτό το συντομότερο δυνατό σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού, ώστε να παρηγορηθεί η καρδιά Του. Ο χαρακτήρας του Νώε ήταν πραγματικά καλός! Η στάση της απλής υποταγής του στην ανάθεση από τον Θεό με έκανε να νιώσω αμηχανία και ντροπή για τις αποτυχίες μου. Σκέφτηκα τη δική μου στάση όταν αντιμετώπιζα δυσκολίες στο καθήκον μου· δεν μπορούσε να συγκριθεί καθόλου με του Νώε. Αν και υπήρχαν κάποιες πραγματικές δυσκολίες στο έργο, μπορούσαν να λυθούν. Για παράδειγμα, η έλλειψη εργατών κειμενικού έργου θα μπορούσε να λυθεί με συντονισμό με άλλες εκκλησίες· η κακή κατάσταση των εργατών κειμενικού έργου θα μπορούσε να λυθεί με τη συναναστροφή μαζί τους πάνω στα λόγια του Θεού· και το μέτριο επίπεδό μου και η έλλειψη εργασιακής ικανότητας θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με συνεργασία με την επικεφαλής και με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Όλες αυτές οι δυσκολίες θα μπορούσαν να λυθούν. Αλλά όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με αυτές, δεν τις αντιμετώπισα κατά μέτωπο για να τις λύσω πρακτικά και να προχωρήσει το έργο. Αντιθέτως, ανησυχούσα ότι θα το καθυστερούσα και στο τέλος θα μου καταλόγιζαν την ευθύνη. Σκεφτόμουν μόνο τα προσωπικά μου κέρδη και ζημίες. Δεν υπολόγιζα καθόλου τις προθέσεις του Θεού ούτε σκεφτόμουν ποιο ήταν το καθήκον και η ευθύνη μου. Η ανθρώπινη φύση μου ήταν πραγματικά κακή! Με τέτοια ανθρώπινη φύση, απλώς δεν ήμουν άξια να αναλάβω ένα τόσο σημαντικό έργο. Ένιωθα μεγάλη αυτομεμψία και προσευχήθηκα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, η καρδιά μου είναι αδύναμη μπροστά σ’ αυτές τις δυσκολίες στο καθήκον μου. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με και δώσε μου πίστη και αποφασιστικότητα. Είμαι πρόθυμη να βασιστώ πάνω Σου βιώνοντας αυτό». Μετά την προσευχή, έψαξα γρήγορα για εργάτες κειμενικού έργου από διάφορες εκκλησίες. Μετά από λίγο καιρό, το προσωπικό του κειμενικού έργου είχε ουσιαστικά ανακατανεμηθεί και οι επικεφαλής είχαν επιλέξει μια νέα επόπτρια για να συνεργαστεί μαζί μου. Μέσα από την πραγματική συνεργασία όλων, το κειμενικό έργο σταδιακά βελτιώθηκε.

Αλλά οι καλές στιγμές δεν κράτησαν πολύ. Μετά από λίγο, τα αποτελέσματα του έργου άρχισαν να φθίνουν. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, έλαβα ένα γράμμα από τους επικεφαλής, που επισήμαινε ότι δεν εστιάζαμε στην καλλιέργεια των ανθρώπων και ότι η ποιότητα των κηρυγμάτων που είχαμε επιμεληθεί πρόσφατα δεν ήταν πολύ καλή. Μας ζητήθηκε να αναλύσουμε την πηγή των προβλημάτων. Όταν είδα το γράμμα των επικεφαλής, η καρδιά μου σφίχτηκε απότομα. «Τώρα έχουν εκτεθεί τόσα πολλά προβλήματα στο έργο. Είναι επειδή εγώ, η επόπτρια, δεν ηγήθηκα καλά ούτε έκανα σωστά τους τελικούς ελέγχους. Φαίνεται ότι το επίπεδό μου είναι ακόμα πολύ χαμηλό για να επωμιστώ αυτό το έργο!» Μετά σκέφτηκα την προηγούμενη επόπτρια, που είχε απαλλαχθεί από τα καθήκοντά της επειδή επιδίωκε τη φήμη και τη θέση, και προκαλούσε διατάραξη και αναστάτωση στο έργο. Παρόλο που δεν είχα προκαλέσει εσκεμμένα διατάραξη και αναστάτωση, αν το χαμηλό μου επίπεδο παρέλυε το έργο, δεν θα ήταν κι αυτό μια παράβαση; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο αρνητική γινόμουν και ένιωθα εντελώς αδύναμη. Αποφάσισα ότι πραγματικά δεν ήμουν κατάλληλη για επόπτρια, και θα έπρεπε να παραιτηθώ και να αφήσω κάποια πιο ικανή να αναλάβει. Αυτό θα έδειχνε τουλάχιστον κάποια αυτεπίγνωση. Αναπολούσα τις μέρες που ήμουν απλώς μέλος της ομάδας, όταν η επόπτρια ανησυχούσε για τα πάντα κι εγώ δεν χρειαζόταν να αναλαμβάνω καμία ευθύνη. Αν και ήξερα ότι τέτοιες ιδέες ήταν λανθασμένες, δεν μπορούσα να ελέγξω τις σκέψεις μου. Εκείνη τη στιγμή, ένα γράμμα χρειαζόταν επείγουσα απάντηση, αλλά εγώ απλώς κοιτούσα επίμονα τον υπολογιστή, ανίκανη να ησυχάσω την καρδιά μου. Βλέποντας τον χρόνο να περνά, συνειδητοποίησα ότι αν ζούσα σε μια τέτοια κατάσταση θα επηρεαζόταν το έργο, οπότε προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, βλέποντας τόσα προβλήματα και αποκλίσεις στο έργο, θέλω συνεχώς να κάνω πίσω. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι σε συμφωνία με τις προθέσεις Σου. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να καταλάβω τον εαυτό μου και να βγω από αυτήν τη λανθασμένη κατάσταση».

Μετά την προσευχή, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Το να εκτελεί ο άνθρωπος το καθήκον του είναι, στην πραγματικότητα, η πραγματοποίηση όλων όσα είναι έμφυτα στον άνθρωπο, δηλαδή, ό,τι είναι εφικτό για τον άνθρωπο. Κι είναι τότε που το καθήκον του εκπληρώνεται. Τα ελαττώματα του ανθρώπου κατά την υπηρεσία του σταδιακά μειώνονται μέσω της βαθμιαίας εμπειρίας και της διαδικασίας υποβολής του σε κρίση· δεν παρεμποδίζουν ούτε επηρεάζουν το καθήκον του ανθρώπου. Αυτοί που σταματούν να υπηρετούν ή υποκύπτουν και υποχωρούν από φόβο ότι μπορεί να υπάρχουν ελαττώματα κατά την υπηρεσία τους είναι οι πιο δειλοί απ’ όλους. Αν οι άνθρωποι δεν μπορούν να εκφράσουν ό,τι οφείλουν να εκφράσουν κατά την υπηρεσία ή να επιτύχουν ό,τι είναι εγγενώς εφικτό γι’ αυτούς, κι αντ’ αυτού ενεργούν μηχανικά, τότε έχουν χάσει τη λειτουργία που θα έπρεπε να έχει ένα δημιουργημένο ον. Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι οι επονομαζόμενες “μετριότητες”· είναι άχρηστα σκουπίδια. Πώς είναι δυνατόν τέτοιοι άνθρωποι να αποκαλούνται δημιουργημένα όντα με την πραγματική έννοια; Δεν είναι διεφθαρμένα όντα που λάμπουν εξωτερικά, αλλά είναι σάπια εσωτερικά; […] Όσοι δεν εκπληρώνουν το καθήκον τους είναι πολύ επαναστατικοί εναντίον του Θεού και οφείλουν πολλά σ’ Αυτόν, εντούτοις γυρίζουν και φωνάζουν ότι ο Θεός κάνει λάθος. Πώς μπορεί ένα τέτοιο είδος ανθρώπου ν’ αξίζει να οδηγηθεί στην τελείωση; Δεν είναι αυτό προάγγελος του ότι θα αποκλειστεί και θα τιμωρηθεί; Οι άνθρωποι που δεν κάνουν το καθήκον τους ενώπιον του Θεού είναι ήδη ένοχοι για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, για τα οποία ακόμα κι ο θάνατος είναι ανεπαρκής τιμωρία. Εντούτοις, έχουν το θράσος να διαφωνούν με τον Θεό και να Τον προκαλούν σε διαμάχη. Τι σημασία έχει να οδηγούνται τέτοιοι άνθρωποι στην τελείωση; Όταν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν το καθήκον τους, θα πρέπει να αισθάνονται ενοχή και υποχρέωση. Θα έπρεπε να μισούν την αδυναμία και την ανικανότητά τους, την επαναστατικότητα και τη διαφθορά τους. Κι επιπλέον, θα πρέπει να αφιερώσουν τη ζωή τους στον Θεό. Μόνο τότε είναι δημιουργημένα όντα που πραγματικά αγαπούν τον Θεό, και μόνο τέτοιου είδους άνθρωποι αξίζουν ν’ απολαμβάνουν τις ευλογίες και την υπόσχεση του Θεού και να οδηγηθούν στην τελείωση απ’ Αυτόν» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Ο Θεός λέει ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν αποκλίσεις και ατέλειες στα καθήκοντα των ανθρώπων, και εφόσον τις αναγνωρίζουν και μπορούν να αλλάξουν πορεία εγκαίρως, δεν θα τους καταδικάσει γι’ αυτό. Αλλά αν κάποιος κάνει πίσω από δειλία όταν εμφανίζονται αποκλίσεις και ατέλειες στο καθήκον του, ή ακόμα και ξεστομίζει ένα σωρό στρεβλούς συλλογισμούς και σταματά να κάνει το καθήκον του, δεν έχει ανθρώπινη φύση και λογική, και ο Θεός τον απεχθάνεται. Αν δεν μετανοήσει, τελικά θα αποκλειστεί από τον Θεό. Τα λόγια κρίσης του Θεού μού ράγισαν την καρδιά. Είχα ήδη βλάψει το έργο επειδή δεν το έκανα καλά, και όταν πια τα προβλήματα είχαν εκτεθεί, δεν βιαζόμουν να τα λύσω και να διορθώσω τις αποκλίσεις. Αντιθέτως, η καρδιά μου σκεφτόταν μόνο τα προσωπικά μου συμφέροντα, καθώς φοβόμουν μη μου καταλογίσουν την ευθύνη για την παράλυση του έργου, οπότε ήθελα να ξεφορτωθώ το καθήκον μου σαν καυτή πατάτα. Ήμουν πολύ εγωίστρια και ευτελής! Στην πραγματικότητα, τα αποτελέσματα του κειμενικού έργου είχαν φθίνει και, όταν οι επικεφαλής επισήμαναν τα προβλήματα και τις αποκλίσεις στο έργο, πρακτικά με δίδασκαν πώς να το κάνω. Έπρεπε να στοχαστώ και να συνοψίσω αυτά τα προβλήματα και τις αποκλίσεις με όλους για να προχωρήσει το έργο. Αλλά όχι μόνο δεν στοχάστηκα και δεν συνόψισα, ούτε ένιωσα ενοχές και αυτομεμψία που δεν έκανα καλά το καθήκον μου, αλλά και έφερνα αντιρρήσεις μέσα μου, σκεπτόμενη ότι ο Θεός δεν μου είχε δώσει καλό επίπεδο, και, κρυμμένη πίσω από το πρόσχημα της παραίτησης υπέρ κάποιου πιο ικανού, ήθελα να αποφύγω το καθήκον μου. Νόμιζα μάλιστα ότι είχα αυτεπίγνωση. Αλλά τώρα βλέπω ότι αυτό δεν ήταν καθόλου αυτεπίγνωση. Απλώς ήμουν αδίστακτη και εγκατέλειπα το καθήκον μου! Σκέφτηκα που οι επικεφαλής επισήμαναν ότι δεν εστιάζαμε στην καλλιέργεια των ανθρώπων. Ήταν γεγονός αυτό. Οι αδελφοί και οι αδελφές είχαν μόλις αρχίσει την εκπαίδευση και δεν κατανοούσαν τις αρχές, οπότε θα έπρεπε να μελετήσουμε και να επικοινωνήσουμε μαζί, μαθαίνοντας ο ένας από τα προτερήματα του άλλου για να καλύψουμε τις αδυναμίες μας. Οι επικεφαλής επισήμαναν ότι η ποιότητα των κηρυγμάτων που επιμελούμασταν δεν ήταν καλή, πράγμα που ήταν επίσης γεγονός. Η δική μου κατανόηση της αλήθειας ήταν ρηχή και δεν μπορούσα να διακρίνω την ουσία των προβλημάτων, οπότε δεν είχα τη δύναμη να τα λύσω. Το ότι οι επικεφαλής το επισήμαναν αυτό ήταν μια υπενθύμιση για μένα! Έτσι, επικοινώνησα γρήγορα με τους αδελφούς και τις αδελφές μου σχετικά με τα προβλήματα που είχε επισημάνει η επικεφαλής. Όλοι αναγνώρισαν επίσης τις αποκλίσεις και τις ατέλειες στα καθήκοντά τους, και ήταν πρόθυμοι να αλλάξουν πορεία. Από τότε, είχαμε μια κατεύθυνση και έναν στόχο στα καθήκοντά μας.

Κατά τη διάρκεια της πνευματικής μου άσκησης, συνέχισα να στοχάζομαι: «Γιατί κάθε φορά που αντιμετωπίζω δυσκολίες και προβλήματα στο έργο μου, η καρδιά μου ταράζεται τόσο πολύ, και θέλω ακόμη και να ξεφύγω από το καθήκον μου;» Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ορισμένοι άνθρωποι φοβούνται να αναλάβουν ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Αν η εκκλησία τούς αναθέσει μια δουλειά, θα εξετάσουν πρώτα αν η δουλειά απαιτεί ανάληψη ευθύνης και, αν ναι, δεν θα δεχτούν τη δουλειά. Οι όροι τους για την εκτέλεση ενός καθήκοντος είναι, πρώτον, ότι πρέπει να είναι μια χαλαρή δουλειά· δεύτερον, ότι δεν είναι φορτωμένη ή κουραστική· και τρίτον, πως ό,τι κι αν κάνουν, δεν θα αναλάβουν καμία ευθύνη. Αυτό είναι το μόνο είδος καθήκοντος που αναλαμβάνουν. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Δεν είναι ένα πονηρό, δόλιο άτομο; Δεν θέλει να επωμιστεί ούτε την παραμικρή ευθύνη. Όταν τα φύλλα πέφτουν από τα δέντρα, φοβάται μάλιστα μη σπάσει το κεφάλι του. Ποιο καθήκον μπορεί να εκτελέσει ένα τέτοιο άτομο; Ποια είναι η χρησιμότητά του στον οίκο του Θεού; Το έργο του οίκου του Θεού έχει να κάνει με το έργο της καταπολέμησης του Σατανά, καθώς και με τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Ποιο καθήκον δεν συνεπάγεται ευθύνες; Θα λέγατε ότι το να είσαι επικεφαλής συνεπάγεται ευθύνη; Δεν είναι οι ευθύνες τους ακόμη μεγαλύτερες, και δεν πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη ακόμη περισσότερο; Δεν έχει σημασία αν κηρύττεις το ευαγγέλιο, καταθέτεις μαρτυρίες, φτιάχνεις βίντεο και τα λοιπά —ό,τι έργο κι αν κάνεις— εμπεριέχει ευθύνες εφόσον αφορά τις αλήθεια-αρχές. Εάν η εκτέλεση του καθήκοντός σου δεν έχει αρχές, αυτό θα επηρεάσει το έργο του οίκου του Θεού, και εάν φοβάσαι να αναλάβεις ευθύνες, τότε δεν μπορείς να εκτελέσεις κανένα καθήκον. Είναι δειλός ο τύπος ανθρώπου που φοβάται ν’ αναλάβει ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του ή υπάρχει πρόβλημα με τη διάθεσή του; Πρέπει να μπορείς να ξεχωρίσεις τη διαφορά. Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για θέμα δειλίας. Πώς γίνεται να είναι τόσο τολμηρός όταν είναι να πλουτίσει ή όταν κάνει κάτι προς όφελός του; Θα πάρει οποιοδήποτε ρίσκο για αυτά τα πράγματα. Όταν, όμως, κάνει κάτι για την εκκλησία, για τον οίκο του Θεού, δεν παίρνει κανένα απολύτως ρίσκο. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εγωιστές και ποταποί, οι πιο ύπουλοι όλων. Όποιος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη κατά την εκτέλεση ενός καθήκοντος δεν είναι στο ελάχιστο ειλικρινής προς τον Θεό, για να μη μιλήσω για την αφοσίωσή του. Ποιο είδος ανθρώπου τολμά ν’ αναλάβει την ευθύνη; Ποιο είδος ανθρώπου έχει το θάρρος να αναλάβει ένα βαρύ φορτίο; Κάποιος που πρωτοστατεί και ορμάει με γενναιότητα μπροστά την πιο κρίσιμη στιγμή στο έργο του οίκου του Θεού, που με γενναιότητα αναλαμβάνει ένα βαρύ φορτίο και δεν φοβάται να υπομείνει μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους όταν βλέπει το πλέον σημαντικό και κρίσιμο έργο. Αυτός είναι αφοσιωμένος στον Θεό, ένας καλός στρατιώτης του Χριστού. Είναι αλήθεια ότι όλοι όσοι φοβούνται ν’ αναλάβουν ευθύνες στο καθήκον τους το κάνουν επειδή δεν κατανοούν την αλήθεια; Όχι· υπάρχει πρόβλημα στην ανθρώπινη φύση τους. Δεν έχουν κανένα αίσθημα δικαιοσύνης ή ευθύνης, είναι εγωιστές και ποταποί άνθρωποι, δεν είναι ειλικρινείς πιστοί στον Θεό και δεν αποδέχονται στο ελάχιστο την αλήθεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν μπορούν να σωθούν. Οι πιστοί στον Θεό πρέπει να πληρώσουν μεγάλο τίμημα για να κερδίσουν την αλήθεια και θα συναντήσουν πολλά εμπόδια για να την κάνουν πράξη. Θα χρειαστεί να απαρνηθούν πράγματα, να εγκαταλείψουν τα σαρκικά τους συμφέροντα και να υπομείνουν κάποια βάσανα. Μόνο τότε θα μπορέσουν να κάνουν πράξη την αλήθεια. Άρα, μπορεί αυτό το είδος ανθρώπου που φοβάται να αναλάβει ευθύνες να κάνει πράξη την αλήθεια; Σίγουρα δεν μπορεί να κάνει πράξη την αλήθεια, πόσο μάλλον να την κερδίσει. Φοβάται να κάνει πράξη την αλήθεια, να υποστεί κάποια ζημιά στα συμφέροντά του· φοβάται μήπως ταπεινωθεί, μήπως συκοφαντήσει και κριθεί, και δεν τολμά να κάνει πράξη την αλήθεια. Επομένως δεν μπορεί και να την αποκτήσει και, όσα χρόνια κι αν πιστεύει στον Θεό, δεν μπορεί να επιτύχει τη σωτηρία Του. Όσοι μπορούν να εκτελέσουν ένα καθήκον στον οίκο του Θεού πρέπει να είναι άνθρωποι που έχουν αίσθημα φορτίου σε ό,τι αφορά το έργο της εκκλησίας, άνθρωποι που αναλαμβάνουν ευθύνες, που μπορούν να τηρήσουν τις αλήθεια-αρχές, που μπορούν να υποφέρουν και να πληρώσουν ένα τίμημα. Αν υπολείπεται κανείς σε αυτούς τους τομείς, είναι ακατάλληλος να εκτελέσει ένα καθήκον και δεν πληροί τις προϋποθέσεις για την εκτέλεση ενός καθήκοντος. […] Αν μονίμως προστατεύεις τον εαυτό σου όποτε σου συμβαίνει κάτι και αφήνεις μια πίσω πόρτα και μια έξοδο διαφυγής ανοιχτή για σένα, κάνεις πράξη την αλήθεια; Δεν κάνεις πράξη την αλήθεια· φέρεσαι ύπουλα. Εκτελείς το καθήκον σου στον οίκο του Θεού τώρα. Ποια είναι η πρώτη αρχή εκτέλεσης ενός καθήκοντος; Είναι καταρχάς ότι πρέπει να εκτελείς το καθήκον εκείνο με όλη σου την καρδιά και έτσι να προστατεύεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Αυτή είναι η αλήθεια-αρχή, μια αλήθεια που θα πρέπει να κάνεις πράξη. Το να προστατεύεις τον εαυτό σου αφήνοντας μια πίσω πόρτα και μια έξοδο διαφυγής ανοιχτή για σένα είναι η αρχή της άσκησης που ακολουθούν οι άπιστοι, και η ύψιστη φιλοσοφία τους. Σε όλα τα πράγματα, το να σκέφτεται κανείς πρώτα τον εαυτό του, το να βάζει τα συμφέροντά του πάνω από όλα και να μην σκέφτεται τους άλλους, θεωρώντας ότι τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και τα συμφέροντα των άλλων δεν τον αφορούν καθόλου, σκεπτόμενος πρώτα τα δικά του συμφέροντα και έπειτα σκεπτόμενος μια έξοδο διαφυγής —όλα αυτά ακριβώς δεν είναι ένας άπιστος; Έτσι ακριβώς είναι ένας άπιστος. Ένα τέτοιου είδους άτομο είναι ανάξιο να εκτελεί καθήκον» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Αναγνώρισα από τα λόγια του Θεού ότι ο λόγος που είχα τόσο μεγάλη αναταραχή στην καρδιά μου κάθε φορά που εμφανίζονταν αποκλίσεις ή δυσκολίες στο έργο μου ήταν κυρίως ότι φοβόμουν πάντα να αναλάβω την ευθύνη στο καθήκον μου· ήταν ότι η εγωιστική και δόλια διάθεσή μου προκαλούσε προβλήματα. Αντιμέτωπη με τις αναθέσεις προσωπικού, και τις δυσκολίες και τα προβλήματα στο έργο, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι το κειμενικό έργο είναι ένα σημαντικό έργο του οίκου του Θεού και ότι, αν δεν μπορούσα να επωμιστώ το καθήκον της επόπτριας και καθυστερούσα το έργο, θα μου καταλόγιζαν την ευθύνη. Αν και δεν τολμούσα να εγκαταλείψω το καθήκον μου, η καρδιά μου πάντα ένιωθε ότι αυτό το καθήκον ήταν πολύ ριψοκίνδυνο. Για να μην αναφέρω την ανησυχία και τα βάσανα αν τα αποτελέσματα του έργου ήταν φτωχά, ή αν υπήρχαν αποκλίσεις ή ατέλειες· το λιγότερο που θα συνέβαινε θα ήταν να με απαλλάξουν από τα καθήκοντά μου· αν συσσώρευα πάρα πολλές παραβάσεις, δεν θα είχα καλή έκβαση και προορισμό. Μ’ αυτό στο μυαλό, έβλεπα αυτό το καθήκον ως βάρος, ως φορτίο, και ήθελα να το αποφύγω. Επίσης, δεν είχα καμία επιθυμία να λύσω τα προβλήματα και τις δυσκολίες στο έργο. Ως επόπτρια, θα έπρεπε να είχα αναλάβει ενεργά την ευθύνη μου, και να ζητούσα από την επικεφαλής ό,τι δεν καταλάβαινα. Εφόσον έθετα σωστά τις προθέσεις μου και έκανα το καλύτερο δυνατό, ακόμα κι αν αυτό που έκανα ήταν ασήμαντο και τα αποτελέσματα δεν ήταν πολύ καλά στο τέλος, τουλάχιστον δεν θα είχα τύψεις. Αλλά όταν έκανα αυτό το καθήκον, σκεφτόμουν μόνο πώς να αποφύγω την ανάληψη ευθύνης. Δεν έκανα καθόλου το καθήκον μου με την καρδιά μου. Δεν έδειξα καμία ειλικρίνεια προς το καθήκον μου, πόσο μάλλον αφοσίωση. Ήμουν πραγματικά τόσο εγωίστρια και ευτελής! Ο οίκος του Θεού καλλιεργεί τους ανθρώπους ώστε να επιζητούν να κατανοήσουν διάφορες πτυχές της αλήθειας κάνοντας τα καθήκοντά τους και να τα κάνουν καλά. Για τους ανθρώπους, αυτή είναι πρακτική εκπαίδευση. Οποιοσδήποτε έχει αγνή κατανόηση θα εκτιμήσει το καθήκον του. Αλλά εγώ είχα λανθασμένη οπτική πίσω από την επιδίωξή μου. Δεν ήθελα να αναλάβω καμία ευθύνη στο καθήκον μου και ήθελα απλώς να είμαι ένα συνηθισμένο μέλος της ομάδας που κάνει το καθήκον του τυπικά, περιμένοντας την επόπτρια να κανονίσει τα πάντα. Στην πραγματικότητα, αν και κάνοντας το καθήκον μου με αυτόν τον τρόπο δεν θα αναλάμβανα ευθύνη, θα εκπαιδευόμουν λιγότερο και θα κέρδιζα λιγότερη αλήθεια, και η ζωή μου θα προόδευε αργά. Με την εκπαίδευση ως επόπτρια, αν και αντιμετώπισα περισσότερα προβλήματα και δυσκολίες, και η πίεση ήταν μεγαλύτερη, κέρδισα επίσης περισσότερα. Κέρδισα κάτι σχετικά με την κατανόηση των αρχών και την οπτική μου για τους ανθρώπους και τα πράγματα. Επίσης, καθώς παρακολουθούσα το έργο, υπήρχαν κάποια προβλήματα όπου έβλεπα μόνο τα επιφανειακά φαινόμενα και δεν μπορούσα να συλλάβω τον πυρήνα του ζητήματος, πράγμα που με οδηγούσε στο να μην μπορώ ποτέ να λύσω τα προβλήματα. Μέσα από την καθοδήγηση των επικεφαλής ανακάλυψα τις ελλείψεις μου. Αναζητώντας την αλήθεια, αναγνώρισα τη φύση και τις συνέπειες των προβλημάτων και βρήκα τις αρχές της άσκησης, λύνοντας έτσι τα προβλήματα στη ρίζα τους. Όλα αυτά τα κέρδη τα απέκτησα κάνοντας το καθήκον της επόπτριας. Κατάλαβα επίσης πως, ό,τι καθήκον κι αν κάνει κανείς στον οίκο του Θεού, πρέπει να αναλάβει ένα μερίδιο ευθύνης. Αυτή η ευθύνη δεν δίνεται από κανέναν άνθρωπο, αλλά προέρχεται από τον Θεό. Κατανοώντας αυτό, πήρα μια απόφαση ενώπιον του Θεού ότι, όσες δυσκολίες κι αν υπήρχαν στο έργο, ήμουν πρόθυμη να βασιστώ στον Θεό και να αναλάβω τις δικές μου ευθύνες. Δεν θα ήμουν πλέον αρνητική ούτε θα απέφευγα το καθήκον μου.

Μια φορά, διάβασα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που αναφερόταν σε ένα άρθρο βιωματικής μαρτυρίας και ταίριαζε πολύ στην κατάστασή μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Μερικοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι ο οίκος του Θεού μπορεί να μεταχειρίζεται δίκαια τους ανθρώπους. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός βασιλεύει στον οίκο Του και ότι εκεί βασιλεύει η αλήθεια. Πιστεύουν ότι όποιο καθήκον κι αν κάνει κάποιος, αν προκύψει κάποιο πρόβλημα σ’ αυτό, ο οίκος του Θεού θα χειριστεί αμέσως την περίπτωσή του, θα του αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνει αυτό το καθήκον και θα τον στείλει κάπου αλλού ή, μάλιστα, θα τον αποπέμψει από την εκκλησία. Είναι όντως έτσι; Ασφαλώς όχι. Ο οίκος του Θεού μεταχειρίζεται κάθε άτομο σύμφωνα με την αλήθεια-αρχές. Ο Θεός είναι δίκαιος στη μεταχείρισή Του προς κάθε άτομο. Δεν εξετάζει μόνο το πώς συμπεριφέρεται ένα άτομο σε μια μεμονωμένη περίπτωση· εξετάζει τη φύση-ουσία του, τις προθέσεις του και τη στάση του. Ιδίως κοιτάζει το πότε κάνει κάποιος λάθος, το κατά πόσο μπορεί να κάνει αυτοκριτική, κατά πόσο δείχνει μεταμέλεια και κατά πόσο μπορεί να διακρίνει την ουσία του προβλήματος με βάση τα λόγια Του, καταφέρνοντας έτσι να κατανοήσει την αλήθεια, να μισήσει τον εαυτό του και να μετανοήσει πραγματικά. Δεν μπορεί να σωθεί ένας άνθρωπος αν δεν έχει αυτήν τη σωστή στάση, αν αφήνει τις προσωπικές επιδιώξεις να τον σπιλώσουν τελείως, αν καταστρώνει αισχρά σχέδια και αποκαλύπτει μόνο διεφθαρμένες διαθέσεις και αν, μάλιστα, όταν προκύπτουν προβλήματα, προσποιείται, χρησιμοποιεί σοφίσματα, προσπαθεί να δικαιολογηθεί και αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί αυτά που έχει κάνει. Δεν δέχεται καθόλου την αλήθεια, και ο πραγματικός του χαρακτήρας έχει αποκαλυφθεί πλήρως. Όσοι δεν είναι σωστοί άνθρωποι και δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να αποδεχτούν την αλήθεια είναι στην ουσία δύσπιστοι, και μόνο ο αποκλεισμός τούς αξίζει. […] Πείτε Μου, αν κάποιος έχει κάνει ένα λάθος αλλά είναι ικανός να κατανοήσει αληθινά τα πράγματα και διατεθειμένος να μετανοήσει, δεν θα του δώσει ο οίκος του Θεού μια ευκαιρία; Καθώς πλησιάζει στο τέλος του το έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισης του Θεού, υπάρχουν τόσο πολλά καθήκοντα που πρέπει να γίνουν. Αν όμως δεν έχεις συνείδηση και λογική, και δεν μεριμνάς για τις εργασίες που πρέπει, αν έχεις κερδίσει μια ευκαιρία να κάνεις ένα καθήκον αλλά δεν την εκτιμάς, αν δεν επιδιώκεις ούτε στο ελάχιστο την αλήθεια κι αφήνεις να περάσει πολύτιμος χρόνος, τότε θα αποκαλυφθείς. Αν είσαι συστηματικά επιπόλαιος όταν κάνεις το καθήκον σου, και δεν υποτάσσεσαι καθόλου όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με κλάδεμα, μπορεί να σε χρησιμοποιήσει παρ’ όλα αυτά ο οίκος του Θεού για να κάνεις κάποιο καθήκον; Στον οίκο του Θεού βασιλεύει η αλήθεια, όχι ο Σατανάς, και ο Θεός έχει τον τελικό λόγο για τα πάντα. Αυτός είναι που κάνει το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου κι Αυτός κυριαρχεί επί των πάντων. Δεν υπάρχει ανάγκη να αναλύσεις τι είναι σωστό και τι λάθος· το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούς και να υποτάσσεσαι. Όταν βρεθείς αντιμέτωπος με το κλάδεμα, πρέπει να αποδεχτείς την αλήθεια και να διορθώσεις τα λάθη σου. Αν το κάνεις, ο οίκος του Θεού δεν θα σου αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνεις ένα καθήκον. Αν φοβάσαι πάντα μήπως αποκλειστείς, αν δικαιολογείς πάντα τον εαυτό σου, χρησιμοποιώντας πάντοτε σοφιστείες για να αμυνθείς, τότε υπάρχει πρόβλημα. Οι άλλοι θα δουν ότι δεν αποδέχεσαι την αλήθεια στο ελάχιστο και ότι είσαι παράλογος. Τότε θα έχεις πρόβλημα και η εκκλησία θα είναι υποχρεωμένη να σε χειριστεί. Δεν αποδέχεσαι καθόλου την αλήθεια καθώς κάνεις το καθήκον σου, και φοβάσαι πάντα μήπως αποκαλυφθείς και αποκλειστείς. Αυτός ο φόβος σου είναι μολυσμένος από ανθρώπινες προθέσεις· μέσα σ’ αυτόν τον φόβο, υπάρχουν διεφθαρμένες σατανικές διαθέσεις, καθώς και καχυποψία, επιφυλακτικότητα και παρανόηση. Κανένα από αυτά δεν αποτελεί στάση που θα πρέπει να έχει ένα άτομο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Καθώς στοχάστηκα τα λόγια του Θεού, σκέφτηκα πως ήμουν πάντα επιφυλακτική απέναντί Του και Τον παρεξηγούσα όταν μου συνέβαιναν πράγματα, φοβούμενη μην εκτεθώ και αποκλειστώ. Αυτό συνέβαινε επειδή δεν είχα γνώση για τη δίκαιη διάθεση του Θεού. Νόμιζα ότι είχα διαπράξει μια σοβαρή παράβαση στο παρελθόν και ότι, αν δεν έκανα καλά το καθήκον μου, και προκαλούσα αναστάτωση και βλάβη στο έργο της εκκλησίας, θα διέπραττα πολύ περισσότερες παραβάσεις και, αν ήταν σοβαρές, θα αποκλειόμουν. Στην πραγματικότητα, αν έκανα το καθήκον μου με όλη μου την καρδιά και τη δύναμη, αλλά ήμουν ανίκανη λόγω του χαμηλού μου επιπέδου, ο οίκος του Θεού θα μου ανέθετε ένα κατάλληλο καθήκον σύμφωνα με το επίπεδό μου και δεν θα με απέκλειε γι’ αυτόν τον λόγο. Θα εξαλειφθούν μόνο όσοι εσκεμμένα διαταράσσουν και αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας και αρνούνται να μετανοήσουν, όση συναναστροφή κι αν τους γίνει. Ακριβώς όπως η προηγούμενη επόπτρια. Παραβίασε εσκεμμένα τις αρχές, και προκάλεσε διατάραξη και αναστάτωση για χάρη της δικής της φήμης και θέσης. Εκείνη την περίοδο, η επικεφαλής συναναστράφηκε μαζί της και τη βοήθησε, αλλά εκείνη δεν μετανόησε, και τελικά απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά της και αποκλείστηκε. Ο οίκος του Θεού έχει αρχές για τη μεταχείριση των ανθρώπων. Αντιμετωπίζει τις παραβάσεις των ανθρώπων σύμφωνα με το διαφορετικό υπόβαθρο και την κατάσταση του κάθε ατόμου και δεν τους αντιμετωπίζει όλους με τον ίδιο τρόπο. Τα πολλά προβλήματα που εκτέθηκαν στο καθήκον μου και επηρέασαν την πρόοδο του έργου οφείλονταν κυρίως στο ότι είχα εκπαιδευτεί για πολύ λίγο. Δεν είχα κατεύθυνση ούτε μονοπάτι για το πώς να κάνω καλά το έργο και μερικές φορές δεν μπορούσα να συλλάβω τα βασικά σημεία. Δεν ήθελα εσκεμμένα να διαταράξω ή να αναστατώσω. Όταν αναγνώρισα τις αποκλίσεις μου και τις διόρθωσα εγκαίρως, ο οίκος του Θεού μού έδωσε και πάλι την ευκαιρία να εκπαιδευτώ, και οι επικεφαλής επίσης με καθοδήγησαν στο πώς να κάνω αληθινό έργο. Δεν θα έπρεπε να είμαι επιφυλακτική απέναντι στον Θεό ούτε να Τον παρεξηγώ. Δεν είχα γνώση για τη δίκαιη διάθεση του Θεού, και ζούσα μέσα στην επιφυλακτικότητα και την παρανόηση απέναντί Του. Η πρόοδός μου στη ζωή-είσοδο υπέστη ζημία και αυτό επηρέασε επίσης το καθήκον μου. Όλα αυτά ήταν συνέπειες του ότι δεν αναζητούσα την αλήθεια.

Πριν το καταλάβω, ήρθε ο Οκτώβριος. Λόγω των συλλήψεων του ΚΚΚ, τα διάφορα έργα στην εκκλησία εμποδίστηκαν και τα αποτελέσματα του έργου έφθιναν και πάλι. Οι αδελφοί και οι αδελφές μου ζούσαν επίσης γενικά μέσα σε δυσκολίες. Αυτήν τη φορά, δεν χαλάρωσα ούτε έγινα αρνητική όπως πριν, αλλά συζήτησα με την αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν πώς να λύσουμε τα υπάρχοντα προβλήματα. Εκείνη τη στιγμή, οι επικεφαλής επισήμαναν επίσης κάποιες αποκλίσεις στο έργο μας και συναναστράφηκαν πάνω σε κάποια μονοπάτια άσκησης. Βλέποντας το γράμμα των επικεφαλής, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ: «Κι αν το έργο δεν προχωρήσει ούτε μετά από αυτό; Αν το έργο καθυστερήσει, δεν θα μπορέσω να αντέξω αυτήν την ευθύνη!» Συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν πάλι να προστατεύσω τον εαυτό μου, οπότε προσευχήθηκα και αναζήτησα. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ποιες είναι οι εκδηλώσεις ενός ειλικρινούς ατόμου; Καταρχάς, το να μην έχει καμία αμφιβολία όσον αφορά τα λόγια του Θεού. Αυτή είναι μία από τις εκδηλώσεις ενός ειλικρινούς ατόμου. Εκτός αυτής, η σημαντικότερη εκδήλωση είναι το να αναζητά και να κάνει πράξη την αλήθεια σε όλα τα θέματα —αυτή είναι η κρισιμότερη. Λες ότι είσαι ειλικρινής, αλλά πάντα απωθείς τα λόγια του Θεού στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάνεις ό,τι θέλεις. Είναι αυτό εκδήλωση ενός ειλικρινούς ατόμου; Λες: “Αν και το επίπεδό μου είναι χαμηλό, έχω ειλικρινή καρδιά”. Όταν, όμως, σου ανατεθεί ένα καθήκον, φοβάσαι ότι θα υποφέρεις και θα φέρεις την ευθύνη αν δεν το κάνεις καλά, κι έτσι ψάχνεις δικαιολογίες για να αποφύγεις το καθήκον σου ή προτείνεις να το κάνει κάποιος άλλος. Είναι αυτό εκδήλωση ενός ειλικρινούς ανθρώπου; Προφανώς όχι. Πώς, λοιπόν, πρέπει να συμπεριφέρεται ένα ειλικρινές άτομο; Πρέπει να υποτάσσεται στις διευθετήσεις του Θεού, να αφοσιώνεται στο καθήκον που υποτίθεται ότι εκτελεί και να βάζει τα δυνατά του ώστε να ικανοποιεί τις προθέσεις του Θεού. Αυτό εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους: Ένας είναι να αποδέχεσαι το καθήκον σου με ειλικρινή καρδιά, να μη σκέφτεσαι τα σαρκικά σου συμφέροντα, να μην το κάνεις με μισή καρδιά ούτε να μηχανορραφείς για δικό σου όφελος. Αυτές είναι εκδηλώσεις ειλικρίνειας. Ένας άλλος είναι να εκτελείς το καθήκον σου καλά με όλη σου την καρδιά και τη δύναμη, κάνοντας σωστά τις εργασίες που σου έχει αναθέσει ο οίκος του Θεού, και βάζοντας την καρδιά και την αγάπη σου στο καθήκον σου για να ικανοποιείς τον Θεό. Αυτές είναι οι εκδηλώσεις που θα πρέπει να έχει ένα ειλικρινές άτομο ενώ εκτελεί το καθήκον του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Από τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ένας ειλικρινής άνθρωπος, κάνοντας το καθήκον του, δεν μηχανεύεται για τον εαυτό του ούτε σκέφτεται τα δικά του συμφέροντα, αλλά υπολογίζει τις προθέσεις του Θεού και κάνει το καθήκον του με όλη του την καρδιά και τη δύναμη. Θα έπρεπε να κάνω πράξη τα λόγια του Θεού και να είμαι ειλικρινής. Τώρα ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας ψυχορραγεί, και συλλαμβάνει μανιωδώς αδελφούς και αδελφές. Ο σκοπός του είναι να αναστατώσει το έργο της εκκλησίας. Ακριβώς σε μια τέτοια στιγμή θα έπρεπε να εντείνω τη συνεργασία μου, και να εργαστώ με όλους για να κάνουμε καλά τα καθήκοντά μας. Έτσι, μαζί με την αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν, τρώγαμε και πίναμε τα λόγια του Θεού, αναζητώντας λύση στις άμεσες δυσκολίες. Αναφέραμε επίσης τα επερχόμενα σχέδια εργασίας μας στους επικεφαλής και στη συνέχεια συναναστραφήκαμε ξεχωριστά με τους αδελφούς και τις αδελφές μας, λύνοντας πρακτικά τις δυσκολίες και τα προβλήματα στο έργο. Μετά από ένα χρονικό διάστημα, το κειμενικό έργο βελτιώθηκε σταδιακά. Μέσα από την πραγματική συνεργασία όλων, είδαμε την ευλογία και την καθοδήγηση του Θεού. Τα αποτελέσματα του κειμενικού έργου γίνονταν όλο και καλύτερα και ήμασταν όλοι πολύ ευγνώμονες στον Θεό.

Προηγουμένως, πάντα ένιωθα ότι το επίπεδό μου δεν ήταν καλό και δεν μπορούσα να κάνω το καθήκον της επόπτριας, και ότι μόνο όσοι είχαν καλό επίπεδο μπορούσαν να κάνουν αυτό το έργο. Τα γεγονότα απέδειξαν ότι η άποψή μου ήταν λανθασμένη. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Αν δεν υπήρχε το έργο του Αγίου Πνεύματος και η προστασία του Θεού, ποιος θα έφτανε εκεί που έχει φτάσει σήμερα; Ποιο αντικείμενο εργασίας θα είχε διατηρηθεί μέχρι και τώρα; Νομίζουν αυτοί οι άνθρωποι ότι βρίσκονται στην κοσμική κοινωνία; Οποιαδήποτε ομάδα της κοσμικής κοινωνίας, αν έχανε την προστασία μιας ομάδας από ταλαντούχα ή χαρισματικά άτομα, δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει κανένα έργο της. Ωστόσο, στον οίκο του Θεού το έργο είναι διαφορετικό. Αυτός που διασφαλίζει, καθοδηγεί και κατευθύνει το έργο στον οίκο του Θεού είναι ο ίδιος ο Θεός. Μη νομίζετε ότι το έργο του οίκου του Θεού βασίζεται στη βοήθεια οποιουδήποτε ανθρώπου. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, αυτή είναι άποψη ενός δύσπιστου» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (18)]. «Είτε το επίπεδό σου είναι υψηλό είτε χαμηλό, και όσο ταλέντο κι αν έχεις, αν οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου δεν έχουν διορθωθεί, τότε σε όποια θέση κι αν τοποθετηθείς, δεν θα είσαι κατάλληλος για χρήση. Αντιστρόφως, αν το επίπεδό σου και οι ικανότητές σου είναι περιορισμένα, αλλά κατανοείς τις διάφορες αλήθεια-αρχές, συμπεριλαμβανομένων των αλήθεια-αρχών που θα πρέπει να κατανοήσεις και να συλλάβεις εντός του πεδίου του έργου σου, κι έχουν διορθωθεί οι διεφθαρμένες διαθέσεις σου, τότε θα είσαι κατάλληλος για χρήση» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (3)]. Αντιπαραβάλλοντας τον εαυτό μου σε σχέση με τα λόγια του Θεού, είδα ότι ήμουν τυφλή και αδαής, και αυτό που είχα αποκαλύψει ήταν η άποψη μιας δύσπιστης. Στην πραγματικότητα, το έργο του οίκου του Θεού δεν γίνεται σωστά με το να βασίζεται κανείς στο επίπεδο ή τα χαρίσματα ενός μόνο ατόμου. Επιφανειακά, οι άνθρωποι κάνουν το έργο του οίκου του Θεού, αλλά στην πραγματικότητα, ο Θεός είναι που το κάνει. Το Άγιο Πνεύμα είναι που το καθοδηγεί και το στηρίζει. Ανεξάρτητα από το αν κάποιος έχει καλό ή κακό επίπεδο, εφόσον έχει μια απλή και ειλικρινή καρδιά, κι είναι πρόθυμος να αναζητήσει τις αλήθεια-αρχές όταν του συμβαίνουν πράγματα, και δεν ζει σύμφωνα με τις διεφθαρμένες διαθέσεις του και είναι αφοσιωμένος στα καθήκοντά του, ο Θεός θα τον ευλογήσει και θα τον καθοδηγήσει, κι εκείνος μπορεί να επιτύχει κάποια αποτελέσματα στα καθήκοντά του. Είδα επίσης ότι αν και το επίπεδό μου ήταν μέτριο, όταν όλοι συνεργαζόμασταν και κάναμε τα καθήκοντά μας σε σύμπνοια, πετύχαμε καλά αποτελέσματα. Αυτό ήταν αποκλειστικά η καθοδήγηση του Θεού· ήταν ο Θεός που στήριζε το ίδιο Του το έργο. Δόξα στον Παντοδύναμο Θεό!