Της Γκαμπριέλα, Ιταλία

Το 2014, άρχισα να κάνω καθήκον ως ηθοποιός στην εκκλησία. Εκτός από το να παίζω και να βελτιώνω τις δεξιότητές μου, ο υπόλοιπος χρόνος ήταν δικός μου για να τον κανονίζω όπως ήθελα, οπότε η ζωή μου ήταν σχετικά ελεύθερη και άνετη. Επειδή αγαπούσα την υποκριτική και ήμουν πρόθυμη να καταβάλω προσπάθεια στις ερμηνείες μου, οι δεξιότητές μου είχαν βελτιωθεί σημαντικά μετά από δύο ταινίες, οπότε η επικεφαλής μού ζήτησε να εκπαιδευτώ στο καθήκον της σκηνοθεσίας. Ήμουν αρκετά διστακτική εκείνη την περίοδο, καθώς σκεφτόμουν: «Ένας σκηνοθέτης έχει τόσες πολλές ευθύνες. Πρέπει να εμπλέκεσαι σε ό,τι κάνει η ομάδα και να ελέγχεις το υλικό μετά το γύρισμα. Είναι ψυχικά και σωματικά εξουθενωτικό. Αν εργάζομαι τόσο σκληρά κάθε μέρα, θα καταλήξω τελείως εξαντλημένη και ταλαιπωρημένη!» Αλλά η σκέψη ότι το να αρνηθώ ένα καθήκον δεν θα ήταν σύμφωνο με τις προθέσεις του Θεού με έκανε να δεχτώ απρόθυμα. Όλες οι αδελφές χάρηκαν για μένα όταν έμαθαν ότι είχα προαχθεί στο καθήκον της σκηνοθεσίας, αλλά εγώ σκεφτόμουν: «Αυτή είναι ξεκάθαρα μια εξουθενωτική δουλειά. Δεν επιδιώκω να αναλάβω μια μεγάλη ανάθεση, επειδή όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο, τόσο πιο κουραστικό είναι για τη σάρκα. Θέλω απλώς να είμαι μια συνηθισμένη ηθοποιός. Εφόσον δεν κάθομαι άπραγη, αυτό αρκεί».

Όταν ανέλαβα τη σκηνοθεσία της πρώτης μου ταινίας, ο συντονιστής κανόνιζε ένα φορτωμένο πρόγραμμα κάθε μέρα. Μετά από κάθε γύρισμα, έπρεπε ακόμα να συζητήσουμε για το παίξιμο, για τα πλάνα ή για ζητήματα του σκηνικού για την επόμενη σκηνή. Κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, καθόμουν μπροστά στο μόνιτορ και δεν τολμούσα να αφήσω την προσοχή μου να αποσπαστεί ούτε δευτερόλεπτο. Αν έχανα τη συγκέντρωσή μου, δεν θα μπορούσα να κρίνω αν η ερμηνεία ήταν ακριβής και θα έπρεπε να δω το ριπλέι ή να ξανακάνουμε τη λήψη. Μερικές φορές, αφού τελείωνε το γύρισμα στο σετ και τα άλλα μέλη του συνεργείου είχαν φύγει, εγώ έπρεπε να μείνω πίσω για να χειριστώ άλλες εργασίες. Επιπλέον, αυτή η ταινία είχε πολλούς θετικούς και αρνητικούς ρόλους, και έπρεπε να καθοδηγώ τους ηθοποιούς στις σκηνές τους, να κάνω πρόβες μαζί τους και να τους προπονώ, επιβλέποντας τα πάντα. Για κάθε σκηνή, έπρεπε να εμβαθύνω στους χαρακτήρες εκ των προτέρων και να τους κατανοήσω πλήρως, ώστε να μπορώ να κρίνω αν οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν πιστές στους χαρακτήρες τους. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα για τις συναισθηματικές σκηνές: Όταν ένας ηθοποιός δεν μπορούσε να μπει στον ρόλο, έπρεπε να βρω τρόπους να τον βάλω στη σωστή συναισθηματική κατάσταση. Ένιωθα απλώς ότι ήταν εξαντλητικό πνευματικά να είσαι σκηνοθέτης! Ως ηθοποιός, το μόνο που είχα να κάνω ήταν να ερμηνεύσω καλά τον δικό μου ρόλο και τέλος. Εκείνο το καθήκον ήταν πολύ πιο χαλαρό. Μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου, μισούσα το καθήκον της σκηνοθεσίας. Μετά απ’ αυτό, άρχισα να είμαι επιπόλαιη στο καθήκον μου. Κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, όταν έβλεπα ηθοποιούς να δυσκολεύονται να πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αντί να σκεφτώ πώς να τους καθοδηγήσω για να βελτιώσουν την ερμηνεία τους, εγώ απλώς την πέρναγα βιαστικά. Ως αποτέλεσμα, όταν η επικεφαλής έλεγξε τα αποσπάσματα της ταινίας, βρήκε ότι οι ερμηνείες δεν ήταν σε αποδεκτό επίπεδο και έπρεπε να ξανακάνουμε γύρισμα. Μια άλλη φορά, η αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν μου ζήτησε να προσθέσω στις πρόβες μερικές σωματικές κινήσεις στην ερμηνεία των ηθοποιών. Σκέφτηκα ότι ήταν πολύς κόπος, οπότε δεν το έκανα. Κατά συνέπεια, η ερμηνεία ήταν ελλιπής, και, ακριβώς πριν αρχίσει το γύρισμα, εκείνη αναγκάστηκε να καθοδηγήσει τους ηθοποιούς επί τόπου για να βάλουν τις κινήσεις, πράγμα που καθυστέρησε το γύρισμα. Εκείνη τη στιγμή, ένιωθα άσχημα μέσα μου, ξέροντας πως δεν είχα εκπληρώσει την ευθύνη μου. Αλλά μετά, όποτε ερχόταν η ώρα να κάνω στ’ αλήθεια το έργο, ένιωθα ακόμα πως η εκτέλεση αυτού του καθήκοντος ήταν απλώς πολύ κουραστική και μεγάλος μπελάς. Δύο μήνες πέρασαν γρήγορα, και οι ηθοποιοί είχαν συνεχώς προβλήματα με τις ερμηνείες τους. Ο συντονιστής μού υπενθύμισε αρκετές φορές να καθοδηγώ τους ηθοποιούς στις σκηνές τους με περισσότερη λεπτομέρεια, αλλά όχι μόνο δεν άκουγα, μα ένιωθα αντίσταση και σκεφτόμουν: «Θα ήταν μεγάλη ταλαιπωρία να είμαι πιο αναλυτική! Πόση ώρα θα έπαιρναν τελικά οι πρόβες;» Προσπαθούσα ακόμη και να φέρω αντιρρήσεις, λέγοντας: «Όταν ήμουν ηθοποιός, κανείς δεν με καθοδηγούσε με τόση λεπτομέρεια. Το παίξιμο δεν είναι ευθύνη του ίδιου του ηθοποιού;» Όταν ερχόταν η ώρα για πρόβα, εγώ συνέχιζα να δίνω στους ηθοποιούς μόνο μια γενική περιγραφή χωρίς καθόλου λεπτομέρειες, πράγμα που οδηγούσε σε συχνά επαναληπτικά γυρίσματα και καθυστερούσε το πρόγραμμα παραγωγής.

Μετά από λίγο καιρό, ο αδελφός Ελίας ορίστηκε να συνεργαστεί μαζί μου στο καθήκον της σκηνοθεσίας. Ο συντονιστής μού είπε: «Φαίνεται πως δυσκολεύεσαι να κάνεις το καθήκον της σκηνοθεσίας μόνη σου. Από εδώ και πέρα, θα είσαι κυρίως υπεύθυνη για να καθοδηγείς τους ηθοποιούς στις σκηνές τους και ο αδελφός Ελίας θα επιβλέπει τα πράγματα από το μόνιτορ». Στην πραγματικότητα, χάρηκα αρκετά που το άκουσα αυτό. Σκέφτηκα: «Ωραία! Δεν χρειάζεται να παρακολουθώ το μόνιτορ και να επιβλέπω τα πράγματα πια. Έτσι, ο χρόνος μου θα είναι πιο ευέλικτος και δεν θα κουράζομαι τόσο». Μετά απ’ αυτό, μόλις τελείωνα την πρόβα με τους ηθοποιούς, έφευγα και ασχολιόμουν με τις δικές μου προσωπικές υποθέσεις. Δεν με ένοιαζε πώς έπαιζαν και, ως αποτέλεσμα, υπήρχαν πάντα προβλήματα στις ερμηνείες των ηθοποιών κατά τη διάρκεια του κανονικού γυρίσματος. Ο συντονιστής μού είπε να εξετάσω τη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου, αλλά εγώ σκέφτηκα: «Τι να εξετάσω εγώ αν οι ηθοποιοί δεν παίζουν καλά; Ρίχνουν το φταίξιμο σ’ εμένα τώρα;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο ένιωθα πως αυτό το καθήκον ήταν μια άχαρη δουλειά. Εκείνες τις μέρες, αρκετοί ηθοποιοί που καθοδηγούσα συνέχιζαν να έχουν θέματα κατά τη διάρκεια του γυρίσματος. Ο συντονιστής μού υπενθύμισε άλλη μια φορά να αναλογιστώ τη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου, και μόνο τότε άρχισα να προβληματίζομαι. Τώρα που το σκέφτομαι, αν και η σάρκα μου ήταν άνετη τις τελευταίες μέρες, ένιωθα μια παράξενη αναστάτωση στην καρδιά μου, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό και έκανα αυτοκριτική, και θυμήθηκα ένα μέρος των λόγων του Θεού: «“Σου αρέσει, λοιπόν, να είσαι πονηρός και να λουφάρεις; Σου αρέσει να είσαι τεμπέλης και να ενδίδεις στις ανέσεις; Κάτσε, λοιπόν, να ενδίδεις στις ανέσεις μια για πάντα!” Ο Θεός θα δώσει αυτήν τη χάρη κι αυτήν την ευκαιρία σε κάποιον άλλο». Έψαξα τότε να βρω ολόκληρο εκείνο το χωρίο για να το διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Εάν εκτελείς το καθήκον σου επιπόλαια και το προσεγγίζεις με ασεβή στάση, ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Δεν θα καταφέρεις να τα πας καλά ακόμα και σ’ ένα καθήκον που είσαι ικανός να εκτελέσεις καλά —η απόδοσή σου δεν θα ανταποκρίνεται στα πρότυπα και ο Θεός θα είναι πολύ δυσαρεστημένος με τη στάση που έχεις απέναντι στο καθήκον σου. Αν μπορείς να προσεύχεσαι στον Θεό, να αναζητάς την αλήθεια και να το κάνεις με όλη σου την καρδιά και τον νου, αν μπορείς να συνεργαστείς μ’ αυτόν τον τρόπο, τότε ο Θεός θα προετοιμάσει τα πάντα για σένα εκ των προτέρων, ώστε όλα να μπουν στη θέση τους και να φέρουν καλά αποτελέσματα όταν χειρίζεσαι ζητήματα. Δεν θα χρειάζεται να καταβάλλεις υπερβολική ενέργεια· όταν βάζεις τα δυνατά σου για να συνεργαστείς, ο Θεός διευθετεί τα πάντα για σένα. Εάν, όμως, είσαι ύπουλος και τεμπελιάζεις, εάν δεν φροντίζεις να γίνει σωστά το καθήκον σου και βαδίζεις πάντοτε στο λάθος μονοπάτι, τότε ο Θεός δεν θα εργαστεί σ’ εσένα. Θα χάσεις αυτήν την ευκαιρία και ο Θεός θα πει: “Δεν υπάρχει τρόπος να σε χρησιμοποιήσω. Κάνε στην άκρη. Σου αρέσει, λοιπόν, να είσαι πονηρός και να λουφάρεις; Σου αρέσει να είσαι τεμπέλης και να ενδίδεις στις ανέσεις; Κάτσε, λοιπόν, να ενδίδεις στις ανέσεις μια για πάντα!” Ο Θεός θα δώσει αυτήν τη χάρη κι αυτήν την ευκαιρία σε κάποιον άλλο. Τι λέτε, είναι απώλεια αυτό ή κέρδος; (Απώλεια.) Είναι μια τεράστια απώλεια!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όταν το διάβασα, κατάλαβα πως η στάση του ανθρώπου απέναντι στο καθήκον του είναι καθοριστική. Αν οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν το καθήκον τους με όλη τους την καρδιά και το μυαλό, ο Θεός θα τους διαφωτίσει και θα τους καθοδηγήσει, και θα πετύχουν καλά αποτελέσματα. Αλλά αν η στάση τους είναι ασόβαρη ή επιπόλαιη, τότε ένα καθήκον που θα μπορούσε να γίνει καλά με λίγη προσπάθεια, θα γίνει άσχημα. Είδα καθαρά πως οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν ήταν στο επιθυμητό επίπεδο, κι όμως, για να γλιτώσω τον κόπο, δεν τους καθοδηγούσα υπομονετικά και απλώς ενέκρινα βιαστικά τις λήψεις, με αποτέλεσμα να χρειάζεται να γίνεται επαναληπτικό γύρισμα όταν οι ερμηνείες δεν ήταν στο επιθυμητό επίπεδο. Έδινα στους ηθοποιούς μόνο μια γενική περιγραφή χωρίς καθόλου λεπτομέρειες όταν κάναμε πρόβα, πράγμα που οδήγησε αρκετούς απ’ αυτούς να έχουν προβλήματα με τις ερμηνείες τους στο σετ, προκαλώντας συνεχείς επαναληπτικές λήψεις και καθυστερώντας το πρόγραμμα. Όλα αυτά προκλήθηκαν επειδή ήμουν επιπόλαιη και έκανα προχειροδουλειές στο καθήκον μου. Ο συντονιστής μού είχε υπενθυμίσει πολλές φορές να αναλογιστώ τη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου, αλλά εγώ απλώς έφερνα αντιρρήσεις και έβρισκα δικαιολογίες. Ήμουν πάντα επιπόλαιη στο καθήκον μου, πράγμα που προκαλούσε συνεχώς προβλήματα, οπότε ο συντονιστής σταμάτησε να με αφήνει να επιβλέπω τα πράγματα από το μόνιτορ. Αλλά όχι μόνο δεν έκανα αυτοκριτική, χάρηκα κιόλας επειδή η σάρκα μου θα ένιωθε πιο άνετα. Είχα γίνει τελείως αναίσθητη! Η εκκλησία με είχε καλλιεργήσει ως ηθοποιό, δίνοντάς μου πολλές ευκαιρίες να εκπαιδευτώ. Με τη διαφώτιση και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, είχα μαζέψει επίσης κάποια εμπειρία στην υποκριτική. Τώρα, καθώς η εκκλησία με καλλιεργούσε για να γίνω σκηνοθέτρια και χρειαζόταν να εφαρμόσω αυτά που είχα μάθει στο καθήκον μου, εγώ αντιστεκόμουν, παραπονιόμουν και ήμουν επιπόλαιη, μόνο και μόνο επειδή χρειαζόταν να αφιερώσω λίγο χρόνο και κόπο κι επειδή θα έπρεπε να ταλαιπωρηθεί η σάρκα μου. Υστερούσα τόσο πολύ σε ανθρώπινη φύση, ήμουν πραγματικά απεχθής στον Θεό! Ειδικά μόλις διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Σου αρέσει, λοιπόν, να είσαι πονηρός και να λουφάρεις;», «Ο Θεός θα δώσει αυτήν τη χάρη κι αυτήν την ευκαιρία σε κάποιον άλλο», συνειδητοποίησα πως ο λόγος που δεν μου ζητούσαν πια να επιβλέπω τα πράγματα από το μόνιτορ ήταν ότι έκανα προχειροδουλειές και ήμουν ανεύθυνη στο καθήκον μου. Δεν ήμουν πλέον άξια εμπιστοσύνης, οπότε η ευκαιρία να κάνω αυτό το μέρος του καθήκοντος δόθηκε σε άλλον. Βρισκόμουν ήδη στο χείλος ενός επικίνδυνου γκρεμού· αν δεν μετανοούσα, μπορεί να έχανα ακόμα και την ευκαιρία να καθοδηγώ τους ηθοποιούς στις σκηνές τους. Έτσι, μετά απ’ αυτό, άρχισα να παίρνω στα σοβαρά τις πρόβες με τους ηθοποιούς. Όποτε έβλεπα πως η ερμηνεία ενός ηθοποιού ήταν ελλιπής, το επισήμαινα αμέσως και τον καθοδηγούσα υπομονετικά. Έβρισκα επίσης μερικά βίντεο αναφοράς για να τα μελετήσω μαζί με τους ηθοποιούς. Τελικά, το γύρισμα εκείνης της ταινίας ολοκληρώθηκε ομαλά.

Νόμιζα πως είχα αλλάξει λίγο, αλλά δεν περίμενα ποτέ να ξανακυλήσω στις παλιές μου συνήθειες κατά τη διάρκεια του γυρίσματος της επόμενης ταινίας. Εκείνη την περίοδο, ήμουν ακόμα υπεύθυνη για την καθοδήγηση των ηθοποιών. Η πρωταγωνίστρια σ’ αυτήν την ταινία ήταν η αδελφή Ιζαμπέλ. Είχε μόλις αρχίσει να εκπαιδεύεται στην υποκριτική και υπήρχαν πολλές ελλείψεις στην ερμηνεία της, επομένως έπρεπε να δαπανήσω περισσότερη πνευματική ενέργεια και να πληρώσω μεγαλύτερο τίμημα από πριν. Όταν πρωτοξεκινήσαμε το γύρισμα, μπορούσα ακόμα να εργάζομαι ευσυνείδητα. Επισήμαινα αμέσως πού υστερούσαν οι ερμηνείες των ηθοποιών και μερικές φορές τους έδειχνα κι εγώ η ίδια πώς να το κάνουν. Αλλά καθώς περνούσε ο καιρός, άρχισε να μου φαίνεται πνευματικά κουραστικό να πρέπει να καθοδηγώ τους ηθοποιούς για κάθε σκηνή. Επιπλέον, ο αδελφός με τον οποίο συνεργαζόμουν, ο αδελφός Βίνσεντ, ήταν αρκετά δραστήριος στο καθήκον του και πολύ ευσυνείδητος στην καθοδήγηση των ηθοποιών, οπότε το δικό μου αίσθημα φορτίου σταδιακά μειώθηκε. Σταμάτησα να ανησυχώ και για άλλες εργασίες. Μερικές φορές, παρατήρησα πως η αδελφή Ιζαμπέλ δεν είχε καλή αντίληψη του χαρακτήρα της. Αρχικά σχεδίαζα να βρω λίγο χρόνο το βράδυ για να μιλήσω μαζί της, αλλά μετά σκεφτόμουν πόσο κουρασμένη ήμουν ήδη μετά από μια μεγάλη μέρα που περνούσαμε σκηνές. Αν την καθοδηγούσα το βράδυ, σίγουρα δεν θα είχα ενέργεια για το γύρισμα της επόμενης μέρας. Έτσι, σκέφτηκα απλώς: «Άσ’ το, δεν θα την καθοδηγήσω». Ως αποτέλεσμα, κατά τη διάρκεια του γυρίσματος την επόμενη μέρα, υπήρχαν προβλήματα με την ερμηνεία της αδελφής Ιζαμπέλ, πράγμα που καθυστέρησε την πρόοδό μας. Μετάνιωσα βαθιά που δεν εκπλήρωσα την ευθύνη μου, αλλά μετά, όποτε έπρεπε να πληρωθεί κάποιο τίμημα, εγώ συνέχιζα να υπολογίζω τη σάρκα μου και δεν μπορούσα να κάνω πράξη την αλήθεια. Σταδιακά, μου φαινόταν όλο και πιο δύσκολο να καθοδηγώ τους ηθοποιούς, σε σημείο που δεν μπορούσα καν να δω πια τα προβλήματα στις ερμηνείες τους. Λόγω ζητημάτων στην ερμηνεία, έπρεπε συχνά να κάνουμε επαναληπτικές λήψεις. Αυτό, σε συνδυασμό με διάφορους άλλους παράγοντες, οδήγησε στο να μην ολοκληρωθεί τελικά η ταινία, και στο τέλος, η κινηματογραφική ομάδα διαλύθηκε. Το βράδυ που διαλυθήκαμε, στριφογύριζα και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Τώρα που το σκέφτομαι, από τότε που μου ζητήθηκε να κάνω το καθήκον της σκηνοθεσίας, δεν είχα υποταχθεί ποτέ αληθινά. Πάντα δυσανασχετούσα με το καθήκον επειδή ήταν πολύ κουραστικό. Ρώτησα τον εαυτό μου ειλικρινά: «Μήπως πιστεύω στον Θεό μόνο για να ενδίδω στις σαρκικές ανέσεις; Δεν είναι αυτό επαναστατικό απέναντι στον Θεό;» Σε μια συνάθροιση, η επικεφαλής με κλάδεψε, λέγοντας: «Ο οίκος του Θεού σε καλλιέργησε για να γίνεις σκηνοθέτρια, αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα ήσουν τόσο ανεύθυνη. Είσαι πραγματικά ανάξια εμπιστοσύνης!» Εκείνη την περίοδο, η καρδιά μου ένιωθε πάντα άδεια. Τη στιγμή που σκεφτόμουν ότι δεν είχα πια ευκαιρία να επανορθώσω, δάκρυα πόνου κυλούσαν ακούσια στο πρόσωπό μου. Ένιωθα συχνά οδύνη για το ότι δεν είχα εκπληρώσει το καθήκον μου και για τις παραβάσεις που είχα διαπράξει. Ένιωθα τόσο χρέος απέναντι στον Θεό που ντρεπόμουν ακόμα και να προσευχηθώ σ’ Αυτόν, κι όλο ένιωθα ότι ο Θεός με σιχαινόταν και με αποστρεφόταν, ότι είχε κρύψει το πρόσωπό Του από εμένα και με αγνοούσε. Ήταν σαν να με είχε παραμερίσει ο Θεός, και το πνεύμα μου βρισκόταν στο σκοτάδι και τον πόνο. Αργότερα, κανονίστηκε να κηρύττω το ευαγγέλιο. Αν και έκανα ακόμα ένα καθήκον, αυτό το ζήτημα παρέμενε ένας άλυτος κόμπος στην καρδιά μου. Προσευχήθηκα και αναζήτησα πολλές φορές μετά απ’ αυτό: «Θεέ μου, πού ακριβώς απέτυχα; Σε παρακαλώ διαφώτισέ με και καθοδήγησέ με να γνωρίσω τον εαυτό μου».

Μια μέρα, όταν διάβασα τα λόγια του Θεού που εξέθεταν και χαρακτήριζαν τους τεμπέληδες, με κέντρισαν βαθιά στην καρδιά. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι που είναι τεμπέληδες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Για να το συνοψίσουμε με δυο λόγια, είναι άχρηστοι· είναι ανάπηροι δεύτερης κατηγορίας. Όσο καλό κι αν είναι το επίπεδο των ανθρώπων που είναι τεμπέληδες, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια βιτρίνα· παρόλο που έχουν καλό επίπεδο, αυτό είναι άχρηστο. Είναι πολύ τεμπέληδες· ξέρουν τι οφείλουν να κάνουν, αλλά δεν το κάνουν, και ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι κάτι αποτελεί πρόβλημα, δεν αναζητούν την αλήθεια για να το λύσουν. Παρόλο που ξέρουν τι κακουχίες πρέπει να υπομείνουν για να είναι αποτελεσματικό το έργο, δεν είναι πρόθυμοι να υπομείνουν αυτές τις κακουχίες που αξίζουν τον κόπο· επομένως, δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν καμία αλήθεια ούτε μπορούν να κάνουν αληθινό έργο. Δεν θέλουν να υπομείνουν τις κακουχίες που οφείλουν να υπομένουν οι άνθρωποι· ξέρουν μόνο να ενδίδουν στις ανέσεις, ν’ απολαμβάνουν στιγμές χαράς και διασκέδασης και μια ελεύθερη και χαλαρή ζωή. Δεν είναι, άραγε, άχρηστοι; Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να υπομένουν κακουχίες δεν αξίζουν να ζουν. Όσοι επιθυμούν διαρκώς να ζουν σαν παράσιτα είναι άνθρωποι χωρίς συνείδηση ή λογική· είναι κτήνη και δεν είναι κατάλληλοι ούτε για να κάνουν τη δουλειά ενός απλού δουλευτή. Επειδή δεν μπορούν να υπομείνουν κακουχίες, ακόμη κι όταν κάνουν τη δουλειά ενός απλού δουλευτή, δεν μπορούν να την κάνουν καλά, ενώ και να θέλουν ν’ αποκτήσουν την αλήθεια, έχουν ακόμη μικρότερη ελπίδα να το καταφέρουν. Ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να υποφέρει και δεν αγαπά την αλήθεια είναι άχρηστος· δεν έχει τα προσόντα ούτε για να κάνει τη δουλειά ενός απλού δουλευτή. Είναι ένα κτήνος, δεν έχει ίχνος ανθρώπινης φύσης. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει ν’ αποκλείονται· μόνο αυτό συνάδει με τις προθέσεις του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (8)]. Συλλογιζόμενη αυτά τα λόγια, ήρθαν στο μυαλό μου διαδοχικά σκηνές από την περίοδο που έκανα το καθήκον της σκηνοθεσίας. Ο οίκος του Θεού είχε κανονίσει να είμαι σκηνοθέτρια για να καθοδηγώ τους ηθοποιούς στην ερμηνεία τους. Είχα δει καθαρά ότι η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας είχε ελλείψεις, αλλά για να γλιτώσω την πολλή κούραση, δεν την καθοδήγησα, αποτυγχάνοντας να εκπληρώσω ακόμα και τη βασικότερη ευθύνη μου. Βλέποντας τον αδελφό Βίνσεντ να είναι τόσο δραστήριος, εκμεταλλεύτηκα την κατάσταση και ένιψα τας χείρας μου στο έργο μου. Στα χαρτιά, ήμουν κι εγώ σκηνοθέτρια, αλλά στην πραγματικότητα, ο αδελφός Βίνσεντ ήταν ο μόνος που σκηνοθετούσε. Αυτό οδήγησε στο να μη γίνουν σωστά πολλές πτυχές του έργου και, στο τέλος, η ταινία δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί και ολόκληρη η ομάδα διαλύθηκε. Το τίμημα που είχαν πληρώσει οι αδελφοί και οι αδελφές επί αρκετούς μήνες και όλα όσα είχε δαπανήσει ο οίκος του Θεού, πήγαν στράφι. Κατείχα τον τίτλο της σκηνοθέτριας αλλά δεν έκανα αληθινό έργο, και απέτυχα να επιτελέσω τη λειτουργία μου. Δεν ήμουν απλώς μια διακοσμητική φιγούρα, εντελώς άχρηστη; Ήμουν τεμπέλα και αδιάφορη, και πάντα επιπόλαιη στο καθήκον μου. Ο Θεός είχε εγείρει ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα για να μου το υπενθυμίσει πολλές φορές, αλλά εγώ δεν μετανόησα ποτέ αληθινά. Στο τέλος, έχασα το έργο του Αγίου Πνεύματος· δεν μπορούσα να εντοπίσω προβλήματα στο καθήκον μου και το πνεύμα μου ένιωθε τεράστιο σκοτάδι και πόνο. Ζούσα πάντα σύμφωνα με σατανικές ιδέες όπως: «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «Άδραξε τη μέρα για ευχαρίστηση, γιατί η ζωή είναι μικρή». Πίστευα πως στις λίγες δεκαετίες της ζωής του ανθρώπου, δεν πρέπει κανείς να εξουθενώνεται τόσο πολύ· αρκεί απλώς να ζει ελεύθερα και άνετα κάθε μέρα. Υπό τον έλεγχο αυτού του είδους σκέψης, έγινα τεμπέλα και σταμάτησα να επιδιώκω την πρόοδο. Θυμάμαι στο σχολείο, ενώ οι άλλοι μελετούσαν σκληρά για να βγουν πρώτοι, εγώ έβρισκα το διάβασμα πολύ κουραστικό και παράτησα το σχολείο νωρίς. Όταν παντρεύτηκα, δεν ζήλευα τους άλλους που αγόραζαν αυτοκίνητα και σπίτια, επειδή δεν ήθελα να γίνω σκλάβα ενός στεγαστικού δανείου ή ενός δανείου αυτοκινήτου και να πιέσω τον εαυτό μου τόσο πολύ. Αφότου πίστεψα στον Θεό και άρχισα να κάνω το καθήκον μου στον οίκο του Θεού, δεν ήθελα να αναλαμβάνω σημαντικό έργο. Ήμουν ικανοποιημένη απλώς με το να κάνω ένα καθήκον, θεωρώντας πως θα αρκούσε απλώς να τα βγάζω πέρα όπως-όπως και να καταφέρω να μη χαθώ όταν θα τελείωνε το έργο του Θεού. Η εκκλησία με καλλιέργησε για να γίνω σκηνοθέτρια, ελπίζοντας πως θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τις δεξιότητές μου για να εκπληρώσω το καθήκον μου, αλλά έβρισκα το καθήκον πολύ κουραστικό και αντιστεκόμουν σ’ αυτό από τα βάθη της καρδιάς μου. Παρόλο που το αποδέχτηκα, έκανα πάντα προχειροδουλειές και ήμουν επιπόλαιη. Σκέφτηκα έναν στίχο από τη Βίβλο: «Διότι εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών» (Προς Εβραίους 10:26). Ήξερα πολύ καλά ότι το να είμαι επιπόλαιη και να κάνω προχειροδουλειές στο καθήκον μου δεν ήταν σύμφωνο με τις προθέσεις του Θεού, κι όμως συνέχιζα να το κάνω για χάρη της άνεσης της σάρκας, καθυστερώντας το έργο της ταινίας. Δεν ήταν αυτό αντίσταση στον Θεό; Ζώντας σύμφωνα με σατανικές απόψεις, ενέδιδα στις ανέσεις και ήμουν ανεύθυνη στο καθήκον μου, αφήνοντας πίσω μου τη μία παράβαση μετά την άλλη. Ο Θεός λέει: «Οι παραβάσεις θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στην κόλαση» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού»). Ζώντας σύμφωνα με τα δηλητήρια του Σατανά, βάδιζα στο μονοπάτι της απώλειας και της καταστροφής. Ως σκηνοθέτρια, θα έπρεπε να δίνω το παράδειγμα στην ομάδα, αλλά δεν βάδιζα στο σωστό μονοπάτι. Σκεφτόμουν μόνο τη δική μου σαρκική άνεση και το πώς να αποφύγω τη σκληρή δουλειά, και ήμουν επιπόλαιη και έκανα προχειροδουλειές στο καθήκον μου. Ως αποτέλεσμα, οι αδελφοί και οι αδελφές ξόδεψαν μήνες από τον χρόνο τους χωρίς κανένα αποτέλεσμα, και ολόκληρη η ομάδα έφτασε στο σημείο να διαλυθεί. Δεν μπορούσα να επωμιστώ την ευθύνη που οφείλει να εκπληρώνει ένας άνθρωπος. Ήμουν απλώς μια άχρηστη και μου άξιζε να αποκλειστώ! Συνειδητοποίησα, επίσης, πως το ότι με έβαλε στην άκρη ο Θεός ήταν η σιωπηλή Του κρίση πάνω μου. Αυτή ήταν η δίκαιη διάθεση του Θεού που ερχόταν πάνω μου, και ήταν η αγάπη και η σωτηρία του Θεού για μένα. Διαφορετικά, δεν θα είχα κάνει αυτοκριτική για τις εσφαλμένες οπτικές πίσω από την επιδίωξή μου. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Προς χάριν της ανθρωπότητας, ταξιδεύει σπεύδοντας παντού· σιωπηλά, χαρίζει κάθε κομμάτι της ζωής Του· αφιερώνει κάθε λεπτό και κάθε δευτερόλεπτο της ζωής Του…» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Β΄). Καθώς συλλογιζόμουν προσεκτικά αυτήν την πρόταση, «Προς χάριν της ανθρωπότητας, ταξιδεύει σπεύδοντας παντού», η καρδιά μου ταυτόχρονα συγκινήθηκε και γέμισε αυτομεμψία. Ο Θεός, για να σώσει την ανθρωπότητα, ήρθε από τον ουρανό στη γη δύο φορές ενσαρκωμένος, υπομένοντας τεράστια ταπείνωση. Την πρώτη φορά, σταυρώθηκε και έδωσε τη ζωή Του για να λυτρώσει την ανθρωπότητα. Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός έγινε σάρκα ξανά, εκφράζοντας πάρα πολλές αλήθειες για να μας ποτίσει και να μας προμηθεύσει. Όλα όσα κάνει ο Θεός γίνονται για χάρη της σωτηρίας των ανθρώπων και είναι όλα αγάπη γι’ αυτούς. Αλλά τι έδωσα εγώ στον Θεό ως αντάλλαγμα; Τίποτα άλλο παρά επαναστατικότητα και αντίσταση. Ο οίκος του Θεού μού έδινε ακόμα την ευκαιρία να κάνω ένα καθήκον. Αυτό ήταν το έλεος του Θεού και μια ευκαιρία για να μετανοήσω. Αν δεν άλλαζε η παλιά μου διάθεση, τότε, όταν θα τελείωνε το έργο του Θεού, θα ήμουν σίγουρα αντικείμενο καταστροφής.

Εκείνη την περίοδο, τραγουδούσα επανειλημμένα το «Η υποταγή του Νώε στον Θεό απέσπασε την έγκρισή Του»:

1  Απ’ όλους τους ανθρώπους, ο Νώε ήταν η προσωπικότητα που είχε φόβο Θεού, που υποτασσόταν στον Θεό και ολοκλήρωσε την ανάθεση από τον Θεό, και η οποία είναι πιο αξιομίμητη απ’ όλες τις άλλες· τον ενέκρινε ο Θεός και θα έπρεπε ν’ αποτελεί πρότυπο για όσους ακολουθούν τον Θεό σήμερα. Και ποιο ήταν το πολυτιμότερο χαρακτηριστικό του; Είχε μία μόνο στάση απέναντι στα λόγια του Θεού: ν’ ακούει και να δέχεται, να δέχεται και να υποτάσσεται, και να υποτάσσεται μέχρι θανάτου. Αυτή η στάση ήταν το πολυτιμότερο απ’ όλα, αυτό που του χάρισε την έγκριση του Θεού. Όσον αφορά τα λόγια του Θεού, ο Νώε δεν τα αντιμετώπισε με προχειρότητα, δεν έκανε μόνο τα τυπικά, δεν τα εξέτασε εξονυχιστικά, δεν τα ανέλυσε, δεν αντιστάθηκε σ’ αυτά ούτε τα απέρριψε μέσα στο κεφάλι του, για να τα εξοβελίσει μετά στο πίσω μέρος του μυαλού του· αντίθετα, τα άκουσε πολύ σοβαρά, τα αποδέχθηκε λίγο λίγο μέσα του κι έπειτα αναλογίστηκε πώς μπορούσε να τα κάνει πράξη, να τα εφαρμόσει, να τα υλοποιήσει όπως προβλεπόταν αρχικά, χωρίς καθόλου αποκλίσεις.

2  Καθώς αναλογιζόταν, λοιπόν, τα λόγια του Θεού, έλεγε σιωπηλά μέσα του: «Αυτά είναι τα λόγια του Θεού, είναι οι οδηγίες του Θεού, η ανάθεση από τον Θεό, προορισμός μου είναι το καθήκον, πρέπει να υποταχθώ, δεν γίνεται να παραλείψω καμία λεπτομέρεια, δεν γίνεται να εναντιωθώ σε καμία απ’ τις επιθυμίες του Θεού ούτε να παραβλέψω έστω και μία λεπτομέρεια απ’ όσα είπε· διαφορετικά, δεν θα άξιζα να λέγομαι άνθρωπος, θα ήμουν ανάξιος της ανάθεσης από τον Θεό και ανάξιος της εξύψωσής Του. Σε αυτήν τη ζωή, αν δεν καταφέρω να ολοκληρώσω όλα όσα μου είπε και μου εμπιστεύτηκε ο Θεός, τότε θα μείνω με τις τύψεις. Επιπλέον, θα είμαι ανάξιος της ανάθεσης από τον Θεό, δεν θα αξίζω να με εξυψώσεικαι δεν θα έχω τα μούτρα να επιστρέψω ενώπιον του Δημιουργού».

3  Όλα όσα σκέφτηκε και αναλογίστηκε μέσα του ο Νώε, κάθε οπτική του και κάθε στάση του, το καθένα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο ότι μπόρεσε, τελικά, να κάνει πράξη τα λόγια του Θεού, να κάνει τα λόγια του Θεού πραγματικότητα, να εφαρμόσει τα λόγια του Θεού με επιτυχία και να φροντίσει ώστε να εκπληρωθούν και να πραγματοποιηθούν μέσα από τη σκληρή δουλειά του και να γίνουν πραγματικότητα μέσα από εκείνον, κι έτσι ώστε η ανάθεση από τον Θεό να μην αποβεί μάταιη. Ο Νώε ήταν άξιος της ανάθεσης από τον Θεό, ήταν ένας άνθρωπος που ο Θεός τον εμπιστεύτηκε και του έδειξε την εύνοιά Του. Ο Θεός παρατηρεί κάθε λέξη και πράξη των ανθρώπων, παρατηρεί τις σκέψεις και τις ιδέες τους. Στα μάτια του Θεού, το ότι ο Νώε σκεφτόταν μ’ αυτόν τον τρόπο σήμαινε πως ο Θεός δεν είχε κάνει λάθος επιλογή· ο Νώε μπορούσε να επωμιστεί την ανάθεση από τον Θεό και την εμπιστοσύνη του Θεού, αλλά και να φέρει σε πέρας την ανάθεση από τον Θεό: Αυτός ήταν η μόνη επιλογή μέσα σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.

«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Παρέκβαση τρίτη: Πώς ο Νώε και ο Αβραάμ υπάκουσαν στα λόγια του Θεού και υποτάχθηκαν σ’ Αυτόν (Μέρος δεύτερο)

Ο Νώε ήταν άνθρωπος με συνείδηση και ανθρώπινη φύση. Προσέγγισε την ανάθεση από τον Θεό με όλη του την καρδιά και το μυαλό, αναλαμβάνοντας την κατασκευή της κιβωτού ως ευθύνη και αποστολή ζωής. Όταν ο Νώε κατασκεύαζε την κιβωτό, δεν υπήρχε κανείς να τον επιβλέπει ή να τον παρακινεί, και συνάντησε πολλές δυσκολίες. Αλλά όποτε σκεφτόταν πως αυτή ήταν η ανάθεση και η εξύψωση από τον Θεό, ένιωθε κίνητρο. Ο Νώε αντιμετώπιζε τον Θεό ως τον Δημιουργό· υποτασσόταν στον Θεό και είχε ειλικρινή καρδιά για τον Θεό. Τότε συλλογίστηκα αυτά που λέει ο Θεός: «[…] να εφαρμόσει τα λόγια του Θεού με επιτυχία και να φροντίσει ώστε να εκπληρωθούν και να πραγματοποιηθούν μέσα από τη σκληρή δουλειά του και να γίνουν πραγματικότητα μέσα από εκείνον, κι έτσι ώστε η ανάθεση από τον Θεό να μην αποβεί μάταιη». Ο Θεός μιλούσε για το πραγματικό βίωμα του Νώε. Ο Νώε δεν ήξερε τις τεχνικές για την κατασκευή μιας κιβωτού και η τεχνολογία τότε δεν ήταν τόσο προηγμένη όσο είναι σήμερα. Επιπλέον, έπρεπε να βρει όλα τα υλικά μόνος του, χτίζοντας την κιβωτό κομμάτι-κομμάτι με τον δικό του κόπο. Ο Νώε έπρεπε επίσης να συγκεντρώσει κάθε είδους ζωντανά πλάσματα, να ετοιμάσει κάθε λογής τροφή για τα διάφορα ζώα, και να τα φροντίζει και να τα εκτρέφει προσεκτικά. Αυτό δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Αν ο Νώε το έβρισκε πολύ επίπονο και κουραστικό και ήταν επιπόλαιος, η κιβωτός δεν θα είχε φτιαχτεί ποτέ και όλα τα ζωντανά πλάσματα θα είχαν αντιμετωπίσει την εξαφάνιση. Αλλά μπροστά σε τόσες δυσκολίες, ο Νώε δεν έκανε πίσω στο ελάχιστο. Αντιθέτως, ακολούθησε αυστηρά τις απαιτήσεις του Θεού χωρίς κανέναν συμβιβασμό και επέμεινε για 120 χρόνια για να ολοκληρώσει την ανάθεση από τον Θεό. Είδα πως η καρδιά του Νώε ήταν ειλικρινής· υπολόγιζε τις προθέσεις του Θεού, και έδειχνε αφοσίωση και υποταγή στον Θεό. Σκεπτόμενη αυτό, συγκινήθηκα βαθιά και θαύμασα πραγματικά τον Νώε. Κοιτάζοντας, σε αντίθεση, τον εαυτό μου, ακόμη και αφού είχα ακούσει τόσα λόγια του Θεού, δεν έδειχνα την παραμικρή υποταγή ή αφοσίωση σ’ Αυτόν. Το καθήκον που εκτελούσα ήταν πολύ πιο απλό από την κατασκευή της κιβωτού από τον Νώε, κι όμως δεν ήμουν πρόθυμη να αφιερώσω λίγη παραπάνω σκέψη και ήμουν επίσης επιπόλαιη. Είδα πως μου έλειπε τόσο πολύ η ανθρώπινη φύση, πως ήμουν ανάξια να αποκαλούμαι άνθρωπος. Ο Νώε αγωνιούσε να εκτελέσει αυτό που ήταν επείγον για τον Θεό και σκεφτόταν αυτό που σκεφτόταν ο Θεός, διασφαλίζοντας πως οι προθέσεις του Θεού δεν θα πήγαιναν χαμένες σ’ αυτόν. Όσο κουρασμένη ή εξουθενωμένη κι αν ήταν η σάρκα του, η στάση του απέναντι στην ανάθεση από τον Θεό ήταν να ακούει, να αποδέχεται και να υποτάσσεται. Όσο ζούσε, συνέχιζε να χτίζει την κιβωτό, παραμένοντας υποταγμένος μέχρι θανάτου. Αυτή η πολύτιμη στάση του Νώε έφερε παρηγοριά στην καρδιά του Θεού. Μόνο άνθρωποι σαν τον Νώε είναι αυτοί που διαθέτουν αληθινά ανθρώπινη φύση. Σκέφτηκα πως ο οίκος του Θεού μάς βάζει να κηρύττουμε το ευαγγέλιο και να δίνουμε μαρτυρία για τον Θεό φτιάχνοντας ταινίες. Αν και η μορφή είναι διαφορετική από την κατασκευή της κιβωτού, η πρόθεση του Θεού να σώσει την ανθρωπότητα είναι η ίδια. Μια καλοφτιαγμένη ταινία μπορεί όχι μόνο να απαλλάξει τους ανθρώπους από τις αντιλήψεις τους, αλλά και να καθοδηγήσει όσους λαχταρούν την επιστροφή του Κυρίου να αναζητήσουν και να ερευνήσουν την αληθινή οδό. Είναι πολύ σημαντικό να φτιάχνουμε καλές ταινίες, καθώς σχετίζεται με την πρόθεση του Θεού να σώσει τους ανθρώπους. Δεν γινόταν να τεμπελιάζω και να θεωρώ πια μεγάλο κόπο το να αφιερώνω σκέψη σ’ αυτό. Έπρεπε να μιμηθώ τον Νώε, να μάθω να υπολογίζω τις προθέσεις του Θεού και να εκπληρώσω το καθήκον μου.

Τον Μάιο του 2024, η εκκλησία κανόνισε να κάνω καθήκον μερικής απασχόλησης ελέγχοντας βίντεο βιωματικών μαρτυριών. Συνειδητοποίησα πως αυτό ήταν μια ευκαιρία που μου έδινε ο Θεός για να μετανοήσω και την εκτίμησα βαθιά, ελέγχοντας κάθε βίντεο προσεκτικά. Όταν το καθήκον μου συγκρουόταν με το καθημερινό μου πρόγραμμα, επαναστατούσα ενάντια στη σάρκα μου και έδινα προτεραιότητα στο καθήκον μου. Καθώς ασκούμουν μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν ένιωθα πια κουρασμένη. Τον Οκτώβριο, η επικεφαλής κανόνισε να πάω ξανά στην ομάδα παραγωγής ταινιών για να καθοδηγήσω τους ηθοποιούς. Ακούγοντας αυτά τα νέα, χάρηκα πολύ. Προκειμένου να μην καθυστερώ τις πρόβες, ξυπνούσα νωρίς και κοιμόμουν αργά ή χρησιμοποιούσα το μεσημεριανό μου διάλειμμα για να μελετάω βίντεο. Όταν έκανα πρόβα με τους ηθοποιούς, έβαζα τα δυνατά μου για να τους καθοδηγώ και έκανα πολλή εξάσκηση μαζί τους. Κάνοντάς το αυτό, ένιωσα στην καρδιά μου πραγματική γαλήνη και σταθερότητα.

Μια φορά, μιλούσα με μια αδελφή για την εμπειρία αποτυχίας μου στο παρελθόν, και εκείνη με καθοδήγησε να κάνω αυτοκριτική και να κατανοήσω την οπτική πίσω από την επιδίωξή μου. Σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να επιζητούν να βιώσουν μια ζωή με νόημα, και δεν θα πρέπει να είναι ικανοποιημένοι με τις τρέχουσες συνθήκες τους. Πρέπει να καταφέρουν να βιώσουν την εικόνα του Πέτρου, και πρέπει να διαθέτουν τη γνώση και τις εμπειρίες του Πέτρου. Πρέπει να επιδιώκουν πράγματα που είναι ανώτερα και πιο βαθυστόχαστα. Πρέπει να επιδιώκουν μια βαθύτερη, πιο αγνή αγάπη για τον Θεό, και μια ζωή που έχει αξία και νόημα. Μόνο αυτό είναι ζωή· μόνο τότε θα είναι ίδιοι με τον Πέτρο. Πρέπει να εστιάζεις στο να εισέρχεσαι ενεργά στη θετική πλευρά, και δεν πρέπει να είσαι παθητικός και να επιτρέπεις στον εαυτό σου πισωγυρίσματα επειδή αρκείσαι στην προσωρινή άνεση, ενώ ταυτόχρονα αγνοείς πιο βαθυστόχαστες, πιο λεπτομερείς και πιο πρακτικές αλήθειες. Πρέπει να διαθέτεις έμπρακτη αγάπη και πρέπει να βρεις κάθε δυνατό τρόπο για να απελευθερωθείς από αυτήν την παρακμιακή, ξέγνοιαστη ζωή που δεν διαφέρει από τη ζωή ενός ζώου. Πρέπει να βιώσεις μια ζωή με νόημα, μια ζωή με αξία και δεν πρέπει να ξεγελάς τον εαυτό σου ή να μεταχειρίζεσαι τη ζωή σου σαν ένα παιχνίδι με το οποίο παίζεις. Για όλους όσοι έχουν αποφασιστικότητα και αγαπούν τον Θεό, δεν υπάρχουν άπιαστες αλήθειες ούτε μια δικαιοσύνη για την οποία δεν μπορούν να παραμείνουν σταθεροί. Πώς πρέπει να ζήσεις τη ζωή σου; Πώς πρέπει να αγαπάς τον Θεό και να χρησιμοποιήσεις αυτήν την αγάπη για να ικανοποιήσεις τις προθέσεις Του; Δεν υπάρχει πιο σημαντικό θέμα από αυτό στη ζωή σου. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να έχεις τέτοια αποφασιστικότητα και επιμονή, και δεν θα πρέπει να είσαι αδύναμος άνθρωπος χωρίς σθένος. Πρέπει να μάθεις πώς να βιώνεις μια ουσιαστική ζωή και να βιώνεις ουσιαστικές αλήθειες και να μην συμπεριφέρεσαι στον εαυτό σου επιπόλαια με αυτόν τον τρόπο. Χωρίς να το συνειδητοποιήσεις, η ζωή σου θα σε προσπεράσει· μετά από αυτό, θα έχεις, άραγε, τέτοιου είδους ευκαιρία να αγαπήσεις τον Θεό; Μπορεί ο άνθρωπος να αγαπάει τον Θεό αφότου πεθάνει; Πρέπει να έχεις την ίδια αποφασιστικότητα και την ίδια συνείδηση με τον Πέτρο. Πρέπει να ζεις μια ζωή με νόημα και να μην παίζεις παιχνίδια με τον εαυτό σου. Ως άνθρωπος και ως άτομο που ακολουθεί τον Θεό, πρέπει να εξετάσεις και να προσεγγίζεις τη ζωή σου προσεκτικά: να σκέφτεσαι πώς πρέπει να προσφέρεις τον εαυτό σου στον Θεό, πώς πρέπει να έχεις μια πιο ουσιαστική πίστη στον Θεό και πώς, εφόσον αγαπάς τον Θεό, θα πρέπει να Τον αγαπάς με έναν τρόπο που είναι πιο καθαρός, πιο όμορφος και πιο καλός» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Είχα διαβάσει αυτό το χωρίο παλιότερα, αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ αν η άποψή μου για τη ζωή και οι αξίες μου ήταν σωστές. Αφού το διάβασα, κατάλαβα πως πρέπει κανείς να επιδιώκει να ζει μια ζωή πολύτιμη και γεμάτη νόημα. Ο Πέτρος, από τότε που άρχισε να ακολουθεί τον Κύριο Ιησού, ταξίδευε παντού κηρύττοντας την οδό του Κυρίου. Δεν επιδίωκε μια άνετη ζωή, αλλά επιδίωκε μόνο να αγαπά και να ικανοποιεί τον Θεό, και να εκπληρώνει το καθήκον ενός δημιουργήματος. Στο τέλος, σταυρώθηκε ανάποδα για τον Θεό, επιτυγχάνοντας την υπέρτατη αγάπη για τον Θεό και την υποταγή μέχρι θανάτου. Κέρδισε την έγκριση του Θεού, και η ζωή του ήταν πολύτιμη και γεμάτη νόημα. Αλλά αυτό που επιδίωκα εγώ ήταν μια ζωή μες στις ανέσεις. Ήθελα πάντα να έχω λιγότερες έγνοιες. Δεν έχει νόημα να ζει κανείς έτσι· είναι απλώς χάσιμο χρόνου. Σκέφτηκα πως κάνοντας το καθήκον της σκηνοθεσίας έπρεπε να ξεκουράζομαι λίγο λιγότερο και να αφιερώνω λίγο περισσότερη σκέψη απ’ ό,τι οι άλλοι, και ήταν λίγο πιο κουραστικό για τη σάρκα μου. Ωστόσο, σήμαινε πως μπορούσα να συνεισφέρω το κατά δύναμη στο ευαγγελικό έργο —τι πολύτιμο πράγμα που ήταν αυτό! Αν το είχα κάνει καλά, η καρδιά μου θα ήταν γαλήνια και ήσυχη όποτε το σκεφτόμουν. Αλλά τώρα, κάθε φορά που θυμάμαι εκείνη την εμπειρία αποτυχίας, η καρδιά μου γεμίζει τύψεις και πόνο. Πόσο θα ήθελα να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω για να αναπληρώσω το χρέος μου! Εκείνο το περιστατικό έχει γίνει μια μεγάλη παράβαση και πηγή μεταμέλειας στη ζωή μου. Έπρεπε να επιδιώξω την απαλλαγή από τη διεφθαρμένη διάθεσή μου και την εκπλήρωση του καθήκοντός μου. Αυτός είναι ο σωστός στόχος για να επιδιώξει κανείς. Σκέφτηκα τα λόγια του Θεού: «Οι χοίροι δεν επιδιώκουν τη ζωή του ανθρώπου, δεν επιδιώκουν να εξαγνίζονται και δεν καταλαβαίνουν τι είναι η ζωή. Κάθε μέρα, μετά το φαγητό τους, απλώς κοιμούνται. Σου παραχώρησα την αληθινή οδό, όμως δεν την έχεις κερδίσει, παραμένεις με άδεια χέρια. Είσαι πρόθυμος να συνεχίσεις με αυτή τη ζωή, τη ζωή ενός χοίρου;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Αν ένας άνθρωπος ζει μόνο για να ενδίδει στις σαρκικές ανέσεις και δεν έχει στόχο να επιδιώξει, τότε δεν διαφέρει από ένα κτήνος. Δεν γινόταν να συνεχίσω να ξεπέφτω έτσι. Έπρεπε να εστιάσω το μυαλό και την ενέργειά μου στην επιδίωξη της αλήθειας και την εκπλήρωση του καθήκοντός μου. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ζήσει κανείς σαν αληθινός άνθρωπος!

Μετά απ’ αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό να με συμμορφώσει και να με πειθαρχήσει αν ήμουν ποτέ ξανά επιπόλαιη στο καθήκον μου. Εξέταζα, επίσης, συχνά τη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου. Όποτε έμπαινα στον πειρασμό να είμαι επιπόλαιη, προσευχόμουν γρήγορα και επαναστατούσα ενάντια στη σάρκα μου. Ένα απόγευμα, έκανα πρόβα τα λόγια με μια ηθοποιό. Αφού τη διόρθωσα αρκετές φορές, εκείνη συνέχιζε να μη βελτιώνεται. Άρχισα να νιώθω πως ήταν πολύς κόπος και δεν ήθελα να τη διδάξω άλλο. Ακριβώς τότε, σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που είχα διαβάσει δυο μέρες νωρίτερα: «Όταν νιώθεις την επιθυμία να κάνεις τα πράγματα επιπόλαια, να φερθείς πονηρά και να λουφάξεις, και προσπαθείς ν’ αποφύγεις την εξονυχιστική εξέταση του Θεού ενώ κάνεις το καθήκον σου, θα πρέπει να βιαστείς να προσέλθεις ενώπιον του Θεού για να προσευχηθείς και να στοχαστείς αν είναι σωστό να το κάνεις αυτό. Έπειτα, κάνε μερικές σκέψεις: “Με ποιον σκοπό πιστεύω στον Θεό; Η επιπολαιότητά μου μπορεί να κοροϊδέψει τους ανθρώπους, αλλά θα κοροϊδέψει τον Θεό; Επιπλέον, η πίστη μου στον Θεό και η εκτέλεση του καθήκοντός μου δεν γίνονται για να μπορώ να φερθώ πονηρά και να λουφάξω, αλλά για να μπορέσω να φτάσω στη σωτηρία. Το ότι ενεργώ μ’ αυτόν τον τρόπο δείχνει ότι δεν έχω κανονική ανθρώπινη φύση και δεν είναι κάτι που ευαρεστεί τον Θεό. Δεν γίνεται. Θα ήταν αλλιώς αν φερόμουν πονηρά, λούφαζα και ακολουθούσα το δικό μου θέλημα στον κόσμο, αλλά τώρα βρίσκομαι στον οίκο του Θεού, βρίσκομαι υπό την κυριαρχία του Θεού, υπό την εξονυχιστική εξέταση των ματιών του Θεού, και είμαι ανθρώπινο ον, οπότε πρέπει να ενεργώ σύμφωνα με τη συνείδησή μου και με τα λόγια του Θεού· δεν μπορώ να ακολουθώ το δικό μου θέλημα, να είμαι επιπόλαιος ή να φέρομαι πονηρά και να λουφάζω. Πώς πρέπει, λοιπόν, να ενεργώ για να μη φέρομαι πονηρά και να μη λουφάζω, να μην είμαι επιπόλαιος; Πρέπει να καταβάλλω κάποια προσπάθεια. Μόλις τώρα ένιωσα ότι ήταν πολύς κόπος να ενεργήσω μ’ αυτόν τον τρόπο, οπότε ήθελα ν’ αποφύγω την ταλαιπωρία, αλλά τώρα καταλαβαίνω: Μπορεί να είναι περισσότερος κόπος να το κάνω έτσι, αλλά φέρνει αποτελέσματα, οπότε έτσι πρέπει να το κάνω”. Όταν το κάνεις και ακόμα δεν είσαι πρόθυμος να υπομείνεις ταλαιπωρίες, σε τέτοιες στιγμές πρέπει να προσεύχεσαι στον Θεό: “Θεέ μου! Είμαι ένας τεμπέλης και πονηρός άνθρωπος. Σε παρακαλώ, πειθάρχησέ με και επίπληξέ με, ώστε ν’ αποκτήσω την επίγνωση της συνείδησης και να έχω αίσθημα ντροπής. Δεν θέλω να είμαι επιπόλαιος. Σε παρακαλώ, καθοδήγησε και διαφώτισέ με, ώστε να δω την επαναστατικότητά μου και την ασχήμια μου”. Όταν προσεύχεσαι έτσι, και στοχάζεσαι και προσπαθείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου έτσι, αυτό θα γεννήσει ένα αίσθημα μεταμέλειας· θα μπορέσεις να μισήσεις την ασχήμια σου, και η λανθασμένη κατάστασή σου θ’ αρχίσει ν’ αλλάζει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Προσευχήθηκα να επαναστατήσω ενάντια στις εσφαλμένες σκέψεις και ιδέες μου. Στη συνέχεια, ανάλυσα κάθε ατάκα με την ηθοποιό και εντόπισα πού ήταν τα προβλήματά της. Μετά απ’ αυτό, είπε τα λόγια της πολύ καλύτερα, και το γύρισμα της επόμενης μέρας κύλησε πολύ ομαλά. Καθώς ασκήθηκα μ’ αυτόν τον τρόπο, η καρδιά μου ένιωθε πολύ γαλήνια και ήσυχη. Αργότερα, ο σκηνοθέτης μού ζήτησε να πάω με την ηθοποιό για να ηχογραφήσουμε την αφήγηση. Το πήρα κι αυτό στα σοβαρά. Δεν ένιωθα κουρασμένη ακόμη κι όταν ηχογραφούσαμε μέχρι τα ξημερώματα. Αργότερα, όταν η ταινία ολοκληρώθηκε και είδα το μονταρισμένο βίντεο, συγκινήθηκα βαθιά. Αν και είχα μόνο μια μικρή συμμετοχή σ’ αυτήν την ταινία, ένιωσα ότι η εκτέλεση αυτού του καθήκοντος ήταν πολύτιμη και γεμάτη νόημα! Ευχαριστώ τον Θεό!