Από της Σιαομέι, Κίνα

Τον Μάρτιο του 2021, ήμουν υπεύθυνη για το έργο βίντεο. Στην αρχή, ένιωθα ότι είχα πολλές ελλείψεις. Αν υπήρχε κάτι που δεν καταλάβαινα, ρωτούσα συχνά τους επικεφαλής ή άλλους αδελφούς και αδελφές. Μια φορά, είδα τυχαία μια επιστολή που είχαν γράψει οι επικεφαλής σε κάποιον άλλον. Έλεγε ότι παρόλο που δεν είχα πολύ καιρό σ’ αυτό το καθήκον, είχα κάποιο επίπεδο και ότι η πρόοδός μου στην παραγωγή βίντεο ήταν σχετικά γρήγορη. Ήμουν κατάλληλη υποψήφια για καλλιέργεια. Η επιστολή ανέφερε, επίσης, και κάποια προβλήματα άλλων αδελφών. Μόνο εμένα παίνευαν. Η ψυχική μου κατάσταση υπέστη κάποιες αλλαγές. Ένιωσα ότι ήμουν καλύτερη από τους άλλους αδελφούς και αδελφές, και, επίσης, ήμουν επιβλέπουσα. Στο μέλλον, λοιπόν, αν μου έθεταν ερωτήσεις σχετικά με τις τεχνικές βίντεο, θα έπρεπε να μπορώ να τις απαντήσω. Μια φορά, συζητούσαμε για το έργο. Μια αδελφή έκανε μια ερώτηση, αλλά δεν μπορούσα να την απαντήσω. Σκέφτηκα: «Μήπως, αν πω πως δεν ξέρω να το κάνω αυτό και πως δεν καταλαβαίνω, θα με περιφρονήσουν; Θα πιστέψουν ότι δεν είμαι τίποτα το ιδιαίτερο και ότι δεν είμαι καλύτερη από αυτούς;» Ρώτησα, λοιπόν, τους άλλους αδελφούς και αδελφές αν είχαν καμία ιδέα. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου έλεγαν τη δική τους γνώμη, εγώ έψαχνα εσπευσμένα να βρω υλικό. Όταν ολοκλήρωσαν, εγώ συμπλήρωσα κάποιες λύσεις που δεν είχαν αναφέρει. Μόλις ολοκλήρωσα κι εγώ, μερικές αδελφές είπαν: «Αν δεν το είχαμε συζητήσει μαζί σου, όντως δεν θα είχαμε καταλάβει αυτήν την πτυχή. Μόλις το συζήτησες μαζί μας, το ξεκαθαρίσαμε πολύ περισσότερο». Αργότερα, όποτε είχε κανείς κάποιο πρόβλημα ή δυσκολία, ήθελε να το συζητήσει μαζί μου. Ήμουν πολύ χαρούμενη. Σκεφτόμουν: «Όλοι με θαυμάζουν τώρα. Σίγουρα πιστεύουν ότι είμαι καλή ως επιβλέπουσα. Πρέπει να τα πάω καλά. Δεν γίνεται να τα θαλασσώσω».

Μια φορά, ένας επικεφαλής μού έστειλε ένα βίντεο. Το είχε παράξει η αδελφή Σιάο Ραν, και παρουσίαζε μερικά προβλήματα. Οι επικεφαλής ανησυχούσαν ότι η Σιάο Ραν δεν είχε τις κατάλληλες τεχνικές δεξιότητες για να μοντάρει το βίντεο, οπότε μου ζήτησαν να το κάνω μαζί της. Όταν είδα τα προβλήματα του βίντεο, είχα κάποιες ιδέες για το μοντάζ. Ωστόσο, δεν καταλάβαινα και τόσο καλά κάποιες από τις τεχνικές, και πραγματικά δεν ήξερα πώς να το κάνω σωστά το μοντάζ. Σκέφτηκα: «Αν δεν το μοντάρω σωστά, τι γνώμη θα έχουν οι επικεφαλής για μένα; Παλιότερα, είχαν πολύ καλή εντύπωση για μένα. Αν δεν μπορέσω να κάνω καλό μοντάζ σ’ αυτό το βίντεο, άραγε θα νομίζουν ότι δεν έχω δεξιότητες και ότι δεν είμαι τόσο καλή όσο νόμιζαν ότι είμαι; Δεν γίνεται. Δεν πρέπει να αφήσω στους επικεφαλής αυτήν την εντύπωση». Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα: «Στο κάτω κάτω, αυτό το βίντεο είναι παραγωγή της Σιάο Ραν. Γιατί να μη βάλουμε τη Σιάο Ραν να το μοντάρει μόνη της; Αν δεν γίνει καλό μοντάζ, είναι δικό της πρόβλημα. Αν ρωτήσουν αργότερα γι’ αυτό οι επικεφαλής, θα πω απλώς ότι είχα να κάνω άλλο σημαντικό έργο». Ωστόσο, η Σιάο Ραν δεν ήξερε πώς να μοντάρει το βίντεο και ζήτησε τη γνώμη μου. Σκέφτηκα: «Τι θα σκεφτεί άραγε η Σιάο Ραν για μένα αν πω ότι δεν έχω καταταλάβει τις τεχνικές που εφαρμόζονται σ’ αυτό το βίντεο; Μήπως θα σκεφτεί ότι ούτε αυτό δεν μπορώ να κάνω, παρόλο που είμαι επιβλέπουσα;» Για να μην καταλάβει η αδελφή μου τι είχα στο μυαλό μου, απλώς της ανέφερα τις σκέψεις μου για το πώς θα το μόνταρα εγώ. Απλώς ανέφερα επιφανειακά πώς να εφαρμόσει διάφορες τεχνικές πτυχές. Βλέποντας την μπερδεμένη έκφραση της Σιάο Ραν, δεν τόλμησα να ρωτήσω τίποτα περισσότερο. Φοβήθηκα ότι αν έκανα κι άλλες ερωτήσεις, και μετά μου έκανε κι άλλες που δεν θα ήξερα να απαντήσω, θα ένιωθα χαμένη. Της είπα απλώς να προσεύχεται συχνά στον Θεό και να βασίζεται σ’ Αυτόν. Αργότερα, η Σιάο Ραν αδυνατούσε και πάλι να κάνει τα μοντάζ. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Έπρεπε απλώς να βρω το κουράγιο και να το μοντάρω μαζί της. Για να μη δει η Σιάο Ραν ότι δεν ήξερα πώς να το κάνω, έψαξα κρυφά για πηγές και είδα εκπαιδευτικά βίντεο. Δούλευα τόσο που ζαλιζόμουν, το κεφάλι μου γινόταν καζάνι, και είχα κουραστεί πολύ μέσα μου. Τελικά, τράβηξε κοντά έναν μήνα το μοντάζ του βίντεο μέχρι να τελειώσει.

Αργότερα, οι επικεφαλής μάς έδωσαν κάποιο υλικό για να μελετήσουμε τις τεχνικές των βίντεο, ώστε να τα συζητήσουμε και να μάθουμε μαζί. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ αυτήν την καινούργια τεχνική βίντεο, και δεν καταλάβαινα μέρος του εκπαιδευτικού υλικού. Ωστόσο, δεν ήθελα να ανοίξω την καρδιά μου στους αδελφούς και τις αδελφές μου και να το συζητήσω, με αποτέλεσμα να κάνω όλο και και πιο πολύ κόπο να διαβάσω το υλικό. Μια φορά, συζητούσαμε μέρος του εκπαιδευτικού υλικού. Η Λι Σιν με ρώτησε ποιες ήταν οι τεχνικές, οι αρχές και οι απαιτήσεις για να γίνει ένα συγκεκριμένο είδος απεικόνισης. Εκείνη τη στιγμή, δεν ήμουν και πολύ σίγουρη. Φοβήθηκα τι θα σκεφτόταν η Λι Σιν για μένα αν δεν έλεγα τίποτα, κι έτσι έσφιξα τα δόντια κι έδωσα μια πολύ επιπόλαιη απάντηση. Όταν είδα την μπερδεμένη έκφραση της Λι Σιν, ήξερα ότι η απάντησή μου δεν είχε λύσει το πρόβλημά της, οπότε έκανα βιαστικά μια διαφορετική ερώτηση για να την αποπροσανατολίσω. Η Λι Σιν μίλησε στη συνέχεια, για άλλα προβλήματα, μαζί μου. Παρόλο που εκείνη τη στιγμή ένιωσα κάποια αυτομεμψία και ήξερα ότι δεν ήταν σωστό να ενεργήσω με αυτόν τον τρόπο, δεν το πολυσκέφτηκα και το ξέχασα. Μερικές φορές, όταν προέκυπταν δυσκολίες, ήθελα να ρωτήσω τους επικεφαλής γι’ αυτές, αλλά μετά σκεφτόμουν: «Αν οι επικεφαλής πιστεύουν ότι, με βάση το επίπεδό μου, θα μπορέσω να λύσω αυτό το πρόβλημα, αλλά εγώ γράψω μια επιστολή για να ρωτήσω, τι θα σκεφτούν τότε για μένα; Μήπως θα σκεφτούν ότι το επίπεδό μου δεν είναι κατάλληλο κι ότι δεν σημειώνω πρόοδο; Ότι δεν διαφέρω από τους άλλους αδελφούς και τις αδελφές μου;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, δεν αναζητούσα βοήθεια από τους ανωτέρους μου όταν συναντούσα δυσκολίες. Αντίθετα, σκεφτόμουν πώς να λύσω τα προβλήματα μόνη μου. Σε κάποια βίντεο, δεν υπήρξε πρόοδος επειδή δεν μπορούσα να σκεφτώ μια λύση. Ένιωθα μεγάλη απόγνωση που ζούσα σε αυτήν την κατάσταση, λες και με είχε εγκαταλείψει ο Θεός. Δεν υπήρχε φως όταν διάβαζα τα λόγια του Θεού, και μερικές φορές ένιωθα τόση καταπίεση στην καρδιά μου που ήθελα να κλάψω. Ήθελα να μιλήσω ανοιχτά στις αδελφές μου και να συναναστραφώ σχετικά με την κατάστασή μου, αλλά μετά άλλαξα γνώμη: «Έχουν όλοι τους πολλές δυσκολίες στα καθήκοντά τους και νιώθουν λίγο αρνητικοί. Αν είμαι κι εγώ αρνητική, δεν θα γίνουν ακόμα πιο αρνητικοί κι αυτοί; Εγώ είμαι η επιβλέπουσα. Είμαι η επικεφαλής αυτής της ομάδας. Οι άλλοι μπορούν να είναι αρνητικοί, αλλά εγώ, ως επιβλέπουσα, πρέπει να επιμένω, όποιες δυσκολίες κι αν συναντήσω». Όταν σκέφτηκα αυτά τα πράγματα, τα λόγια δεν έβγαιναν από τα χείλη μου. Έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να ξεστομίσω κάποια λόγια και δόγματα για να τους ενθαρρύνω, αλλά ακόμα και σ’ εμένα ακούγονταν ξερά. Εκείνη τη στιγμή, η καρδιά μου υπέφερε, και ένιωθα ότι ήταν πολύ δύσκολο να κάνω αυτό το καθήκον. Μερικές φορές, ξεσπούσα σε δάκρυα όταν ήμουν πάνω στο ποδήλατό μου, και μερικές φορές, όταν πήγαινα στα σπίτια των αδελφών μου, κλεινόμουν στο μπάνιο και έκλαιγα. Όταν τελείωνα το κλάμα, σκούπιζα τα δάκρυά μου και κοίταζα στον καθρέφτη. Όταν έβγαινα έξω και πάλι, πίεζα τον εαυτό μου να υποκριθεί ότι όλα ήταν εντάξει. Εκείνη την εποχή, καταπίεζα συνεχώς την κατάστασή μου και τις δυσκολίες μου. Η καρδιά μου βρισκόταν σε μεγάλη απόγνωση. Δεν ήξερα σε ποια διεφθαρμένη διάθεση ζούσα που θα μπορούσε να το προκαλέσει αυτό. Μια μέρα τον Μάρτιο του 2022, ήρθε μια επιστολή από τους επικεφαλής, όπου ρωτούσαν για ποιον ακριβώς λόγο δεν είχα εδώ και πολύ καιρό κανένα αποτέλεσμα στα καθήκοντά μου. Μήπως επειδή βάδιζα στο λάθος μονοπάτι; Μόνο τότε άρχισα να κάνω αυτοκριτική. Στο μυαλό μου, έφερνα επανειλημμένα κάθε σκηνή που είχε συμβεί από τότε που είχα γίνει επιβλέπουσα. Μια λέξη εμφανίστηκε στο μυαλό μου: μεταμφίεση.

Αργότερα, διάβασα τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Στη διεφθαρμένη διάθεση των ανθρώπων, στην ανθρώπινη φύση του καθενός, υπάρχει ένα κοινό πρόβλημα που είναι πολύ σοβαρό. Αυτό το κοινό πρόβλημα είναι το πιο αδύναμο, το πιο μοιραίο μέρος της ανθρώπινης φύσης κάποιου, ενώ όσον αφορά τη φύση-ουσία του, είναι το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να ξεθάψει ή να αλλάξει. Ποιο είναι αυτό το πρόβλημα; Ότι οι άνθρωποι θέλουν συνέχεια να είναι εξαιρετικοί, να είναι υπεράνθρωποι, τέλειοι. Οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα. Μπορούν τα δημιουργήματα να φτάσουν στην παντοδυναμία; Μπορούν να επιτύχουν τελείωση και τελειότητα; Μπορούν να επιτύχουν επιδεξιότητα σε όλα, να φτάσουν να κατανοούν τα πάντα, να διαβλέπουν τα πάντα και να είναι ικανοί για τα πάντα; Όχι, δεν μπορούν. Ωστόσο, μέσα στους ανθρώπους υπάρχουν διεφθαρμένες διαθέσεις και μια μοιραία αδυναμία. Αμέσως μόλις διδαχθούν μια δεξιότητα ή ένα επάγγελμα, οι άνθρωποι αισθάνονται ικανοί, ότι είναι άνθρωποι με θέση και αξία, και ότι είναι επαγγελματίες. Ανεξάρτητα από το πόσο συνηθισμένοι είναι, όλοι τους θέλουν να προωθήσουν τον εαυτό τους ως ένα διάσημο ή εξαιρετικό άτομο, να γίνουν κάποια μικρή διασημότητα και να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν ότι είναι τέλειοι, άψογοι και αψεγάδιαστοι· στα μάτια των άλλων, θέλουν να γίνουν διάσημοι, ισχυροί, ή κάποια μεγάλη προσωπικότητα, να γίνουν πανίσχυροι, ικανοί για οτιδήποτε και σε θέση να επιτύχουν τα πάντα. Νιώθουν πως αν ζητούσαν τη βοήθεια των άλλων, θα έδειχναν ανίκανοι, αδύναμοι και κατώτεροι, και οι άλλοι θα τους περιφρονούσαν. Γι’ αυτόν τον λόγο, θέλουν πάντα να προσποιούνται. Μερικοί άνθρωποι, όταν τους ζητάς να κάνουν κάτι, λένε ότι ξέρουν πώς να το κάνουν, ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρουν. Στη συνέχεια, το ψάχνουν κρυφά και προσπαθούν να μάθουν πώς να το κάνουν, αφού όμως το μελετήσουν για αρκετές ημέρες, και πάλι δεν καταλαβαίνουν πώς να το κάνουν. Όταν τους ρωτάς πώς τα πηγαίνουν με αυτό, λένε: “Σε λίγο, σε λίγο!” Μέσα τους, όμως, σκέφτονται: “Δεν έχω φτάσει ακόμα εκεί, δεν έχω ιδέα, δεν ξέρω τι να κάνω! Δεν πρέπει να αφήσω να βγουν τα άπλυτά μου στη φόρα, πρέπει να συνεχίσω να υποκρίνομαι, δεν μπορώ ν’ αφήσω τους άλλους να δουν τα μειονεκτήματα και την άγνοιά μου, δεν μπορώ να τους επιτρέψω να με περιφρονήσουν!” Τι πρόβλημα είναι αυτό; Είναι σαν μια κόλαση επί γης, όπου προσπαθείς να σώσεις την υπόληψή σου με κάθε κόστος. Τι είδους διάθεση είναι αυτή; Η αλαζονεία των ανθρώπων αυτών δεν έχει όρια, έχουν χάσει κάθε λογική. Δεν επιθυμούν να είναι σαν όλους τους άλλους, δεν θέλουν να είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, κανονικοί άνθρωποι, αλλά υπεράνθρωποι, σπουδαία άτομα, ή επιτυχημένοι. Αυτό είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα! Όσον αφορά τις αδυναμίες, τα ελαττώματα, την άγνοια, την ανοησία και την έλλειψη κατανόησης εντός της κανονικής ανθρώπινης φύσης, τα σκεπάζουν όλα και δεν αφήνουν τους άλλους να τα δουν, και στη συνέχεια συνεχίζουν να υποδύονται» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι πέντε προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την είσοδο στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό). Ο Θεός λέει ότι οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα και δεν μπορούν να γίνουν παντοδύναμοι. Ούτε γίνεται να καταφέρουν να γίνουν ειδικοί στα πάντα και να καταλάβουν τα πάντα. Οι άνθρωποι, όμως, δεν έχουν αυτογνωσία και, μόλις μάθουν το παραμικρό, νομίζουν ότι είναι απίθανοι. Βάζουν προσωπείο και κάνουν τον σπουδαίο που μπορεί να κάνει τα πάντα. Αν και έχουν αδυναμίες και ελλείψεις, καταβάλλουν τεράστια προσπάθεια να μεταμφιεστούν ώστε να μην τους καταλάβει κανείς. Αυτό οφείλεται στις αλαζονικές διαθέσεις των ανθρώπων. Θυμήθηκα ότι μόλις με παίνεψαν λιγάκι οι επικεφαλής, πίστεψα ότι ήμουν καλύτερη από τους άλλους αδελφούς και τις αδελφές μου. Επιπλέον, ήμουν επιβλέπουσα, και θεωρούσα ότι έπρεπε να μπορώ να επιλύσω όλα τα προβλήματα που ανέφεραν οι αδελφοί και οι αδελφές μου. Έτσι, άρχισα να μεταμφιέζομαι, παριστάνοντας ότι καταλαβαίνω τα πάντα. Δεν ήθελα να καταλάβουν οι άλλοι τι δυσκολίες ή αδυναμίες είχα. Οι επικεφαλής ζήτησαν από τη Σιάο Ραν κι εμένα να μοντάρουμε το βίντεο. Δεν ήθελα να εκθέσω τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μου, και γι’ αυτό φόρτωσα τα προβλήματα στη Σιάο Ραν. Όταν εκείνη ζήτησε τη γνώμη μου, έκανα πως καταλαβαίνω και την ξεγέλασα με τρόπο επιπόλαιο. Στο τέλος, όταν πια δεν είχα άλλη επιλογή, έκανα μαζί της το μοντάζ του βίντεο. Το αποτέλεσμα ήταν να αργήσει το βίντεο έναν μήνα μέχρι να ολοκληρωθεί το μοντάζ. Η Λι Σιν μού έκανε μια δύσκολη ερώτηση σχετικά με τις επαγγελματικές δεξιότητες και ήταν ξεκάθαρο ότι δεν την καταλάβαινα. Ωστόσο, για να μη με περιφρονήσει η αδελφή μου, απάντησα μόνο με λίγα επιπόλαια λόγια. Αργότερα, όταν με ρώτησε ξανά η αδελφή μου, φοβήθηκα μήπως με ανακαλύψουν, και αποπροσανατόλισα την αδελφή μου με δόλο. Όταν συνέβαιναν πράγματα στο καθήκον μου που δεν καταλάβαινα, δεν ρωτούσα τους ανωτέρους μου. Ένιωθα συνεχώς ότι, αν το έκανα αυτό, θα φαινόμουν ανίκανη, κι έτσι φόρεσα ένα προσωπείο για να μην το μάθουν οι επικεφαλής. Μεταμφιέστηκα για να δείχνω ότι καταλάβαινα τα πάντα. Το αποτέλεσμα ήταν να μείνουν κάποια προβλήματα για πολύ καιρό άλυτα, και επηρεάστηκε άμεσα η πρόοδος της παραγωγής του βίντεο. Στην πραγματικότητα, είχα μόλις αρχίσει να κάνω αυτό το καθήκον. Παρόλο που είχα κάνει κάποια πρόοδο, υπήρχαν κάποιες τεχνικές που δεν τις είχα ξαναδεί, οπότε ήταν απολύτως φυσιολογικό να μην καταλαβαίνω κάποια πράγματα. Όποιος έχει το παραμικρό ίχνος λογικής ξέρει ότι δεν είναι τέλειος και ότι είναι αδύνατον να καταλάβει τα πάντα, γι’ αυτό και χρειάζεται την καθοδήγηση και τη βοήθεια των άλλων όταν κάνει τα καθήκοντά του, και όταν έχει απορίες, θα πάρει την πρωτοβουλία και θα ρωτήσει τους άλλους. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Ωστόσο, αυτό είχε εξελιχθεί στη μεγαλύτερη δυσκολία μου. Δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω τις ελλείψεις και τις ανεπάρκειές μου, και δεν ήθελα να είμαι ένας κανονικός άνθρωπος, με ατέλειες. Ήθελα συνεχώς να φοράω προσωπείο και να είμαι ένας τέλειος άνθρωπος. Μεταμφιεζόμουν σε κάθε ευκαιρία. Πίστευα μάλιστα ότι, αν ρωτούσα τους άλλους όταν είχα δυσκολίες, αυτό ήταν ένδειξη ανικανότητας και με τον τρόπο αυτόν θα με περιφρονούσαν οι άλλοι. Πολύ απλά, ήμουν υπερβολικά αλαζονική και υποκρίτρια! Όταν στοχάστηκα ως αυτόν τον βαθμό, μέσα μου μίσησα τον εαυτό μου. Ένιωθα ότι όλα αυτά που είχα κάνει ήταν στ’ αλήθεια αποκρουστικά.

Αργότερα, έκανα και αυτοκριτική. Γιατί μεταμφιεζόμουν συνεχώς και φορούσα προσωπείο; Διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού, που φώτισε την καρδιά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ανεξάρτητα από το περιβάλλον, ανεξάρτητα από το καθήκον που κάνουν, οι αντίχριστοι θα προσπαθήσουν να δώσουν την εντύπωση ότι δεν είναι αδύναμοι, ότι είναι πάντα δυνατοί, γεμάτοι πίστη και ποτέ αρνητικοί, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μη δουν το πραγματικό τους ανάστημα ή την πραγματική τους στάση απέναντι στον Θεό. Στην πραγματικότητα, στα βάθη της καρδιάς τους, όντως πιστεύουν ότι δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορούν να κάνουν; Πιστεύουν ειλικρινά ότι δεν έχουν αδυναμίες, αρνητικότητα ή αποκαλύψεις διαφθοράς; Σίγουρα όχι. Είναι καλοί στο να μεταμφιέζονται, ικανοί στο να κρύβουν πράγματα. Τους αρέσει να δείχνουν στους ανθρώπους την ισχυρή και έξοχη πλευρά τους· δεν θέλουν να βλέπουν οι άνθρωποι την πλευρά τους που είναι αδύναμη και αληθινή. Ο σκοπός τους είναι προφανής: είναι, πολύ απλά, να διατηρήσουν τη ματαιοδοξία και την περηφάνια τους, να προστατεύσουν τη θέση που έχουν στις καρδιές των ανθρώπων. Σκέφτονται ότι αν ανοιχτούν ενώπιον των άλλων σχετικά με την αρνητικότητα και την αδυναμία τους, αν αποκαλύψουν την πλευρά τους που είναι επαναστατική και διεφθαρμένη, αυτό θα επιφέρει σοβαρή ζημία στο κύρος και τη φήμη τους —πιο πολύ κόπο προκαλεί παρά όφελος. Προτιμούν, λοιπόν, να πεθάνουν, παρά να παραδεχτούν ότι κάποιες φορές είναι αδύναμοι, επαναστατικοί και αρνητικοί. Και αν έρθει μια μέρα που όλοι δουν την πλευρά τους που είναι αδύναμη και επαναστατική, που δουν ότι είναι διεφθαρμένοι και δεν έχουν αλλάξει καθόλου, θα συνεχίσουν και πάλι να μεταμφιέζονται. Νομίζουν ότι αν παραδεχτούν ότι έχουν διεφθαρμένη διάθεση, ότι είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, ασήμαντοι, τότε θα χάσουν τη θέση τους στις καρδιές των ανθρώπων, θα χάσουν τη λατρεία όλων, κι έτσι θα έχουν αποτύχει τελείως. Έτσι λοιπόν, ό,τι κι αν συμβεί, δεν ανοίγονται στους ανθρώπους· ό,τι κι αν συμβεί, δεν δίνουν την εξουσία και τη θέση τους σε κανέναν άλλον· αντίθετα, προσπαθούν όσο μπορούν να ανταγωνίζονται και δεν τα παρατούν ποτέ. […] Οι αντίχριστοι παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως ακλόνητο, με ισχυρή θέληση και ικανό να απαρνηθεί και να υποφέρει, ως κάποιον αψεγάδιαστο και χωρίς ελαττώματα ή προβλήματα. Αν κάποιος τους επισημάνει τη διαφθορά και τα ελαττώματά τους, τους φερθεί ισότιμα, ως κανονικό αδελφό ή αδελφή, και ανοιχτεί και συναναστραφεί μαζί τους, πώς αντιμετωπίζουν το θέμα; Κάνουν τα πάντα για να υπερασπιστούν και να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους, να αποδείξουν ότι έχουν δίκιο και τελικά να κάνουν τους ανθρώπους να δουν ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα και ότι είναι τέλεια, πνευματικά άτομα. Δεν είναι προσποίηση όλο αυτό; Όλοι όσοι περνιούνται για άψογοι και άγιοι προσποιούνται. Γιατί λέω ότι όλοι αυτοί προσποιούνται; Πείτε Μου, υπάρχει κάποιος άψογος μέσα στη διεφθαρμένη ανθρωπότητα; Υπάρχει κάποιος που να είναι αληθινά άγιος; (Όχι.) Φυσικά όχι. Πώς μπορεί ο άνθρωπος να επιτύχει την τελειότητα, όταν είναι τόσο βαθιά διεφθαρμένος από τον Σατανά και, επιπλέον, δεν κατέχει από τη φύση του την αλήθεια; Μόνο ο Θεός είναι άγιος, ενώ όλη η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι ρυπαρή. Εάν κάποιος παρίστανε τον άγιο, λέγοντας ότι είναι άψογος, τι θα ήταν αυτό το άτομο; Θα ήταν ένας διάβολος, ένας σατανάς, ένας αρχάγγελος —ένας αληθινός αντίχριστος. Μόνο ένας αντίχριστος θα ισχυριζόταν ότι είναι ένα αψεγάδιαστο και άγιο άτομο» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δέκατο)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα μια μαχαιριά στην καρδιά. Οι αντίχριστοι θεωρούν ότι η υπόληψη και η θέση είναι πράγματα σημαντικότερα από την ίδια τη ζωή. Είναι πολύ καλοί στις μεταμφιέσεις και στα κόλπα. Διαμορφώνουν μια τέλεια εικόνα για τον εαυτό τους, χωρίς αδυναμίες ή ελλείψεις, και χωρίς να αποκαλύπτουν διαφθορά. Αυτό το κάνουν για να πετύχουν τον στόχο τους, δηλαδή κάνουν τους άλλους να τους λατρεύουν και να τους θαυμάζουν. Ήμουν ακριβώς ίδια με τους αντίχριστους που είχε εκθέσει ο Θεός. Κι εμένα μου αρέσει πολύ η επίδειξη των δυνατών και ένδοξων πλευρών μας στους άλλους, και μου αρέσει να με εκτιμούν και να με θαυμάζουν οι άλλοι, και να έχω θέση στις καρδιές των άλλων. Είτε μου ζητούν οι επικεφαλής να μοντάρω ένα βίντεο είτε μου κάνουν ερωτήσεις οι αδελφοί και οι αδελφές μου, πάντα μεταμφιέζομαι και παριστάνω ότι καταλαβαίνω ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνω. Μάλιστα εξαπάτησα και παραπλάνησα τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Όταν μου έκαναν ερωτήσεις και δεν καταλάβαινα, γιατί δεν μπορούσα να είμαι ευθύς και ειλικρινής; Άραγε, δεν έφταιγε το ότι φοβόμουν μήπως έβλεπαν τις ελλείψεις μου, και πίστευαν τελικά ότι είμαι τόσο συνηθισμένη όσο και εκείνοι, και έπαυαν να με θαυμάζουν ή να με εκτιμούν πια; Για να προστατέψω την εικόνα μου ως επιβλέπουσα, δεν τολμούσα να κάνω ερωτήσεις για πράγματα που δεν καταλάβαινα στο καθήκον μου. Φοβόμουν μήπως οι επικεφαλής σκέφτονταν ότι δεν ήμουν το άτομο με το καλό επίπεδο που νόμιζαν παλιότερα, και με περιφρονούσαν. Ήδη υπέφερα λόγω των δυσκολιών που αντιμετώπιζα χωρίς να προοδεύω στα καθήκοντά μου και στη ζωή-είσοδό μου, αλλά προτιμούσα να κλαίω κρυφά μόνη μου παρά να εκθέσω στους άλλους την αρνητικότητα και τις αδυναμίες μου. Έτρεμα μήπως έβλεπαν οι αδελφοί και οι αδελφές μου το πραγματικό μου ανάστημα και επίπεδο, και έπαυαν να με θαυμάζουν. Ήμουν πραγματικά πολύ υποκρίτρια και πολύ καλή στην προσποίηση! Όλοι οι δημιουργημένοι άνθρωποι έχουν ελαττώματα και αδυναμίες. Εγώ, όμως, δεν μπορούσα να αποδεχτώ το γεγονός ότι δεν ήμουν τέλεια, και έβαζα ένα προσωπείο για να κρύψω όλες τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μου. Φορούσα συνεχώς μια μάσκα μεταμφίεσης, και παρίστανα ότι είμαι αιώνια δυνατή και γεμάτη πίστη, με στόχο να έχω θέση στην καρδιά των άλλων και να κάνω τους ανθρώπους να με θαυμάζουν και να με εκτιμούν. Όλη μέρα βασάνιζα το μυαλό μου για την υπόληψη και τη θέση μου, αγωνιούσα για τα κέρδη και τις απώλειες, αλλά για το έργο που είχε πραγματικά σχέση με τα κύρια καθήκοντά μου αδιαφορούσα. Δεν μπορούσα να κάνω καθόλου αληθινό έργο. Επειδή φοβόμουν μήπως χάσω την υπόληψή μου σε περίπτωση που δεν μπορούσα να μοντάρω καλά το βίντεο, καθυστερούσα και δεν τολμούσα να το μοντάρω. Αυτό επηρέασε την πρόοδο του έργου των βίντεο. Ως επιβλέπουσα, το βασικό έργο μου ήταν να λύνω τα διάφορα προβλήματα που προέκυπταν όσο κάναμε τα καθήκοντά μας, μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και να διασφαλίσω την ομαλή πορεία του έργου των βίντεο. Εγώ, όμως, δεν εκπλήρωνα τις ευθύνες μου και μεταμφιεζόμουν διαρκώς. Υστερούσα πολύ σε ανθρώπινη φύση! Σκέφτηκα τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Μπορούν τα δημιουργήματα να φτάσουν στην παντοδυναμία; Μπορούν να επιτύχουν τελείωση και τελειότητα;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι πέντε προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την είσοδο στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό). Οι άνθρωποι είναι ασήμαντοι. Πολύ απλά δεν μπορούν να γίνουν παντοδύναμοι. Εγώ, όμως, με απλά λόγια, προσπαθούσα με τη συμπεριφορά μου να γίνω παντοδύναμη και τέλεια. Ως διεφθαρμένο άτομο, σκεφτόμουν όλη μέρα πώς να γίνω παντοδύναμη. Είχα τόσο μοχθηρή φύση!

Αργότερα, διάβασα τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Αν έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου τι άνθρωπος είσαι, ποια είναι η ουσία σου, ποιες είναι οι αδυναμίες σου και τι διαφθορά αποκαλύπτεις, τότε πρέπει να συναναστραφείς φανερά γι’ αυτό με τους άλλους, για να δουν την αληθινή σου κατάσταση, τις σκέψεις και τις απόψεις σου, για να μάθουν τι γνώση έχεις για όλα αυτά. Όπως και να ’χει, μην προσποιείσαι και μην υποκρίνεσαι, μην κρύβεις απ’ τους άλλους τη διαφθορά σου και τις αδυναμίες σου, ώστε να μην τις γνωρίζει κανείς. Μια τέτοια ψεύτικη συμπεριφορά αποτελεί εμπόδιο στην καρδιά σου, και είναι και διεφθαρμένη διάθεση· μπορεί να εμποδίσει τους ανθρώπους να μετανοήσουν και να αλλάξουν. Πρέπει να προσευχηθείς στον Θεό, και να αναλογιστείς και να αναλύσεις καθετί ψευδές, όπως είναι ο έπαινος που σου προσφέρουν οι άλλοι, η δόξα με την οποία σε περιλούζουν και οι δάφνες που σου απονέμουν. Πρέπει να καταλάβεις τι ζημιά σου κάνουν όλα αυτά, κι έτσι θα καταλάβεις πού βρίσκεσαι, θα αποκτήσεις αυτεπίγνωση και δεν θα θεωρείς πλέον πως είσαι υπεράνθρωπος ή κάποια σπουδαία μορφή. Μόλις αποκτήσεις τέτοια αυτογνωσία, θα σου είναι εύκολο να αποδεχτείς την αλήθεια, να δεχτείς μέσα σου τα λόγια του Θεού και όσα ζητάει Εκείνος απ’ τον άνθρωπο, να δεχτείς τη σωτηρία σου απ’ τον Δημιουργό, αλλά και να είσαι σταθερά ένας άνθρωπος συνηθισμένος, ειλικρινής και αξιόπιστος, και να δημιουργήσεις μια κανονική σχέση ανάμεσα στον εαυτό σου —που είσαι ένα δημιούργημα— και τον Θεό —τον Δημιουργό. Αυτό ακριβώς ζητά ο Θεός απ’ τους ανθρώπους, και είναι κάτι που σίγουρα μπορούν να κάνουν. […] Αρκεί να κάνετε πράξη τη μέθοδο που σας εξήγησα. Να είσαι συνηθισμένος άνθρωπος, να μη μεταμφιέζεσαι, να προσεύχεσαι στον Θεό και να μάθεις να εκφράζεσαι ανοιχτά κι απλά και να μιλάς με τους άλλους από καρδιάς. Είναι φυσικό αυτός ο τρόπος άσκησης να αποδώσει καρπούς. Σιγά σιγά, θα μάθεις να είσαι κανονικός άνθρωπος, θα πάψει η ζωή να είναι κουραστική για σένα, δεν θα αγωνιάς και δεν θα πονάς πλέον. Όλοι οι άνθρωποι είναι συνηθισμένοι. Δεν έχουν καμία διαφορά μεταξύ τους, εκτός από το ότι καθένας έχει διαφορετικά χαρίσματα ή και κάπως διαφορετικό επίπεδο. Αν δεν υπήρχε η σωτηρία και η προστασία του Θεού, όλοι θα έπρατταν το κακό και θα τιμωρούνταν. Αν μπορέσεις να παραδεχτείς ότι είσαι συνηθισμένος άνθρωπος, αν μπορείς να ξεφύγεις από τις φαντασιοκοπίες και τις κενές ψευδαισθήσεις του ανθρώπου και επιζητήσεις να είσαι ειλικρινής και να κάνεις ειλικρινείς πράξεις, αν μπορείς να υποταχθείς ευσυνείδητα στον Θεό, τότε δεν θα έχεις κανένα πρόβλημα και θα βιώσεις πλήρως την ανθρώπινη ομοιότητα. Εφόσον είναι τόσο απλό, γιατί δεν υπάρχει μονοπάτι;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). «Πρέπει να μάθεις να λες: “Δεν μπορώ”, “Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου”, “Δεν μπορώ να το καταλάβω”, “Δεν το έχω βιώσει”, “Δεν ξέρω τίποτα απολύτως”, “Γιατί είμαι τόσο αδύναμος; Γιατί είμαι άχρηστος;” “Έχω πολύ χαμηλό επίπεδο”, “Είμαι πολύ αναίσθητος και ανόητος”, “Είμαι τόσο ανίδεος που θα μου πάρει αρκετές μέρες να καταλάβω αυτό το πράγμα και να το φροντίσω” και “Πρέπει να το συζητήσω με κάποιον”. Πρέπει να μάθεις να ασκείσαι έτσι. Έτσι δείχνεις εξωτερικά πως παραδέχεσαι ότι είσαι κανονικός άνθρωπος και πως θέλεις να είσαι κανονικός άνθρωπος» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, άρχισα να συλλογίζομαι. Στην πραγματικότητα, παλιότερα με παίνευαν οι επικεφαλής, απλώς επειδή μελετούσα πολύ ενεργά τις επαγγελματικές δεξιοτήτες εκείνο το διάστημα, και είχα φτιάξει μερικά βίντεο και παρουσίασα κάποια βελτίωση. Ακριβώς σαν ένα παιδί της πρώτης δημοτικού, που πρόσεχε στο μάθημα για λίγες μέρες και μετά το παίνεψαν οι δάσκαλοί του μερικές φορές. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σήμαινε ότι ήταν καλύτερο από τους συμμαθητές του. Ούτε σήμαινε ότι είχε μάθει όλες τις γνώσεις από όλα τα βιβλία. Το γεγονός ότι με παίνεψαν οι επικεφαλής δεν σήμαινε ότι ήμουν ειδική στις τεχνικές βίντεο και πως δεν θα είχα πια κανένα πρόβλημα. Για την ακρίβεια, ήμουν ακόμα αρχάρια, καταλάβαινα μόνο ένα μέρος των τεχνικών. Είχα ακόμα πολλές αδυναμίες και ελλείψεις. Ήταν πολλά ακόμα εκείνα που έπρεπε να μάθω και να καταλάβω. Θα έπρεπε να αντιμετωπίζω σωστά τον εαυτό μου και να καταλαβαίνω ξεκάθαρα το πραγματικό μου ανάστημα και το πραγματικό μου επίπεδο. Αν ξεχνούσα μέχρι πού είναι οι δυνατότητές μου εξαιτίας μιας εγκωμιαστικής κουβέντας από κάποιον άλλον, τότε η μόνη μου κατάληξη θα ήταν να γίνω αλαζόνας και να μην έχω καμία λογική. Προηγουμένως, είχα συνέχεια την αίσθηση ότι επειδή ήμουν επιβλέπουσα, οι άλλοι δεν πείραζε να είναι αρνητικοί, αλλά εγώ δεν έπρεπε. Όποια προβλήματα κι αν προέκυπταν, έπρεπε να παραμείνω σταθερή και να μην επιτρέψω στους άλλους να δουν την αδυναμία μου. Στην πραγματικότητα, με αυτόν τον τρόπο μεταχειριζόμουν τον εαυτό μου ως υπεράνθρωπο. Κάτι τέτοιο δεν αποτελούσε έκφραση κανονικής ανθρώπινης φύσης. Παρόλο που ήμουν επιβλέπουσα, αυτό δεν σήμαινε ότι ήμουν καλύτερη από τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Απλώς είχαμε διαφορετικά καθήκοντα και ευθύνες. Όσον αφορά είτε τη ζωή-είσοδο είτε τις επαγγελματικές δεξιότητες, όλοι έχουν ελλείψεις και αδυναμίες. Ήταν απολύτως φυσιολογικό να μην μπορώ να διακρίνω ή να καταλάβω κάποια προβλήματα. Δεν έγινε και τίποτα. Οφείλω να έχω ειλικρινή στάση, να παραδέχομαι τις ελλείψεις μου, και να ψάχνω υλικό για μελέτη με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Έπρεπε να ρωτάω τους ανωτέρους μας για ό,τι δεν καταλαβαίναμε, προκειμένου να καταλάβουμε τα προβλήματα και να μην τα αφήσουμε να παρεμποδίσουν το έργο της εκκλησίας.

Σε μια συνάθροιση, άνοιξα την καρδιά μου στους αδελφούς και τις αδελφές μου. Φανέρωσα και ανέλυσα την κατάστασή μου, ότι δηλαδή έβαζα προσωπείο και μεταμφιεζόμουν εκείνη την περίοδο. Μίλησα για τις ελλείψεις και τις αδυναμίες μου, για να διακρίνουν καθαρά το επίπεδο και το ανάστημά μου οι αδελφοί και οι αδελφές μου. Ταυτόχρονα, αντέστρεψα τη στάση μου απέναντι στο καθήκον μου. Όταν δεν είχα καθόλου ιδέες κατά την παραγωγή ενός βίντεο, σταμάτησα να φοράω προσωπείο. Αντιθέτως, πήγαινα να αναζητήσω μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Έλεγαν κάτι οι αδελφοί και οι αδελφές μου, έλεγα κάτι κι εγώ, και χωρίς να το καταλάβουμε, λύνονταν κάποιες δυσκολίες. Όταν έβγαλα τη μάσκα της μεταμφίεσής μου, ένιωσα χαλαρή κατά την εκτέλεση των καθηκόντων μου. Δεν ένιωθα ούτε καταπιεσμένη ούτε αγχωμένη. Μια φορά, μια αδελφή με ρώτησε πώς να φτιάξει ένα βίντεο με νέο φορμάτ. Επειδή δεν ήξερα τόσο καλά τις αρχές και τις απαιτήσεις του βίντεο, δεν είχα καμία ιδέα πώς να το φτιάξουμε. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν πω ότι δεν καταλαβαίνω, τότε μήπως η αδελφή μου θα αναρωτηθεί πώς γίνεται να είμαι επιβλέπουσα χωρίς να κατέχω αυτήν την επαγγελματική γνώση; Θα με περιφρονούσε η αδελφή μου;» Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα τα παρακάτω λόγια του Θεού: «Πρέπει να μάθεις να λες: “Δεν μπορώ”, “Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου”, “Δεν μπορώ να το καταλάβω”, “Δεν το έχω βιώσει”. […] Πρέπει να μάθεις να ασκείσαι έτσι. Έτσι δείχνεις εξωτερικά πως παραδέχεσαι ότι είσαι κανονικός άνθρωπος και πως θέλεις να είσαι κανονικός άνθρωπος» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Όταν σκέφτηκα την προηγούμενη αγωνιώδη εμπειρία μου, ότι δηλαδή ζούσα μέσα σε μια κατάσταση μεταμφίεσης, δεν ήθελα να ζω άλλο έτσι. Έπρεπε να μεταστρέψω τις λάθος προθέσεις και στάσεις μου σχετικά με την εκτέλεση του καθήκοντός μου και να γίνω ένας κανονικός άνθρωπος. Στη συνέχεια, μίλησα ανοιχτά στην αδελφή μου και της είπα: «Ούτε εγώ το καταλαβαίνω αυτό, και δεν έχω καταλάβει και τόσο ξεκάθαρα τις αρχές παραγωγής σε τέτοιου είδους βίντεο». Στη συνέχεια, αναζητήσαμε αρχές και σχετικό εκπαιδευτικό υλικό σε αυτόν τον τομέα, ώστε να μελετήσουμε μαζί, και άρχισα να ξεκαθαρίζω σε ποια κατεύθυνση έπρεπε να κινηθούμε. Ένιωσα χαλαρή και απελευθερωμένη μέσα στην καρδιά μου. Μετά από λίγο καιρό, έφτασε μια επιστολή από τους επικεφαλής. Έγραφε ότι αρκετά από τα βίντεό μας έδειχναν πρόοδο, και μας είπαν να συνεχίσουμε την καλή δουλειά. Όταν είδα την ενθαρρυντική επιστολή από τους επικεφαλής, ενθουσιάστηκα πραγματικά, και, δίχως να το καταλάβω, έβαλα τα κλάματα. Από μια άποψη, ντράπηκα, επειδή η κατάσταση της μεταμφίεσης και της προσποίησης στην οποία ζούσα προηγουμένως είχε καθυστερήσει το έργο των βίντεο. Από μια άλλη άποψη, βίωσα την αγιοσύνη του Θεού. Όταν ζούσα με βάση τη διεφθαρμένη μου διάθεση, την οποία για πολύ καιρό δεν αντέστρεφα, ο Θεός δεν με καθοδηγούσε. Όταν στράφηκα προς τον Θεό, και ήμουν πρόθυμη να ασκηθώ σύμφωνα με τα λόγια του Θεού, είδα το χαμογελαστό πρόσωπό Του. Τώρα, έχω κατανοήσει σε κάποιον βαθμό τη διεφθαρμένη μου διάθεση, και έχει αλλάξει κάπως η κατάστασή μου να φοράω προσωπείο και να μεταμφιέζομαι. Όλα αυτά τα αποτελέσματα επιτεύχθηκαν με την καθοδήγηση των λόγων του Θεού.