Από της Ζιχουί, Κίνα

Όταν παντρεύτηκα, είχα αρκετά καθήκοντα, γι’ αυτό σκέφτηκα ότι, αν έμενα έγκυος και αποκτούσα παιδί, θα έπρεπε να αφιερώνω τις μέρες μου σε αυτό και δεν θα είχα καθόλου χρόνο ή ενέργεια για να κάνω τα καθήκοντά μου και να δαπανώ εαυτόν για τον Θεό. Έτσι, αποφάσισα να μην κάνω παιδιά προς το παρόν και να δώσω προτεραιότητα στα καθήκοντά μου. Μερικά χρόνια αργότερα, οι γονείς μου αρρώστησαν, κι εγώ ήμουν απασχολημένη με τη φροντίδα τους μέχρι που πέθαναν και οι δύο. Όταν πέθαναν, άρχισα ξαφνικά να ανησυχώ για κάτι που δεν με είχε απασχολήσει ποτέ άλλοτε. Σκέφτηκα τους γονείς μου, που τους φρόντιζα όταν ήταν άρρωστοι, και αναρωτήθηκα ποιος θα ήταν πρόθυμος να φροντίζει εμένα στα γηρατειά μου ή όταν θα αρρώσταινα αν δεν έκανα παιδιά. Αυτή η σκέψη, όμως, εμφανιζόταν περιστασιακά και δεν επηρέαζε πραγματικά το καθήκον μου, γι’ αυτό και δεν της έδινα πολλή σημασία.

Λίγο αργότερα, με έπιασε ξαφνικά μια σοβαρή κράμπα περιόδου. Ήταν τόσο άσχημη που έκανα εμετό. Είχα για χρόνια κράμπες περιόδου, αλλά ποτέ δεν πονούσαν τόσο πολύ. Πήγα στο νοσοκομείο για εξέταση και διαγνώστηκα με αδενομύωση και ινομυώματα, τα οποία είχαν ήδη φτάσει σε μέγεθος τα πέντε εκατοστά. Η γιατρός είπε ότι αυτή η πάθηση δύσκολα θεραπευόταν, ότι οι κράμπες θα χειροτέρευαν όλο και περισσότερο με τον καιρό, ότι ο πόνος ίσως να ήταν τόσο έντονος που μπορεί να σκεφτόμουν ακόμα και να αυτοκτονήσω, και ότι, στο τέλος, θα έπρεπε να κάνω υστερεκτομή. Όταν η γιατρός έμαθε ότι δεν είχα ακόμη παιδιά, με παρότρυνε να μείνω γρήγορα έγκυος και είπε ότι, αν αργότερα δεν ήθελα να κάνω άλλα παιδιά, θα μπορούσα να κάνω υστερεκτομή. Εκείνη την εποχή, δεν το σκέφτηκα ιδιαίτερα, και θεώρησα ότι η γιατρός ήταν απλώς υπερβολική. Όταν έφτασα σπίτι, διάβασα αρκετές πληροφορίες για αυτήν την ασθένεια στο διαδίκτυο και ξόδεψα κάποια χρήματα για να συμβουλευτώ έναν ειδικό στο Πεκίνο. Δεν περίμενα ότι θα είναι μια περίπλοκη πάθηση και διαπίστωσα ότι ήταν πράγματι δύσκολο να θεραπευτεί. Είτε θα έπρεπε να λαμβάνω τακτικά ορμόνες για να τη διαχειριστώ και να μη χειροτερέψει πολύ γρήγορα, είτε θα έπρεπε να κάνω υστερεκτομή. Τις επόμενες μέρες, η υγεία μου επιδεινωνόταν συνεχώς. Ένιωθα έναν ανεξήγητο φόβο και θλίψη. Είπα μέσα μου: «Με τον καιρό, αυτή η ασθένεια σίγουρα θα χειροτερέψει, και θα πονάω περισσότερο. Αν κάνω υστερεκτομή, δεν θα μπορέσω ποτέ να κάνω παιδιά, παρόλο που ούτε τριανταπέντε χρονών δεν είμαι ακόμη. Αυτήν τη στιγμή, όμως, έχω τα καθήκοντά μου και τρέχω όλη μέρα. Πώς θα βρω τον χρόνο και την ενέργεια για να κάνω και να μεγαλώσω ένα παιδί; Εξάλλου, ο Κύριος Ιησούς είπε: “Ουαί δε εις τας εγκυμονούσας και τας θηλαζούσας εν εκείναις ταις ημέραις” (Κατά Ματθαίον 24:19). Το έργο του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας κοντεύει να τελειώσει, ενώ έχουν ήδη επέλθει οι μεγάλες καταστροφές. Τι θα συνέβαινε αν έχανα την ευκαιρία μου να επιδιώξω την αλήθεια και να σωθώ επειδή θα αποκτούσα παιδί; Αν, όμως, δεν κάνω παιδί τώρα, μόλις κάνω υστερεκτομή, δεν θα μπορώ πλέον να αποκτήσω παιδιά. Και τότε ποιος θα με φροντίσει όταν γεράσω;» Ζούσα μέσα στη θλίψη και την αγωνία, και ανησυχούσα μήπως χειροτέρευε η κατάστασή μου και έπρεπε να κάνω υστερεκτομή. Ήμουν συνεχώς μέσα στην κατάθλιψη και δεν είχα κίνητρο για να κάνω τα καθήκοντά μου. Η καρδιά μου βασανιζόταν. Προσευχήθηκα στον Θεό και αναζήτησα από Εκείνον σχετικά με τις δυσκολίες μου. Πώς θα μπορούσα να ασκηθώ με τρόπο που ευθυγραμμιζόταν με την πρόθεση του Θεού;

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Για πες Μου, δεν είναι ήδη προαποφασισμένο το πότε θα αρρωστήσει κάποιος, πώς θα είναι η υγεία του όταν φτάσει σε μια συγκεκριμένη ηλικία και το αν αρρωστήσει βαριά ή σοβαρά; Είναι προαποφασισμένο, κι αυτό είναι βέβαιο. Δεν θα συζητήσουμε τώρα για το πώς προκαθορίζει ο Θεός τα πράγματα για σένα· η εμφάνιση των ανθρώπων, τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, το σχήμα του σώματός τους και η ημερομηνία της γέννησής τους είναι πράγματα που γνωρίζουν όλοι ξεκάθαρα. Οι άπιστοι μάντεις, οι αστρολόγοι και εκείνοι που διαβάζουν τ’ άστρα και τις παλάμες μπορούν να καταλάβουν από την παλάμη, το πρόσωπο και την ημερομηνία γέννησης των ανθρώπων πότε θα τους συμβεί κάποια καταστροφή και πότε θα αντιμετωπίσουν κάποια κακοτυχία. Αυτά τα πράγματα έχουν ήδη καθοριστεί. […] Το πώς θα είναι η υγεία κάποιου σε μια συγκεκριμένη ηλικία και το αν θα πάθει κάποια σοβαρή ασθένεια είναι πράγματα που κανονίζει ο Θεός. Οι άπιστοι δεν πιστεύουν στον Θεό κι έτσι πηγαίνουν να βρουν κάποιον που να μπορεί να δει τέτοια πράγματα από την ημερομηνία της γέννησής τους ή κοιτάζοντας την παλάμη ή το πρόσωπό τους. Τα πιστεύουν αυτά τα πράγματα. Εσύ πιστεύεις στον Θεό και ακούς συχνά κηρύγματα και συναναστροφές πάνω στην αλήθεια· άρα, λοιπόν, αν δεν το πιστεύεις αυτό, τότε δεν είσαι παρά ένας δύσπιστος. Αν πιστεύεις πραγματικά πως τα πάντα βρίσκονται στο χέρι του Θεού, τότε οφείλεις να πιστεύεις πως όλα αυτά τα πράγματα, είτε οι σοβαρές ασθένειες, είτε οι βαριές ασθένειες, είτε οι ελαφρές ασθένειες, είτε το πώς είναι η σωματική κατάσταση του καθενός, υπόκεινται στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού, αλλά και το πότε θα πάθει κάποιος μια σοβαρή αρρώστια και το πώς θα είναι η υγεία του σε μια συγκεκριμένη ηλικία δεν είναι πράγματα που συμβαίνουν τυχαία. Αυτή είναι μια κάπως θετική και ακριβής κατανόηση» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (4)]. Διαβάζοντας τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι η γέννηση, τα γηρατειά, οι αρρώστιες και ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι όλα προκαθορισμένα από τον Θεό. Το πόσα μαρτύρια θα βιώσει ένας άνθρωπος στη ζωή του, ποιες αρρώστιες και κακουχίες θα υπομείνει και πόσες ευλογίες θα απολαύσει, είναι όλα προκαθορισμένα από τον Θεό και αναπόφευκτα για τους πάντες. Ανησυχούσα διαρκώς μήπως η αρρώστια μου επιδεινωθεί, μήπως ο πόνος γίνει τόσο αβάσταχτος που θα πρέπει να κάνω υστερεκτομή, και τι είδους μαρτύρια θα αντιμετωπίσω αν δεν κάνω παιδιά στο μέλλον. Στην πραγματικότητα, όλες αυτές οι ανησυχίες ήταν περιττές. Αν έπρεπε πραγματικά να κάνω υστερεκτομή και να μην κάνω παιδιά, τότε αυτή ήταν η μοίρα μου. Δεν επρόκειτο ν’ αλλάξει όσο κι αν ανησυχούσα και στενοχωριόμουν. Η κατάσταση της υγείας μου και το πιθανό μέλλον μου βρίσκονταν στα χέρια του Θεού. Θα έπρεπε να τα αντιμετωπίσω με ηρεμία και να υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Επιπλέον, η αρρώστια μου δεν απειλούσε τη ζωή μου, επομένως δεν έπρεπε να περνάω τις μέρες μου μέσα στη θλίψη και την αγωνία. Το πιο σημαντικό πράγμα ήταν να επιδιώξω την αλήθεια, να αναζητήσω την πρόθεση του Θεού σε αυτήν την περίσταση και να μάθω να υποτάσσομαι στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Στη σκέψη αυτή, ένιωσα λιγότερη θλίψη. Μερικές φορές, όμως, αναρωτιόμουν ακόμα: «Κι αν δεν κάνω παιδιά και μετά δεν μπορώ; Τι θα κάνω τότε όταν γεράσω ή αρρωστήσω; Μήπως πρέπει να κάνω παιδί τώρα; Κι αν, όμως, το παιδί επηρεάσει την επιδίωξη της αλήθειας και τη σωτηρία μου;»

Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όσον αφορά τον γάμο, πρέπει να εγκαταλείψεις τα φορτία που οφείλεις να εγκαταλείψεις. Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις να παραμείνεις ανύπαντρος, είσαι ελεύθερος να επιλέξεις να παντρευτείς και είσαι επίσης ελεύθερος να κάνεις πολλά παιδιά. Έχεις το ελεύθερο να επιλέξεις ό,τι θέλεις. Το να επιλέξεις να παντρευτείς, από τη μία, δεν σημαίνει ότι ανταποδίδεις με αυτόν τον τρόπο το καλό που σου έκαναν οι γονείς σου ή ότι εκπλήρωσες το καθήκον σου ως παιδιού· φυσικά, ούτε το να επιλέξεις να μείνεις ανύπαντρος σημαίνει ότι αψηφάς τους γονείς σου. Από την άλλη, το να επιλέξεις να παντρευτείς ή να κάνεις πολλά παιδιά δεν σημαίνει ότι επαναστατείς ενάντια στον Θεό ή ότι Τον αψηφάς. Δεν θα καταδικαστείς για κάτι τέτοιο. Επίσης, το να επιλέξεις να παραμείνεις ανύπαντρος δεν θα αποτελέσει λόγο για να σου χαρίσει στο τέλος ο Θεός τη σωτηρία. Με λίγα λόγια, είτε μείνεις ανύπαντρος είτε παντρευτείς είτε κάνεις πολλά παιδιά, ο Θεός δεν θα καθορίσει με βάση αυτούς τους παράγοντες το αν θα σωθείς τελικά. Δεν κοιτάει το οικογενειακό σου ιστορικό ή την οικογενειακή σου κατάσταση· το μόνο που κοιτάει είναι το αν επιδιώκεις την αλήθεια, τη στάση σου όταν εκτελείς τα καθήκοντά σου, πόσες αλήθειες έχεις αποδεχτεί και σε πόσες έχεις υποταχθεί και το αν ενεργείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Στο τέλος, ο Θεός, για να καθορίσει το αν θα σωθείς, θα αφήσει στην άκρη την οικογενειακή σου κατάσταση και θα εξετάσει το μονοπάτι σου στη ζωή, τις αρχές βάσει των οποίων ζεις και τους κανόνες επιβίωσης που έχεις επιλέξει. […] Και όσο για το πόσα παιδιά θα κάνεις αφού παντρευτείς, ο Θεός το έχει προκαθορίσει αυτό, αλλά μπορείς κι εσύ να επιλέξεις για τον εαυτό σου με βάση τις συνθήκες που επικρατούν και το τι επιδιώκεις. Ο Θεός δεν πρόκειται να σου επιβάλει κανόνες. Ας πούμε υποθετικά ότι είσαι εκατομμυριούχος, δισεκατομμυριούχος ή πολυεκατομμυριούχος και λες: “Δεν έχω πρόβλημα να αποκτήσω καμιά δεκαριά παιδιά. Το μεγάλωμα τόσων παιδιών δεν πρόκειται να μου στερήσει την ενέργεια για να εκτελώ τα καθήκοντά μου”. Αν δεν φοβάσαι την ταλαιπωρία, κάν’ τα· ο Θεός δεν πρόκειται να σε καταδικάσει. Δεν θα αλλάξει τη στάση Του όσον αφορά τη σωτηρία σου λόγω της δικής σου στάσης απέναντι στον γάμο. Έτσι είναι τα πράγματα. Είναι ξεκάθαρο; (Ναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (16)]. Μέσα από την ανάγνωση των λόγων του Θεού κατάλαβα ξαφνικά ότι ο γάμος και τα παιδιά είναι μια ελευθερία που δίνει στους ανθρώπους ο Θεός. Ο Θεός δεν καταδικάζει τους ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή παντρεύονται ή κάνουν παιδιά. Ο Θεός κρίνει αν ένας άνθρωπος μπορεί να σωθεί πρωτίστως με βάση τη στάση του απέναντι στο καθήκον του, και από το εάν επιδιώκει την αλήθεια και υποτάσσεται σε αυτήν. Ακόμα και αν ένας άνθρωπος δεν παντρευτεί ούτε κάνει παιδιά, αν δεν επιδιώκει την αλήθεια και δεν έχει διορθώσει τη διεφθαρμένη του διάθεση, στο τέλος δεν θα σωθεί. Στην πραγματικότητα, ο Θεός δεν κοιτάζει τις προφανείς θυσίες και πράξεις των ανθρώπων. Οι άνθρωποι μπορούν να επιλέξουν να κάνουν παιδιά ή να μην παντρευτούν, και ό,τι κι αν επιλέξουν γι’ αυτό το θέμα, ο Θεός δεν τους καταδικάζει. Είναι ελευθερία και δικαίωμά τους. Ωστόσο, αυτά τα ζητήματα πρέπει να βασίζονται στις πραγματικές περιστάσεις του κάθε ανθρώπου. Αν ο γάμος και τα παιδιά πρόκειται να επηρεάσουν την επιδίωξη της αλήθειας και το καθήκον ενός ανθρώπου, τότε θα πρέπει να τα αφήσει κατά μέρος και να δώσει προτεραιότητα στο καθήκον του. Τώρα είναι μια κρίσιμη στιγμή στο έργο του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας, και μόνο αν κάνω καλά το καθήκον μου και επιδιώκω την αλήθεια θα έχω την ευκαιρία να σωθώ. Αν έκανα παιδί μόνο και μόνο για να με φροντίσει στο μέλλον, και ξόδευα όλη μου την ενέργεια στο μεγάλωμα του παιδιού μου, τότε αυτό θα επηρέαζε και την επιδίωξη της αλήθειας και το καθήκον μου. Τα παιδιά είναι μια ελευθερία και ένα δικαίωμα που δίνει ο Θεός, αλλά έπρεπε να διακρίνω ποιο είναι πιο σημαντικό. Αυτήν τη στιγμή, η επιδίωξη και η απόκτηση της αλήθειας είναι ό,τι σημαντικότερο. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένα αίσθημα απελευθέρωσης πλημμύρισε την καρδιά μου, και κατάλαβα πώς να αντιμετωπίσω το θέμα του γάμου και των παιδιών.

Όταν έγινα πρόθυμη να υποταχθώ, μια συγγενής επικοινώνησε ξαφνικά μαζί μου μια μέρα, και μου είπε ότι υπήρχε ένα μέρος που προσέφερε δωρεάν ενίσχυση του οργανισμού, και με ρώτησε αν ήθελα να πάω. Εκείνη την εποχή έτυχε να μην είμαι πολύ απασχολημένη με το καθήκον μου, έτσι αποφάσισα να πάω για να ρίξω μια ματιά. Λίγους μήνες αργότερα, η κατάστασή μου βελτιώθηκε αναπάντεχα. Πήγα στο νοσοκομείο για τσεκάπ και οι εξετάσεις έδειξαν ότι τα ινομυώματα είχαν συρρικνωθεί στα τρία εκατοστά. Ποτέ δεν περίμενα η κατάστασή μου να βελτιωθεί χωρίς να ξοδέψω ούτε δεκάρα. Ευχαρίστησα τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου. Την εποχή που πήγαινα για την ενίσχυση του οργανισμού μου, είδα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί ήταν ηλικιωμένοι άνδρες και γυναίκες, και τους ρώτησα αν είχαν παιδιά για να τους φροντίσουν. Κάποιοι είπαν ότι όχι μόνο δεν τους φρόντιζαν τα παιδιά τους, αλλά και ότι οι ίδιοι τα βοηθούσαν με τη σύνταξή τους. Κάποιοι, που κόντευαν τα εβδομήντα, έπρεπε να φροντίζουν τα εγγόνια τους, και να τα πηγαινοφέρνουν στο σχολείο. Φοβόντουσαν μήπως αρρωστήσουν, επειδή ανησυχούσαν μήπως τα παιδιά τους δυσανασχετήσουν. Έτσι, πήγαιναν συχνά για να ενισχύσουν τον οργανισμό τους. Συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι το να κάνει κανείς παιδιά δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι και θα τον φροντίσουν. Για την ακρίβεια, όταν ένας άνθρωπος γερνάει, μπορεί να καταλήξει να πρέπει να φροντίζει εκείνος τα παιδιά και τα εγγόνια του. Συγκινήθηκα βαθιά.

Μια μέρα, διάβασα μερικά ακόμα από τα λόγια του Θεού: «Ποιο είναι το νόημα να μεγαλώνεις παιδιά; Δεν το κάνεις για τους δικούς σου σκοπούς· είναι ευθύνη και υποχρέωση που σου έχει δώσει ο Θεός. Η μία πτυχή είναι πως το να μεγαλώσεις παιδιά αποτελεί μέρος του ανθρώπινου ενστίκτου, ενώ η άλλη πτυχή είναι πως αποτελεί μέρος της ανθρώπινης ευθύνης. Ο λόγος για τον οποίον αποφασίζεις να κάνεις παιδιά είναι το ένστικτο και η ευθύνη, και όχι να προετοιμαστείς για τα γεράματα και να σε γηροκομήσουν. Σωστή δεν είναι αυτή η άποψη; (Ναι.) Όσοι δεν έχουν παιδιά θα αποφύγουν τα γεράματα; Όποιος γεράσει, άραγε, συνεπάγεται ότι θα είναι και δυστυχισμένος; Δεν είναι απαραίτητο, σωστά; Όσοι δεν έχουν παιδιά μπορεί φυσικά να ζήσουν μέχρι τα βαθιά γεράματα, και μερικοί μάλιστα έχουν την υγεία τους, χαίρονται τα τελευταία χρόνια της ζωής τους και πεθαίνουν γαλήνια. Είναι σίγουρο ότι όσοι έχουν παιδιά θα απολαύσουν τα τελευταία χρόνια της ζωής τους ευτυχισμένοι και υγιείς; (Δεν είναι απαραίτητο.) Άρα, στην πραγματικότητα, αν οι γονείς θα είναι υγιείς κι ευτυχισμένοι, σε τι συνθήκες θα ζουν όταν φτάσουν σε μεγάλη ηλικία, και ποια ποιότητα ζωής θα έχουν ελάχιστη σχέση έχει με το αν τα παιδιά τους είναι ευσεβή· αυτά τα δύο δεν συνδέονται άμεσα μεταξύ τους. Οι συνθήκες διαβίωσής σου, η ποιότητα ζωής και η σωματική κατάσταση που θα έχεις στα γεράματά σου έχουν να κάνουν με αυτά που έχει ορίσει για σένα ο Θεός και με το περιβάλλον που έχει ρυθμίσει για να ζήσεις. Δεν έχουν καμία άμεση σχέση με το αν τα παιδιά σου σου δείχνουν ή όχι ευσέβεια. Δεν είναι αναγκασμένα να αναλάβουν την ευθύνη για τις συνθήκες της ζωής σου όταν γεράσεις. Δεν ισχύει αυτό; (Ναι.) […] Πρέπει να αναλάβεις την ευθύνη και να επωμιστείς το φορτίο της ζωής και της επιβίωσής σου στο μέτρο των δυνατοτήτων σου, και όχι να το φορτώνεις στους άλλους, ιδίως στα παιδιά σου. Πρέπει να αντιμετωπίσεις δυναμικά και σωστά τη ζωή χωρίς τη συντροφιά ή τη βοήθεια των παιδιών σου, και να μπορείς να αντιμετωπίσεις μόνος σου ό,τι σου φέρνει η ζωή, ακόμα και αν τα παιδιά σου είναι μακριά» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. «Το πόσο είναι γραφτό τα παιδιά να είναι μαζί με τους γονείς τους και αυτοί να επωφελούνται από τα παιδιά τους οι άπιστοι το αποκαλούν “έχω βοήθεια” ή “δεν έχω βοήθεια”. Δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό. Σε τελική ανάλυση, με απλά λόγια, ο Θεός προκαθορίζει και ορίζει αν μπορεί κάποιος να στηριχθεί στα παιδιά του. Δεν πάνε όλα όπως ακριβώς τα θες. Ασφαλώς, όλοι θέλουν να πηγαίνουν καλά τα πράγματα και να καρπώνονται οφέλη απ’ τα παιδιά τους. Γιατί, όμως, δεν έχεις σκεφτεί ποτέ αν είναι γραφτό να το κάνεις αυτό, αν είναι στη μοίρα σου; Ο Θεός καθορίζει τα πάντα: το χρονικό διάστημα που θα κρατήσει ο δεσμός σου με τα παιδιά σου, αν η όποια δουλειά κάνεις στη ζωή σου θα συνδέεται με τα παιδιά σου, αν έχει προβεί ο Θεός στις κατάλληλες ρυθμίσεις ώστε τα παιδιά σου να συμμετέχουν στα σημαντικά γεγονότα της ζωής σου και αν θα είναι εκεί κι αυτά όταν βιώσεις κάποιο σοβαρό γεγονός στη ζωή σου. Αν δεν το έχει ορίσει ο Θεός, τότε, αφού μεγαλώσουν και ενηλικιωθούν τα παιδιά σου, ακόμη και αν δεν τα διώξεις απ’ το σπίτι, θα φύγουν μόνα τους όταν έρθει η ώρα. Πρέπει να το καταλάβουν αυτό οι άνθρωποι. Αν δεν καταλάβεις αυτό το ζήτημα, τότε θα εμμένεις συνέχεια στα θέλω και στις απαιτήσεις σου, θα θέτεις διάφορους κανόνες και θα δέχεσαι διάφορες ιδεολογίες για να κερδίσεις υλικές απολαύσεις. Και τι θα γίνει στο τέλος; Θα το διαπιστώσεις όταν πεθάνεις. Στη ζωή σου έχεις κάνει πολλές ανοησίες και έχεις σκεφτεί πολλά πράγματα μη ρεαλιστικά, τα οποία δεν συνάδουν με τα γεγονότα ούτε τα έχει καθορίσει ο Θεός» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (19)]. Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να καταλάβω ότι τα παιδιά είναι ένα ανθρώπινο ένστικτο αλλά και ευθύνη, και ότι ένας άνθρωπος δεν πρέπει να βασίζεται στα παιδιά του για να τον φροντίσουν όταν γεράσει. Το πώς θα είναι τα τελευταία χρόνια ενός ανθρώπου, αν θα υποφέρει περισσότερο ή αν θα είναι πιο υγιής και χαρούμενος, δεν κρίνεται από το εάν θα έχει παιδιά, αλλά από τα όσα έχει προκαθορίσει ο Θεός. Οι άνθρωποι πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για τα γηρατειά τους όπως εκείνοι μπορούν, να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής ανεξάρτητα και να μη βασίζονται στα παιδιά τους γι’ αυτά τα πράγματα. Κάνοντας την αυτοκριτική μου, συνειδητοποίησα ότι ανησυχούσα μήπως δεν μπορώ να κάνω παιδιά αν η κατάστασή μου επιδεινωνόταν και έκανα υστερεκτομή. Ανησυχούσα επίσης για το ποιος θα με φρόντιζε όταν γερνούσα ή αρρώσταινα. Έτσι, ζούσα μέσα σε μια κατάσταση άγχους και θλίψης. Πίστευα στην παραδοσιακή ιδέα που λέει «Κάνε παιδιά για να σε φροντίσουν όταν γεράσεις», σύμφωνα με την οποία ο σκοπός των παιδιών θα ήταν να εξασφαλίσω μια σταθερότητα στα γεράματά μου, και ότι θα είχα κάποιον να με φροντίζει όταν γερνούσα. Επικεντρωνόμουν μόνο στο δικό μου όφελος, και ο στόχος μου ήταν να έχω απαιτήσεις από τα παιδιά μου. Αυτή η άποψη ήταν εντελώς εγωιστική. Επιπλέον, το πώς θα περάσει κάποιος τα γεράματά του έχει ήδη προκαθοριστεί από τον Θεό, και δεν έχει καμία σχέση με το αν θα κάνει παιδιά ή όχι. Κάποιοι ηλικιωμένοι άνθρωποι είναι υγιείς και έχουν σύνταξη, αλλά τα παιδιά τους είναι βουτηγμένα στα χρέη. Επομένως, όχι μόνο δεν χρειάζονται τη φροντίδα των παιδιών τους, αλλά τα βοηθάνε κιόλας. Στην περίπτωση κάποιων ανθρώπων που έχουν γεράσει και είναι άρρωστοι, τα παιδιά τους υστερούν σε ανθρώπινη φύση και δεν είναι πρόθυμα να τους φροντίσουν, και όταν αρρωσταίνουν, τους φροντίζουν άλλοι συγγενείς. Είδα ότι τα παιδιά δεν εγγυώνται την ασφάλεια. Το πώς θα ζήσει κάποιος στα γεράματά του και το εάν τα παιδιά του θα τον συντροφέψουν και θα τον φροντίσουν εξαρτάται από τα όσα έχει προκαθορίσει ο Θεός. Σκέφτηκα τον άντρα μου κι εμένα: Εκείνος εργαζόταν αλλού κι εγώ έκανα το καθήκον μου. Παρόλο που δεν ήταν κανένας κοντά μου για να με φροντίσει, έμαθα να βασίζομαι στον Θεό όταν αρρώσταινα ή είχα προβλήματα. Τα λόγια του Θεού με καθοδήγησαν μέσα από τις δυσκολίες μου. Η υγεία μου βελτιώθηκε αρκετά. Όλα αυτά ήταν η χάρη και το έλεος του Θεού. Ακόμα κι αν δεν κάνω παιδιά στο μέλλον, εφόσον βασίζομαι στον Θεό, θα μπορώ και πάλι να ζήσω καλά. Παλιότερα, όμως, ανησυχούσα συνέχεια για το τι θα συνέβαινε αν δεν έκανα παιδιά για να με φροντίσουν στο μέλλον, και αυτό με έκανε να ζω μέσα στη θλίψη και την ανησυχία, χωρίς να μπορώ καν να βρω το κίνητρο για να κάνω το καθήκον μου. Μόνη μου προκαλούσα αυτόν τον πόνο στον εαυτό μου, και δεν εμπιστευόμουν την κυριαρχία του Θεού. Πίστευα στον Θεό, αλλά δεν βασιζόμουν πάνω Του ούτε κατανοούσα την κυριαρχία Του. Ζούσα σύμφωνα με την παραδοσιακή κουλτούρα του Σατανά. Δεν ήταν οι απόψεις μου ίδιες με εκείνες των δύσπιστων; Όταν κατανόησα αυτά τα πράγματα, ένιωσα ανακουφισμένη. Δεν έπρεπε να ανησυχώ για το μέλλον και έπρεπε να εμπιστευτώ τον εαυτό μου στα χέρια του Θεού. Όπως κι αν είναι τα τελευταία χρόνια της ζωής μου, θα υποταχθώ στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Η εκτέλεση του καθήκοντός μου για να ικανοποιήσω τον Θεό και η επιδίωξη της σωτηρίας είναι το πιο σημαντικό πράγμα, αλλά και το πιο ρεαλιστικό.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Αν τα καλύτερά σου χρόνια τα χαραμίσεις με το να σκέφτεσαι να βρεις μια καλή δουλειά ή να ψάξεις να βρεις έναν σύντροφο, με την ελπίδα να απολαύσεις μια σαρκική ζωή ενώ πιστεύεις στον Θεό, δηλαδή να τα κάνεις και τα δύο ταυτόχρονα, τότε, αν και μπορεί μετά από κάποια χρόνια να βρεις σύντροφο, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά, να φτιάξεις μια οικογένεια και να κάνεις καριέρα, η πίστη σου στον Θεό τόσα χρόνια δεν θα σου έχει προσφέρει κανένα κέρδος, δεν θα έχεις κερδίσει καμία αλήθεια, θα νιώθεις άδεια την καρδιά σου και τα καλύτερα χρόνια σου θα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Όταν αρχίσεις στα σαράντα σου να κοιτάζεις το παρελθόν σου, θα έχεις οικογένεια και παιδιά, και δεν θα είσαι μόνος, αλλά θα πρέπει να συντηρήσεις την οικογένειά σου. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτά τα δεσμά. Μπορεί να θέλεις να εκτελέσεις το καθήκον σου, αλλά θα πρέπει να το κάνεις περιορισμένος από τα δεσμά της οικογένειάς σου. Όσο μεγάλη καρδιά κι αν έχεις, είναι αδύνατο να ασχοληθείς και με τα δύο —δεν θα μπορείς να ακολουθήσεις ολόψυχα τον Θεό και να κάνεις καλά το καθήκον σου. Πολλοί άνθρωποι εγκαταλείπουν την οικογένειά τους και τα εγκόσμια, αλλά ακόμα και μετά από αρκετά χρόνια πίστης στον Θεό, εξακολουθούν να επιδιώκουν μόνο τη φήμη, το κέρδος και τη θέση, χωρίς να έχουν κερδίσει την αλήθεια· δεν έχουν καν πραγματική βιωματική μαρτυρία. Όλο αυτό είναι χάσιμο χρόνου. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους τώρα, δεν καταλαβαίνουν ούτε ένα μικρό μέρος της αλήθειας, ενώ όταν τους συμβαίνει κάτι, δεν ξέρουν πώς να το βιώσουν. Αυτό τους γεμίζει τύψεις και αρχίζουν να κλαψουρίζουν. Σκέφτονται το ξεκίνημά τους, και όλους εκείνους τους νέους που ζούσαν όλοι μαζί την εκκλησιαστική ζωή, εκτελούσαν τα καθήκοντά τους, τραγουδούσαν ύμνους και δόξαζαν μαζί τον Θεό, και αναπολούν πόσο καλές ήταν εκείνες οι εποχές, και πόσο θα ήθελαν να γυρίσουν σ’ εκείνα τα χρόνια! Δυστυχώς, σ’ αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει θεραπεία για τις τύψεις. Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω, όσο και να το θέλει. Δεν γίνεται να επιστρέψουν στο ξεκίνημά τους και να ξαναζήσουν τη ζωή από την αρχή, και γι’ αυτό, όταν χαθεί μια ευκαιρία, δεν ξανάρχεται. Η ζωή του ανθρώπου διαρκεί λίγες μόνο δεκαετίες, οπότε αν σπαταλήσεις αυτά τα καλύτερα χρόνια κατά τα οποία μπορείς να επιδιώξεις την αλήθεια, οι τύψεις σου δεν θα σε ωφελήσουν πουθενά. […] Αυτή η μεγάλη στιγμή είναι τώρα και την έχετε μόλις προλάβει· ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσης τις έσχατες ημέρες. Αυτή είναι η μία και μοναδική ευκαιρία που έχουν οι άνθρωποι να σωθούν και να οδηγηθούν στην τελείωση από τον Θεό. Όλοι εσείς εκτελείτε τα καθήκοντά σας σ’ αυτήν την καίρια στιγμή της διάδοσης του ευαγγελίου της βασιλείας από τον Θεό. Πραγματικά, αυτή είναι η εξαιρετική εξύψωσή σας από τον Θεό. Ό,τι κι αν σπούδασες, όποιες γνώσεις κι αν διαθέτεις, όποια χαρίσματα και όποια εξειδίκευση κι αν έχεις, σε κάθε περίπτωση, ο Θεός σού δείχνει τη χάρη Του επιτρέποντάς σου να χρησιμοποιήσεις αυτήν την εξειδίκευση για να κάνεις ένα καθήκον στον οίκο Του. Δύσκολα βρίσκει κανείς μια τέτοια ευκαιρία» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Το να πληρώνει κανείς το τίμημα για να κερδίσει την αλήθεια είναι μείζονος σημασίας). Η σωτηρία της ανθρωπότητας από τον Θεό τις έσχατες ημέρες είναι η τελευταία ευκαιρία. Δεν θα υπάρξει δεύτερη ούτε τρίτη. Τώρα, συγκεκριμένα, είναι μια κρίσιμη στιγμή όπου ο Θεός εκφράζει την αλήθεια για να σώσει τους ανθρώπους και να τους οδηγήσει στην τελείωση. Το γεγονός ότι μπόρεσα να αποδεχτώ το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες σε μια τόσο καλή ηλικία της ζωής μου, ότι μπόρεσα να αφοσιωθώ πλήρως στα καθήκοντά μου, χωρίς κανένα βάρος και καμία εμπλοκή, και ότι μπόρεσα επίσης να επιδιώξω την αλήθεια και την αλλαγή διάθεσης στα καθήκοντά μου είναι πραγματικά η χάρη του Θεού. Θα έπρεπε να αφιερώνω το μεγαλύτερο τμήμα του χρόνου και της ενέργειάς μου στο κήρυγμα του ευαγγελίου και στην επιδίωξη της αλήθειας και της σωτηρίας. Αν αποκτούσα παιδί, δεδομένου ότι οι γονείς μου είχαν ήδη πεθάνει και τα πεθερικά και ο άντρας μου δεν πίστευαν στον Θεό, κανείς δεν θα με βοηθούσε να φροντίσω το παιδί και θα έπρεπε να το φροντίζω μόνη μου. Οι σκέψεις μου θα κατακλύζονταν από το παιδί μου και αυτό θα μου φόρτωνε περισσότερα βάρη και μπελάδες. Θα είχα πολύ λίγο χρόνο κι ενέργεια για να επιδιώξω την αλήθεια και να κάνω τα καθήκοντά μου. Αν αφιέρωνα το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και της ενέργειάς μου στα παιδιά, θα έχανα αυτήν τη βέλτιστη ευκαιρία να οδηγηθώ στην τελείωση από τον Θεό. Στο τέλος, δεν θα αποκτούσα την αλήθεια ούτε θα εκπλήρωνα τα καθήκοντά μου. Θα έχανα την ευκαιρία μου για σωτηρία, και τότε θα ήταν πολύ αργά για να μετανιώσω.

Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού και συγκινήθηκα βαθύτατα. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άπιστοι δεν καταλαβαίνουν ποιο είναι το πιο ουσιαστικό πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Εσείς, όμως, έχετε μια ιδέα σχετικά με αυτό, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Το σημαντικότερο είναι να αποδεχθείτε όλα όσα σας έχει αναθέσει ο Θεός και να εκπληρώσετε την αποστολή σας. Είναι πολύτιμα τα καθήκοντα που εκτελείτε αυτό το διάστημα! Μπορεί να μη βλέπεις τα αποτελέσματά τους τη στιγμή που μιλάμε και μπορεί και να μην υπάρχουν προς το παρόν σπουδαία αποτελέσματα· πολύ σύντομα, όμως, θα αποδώσουν καρπούς. Μακροπρόθεσμα, αν αυτό το έργο γίνει όπως πρέπει να γίνει, η συμβολή του στην ανθρωπότητα δεν θα μπορεί να μετρηθεί σε χρήμα. Τέτοιες αληθινές μαρτυρίες είναι τόσο ανεκτίμητες και πολύτιμες που δεν μπορούν να συγκριθούν με τίποτα άλλο και θα διαρκέσουν εις τους αιώνας των αιώνων. Είναι οι καλές πράξεις όλων όσοι ακολουθούν τον Θεό και είναι κάτι αξιομνημόνευτο. Στη ζωή ενός ανθρώπου, πέρα από την πίστη στον Θεό, την επιδίωξη της αλήθειας και την εκπλήρωση του καθήκοντός του ως δημιουργήματος, όλα τα υπόλοιπα είναι ανούσια και διόλου αξιομνημόνευτα. Ακόμα και τα πιο συνταρακτικά κατορθώματα να έχεις πετύχει, ακόμα κι αν έχεις ταξιδέψει στη Σελήνη και έχεις επιστρέψει, ακόμα κι αν έχεις κάνει επιστημονικές ανακαλύψεις που έχουν ωφελήσει ή βοηθήσει σε κάποιον βαθμό την ανθρωπότητα, όλα αυτά είναι μάταια και θα παρέλθουν. Ποιο είναι το μόνο πράγμα που δεν θα παρέλθει; (Ο λόγος του Θεού.) Τα μόνα που δεν θα παρέλθουν είναι ο λόγος του Θεού, οι μαρτυρίες για τον Θεό, όλες οι μαρτυρίες και τα έργα που καταθέτουν μαρτυρία για τον Δημιουργό και οι καλές πράξεις των ανθρώπων. Όλα αυτά θα διαρκέσουν αιώνια και είναι εξαιρετικά πολύτιμα. Απαλλαγείτε, λοιπόν, από κάθε περιορισμό, φέρετε σε πέρας αυτό το μεγάλο εγχείρημα και μην αφήνετε κανέναν άνθρωπο, γεγονός ή πράγμα να σας περιορίζει· δαπανήστε ειλικρινά τον εαυτό σας για τον Θεό και αφιερώστε όλη την ενέργεια και την προσπάθειά σας στην εκτέλεση των καθηκόντων σας. Αυτό θα κερδίσει τη μεγαλύτερη ευλογία από τον Θεό και αξίζει κάθε ταλαιπωρία!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με την ορθή εκτέλεση του καθήκοντος ενός δημιουργημένου όντος έχει αξία η ζωή). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι το να κάνει κανείς το καθήκον ενός δημιουργημένου όντος, να προσφέρει τη δύναμή του για την επέκταση της βασιλείας του ευαγγελίου και να φέρνει περισσότερους ανθρώπους ενώπιον του Θεού είναι τα πιο έντιμα πράγματα και αυτά που εγκρίνει περισσότερο ο Θεός. Το να μπορώ να κάνω καθήκοντα που έχουν να κάνουν με τα κείμενα, και να επιλέγω περισσότερα καλά άρθρα βιωματικής εμπειρίας για να καταθέσω μαρτυρία στα αποτελέσματα του έργου του Θεού για τους ανθρώπους, επιτρέποντας σε περισσότερους ανθρώπους να γνωρίσουν τον Θεό και να επιστρέψουν ενώπιόν Του, είναι μια μαρτυρία στον Θεό, κάτι που εγκρίνει ο Θεός, και όποιο μαρτύριο κι αν υπομείνω, αξίζει τον κόπο. Το έργο του Θεού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας πρόκειται να ολοκληρωθεί, και οι μεγάλες καταστροφές έχουν ήδη ξεκινήσει. Δεν γνώριζα καν τι θα συνέβαινε αύριο ή πότε θα χτυπούσε η συμφορά, αλλά έκανα σχέδια για το μέλλον και σκεφτόμουν να κάνω παιδιά για να με φροντίσουν στα γηρατειά μου. Όλη η θλίψη και οι προβληματισμοί μου για το μέλλον είναι περιττά. Τώρα μπορώ να αφοσιωθώ πλήρως στα καθήκοντά μου, χωρίς βάρη και μπελάδες. Μπορώ επίσης να επιδιώξω την αλήθεια και την αλλαγή διάθεσης ενώ κάνω τα καθήκοντά μου. Όλα αυτά είναι η χάρη του Θεού. Θα τιμήσω αυτήν την ευκαιρία που μου δίνεται τώρα για να επιδιώξω την αλήθεια και τη σωτηρία, και θα αφιερώσω όλη μου την ενέργεια και τον χρόνο για να κάνω τα καθήκοντά μου και να καταθέσω μαρτυρία στον Θεό. Αν μπορέσω να κατανοήσω ένα μέρος της αλήθειας και να σωθώ από τον Θεό, τότε η ζωή μου δεν θα είναι μάταιη. Όταν κατάλαβα αυτά τα πράγματα, η καρδιά μου ξαλάφρωσε από τη θλίψη και τις ανησυχίες, και απέκτησα μεγαλύτερη πίστη, ώστε να ζω για να κάνω καλά τα καθήκοντά μου. Δόξα τω Θεώ!