Από της Ογιάνγκ Χούε, Κίνα

Το 2015, οι επικεφαλής μού ανέθεσαν κειμενικά καθήκοντα. Τότε, οι επικεφαλής κλάδεψαν την επικεφαλής ομάδας Τσενγκ Νούο, επειδή είχε κακή στάση όταν έκανε το καθήκον της. Πίστευε ότι οι επικεφαλής είχαν κανονίσει να πάω εγώ για να την αντικαταστήσω, οπότε μου έκανε τη ζωή δύσκολη σε κάθε ευκαιρία. Πολλές φορές, στις συναθροίσεις, με ρώταγε για προβλήματα που είχαν σχέση με τα κηρύγματα. Αν δεν κατάφερνα να απαντήσω, η Τσενγκ Νούο με γελοιοποιούσε, λέγοντας: «Δεν έχεις επίπεδο; Για ποιον άλλον λόγο να σε φέρουν εδώ οι επικεφαλής;» Όταν την άκουγα, ένιωθα την καρδιά μου πολύ περιορισμένη. Κάθε συνάθροιση ήταν μαρτύριο. Επειδή ήμουν σε κακή κατάσταση, δεν είχα καθόλου ιδέες όταν έλεγχα τα κηρύγματα, και δεν μπορούσα να εφοδιαστώ με αρχές. Ένιωθα ότι δυσκολευόμουν και ότι δεν ήμουν ικανή να κάνω αυτό το καθήκον. Η καρδιά μου αγωνιούσε, και μου ερχόταν να πάω στο σπίτι μου. Τη στιγμή που η κατάστασή μου βρισκόταν στα χειρότερά της, η αδελφή συνεργάτιδά μου, η Γιανγκ Γκουάνγκ, είδε την κακή μου κατάσταση, και με υπομονή συναναστράφηκε μαζί μου και με βοήθησε. Επίσης, με ενθάρρυνε να μη χάσω την ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου, και μου είπε ότι μπορούσα να συναναστρέφομαι και να συζητάω μαζί της οτιδήποτε δεν καταλάβαινα. Μπορούσαμε να συνεργαστούμε. Η Γιανγκ Γκουάνγκ συναναστράφηκε πολύ μαζί μου, κι ένιωσα την καρδιά μου να ξεκαθαρίζει και να διαφωτίζεται περισσότερο. Επίσης, είχα τη θέληση να συνεχίσω να κάνω το καθήκον μου. Αργότερα, αφιέρωσα χρόνο και προσπάθεια για να εφοδιαστώ με αρχές και, για ό,τι δεν καταλάβαινα, ζητούσα από τη Γιανγκ Γκουάνγκ να συναναστραφεί μαζί μου. Σταδιακά, βρήκα κάποια μονοπάτια για να κάνω το καθήκον μου, και ευγνωμονούσα πολύ τη Γιανγκ Γκουάνγκ. Αργότερα, η Τσενγκ Νούο απαλλάχθηκε απ’ τα καθήκοντά της και προτάθηκα εγώ ως επικεφαλής της ομάδας από τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Επειδή φοβήθηκα ότι δεν θα τα κατάφερνα, θέλησα να αρνηθώ, αλλά η Γιανγκ Γκουάνγκ με ενθάρρυνε και πάλι. Είπε ότι θα συζητούσα με τα άλλα μέλη της ομάδας οτιδήποτε δεν μπορούσα να κάνω και ότι θα με βοηθούσε κι εκείνη. Έτσι, αποδέχτηκα το καθήκον του επικεφαλής της ομάδας. Εκείνη την περίοδο, η Γιανγκ Γκουάνγκ συζητούσε συχνά μαζί μου για το μονοπάτι της εκτέλεσης του καθήκοντός μου, και το έργο εξελισσόταν πολύ ομαλά. Ήμουν ιδιαίτερα ευγνώμων στη Γιανγκ Γκουάνγκ, και θεωρούσα πως έπρεπε να θυμάμαι αυτήν τη χάρη μέσα στην καρδιά μου. Αν μελλοντικά αντιμετώπιζε τυχόν προβλήματα, έπρεπε να κάνω τα πάντα για να τη βοηθήσω. Δεν γινόταν να φανώ αχάριστη.

Μετά από λίγο, η Γιανγκ Γκουάνγκ γύρισε στο σπίτι για μια επίσκεψη, αλλά ο γιος της δεν την άφηνε να ξαναβγεί για να κάνει το καθήκον της. Είπε μάλιστα ότι όταν θα γερνούσε, δεν θα τη φρόντιζε, κι έτσι η Γιανγκ Γκουάνγκ ένιωθε περιορισμένη. Ζούσε διαρκώς σε μια αρνητική κατάσταση και δεν έφερε καθόλου φορτίο στο καθήκον της. Συναναστράφηκα μαζί της και τη βοήθησα αρκετές φορές, αλλά και πάλι δεν άλλαξε καθόλου. Αργότερα, έφτασε μια επιστολή από τους επικεφαλής, που έλεγε ότι η κατάσταση της Γιανγκ Γκουάνγκ ήδη παρακώλυε σοβαρά το έργο και ότι αν δεν την αντέστρεφε σύντομα, τότε έπρεπε να απαλλαγεί απ’ τα καθήκοντά της. Όταν διάβασα την επιστολή, αγχώθηκα πολύ. Σκέφτηκα πόσο με είχε βοηθήσει η Γιανγκ Γκουάνγκ όταν είχα δυσκολίες, οπότε έπρεπε να τη βοηθήσω πολύ σε εκείνη τη φάση. Στη συνέχεια, βρήκα τη Γιανγκ Γκουάνγκ και συναναστράφηκα μαζί της. Μου είπε ότι η κατάστασή της ήταν λίγο καλύτερη, κι ανακουφίστηκα λιγάκι. Μια άλλη φορά, η Γιανγκ Γκουάνγκ είχε να ελέγξει κάποια κηρύγματα επειγόντως, αλλά είχαν περάσει 15 μέρες, και ακόμα δεν είχε τελειώσει τον έλεγχο. Είδα ότι δεν είχε την καρδιά και το μυαλό της στο καθήκον της, και ότι αν αυτό συνεχιζόταν, θα καθυστερούσε το έργο. Σκέφτηκα να βάλω κάποιον άλλον να το κάνει, αλλά μετά σκέφτηκα επίσης: «Αν η Γιανγκ Γκουάνγκ καταφέρει να ελέγξει τα κηρύγματα, τότε θα θεωρηθεί ότι πέτυχε κάποια αποτελέσματα στην εκτέλεση του καθήκοντός της και δεν θα μετατεθεί. Πρέπει να τη βοηθήσω τώρα». Έπειτα, πήγα να συναναστραφώ με τη Γιανγκ Γκουάνγκ, και της ζήτησα να αλλάξει στάση απέναντι στο καθήκον της και να ελέγχει τα κηρύγματα με αίσθημα επείγοντος. Μετά από μερικές μέρες, ωστόσο, δεν υπήρξε καμία πρόοδος. Τη ρώτησα ποιος ήταν συγκεκριμένα ο λόγος, μα δεν απάντησε με ειλικρίνεια. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να συνεχίσω να την κάνω να εργάζεται πάνω στα κηρύγματα, και έσπευσα να κανονίσω να το κάνει κάποιος άλλος. Όταν είδα ότι είχε καθυστερήσει το έργο, είχα ένα έντονο αίσθημα αυτομεμψίας. Ήξερα ότι η Γιανγκ Γκουάνγκ έπρεπε να απαλλαχθεί επειδή αδυνατούσε συνεχώς να αντιστρέψει την κατάστασή της, αλλά μετά σκέφτηκα: «Η κατάστασή της εξαρχής δεν ήταν καλή. Τι θα γίνει αν, μετά την απαλλαγή της, δεν μπορέσει να βγει απ’ αυτήν την κατάσταση μέσω των βιωμάτων της;» Δεν άντεχα να το κάνω. Η καρδιά μου δέθηκε κόμπο. Εκείνη την περίοδο, συμπτωματικά χρειάζονταν ανθρώπους για μια άλλη εργασία, κι έτσι κανόνισα να πάει η Γιανγκ Γκουάνγκ. Έπειτα, δεν έμαθα καθόλου νέα της.

Έναν χρόνο αργότερα, εκλέχθηκα επικεφαλής στην εκκλησία. Μια μέρα, διάβαζα μια αναφορά για το έργο και ανακάλυψα ότι η Γιανγκ Γκουάνγκ έκανε πολύ παθητικά το καθήκον της. Γυρνούσε συχνά στο σπίτι της και φόρτωνε όλο το έργο της στη συνεργάτιδά της. Επιπλέον, υπήρχε κίνδυνος και για την ασφάλεια της Γιανγκ Γκουάνγκ. Δεν ήταν ασφαλές να συνεχίσει να πηγαινοέρχεται. Της είχε γίνει πολλές φορές συναναστροφή γι’ αυτό, αλλά εκείνη δεν το είχε αποδεχτεί. Μόλις διάβασα ότι η συμπεριφορά της Γιανγκ Γκουάνγκ παρέμενε ίδια, και δεν είχε αλλάξει καθόλου, σκέφτηκα να συζητήσω με την αδελφή συνεργάτιδά μου το ενδεχόμενο να μετατεθεί η Γιανγκ Γκουάνγκ. Ωστόσο, αμέσως σκέφτηκα και τη βοήθεια που μου είχε δώσει εκείνη στις πιο δύσκολες ώρες μου, κι ότι εγώ μόλις είχα γίνει επικεφαλής ήθελα να την απαλλάξω απ’ τα καθήκοντά της. Αν το μάθαινε, δεν θα έλεγε ότι δεν έχω συνείδηση, ότι είμαι αχάριστη; Δεν θα μπορούσα να την κοιτάξω στα μάτια όταν θα την ξανασυναντούσα στο μέλλον. Γι’ αυτό, δεν ήθελα πια να αναφέρω το ζήτημα στην αδελφή συνεργάτιδά μου. Στη συνέχεια, όταν είδα τη Γιανγκ Γκουάνγκ, συναναστράφηκα μαζί της σχετικά με τι φύση και τι συνέπειες είχε να κάνει έτσι το καθήκον της, και την προειδοποίησα ότι αν δεν αντέστρεφε την κατάσταση, θα απαλλασσόταν. Μπροστά μου, η Γιανγκ Γκουάνγκ συμφώνησε πρόθυμα. Δεν περίμενα, όμως, ότι λιγότερο από έναν μήνα μετά, η αδελφή συνεργάτιδά της θα έστελνε επιστολή λέγοντας ότι η Γιανγκ Γκουάνγκ εγκατέλειπε συχνά το καθήκον της, πράγμα που παρεμπόδιζε σοβαρά το έργο. Ένιωσα έντονο αίσθημα αυτομεμψίας στην καρδιά μου. Αν την είχα απαλλάξει εγκαίρως, δεν θα καθυστερούσε το έργο για έναν ακόμα μήνα. Συνειδητοποίησα ότι η συμπεριφορά της Γιανγκ Γκουάνγκ ήταν πάντα η ίδια, και δεν μπορούσε να αντιστραφεί αν απλώς τη βοηθούσα λίγες φορές, και αποφάσισα να την απαλλάξω απ’ τα καθήκοντά της.

Στη συνέχεια, έκανα αυτοκριτική. Γιατί δεν μπορούσα να χειριστώ κανένα θέμα που αφορούσε τη Γιανγκ Γκουάνγκ σύμφωνα με τις αρχές; Διάβασα δύο χωρία των λόγων του Θεού: «Κάποιοι είναι εξαιρετικά συναισθηματικοί. Κάθε μέρα, τόσο στα λόγια τους, όσο και στον τρόπο με τον οποίο φέρονται και χειρίζονται ζητήματα, ζουν με βάση τα αισθήματά τους. Νιώθουν διάφορα πράγματα για τον έναν και τον άλλον, και όλη την ώρα ασχολούνται με ζητήματα που αφορούν τις σχέσεις και τα αισθήματα. Ζουν σε ό,τι κι αν τους συμβεί στη σφαίρα του αισθήματος. Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν χάσει έναν άπιστο συγγενή του, κλαίει για τρεις μέρες και δεν επιτρέπει την ταφή του νεκρού. Έχει ακόμη αισθήματα για τον αποθανόντα, και μάλιστα ακατανίκητα. Θα μπορούσατε να πείτε ότι τα αισθήματα είναι το μοιραίο ελάττωμα αυτού του ανθρώπου. Τα αισθήματά του τον περιορίζουν σε όλα τα ζητήματα, δεν μπορεί να κάνει πράξη την αλήθεια ούτε να ενεργήσει σύμφωνα με τις αρχές και συχνά είναι επιρρεπής στο να επαναστατεί εναντίον του Θεού. Τα αισθήματα είναι η μεγαλύτερη αδυναμία του, το μοιραίο ελάττωμά του· είναι σίγουρο ότι μπορούν να τον καταστρέψουν. Όσοι είναι υπερβολικά συναισθηματικοί δεν μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια ούτε να υποταχθούν στον Θεό. Τους απασχολεί η σάρκα, και είναι ανόητοι και μπερδεμένοι. Είναι στη φύση ενός τέτοιου ανθρώπου να είναι πολύ συναισθηματικός, και ζει σύμφωνα με τα συναισθήματά του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). «Από τι χαρακτηρίζονται τα συναισθήματα; Σίγουρα όχι από κάτι θετικό. Τα συναισθήματα δείχνουν ότι επικεντρώνεσαι στις σωματικές σχέσεις και ικανοποιείς τις τάσεις της σάρκας. Στην κατηγορία των συναισθημάτων εντάσσεται και το να μεροληπτείς, να υπερασπίζεσαι τις κακές πράξεις, να λατρεύεις κάποιον υπερβολικά και να κακομαθαίνεις τον εαυτό σου ή τους άλλους. Κάποιοι δίνουν μεγάλη αξία στα συναισθήματα και αντιδρούν με βάση αυτά σε ό,τι τους συμβεί· μέσα τους, ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό είναι λάθος, όμως και πάλι δεν μπορούν να είναι αντικειμενικοί, πόσο μάλλον να ενεργήσουν σύμφωνα με τις αρχές. Όταν οι άνθρωποι περιορίζονται συνέχεια απ’ τα συναισθήματα, μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια; Είναι αφάνταστα δύσκολο! Η ανικανότητα πολλών ανθρώπων να κάνουν πράξη την αλήθεια οφείλεται, κατά βάθος, στα συναισθήματα· τα θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικά και τα βάζουν πιο ψηλά από κάθε τι. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπούν την αλήθεια; Φυσικά και όχι. Τι είναι, στην ουσία, τα συναισθήματα; Είναι ένα είδος διεφθαρμένης διάθεσης. Μπορεί κανείς να περιγράψει τις εκδηλώσεις τους με πολλές λέξεις: μεροληψία, προστασία των άλλων χωρίς να τηρούνται αρχές, διατήρηση σωματικών σχέσεων, προτίμηση· να τι είναι τα συναισθήματα» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η αλήθεια-πραγματικότητα;). Ο Θεός εκθέτει πως όσοι είναι πολύ συναισθηματικοί περιορίζονται από τα αισθήματα στο καθετί. Δεν μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια και δεν μπορούν να ενεργήσουν σύμφωνα με τις αρχές. Παρόλο που κατά βάθος ξέρουν πολύ καλά ότι αυτό που κάνουν είναι λάθος, δεν μπορούν να διαχειριστούν το έργο τους αμερόληπτα. Εγώ ήμουν πολύ συναισθηματική και είχα αποκαλύψει τα αισθήματά μου στις αλληλεπιδράσεις μου με τη Γιανγκ Γκουάνγκ. Όταν είχα πρωτοξεκινήσει να κάνω κειμενικό καθήκον, ζούσα συχνά στην αρνητικότητα και σκεφτόμουν να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Η Γιανγκ Γκουάνγκ ήταν αυτή που, ξανά και ξανά, με βοηθούσε υπομονετικά να έχω πίστη να κάνω το καθήκον μου. Ένιωθα ότι ήταν καλή απέναντί μου και ότι μου έδειχνε καλοσύνη. Όταν έγινα επικεφαλής ομάδας, είχα δει ότι η Γιανγκ Γκουάνγκ ζούσε συνεχώς μέσα στη στοργή που έτρεφε για την οικογένειά της, πράγμα που παρεμπόδιζε το έργο. Ωστόσο, δεν την είχα απαλλάξει απ’ τα καθήκοντά της, και μάλιστα την είχα προστατέψει. Δεν είχα αναφέρει στους επικεφαλής τα πραγματικά δεδομένα σχετικά μ’ αυτήν, και της είχα δώσει διαδοχικές ευκαιρίες, ώστε να συνεχίσει να κάνει τα καθήκοντά της. Αποτέλεσμα; Είχε καθυστερήσει το έργο. Από τότε που έγινα επικεφαλής στην εκκλησία, είχα δει ότι η Γιανγκ Γκουάνγκ δεν έφερε με συνέπεια φορτίο στο καθήκον της και θα έπρεπε να απαλλαγεί, αλλά σκεφτόμουν την καλοσύνη που μου είχε δείξει. Όταν σκέφτηκα πόσο με είχε βοηθήσει, δεν άντεχα να την απαλλάξω, και συνέχισα να την προστατεύω βασιζόμενη στα αισθήματα. Της έδινα τη μία ευκαιρία μετά την άλλη, αλλά αυτό προκάλεσε διατάραξη και αναστάτωση στο έργο. Συνειδητοποίησα ότι, αν ενεργούσα με βάση τα αισθήματα, θα κατέληγα απλώς να αντισταθώ στον Θεό και να Τον προδώσω. Κατηγόρησα τον εαυτό μου για τη συμπεριφορά μου, και μίσησα τον εαυτό μου επειδή ζούσα μέσα στα σαρκικά αισθήματα και δεν προστάτευα το έργο της εκκλησίας. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Δεν θέλω να ενεργώ πια με βάση τα αισθήματα. Πρέπει να ασκούμαι σύμφωνα με τις αρχές και να προστατεύω το έργο της εκκλησίας. Οδήγησέ με ώστε να μπορέσω να κάνω πράξη την αλήθεια». Στη συνέχεια, συζήτησα το ζήτημα με την αδελφή συνεργάτιδά μου και απάλλαξα τη Γιανγκ Γκουάνγκ απ’ τα καθήκοντά της. Μόνο τότε ένιωσα ήρεμη την καρδιά μου.

Έπειτα, διάβασα τα λόγια του Θεού που εκθέτουν την παραδοσιακή ιδέα «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη», και κατανόησα κάπως την κατάστασή μου. Ο Θεός λέει: «Η ιδέα ότι η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη είναι ένα από τα κλασικά κριτήρια της κινεζικής παραδοσιακής κουλτούρας για να κριθεί αν η ηθική διαγωγή ενός ατόμου είναι καλή ή κακή. Όταν αξιολογείται το αν η ανθρώπινη φύση κάποιου είναι καλή ή κακή και το πώς είναι η ηθική διαγωγή του, ένα από τα σημεία αναφοράς είναι το αν ανταποδίδει τις χάρες ή τη βοήθεια που λαμβάνει, το αν ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει ή όχι. Στην κινεζική παραδοσιακή κουλτούρα, ακόμη και στην παραδοσιακή κουλτούρα της ανθρωπότητας, οι άνθρωποι το αντιμετωπίζουν αυτό ως ένα σημαντικό πρότυπο για να μετρήσουν την ηθική διαγωγή ενός ατόμου. Αν κάποιος δεν ξέρει ν’ ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει, θα θεωρείται αχάριστος, άνθρωπος χωρίς συνείδηση και ανάξιος για συναναστροφή, που θα πρέπει να τον σιχαίνονται, να τον αποστρέφονται και να τον απορρίπτουν όλοι. Ενώ, αν κάποιος ξέρει ν’ ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει —δηλαδή, αφότου λάβει χάρες ή βοήθεια από κάποιον άλλον, δεν είναι αχάριστος και κάνει ό,τι μπορεί για να τον ανταμείψει— τότε θεωρείται άνθρωπος που έχει συνείδηση και ανθρώπινη φύση. Αν κάποιος λάβει χάρες ή βοήθεια από κάποιον άλλον, αλλά δεν ξέρει πώς ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη του, ή απλώς εκφράζει την ευγνωμοσύνη του μ’ ένα απλό “ευχαριστώ” και τίποτα παραπάνω, δεν θα νιώσει άβολα μέσα του αυτός που του έδειξε καλοσύνη; Δεν θα σκεφτεί: “Αυτός ο τύπος δεν αξίζει βοήθεια, δεν είναι καλός. Τον βοήθησα τόσο πολύ, κι όμως δεν ξέρει καν να με ανταμείψει. Πραγματικά δεν έχει συνείδηση ούτε ανθρώπινη φύση και δεν αξίζει να έχει κανείς επαφές μαζί του”; Αν συναντούσαν ξανά έναν τέτοιο άνθρωπο, θα τον βοηθούσαν και πάλι; Πιθανότατα δεν θα ήθελαν. Από την προηγούμενη εμπειρία τους, θα είχαν πάρει ένα μάθημα: “Δεν μπορώ να βοηθάω τον οποιονδήποτε· πρέπει κανείς να ξέρει ν’ ανταποδίδει με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνει. Αν είναι ο αχάριστος τύπος που ξέρω ότι δεν θα με ανταμείψει για τη βοήθεια που του έδωσα, τότε καλύτερα να μην τον βοηθήσω”. Αν βρεθείτε αντιμέτωποι με μια τέτοια κατάσταση, δεν θα είναι αυτή η άποψή σας; (Ναι.)» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. «Προτού κατανοήσεις την αλήθεια, ζούσες βάσει της συνείδησής σου· όποιος κι αν σου έδειχνε καλοσύνη ή σε βοηθούσε, ακόμη κι αν ήταν κακός άνθρωπος ή κακοποιός, εσύ οπωσδήποτε του την ανταπέδιδες, ενώ ένιωθες υποχρεωμένος να φας σφαίρα για τους φίλους σου και να βάλεις μέχρι και τη ζωή σου σε κίνδυνο γι’ αυτούς. Οι άντρες θα πρέπει ως ανταπόδοση να υποδουλώνονται στους ευεργέτες τους, ενώ οι γυναίκες θα πρέπει να δεσμεύονται σ’ αυτούς με γάμο και να φέρνουν στον κόσμο τα παιδιά τους —αυτή είναι η ιδέα που εντυπώνει στους ανθρώπους η παραδοσιακή κουλτούρα. Τους προστάζει να ανταποδίδουν με ευγνωμοσύνη την καλοσύνη που λαμβάνουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι να κάνουν σκέψεις όπως: “Μόνο οι άνθρωποι που ανταποδίδουν την καλοσύνη έχουν συνείδηση. Αν δεν το κάνουν, τότε μάλλον δεν έχουν συνείδηση και είναι άσπλαχνοι”. Αυτή η ιδέα είναι βαθιά ριζωμένη στην καρδιά των ανθρώπων» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι όταν σκεφτόμουν συνεχώς την καλοσύνη της Γιανγκ Γκουάνγκ απέναντί μου και δεν την απάλλασσα απ’ τα καθήκοντά της, ήμουν δέσμια της ιδέας της παραδοσιακής κουλτούρας «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη». Όταν ήμουν πολύ μικρή, άκουγα συχνά τη γιαγιά μου να λέει: «Πρέπει να κατανοείς την ευγνωμοσύνη όταν φέρεσαι. Πρέπει να ξέρεις ότι “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”. Αν δεν ξέρεις πως πρέπει να ανταποδίδεις την καλοσύνη, θα είσαι μια αχάριστη και κανείς δεν θα θέλει να έχει επαφές μαζί σου». Έτσι φερόταν η μητέρα μου. Θυμάμαι ότι όταν αρρώστησε ο μικρότερος αδελφός μου, ξοδέψαμε όλες τις οικονομίες της οικογένειάς μας. Όλοι οι άνθρωποι στο χωριό μάζεψαν χρήματα για να μας βοηθήσουν. Η μητέρα μου θυμόταν την καλοσύνη των συγχωριανών και, κάθε χρόνο, κατά τη φθινοπωρινή σοδειά, έσπευδε να τελειώσει τη δουλειά της οικογένειάς μας, ώστε να πάει να βοηθήσει τους συγχωριανούς μας με τη δική τους. Όλοι οι άνθρωποι στο χωριό έλεγαν ότι η μητέρα μου είχε καλή ανθρώπινη φύση και ότι άξιζε να έχει κανείς επαφές μαζί της. Τον καιρό εκείνο, η μητέρα μου μου έλεγε συχνά ότι οι συγχωριανοί μας μας είχαν βοηθήσει τότε που είχαμε δυσκολευτεί και γι’ αυτό έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες. Όποτε κάποιος αντιμετώπιζε δυσκολίες, έπρεπε να απλώνουμε μια χείρα βοηθείας και δεν έπρεπε να είμαστε ασυνείδητοι. Σταδιακά, αυτό είχε σημαδέψει τον τρόπο σκέψης μου και είχα καταλήξει να πιστεύω ότι μόνο όσοι καταλαβαίνουν ότι «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη» είναι καλοί άνθρωποι, και ότι αν κάποιος δεν καταλάβαινε πόσο σημαντικό είναι να ανταποδίδεις την καλοσύνη, τότε δεν είχε συνείδηση και δεν άξιζε να έχει κανείς επαφές μαζί του. Από τότε που άρχισα να πιστεύω στον Θεό, η Γιανγκ Γκουάνγκ με βοήθησε και με στήριξε σε πολλές περιστάσεις όποτε αντιμετώπιζα δυσκολίες ή ήμουν αρνητική και αδύναμη. Έτσι, νόμιζα ότι έπρεπε να ανταποδώσω αυτήν την καλοσύνη και γι’ αυτό, όταν χρειάστηκε να την απαλλάξω απ’ τα καθήκοντά της, την είχα προστατέψει παραβιάζοντας τις αρχές. Της είχα δώσει διαδοχικές ευκαιρίες, με αποτέλεσμα να καθυστερήσω το έργο της εκκλησίας. Είχα ανταποδώσει την καλοσύνη, αλλά είχε αναστατωθεί το έργο της εκκλησίας. Ζούσα με βάση την ιδέα της παραδοσιακής κουλτούρας «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη», και δεν είχα εφαρμόσει την παραμικρή αρχή στον τρόπο που φερόμουν και στον τρόπο που ενεργούσα. Συνειδητοποίησα ότι η άποψη «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη» δεν ήταν κάτι θετικό και δεν ανταποκρινόταν στην αλήθεια.

Διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού, και ξεκαθάρισα πόσο παράλογη είναι η ιδέα «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη». Ο Θεός λέει: «Τα ρητά για την ηθική διαγωγή όπως “Η καλοσύνη που λαμβάνεται πρέπει ν’ ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη” δεν λένε στους ανθρώπους ακριβώς ποιες ευθύνες οφείλουν να εκπληρώσουν μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Αντιθέτως, απαιτούν από τους ανθρώπους να ενεργούν και να κάνουν πράξη αυτά τα ρητά, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις. Τέτοιες ιστορίες έχουν παραδοθεί από την αρχαία Κίνα. Ένα από αυτά αφορά ένα πεινασμένο ζητιανάκι το οποίο περιμάζεψε μια οικογένεια και το τάισε, το έντυσε, το εκπαίδευσε στις πολεμικές τέχνες και του δίδαξε κάθε είδους γνώσεις. Περίμεναν μέχρι να μεγαλώσει και μετά άρχισαν να το χρησιμοποιούν ως πηγή εισοδήματος, στέλνοντάς το να πράττει το κακό, να σκοτώνει ανθρώπους, να κάνει πράγματα που δεν ήθελε να κάνει. Αν το δεις αυτό υπό το πρίσμα των ευεργεσιών που δέχτηκε, αυτό που του συνέβη ήταν κάτι καλό. Αλλά αν σκεφτείς αυτό που αναγκάστηκε να κάνει αργότερα, ήταν πραγματικά καλό ή κακό; (Ήταν κακό.) Υπό την κατήχηση όμως της παραδοσιακής κουλτούρας, η οποία υποστηρίζει πράγματα όπως “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”, οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν αυτήν τη διάκριση. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι το αγόρι δεν είχε άλλη επιλογή από το να κάνει κακά πράγματα, να βλάψει ανθρώπους και να γίνει δολοφόνος —να κάνει, δηλαδή, πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα ήθελαν να κάνουν. Το γεγονός όμως πως έκανε τα κακά αυτά πράγματα και σκότωσε κατ’ εντολή του αφέντη του δεν προερχόταν κατά βάθος από την επιθυμία να του ανταποδώσει την καλοσύνη του; Οι άνθρωποι δεν μπορούν παρά να επηρεάζονται και να ελέγχονται από αυτές τις ιδέες κυρίως εξαιτίας της κατήχησης της κινεζικής παραδοσιακής κουλτούρας, η οποία υποστηρίζει πράγματα όπως “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”. Ο τρόπος που ενεργεί, και οι προθέσεις και τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις του, ασφαλώς περιορίζονται από αυτά. Όταν αυτή η οικογένεια τον υποκίνησε να κάνει κακό, ποια ήταν η πρώτη του σκέψη; “Αυτή η οικογένεια με έσωσε και μου έδειξε καλοσύνη. Πρέπει ν’ ανταποδώσω την καλοσύνη της. Επειδή τους χρωστάω τη ζωή μου, πρέπει να την αφιερώσω σ’ αυτούς. Θα πρέπει να κάνω ό,τι μου ζητήσουν· ακόμη κι αν μου ζητήσουν να κάνω κακό και να σκοτώσω ανθρώπους, δεν μπορώ να εξετάσω αν είναι σωστό ή λάθος, πρέπει να επικεντρωθώ μόνο στο να ανταποδώσω την καλοσύνη τους. Θα άξιζα ακόμα να αποκαλούμαι άνθρωπος αν δεν ανταπέδιδα μια τόσο μεγάλη καλοσύνη;” Έτσι, για ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη τους, έκανε ό,τι του ζήτησαν χωρίς δεύτερη σκέψη, ακόμη κι αν του ζητήθηκε να σκοτώσει ανθρώπους και να κάνει κακά πράγματα. Απλώς για ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη τους, ενήργησε αποφασιστικά χωρίς κανέναν δισταγμό, χωρίς να έχει καμία αμφιβολία. Λοιπόν, ποια άποψη διείπε τη συμπεριφορά και τις εκδηλώσεις στις οποίες επιδόθηκε για ν’ ανταποδώσει την καλοσύνη τους; Δεν εκπλήρωνε αυτό το κριτήριο ηθικής διαγωγής; (Ναι.) Τι βλέπετε από αυτό το παράδειγμα; Είναι καλό ή όχι το ρητό που λέει “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη”; (Δεν είναι καλό, δεν στηρίζεται σε καμία αρχή.) Στην πραγματικότητα, το αγόρι στηρίχτηκε σε κάποια αρχή, η οποία ήταν η εξής: “Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη. Αν κάποιος κάνει κάτι καλό για σένα, πρέπει να του το ανταποδώσεις. Αν δεν το κάνεις, τότε δεν είσαι άνθρωπος· και αν σε καταδικάσουν γι’ αυτό, δεν θα μπορείς να πεις κουβέντα. Το ρητό λέει: ‘Μια σταγόνα καλοσύνης θα πρέπει να ανταποδίδεται με έναν χείμαρρο καλοσύνης’, πράγμα που δεν λέει τίποτα για τη δική μου κατάσταση —αυτό που έλαβα εγώ δεν ήταν κάποια μικρή καλοσύνη, αλλά μια καλοσύνη που μου έσωσε τη ζωή. Πρέπει ακόμα περισσότερο να την ξεπληρώσω με τη ζωή μου”. Δεν γνώριζε ποια ήταν τα όρια και ποιες οι αρχές για την ανταπόδοση της καλοσύνης. Πίστευε ότι αυτή η οικογένεια του είχε χαρίσει τη ζωή του, οπότε έπρεπε να τους την αφιερώσει ως αντάλλαγμα και να κάνει ό,τι του ζητούσαν, ακόμη και φόνο ή άλλες κακές πράξεις. Αυτός ο τρόπος ανταπόδοσης της καλοσύνης δεν έχει αρχές ή όρια. Λειτούργησε ως συνεργός των κακοποιών και στην πορεία κατέστρεψε τον εαυτό του. Ήταν σωστό να ανταποδώσει την καλοσύνη με αυτόν τον τρόπο; Φυσικά και όχι. Ήταν ανόητο εκ μέρους του να ενεργήσει έτσι» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Μέσα από τα λόγια του Θεού, είδα ότι μόλις ενσταλάξει ο Σατανάς στους ανθρώπους την ιδέα «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη», εκείνοι ανταποδίδουν την καλοσύνη αδιακρίτως, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τίποτα, είτε είναι σωστό είτε λάθος. Ενεργούν χωρίς αρχές και χωρίς κανένα όριο στη συνείδησή τους. Ζούσα κι εγώ σύμφωνα με την ιδέα «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη». Για να ανταποδώσω στη Γιανγκ Γκουάνγκ τη βοήθεια που μου είχε δώσει, όχι μόνο δεν την απάλλαξα απ’ τα καθήκοντά της, αλλά τη βοήθησα και της έδωσα διαδοχικές ευκαιρίες, αν και προφανώς ήξερα ότι δεν ήταν κατάλληλη να κάνει καθήκοντα. Ως αποτέλεσμα αυτού, καθυστέρησε το έργο της εκκλησίας. Δεσμευόμουν και περιοριζόμουν από την ιδέα «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη» και δεν είχα την ικανότητα να ξεχωρίσω το σωστό απ’ το λάθος. Είχα ενεργήσει παραβιάζοντας τις αρχές και είχα καθυστερήσει το έργο της εκκλησίας. Ήμουν τόσο μπερδεμένη! Αν δεν το είχαν εκθέσει τα λόγια του Θεού και δεν το είχα διακρίνει σύμφωνα με τα λόγια Του, θα πίστευα ακόμα ότι αυτό που είχα κάνει ήταν σωστό, χωρίς να καταλάβω ότι μου είχε κάνει κακό η παραδοσιακή κουλτούρα.

Μια μέρα τον Απριλίο του 2023, οι επικεφαλής έστειλαν μια επιστολή και μου ζητούσαν να συντάξω την αξιολόγηση της Γιανγκ Γκουάνγκ. Σκέφτηκα αυτά που είχε πει πρόσφατα η αδελφή συνεργάτιδά της, ότι δηλαδή όταν ανέθεταν καθήκοντα στη Γιανγκ Γκουάνγκ, εκείνη δεν τα δεχόταν, και μάλιστα έλεγε ότι όταν της ζητούσαν να κάνει καθήκοντα, της στερούσαν την ελευθερία της. Η Γιανγκ Γκουάνγκ δεν είχε κάνει τα καθήκοντά της μέχρι και εκείνη τη μέρα, σαν να μην έφτανε η συμπεριφορά της στο παρελθόν όταν έκανε το καθήκον της. Ήξερα ότι αν τα έγραφα όλα αυτά, τότε πολύ πιθανόν να αποπεμπόταν η Γιανγκ Γκουάνγκ. Αν μάθαινε ότι εγώ είχα δώσει πληροφορίες για τη συμπεριφορά της, θα με μισούσε; Θα πίστευε ότι δεν είχα ανθρώπινη προσέγγιση; Αν, απ’ την άλλη, δεν τα κατέγραφα, θα έχανα την ευκαιρία να κάνω πράξη την αλήθεια. Αυτό προσβάλλει τον Θεό. Εκείνο το βράδυ, στριφογύριζα στο κρεβάτι. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Καθώς αναζητούσα και συλλογιζόμουν, σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και το έψαξα για να το διαβάσω. Ο Θεός λέει: «Μερικές φορές, ο Θεός χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες του Σατανά για να βοηθήσει τους ανθρώπους, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να φροντίζουμε να ευχαριστούμε τον Θεό, όχι να ανταποδίδουμε καλοσύνη στον Σατανά. Αυτό είναι ζήτημα αρχής. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με πειρασμό με τη μορφή ενός κακού ανθρώπου που σου δείχνει καλοσύνη, πρέπει πρώτα να έχεις ξεκαθαρίσει στην καρδιά σου με ποιες προθέσεις και κίνητρα σε βοηθά και σου παρέχει οφέλη, και το κατά πόσον ακριβώς είναι καλός ή κακός άνθρωπος. Παρόλο που η ιδέα της ανταπόδοσης της καλοσύνης δεν είναι λανθασμένη, θα πρέπει να έχεις αρχές και όρια στον τρόπο με τον οποίο την κάνεις πράξη. Εξαρτάται επίσης από το τι είδους άνθρωπος είναι ο ευεργέτης σου και τι συνέπειες θα επιφέρει η ανταπόδοση της καλοσύνης σου. Πρέπει να χειρίζεσαι τέτοιες καταστάσεις με ευελιξία. Εάν ο Θεός θέλει να σε σώσει, όποιου τις υπηρεσίες κι αν χρησιμοποιεί για να το επιτύχει, εσύ θα πρέπει πρώτα να ευχαριστήσεις τον Θεό και να το αποδεχθείς από Εκείνον. Δεν θα πρέπει να απευθύνεις την ευγνωμοσύνη σου αποκλειστικά προς τους ανθρώπους, πόσο μάλλον να προσφέρεις τη ζωή σου σε κάποιον σε ένδειξη ευγνωμοσύνης. Είναι σοβαρό λάθος αυτό. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η καρδιά σου να ευγνωμονεί τον Θεό και να το αποδέχεσαι από Εκείνον» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. Μόλις διάβασα τα λόγια του Θεού, ένιωσα ξαφνικά απελευθερωμένη την καρδιά μου. Πάντα ήμουν ευγνώμων απέναντι στη Γιανγκ Γκουάνγκ, και πίστευα ότι ο λόγος που δεν είχα εγκαταλείψει το καθήκον μου τότε ήταν η βοήθεια και η συναναστροφή της. Μέσα μου, δεν μπορούσα ποτέ να ξεχάσω αυτήν την καλοσύνη, και ήθελα να της την ανταποδώσω. Ήμουν πραγματικά τόσο ανόητη και τυφλή! Ο Θεός έχει την κυριαρχία και ορίζει ποιο καθήκον μπορεί να κάνει κάποιος και πότε θα κάνει ένα συγκεκριμένο καθήκον. Όταν με βοήθησε η Γιανγκ Γκουάνγκ, αυτό το είχε ενορχηστρώσει και ρυθμίσει ο Θεός. Δεν έπρεπε να αποδώσω όλη την καλοσύνη στη Γιανγκ Γκουάνγκ. Τον Θεό έπρεπε να ευχαριστήσω.

Διάβασα κι άλλα λόγια του Θεού: «Για να λέμε την αλήθεια, είτε του ανταποδώσεις την καλοσύνη του είτε όχι, εσύ παραμένεις άνθρωπος και εξακολουθείς να ζεις στο πλαίσιο της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Μια τέτοια ανταπόδοση δεν θα αλλάξει τίποτα. Η ανθρώπινη φύση σου δεν θα αλλάξει και η διεφθαρμένη διάθεσή σου δεν θα μετριαστεί απλώς και μόνο επειδή του το ανταπέδωσες επαρκώς. Παρομοίως, η διεφθαρμένη διάθεσή σου δεν θα χειροτερέψει απλώς και μόνο επειδή δεν του το ανταπέδωσες επαρκώς. Είτε ανταποδίδεις και δείχνεις καλοσύνη σε άλλους είτε δεν το κάνεις, αυτό δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη διεφθαρμένη διάθεσή σου. Φυσικά, είτε υπάρχει κάποια σχέση είτε όχι, για Μένα, αυτό το είδος “καλοσύνης” απλώς δεν υπάρχει, και ελπίζω το ίδιο να ισχύει και για εσάς. Πώς θα πρέπει να το βλέπεις, λοιπόν; Να το θεωρείς απλώς ως μια υποχρέωση και μια ευθύνη, και ως κάτι που οφείλει να κάνει ένας άνθρωπος που έχει ανθρώπινα ένστικτα. Θα πρέπει να το αντιμετωπίζεις ως ευθύνη και υποχρέωσή σου ως ανθρώπινο ον, και να το κάνεις στο μέτρο των δυνατοτήτων σου. Αυτό είναι όλο» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Τι σημαίνει να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (7)]. «Βάσει ποιας αρχής ζητούν τα λόγια του Θεού να συμπεριφέρονται οι άνθρωποι στους άλλους; Να αγαπούν αυτό που αγαπά ο Θεός και να μισούν αυτό που μισεί: αυτή είναι η αρχή που θα πρέπει να τηρείται. Ο Θεός αγαπά όσους επιδιώκουν την αλήθεια και είναι σε θέση να ακολουθήσουν το θέλημά Του· αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα πρέπει να αγαπάμε κι εμείς. Όσοι δεν είναι σε θέση να ακολουθήσουν το θέλημα του Θεού, Τον μισούν και επαναστατούν ενάντιά Του —αυτούς τους απεχθάνεται ο Θεός και θα πρέπει να τους απεχθανόμαστε κι εμείς. Αυτό ζητά ο Θεός από τον άνθρωπο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναγνωρίζοντας τις πλανεμένες απόψεις του μπορεί κανείς να αλλάξει πραγματικά). Όταν αναλογίστηκα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι γι’ Αυτόν, δεν υφίσταται καμία «καλοσύνη». Δεν πρέπει να ανταποδίδεις την καλοσύνη στους ανθρώπους που σε έχουν βοηθήσει χωρίς καμία διάκριση. Αντιθέτως, θα πρέπει να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου όσο καλύτερα μπορείς, αλλά δεν πρέπει να παραβιάζεις την αλήθεια-αρχή. Αν κάτι αποτελεί παραβίαση της αλήθεια-αρχής, τότε θα πρέπει ν’ αρνηθείς να το κάνεις· πρέπει να ασκείσαι σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Όσον για κείνους που επιδιώκουν την αλήθεια και είναι πρόθυμοι να κάνουν το καθήκον τους, ακόμα κι αν αποκαλύπτουν διαφθορά, πρέπει να βάζεις τα δυνατά σου για να τους βοηθήσεις με αγάπη, εφόσον είναι πρόθυμοι να μετανοήσουν και να αλλάξουν. Δεν πρέπει να κοιτάς αν σε έχουν βοηθήσει ή αν σου έχουν φερθεί με καλοσύνη. Εκείνοι, όμως, που δεν επιδιώκουν την αλήθεια, που είναι απρόθυμοι να κάνουν το καθήκον τους, που δεν μετανοούν και δεν αλλάζουν ακόμα και μετά από επανειλημμένες συναναστροφές, και μάλιστα συνεχίζουν να κάνουν κακό, αυτοί αποτελούν τα αντικείμενα του μίσους του Θεού. Πρέπει κι εμείς να τους απορρίπτουμε και να τους μισούμε. Όσο για τη Γιανγκ Γκουάνγκ, την είχα βοηθήσει πολύ, αλλά εκείνη πολύ απλά δεν ήθελε να ασχοληθεί. Τόσα χρόνια είχαν περάσει, κι εκείνη δεν είχε αλλάξει καθόλου. Πίστευε πολλά χρόνια στον Θεό, αλλά δεν έκανε πράξη την αλήθεια και ήταν απρόθυμη να κάνει το καθήκον της. Ήταν μία από τους δύσπιστους που αποκάλυψε το έργο του Θεού. Έπρεπε να ασκηθώ σύμφωνα με τις αρχές, να αγαπήσω ό,τι αγαπάει ο Θεός και να μισήσω ό,τι μισεί ο Θεός. Για τον λόγο αυτόν, έγραψα την αξιολόγηση της Γιανγκ Γκουάνγκ. Από τη στιγμή που διαβιβάστηκε η αξιολόγηση, ηρέμησε η καρδιά μου. Αργότερα, η Γιανγκ Γκουάνγκ αποπέμφθηκε.

Μέσα από τις εμπειρίες μου εκείνη την περίοδο, απέκτησα κάποια διάκριση της παραδοσιακής ιδέας «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη», και βίωσα πως έτσι όπως αναλύει ο Θεός τις πλάνες της παραδοσιακής κουλτούρας σώζει την ανθρωπότητα. Αν δεν είχα διαβάσει τα λόγια του Θεού, θα ζούσα ακόμα με την παραδοσιακή ιδέα «Η καλοσύνη που λαμβάνεις θα πρέπει να ανταποδίδεται με ευγνωμοσύνη», και ούτε που ξέρω πόσα πράγματα θα είχα κάνει τα οποία θα παραβίαζαν την αλήθεια και θα αποτελούσαν αντίσταση στον Θεό. Μπόρεσα να κάνω αυτήν τη μικρή αλλαγή ως αποτέλεσμα των λόγων του Θεού. Δόξα τω Θεώ!