Από της Ζενγκ Ζε, Κίνα

Είμαι από αγροτική οικογένεια, η οποία βασιζόταν στη γεωργία για τα προς το ζην. Μαζί με τον σύζυγό μου περνάγαμε κάθε μέρα με το πρόσωπο στραμμένο στο χώμα και την πλάτη στον ουρανό. Δουλεύαμε σκληρά όλη τη χρονιά για ψίχουλα. Αναγκαζόμασταν να κάνουμε περιστασιακές δουλειές για να βγάλουμε τα βασικά έξοδα της οικογένειάς μας. Ήμασταν πάρα πολύ στριμωγμένοι. Αργότερα, ένας συγγενής έβαλε μέσο και κανόνισε να δουλέψω προσωρινά ως εργάτρια σ’ ένα γειτονικό κρατικό αποστακτήριο. Οι μόνιμοι εργάτες του εργοστασίου έκαναν τις ελαφρές δουλειές, ενώ εμείς οι προσωρινοί κάναμε κυρίως τη βρόμικη και κουραστική δουλειά. Ωστόσο, για μισθό παίρναμε τα μισά από τους μόνιμους. Μάλιστα, όταν ήταν χαμηλή περίοδος παραγωγής, εμείς οι προσωρινοί απολυόμασταν, και έπρεπε να βρω άλλες δουλειές να κάνω. Επειδή ήμουν ανειδίκευτη, οι περισσότερες από τις δουλειές που έβρισκα ήταν χειρωνακτικές και δεν ήταν σταθερές. Τη μια μέρα μπορεί να είχα δουλειά, αλλά την επόμενη μπορεί να μην είχε καθόλου δουλειά και αναγκαστικά καθόμουν άπραγη. Ήμουν πολύ στριμωγμένη. Πολλές φορές σκεφτόμουν: «Τι καλά που θα ήταν να είχα μια σταθερή δουλειά. Τότε δεν θα ανησυχούσα αν θα έβρισκα δουλειά, και θα έβγαζα περισσότερα χρήματα και θα απολάμβανα μια πιο άνετη ζωή». Δεν πέρασε πολύς καιρός, και το αποστακτήριο θα έκανε επέκταση. Ένα μέρος της γης στο χωριό μας απαλλοτριώθηκε χωρίς αποζημιώσεις. Ωστόσο, εφόσον μια οικογένεια αποτελούνταν από δέκα άτομα, θα της δινόταν μια μόνιμη θέση απασχόλησης στο αποστακτήριο. Η οικογένειά μου αριθμούσε πάνω από δώδεκα άτομα, κι εγώ ήμουν η μόνη που προσλήφθηκε στο αποστακτήριο. Όλοι οι γείτονες ζήλεψαν πολύ, και εγώ ένιωσα πολύ τυχερή. «Βρήκα από τόσο νεαρή ηλικία μόνιμη θέση σε μια κρατική επιχείρηση. Πρόκειται για μια δουλειά αξιοζήλευτη και σίγουρη. Θα πληρώνομαι στην ώρα μου, και όχι μόνο θα βγάζω εγγυημένα τα προς το ζην, αλλά θα πάρω σύνταξη στα γεράματα και θα έχω παροχές, όπως συνταξιοδοτική και ιατρική ασφάλιση. Πρέπει να εργαστώ σκληρά και να κρατήσω αυτήν τη δουλειά που κέρδισα με τόσο κόπο». Στο αποστακτήριο, δούλευα πάρα πολύ σκληρά. Ποτέ δεν ήμουν ύπουλη και ποτέ δεν χαλάρωνα. Λίγο αργότερα, με επέλεξαν επικεφαλής ομάδας, με λίγο καλύτερες αποδοχές από τους υπόλοιπους υπαλλήλους. Εκτίμησα ακόμα περισσότερο τη σίγουρη δουλειά μου. Ειδικά την υψηλή σεζόν, όταν το αποστακτήριο είχε πολλή δουλειά, συχνά δούλευα πάνω από δέκα ώρες την ημέρα. Κουραζόμουν τόσο που με πονούσαν η μέση και η πλάτη. Εξαντλούμουν σε σημείο αδυναμίας. Μόλις, όμως, σκεφτόμουν τον μισθό που ήταν πολύ υψηλότερος από τον κανονικό, και τα επιδόματα, όπως το δώρο στο τέλος της χρονιάς, ένιωθα ότι η εξάντληση άξιζε τον κόπο. Δούλευα έτσι για μια δεκαετία.

Το φθινόπωρο του 2005, η κουνιάδα μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Όταν έφαγα και ήπια τα λόγια του Θεού, ανακάλυψα ότι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν από τον Θεό, ότι ο Θεός κυριαρχεί επί του πεπρωμένου όλης της ανθρωπότητας, και όλη η ανθρωπότητα πρέπει να πιστεύει στον Θεό και να Τον λατρεύει. Αργότερα, συναθροιζόμουν συχνά με αδελφούς και αδελφές για να τρώμε και να πίνουμε τα λόγια του Θεού, και να ψέλνουμε ύμνους δοξολογίας προς τον Θεό. Το απολάμβανα αυτό, και ένιωθα την καρδιά μου απελευθερωμένη. Λίγο αργότερα, μπορούσα να κάνω καθήκοντα. Ήμουν υπεύθυνη για τις συναθροίσεις τριών ομάδων. Εκείνη την περίοδο, ήταν η χαμηλή σεζόν για τις πωλήσεις στο αποστακτήριο, και δούλευα μόνο τις μισές ημέρες. Επίσης, μπορούσα να παίρνω ρεπό τις Κυριακές. Η δουλειά μου δεν με εμπόδιζε να πηγαίνω στις συναθροίσεις ούτε να κάνω το καθήκον μου.

Το φθινόπωρο του 2006, είχε πάρα πολλή δουλειά στο αποστακτήριο. Χρειαζόταν να δουλεύω πάνω από δέκα ώρες τη μέρα τουλάχιστον. Ο διευθυντής του αποστακτηρίου έλεγε συχνά στα μίτινγκ: «Τώρα είναι η περίοδος της μέγιστης παραγωγής. Ως επικεφαλής ομάδας, πρέπει να βρεις τρόπους να πετύχεις τον στόχο της παραγωγής εντός της προθεσμίας. Δεν πρέπει να πάρεις άδεια, να καθυστερήσεις ή να φύγεις νωρίτερα όλο αυτό το διάστημα! Αν δεν δουλέψεις σκληρά, θα φύγεις!» Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα περιορισμένη στην καρδιά μου. Φοβήθηκα ότι, αν γινόταν κάποιο λάθος στη δουλειά, θα με απέλυαν. Παρόλο που ήθελα να πηγαίνω στις συναθροίσεις και να κάνω το καθήκον μου, απλούστατα δεν έβρισκα τον χρόνο. Ήμουν εξαιρετικά διχασμένη: «Έχω τόση δουλειά που δεν μπορώ καν να πάω σε συναθροίσεις. Έτσι πρέπει να είναι μια πιστή στον Θεό; Αν παίρνω συχνά άδεια για να πάω στις συναθροίσεις, θα καθυστερήσει η δουλειά μου και θα απολυθώ. Αν χάσω αυτήν τη σίγουρη δουλειά, πώς θα μπορέσω στο μέλλον να εξασφαλίσω τα προς το ζην; Δεν γίνεται αυτό. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσω αυτήν τη δουλειά. Θα σκεφτώ τις συναθροίσεις μόλις λήξει η υψηλή σεζόν». Έπειτα, αφοσιώθηκα με την καρδιά και το μυαλό στη δουλειά μου. Δούλευα κάθε μέρα από τις 7 το πρωί έως τα μεσάνυχτα. Μερικές φορές, δούλευα ακόμα και υπερωρίες μέχρι τη μία ή τις δύο τα ξημερώματα. Κουραζόμουν τόσο που ένιωθα αδυναμία απ’ την εξάντληση. Όταν πήγαινα σπίτι, με το που ακούμπαγε το κεφάλι μου στο μαξιλάρι, με έπαιρνε ο ύπνος. Δεν προλάβαινα καν να προσευχηθώ ή να κάνω πνευματικές ασκήσεις. Κάθε μέρα, το κεφάλι μου πλημμύριζε από σκέψεις για το πώς θα πετύχω τον στόχο παραγωγής μου εντός προθεσμίας. Δούλευα σαν μηχανή, αδιάκοπα. Σιγά σιγά, η καρδιά μου απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τον Θεό.

Εκείνο το διάστημα, μου συνέβησαν κάποια δυσάρεστα πράγματα. Επειδή αντιπαθούσα τις κολακείες και δεν καλούσα τον διευθυντή για φαγητό, μου ανέθεταν μόνο βρόμικη και κουραστική δουλειά. Όταν τα μέλη της ομάδας μου έβλεπαν τις άλλες ομάδες να κάνουν ευκολότερη δουλειά, συχνά μου παραπονιόντουσαν: «Κοίτα τους άλλους επικεφαλής ομάδων. Ξέρουν τι να πουν για να ευχαριστήσουν τον διευθυντή. Σ’ αυτούς βάζουν εύκολες δουλειές. Εσύ είσαι πολύ αυστηρή και δεν κάνεις δώρα στον διευθυντή, δεν καλλιεργείς τη σχέση σου μαζί του, δεν προσπαθείς να τον ευχαριστήσεις. Εμείς αναγκαζόμαστε να κάνουμε όλη τη βρόμικη και κουραστική δουλειά επειδή είμαστε στην ομάδα σου». Κάποιες φορές, μάλιστα, απεργούσαν σκόπιμα για να χρονοτριβήσουν, με αποτέλεσμα η δουλειά να προχωράει πολύ αργά. Όταν ο διευθυντής έβλεπε αυτά τα πράγματα, με επέπληττε επειδή ήμουν επικεφαλής μιας ομάδας που κωλυσιεργούσε. Ήμουν πολύ ταραγμένη. Καταρχάς, ήμουν πάρα πολύ κουρασμένη λόγω του μεγάλου φόρτου εργασίας που είχα καθημερινά. Όταν άρχισαν οι υπάλληλοι και ο διευθυντής να μου παραπονιούνται, το μαρτύριο με εξάντλησε τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Ένιωθα ότι η ζωή ήταν υπερβολικά κουραστική. Κάποιες φορές, μάλιστα, ήμουν τόσο θυμωμένη που δεν ήθελα να κάνω πια τη δουλειά, αλλά δεν είχα άλλη επιλογή παρά να την κάνω, λόγω της σιγουριάς που μου προσέφερε. Έτσι αβοήθητη όπως ένιωθα, έπρεπε απλώς να συνεχίσω.

Χωρίς να το καταλάβω, η υψηλή σεζόν πέρασε και το αποστακτήριο άρχισε να έχει λιγότερη δουλειά. Στην αρχή ήθελα να ξεκουραστώ καλά, αλλά τελικά αρρώστησα. Είχα χαμηλό πυρετό που δεν έπεφτε, δεν είχα καθόλου ενέργεια, ενώ δεν με βοηθούσαν ούτε οι ενέσεις ούτε τα φάρμακα. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κάτσω σπίτι να συνέλθω. Κάθε φορά που γύριζα σπίτι από το νοσοκομείο, έβλεπα τα πλήθη στους δρόμους να περπατάνε, και ζήλευα τους ανθρώπους που είχαν την υγεία τους. Παρόλο που είχα πολλή δουλειά και πάσχιζα πολύ, έβγαζα λίγα χρήματα και δεν ήμουν καλά στην υγεία μου. Ποιο ήταν το νόημα; Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι όσα χρήματα κι αν έβγαζα, δεν ήταν τόσο σημαντικά όσο η υγεία. Σκέφτηκα τα παλιά, τότε που πήγαινα σε συναθροίσεις και έκανα το καθήκον μου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Τότε ένιωθα πολύ ήρεμη την καρδιά μου. Έπειτα, είδα ότι ήμουν άρρωστη και δεν μπορούσα να δουλέψω καθόλου, και ένιωσα έρημη κι αβοήθητη. Στη δύσκολη στιγμή μου, ήρθε στο σπίτι μου η αδελφή Τζιανγκ Γιου για να με στηρίξει και μου είπε να πηγαίνω στις συναθροίσεις. Της είπα ντροπιασμένη: «Έχω τόσο καιρό να πάω σε συνάθροιση. Μπορώ άραγε ακόμα να πάω σε συναθροίσεις;» Η Τζιάνγκ Γιου είπε ότι μπορούσα, και κανόνισε να γίνει συνάθροιση στο σπίτι μου με αρκετούς αδελφούς και αδελφές. Συμφώνησα με χαρά. Την ημέρα της συνάθροισης, γονάτισα και προσευχήθηκα στον Θεό. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σαν ένα άτακτο και ανυπάκουο παιδί: Είχα χαθεί μακριά από το σπίτι και υπέφερα πολύ, αλλά ακριβώς τότε που ήμουν μπερδεμένη και χαμένη, γύρισα στην αγκαλιά των γονιών μου. Είχα ανάμεικτα συναισθήματα: χαρά, ντροπή και χρέος, και δεν ήξερα πώς να τα εκφράσω. Έχυσα δάκρυα πόνου και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, έχω απομακρυνθεί πολύ από Σένα και έχω επαναστατήσει υπερβολικά εναντίον Σου. Δεν ξέρω πώς να μιλήσω για το χρέος μου απέναντί Σου. Όλο αυτό το διάστημα, το μόνο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν η δουλειά. Παραμέρισα τελείως τις συναθροίσεις, δεν έτρωγα ούτε έπινα τα λόγια του Θεού. Δούλευα όλη μέρα σαν μηχανή, εξάντλησα το σώμα και το μυαλό μου, και υπέμεινα ανείπωτα βάσανα. Μόνο όταν αρρώστησα, συνειδητοποίησα ότι όταν ζούσα μακριά από τη φροντίδα και την προστασία Σου ήταν σαν να ήμουν ζωντανή νεκρή. Είναι μια ζωή γεμάτη κενό και πόνο. Εσύ, όμως, δεν θυμήθηκες τις παραβάσεις μου, και μάλιστα χρησιμοποίησες την αδελφή μου για να με βοηθήσεις και να με υποστηρίξεις. Σ’ ευχαριστώ για την ανοχή και το έλεος που μου έδειξες! Είμαι πρόθυμη να επιστρέψω σ’ Εσένα, να συναθροίζομαι με τους αδελφούς και τις αδελφές μου για να φάω και να πιω τα λόγια Σου, και να κάνω το καθήκον μου όσο καλύτερα μπορώ». Είδα ότι ανάμεσα στους αδελφούς και τις αδελφές μου δεν υπήρχαν εμπόδια ή συγκρούσεις, πόσο μάλλον όλες αυτές οι άγριες έχθρες που υπήρχαν στο αποστακτήριο. Ένιωσα ότι ήταν απλούστατα δύο διαφορετικοί κόσμοι, και η καρδιά μου γαλήνεψε και ηρέμησε. Έναν μήνα μετά, η αρρώστια μου εξαφανίστηκε σχεδόν χωρίς να το καταλάβω. Μέσα μου, ήμουν ιδιαίτερα ευγνώμων στον Θεό.

Αργότερα, ήρθε σπίτι μου η Τζιάνγκ Γιου για να με δει. Όταν άκουσε την εμπειρία μου, μου τραγούδησε έναν ύμνο με τα λόγια του Θεού: «Τη μοίρα του ανθρώπου την ελέγχουν τα χέρια του Θεού»: «Η μοίρα του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Είσαι ανίκανος να ελέγξεις τον εαυτό σου: Ακόμη κι αν ο άνθρωπος μονίμως τρέχει και είναι απασχολημένος για λογαριασμό του, παραμένει ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του. Αν μπορούσες να γνωρίζεις τις προοπτικές σου, αν μπορούσες να ελέγξεις τη μοίρα σου, θα ονομαζόσουν ακόμα δημιούργημα; Εν ολίγοις, ανεξάρτητα από το πώς εργάζεται ο Θεός, όλο το έργο Του γίνεται για χάρη του ανθρώπου. Ακριβώς όπως οι ουρανοί και η γη και όλα τα πράγματα δημιουργήθηκαν από τον Θεό για να υπηρετούν τον άνθρωπο: Ο Θεός έφτιαξε τη σελήνη, τον ήλιο και τα αστέρια για τον άνθρωπο, έφτιαξε τα ζώα και τα φυτά για τον άνθρωπο, έφτιαξε την άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και τον χειμώνα για τον άνθρωπο, και ούτω καθεξής· όλα αυτά φτιάχτηκαν για χάρη της ύπαρξης του ανθρώπου. Και έτσι, ανεξάρτητα από το πώς παιδεύει και κρίνει τον άνθρωπο ο Θεός, όλα γίνονται προς χάριν της δικής του σωτηρίας. Παρόλο που απογυμνώνει τον άνθρωπο από τις σαρκικές ελπίδες του, το πράττει για χάρη του εξαγνισμού του ανθρώπου, κι ο εξαγνισμός του ανθρώπου γίνεται για χάρη της ύπαρξης του ανθρώπου. Αφού ο προορισμός του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Δημιουργού, πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να ελέγχει εαυτόν;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). Η Τζιανγκ Γιου μού μίλησε για την εμπειρία της: ότι παλιά δούλευε πολύ για να βγάλει χρήματα στον κόσμο και μετά, όταν βρέθηκε σε αδιέξοδο, ήρθε στον οίκο του Θεού. Είπε επίσης: «Εμείς οι άνθρωποι είμαστε δημιουργήματα· απλούστατα, δεν έχουμε τον έλεγχο του πεπρωμένου μας. Ακόμα κι αν δουλεύουμε πολύ και πασχίζουμε στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις, δεν θα φτάσουμε απαραίτητα στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Τώρα, ο Θεός έχει ενσαρκωθεί και έχει έρθει στον κόσμο των ανθρώπων για να εργαστεί για τη σωτηρία τους. Επίσης, ο Σατανάς χρησιμοποιεί τα οικονομικά οφέλη και τις σαρκικές απολαύσεις για να πάρει τους ανθρώπους με το μέρος του και να τους παραπλανήσει, με αποτέλεσμα η καρδιά τους να κυριεύεται από τη σάρκα και τα χρήματα. Στο τέλος, θα πέσουν στα δίχτυα του Σατανά. Πρέπει να εφοδιαστούμε με περισσότερη αλήθεια. Μόνο τότε θα διακρίνουμε τα σχέδια του Σατανά». Όταν άκουσα τη συγκεκριμένη συναναστροφή της Τζιανγκ Γιου, συγκινήθηκα πολύ. Πάντοτε ήθελα να βασίζομαι αποκλειστικά στην εργατικότητά μου για να κάνω καλά τη δουλειά μου, για να κερδίσω την εμπιστοσύνη του διευθυντή και να διατηρήσω τη σίγουρη δουλειά μου, έτσι ώστε να εξασφαλίσω στο μέλλον τον βιοπορισμό μου. Για τον λόγο αυτόν, δεν πήγαινα στις συναθροίσεις ούτε έκανα το καθήκον μου, Έπεφτα συνέχεια με τα μούτρα στη δουλειά, και τα χρήματα είχαν κυριεύσει πλήρως την καρδιά μου. Ως αποτέλεσμα αυτού, όχι μόνο δεν κατάφερα να κερδίσω την εκτίμηση του διευθυντή, αλλά υπέμεινα και το μαρτύριο της αρρώστιας. Το βάσανο αυτό με εξάντλησε σωματικά και ψυχικά, και με οδήγησε σε απερίγραπτη ταλαιπωρία. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι παρά τα σχέδια, τους υπολογισμούς ή τη σκληρή δουλειά μου, δεν μπορούσα να αλλάξω το πεπρωμένο μου. Ζούσα βασιζόμενη στους σατανικούς κανόνες «Φτιάξε μια ευτυχισμένη ζωή με τα ίδια σου τα χέρια» και «Καλύτερα να έχεις μια σίγουρη παρά μια κερδοφόρα δουλειά». Ήθελα να αποκτήσω τη ζωή που λαχταρούσα με τις δικές μου προσπάθειες, αλλά στο τέλος, έπεφτα σε αδιέξοδα και κατέληγα συνέχεια απογοητευμένη. Εν τέλει, όλο αυτό κατέληγε σε αποτυχία. Ακριβώς όπως λέει ο Θεός: «Ακόμη κι αν ο άνθρωπος μονίμως τρέχει και είναι απασχολημένος για λογαριασμό του, παραμένει ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του». Ήμουν πραγματικά πολύ τυφλή και ανίδεη, δεν είχα ιδέα τι ικανότητες είχα! Η μουδιασμένη καρδιά μου είχε αφυπνιστεί ξανά από όσα εξέθεσαν τα λόγια του Θεού, και τελικά συνειδητοποίησα ότι η αρρώστια και ο πόνος που με βρήκαν τότε ήταν συμμόρφωση και πειθαρχία στα χέρια του Θεού. Επιπλέον, μ’ αυτόν τον τρόπο με έσωσε ο Θεός. Σε διαφορετική περίπτωση, θα είχα παραμείνει δέσμια των χρημάτων και θα είχα πέσει στα δίχτυα του Σατανά, ανήμπορη να ξεφύγω.

Τον Απρίλιο του 2007, εκλέχθηκα επικεφαλής στην εκκλησία. Εκείνο τον καιρό, δεν είχε αρχίσει ακόμα η υψηλή σεζόν. Η δουλειά πήγαινε σχετικά χαλαρά και ήσυχα, οπότε δεν με εμπόδιζε να πηγαίνω στις συναθροίσεις ούτε να κάνω το καθήκον μου. Αργότερα, έγινε κάτι που με επηρέασε πολύ. Επειδή η δουλειά στο αποστακτήριο απαιτούσε να σκύβουμε πολλή ώρα και να μετακινούμε βαριά αντικείμενα, αλλά και να ερχόμαστε σε επαφή με κρύο νερό, κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία εργάτες αρρώστησαν. Οι περισσότεροι έπαθαν κήλη δίσκου οσφύος, ρευματοπάθειες, αυχενική σπονδύλωση και πάει λέγοντας. Κάποιοι νόσησαν τόσο σοβαρά που έμειναν παράλυτοι και κλινήρεις, ανήμποροι να φροντίσουν τον εαυτό τους. Μια φορά, ασχολούμασταν εντατικά με την προετοιμασία των υλικών της παραγωγής, όταν είδα έναν εργαζόμενο ξαπλωμένο στο πάτωμα. Ήταν χλομός, και είχε βλέμμα απελπισίας και αδυναμίας. Οι συνάδελφοί μου μου είπαν ότι αυτός ο εργαζόμενος υπέφερε από κρίση αυχενικής σπονδύλωσης. Ζαλιζόταν και έκανε εμετό, και παραλίγο να λιποθυμήσει. Παλιότερα, δούλευε με πολύ σθένος. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι μια κρίση αυχενικής σπονδύλωσης θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ρίξει κάποιον κάτω. Απ’ αυτό, συνειδητοποίησα ότι όσο δυνατός κι αν είναι κάποιος, δεν έχει την ικανότητα να αντισταθεί όταν αρρωσταίνει. Οι άνθρωποι είναι πραγματικά πολύ ασήμαντοι και εύθραυστοι! Σκέφτηκα ότι παρόλο που αυτοί οι ηλικιωμένοι εργαζόμενοι είχαν βγάλει κάποια χρήματα, είχαν αφιερώσει τη μισή τους ζωή σ’ αυτό. Όσο καλές παροχές ή αποδοχές κι αν είχαν, δεν θα ξαναέβρισκαν ποτέ την υγεία τους, πόσο δε μάλλον να ξεπεράσουν τον πόνο που έφερνε το μαρτύριο της ασθένειας. Και όλα τα λεφτά του κόσμου να είχαν, τι να τα έκαναν; Και πάλι η ζωή τους δεν θα ήταν μόνο πόνος και κενό; Οι σπόνδυλοι του αυχένα και της οσφυϊκής μοίρας μου ήταν σε άσχημη κατάσταση, και είχα και ρευματοπάθεια. Αν συνέχιζα έτσι, δεν θα έπεφτα μια μέρα κατάκοιτη; Αυτοί οι ηλικιωμένοι εργαζόμενοι είχαν δουλέψει σκληρά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους για να βγάλουν λεφτά. Δεν είχαν περάσει καλά στη ζωή τους, και τελικά τους είχε μείνει ο αφόρητος πόνος του μαρτυρίου της αρρώστιας. Αυτό μου υπενθύμισε κάτι. Αν οι άνθρωποι δεν λατρεύουν τον Θεό και δεν έχουν την προστασία Του, ο Σατανάς μπορεί να τους βλάψει ανά πάσα στιγμή: Η προσκόλληση σε μια σίγουρη δουλειά δεν φέρνει την ευτυχία. Άρχισα να αμφιταλαντεύομαι: «Θέλω πραγματικά να συνεχίσω να κάνω αυτήν τη δουλειά;»

Δεν πέρασε πολύς καιρός, κι εκλέχτηκα ιεροκήρυκας. Οι επικεφαλής με ρώτησαν αν ήμουν πρόθυμη να κάνω αυτό το καθήκον. Σκέφτηκα ότι αν ήμουν ιεροκήρυκας θα είχα ακόμα περισσότερες εργασίες και ελάχιστο χρόνο να πάω στη δουλειά. Μήπως έπρεπε να παραιτηθώ από τη δουλειά μου; Αν παραιτούμουν, θα αναγκαζόμουν να ζήσω δύσκολα. Αν, όμως, πήγαινα στη δουλειά, θα παρακωλυόταν το έργο της εκκλησίας. Σκέφτηκα ότι είχα ήδη χρέος, επειδή παλιότερα είχα εγκαταλείψει το καθήκον μου λόγω της δουλειάς μου. Αν αρνιόμουν και πάλι το καθήκον μου, δεν θα ήμουν πολύ επαναστατική; Μπερδεμένη, προσευχήθηκα στον Θεό πολλές φορές για να αναζητήσω την καταλληλότερη οδό άσκησης. Έπειτα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Τώρα είναι η στιγμή που το Πνεύμα Μου εκτελεί το σπουδαίο έργο και η στιγμή που ξεκινώ το έργο Μου ανάμεσα στα έθνη των Εθνικών. Περισσότερο από αυτό, είναι η στιγμή που ταξινομώ όλα τα δημιουργημένα όντα, βάζοντας το καθένα στην αντίστοιχη κατηγορία του, έτσι ώστε το έργο Μου να μπορέσει να προχωρήσει πιο γρήγορα και να μπορέσει καλύτερα να πετύχει αποτελέσματα. Έτσι, αυτό που σας ζητώ εξακολουθεί να είναι το εξής: Να προσφέρεις ολόκληρη την ύπαρξή σου σε όλο το έργο Μου και, επιπλέον, να διακρίνεις καθαρά και να βλέπεις με ακρίβεια όλο το έργο που έχω επιτελέσει σε εσένα, και να δαπανάς όλη σου την ενέργεια ώστε το έργο Μου να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα. Αυτό πρέπει να κατανοήσεις. Πάψε να ανταγωνίζεσαι με τους άλλους, να ψάχνεις ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης ή να αναζητάς ανέσεις για τη σάρκα σου, ώστε να αποφύγεις να καθυστερήσεις το έργο Μου και να εμποδίσεις το θαυμάσιο μέλλον σου. Αντί να σε προστατέψει, αυτό θα μπορούσε μόνο να σε οδηγήσει στην καταστροφή. Δεν θα ήταν ανόητο εκ μέρους σου; Αυτό στο οποίο ενδίδεις σήμερα είναι το ίδιο πράγμα που καταστρέφει το μέλλον σου, ενώ ο πόνος που υπομένεις σήμερα είναι αυτό ακριβώς που σε προστατεύει. Πρέπει να γνωρίζεις ξεκάθαρα αυτά τα πράγματα, ώστε να αποφύγεις να πέσεις θύμα των πειρασμών από τους οποίους θα σου είναι δύσκολο ν’ απαγκιστρωθείς, και να αποφύγεις να μπεις κατά λάθος στην πυκνή ομίχλη και να μην μπορείς να βρεις ποτέ ξανά τον ήλιο. Όταν διαλυθεί η πυκνή ομίχλη, εσύ θα βρεθείς στην κρίση της μεγάλης ημέρας» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το έργο της διάδοσης του ευαγγελίου είναι επίσης το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι βρισκόμαστε σε κρίσιμη συγκυρία για τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Αν σκέφτομαι μόνο να κρατήσω τη σίγουρη δουλειά μου και να επιδιώξω μια ζωή γεμάτη ευμάρεια και αφθονία, τότε στο τέλος, θα υποκύψω στη σάρκα και θα με κατασπαράξει ο Σατανάς, κι έτσι θα χάσω την ευκαιρία να σωθώ από τον Θεό. Σκέφτηκα ότι παλιά, παρόλο που πίστευα στον Θεό και πήγαινα σε συναθροίσεις, δεν είχα επικεντρωθεί στην επιδίωξη της αλήθειας ούτε στην εκπλήρωση των ευθυνών ενός δημιουργήματος κάνοντας καλά το καθήκον μου. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να επιδιώξω μια καλή ζωή με ευμάρεια και αφθονία. Πίστευα ότι, αφού είχα αυτήν τη σίγουρη δουλειά, δεν θα χρειαζόταν να ανησυχώ για τα καθημερινά έξοδα και θα είχα μια δικλείδα ασφαλείας για τα γεράματά μου. Γι’ αυτό, αφιέρωσα όλον μου τον κόπο και τον χρόνο στη δουλειά μου, κι έτρεχα και δούλευα σκληρά απ’ το πρωί ως το βράδυ. Ήμουν τρομοκρατημένη πως, αν δεν θα πετύχαινα εγκαίρως τον στόχο των πωλήσεών μου, θα έχανα τη σίγουρη δουλειά μου. Κάθε φορά που υπήρχε σύγκρουση μεταξύ δουλειάς και καθήκοντος, δεν έδινα καμία σημασία στο έργο της εκκλησίας. Ξεχνούσα τις συναθροίσεις και το καθήκον μου, και αφιέρωνα όλον μου τον χρόνο και τον κόπο ώστε να κρατήσω τη σίγουρη δουλειά μου. Ως αποτέλεσμα αυτού, όχι μόνο δεν κατάφερα να βρω ηρεμία και γαλήνη, αλλά υπέστη και το μαρτύριο της αρρώστιας, με αποτέλεσμα να εξαντληθώ σωματικά και ψυχικά, και να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο από τον Θεό. Σκέφτηκα ότι ο Θεός μού είχε δώσει την ευκαιρία να εκπαιδευτώ ως ιεροκήρυκας προκειμένου να αναπτυχθώ στη ζωή μου, αλλά εγώ, που δεν ήξερα ποιο είναι το καλό μου, αρνήθηκα το καθήκον μου επειδή ήθελα ακόμα να χορτάσω σαρκικές απολαύσεις. Πραγματικά δεν είχα καθόλου συνείδηση και λογική! Σκέφτηκα τους άπιστους συναδέλφους μου στο αποστακτήριο. Εκείνοι δεν είχαν δεχτεί το πότισμα και την παροχή των λόγων του Θεού, και συνέχεια δούλευαν σκληρά και πάσχιζαν. Αποτέλεσμα; Όχι μόνο δεν είχαν καταφέρει να αποκτήσουν τη ζωή που ήθελαν, αλλά κάποιοι από αυτούς είχαν μείνει μέχρι και κατάκοιτοι, βασανιζόμενοι από την οδύνη των ασθενειών που μάστιζαν το σώμα τους. Αυτά τα διδάγματα από τις παλιές κακοτυχίες των άλλων αποτελούσαν για μένα προειδοποιήσεις και υπενθυμίσεις! Αν συνέχιζα να επιμένω στην πεισματική άγνοιά μου, βάζοντας το χέρι μου στο άροτρο ενώ κοιτούσα πίσω, θα έχανα την ευκαιρία που παρουσιάζεται μία φορά στα χίλια χρόνια για τη σωτηρία των ανθρώπων από τον Θεό κατά τις έσχατες ημέρες. Όταν έρχονταν οι μεγάλες καταστροφές, θα έπεφτα στο σκοτάδι μαζί με τους δύσπιστους, θρηνώντας και τρίζοντας τα δόντια μου. Στο διάστημα αυτό, όταν συναντούσα δυσκολίες στην εκτέλεση του καθήκοντός μου, προσευχόμουν για να αναζητήσω την αλήθεια. Η ζωή μου παρουσίασε κάποια πρόοδο και κατάφερα να κατανοήσω κάποιες αλήθειες. Αυτά ήταν κέρδη που δεν είχα ποτέ στο παρελθόν. Όταν το σκέφτηκα αυτό, αποδέχτηκα το καθήκον του ιεροκήρυκα.

Από τότε που έγινα ιεροκήρυκας, αυξήθηκε ακόμα περισσότερο ο φόρτος μου. Μετά από κάποιο διάστημα, έφτασε και πάλι η υψηλή σεζόν. Οι ώρες των συναθροίσεων συχνά έπεφταν πάνω στις ώρες της δουλειάς μου, και μου ήταν όλο και πιο δύσκολο να ζητήσω άδεια. Μια φορά, ο διευθυντής μού είπε δυσαρεστημένος: «Αν είναι να ζητάς κάθε μέρα άδεια, τότε παραιτήσου!» Όταν άκουσα τον διευθυντή να το λέει αυτό, ένιωσα περιορισμένη στην καρδιά μου και άρχισα να αμφιταλαντεύομαι: «Αν θέλω να κάνω καλά το καθήκον μου, πρέπει να παραιτηθώ. Ακόμα, όμως, διστάζω να χάσω αυτήν τη σίγουρη δουλειά. Δυσκολεύτηκα πολύ να μονιμοποιηθώ σ’ αυτήν την κρατική επιχείρηση. Αν προτείνω τώρα να παραιτηθώ, τότε η οικογένειά μου δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσει, ό,τι και να γίνει. Σε μερικά χρόνια, ο γιος μου θα χρειαστεί να αγοράσει σπίτι και να παντρευτεί: Έρχονται πολλά έξοδα! Αν όντως παραιτηθώ, τότε θα πρέπει να ζήσω φτωχικά από δω και πέρα. Όταν γεράσω, θα πρέπει να πασχίζω ακόμα και για τα βασικά έξοδα διαβίωσης». Καθώς αμφιταλαντευόμουν, προσευχήθηκα πολλές φορές στον Θεό για να αναζητήσω. Σκέφτηκα αυτά που είχε πει ο Κύριος Ιησούς: «Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι δεν σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας, και ο Πατήρ σας ο ουράνιος τρέφει αυτά· σεις δεν είσθε πολύ ανώτεροι αυτών;» (Κατά Ματθαίον 6:26). «Οι σκέψεις σου θα πρέπει να αφορούν το έργο της εκκλησίας. Άφησε κατά μέρος τις προσδοκίες της δικής σου σάρκας, να είσαι αποφασιστικός για τα οικογενειακά θέματα, να αφιερώνεσαι ολόψυχα στο έργο του Θεού και να το θέτεις σε πρώτη μοίρα και τη δική σου ζωή σε δεύτερη. Αυτή είναι η ευπρέπεια ενός αγίου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι δέκα κανονιστικές διατάξεις που πρέπει να τηρεί ο εκλεκτός λαός του Θεού την Εποχή της Βασιλείας). Ο Θεός έδωσε στα πτηνά τα μέσα για να επιβιώσουν. Αυτά δεν έχουν ανάγκη να τρέχουν όλη μέρα απλώς και μόνο για να υπάρχουν. Μπορούν να επιβιώσουν χωρίς να δουλεύουν σκληρά όλον τον χρόνο. Στη συνέχεια, σκέφτηκα εμένα: Το πόσα λεφτά θα ξοδέψει ο γιος μου για να παντρευτεί και το αν στα γεράματά μου θα πασχίζω για να βρω φαγητό και ρούχα, όλα βρίσκονται στην κυριαρχία του Θεού. Τι νόημα έχει να σκέφτομαι τόσο πολύ το μέλλον; Θυμήθηκα ότι όταν ο Μωυσής έβγαλε τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο, δεν είχαν τίποτα να φάνε μόλις έφτασαν στην έρημο. Ο Θεός τούς έδωσε μάννα και ορτύκια, ώστε να φάνε μέχρι να χορτάσουν. Κάποιοι άνθρωποι, επειδή φοβόντουσαν ότι θα πεινούσαν στο μέλλον, κράτησαν κρυφά λίγο μάννα για να το φάνε αργότερα. Την επόμενη μέρα, όμως, το μάννα είχε σαπίσει. Ωστόσο, εκείνοι που υπάκουγαν αθώα στα λόγια του Θεού και που ακολουθούσαν τον Θεό οπουδήποτε τους οδηγούσε, τελικά οδηγήθηκαν από τον Θεό στη γη της επαγγελίας, τη Χαναάν. Εμένα, λοιπόν, δεν μου έλειπαν τα απαραίτητα. Έπρεπε να μου αρκεί απλώς να έχω φαγητό και ρούχα. Όμως, ανησυχούσα συνεχώς ότι στο μέλλον δεν θα είχα τρόπο να εξασφαλίσω τα προς το ζην. Είχα πολύ λίγη πίστη στον Θεό. Τώρα ο Θεός ανυπομονεί να σώσει τους ανθρώπους και η διάδοση του ευαγγελίου είναι θέμα ύψιστης προτεραιότητας. Όχι μόνο πρέπει να φέρουμε ενώπιον του Θεού περισσότερους ανθρώπους που συνεχίζουν να πασχίζουν στο σκοτάδι, αλλά και να ποτίζουμε τους νεοφώτιστους έγκαιρα, ώστε να ριζώσουν γερά στην αληθινή οδό. Πρέπει να βάλω πρώτο το καθήκον μου και να αφιερώσω όλη μου την καρδιά στο καθήκον μου. Μόνο αυτό συμφωνεί με την πρόθεση του Θεού. Γι’ αυτό προσευχήθηκα ειλικρινά στον Θεό σχετικά με το ζήτημα της παραίτησής μου από τη δουλειά. Σκέφτηκα ότι αν παραιτούμουν από μόνη μου, σίγουρα η οικογένειά μου θα διαφωνούσε. Θα αντιδρούσαν σθεναρά και δεν θα με άφηναν να κάνω το καθήκον μου. Τελικά, ένιωθα μια ενόχληση στους οσφυϊκούς σπονδύλους, και μ’ αυτήν τη δικαιολογία έκανα αίτηση για μακροχρόνια αναρρωτική άδεια. Μετά από αυτό, ουσιαστικά δεν πήγαινα πια για δουλειά και μπορούσα να αφιερώνω όλον τον χρόνο στο καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ως κανονικοί άνθρωποι και ως άνθρωποι που επιζητάτε να αγαπήσετε τον Θεό, το να εισέλθετε στη βασιλεία και να καταστείτε μέλη του λαού του Θεού είναι το αληθινό μέλλον σας, καθώς και μια ζωή που έχει ύψιστη αξία και σημασία· κανείς δεν είναι πιο ευλογημένος από εσένα. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό, ζουν για τη σάρκα και για τον Σατανά, αλλά σήμερα, εσείς ζείτε για τον Θεό, και ζείτε για να ακολουθήσετε το θέλημά Του. Γι’ αυτό λέω ότι η ζωή σας είναι αυτό που έχει το μεγαλύτερο νόημα. Μόνο η ομάδα των ανθρώπων που έχει επιλεγεί από τον Θεό, είναι σε θέση να βιώσει μια ζωή με το μεγαλύτερο νόημα: Κανείς άλλος στη γη δεν γίνεται να βιώσει μια ζωή τέτοιας αξίας και νοήματος όπως η δική σου» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Γνώρισε το νεότερο έργο του Θεού και ακολούθησε τα βήματά Του). Σήμερα, ο Θεός μού έδωσε τη χάρη να με οδηγήσει μπροστά Του. Είμαι τυχερή που άκουσα τις ομιλίες και τα λόγια του Δημιουργού, που κατάλαβα κάποιες αλήθειες, που διέκρινα κάποια πράγματα, που διέκρινα κάπως τις ζημιές και τις συνέπειες της επιδίωξης του χρήματος, που άφησα πίσω μου τις μέρες που ένιωθα κενό και πόνο και που πάσχιζα για τα λεφτά, που εκπλήρωσα το καθήκον ενός δημιουργήματος και ξεκίνησα να βαδίζω στο ορθό μονοπάτι της ζωής. Μ’ αυτόν τον τρόπο μ’ έσωσε ο Θεός. Ναι μεν τώρα έχω λιγότερες υλικές απολαύσεις, αλλά νιώθω την καρδιά μου ήρεμη, καθαρή και διαφωτισμένη. Κηρύττοντας το ευαγγέλιο, βίωσα ότι το να φέρνω περισσότερους πιστούς στον Θεό ενώπιόν Του, για να αποκτήσουν τη σωτηρία Του, είναι ό,τι πιο πολύτιμο και ουσιαστικό υπάρχει.

Έπειτα, εναπόθεσα τον μελλοντικό βιοπορισμό μου στα χέρια του Θεού, και σταμάτησα να κάνω σχέδια και υπολογισμούς. Η καρδιά μου έπαψε να περιορίζεται πλέον από τέτοια ζητήματα, και μπόρεσα να ηρεμήσω την καρδιά μου και να κάνω το καθήκον μου. Εκείνη την περίοδο, μέσα από την ανάγνωση των λόγων του Θεού, κατάλαβα πολλές αλήθειες. Κατανόησα τη σατανική μου φύση, και σιγά σιγά άλλαξαν οι διεφθαρμένες διαθέσεις μου. Αυτό μου έδωσε περισσότερη πίστη να ακολουθώ τον Θεό. Εκείνο που δεν περίμενα ήταν ότι το 2015, σχεδόν δέκα χρόνια μετά την αποχώρησή μου από το αποστακτήριο, έδωσαν επιδόματα σε παλιούς υπαλλήλους συνολικού ύψους 60.000 γουάν. Οι άλλοι υπάλληλοι είχαν ξοδέψει πολλά χρήματα για δώρα και διασκέδαση, και είχαν τρέξει πολύ για να τα πάρουν, αλλά εγώ τα πήρα χωρίς να δαπανήσω ούτε δεκάρα. Το γεγονός αυτό μου έδειξε ακόμα πιο ξεκάθαρα ότι ο Θεός κυριαρχεί επί όλων αυτών, ενώ οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν σχέδια για τον εαυτό τους. Δόξα τω Θεώ!