Από της Λου Γι, Κίνα

Τον Μάιο του 2023, σχεδίαζα αφίσες στην εκκλησία. Η επικεφαλής παρατήρησε ότι οι δεξιότητές μου ήταν καλές και με προήγαγε σε επικεφαλής ομάδας. Όταν είδα ότι η επικεφαλής με εμπιστευόταν, ευχαριστήθηκα πολύ. Αλλά είχα και κάποιους προβληματισμούς. Πριν, ήμουν απλό μέλος της ομάδας και δεν πείραζε και πολύ να είμαι λιγότερο ικανή. Πλέον, όμως, που ήμουν επικεφαλής ομάδας, οι απαιτήσεις ήταν υψηλότερες. Το τότε επίπεδο των δεξιοτήτων μου θα πληρούσε αυτές τις απαιτήσεις; Θα ντρεπόμουν πολύ αν δεν μπορούσα να κάνω τη δουλειά και με απάλλασσαν! Όταν δεν ήμουν επικεφαλής ομάδας, οι αδελφοί και οι αδελφές μου είχαν πολύ καλή εντύπωση για μένα. Αν γνώριζαν, όμως, το πραγματικό επίπεδο των δεξιοτήτων μου, δεν θα νόμιζαν ότι απλώς φορούσα προσωπείο και ότι δεν είχα πραγματικό ταλέντο; Δεν θα κατέστρεφε αυτό την καλή τους εντύπωση για μένα; Τότε η επικεφαλής επεσήμανε κάποια προβλήματα με μια αφίσα ταινίας που είχα σχεδιάσει. Ήρθα σε πολύ δύσκολη θέση και ανησυχούσα για το τι θα σκεφτόταν η επικεφαλής για μένα. Θα πίστευε, άραγε, ότι οι δεξιότητές μου ήταν πολύ ανεπαρκείς για να παράσχω καθοδήγηση και εποπτεία; Με αυτό κατά νου, βρήκα πώς να το αποφύγω. Όταν συζητούσα για τα ζητήματα, δεν ξεκινούσα λέγοντας τη γνώμη μου και άφηνα τους άλλους να μιλήσουν πρώτοι. Αν οι απόψεις όλων συμφωνούσαν, τις επαναλάμβανα, αλλιώς, μιλούσα γενικά κι αόριστα. Έτσι, ακόμη και αν γίνονταν λάθη, δεν θα φανερώνονταν οι ελλείψεις μου και δεν θα έχανα την υπόληψή μου. Μια φορά, συζητούσαμε για ένα σχέδιο. Νόμιζα ότι υπήρχαν κάποια προβλήματα στη σύνθεση, αλλά δεν ήμουν σίγουρη. Ανησυχούσα ότι θα έκανα λάθος και θα με περιφρονούσαν, οπότε δεν πήρα την πρωτοβουλία να συναναστραφώ. Αργότερα, όταν η επικεφαλής ζήτησε τη γνώμη μου, αγχώθηκα, αλλά εξωτερικά, φορούσα ένα ήρεμο προσωπείο. Είπα: «Συμφωνώ με όλους τους άλλους, δεν βλέπω άλλα προβλήματα». Η επικεφαλής έγνεψε και δεν είπε τίποτα άλλο. Όταν το ξανασκέφτομαι, δεν μπορούσα καν να πω: «Δεν καταλαβαίνω, δεν έχω ξεκαθαρίσει αυτό το θέμα». Στενοχωρήθηκα λίγο, αλλά δεν το πολυσκέφτηκα και το ξέχασα.

Την επόμενη μέρα, συζήτησα μαζί με την επικεφαλής ένα πλάνο σχεδίων. Ήμουν λίγο νευρική. Κοίταζα το σχέδιο για πολλή ώρα, αλλά δεν τολμούσα να πω τη γνώμη μου. Φοβόμουν τι άποψη θα είχε για μένα η επικεφαλής αν έκανα λάθος. Μια άλλη φορά, παρατήρησα προβλήματα σε ένα σχέδιο, αλλά δεν είχα τη λύση. Ήθελα να μιλήσω ειλικρινά, αλλά ανησυχούσα για το τι θα σκεφτόταν η επικεφαλής για μένα αν μιλούσα. Θα αναρωτιόταν, άραγε, γιατί δεν μπορούσα καν να διορθώσω ένα τόσο απλό πρόβλημα; Θα πίστευε ότι οι δεξιότητές μου ήταν πολύ ελλιπείς; Με αυτό κατά νου, δεν μίλησα ειλικρινά. Έκανα ότι ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου και είπα στην επικεφαλής: «Χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να σκεφτώ αυτό το σχέδιο. Γιατί δεν λες εσύ πρώτη τι σκέφτεσαι;» Η επικεφαλής μοιράστηκε τις σκέψεις της με βάση τις αρχές και ζήτησε την άποψή μου. Ένιωθα σαν να υποχωρούσε το έδαφος από κάτω μου. Ήθελα να είμαι ειλικρινής, αλλά ένιωθα σαν να είχα καταπιεί τη γλώσσα μου. Στο τέλος, είπα: «Αυτό ακριβώς σκεφτόμουν κι εγώ». Μόλις το είπα αυτό, ταράχτηκα, σαν να είχα μόλις καταπιεί μια ψόφια μύγα. Ήταν σαφές ότι δεν ήξερα πώς να το τροποποιήσω σωστά, όμως προσποιήθηκα ότι ήξερα τι κάνω, για να δείξω ότι ήμουν ικανή και μπορούσα να αναλύσω το πρόβλημα. Δεν προσπαθούσα απλώς να εξαπατήσω και να ξεγελάσω τους ανθρώπους; Ένιωθα μεγάλη ταραχή. Στο τέλος της ημέρας, ένιωθα εξαντλημένη και δεν είχα κερδίσει τίποτα.

Κατά τη διάρκεια των πνευματικών μου ασκήσεων, αναρωτήθηκα: «Η αναθεώρηση των σχεδίων με την επικεφαλής θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία να βελτιώσω τις δεξιότητές μου. Αφού είναι κάτι καλό, γιατί νιώθω κουρασμένη αντί απελευθερωμένη;» Τότε διάβασα τα λόγια του Θεού που λένε: «Να στέκεσαι στην κατάλληλη θέση του δημιουργήματος και να είσαι συνηθισμένος άνθρωπος: Είναι εύκολο αυτό; (Όχι, δεν είναι.) Που είναι το δύσκολο; Εδώ: Οι άνθρωποι νομίζουν πάντα ότι στο κεφάλι τους έχουν πολλά φωτοστέφανα και τίτλους. Επίσης, οικειοποιούνται την ταυτότητα και τη θέση μεγάλων προσωπικοτήτων και υπερανθρώπων και έχουν όλες αυτές τις προσποιητές και ψευδείς πρακτικές και εξωτερικές εκδηλώσεις. Αν δεν εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα, αν σε περιορίζουν και ελέγχουν μονίμως τα λόγια και τις πράξεις σου, τότε πολύ δύσκολα θα εισέλθεις στην πραγματικότητα του λόγου του Θεού. Θα δυσκολευτείς να μην ανυπομονείς για λύσεις για πράγματα που δεν καταλαβαίνεις και να αρχίσεις να φέρνεις τέτοια ζητήματα πιο συχνά ενώπιον του Θεού και να Του προσφέρεις την ειλικρινή σου καρδιά. Δεν θα μπορείς να το κάνεις αυτό. Ακριβώς επειδή η θέση σου, οι τίτλοι σου, η ταυτότητά σου και όλα αυτά τα πράγματα είναι ψευδή και αναληθή, πάνε κόντρα στα λόγια του Θεού και είναι αντίθετα μ’ αυτά, για τους λόγους αυτούς σε δεσμεύουν κι έτσι δεν μπορείς να προσέλθεις ενώπιον του Θεού. Τι σου προκαλούν αυτά τα πράγματα; Σε κάνουν καλό στο να μεταμφιέζεσαι, να κάνεις ότι καταλαβαίνεις, να προσποιείσαι ότι είσαι έξυπνος και μεγάλη προσωπικότητα, να προσποιείσαι ότι είσαι διάσημος και ικανός, να προσποιείσαι ότι είσαι σοφός και ότι ξέρεις τα πάντα, ότι είσαι ικανός για τα πάντα και ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα. Έτσι οι άλλοι θα σε λατρεύουν και θα σε θαυμάζουν. Θα παρουσιάζουν σ’ εσένα όλα τους τα προβλήματα, θα βασίζονται σ’ εσένα και θα σε θαυμάζουν. Έτσι, είναι σαν να βάζεις τον εαυτό σου στη φωτιά να ψηθεί. Πες Μου, είναι ωραίο να ψήνεσαι στη φωτιά; (Όχι.) Δεν καταλαβαίνεις, αλλά δεν τολμάς να το πεις. Δεν μπορείς να διακρίνεις σε βάθος, αλλά δεν τολμάς να το πεις. Είναι ξεκάθαρο ότι έχεις κάνει κάποιο λάθος, αλλά δεν τολμάς να το παραδεχτείς. Η καρδιά σου αγωνιά, αλλά δεν τολμάς να πεις: “Αυτήν τη φορά φταίω εγώ, έχω χρέος στον Θεό και στους αδελφούς και τις αδελφές μου. Προκάλεσα πολύ μεγάλη ζημιά στον οίκο του Θεού, αλλά δεν έχω το θάρρος να σταθώ μπροστά σε όλους και να το παραδεχτώ”. Γιατί δεν τολμάς να μιλήσεις; Πιστεύεις το εξής: “Πρέπει να ανταποκριθώ στη φήμη και στο φωτοστέφανο που μου έχουν αποδώσει οι αδελφοί και οι αδελφές μου· δεν γίνεται να προδώσω τη μεγάλη εκτίμηση και την εμπιστοσύνη που μου έχουν, πόσο μάλλον τις τεράστιες προσδοκίες που είχαν από μένα τόσα χρόνια. Άρα, πρέπει να συνεχίσω να προσποιούμαι”. Πώς είναι μια τέτοια μεταμφίεση; Έχεις μετατραπεί με επιτυχία σε σπουδαία προσωπικότητα και υπεράνθρωπο. Οι αδελφοί και οι αδελφές θέλουν να έρχονται σ’ εσένα για να ρωτήσουν, να ζητήσουν συμβουλές, ακόμη και να παρακαλέσουν για τη συμβουλή σου σχετικά με τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζουν. Φαίνεται να μην μπορούν καν να ζήσουν χωρίς εσένα. Η καρδιά σου, όμως, δεν αγωνιά;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η εκτίμηση των λόγων του Θεού είναι το θεμέλιο της πίστης στον Θεό). Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν την πραγματική μου κατάσταση. Όταν συζητούσα τα πλάνα σχεδίων με την επικεφαλής, δεν ένιωθα ποτέ απελευθερωμένη. Έφταιγε κυρίως το γεγονός ότι η φύση μου ήταν πραγματικά αλαζονική και δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να κάνει λάθη, πόσο μάλλον να μην μπορώ να κατανοήσω ή να κάνω κάτι. Τυραννιόμουν και υπέφερα από μόνη μου. Από τότε που πήρα προαγωγή σε επικεφαλής ομάδας, η επικεφαλής είχε καλή εντύπωση για μένα και με εκτιμούσε. Έτσι, ανησυχούσα ότι αν φανερώνονταν πάρα πολλές ελλείψεις στο έργο μου, θα επηρεαζόταν η άποψη των άλλων για μένα. Ειδικά μετά τα προβλήματα με την αφίσα της ταινίας που σχεδίασα, έγινα ακόμα πιο προσεκτική. Άφηνα τους άλλους να πουν τις απόψεις τους πρώτοι, για να αποφύγω να εκθέσω πολλά από τα δικά μου προβλήματα. Όταν εξετάσαμε τα σχέδια μαζί με την επικεφαλής, μπόρεσα να εντοπίσω κάποια προβλήματα, αλλά φοβόμουν μήπως έκανα λάθος, οπότε δεν μίλησα ειλικρινά. Μερικές φορές σαφώς δεν ήξερα πώς να διορθώσω τα πράγματα, αλλά για να αποφύγω να με περιφρονήσει η επικεφαλής, προσποιούμουν ότι είχα γνώσεις, επαναλάμβανα τη γνώμη της και έλεγα ότι έβλεπα τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Έβαζα ένα προσωπείο. Εξαπατούσα τους άλλους φανερά. Δεν τόλμησα καν να πω: «Δεν καταλαβαίνω, δεν έχω ξεκαθαρίσει αυτό το θέμα». Κάλυπτα συνεχώς τις ελλείψεις μου για να σώσω την υπόληψή μου. Νοιαζόμουν υπερβολικά για την υπόληψη και τη θέση! Η αλήθεια ήταν ότι μόλις είχα αρχίσει να εκπαιδεύομαι, άρα ήταν απολύτως φυσιολογικό να κάνω λάθη. Όλοι μπορούσαν να δουν καθαρά το πραγματικό επίπεδο των δεξιοτήτων μου, άρα δεν υπήρχε λόγος να το συγκαλύψω. Ακόμη και αν οι αδελφοί και οι αδελφές έβλεπαν τις ελλείψεις μου, δεν θα με περιφρονούσαν —θα με βοηθούσαν. Αλλά επέμενα να προσποιούμαι ότι ήξερα τα πάντα και μπορούσα να κάνω τα πάντα. Έκανα ό,τι μπορούσα για να κρύψω τις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις μου. Ήμουν τόσο ανόητη και αδαής! Συνέχισα να κρύβομαι και δεν μπορούσα να είμαι ειλικρινής όταν αλληλεπιδρούσα με άλλους. Αυτός ο τρόπος ζωής ήταν τόσο υποκριτικός, ύπουλος και δόλιος!

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Ανεξάρτητα από το περιβάλλον, ανεξάρτητα από το καθήκον που κάνουν, οι αντίχριστοι θα προσπαθήσουν να δώσουν την εντύπωση ότι δεν είναι αδύναμοι, ότι είναι πάντα δυνατοί, γεμάτοι πίστη και ποτέ αρνητικοί, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μη δουν το πραγματικό τους ανάστημα ή την πραγματική τους στάση απέναντι στον Θεό. […] Εάν συμβεί κάτι σημαντικό, και κάποιος τους ρωτήσει τι καταλαβαίνουν από το γεγονός, είναι επιφυλακτικοί στο να αποκαλύψουν τις απόψεις τους, αφήνοντας τους άλλους να μιλήσουν πρώτοι. Η επιφυλακτικότητά τους έχει τους λόγους της: είτε έχουν άποψη, αλλά φοβούνται ότι η άποψή τους είναι λανθασμένη, ότι αν την πουν φωναχτά, οι άλλοι θα την αντικρούσουν, κάνοντάς τους να ντραπούν, και γι’ αυτό δεν τη λένε· είτε δεν έχουν άποψη και, μην μπορώντας να αντιληφθούν καθαρά το θέμα, δεν τολμούν να μιλήσουν αυθαίρετα, από φόβο μην τους περιγελάσουν για το λάθος τους —έτσι η μόνη τους επιλογή είναι η σιωπή. Εν ολίγοις, δεν μιλούν εύκολα για να εκφράσουν τις απόψεις τους, επειδή φοβούνται μην αποκαλυφθεί αυτό που πραγματικά είναι, μην αφήσουν τους ανθρώπους να δουν ότι είναι ξεπεσμένοι και άθλιοι, επηρεάζοντας έτσι την εικόνα που έχουν οι άλλοι γι’ αυτούς. Έτσι, αφότου όλοι οι άλλοι έχουν ολοκληρώσει τη συναναστροφή ως προς τις απόψεις, τις σκέψεις και τις γνώσεις τους, αξιοποιούν κάποιους πιο μεγαλόπνοους και πιο βάσιμους ισχυρισμούς, τους οποίους πλασάρουν για δικές τους απόψεις και δική τους κατανόηση. Τους συνοψίζουν και συναναστρέφονται σχετικά μ’ αυτούς με όλους, κερδίζοντας έτσι υψηλή θέση στις καρδιές των άλλων. Οι αντίχριστοι είναι εξαιρετικά πανούργοι: Όταν έρθει ο καιρός να εκφράσουν μια οπτική, δεν ανοίγονται ποτέ για την αληθινή τους κατάσταση και δεν τη δείχνουν στους ανθρώπους ούτε τους δίνουν να καταλάβουν τι σκέφτονται πραγματικά, ποιο είναι το επίπεδό τους, πώς είναι η ανθρώπινη φύση τους, τι ικανότητες κατανόησής έχουν και αν έχουν πραγματική γνώση της αλήθειας. Κι έτσι, την ώρα που καυχιούνται και παριστάνουν ότι είναι πνευματικοί, ότι είναι τέλειοι άνθρωποι, βάζουν τα δυνατά τους για να καλύψουν το αληθινό τους πρόσωπο και το πραγματικό τους ανάστημα. Δεν αποκαλύπτουν ποτέ τις αδυναμίες τους στους αδελφούς και στις αδελφές ούτε προσπαθούν ποτέ να μάθουν τις δικές τους ατέλειες και ελλείψεις· αντίθετα, βάζουν τα δυνατά τους για να τα συγκαλύψουν» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δέκατο)]. Από τα λόγια του Θεού, είδα ότι οι αντίχριστοι, ό,τι καθήκον κι αν κάνουν και σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται, ποτέ δεν εκφράζουν εύκολα τις απόψεις τους όταν τους συμβαίνει κάτι. Δεν αφήνουν τους άλλους να μάθουν την πραγματική τους κατάσταση ούτε το επίπεδο ή την ανθρώπινη φύση τους, από φόβο μήπως φανερώσουν τις αδυναμίες τους. Για να κρύψουν τις ελλείψεις τους, ισχυρίζονται μάλιστα ότι οι καλές προτάσεις και ιδέες των άλλων είναι δικές τους, τις συνοψίζουν και τις παρουσιάζουν σαν να τις σκέφτηκαν αυτοί, και κάνουν τους άλλους να πιστεύουν λανθασμένα ότι έχουν διορατικότητα και επίπεδο. Έτσι πετυχαίνουν τον στόχο τους να τους θαυμάζουν και να τους λατρεύουν οι άλλοι. Όταν έκανα τη σύγκριση με τον εαυτό μου, είδα ότι η συμπεριφορά μου ήταν ακριβώς ίδια με αυτή ενός αντίχριστου! Όταν συζητούσα ένα πλάνο σχεδίων με την επικεφαλής, φοβόμουν μήπως εκείνη σχημάτιζε άσχημη εικόνα για τις επαγγελματικές μου δεξιότητες, οπότε, όταν εξέφραζα τη γνώμη μου, μιλούσα αόριστα, προσποιούμουν ότι κατανοώ και επαναλάμβανα τα λεγόμενά της. Ενεργούσα σαν να είχα την ίδια άποψη με την επικεφαλής, και προσπαθούσα έτσι να κρύψω τις ελλείψεις μου. Όταν το ξανασκέφτομαι, πάντα έκανα το καθήκον μου ως εξής: Προκειμένου να προστατεύσω την εικόνα και τη θέση μου στις καρδιές των ανθρώπων, δεν ήθελα ποτέ οι άλλοι να δουν τις ελλείψεις ή τις ανεπάρκειές μου. Υπήρχαν σαφώς ζητήματα που θα μπορούσαν να επιλυθούν γρήγορα αν συναναστρεφόμουν με κάποιον που είχε γνώσεις, αλλά νόμιζα ότι αν ζητούσα τη βοήθεια των άλλων θα φαινόμουν ανίκανη και κατώτερη, οπότε προτιμούσα να ψάξω κρυφά για υλικό και να παλέψω μόνη μου για να βρω την άκρη, και δεν αναζητούσα συμβουλές από άλλους. Το αποτέλεσμα ήταν να έχω χαμηλή απόδοση και καθυστερήσεις σε άλλες εργασίες. Πάντα ήθελα να φαίνομαι σαν κάποια που ήξερε και μπορούσε να κάνει τα πάντα, φορώντας ένα προσωπείο μπροστά στους άλλους. Δεν παραπλανούσα, άραγε, τους ανθρώπους; Οι αντίχριστοι πάντα κρύβονται και μεταμφιέζονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Εξαπατούν και παραπλανούν τους ανθρώπους μεταμφιέζοντας το πραγματικό τους ανάστημα, και τους οδηγούν ενώπιόν τους. Σε τι διέφερε η συμπεριφορά μου από εκείνη ενός αντίχριστου; Αυτό που αποκάλυπτα ήταν η διάθεση ενός αντίχριστου! Μόλις το συνειδητοποίησα, τρόμαξα. Ένιωσα ότι αν δεν άλλαζα, θα αποκαλυπτόμουν και θα αποκλειόμουν. Προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό, πρόθυμη να μετανοήσω και να αλλάξω. Δεν ήθελα πλέον να μεταμφιέζομαι και να εξαπατώ τους άλλους για να προστατεύσω την περηφάνια και την εικόνα μου.

Αργότερα, αναζήτησα ένα μονοπάτι άσκησης με βάση τα προβλήματά μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού που λένε: «Πρέπει να αναζητάς την αλήθεια για να επιλύεις οποιοδήποτε πρόβλημα προκύπτει, ανεξάρτητα από το τι είναι, και ποτέ να μη μεταμφιέζεσαι ή να φοράς προσωπείο. Για τα ελαττώματά σου, τις ελλείψεις σου, τις ατέλειές σου, τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου —να είσαι εντελώς ανοιχτός για όλα αυτά και να συναναστρέφεσαι σχετικά με όλα αυτά. Μην τα κρατάς μέσα σου. Το να μάθεις πώς να ανοίγεσαι είναι το πρώτο βήμα προς τη ζωή-είσοδο και είναι το πρώτο εμπόδιο, το οποίο είναι και το πιο δύσκολο να ξεπεραστεί. Μόλις το ξεπεράσεις, είναι εύκολη η είσοδος στην αλήθεια. Τι σημαίνει αυτό το βήμα; Σημαίνει ότι ανοίγεις την καρδιά σου και δείχνεις όλα όσα έχεις, καλά ή κακά, θετικά ή αρνητικά· ότι εκθέτεις τον εαυτό σου για να τον δουν οι άλλοι και ο Θεός· ότι δεν κρύβεις τίποτα από τον Θεό, δεν αποκρύπτεις τίποτα, δεν συγκαλύπτεις τίποτα, δεν ενεργείς με δόλο και απάτη, και ότι είσαι εξίσου ανοιχτός και ειλικρινής με τους άλλους ανθρώπους. Με αυτόν τον τρόπο, ζεις στο φως και όχι μόνο θα σε εξετάζει σχολαστικά ο Θεός, αλλά και οι υπόλοιποι άνθρωποι θα είναι σε θέση να δουν ότι ενεργείς βάσει αρχών και με έναν βαθμό διαφάνειας. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς καμία μέθοδο για να προστατεύσεις τη φήμη, την εικόνα και το κύρος σου ούτε χρειάζεται να καλύπτεις ή να υποκρύπτεις τα λάθη σου. Δεν χρειάζεται να εμπλακείς σε αυτές τις άχρηστες προσπάθειες. Εάν μπορείς να μην ασχολείσαι με αυτά, θα είσαι πολύ χαλαρός, θα ζεις χωρίς περιορισμούς ή πόνο, θα ζεις ολοκληρωτικά στο φως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Από τα λόγια του Θεού, βρήκα ένα μονοπάτι άσκησης. Όταν κάποιος κάνει το καθήκον του και συναντά θέματα που δεν μπορεί να καταλάβει ή να χειριστεί, πρέπει να ανοίγεται και να αναζητά βοήθεια από τους άλλους ακόμα πιο πολύ, και να είναι ειλικρινής. Πρέπει να είναι ειλικρινής και να μην προστατεύει τη δική του υπόληψη. Έτσι, μπορεί να εναρμονιστεί με τις προθέσεις του Θεού και να σημειώσει πρόοδο. Εγώ, όμως, σκεφτόμουν μόνο την περηφάνια μου, έκρυβα συνεχώς τις ελλείψεις μου και μεταμφιεζόμουν. Δεν εξέταζα πόσο καλά γινόταν το έργο, ούτε πώς να βελτιώσω τις επαγγελματικές μου δεξιότητες. Μέχρι εκείνο το σημείο, δεν είχα κατανοήσει τις αρχές, οι δεξιότητές μου δεν είχαν βελτιωθεί και δεν έκανα το καθήκον μου σύμφωνα με τα πρότυπα. Τι νόημα είχε να προσπαθώ απλώς να διατηρήσω την περηφάνια μου; Αν ακολουθούσα τις απαιτήσεις του Θεού και ενεργούσα ως ειλικρινής άνθρωπος, μπορεί η υπόληψή μου να υπέφερε λίγο, αλλά οι δεξιότητές μου θα βελτιώνονταν, θα μπορούσα να κάνω τα καθήκοντά μου καλύτερα, και ο Θεός θα ήταν ικανοποιημένος. Δεν θα ήταν έτσι πολύ καλύτερα; Μόλις το σκέφτηκα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμη να μετανοήσω. Αργότερα, όταν επικοινωνούσα με όλους, δεν κρυβόμουν πια όταν δεν καταλάβαινα κάτι και κατέθετα τις απορίες μου στην ομάδα για συζήτηση. Όταν ασκήθηκα έτσι, ένιωσα απελευθερωμένη και κέρδισα κάτι από τους άλλους.

Στη συνέχεια, μετά από αναζήτηση, αναρωτήθηκα: «Γιατί δεν μπορούσα να δω σωστά τις ελλείψεις μου μετά την προαγωγή μου σε επικεφαλής ομάδας; Ποιες λανθασμένες απόψεις με έλεγχαν;» Ενώ αναζητούσα, διάβασα τα εξής λόγια του Θεού: «Όταν κάποιος εκλέγεται ως επικεφαλής από τους αδελφούς και τις αδελφές ή προάγεται από τον οίκο του Θεού για να κάνει ένα συγκεκριμένο έργο ή να εκτελέσει ένα συγκεκριμένο καθήκον, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ξεχωριστή θέση ή πόστο, ή ότι οι αλήθειες που κατανοεί είναι βαθύτερες και πιο πολυάριθμες από εκείνες των άλλων ανθρώπων —πόσο μάλλον ότι αυτό το άτομο είναι σε θέση να υποταχθεί στον Θεό και ότι δεν θα Τον προδώσει. Σίγουρα, δεν σημαίνει ούτε ότι γνωρίζει τον Θεό και είναι κάποιος που έχει φόβο Θεού. Στην πραγματικότητα, δεν έχει επιτύχει τίποτε από αυτά. Η προαγωγή και η καλλιέργεια είναι απλώς προαγωγή και καλλιέργεια με την απλή έννοια και δεν ισοδυναμούν με τον προκαθορισμό και την έγκριση εκ μέρους του Θεού. […] Ποιος είναι, λοιπόν, ο στόχος και ποια η σημασία της προαγωγής και της καλλιέργειας κάποιου; Ένας άνθρωπος προάγεται, ως άτομο, για ν’ ασκηθεί και για να ποτιστεί και να εκπαιδευτεί ειδικά, ώστε να μπορέσει να κατανοήσει τις αλήθεια-αρχές, καθώς και τις αρχές, τα μέσα και τις μεθόδους επιτέλεσης διαφορετικών πραγμάτων και επίλυσης διαφόρων προβλημάτων, αλλά και τους τρόπους για να χειρίζεται και ν’ αντιμετωπίζει τα διαφόρων ειδών περιβάλλοντα και τους διαφόρων ειδών ανθρώπους που συναντά, σύμφωνα με τις προθέσεις του Θεού και με τρόπο που προστατεύει τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Κρίνοντας με βάση αυτά τα σημεία, μήπως οι ταλαντούχοι άνθρωποι που προάγονται και καλλιεργούνται από τον οίκο του Θεού είναι αρκετά ικανοί ν’ αναλάβουν το έργο τους και να κάνουν καλά το καθήκον τους όσο προάγονται και καλλιεργούνται ή πριν από την προαγωγή και την καλλιέργειά τους; Ασφαλώς και όχι. Επομένως, αυτοί οι άνθρωποι, την περίοδο κατά την οποία καλλιεργούνται, αναπόφευκτα θα βιώσουν κλάδεμα, κρίση και παίδευση, έκθεση ή ακόμα και απαλλαγή από τα καθήκοντά τους· αυτό είναι φυσιολογικό, αυτό σημαίνει εκπαίδευση και καλλιέργεια» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. Από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι όταν ο οίκος του Θεού προάγει και καλλιεργεί κάποιον, δεν σημαίνει ότι αυτό το άτομο ήδη κατανοεί την αλήθεια και έχει την πραγματικότητα ή κατανοεί πλήρως τις αρχές. Η προαγωγή είναι απλώς μια ευκαιρία για εκπαίδευση, και αυτό απαιτεί από τους ανθρώπους να βλέπουν σωστά τις ελλείψεις τους. Είχα μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου, νόμιζα ότι η προαγωγή μου σε επικεφαλής ομάδας σήμαινε ότι μάλλον είχα καλύτερο επίπεδο, δεξιότητες και άλλες ιδιότητες από τους άλλους. Έβαλα τον εαυτό μου σε ένα βάθρο και, για να εμποδίσω τους άλλους να με διακρίνουν, μεταμφιέστηκα και κρύφτηκα, χρησιμοποίησα κάθε είδους κόλπα για να κρύψω τις ανεπάρκειές μου, και ακόμη και όταν έλεγα τη γνώμη μου, σκεφτόμουν υπερβολικά τα πράγματα. Δεν ήμουν ειλικρινής όταν αλληλεπιδρούσα με άλλους, και δεσμευόμουν τόσο πολύ ποτ εξαντλούμουν. Όταν έκανα αυτοκριτική, είδα ότι η προαγωγή σε επικεφαλής ομάδας ήταν απλώς μια ευκαιρία για εκπαίδευση. Αυτή η περίσταση με ωθούσε να επιδιώξω την αλήθεια και να κάνω τα καθήκοντά μου σύμφωνα με τις αρχές. Ήταν φυσιολογικό να έχω ελλείψεις και αποκλίσεις όταν έκανα το καθήκον μου, και θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτές τις ευκαιρίες για να αντισταθμίσω τις ελλείψεις μου, έτσι ώστε μέσα από την εμπειρία, να κατανοήσω περισσότερες αλήθειες και να αντιληφθώ περισσότερες αρχές, και σταδιακά, θα μπορούσα να κάνω το καθήκον μου σύμφωνα με τα πρότυπα. Στο μέλλον, πρέπει να βλέπω σωστά τις ελλείψεις μου και να μάθω να είμαι προσγειωμένη, και θα πρέπει να καταβάλω μεγαλύτερη προσπάθεια για να μάθω αρχές και δεξιότητες. Αυτό έπρεπε να επιδιώξω και σ’ αυτό έπρεπε να εισέλθω.

Μια φορά, η επικεφαλής μάς καθοδηγούσε στο έργο μας και μας ζήτησε να πούμε την άποψή μας για ένα φόντο. Άκουσα ότι οι δύο αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν είχαν διαφορετική άποψη από τη δική μου, και σκέφτηκα: «Οι δύο αδελφές συμφωνούν. Αν αποδειχθεί ότι κάνω λάθος, θα έρθω σε πολύ δύσκολη θέση. Δεν θα σκέφτονταν ότι δεν έχω ούτε επίπεδο ούτε γούστο;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, δίστασα και συλλογίστηκα: «Ίσως είναι καλύτερα να συμφωνήσω με τις αδελφές, ώστε να μην έρθω σε δύσκολη θέση αν κάνω λάθος». Εκείνη τη στιγμή, όμως, θυμήθηκα τα λόγια του Θεού που είχα διαβάσει νωρίτερα: «Πρέπει να αναζητάς την αλήθεια για να επιλύεις οποιοδήποτε πρόβλημα προκύπτει, ανεξάρτητα από το τι είναι, και ποτέ να μη μεταμφιέζεσαι ή να φοράς προσωπείο. Για τα ελαττώματά σου, τις ελλείψεις σου, τις ατέλειές σου, τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου —να είσαι εντελώς ανοιχτός για όλα αυτά και να συναναστρέφεσαι σχετικά με όλα αυτά. Μην τα κρατάς μέσα σου. […] Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς καμία μέθοδο για να προστατεύσεις τη φήμη, την εικόνα και το κύρος σου ούτε χρειάζεται να καλύπτεις ή να υποκρύπτεις τα λάθη σου. Δεν χρειάζεται να εμπλακείς σε αυτές τις άχρηστες προσπάθειες. Εάν μπορείς να μην ασχολείσαι με αυτά, θα είσαι πολύ χαλαρός, θα ζεις χωρίς περιορισμούς ή πόνο, θα ζεις ολοκληρωτικά στο φως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν ένα μονοπάτι άσκησης. Ανεξάρτητα από το αν η γνώμη κάποιου είναι σωστή ή λάθος, θα πρέπει να την εκφράσει για να αναζητήσει και να συναναστραφεί αν υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνει. Αυτό σημαίνει να είναι κανείς υπεύθυνος στο καθήκον του. Αυτή η σκέψη φώτισε την καρδιά μου, και προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμη να βάλω στην άκρη την περηφάνια μου και να πω την αλήθεια. Προς έκπληξή μου, η επικεφαλής συμφώνησε με τη γνώμη μου και μας έδωσε κάποιες οδηγίες για τροποποιήσεις. Μόλις την άκουσα, το κατάλαβα πιο καθαρά. Επειδή δεν προστάτεψα την περηφάνια μου και δεν κρύφτηκα, επειδή ήμουν ειλικρινής και είπα την αλήθεια, ένιωσα γαλήνη και ηρεμία στην καρδιά μου.

Τώρα δεν περιοριζόμουν πλέον από την περηφάνια μου, και μπορούσα να συζητήσω ανοιχτά και απλά με τους αδελφούς και τις αδελφές τα θέματα τα οποία δεν είχα ξεκαθαρίσει. Όταν η επικεφαλής επισήμαινε τα προβλήματά μου, μπορούσα να τα αποδεχτώ, να βλέπω σωστά τις ελλείψεις μου, και να ψάχνω ποιες σχετικές αρχές και επαγγελματικές γνώσεις να μάθω. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, έκανα κάποια πρόοδο στις τεχνικές μου δεξιότητες, και έκανα λιγότερα λάθη στα καθήκοντά μου. Μέσα από αυτήν την εμπειρία, συνειδητοποίησα ότι ο Θεός ευλογεί τους ειλικρινείς και απεχθάνεται τους δόλιους, και ότι δεν είναι ντροπή να παραδέχομαι τις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις μου και να κάνω πράξη το να είμαι ειλικρινής. Συνειδητοποίησα ότι όταν ασκούμαι έτσι, νιώθω γαλήνη και ηρεμία στην καρδιά μου.