54. Τραύματα που δεν σβήνουν
Το 2008, το ΚΚΚ πραγματοποίησε μια εκτεταμένη εθνική εκστρατεία καταστολής και συλλήψεων κατά της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συλλάμβανε αδελφούς και αδελφές σχεδόν κάθε μέρα. Άλλοι συνελήφθησαν την ώρα που βρίσκονταν σε κάποια συνάθροιση κι άλλοι όταν η αστυνομία έκανε έφοδο στα σπίτια τους τη νύχτα. Ζούσα με τον φόβο κάθε μέρα και δεν ήξερα πότε θα έκανε έφοδο η αστυνομία. Εκείνη την εποχή, φιλοξενούσα δύο αδελφές και μια νύχτα, γύρω στις 11, ενώ ξεκουραζόμασταν και οι τρεις, ακούστηκε ένα ξαφνικό χτύπημα στην πόρτα που με ξύπνησε απότομα. Σκέφτηκα: «Μήπως είναι η αστυνομία που χτυπάει την πόρτα τόσο αργά;» Χωριστήκαμε γρήγορα με τις δύο αδελφές για να κρύψουμε τα βιβλία των λόγων του Θεού και τα αντικείμενα της εκκλησίας. Έξω, οι άνθρωποι αυτοί χτυπούσαν και προσπαθούσαν να ανοίξουν την πόρτα με ένα κλειδί· μετά από λίγο, καταλάβαμε από τον θόρυβο ότι προσπαθούσαν να παραβιάσουν την πόρτα. Ήμουν πολύ αγχωμένη, πήγαινα πέρα-δώθε και προσευχόμουν συνεχώς στον Θεό: «Θεέ μου, απ’ ό,τι φαίνεται η αστυνομία προσπαθεί να παραβιάσει την πόρτα μου. Τι πρέπει να κάνω; Πώς να προστατεύσω τις δύο αδελφές; Θεέ μου, Σου ζητώ να με βοηθήσεις να ηρεμήσω την καρδιά μου…» Αφού προσευχήθηκα, η καρδιά μου ηρέμησε λίγο. Οι άνθρωποι έξω προσπάθησαν για λίγη ώρα να παραβιάσουν την πόρτα και μετά άρχισαν να τη χτυπούν. Ο θόρυβος ήταν πολύ τρομακτικός μέσα στη νύχτα, αλλά δεν κατάφεραν να την ανοίξουν, αν και προσπαθούσαν πολλή ώρα.
Κοντά στο ξημέρωμα, ξαφνικά άκουσα κάποιον έξω να φωνάζει: «Από εδώ, προς τα δω». Κρυφοκοίταξα από τις κουρτίνες και, όταν είδα έναν μεσήλικα άνδρα στον κάτω όροφο να κοιτάζει προς τα πάνω και να δίνει οδηγίες σε κάποιους ανθρώπους στην ταράτσα, συνειδητοποίησα ότι προσπαθούσαν να μπουν στο σπίτι μου από το παράθυρο. Η πολυκατοικία μας είχε έξι ορόφους και εγώ έμενα στον πέμπτο. Περίμενα να μπουν από το παράθυρο από στιγμή σε στιγμή, φοβόμουν πολύ και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Κρυφοκοίταξα ξανά από τις κουρτίνες και είδα ένα περιπολικό και ένα λευκό σεντάν παρκαρισμένα στην είσοδο του κτιρίου. Αυτό επιβεβαίωνε ακόμη περισσότερο ότι οι άνθρωποι που προσπαθούσαν να παραβιάσουν την πόρτα ήταν πράγματι αστυνομικοί. Επέστρεψα στην πόρτα για να ακούσω, αλλά δεν ερχόταν κανένας ήχος απ’ έξω και όταν κοίταξα από το ματάκι, δεν είδα κανέναν έξω, οπότε υπέθεσα ότι ανέβηκαν στην ταράτσα. Σκέφτηκα: «Οι δύο αδελφές είναι ακόμα νέες. Δεν μπορώ να τις αφήσω να πέσουν στα χέρια της αστυνομίας και να τις βασανίσουν». Γι’ αυτό τις παρότρυνα βιαστικά να φύγουν πρώτες. Άνοιξα την πόρτα, αλλά την είχαν μπλοκάρει με μια μεγάλη πέτρα και ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερα να την ανοίξω χωρίς πολλή προσπάθεια και ευχαρίστησα τον Θεό μέσα μου! Αφού έφυγαν οι αδελφές, βγήκα κι εγώ αδιάφορα από το σπίτι. Καθώς περπατούσα, παρατήρησα ότι με ακολουθούσε ένας μεσήλικας άνδρας γύρω στα σαράντα πέντε, και προσευχόμουν συνεχώς μέσα μου, ζητώντας από τον Θεό να μου δώσει σοφία και θάρρος. Θυμήθηκα κάποια από τα λόγια του Θεού: «Μη φοβάσαι το τάδε και το δείνα, ο Παντοδύναμος Θεός των στρατευμάτων θα είναι σίγουρα μαζί σου· είναι η εφεδρική σας δύναμη και η ασπίδα σας» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 26). Με τα λόγια του Θεού να με καθοδηγούν, ένιωσα λίγο πιο ήρεμη. Άλλαξα ταξί δύο φορές και πήγα στο εμπορικό κέντρο για να αγοράσω μια νέα τσάντα και ρούχα για να αλλάξω. Στο τέλος, κατάφερα να ξεφορτωθώ το άτομο που με ακολουθούσε. Στη συνέχεια, πήγα στο σπίτι ενός συγγενή και κρύφτηκα εκεί για τρεις ημέρες. Τελικά, επέστρεψα στο σπίτι που είχα σε μια άλλη πόλη. Εκείνη τη μέρα, όταν γύρισα σπίτι, ήμουν ανήσυχη. Σκεφτόμουν συνέχεια: «Θα με βρει η αστυνομία εδώ και θα με συλλάβει;» Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ και σκεφτόμουν ότι έπρεπε να βρω ένα άλλο μέρος να κρυφτώ. Το επόμενο πρωί, γύρω στις 8, εκεί που δεν το περίμενα, τέσσερις αστυνομικοί εισέβαλαν ξαφνικά το σπίτι μου. Μου έδειξαν τη φωτογραφία της ταυτότητάς μου και είπαν: «Πιστεύεις στον Παντοδύναμο Θεό. Θα ψάξουμε το σπίτι σου!» Μετά από αυτό, χωρίστηκαν και άρχισαν να κάνουν το σπίτι φύλλο και φτερό, αφήνοντάς το άνω-κάτω. Βρήκαν 5.900 γουάν σε μετρητά, ένα κινητό τηλέφωνο και μια Βίβλο. Τα πήραν όλα με πρόφαση ότι επρόκειτο για τη συνηθισμένη διαδικασία. Μετά από αυτό, μου έβαλαν χειροπέδες και με πήγαν στην Υπηρεσία Δημόσιας Ασφάλειας της πόλης.
Γύρω στις 4 το απόγευμα, ένας αστυνομικός με έχωσε σε ένα περιπολικό και, μόλις μπήκα μέσα, πήρε ένα χοντρό πανί και κάλυψε τόσο ασφυκτικά το κεφάλι μου, που με το ζόρι ανέπνεα. Δεν είχα ιδέα πού με πήγαιναν ή πώς θα με βασάνιζαν. Φοβόμουν πάρα πολύ και προσευχόμουν συνεχώς μέσα μου, ζητώντας από τον Θεό να προστατεύσει την καρδιά μου και να μου δώσει τη δύναμη να μείνω ακλόνητη στη μαρτυρία μου και να μην Τον προδώσω, όποιες συνθήκες κι αν αντιμετώπιζα. Μετά από περίπου μία ώρα, το αυτοκίνητο σταμάτησε. Μόλις βγήκα από το αυτοκίνητο, έβγαλαν το πανί από το κεφάλι μου. Παρατήρησα ότι είχαμε σταματήσει σε ένα μεγάλο προαύλιο. Υπήρχε ένα διώροφο κτίριο στο προαύλιο, αλλά η περιοχή ήταν έρημη, υπήρχαν ελάχιστα σπίτια σε κοντινή απόσταση, πράγμα που δημιουργούσε μια απόκοσμη αίσθηση. Ένας αστυνομικός μού είπε: «Ξέρεις πού βρισκόμαστε; Αυτό είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης που χτίστηκε ειδικά για εσάς που πιστεύετε στον Παντοδύναμο Θεό». Μόλις μπήκα μέσα, με έδεσαν σε ένα τραπέζι βασανιστηρίων και με περικύκλωσαν οκτώ ή εννέα αστυνομικοί. Ένας ψηλός αστυνομικός γύρω στα τριάντα πέντε με ρώτησε: «Πού είναι τα χρήματα από την εκκλησία σου; Πού είναι οι επικεφαλής σου; Ποιος σου κήρυξε το ευαγγέλιο; Πού παρακολουθείς τις συναθροίσεις;» Απάντησα με ερώτηση: «Τα χρήματα της εκκλησίας είναι προσφορά που δόθηκε στον Θεό από τον εκλεκτό λαό Του. Τι σχέση έχει αυτό με εσάς;» Ο αστυνομικός έγινε έξω φρενών και με χαστούκισε πολλές φορές, ώσπου αισθάνθηκα το πρόσωπό μου να φλέγεται. Εκείνη τη στιγμή, άκουσα πολλά σκυλιά να γαβγίζουν έξω. Ένας αστυνομικός με απείλησε, λέγοντας: «Είμαστε στη μέση του πουθενά. Είναι συνηθισμένο να πεθαίνει εδώ κόσμος κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων και, όταν πεθαίνει κάποιος, απλά τον πετάμε στην πίσω αυλή και δεν το παίρνει κανείς είδηση. Μετά τον τρώνε τα μεγάλα σκυλιά, οπότε δεν βρίσκουν ούτε το πτώμα του!» Αυτό με τρομοκράτησε. Αυτοί οι αστυνομικοί ήταν πρόθυμοι να κάνουν οποιοδήποτε κακό και, αν πραγματικά με ξυλοκοπούσαν μέχρι θανάτου και με τάιζαν στα σκυλιά σ’ αυτήν την απομακρυσμένη περιοχή, δεν θα έβρισκαν ούτε το πτώμα μου. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο χειρότερα ένιωθα. Τότε, ξαφνικά, θυμήθηκα έναν στίχο από τα λόγια του Θεού: «Και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων να αποκτείνωσι· φοβήθητε δε μάλλον τον δυνάμενον και ψυχήν και σώμα να απολέση εν τη γεέννη» (Κατά Ματθαίον 10:28). Ο Θεός ελέγχει τα πάντα και έχει την κυριαρχία των πάντων. Και η ζωή μου στα χέρια του Θεού είναι. Η αστυνομία μπορούσε να σκοτώσει μόνο το σώμα μου, δεν μπορούσε να καταστρέψει την ψυχή μου. Δεν μπορούσα να προδώσω τον Θεό επειδή φοβόμουν τον θάνατο. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και η καρδιά μου ηρέμησε αρκετά. Έτσι, απάντησα: «Αν είναι να πεθάνω, θα πεθάνω. Δεν σκοπεύω να επιβιώσω τώρα που με πιάσατε». Οι αστυνομικοί με πίεσαν να τους δώσω τα ονόματα και τις διευθύνσεις των επικεφαλής, αλλά εγώ τους ρώτησα: «Το σύνταγμα υπερασπίζεται ξεκάθαρα την ελευθερία της πίστης, έτσι δεν είναι; Δεν έχουμε κάνει τίποτα παράνομο, γιατί μας συλλαμβάνετε;» Μόλις ξεστόμισα αυτά τα λόγια, ένας αστυνομικός έγινε έξω φρενών, πήρε μερικά υλικά από το τραπέζι, τα τύλιξε και με χτύπησε δυνατά στο κεφάλι, ενώ ένας άλλος αστυνομικός με πλησίασε από πίσω και έχωσε τα δάκτυλά του βαθιά ανάμεσα στα πλευρά μου. Αμέσως ένιωσα σαν να σπάνε τα πλευρά μου, αισθάνθηκα το κεφάλι μου βαρύ από τον πόνο και δυσκολευόμουν να αναπνεύσω. Δεν μπορούσα να μη φωνάξω. Συνέχισαν να πιέζουν τα πλευρά μου και να μου ζητάνε να ομολογήσω και, όταν είδαν ότι δεν μιλούσα, τα πίεσαν ακόμη περισσότερο. Με βασάνισαν σε σημείο που δεν μπορούσα να κουνηθώ και εξαντλήθηκα εντελώς. Προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, φοβάμαι ότι επειδή το ανάστημά μου είναι πολύ μικρό, δεν θα μπορέσω να αντέξω τα βασανιστήρια της αστυνομίας και μπορεί να υποκύψω στον Σατανά. Έτσι, θα χάσω τη μαρτυρία μου. Σε παρακαλώ, δώσε μου την πίστη και τη δύναμη να ξεπεράσω την αδυναμία της σάρκας μου». Αφού προσευχήθηκα, θυμήθηκα έναν ύμνο των λόγων του Θεού, με τίτλο «Θα πρέπει να απαρνηθείς τα πάντα για την αλήθεια»: «Πρέπει να υποφέρεις για την αλήθεια, πρέπει να θυσιαστείς για την αλήθεια, πρέπει να υπομείνεις με ταπείνωση για την αλήθεια και πρέπει να υποστείς περισσότερα βάσανα προκειμένου να κερδίσεις περισσότερη αλήθεια. Αυτό πρέπει να κάνεις» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Οι εμπειρίες του Πέτρου: η γνώση του για την παίδευση και την κρίση). Τα λόγια του Θεού με ενέπνευσαν. Για να ακολουθήσουμε τον Χριστό σήμερα πρέπει να υπομείνουμε κάθε λογής βάσανα για την αλήθεια. Απέκτησα την αποφασιστικότητα και το θάρρος να μείνω ακλόνητη στη μαρτυρία μου για τον Θεό και να μην υποκύψω στις σκοτεινές δυνάμεις του Σατανά.
Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, έμαθα από την αστυνομία ότι οι άνθρωποι που προσπάθησαν να εισβάλουν στο σπίτι μου εκείνο το βράδυ ήταν από το τμήμα της Υπηρεσίας Δημόσιας Ασφάλειας. Παρακολουθούσαν για μήνες τους επικεφαλής που φιλοξενούσα, είχαν συλλάβει και τους επικεφαλής και είχαν κατασχέσει επίσης 9 εκατομμύρια γουάν από προσφορές. Καθώς με ανέκριναν, ένας αστυνομικός μπήκε μέσα και είπε χαμογελώντας: «Βρήκαμε άλλες 500.000 γουάν». Θύμωσα πολύ όταν το άκουσα αυτό. Αυτή η προσφορά από τους αδελφούς και τις αδελφές προοριζόταν για τον Θεό. Πώς μπόρεσαν να την πάρουν έτσι απλά; Ήταν πραγματικά διάβολοι! Εκείνη την ημέρα η αστυνομία με βασάνιζε τόσο με ήπιους όσο και με σκληρούς τρόπους μέχρι αργά τη νύχτα. Όταν είδε ότι δεν μιλούσα, ένας αστυνομικός είπε σφίγγοντας τα δόντια: «Εσείς που πιστεύετε στον Παντοδύναμο Θεό είστε πιο σκληροί κι από πέτρα. Αν δεν σου δώσουμε ένα μάθημα σήμερα, δεν θα πεις τίποτα. Θα σε φέρουμε βόλτα, δεν μπορεί!» Μετά από αυτό, ξεκλείδωσε τις χειροπέδες μου, έδεσε τα χέρια μου στους στύλους που βρίσκονταν στις δυο άκρες του τραπεζιού βασανιστηρίων, και μετά έσπρωξαν το τραπέζι προς τα πίσω. Ολόκληρο το σώμα μου έγερνε προς τα πίσω. Μετά από λίγο, νόμιζα ότι θα μου πεταχτούν τα μάτια έξω, και το κεφάλι μου πονούσε τόσο πολύ που νόμιζα ότι θα εκραγεί. Οι καρποί μου είχαν μαγκώσει στις χειροπέδες, ένιωθα σαν να πρόκειται να κοπούν και με διαπερνούσε ένας οξύς πόνος. Ο κόκκυγάς μου ακουμπούσε πάνω σε ένα σιδερένιο εξόγκωμα που προεξείχε στο τραπέζι βασανιστηρίων και ένιωθα σαν να μου μαχαίρωναν την καρδιά. Δεν ήξερα πόση ώρα κράτησε αυτό. Ένας αστυνομικός με απείλησε ξανά, λέγοντας: «Πριν από σένα, είχαμε εδώ μια γυναίκα γύρω στα εξήντα πέντε που ομολόγησε μετά από μόλις μιάμιση ώρα. Για να δούμε πόσο θα αντέξεις εσύ». Μετά από λίγο, με κορόιδεψε, λέγοντας: «Πιστεύεις στον Παντοδύναμο Θεό, έτσι δεν είναι; Γιατί δεν έρχεται να σε σώσει; Ζήτα Του να σε σώσει!» Όταν άκουσα τον αστυνομικό να κοροϊδεύει και να βλασφημεί, αγανάκτησα πολύ. Αυτοί οι αστυνομικοί έκαναν επίθεση στον Θεό και Τον βλασφημούσαν αλόγιστα, ήταν πραγματικά διάβολοι που μισούσαν την αλήθεια και εναντιώνονταν στον Θεό!
Με βασάνισαν μέχρι να εξαντληθώ και με άφησαν να κρέμομαι εκεί πάνω από δύο ώρες. Το σώμα μου έφτασε στα όριά του και δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Σκέφτηκα: «Αν συνεχίσουν έτσι, πραγματικά θα πεθάνω εδώ. Ο άντρας μου και ο πατέρας μου πέθαναν πριν λίγο καιρό και, στο σπίτι, έχω ακόμα τη μητέρα μου, που είναι πάνω από εβδομήντα, και το παιδί μου που πάει ακόμα σχολείο. Αν πεθάνω, ποιος θα τους φροντίσει; Το παιδί έχει ήδη χάσει τον πατέρα του, και η μητέρα μου βιώνει κι αυτήν τον πόνο της απώλειας ενός δικού της ανθρώπου. Αν πεθάνω κι εγώ, θα το αντέξουν;» Ένιωθα τόσο διχασμένη και σκεφτόμουν: «Ίσως αν τους πω κάτι ασήμαντο, να με αφήσουν να φύγω. Αλλά αν πω οτιδήποτε, δεν θα προδώσω τον Θεό όπως ο Ιούδας;» Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Γιατί δεν τους εμπιστεύεσαι στα χέρια Μου; Δεν Με εμπιστεύεσαι; Ή μήπως φοβάσαι ότι θα κάνω ακατάλληλες διευθετήσεις για εσένα;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 59). Ο ουρανός, η γη και όλα τα πράγματα είναι υπό τον έλεγχο του Θεού, και ό,τι έχει σχέση με τη μητέρα μου και το παιδί μου είναι στα χέρια του Θεού. Είχα κάποιον άλλο λόγο ανησυχίας; Όταν το σκέφτηκα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, η μοίρα της μητέρας μου και του παιδιού μου είναι στα χέρια Σου. Είμαι πρόθυμη να τους εμπιστευτώ σε Εσένα και προσβλέπω σε Εσένα. Είτε ζήσω είτε πεθάνω σήμερα, είμαι πρόθυμη να θέσω τον εαυτό μου στο έλεος των ενορχηστρώσεών Σου. Προτιμώ να πεθάνω παρά να Σε προδώσω!» Μετά την προσευχή, η καρδιά μου ήταν πολύ πιο ήρεμη και ένιωθα έτοιμη να αντιμετωπίσω τον θάνατο. Μετά από αυτό, ένιωσα σαν να αιωρείται το σώμα μου αργά προς τα πάνω και, ως εκ θαύματος, ο πόνος ελαττώθηκε πολύ. Όταν είδαν ότι ήμουν έτοιμη να καταρρεύσω, οι αστυνομικοί με έβγαλαν από το τραπέζι των βασανιστηρίων. Αισθανόμουν ολόκληρο το σώμα μου αδύναμο και άρχισα να έχω σπασμούς χωρίς σταματημό. Χωρίς να μπορώ να το ελέγξω, κουλουριάστηκα σαν μπάλα και ένιωθα ολόκληρο το σώμα μου τελείως άκαμπτο. Η αστυνομικοί πάσχιζαν να μου ανοίξουν τα χέρια, αλλά δεν μπορούσαν. Δεν ήξερα πόση ώρα κράτησε αυτό, αλλά τελικά άρχισα να νιώθω λίγο καλύτερα πάνω που κόντευε να ξημερώσει. Ένας αστυνομικός μού είπε: «Αν δεν είχες αρχίσει να χτυπιέσαι χθες, θα σου είχαμε δέσει τα άκρα και θα σε είχαμε κρεμάσει!» Όταν το άκουσα αυτό, ευχαρίστησα σιωπηλά τον Θεό για την προστασία Του. Εκείνο το βράδυ η αστυνομία με πήγε στο τοπικό κέντρο κράτησης.
Όταν φτάσαμε, ένας αστυνομικός με κοίταξε απ’ την κορφή ως τα νύχια και είπε: «Αυτή εδώ είναι ετοιμόρροπη. Ποιος θα φταίει αν πεθάνει εδώ;» Οι δύο αστυνομικοί που με συνόδευαν διαπραγματεύτηκαν μαζί τους για λίγο και κάπως έτσι τους έπεισαν να με δεχτούν. Κατά τη διάρκεια του υγειονομικού ελέγχου, ο γιατρός είπε ότι είχα πρόβλημα με την καρδιά μου και ότι κινδύνευα να πεθάνω ανά πάσα στιγμή. Εκείνο το βράδυ, έβαλαν τους κρατούμενους να ελέγχουν κατά διαστήματα αν ανέπνεα ακόμα. Μισό μήνα αργότερα, η οικογένειά μου ξόδεψε κάποια χρήματα και χρησιμοποίησε κάποιες γνωριμίες για να κανονίσει να αποφυλακιστώ για λόγους υγείας. Την ημέρα που έφυγα από το κέντρο κράτησης, η αστυνομία μού επέβαλε πρόστιμο 10.000 γουάν και με προειδοποίησε: «Δεν μπορείς να φύγεις από την περιοχή όποτε θέλεις, το τηλέφωνό σου πρέπει να είναι ανοιχτό 24 ώρες τη μέρα και πρέπει να είσαι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή. Αν σε ξαναπιάσουμε, δεν θα σου επιτρέψουμε να βγεις από τη φυλακή!» Όταν επέστρεψα στο σπίτι, η οικογένειά μου και οι συνάδελφοί μου μου είπαν ότι η αστυνομία είχε πάει στον χώρο εργασίας μου και στα σπίτια των συγγενών μου για να κάνει έρευνα για μένα, διαδίδοντας αβάσιμες φήμες ότι ήμουν αρχηγός ενός κυκλώματος εμπορίας οργάνων, και ότι χρησιμοποίησαν αυτήν τη δικαιολογία για να ελέγξουν τους τραπεζικούς μου λογαριασμούς. Όλη η οικογένειά μου με επέκρινε και διαμαρτυρόταν για μένα, ενώ οι φίλοι και οι συγγενείς μου με κορόιδευαν και κρατούσαν απόσταση. Ήμουν τόσο θυμωμένη γιατί σκεφτόμουν ότι η πίστη στον Θεό ήταν κάτι καλό και ότι αυτό ήταν το σωστό μονοπάτι, αλλά οι αστυνομικοί είχαν διαδώσει αβάσιμες φήμες για μένα με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κρατήσω το κεφάλι μου ψηλά μπροστά στους συγγενείς και τους συναδέλφους μου. Ένιωθα εντελώς ταπεινωμένη και κάπως αδύναμη μέσα μου, και σκεφτόμουν ότι ίσως δεν έπρεπε να βγαίνω έξω πλέον για να κάνω το καθήκον μου και ότι έπρεπε απλώς να πιστεύω στον Θεό στο σπίτι. Αργότερα, σκέφτηκα κάποια από τα λόγια του Θεού: «Εσύ είσαι ένα δημιουργημένο ον —φυσικά και θα πρέπει να λατρεύεις τον Θεό και να επιδιώκεις μια ζωή που να έχει νόημα. Εάν δεν λατρεύεις τον Θεό αλλά ζεις μέσα στη μιαρή σάρκα σου, τότε δεν είσαι απλώς ένα κτήνος με ανθρώπινη ενδυμασία; Εφόσον είσαι άνθρωπος, θα πρέπει να δαπανήσεις τον εαυτό σου για τον Θεό και να υπομείνεις κάθε βάσανο! Θα πρέπει να αποδεχτείς με χαρά και σιγουριά τα λίγα βάσανα στα οποία υποβάλλεσαι σήμερα και να ζήσεις μια ζωή γεμάτη νόημα, όπως ο Ιώβ και ο Πέτρος. […] Είστε άνθρωποι που επιδιώκουν το σωστό μονοπάτι, αυτοί που επιζητούν τη βελτίωση. Είστε άνθρωποι που ορθώνουν το ανάστημά τους στο έθνος του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, αυτοί που ο Θεός αποκαλεί δίκαιους. Δεν έχει αυτή η ζωή το μέγιστο νόημα;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Άσκηση (2)]. Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι αυτό που πρέπει να κάνω ως δημιουργημένο ον είναι να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου, και ότι η ζωή μου θα είναι πολύτιμη και ουσιαστική μόνο αν ζω μ’ αυτόν τον τρόπο. Πώς μπόρεσα να μετανιώσω που έκανα το καθήκον μου επειδή είχα ταπεινωθεί; Ήμουν εγώ άνθρωπος με ίχνος συνείδησης ή λογικής απέναντι στον Θεό; Η αστυνομία είχε διαδώσει αβάσιμες φήμες και συκοφαντίες για μένα για να με κάνει να αποστασιοποιηθώ από τον Θεό και να Τον προδώσω, αλλά δεν έπρεπε να πέσω στην παγίδα του Σατανά. Οι άπιστοι με κορόιδευαν και με συκοφαντούσαν, αλλά διωκόμουν για τη δικαιοσύνη. Αυτό το βασανιστήριο ήταν πολύτιμο και ουσιαστικό! Όσο κι αν με συκοφαντούσε η αστυνομία, όσο κι αν πρόσβαλλε την αξιοπρέπειά μου ή έβλαπτε τη φήμη μου, δεν θα πρόδιδα ποτέ τον Θεό! Ήμουν αποφασισμένη να βαδίσω στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό! Όταν το σκέφτηκα αυτό, λογικεύτηκα και δεν φοβόμουν πλέον ότι θα ταπεινωθώ. Αργότερα, αστυνομικοί με προσέγγιζαν συχνά, προσπαθούσαν να μου αποσπάσουν χρήματα με εκβιασμούς και με απειλούσαν, λέγοντας: «Η υπόθεσή σου μπορεί να πάρει μεγάλες ή μικρές εκτάσεις. Μπορούμε μέχρι και να τη θάψουμε, ανάλογα με το πόσα χρήματα θα δώσεις. Αν δεν πληρώσεις, μπορούμε να σε χώσουμε πάλι στη φυλακή οποιαδήποτε στιγμή και για όσο θέλουμε!» Εξοργιζόμουν! Δεν είχα παραβιάσει κανέναν νόμο, αλλά η αστυνομία προσπαθούσε να μου αποσπάσει χρήματα με εκβιασμούς ξανά και ξανά. Δεν ήταν παρά μια συμμορία ληστών!
Αργότερα, επέστρεψα στο σπίτι στο οποίο είχε προσπαθήσει να εισβάλει η αστυνομία μέσα στη νύχτα. Όταν άνοιξα την πόρτα, έμεινα έκπληκτη, και ήμουν τόσο έξαλλη που παραλίγο να λιποθυμήσω. Το σπίτι ήταν σε χαοτική κατάσταση. Όλα τα τιμαλφή, ακόμη και τα ρούχα, τα παπλώματα και τα καθημερινά αντικείμενα είχαν κατασχεθεί. Είχα αφήσει τέσσερις φορητούς υπολογιστές, το τηλέφωνό μου, που άξιζε πάνω από 3.000 γουάν, ένα χρυσό κολιέ που ζύγιζε πάνω από δέκα γραμμάρια, τέσσερα χρυσά δαχτυλίδια, τέσσερα ζευγάρια χρυσά σκουλαρίκια, και 10.000 γουάν σε μετρητά. Τα είχαν πάρει όλα. Τα υπόλοιπα αντικείμενα τα είχαν σπάσει ή καταστρέψει. Το ξύλινο κρεβάτι στο υπνοδωμάτιο ήταν σπασμένο και μάλιστα είχαν ξηλώσει ακόμα και τη σανίδα του κρεβατιού και τις πόρτες των ντουλαπιών. Η γυάλινη κορνίζα ενός πίνακα και το τζάμι του μπαλκονιού είχαν γίνει θρύψαλα, το ψυγείο και ο νιπτήρας στο μπάνιο είχαν γίνει κομμάτια, και είχαν αδειάσει ακόμα και το αλεύρι από τη σακούλα. Όλα μέσα στο σπίτι ήταν κατεστραμμένα και διασκορπισμένα σε όλο το πάτωμα, και όταν μπήκα στο δωμάτιο, δεν υπήρχε καν μέρος να πατήσω. Καθώς κοιτούσα το σπίτι που ήταν άνω-κάτω, ένιωσα τρομερό πόνο και θυμό, και σκέφτηκα: Πώς μπόρεσε η αστυνομία να καταστρέψει έτσι ένα καλό σπίτι; Μισούσα πραγματικά αυτόν τον διάβολο που λέγεται ΚΚΚ! Σκέφτηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Προπάτορες των αρχαίων; Πολυαγαπημένοι ηγέτες; Όλοι τους αντιτίθενται στον Θεό! Η ανάμειξή τους έχει αφήσει τα πάντα κάτω από τους ουρανούς σε μια κατάσταση σκότους και χάους! Θρησκευτική ελευθερία; Τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα των πολιτών; Όλα είναι κόλπα συγκάλυψης του κακού! […] Γιατί να μπαίνει ένα τόσο αδιαπέραστο εμπόδιο στο έργο του Θεού; Γιατί να επιστρατεύονται διάφορα κόλπα για την παραπλάνηση του λαού του Θεού; Πού είναι η πραγματική ελευθερία και τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα; Πού είναι η αμεροληψία; Πού είναι η παρηγοριά; Πού είναι η θαλπωρή; Γιατί χρησιμοποιούνται απατηλά σχέδια για να ξεγελιέται ο λαός του Θεού; Γιατί χρησιμοποιείται βία για να παρεμποδίζεται ο ερχομός του Θεού; Γιατί να μην επιτρέπεται στον Θεό να περιφέρεται ελεύθερα επάνω στη γη που Αυτός δημιούργησε; Γιατί ο Θεός καταδιώκεται σε βαθμό που να μην έχει πού την κεφαλήν κλίναι; Πού είναι η θαλπωρή ανάμεσα στους ανθρώπους; Πού είναι το καλωσόρισμά Του από τους ανθρώπους; Γιατί να προκαλείται μια τόσο απεγνωσμένη λαχτάρα στον Θεό; Γιατί να πρέπει ο Θεός να καλεί ξανά και ξανά; Γιατί να ωθείται ο Θεός στο σημείο να πρέπει να ανησυχεί για τον πολυαγαπημένο Υιό Του; Πόσο σκοτεινή είναι αυτή η κοινωνία! Γιατί τα αξιοκαταφρόνητα μαντρόσκυλά της δεν επιτρέπουν στον Θεό να πηγαινοέρχεται ελεύθερα στον κόσμο που Αυτός δημιούργησε;» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (8)]. Καθώς σκεφτόμουν τα λόγια του Θεού, είδα το άσχημο πρόσωπο του ΚΚΚ, όπως ήταν πραγματικά. Προσποιείται ότι προασπίζεται τη δικαιοσύνη και ότι υποστηρίζει την «ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων» και την «επιβολή του νόμου για τους ανθρώπους», αλλά στο παρασκήνιο, χρησιμοποιεί κάθε λογής κόλπα για να συλλάβει και να διώξει όσους πιστεύουν στον Θεό. Οι χριστιανοί στην Κίνα δεν έχουν καθόλου ανθρώπινα δικαιώματα ή ελευθερία, και το ΚΚΚ μπορεί να εισβάλει ανά πάσα στιγμή στο σπίτι σου, να το ψάξει, να σε συλλάβει και να κατασχέσει την ιδιοκτησία σου με τη βία. Οι πράξεις τους είναι χειρότερες από εκείνες των ληστών και των τυράννων. Δεν διέκρινα καθόλου το ΚΚΚ παλιά, αλλά αφού αντιμετώπισα προσωπικά τις συλλήψεις και τις διώξεις του, συνειδητοποίησα ότι αποτελείται από δαίμονες που μισούν τον Θεό και Του αντιστέκονται.
Παρόλο που είχα αποφυλακιστεί, δεν είχα καμία απολύτως προσωπική ελευθερία. Η αστυνομία με παρακολουθούσε και με έλεγχε συνεχώς και δεν μπορούσα να την ξεφορτωθώ. Μια φορά που βγήκα έξω, θυμήθηκα στα μισά της διαδρομής ότι είχα ξεχάσει κάτι, οπότε ήθελα να επιστρέψω σπίτι να το πάρω. Όταν έκανα να γυρίσω, είδα τον αστυνομικό που με είχε συλλάβει να με ακολουθεί. Όταν πήγα στην αγορά για να αγοράσω τρόφιμα, με πλησίασε ένας αστυνομικός και με ρώτησε: «Γιατί αγοράζεις τόσο πολλά τρόφιμα μόνο για τον εαυτό σου;» Με ρώτησε επίσης: «Γιατί δεν ανάβεις ποτέ τα φώτα τη νύχτα; Πού μένεις;» Όταν άκουσα τα λόγια του αστυνομικού, ένιωσα απόλυτη αηδία και αποστροφή. Ήταν πολύ οδυνηρό να ζω υπό την επιτήρηση του ΚΚΚ, και ήμουν συνεχώς σε αναμμένα κάρβουνα, γιατί φοβόμουν ότι από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν η αστυνομία και θα με παρενοχλούσε. Κατά τη διάρκεια της ημέρας στη δουλειά, κρατούσα πάντα την πόρτα του γραφείου μου κλειστή και δεν τολμούσα να την ανοίξω απρόσεκτα. Τη νύχτα δεν τολμούσα να είμαι μόνη στο σπίτι, πόσο μάλλον να ανάψω τα φώτα. Η αστυνομία με καλούσε επίσης συχνά για να ρωτήσει πού βρισκόμουν. Ένιωθα ότι καταπιεζόμουν πολύ και ήθελα να δω τους αδελφούς και τις αδελφές μου, αλλά φοβόμουν ότι θα τους έθετα σε κίνδυνο. Ένιωθα ότι θα ήταν πολυτέλεια να κάνω το καθήκον μου. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε τίποτα και δεν ήξερα πότε θα τελείωνε αυτή η περίοδος. Ένιωθα μάλιστα ότι το να ζω έτσι ήταν χειρότερο από τον θάνατο. Έχοντας βιώσει βασανιστήρια, παρακολούθηση, παρενόχληση και έφοδο στο σπίτι, δεν ήμουν μόνο σωματικά αδύναμη, αλλά είχα υποστεί και σοβαρό ψυχολογικό πλήγμα. Όταν βγήκα από το κέντρο κράτησης, έπρεπε να παίρνω φάρμακα και να κάνω ενέσεις για να μπορέσω να ζήσω φυσιολογικά για δύο χρόνια, η μνήμη μου επιδεινώθηκε σημαντικά και συχνά ξεχνούσα πράγματα. Ήμουν πολύ υγιής πριν με συλλάβουν και συχνά συναναστρεφόμουν σχετικά με τα λόγια του Θεού και έκανα το καθήκον μου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Ήταν πραγματικά ευτυχισμένη εποχή εκείνη. Αλλά από τότε που με συνέλαβαν, δεν μπορούσα να διαβάσω τα λόγια του Θεού και δεν τολμούσα να επικοινωνήσω με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Το σώμα μου υπέφερε και το πνεύμα μου βασανιζόταν. Μέσα στον πόνο και την αδυναμία μου, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Εφόσον είσαι σίγουρος ότι αυτή η οδός είναι αληθινή, πρέπει να την ακολουθήσεις μέχρι τέλους· πρέπει να διατηρήσεις την αφοσίωσή σου στον Θεό. Εφόσον έχεις δει ότι ο ίδιος ο Θεός έχει έρθει στη γη για να σε οδηγήσει στην τελείωση, θα πρέπει να δώσεις την καρδιά σου ολοκληρωτικά σ’ Αυτόν. Αν εξακολουθείς να μπορείς να Τον ακολουθήσεις, ό,τι κι αν κάνει, ακόμη κι αν αποφασίσει ένα δυσμενές αποτέλεσμα για σένα στο τέλος, αυτό σημαίνει να διατηρείς την αγνότητά σου ενώπιον του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Θα πρέπει να διατηρήσεις την αφοσίωσή σου στον Θεό). Τα λόγια του Θεού έδιωξαν τον πόνο μου. Αυτό που επιθυμεί ο Θεός είναι η αφοσίωση και η μαρτυρία μου. Ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτό το περιβάλλον για να οδηγήσει την πίστη μου στην τελείωση. Δεν μπορούσα να παραμείνω άλλο πια αρνητική, και όσο κι αν υπέφερα, έπρεπε να παραμείνω πιστή στον Θεό και να μείνω ακλόνητη στη μαρτυρία μου για να ικανοποιήσω τον Θεό. Προσευχήθηκα, λοιπόν, στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να μείνω ακλόνητη στη μαρτυρία μου και να κάνω το καθήκον μου. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με και άνοιξε ένα μονοπάτι για μένα». Αργότερα, βρήκα έναν τρόπο να ξεφύγω από την επιτήρηση της αστυνομίας και πήγα σε άλλο μέρος για να κάνω το καθήκον μου.
Παρόλο που η σάρκα μου βασανίστηκε σε κάποιον βαθμό, η σύλληψη και η δίωξή μου από το ΚΚΚ μου επέτρεψε να δω ξεκάθαρα την ουσία του ως δαίμονας που μισεί την αλήθεια, αντιστέκεται στον Θεό και είναι εχθρικός απέναντί Του. Το απέρριψα τελείως και επαναστάτησα εναντίον του μέσα από την καρδιά μου. Μέσα από αυτήν την εμπειρία, γεύτηκα πραγματικά την αγάπη και τη σωτηρία του Θεού, και όταν με βασάνιζαν και δεν άντεχε το σώμα μου, τα λόγια του Θεού ήταν εκείνα που μου έδωσαν πίστη και δύναμη, και με καθοδήγησαν να ξεπεράσω το μαρτύριο αυτών των δαιμόνων. Κάθε φορά που ένιωθα αρνητική κι αδύναμη, έκανα σκοτεινές σκέψεις και πονούσα, τα λόγια του Θεού ήταν αυτά που με διαφώτιζαν, με καθοδηγούσαν και μου έδιναν δύναμη. Βίωσα την εξουσία και τη δύναμη των λόγων του Θεού, κι αυτό ενίσχυσε την πίστη μου σ’ Αυτόν. Όσο κι αν με διώξει το ΚΚΚ, θα επιμείνω να ακολουθώ τον Θεό μέχρι τέλους και δεν θα παραιτηθώ από το καθήκον μου ως δημιουργημένο ον!
