Από του Λι Τζινγκσίν, Κίνα

Ταξιδεύω συχνά σε άλλα μέρη για να τραβήξω φωτογραφικό υλικό και υλικό βίντεο που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή των βίντεο της εκκλησίας. Όταν πρωτοάρχισα, μπορούσα να επιλέγω προσεκτικά αυτό το υλικό με βάση τις αρχές. Αργότερα, όμως, ο όγκος του υλικού αυξήθηκε. Μερικές φορές τραβούσα όλη μέρα και, όταν έφτανα σπίτι, ήμουν εξαντλημένος. Όταν έβλεπα πόσο πολύ υλικό έπρεπε να ξεσκαρτάρω, δεν ένιωθα και μεγάλη προθυμία να το κάνω. Επειδή για την επιλογή του υλικού απαιτείται αξιολόγησή του σύμφωνα με τις αρχές, αλλά και εκτίμηση της χρηστικής αξίας κάθε επιμέρους υλικού —ειδικά για τις φωτογραφίες, που πρέπει να τις ελέγξεις μία προς μία— δεν ήθελα να αφιερώσω τόσο πολύ χρόνο και ενέργεια, καθώς το έβρισκα υπερβολικά κουραστικό. Αργότερα, λοιπόν, κατά το ξεσκαρτάρισμα του υλικού, έριχνα απλώς μια ματιά. Αν το φόντο δεν ήταν φορτωμένο και φαινόταν εντάξει, το θεωρούσα καλούτσικο. Όταν δεν ήμουν σίγουρος για κάποιο μέρος του υλικού, απλώς το παρέδιδα στον επιβλέποντα. Έτσι, δεν χρειαζόταν να το αξιολογήσω σύμφωνα με τις αρχές ούτε να καταβάλω υπερβολική προσπάθεια. Θυμάμαι μία φορά που, μετά την ολοκλήρωση της λήψης, απλώς έριξα μια ματιά στο υλικό, ξεχώρισα τα καλύτερα κομμάτια και τα παρέδωσα στον επιβλέποντα. Ο επιβλέπων τα έλεγξε και είπε ότι το ένα τρίτο του υλικού που είχα υποβάλει δεν πληρούσε τα πρότυπα. Αλλού ήταν ακατάστατο το κάδρο, αλλού δεν ήταν καλή η εστίαση, αλλού ήταν κακή η σύνθεση. Είπε επίσης ότι η δική μου υποβολή χρειάστηκε σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο για έλεγχο σε σχέση με τις υποβολές των άλλων. Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα ντροπή και ενοχές. Δεν γνώριζα, όμως, και πολύ τα προβλήματά μου, κι έτσι, όταν τραβούσα υλικό με υψηλότερες απαιτήσεις, συνέχιζα, χωρίς να το θέλω, να είμαι επιπόλαιος. Η λήψη τέτοιου είδους υλικού απαιτεί ακρίβεια στον έλεγχο της γωνίας λήψης και συνεχή προσαρμογή του προσανατολισμού. Όλα αυτά μού προκαλούσαν μεγάλη πνευματική εξάντληση, και θεωρούσα πως όλα ήταν εντάξει αν φαίνονταν πάνω-κάτω καλά. Επειδή δεν έκανα με σοβαρότητα το έργο μου, ένα μέρος του υλικού δεν συμβάδιζε με τις αρχές και δεν γινόταν να χρησιμοποιηθεί. Κάποιες λήψεις μάλιστα έβγαιναν θολές. Έργο που θα μπορούσε να είχε γίνει με τη μία χρειαζόταν να ξαναγίνει. Λίγο αργότερα, δέχτηκα αυστηρό κλάδεμα. Ο επιβλέπων μίλησε σχετικά με την πρόσφατη συμπεριφορά μου στο καθήκον μου, και με κλάδεψε επειδή έκανα το καθήκον μου όπως ήθελα και με επιπολαιότητα. Το υλικό που τραβούσα χρειαζόταν πάντα διόρθωση, κι έτσι γινόταν σπατάλη ανθρώπινου δυναμικού και πόρων. Είπε ότι διατάρασσα και αναστάτωνα το έργο της φωτογράφισης, και με παρότρυνε να κάνω βαθιά αυτοκριτική πάνω στη στάση που κρατούσα απέναντι στο καθήκον μου. Αφού έφυγε ο επιβλέπων, ένιωθα μεγάλη στενοχώρια και ενοχή. Προσήλθα, λοιπόν, ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα σε Εκείνον. Ζήτησα από τον Θεό να με καθοδηγήσει να γνωρίσω τον εαυτό μου και να διορθώσω αυτήν την κατάσταση επιπολαιότητας που είχα στο καθήκον μου.

Αργότερα, αναζήτησα λόγια του Θεού που αφορούσαν ειδικά το πρόβλημά μου. Διάβασα αυτά τα λόγια του Θεού: «Αν δεν κάνεις το καθήκον σου με την καρδιά σου και δεν αναζητάς τις αλήθεια-αρχές, αν είσαι μπερδεμένος ή σε σύγχυση, και απλώς ενεργείς με τον πιο εύκολο τρόπο που μπορείς, τότε τι είδους νοοτροπία είναι αυτή; Είναι νοοτροπία του να ενεργείς επιπόλαια. Αν δεν είσαι αφοσιωμένος στο καθήκον σου, αν δεν έχεις κανένα αίσθημα ευθύνης απέναντι σ’ αυτό και κανένα αίσθημα αποστολής, τότε άραγε θα μπορείς να εκτελέσεις σωστά το καθήκον σου; Θα μπορείς να εκτελέσεις το καθήκον σου σε αποδεκτό επίπεδο; Κι αν δεν μπορείς να εκτελέσεις το καθήκον σου σε αποδεκτό επίπεδο, τότε θα μπορείς να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα; Με τίποτα. Αν, κάθε φορά που εκτελείς το καθήκον σου, δεν είσαι επιμελής, δεν θέλεις να καταβάλεις καμία προσπάθεια κι απλώς ενεργείς πρόχειρα και απερίσκεπτα λες και παίζεις κάποιο παιχνίδι, δεν είναι πρόβλημα αυτό; Τι μπορείς να κερδίσεις αν εκτελείς το καθήκον σου με αυτόν τον τρόπο; Τελικά, οι άλλοι θα δουν ότι, όταν εκτελείς το καθήκον σου, δεν έχεις κανένα αίσθημα ευθύνης, είσαι επιπόλαιος και απλώς ενεργείς μηχανικά· και σ’ αυτήν την περίπτωση, κινδυνεύεις να αποκλειστείς. Ο Θεός σε εξετάζει εξονυχιστικά καθ’ όλη τη διάρκεια που εκτελείς το καθήκον σου· και τι θα πει ο Θεός; (Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι άξιος της ανάθεσης από Αυτόν ούτε της εμπιστοσύνης Του.) Ο Θεός θα πει ότι δεν είσαι αξιόπιστος και ότι πρέπει να αποκλειστείς. Κι έτσι, όποιο καθήκον κι αν εκτελείς, είτε σημαντικό είτε συνηθισμένο, αν δεν κάνεις με την καρδιά σου το έργο που σου έχει ανατεθεί ή αν δεν ανταποκρίνεσαι στην ευθύνη σου και αν δεν το βλέπεις ως ανάθεση από τον Θεό κι ούτε το αναλαμβάνεις ως δικό σου καθήκον και υποχρέωση, ενώ συνέχεια ενεργείς επιπόλαια, τότε αυτό θα είναι πρόβλημα. “Δεν είσαι αξιόπιστος” —αυτές οι τρεις λέξεις θα χαρακτηρίσουν την εκτέλεση του καθήκοντός σου. Αυτό που σημαίνουν είναι ότι δεν εκτελείς το καθήκον σου σε ικανοποιητικό επίπεδο και έχεις αποκλειστεί, και ο Θεός λέει ότι ο χαρακτήρας σου δεν είναι στο ύψος των περιστάσεων. Αν σου ανατεθεί ένα ζήτημα, αλλά απέναντί του τηρήσεις τέτοια στάση και το χειριστείς με αυτόν τον τρόπο, τότε στο μέλλον θα σου ανατεθούν κι άλλα καθήκοντα; Μπορεί να σου ανατεθεί κάτι σημαντικό; Με τίποτα, εκτός αν δείξεις αληθινή μετάνοια. Κατά βάθος, όμως, ο Θεός θα τρέφει πάντα κάποια δυσπιστία και δυσαρέσκεια απέναντί σου. Αυτό θα είναι πρόβλημα, σωστά; Μπορεί να χάσεις κάθε ευκαιρία να εκτελέσεις το καθήκον σου και θα είναι αδύνατο να σωθείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με τη συχνή ανάγνωση των λόγων του Θεού και τον στοχασμό της αλήθειας υπάρχει δρόμος προς τα εμπρός). Τα λόγια του Θεού εξέθεταν ακριβώς την κατάστασή μου. Έκανα το καθήκον μου με μισή καρδιά, δεν έκανα ποτέ τίποτα ολόψυχα, και ενεργούσα επιπόλαια και ανεύθυνα. Τέτοιοι άνθρωποι έχουν προβληματικό χαρακτήρα, δεν είναι αξιόπιστοι και δεν μπορεί κάποιος να βασιστεί πάνω τους. Σήμερα, είμαι τυχερός που έχω λάβει το ευαγγέλιο του Θεού τις έσχατες ημέρες και κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία. Έτσι με εξυψώνει τόσο ψηλά ο Θεός. Στο καθήκον μου, όμως, έκοβα δρόμο για να γλιτώσω κόπο και ενεργούσα με μισή καρδιά. Δεν ήθελα ποτέ να πληρώσω το τίμημα ούτε να ενεργήσω σύμφωνα με τις αρχές. Όταν διάλεγα υλικό, το έκανα εντελώς μηχανικά. Όταν δεν ήμουν βέβαιος, δεν αναζητούσα τις αρχές για να το αξιολογήσω προσεκτικά. Αντ’ αυτού, το παρέδιδα απευθείας στον επιβλέποντα. Έτσι, ο επιβλέπων σπαταλούσε πολύ χρόνο και δυνάμεις για να ελέγξει και να ξεχωρίσει το υλικό που τραβούσα, καθώς και για να επισημάνει τα προβλήματα που είχε το υλικό. Αυτό του φόρτωνε περιττό βάρος. Όταν ήρθα αντιμέτωπος με την αμφισβήτηση απ’ τον επιβλέποντα, ένιωσα λίγες ενοχές, αλλά μετά δεν έκανα αυτοκριτική. Όταν τραβούσα υλικό που έπρεπε να ανταποκρίνεται σε υψηλότερες απαιτήσεις, συνέχισα να επιλέγω τον σύντομο δρόμο και να μην ακολουθώ τις αρχές που απαιτούνται στον οίκο του Θεού. Κάθε φορά, στόχευα απλώς σε κάτι «καλούτσικο». Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολύ από το υλικό να μη συμβαδίζει με τις αρχές. Έτσι, όχι μόνο αυξανόταν το υλικό που έπρεπε να τσεκάρει ο επιβλέπων, αλλά απαιτούνταν και να κάνω ξανά το έργο. Επίσης, η πρόοδος κάποιου υλικού που χρειαζόταν κατεπειγόντως καθυστερούσε λόγω των διορθώσεων. Στην πραγματικότητα, δεν έκανα καθόλου το καθήκον μου. Διέπραττα κακό και προκαλούσα διατάραξη και αναστάτωση. Η εκκλησία μού είχε εμπιστευτεί αυτήν την εργασία, αλλά εγώ προσπαθούσα να κόψω δρόμο και έδειχνα επιπολαιότητα. Δεν σκεφτόμουν καθόλου την αποτελεσματικότητα του έργου. Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα σε καμία περίπτωση μια θεοφοβούμενη καρδιά, και ότι δεν ήμουν κάποιος που του άξιζε να τον εμπιστεύονται ή να βασίζονται πάνω του.

Αργότερα, όταν διάβασα τη συναναστροφή του Θεού πάνω στη στάση που κράτησε ο Νώε απέναντι στην ανάθεση από τον Θεό, κατανόησα κάπως καλύτερα τον εαυτό μου. Ο Θεός λέει: «Ο Νώε είχε ακούσει λίγο μόνο κήρυγμα, και εκείνη την εποχή ο Θεός δεν είχε εκφράσει πολλά λόγια, δεν υπάρχει λοιπόν αμφιβολία ότι ο Νώε δεν κατανοούσε πολλές αλήθειες. Δεν κατανοούσε τη σύγχρονη επιστήμη ή τη σύγχρονη γνώση. Ήταν ένας εξαιρετικά συνηθισμένος άνθρωπος, ένα τυπικό μέλος της ανθρώπινης φυλής. Ωστόσο, από μία άποψη, δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο: Ήξερε να υπακούει στα λόγια του Θεού, ήξερε πώς να ακολουθεί και να συμμορφώνεται με τα λόγια του Θεού, ήξερε ποια είναι η σωστή θέση του ανθρώπου και μπορούσε να πιστεύει αληθινά και να υποτάσσεται αληθινά στα λόγια του Θεού —τίποτα περισσότερο. Αυτές οι λίγες απλές αρχές ήταν αρκετές για να επιτρέψουν στον Νώε να εκπληρώσει όλα όσα του είχε εμπιστευτεί ο Θεός, παρέμεινε δε σταθερός ως προς αυτό όχι μόνο μερικούς μήνες, ούτε κάποια χρόνια, ούτε αρκετές δεκαετίες, αλλά για πάνω από έναν αιώνα. Δεν είναι εκπληκτικός αυτός ο αριθμός; Ποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό εκτός από τον Νώε; (Κανένας.) Και γιατί όχι; Μερικοί λένε ότι οφείλεται στο ότι δεν κατανοούσε την αλήθεια —όμως αυτό δεν συνάδει με τα γεγονότα. Πόσες αλήθειες κατανοούσε ο Νώε; Γιατί ο Νώε ήταν ικανός για όλα αυτά; Οι σημερινοί πιστοί έχουν διαβάσει πολλά από τα λόγια του Θεού, κατανοούν μέρος της αλήθειας —άρα γιατί δεν είναι ικανοί γι’ αυτό; Άλλοι λένε ότι οφείλεται στις διεφθαρμένες διαθέσεις των ανθρώπων —όμως ο Νώε δεν είχε διεφθαρμένη διάθεση; Γιατί ο Νώε μπόρεσε να το πετύχει αυτό, όμως οι σημερινοί άνθρωποι δεν μπορούν; (Επειδή οι σημερινοί άνθρωποι δεν πιστεύουν τα λόγια του Θεού, ούτε τα αντιμετωπίζουν ή τα τηρούν ως αλήθεια.) Και γιατί δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα λόγια του Θεού ως αλήθεια; Γιατί δεν είναι ικανοί να συμμορφωθούν με τα λόγια του Θεού; (Δεν έχουν θεοφοβούμενη καρδιά.) Όταν λοιπόν οι άνθρωποι δεν κατανοούν την αλήθεια, ούτε έχουν ακούσει πολλές αλήθειες, πώς προκύπτει μέσα τους μια θεοφοβούμενη καρδιά; (Πρέπει να έχουν ανθρώπινη φύση, καθώς και συνείδηση.) Σωστά. Στην ανθρώπινη φύση, πρέπει να υπάρχουν δύο πάρα πολύ πολύτιμα πράγματα: το πρώτο είναι η συνείδηση και το δεύτερο είναι η λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Το να έχεις συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης είναι το ελάχιστο πρότυπο για να είσαι άνθρωπος, είναι το ελάχιστο, βασικότερο πρότυπο για να μετρήσεις έναν άνθρωπο. Αυτό όμως απουσιάζει από τους σημερινούς ανθρώπους, κι έτσι όσες αλήθειες κι αν ακούν και κατανοούν, απέχουν πολύ από το να έχουν θεοφοβούμενη καρδιά. Ποια είναι λοιπόν η βασική διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους σήμερα και τον Νώε; (Δεν έχουν ανθρώπινη φύση.) Και ποια είναι η ουσία αυτής της έλλειψης ανθρώπινης φύσης; (Είναι κτήνη και δαίμονες.) Το “κτήνη και δαίμονες” δεν ακούγεται πολύ ωραίο, όμως συνάδει με τα γεγονότα· ένας πιο ευγενικός τρόπος να το θέσει κανείς θα ήταν ότι δεν έχουν ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι που δεν έχουν ανθρώπινη φύση και λογική δεν είναι άνθρωποι, είναι κατώτεροι ακόμη κι από τα θηρία. Το ότι ο Νώε μπόρεσε να ολοκληρώσει την αποστολή από τον Θεό, οφείλεται στο ότι όταν άκουσε τα λόγια Του, μπόρεσε να τα κρατήσει γερά στην καρδιά του· γι’ αυτόν, η αποστολή από τον Θεό ήταν ένα διά βίου εγχείρημα, η πίστη του ήταν ακλόνητη, η θέλησή του αναλλοίωτη για εκατό χρόνια. Ο Θεός τού εμπιστεύτηκε την κατασκευή της κιβωτού επειδή είχε θεοφοβούμενη καρδιά, ήταν αληθινός άνθρωπος και είχε απόλυτη λογική. Άνθρωποι με τόση ανθρώπινη φύση, αλλά και λογική, όπως ο Νώε είναι πολύ σπάνιοι, θα ήταν πολύ δύσκολο να βρεις άλλον» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Παράρτημα δεύτερο: Πώς ο Νώε και ο Αβραάμ υπάκουσαν στα λόγια του Θεού και υποτάχθηκαν σ’ Αυτόν (Μέρος πρώτο)]. Ο Νώε εκτέλεσε την ανάθεση από τον Θεό χωρίς να κόψει δρόμο και καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια, παραμένοντας ακλόνητος στις προσπάθειές του για 120 χρόνια. Στο τέλος, έφτιαξε την κιβωτό και εκπλήρωσε την ανάθεση από τον Θεό. Ο Νώε είχε συνείδηση και λογική. Ήταν κάποιος που είχε ανθρώπινη φύση. Μετά, όμως, σκέφτηκα τον εαυτό μου. Όταν διάλεγα υλικό, έριχνα απλώς μια ματιά και ενεργούσα μηχανικά. Δεν σκεφτόμουν πώς να κάνω καλά το καθήκον μου. Δεν έλεγχα, δηλαδή, πού δεν συμβάδιζε το υλικό με τις αρχές ούτε έψαχνα να βρω πού είχα ελλείψεις και έπρεπε να βελτιωθώ, ούτε και σκεφτόμουν πώς να εκπληρώσω τις ευθύνες μου. Αντ’ αυτού, έβλεπα το καθήκον μου σαν βάρος και άφηνα τις πιο περίπλοκες εργασίες για τον επιβλέποντα. Στο μεταξύ, εγώ έβρισκα τρόπους για να χαλαρώσω. Από πού κι ως πού είχα την παραμικρή ανθρώπινη φύση; Έκανα το καθήκον μου με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια, χωρίς να σκέφτομαι καθόλου τις απαιτήσεις του οίκου του Θεού ή τον αντίκτυπο που θα είχε στο έργο η συμπεριφορά μου. Αυτή η στάση που κρατούσα απέναντι στο έργο μου ήταν χειρότερη κι από τη στάση ενός απίστου που εργάζεται για το αφεντικό του. Σκεφτόμουν πόσο πότισμα και πόση θρέψη είχα απολαύσει από τα λόγια του Θεού, και ότι ο Θεός μάς έχει δώσει όλα όσα χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, αλλά παρόλα αυτά εγώ δεν είχα καταφέρει να εκπληρώσω την ευθύνη μου ως δημιούργημα. Το μόνο που είχα φέρει στο έργο της εκκλησίας ήταν διατάραξη και αναστάτωση. Ένιωθα μέσα μου βαθιές τύψεις και προσευχόμουν στον Θεό. Ήμουν πρόθυμος να αλλάξω την επιπόλαιη στάση μου και να κάνω σωστά το καθήκον μου. Έπειτα, φρόντιζα συνειδητά να αποφεύγω τα συνηθισμένα προβλήματα στο καθήκον μου. Επίσης, άρχισα να επιλέγω το υλικό πιο προσεκτικά.

Λίγο αργότερα, ο επιβλέπων κανόνισε να τραβήξω ένα βίντεο. Χάρηκα πολύ όταν έλαβα την ανάθεση. Σκέφτηκα: «Αυτήν τη φορά, πρέπει να προετοιμαστώ κατάλληλα και να δημιουργήσω αξιόλογο έργο». Μου έλειπαν, όμως, ακόμα κάποιες δεξιότητες και έπρεπε να αφιερώσω χρόνο στην έρευνα και τη μελέτη. Στην αρχή, μπορούσα να μελετώ και να εκπαιδεύομαι ενεργά. Λίγες μέρες αργότερα, όμως, το βίντεο που είχα τραβήξει δεν ήταν ακόμα ιδανικό, και έπρεπε να αφιερώσω περισσότερο χρόνο και προσπάθεια στη μελέτη και την έρευνα. Άρχισα να νιώθω πως όλα αυτά παραήταν μπελάς, οπότε έκανα απλώς κάποιες μικρές διορθώσεις στο αρχικό έργο και το βάφτισα «καλούτσικο». Αφότου το τελείωσα, το έδειξα στον αδελφό με τον οποίο συνεργαζόμουν. Εκείνος παρατήρησε ότι το βίντεο δεν κυλούσε απρόσκοπτα και είχε προβλήματα στις μεταβάσεις, και πρότεινε να τραβήξω ξανά αυτά τα τμήματα. Θεωρούσα πως θα παραήταν μπελάς αυτό, οπότε του είπα: «Η προθεσμία γι’ αυτό το βίντεο είναι πολύ αυστηρή. Ας το υποβάλουμε όπως είναι. Ούτως ή άλλως, αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω με τις δεξιότητες που έχω». Βλέποντας ότι επέμενα πάνω στο ζήτημα, ο αδελφός δεν έδωσε συνέχεια. Αργότερα, ο επιβλέπων μού είπε: «Είσαι επιπόλαιος στο καθήκον σου, έχεις ποταπή στάση και το έργο σου είναι πολύ προχειροφτιαγμένο. Δεν σε χρειαζόμαστε άλλο γι’ αυτήν την εργασία!» Αν και ήταν μόνο ένα σύντομο σχόλιο, το ένιωσα σαν μαχαίρι στην καρδιά. Ένιωσα πως η ετικέτα του επιπόλαιου ήταν ακόμα γερά κολλημένη πάνω μου. Δεν καταλάβαινα. Είχα προσπαθήσει συνειδητά να αντιμετωπίσω την επιπόλαιη στάση μου. Γιατί, λοιπόν, δεν είχε αλλάξει τίποτα και γιατί ήμουν ακόμα επιπόλαιος στο καθήκον μου; Προσευχήθηκα στον Θεό και Του ζήτησα να με καθοδηγήσει ώστε να μπορέσω να κατανοήσω τη βαθύτερη αιτία του προβλήματος. Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού και τελικά ξεκαθάρισα κάπως τα προβλήματά μου. Ο Θεός λέει: «Το γεγονός ότι χειρίζονται τα πράγματα τόσο επιπόλαια και ανεύθυνα οφείλεται σε κάτι που υπάρχει μέσα σε μια διεφθαρμένη διάθεση: Αυτό που συχνά οι άνθρωποι αποκαλούν ποταπότητα. Καθετί που κάνουν, το κάνουν μέχρι εκεί που θεωρείται “πάνω-κάτω σωστό” και “στο περίπου εντάξει”· είναι μια στάση που χαρακτηρίζεται από “ίσως”, “πιθανόν” και “τέσσερα στα πέντε”. Ενεργούν επιπόλαια, είναι ικανοποιημένοι με το να κάνουν το ελάχιστο και με το να τα φέρνουν βόλτα μπλοφάροντας. Δεν βλέπουν τον λόγο να πάρουν τα πράγματα στα σοβαρά ή να είναι σχολαστικοί, πόσο μάλλον δε, να αναζητήσουν τις αλήθεια-αρχές. Δεν είναι αυτό στοιχείο μιας διεφθαρμένης διάθεσης; Πρόκειται για μια εκδήλωση της κανονικής ανθρώπινης φύσης; Όχι. Είναι σωστό να πει κανείς πως πρόκειται για αλαζονεία και απόλυτα εύστοχο να το χαρακτηρίσει ως ακολασία· η μόνη, όμως, λέξη που μπορεί να το αποτυπώσει τέλεια είναι η εξής: “ποταπό”. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ποταπότητα μέσα τους, απλώς σε διαφορετικούς βαθμούς. Σε κάθε ζήτημα, θέλουν να ενεργούν επιπόλαια και τσαπατσούλικα, και σε όλα όσα κάνουν υπάρχει ένα ίχνος δόλου. Εξαπατούν τους άλλους όταν μπορούν, κόβουν δρόμο όταν έχουν τη δυνατότητα, εξοικονομούν χρόνο όταν μπορούν. Σκέφτονται από μέσα τους: “Εφόσον αποφεύγω να αποκαλυφθώ, δεν προκαλώ προβλήματα και δεν μου καταλογίζονται ευθύνες, τότε μπορώ να τα κουτσοβολέψω. Δεν χρειάζεται να κάνω πολύ καλή δουλειά —θέλει πάρα πολύ κόπο!” Τέτοιοι άνθρωποι δεν μαθαίνουν τίποτα στην εντέλεια και δεν αφοσιώνονται, ούτε υποφέρουν ούτε καταβάλλουν τίμημα στις μελέτες τους. Το μόνο που θέλουν είναι να εξετάζουν ένα αντικείμενο επιφανειακά, κι έπειτα αυτοαποκαλούνται ειδήμονες σε αυτό, πιστεύοντας ότι έχουν μάθει ό,τι χρειάζεται να γνωρίζουν, και κατόπιν στηρίζονται σε αυτό για να συνεχίσουν να τα κουτσοβολεύουν. Δεν πρόκειται για μια στάση που διατηρούν οι άνθρωποι απέναντι στους άλλους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα; Είναι καλή αυτή η στάση; Δεν είναι. Με απλά λόγια, “τα κουτσοβολεύουν”. Αυτή η ποταπότητα υπάρχει σε όλη τη διεφθαρμένη ανθρωπότητα. Οι άνθρωποι με ποταπότητα στην ανθρώπινη φύση τους υιοθετούν την άποψη και τη στάση του “να τα κουτσοβολεύουν” σε οτιδήποτε κάνουν. Είναι σε θέση οι άνθρωποι αυτού του είδους να κάνουν σωστά το καθήκον τους; Όχι. Είναι σε θέση να κάνουν πράγματα σύμφωνα με την αρχή; Ακόμη πιο απίθανο» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος δεύτερο)]. Καθώς φαίνεται, ο λόγος για τον οποίο συχνά δεν έπαιρνα τα πράγματα στα σοβαρά και δεν ακολουθούσα αρχές στο καθήκον μου, και για τον οποίο έκανα τα πράγματα με μισή καρδιά και στόχευα στο «καλούτσικο» ή το «πάνω-κάτω σωστό», ήταν ότι ήμουν ποταπός σε πολύ σοβαρό βαθμό. Όταν σκέφτομαι εκείνο το διάστημα, συνειδητοποιώ ότι ήμουν πάντα επιπόλαιος στο καθήκον μου και έκοβα δρόμο όπου μπορούσα. Δεν είχα αρχές στον τρόπο με τον οποίο ενεργούσα. Δεν ήθελα ποτέ να καταβάλω προσπάθεια για να σκεφτώ καλά τα πράγματα ή για να επιδιώξω τα καλύτερα αποτελέσματα. Θεωρούσα ότι, εφόσον δεν προκαλούσα σημαντικά προβλήματα και δεν με απάλλασσαν από τα καθήκοντά μου, όλα ήταν εντάξει. Ίσα που τα έβγαζα πέρα στον οίκο του Θεού, χασομερώντας. Για παράδειγμα, όταν τραβούσα υλικό, αν είχα καταβάλει μεγαλύτερη προσπάθεια και είχα αναλογιστεί περισσότερο τις αρχές, θα μπορούσα να είχα κάνει καλή δουλειά. Αντ’ αυτού, όμως, ήμουν ευχαριστημένος αν κάτι απλώς «τρωγόταν» ή ήταν «καλούτσικο». Χρησιμοποιούσα, μάλιστα, ακόμα και το ότι δεν κατανοούσα τις αρχές ως δικαιολογία για να σπρώξω στον επιβλέποντα το υλικό που δυσκολευόμουν να αξιολογήσω. Όταν ο επιβλέπων μού ζήτησε να τραβήξω ένα βίντεο, γνώριζα ξεκάθαρα ότι το βίντεο είχε προβλήματα. Ο αδελφός με τον οποίο συνεργαζόμουν πρότεινε να ξαναγυριστεί, αλλά εγώ συνέχιζα να μη θέλω να καταβάλω επιπλέον προσπάθεια ή να πληρώσω τίμημα. Θεωρούσα ότι ήταν καλούτσικο αυτό που είχα φτιάξει. Ήθελα μόνο να κάνω τα πράγματα μηχανικά και να τελειώνω. Συνειδητοποίησα ότι ήμουν ποταπός σε πολύ σοβαρό βαθμό, και ότι προσπαθούσα διαρκώς να κόψω δρόμο στο καθήκον μου. Από όλα αυτά προέκυψε υλικό που δεν ανταποκρινόταν στα πρότυπα και καθυστερούσε την πρόοδο του έργου. Το ότι έκανα το καθήκον μου με τόσο ποταπό τρόπο έβλαπτε πραγματικά και τους άλλους και εμένα!

Έπειτα, διάβασα κι άλλα λόγια του Θεού: «Είναι εξαιρετικά σημαντικό το πώς πρέπει να αντιμετωπίζετε τις αναθέσεις από τον Θεό· είναι πολύ σοβαρό το θέμα. Εάν δεν μπορείς να ολοκληρώσεις αυτά που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, τότε δεν σου αξίζει να ζεις παρουσία Του και πρέπει να αποδεχθείς την τιμωρία σου. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο οι άνθρωποι να ολοκληρώνουν τις αναθέσεις που τους εμπιστεύεται ο Θεός. Αυτή είναι η υπέρτατη ευθύνη του ανθρώπου και είναι εξίσου σημαντική με την ίδια του τη ζωή. Εάν αντιμετωπίζεις ελαφρά τις αναθέσεις από τον Θεό, αυτό είναι η πιο σοβαρή προδοσία κατά του Θεού. Στο συγκεκριμένο θέμα, είσαι πιο αξιοθρήνητος κι απ’ τον Ιούδα, και πρέπει να αναθεματιστείς. Οι άνθρωποι πρέπει να κατανοήσουν πλήρως πώς να μεταχειρίζονται τις αναθέσεις από τον Θεό και πρέπει, τουλάχιστον, να κατανοούν το εξής: ο Θεός με τις αναθέσεις που εμπιστεύεται στον άνθρωπο τον εξυψώνει, του δείχνει ειδικά τη χάρη Του, είναι το πιο ένδοξο πράγμα, και όλα τα άλλα μπορεί κανείς να τα εγκαταλείψει —ακόμη και την ίδια του τη ζωή— αλλά οι αναθέσεις από τον Θεό πρέπει να ολοκληρωθούν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να γνωρίσει κανείς τη φύση του ανθρώπου). «Επιφανειακά, ορισμένοι άνθρωποι δεν φαίνεται να έχουν σοβαρά προβλήματα κατά τον καιρό που εκτελούν τα καθήκοντά τους. Δεν κάνουν τίποτε απροκάλυπτα κακό, δεν προκαλούν διατάραξη ή αναστάτωση και δεν βαδίζουν στο μονοπάτι των αντίχριστων. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους, δεν προκύπτει κανένα σημαντικό λάθος ή πρόβλημα αρχής. Ωστόσο, χωρίς να το καταλάβουν, μέσα σε ελάχιστα χρόνια αποκαλύπτονται ως κάποιοι που δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια, ως δύσπιστοι. Γιατί συμβαίνει αυτό; Οι άλλοι δεν μπορούν να διακρίνουν κάποιο θέμα, αλλά ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα ενδόμυχα της καρδιάς αυτών των ανθρώπων και βλέπει το πρόβλημα. Ήταν πάντα επιπόλαιοι και αμετανόητοι στην εκτέλεση των καθηκόντων τους. Καθώς περνάει ο καιρός, φυσικό κι επόμενο είναι να αποκαλυφθούν. Τι σημαίνει το να παραμένουν αμετανόητοι; Σημαίνει πως, αν και εκτελούσαν τα καθήκοντά τους καθ’ όλη τη διάρκεια, είχαν πάντα λανθασμένη στάση απέναντι σ’ αυτά, μια στάση επιπολαιότητας, μια πρόχειρη στάση, ενώ δεν είναι ποτέ ευσυνείδητοι ούτε, βέβαια, εκτελούν τα καθήκοντά τους με όλη τους την καρδιά. Μπορεί να καταβάλουν μια μικρή προσπάθεια, αλλά ενεργούν απλώς μηχανικά. Δεν δίνουν όλο τους το είναι στα καθήκοντά τους και οι παραβάσεις τους δεν έχουν τέλος. Στα μάτια του Θεού, δεν έχουν μετανοήσει ποτέ· πάντα ήταν επιπόλαιοι, και δεν έχει υπάρξει ποτέ καμία αλλαγή σ’ αυτούς —δηλαδή, δεν εγκαταλείπουν το κακό από τα χέρια τους ούτε μετανοούν σ’ Αυτόν. Ο Θεός δεν βλέπει σ’ αυτούς μια στάση μετάνοιας και δεν βλέπει αλλαγή στη στάση τους. Επιμένουν να αντιμετωπίζουν τα καθήκοντά τους και τις αναθέσεις από τον Θεό με τέτοια στάση και μέθοδο. Καθ’ όλη αυτή τη διάρκεια, δεν υπάρχει καμία αλλαγή σε αυτήν την πεισματική, αδιάλλακτη διάθεση και επιπλέον δεν έχουν αισθανθεί ποτέ υπόχρεοι στον Θεό, δεν έχουν αισθανθεί ποτέ πως η επιπολαιότητά τους αποτελεί παράβαση, κακή πράξη. Στην καρδιά τους δεν υπάρχει ίχνος χρέους, ενοχής, αυτομομφής, πόσο μάλλον αυτοκατηγορίας. Και όσο περνάει ο καιρός, ο Θεός βλέπει πως ένα τέτοιο άτομο δεν επιδέχεται διόρθωση. Ό,τι κι αν λέει ο Θεός και όσα κηρύγματα κι αν ακούσει ή όση αλήθεια κι αν κατανοήσει, η καρδιά του δεν συγκινείται και η στάση του δεν αλλάζει ούτε μεταβάλλεται. Ο Θεός το βλέπει αυτό και λέει: “Δεν υπάρχει ελπίδα γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Τίποτα από αυτά που λέω δεν αγγίζει την καρδιά του και τίποτα από αυτά που λέω δεν αλλάζει τη στάση του. Δεν υπάρχει τρόπος να τον αλλάξω. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι κατάλληλος να εκτελεί το καθήκον του, δεν είναι κατάλληλος ούτε απλώς να δουλεύει στον οίκο Μου”. Γιατί το λέει αυτό ο Θεός; Επειδή όταν εκτελεί το καθήκον του και πραγματοποιεί έργο, είναι συστηματικά επιπόλαιος. Όσο κι αν κλαδεύεται και όση μακροθυμία και υπομονή κι αν επιδεικνύεται σ’ αυτόν, δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα και δεν μπορεί να τον κάνει να μετανοήσει αληθινά και να αλλάξει αληθινά. Δεν μπορεί να τον κάνει να κάνει καλά το καθήκον του, δεν μπορεί να του επιτρέψει να εισέλθει στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Άρα, αυτό το άτομο δεν επιδέχεται διόρθωση. Όταν ο Θεός καθορίζει πως κάποιος δεν επιδέχεται διόρθωση, θα συνεχίσει να τον κρατά υπό τον αυστηρό Του έλεγχο; Όχι. Ο Θεός θα τον αφήσει ελεύθερο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφότου διάβασα τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι, ως δημιουργήματα, είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να αποδεχόμαστε την ανάθεση από τον Θεό και να εκπληρώνουμε το καθήκον που αναλογεί στα δημιουργήματα, και ότι πρέπει να το εκπληρώνουμε με όλη μας την καρδιά και με επιμέλεια. Αν αντιμετωπίζουμε το καθήκον μας με απερίσκεπτη και αστόχαστη στάση, προδίδουμε τον Θεό και αξίζουμε τιμωρία. Αν και έκανα το καθήκον μου στην εκκλησία, δεν ήμουν πραγματικά αφοσιωμένος στο να το κάνω καλά. Ήμουν συνεχώς επιπόλαιος και επέλεγα να κάνω τα πράγματα με τον πιο σύντομο και εύκολο τρόπο. Ακόμα κι όταν ήξερα πως υπήρχαν προβλήματα, τα αγνοούσα και υποκρινόμουν πως δεν τα παρατηρούσα. Στο τέλος, αυτό προκάλεσε διατάραξη και αναστάτωση στο έργο, και ούτε καν η απλή δουλειά που έκανα δεν ανταποκρινόταν στα πρότυπα. Ο επιβλέπων με κλάδεψε και μου θύμισε να κάνω σωστά το καθήκον μου. Εγώ, όμως, παρέμενα ανένδοτος και ενεργούσα με βάση τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Η καρδιά μου ήταν πραγματικά αδιάλλακτη! Αντιμετώπιζα πάντα το καθήκον μου με μια αστόχαστη και ανεύθυνη στάση. Αν δεν άλλαζα πορεία, ήταν σίγουρο πως στο τέλος θα κατέληγα να αποκλειστώ από τον Θεό. Σκέφτηκα ότι ο συνεργάτης αδελφός μου έκανε το καθήκον του με μεγάλη επιμέλεια και αναλογιζόταν προσεκτικά τις αρχές. Έλεγχε συνεχώς και επανειλημμένα το υλικό του για να βεβαιωθεί πως δεν υπήρχαν προβλήματα πριν το υποβάλει. Έτσι, το καθήκον του έφερνε καλά αποτελέσματα, με πολύ λίγα λάθη ή αποκλίσεις. Όταν, όμως, έκανα εγώ το καθήκον μου, έπρεπε μονίμως να κάνω διορθώσεις και προέκυπταν συνεχώς προβλήματα. Είδα ότι δεν ήμουν αξιόπιστος, και ότι δεν είχα ακεραιότητα και αξιοπρέπεια.

Αργότερα, βρήκα στα λόγια του Θεού ένα μονοπάτι για να κάνω καλά το καθήκον μου. Διάβασα ότι ο λόγος του Θεού λέει: «Αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για να εκτελέσει κανείς κάποιο καθήκον, γι’ αυτό πρέπει να τις αρπάζεις όταν παρουσιάζονται. Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με ένα καθήκον, τότε είναι που πρέπει να καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια· τότε είναι που πρέπει να προσφέρεις τον εαυτό σου και να δαπανήσεις τον εαυτό σου για τον Θεό και τότε είναι που καλείσαι να πληρώσεις το τίμημα. Μην αποκρύψεις τίποτα, μην καταστρώσεις κανένα σχέδιο, μην αφήσεις κανένα περιθώριο και μη δώσεις διέξοδο στον εαυτό σου. Αν αφήσεις κάποιο περιθώριο και είσαι ραδιούργος ή ύπουλος και λουφάρεις, τότε είναι βέβαιο πως δεν θα κάνεις καλή δουλειά» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ζωή-είσοδος ξεκινά με την εκτέλεση του καθήκοντος). «Όταν οι άνθρωποι εκτελούν το καθήκον τους, στην πραγματικότητα κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Αν το κάνεις ενώπιον του Θεού, αν εκτελείς το καθήκον σου και υποτάσσεσαι στον Θεό με στάση ειλικρίνειας και με την καρδιά σου, δεν θα είναι αυτή η στάση πολύ πιο σωστή; Πώς θα πρέπει, λοιπόν, να εφαρμόζεις αυτήν τη στάση στην καθημερινή σου ζωή; Πρέπει να κάνεις πραγματικότητά σου τη “λατρεία του Θεού με την καρδιά και με ειλικρίνεια”. Όποτε θέλεις να είσαι χαλαρός και απλώς να κάνεις τα τυπικά, όποτε θέλεις να ενεργήσεις ύπουλα και να τεμπελιάσεις, και όποτε αποσπάται η προσοχή σου και θα προτιμούσες να διασκεδάσεις, θα πρέπει να σκεφτείς: “Μήπως η συμπεριφορά αυτή με καθιστά αναξιόπιστο; Μοιάζω να εκτελώ το καθήκον μου με την καρδιά μου; Μήπως κάνοντας αυτό αποτυγχάνω να δείξω αφοσίωση; Μήπως αποτυγχάνω να ανταποκριθώ στην αποστολή που μου εμπιστεύθηκε ο Θεός;” Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να κάνεις την αυτοκριτική σου. Αν ανακαλύψεις ότι είσαι πάντα απρόσεκτος και επιπόλαιος στο καθήκον σου, ότι δεν είσαι αφοσιωμένος, και ότι έχεις πληγώσει τον Θεό, τι θα πρέπει να κάνεις; Θα πρέπει να πεις: “Εκείνη τη στιγμή διαισθάνθηκα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν το αντιμετώπισα ως πρόβλημα· απλώς το προσπέρασα απρόσεκτα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα ότι ήμουν πραγματικά απρόσεκτος και επιπόλαιος, ότι δεν είχα ανταποκριθεί στην ευθύνη μου. Μου λείπει πραγματικά η συνείδηση και η λογική!” Έχεις διαπιστώσει το πρόβλημα και έχεις μάθει λίγα πράγματα για τον εαυτό σου —τώρα, λοιπόν, πρέπει να αλλάξεις τον εαυτό σου! Η στάση σου απέναντι στην εκτέλεση του καθήκοντός σου ήταν λανθασμένη. Ήσουν απρόσεκτος μ’ αυτό, όπως με μια παράλληλη δουλειά, και δεν το έκανες με την καρδιά σου. Αν είσαι ξανά απρόσεκτος και επιπόλαιος όπως τώρα, πρέπει να προσευχηθείς στον Θεό και να Τον αφήσεις να σε πειθαρχήσει και να σε συμμορφώσει. Πρέπει να έχεις τέτοια αποφασιστικότητα στην εκτέλεση του καθήκοντός σου. Μόνο τότε μπορείς να μετανοήσεις πραγματικά. Μπορείς να μεταστραφείς μόνο όταν είναι καθαρή η συνείδησή σου και έχει μεταμορφωθεί η στάση σου απέναντι στην εκτέλεση του καθήκοντός σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο με τη συχνή ανάγνωση των λόγων του Θεού και τον στοχασμό της αλήθειας υπάρχει δρόμος προς τα εμπρός). Μέσα από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα πως τα καθήκοντά μας πρέπει να γίνονται ενώπιον του Θεού, και πως χρειάζεται έντιμη στάση για να γίνουν καλά. Όταν νιώθουμε την ανάγκη να κόψουμε δρόμο ή να ενεργήσουμε επιπόλαια, πρέπει να αναλογιστούμε αν ήμασταν επιμελείς και υπεύθυνοι στα καθήκοντά μας και αν οι ενέργειές μας αξίζουν την εμπιστοσύνη του Θεού. Κάνοντας περισσότερη αυτοκριτική, μπορούμε να μειώσουμε τις επιπόλαιες ενέργειές μας. Κάτι τέτοιο θα μειώσει επίσης τις απώλειες που προκαλούνται στο έργο. Εν ολίγοις, πρέπει να αξιοποιούμε πλήρως τις ικανότητές μας, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια. Έτσι μπορούμε να κάνουμε καλά τα καθήκοντά μας.

Τον Μάιο του 2023, επέβλεπα κάποιο τεχνικό έργο. Καθώς ήμουν νέος σε αυτό το καθήκον, μου έλειπαν κάποιες τεχνικές δεξιότητες. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές ανέφεραν προβλήματα, κατανοούσα μόνο σε αδρές γραμμές τι συνέβαινε, και δεν μου ήταν σαφείς οι λεπτομέρειες. Γι’ αυτό, χρειαζόταν να εντοπίσω τα προβλήματα και να βρω τις αιτίες μία προς μία. Μερικές φορές, όταν υπήρχαν πολλά προβλήματα, έμπαινα στον πειρασμό να δείξω ξανά επιπολαιότητα. Κατάφερα, όμως, να επαναστατήσω συνειδητά ενάντια σε αυτές τις παρορμήσεις. Θυμάμαι μια φορά που δυσλειτουργούσε ο εξοπλισμός μιας αδελφής, και εκείνη με ρώτησε γιατί είχε συμβεί αυτό. Δεν ήμουν και πολύ εξοικειωμένος με τον συγκεκριμένο εξοπλισμό, οπότε θα χρειαζόταν χρόνος και προσπάθεια για να εντοπίσω τα προβλήματα και να καταλάβω τι συμβαίνει. Σκέφτηκα να δώσω απλώς μια γενικόλογη απάντηση με βάση τα όσα κατανοούσα. Αφότου έγραψα την απάντηση, όμως, άρχισα να ανησυχώ επειδή συνειδητοποίησα πως έδειχνα πάλι επιπολαιότητα. Θυμήθηκα ότι η προηγούμενη επιπόλαιη προσέγγιση στο καθήκον μου είχε προκαλέσει απώλειες στο έργο. Γνώριζα πως, αν συνέχιζα να είμαι επιπόλαιος, δεν θα έλυνα το πραγματικό πρόβλημα. Στο τέλος, θα έπρεπε να ξαναεξεταστεί πολλές φορές, κι αυτό θα επηρέαζε την αδελφή που χρησιμοποιεί τον εξοπλισμό και θα καθυστερούσε το έργο. Έπρεπε να κάνω ό,τι καλύτερο μπορούσα για να ξεκαθαρίσω απόλυτα το πρόβλημα πριν απαντήσω στην αδελφή. Έπειτα, πέρασα τη διαδικασία εντοπισμού προβλημάτων και βρήκα την αιτία του προβλήματος. Όταν ασκήθηκα με αυτόν τον τρόπο, ηρέμησα. Αργότερα, όταν αντιμετώπιζα προβλήματα που δεν μπορούσα να διαχειριστώ, ζητούσα συμβουλές από τους αδελφούς και τις αδελφές, και απαντούσα μόνο αφότου βεβαιωνόμουν για τη λύση. Αφότου ασκήθηκα έτσι για λίγο, η στάση μου απέναντι στο καθήκον μου άλλαξε, και σημείωσα σημαντική πρόοδο στις τεχνικές μου δεξιότητες. Αν και αυτήν τη στιγμή δεν κατανοώ βαθιά τη διεφθαρμένη διάθεσή μου, είμαι διατεθειμένος να βασιστώ στον Θεό για να απαλλαγώ από την ποταπότητά μου και να κάνω το καθήκον μου σύμφωνα με τα πρότυπα.