Από της Ντινγκ Νιαν, Κίνα

Τον Οκτώβριο του 2016, έκανα το καθήκον μου ως κήρυκας. Τότε, λόγω αναστάτωσης και σαμποτάζ εκ μέρους των αντίχριστων, το έργο αρκετών εκκλησιών για τις οποίες ήμουν υπεύθυνη είχε πέσει σε αδράνεια. Μαζί με τις δύο αδελφές συνεργάτιδές μου είχαμε μόλις αναλάβει αυτό το καθήκον και δεν ξέραμε καλά τους ανθρώπους αυτών των εκκλησιών. Επειδή το έργο για το οποίο ήμουν υπεύθυνη είχε τόσο μεγάλο εύρος, ήμουν χαμένη κι ένιωθα ότι δεν μπορούσα να επωμισθώ την ευθύνη, κι έτσι ήθελα να κάνω πίσω. Μετά, όμως, σκέφτηκα μέσα μου: «Έχω φάει κι έχω πιει τόσο πολλά απ’ τα λόγια του Θεού, κι όμως, τη σημαντικότερη στιγμή, θέλω να εγκαταλείψω τη θέση μου. Αυτό δεν είναι σημάδι εξευτελισμού;» Άλλαξα, λοιπόν, τη νοοτροπία μου, κι έτσι μαζί με τις αδελφές συνεργάτιδές μου αλληλοϋποστηριζόμασταν και κάναμε συναναστροφή, και ζητούσα βοήθεια απ’ τους αδελφούς και τις αδελφές που ήταν πιο εξοικειωμένοι με την κατάσταση. Μετά από ένα διάστημα συνεργασίας, αντιμετωπίσαμε τη συμμορία του αντίχριστου και το έργο άρχισε να δείχνει σημάδια βελτίωσης. Μετά από αυτήν την εμπειρία, είδα ότι πραγματικά δεν θα μπορούσα να τα είχα καταφέρει μόνη μου και ότι όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα του έργου του Αγίου Πνεύματος. Σύντομα, η εκκλησία αντιμετώπισε μανιώδεις συλλήψεις και δίωξη από το ΚΚΚ, κι επειδή οι αδελφοί κι οι αδελφές που έκαναν τα καθήκοντά τους έμεναν σε σπίτια που δεν ήταν πλέον ασφαλή, έπρεπε να μεταφερθούν επειγόντως. Αυτά τα νέα με συνέτριψαν όταν τα άκουσα. Το θεώρησα αδύνατο να μετακινηθούν εκείνη τη στιγμή αυτοί οι άνθρωποι. Έπρεπε να μετακινηθούν πάρα πολλοί αδελφοί και αδελφές που έκαναν τα καθήκοντά τους. Πώς ήταν δυνατόν να βρω αμέσως τόσα σπίτια για να τους φιλοξενήσουν όλους; Ήμουν σε δύσκολη θέση και στ’ αλήθεια δεν ήξερα τι να κάνω, τότε όμως σκέφτηκα μέσα μου: «Αυτό το ζήτημα αφορά την ασφάλεια των αδελφών και τα συμφέροντα της εκκλησίας. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή απ’ το να μετακινηθούν». Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Πρέπει να πιστέψεις ότι όλα βρίσκονται στα χέρια του Θεού και ότι οι άνθρωποι απλώς συνεργάζονται. Αν είσαι ειλικρινής, τότε ο Θεός θα το δει αυτό, σε κάθε κατάσταση θα σου ανοίγει μια διέξοδο, και καμία δυσκολία δεν θα είναι ανυπέρβλητη —αυτήν την πίστη πρέπει να έχεις» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Στην πίστη στον Θεό, το πιο σημαντικό είναι να κάνει κανείς πράξη και να βιώνει τα λόγια Του). Όταν το διάβασα αυτό, ένιωσα σαν να έβλεπα μια αχτίδα φωτός στο σκοτάδι, η καρδιά μου έλαμψε αμέσως και η πίστη μου δυνάμωσε. Συζήτησα με τις αδελφές συνεργάτιδές μου για την αναζήτηση σπιτιών φιλοξενίας. Τρεις μέρες αργότερα, μια αδελφή από μια εκκλησία μού έγραψε ότι είχαν βρεθεί αρκετά σπίτια για φιλοξενία κι ότι οι αδελφοί και οι αδελφές συνέχιζαν να προσφέρουν ενεργά τα σπίτια τους. Συγκινήθηκα τόσο που άρχισαν να κυλούν δάκρυα στο πρόσωπό μου. Δεν περίμενα πως η αυτή η εκκλησία θα μπορούσε να προσφέρει ταυτόχρονα τόσο πολλά σπίτια για φιλοξενία, κι ένιωσα πραγματικά ότι ο Θεός βρισκόταν ακριβώς στο πλάι μας και μας καθοδηγούσε, και ότι, εφόσον συνεργαζόμασταν ειλικρινά, θα μπορούσαμε να δούμε τις πράξεις του Θεού. Στη συνέχεια, η πίστη μας δυνάμωσε ακόμα περισσότερο και ολοκληρώσαμε απρόσκοπτα την εργασία της μετακίνησης. Όταν είδα ότι το έργο προχωρούσε απρόσκοπτα παρά τις επανειλημμένες δυσκολίες, χάρηκα πολύ. Ενώ ευχαριστούσα τον Θεό, άρχισα να υπολογίζω και τη δική μου συνεισφορά. Πίστευα πως, αν και αυτό το αποτέλεσμα είχε πράγματι επιτευχθεί από το έργο του Θεού, δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς τις προσπάθειες και τη συνεργασία μου. Αν και δεν είχα πολύ καιρό που πίστευα στον Θεό, αφού το έργο είχε πετύχει τέτοια αποτελέσματα, μάλλον είχα κάποιες αλήθεια-πραγματικότητες. Πώς αλλιώς θα είχε στεφθεί με τέτοια επιτυχία μια τόσο δύσκολη εργασία; Όσο πιο πολύ σκεφτόμουν έτσι, τόσο πιο σπουδαία θεωρούσα τη συνεισφορά μου και πίστευα ότι ήμουν ένα σπάνιο ταλέντο. Ειδικά όταν μας παίνεψε η επικεφαλής για την εργασιακή μας ικανότητα, πείστηκα ακόμα περισσότερο πως είχα αλήθεια-πραγματικότητες και πως κανένας στην εκκλησία δεν ήταν τόσο καλός όσο εγώ. Μετά απ’ αυτό, περπατούσα με το κεφάλι ψηλά και, όποτε υπήρχε ευκαιρία, διηγούμουν τις εμπειρίες μου και τις έλεγα σε όλους με ζωηρές λεπτομέρειες, για να μάθουν οι αδελφοί κι οι αδελφές ότι είχα αλήθεια-πραγματικότητες και ότι ήξερα πώς να βιώνω τα όσα συναντούσα.

Μια φορά, ήμουν σε μια συνάθροιση με επικεφαλής από διάφορες εκκλησίες, και, κατά την υλοποίηση του έργου, μια επικεφαλής είπε ξεψυχισμένα: «Δεν ξέρετε πώς είναι τα πράγματα στην εκκλησία μας, είναι δύσκολο ακόμα και να γίνει επιλογή διακόνου. Τι δύσκολο που είναι αυτό το έργο!» Σκέφτηκα μέσα μου: «Δυσκολίες τα λες αυτά; Εγώ πέρασα πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις από εσένα. Πρέπει να συναναστραφώ μαζί σου πάνω στο πώς ξεπέρασα τις δυσκολίες μου, για να δεις ότι έχω αλήθεια-πραγματικότητες και ξέρω πώς να βιώσω τα όσα συναντώ». Κι έτσι μοιράστηκα πως, όταν ανέλαβα πρώτη φορά το καθήκον μου και συνάντησα δυσκολίες, προσέβλεψα στον Θεό, βασίστηκα σ’ Αυτόν κι Εκείνος με καθοδήγησε, κι εξήγησα τα πάντα απ’ την αρχή ως το τέλος, μην τυχόν και μου ξεφύγει η παραμικρή λεπτομέρεια. Ενώ μιλούσα για όλα αυτά, πέρασα στα πεταχτά την αρνητικότητα και την αδυναμία που είχα εκείνους τους δύσκολους καιρούς, για να μη δουν οι αδελφοί και οι αδελφές ότι είχα ελαττώματα. Όταν τελείωσα αυτά που έλεγα, όλες οι αδελφές με κοίταζαν με θαυμασμό και μία από αυτές είπε με ζήλια: «Ξέρεις πραγματικά πώς να βασίζεσαι στον Θεό και να βιώνεις τα όσα συναντάς. Εγώ μισώ τον εαυτό μου που είμαι τόσο ανόητη. Όταν αντιμετωπίζω δυσκολίες, δεν ξέρω πώς να βασιστώ στον Θεό ούτε πώς να τις βιώσω». Και οι άλλες αδελφές έγνεψαν ότι συμφωνούσαν. Χάρηκα πάρα πολύ, επειδή σκέφτηκα: «Είμαι καλύτερη απ’ όλες σας. Αυτές οι δυσκολίες μπόρεσαν να ξεπεραστούν μόνο χάρη στην ηγεσία μου· αλλιώς πώς θα ήμουν κήρυκας!» Ωστόσο, κράτησα ένα ήρεμο προσωπείο και συναναστράφηκα με την αδελφή: «Ο Θεός δεν ευνοεί τον έναν ή τον άλλον και, εφόσον Τον αναζητάς, Εκείνος θα σε καθοδηγεί. Δεν γίνεται απλώς να φωνάζουμε συνθήματα χωρίς να τα κάνουμε πράξη!» Επειδή είχα επικεντρωθεί τόσο στο να κάνω επίδειξη και δεν συναναστράφηκα πάνω στις προθέσεις του Θεού ούτε στο μονοπάτι άσκησης όσον αφορά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι αδελφοί κι οι αδελφές, μετά τη συνάθροιση ακόμα δεν ήξεραν πώς να ασκηθούν.

Εκείνο το διάστημα, παρατήρησα ότι η αδελφή που μας φιλοξενούσε έκανε συχνά επίδειξη κι ότι περιστασιακά μας μείωνε, λέγοντας πως δεν είχαμε πολύ καιρό που πιστεύαμε στον Θεό και πως υστερούσαμε σε εμπειρίες. Μια φορά, θύμωσε πολύ μαζί μας για ένα σχετικά ασήμαντο ζήτημα. Οι αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν συναναστράφηκαν μαζί της, αλλά, όσο πιο πολύ συναναστρέφονταν μαζί της, τόσο πιο πολύ θύμωνε εκείνη. Έφτασε ακόμα και στο σημείο να πει: «Δεν μπορώ να κάνω άλλο αυτό το καθήκον! Πρέπει να βρείτε κάποιον άλλον!» Αργότερα, η αδελφή που μας φιλοξενούσε ήρθε να μου ζητήσει συγγνώμη που είχε χάσει την ψυχραιμία της τις προάλλες. Ένιωσα πως ο θυμός της δεν οφειλόταν απλώς στο ένα αυτό περιστατικό, αλλά δεν μπορούσα να διακρίνω καλά τι έφταιγε. Όταν της μίλησα, ανακάλυψα πως όλα αυτά οφείλονταν στη δυσαρέσκειά της για το ότι της είχαν ανατεθεί καθήκοντα φιλοξενίας και δεν είχε γίνει επικεφαλής ομάδας. Επισήμανα ότι έκανε επίδειξη, αλλά και το πώς μας μείωνε και μας περιόριζε. Όταν επέστρεψαν οι αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν, είχα ένα χαμόγελο ως τα αυτιά και καυχιόμουν για το πώς είχα διακρίνει και εκθέσει την αδελφή που μας φιλοξενούσε. Κατηγόρησα επίσης τις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν, λέγοντας: «Δεν παρατηρήσατε ότι δεν σας άκουγε καθόλου όταν συναναστρεφόσασταν μαζί της; Συνεχίσατε, όμως, τη συναναστροφή μαζί της ούτως ή άλλως». Με θαύμασαν πολύ και είπαν πως ήμουν πραγματικά ικανή να διακρίνω τα ζητήματα. Ένιωσα πραγματική ικανοποίηση, ενώ θεώρησα πως κατανοούσα την αλήθεια και είχα διάκριση. Μια άλλη φορά, πήγα σε μια συνάθροιση με την επόπτρια του κειμενικού έργου. Σκέφτηκα μέσα μου: «Δεν γνωρίζω και πολύ καλά αυτήν την επόπτρια ούτε εκείνη γνωρίζει την εργασιακή μου ικανότητα. Πρέπει να βρω ένα θέμα που θα μου δώσει τη δυνατότητα να μιλήσω για το πώς μπορώ να διακρίνω τους ανθρώπους, κι έτσι να την κάνω να με εκτιμήσει». Πάνω στην ώρα, μου ανέφερε το θέμα της αδελφής που μας φιλοξενούσε, κι έτσι χρησιμοποίησα αυτό το θέμα για να πω: «Είχα διακρίνει από καιρό την ουσία της σύμφωνα με την οποία επιδίωκε τη θέση, αλλά οι αδελφές συνεργάτιδές μου συνέχιζαν απλώς να συναναστρέφονται μαζί της». Η επόπτρια έγνεψε ότι συμφωνούσε. Αργότερα, κάθε φορά που προέκυπτε κάτι, η επόπτρια συζητούσε απευθείας μαζί μου και, ακόμα και μετά από διεξοδική συζήτηση με τις αδελφές συνεργάτιδές μου, ζητούσε και πάλι τη γνώμη μου. Ανέλαβα φυσικά τον ηγετικό ρόλο και κατέληξα να διευθετώ το μεγαλύτερο μέρος του έργου. Μια φορά, μου είπε μια αδελφή: «Γιατί μου φαίνεται πως, όταν συνεργάζεστε εσείς οι τρεις, το αφεντικό είσαι εσύ;» Σοκαρίστηκα που το άκουσα αυτό: «Πώς ήταν δυνατόν να το λέει αυτό; Υποτίθεται πως οι τρεις μας συνεργαζόμαστε, πώς γίνεται να λέει ότι εγώ είμαι το αφεντικό; Μήπως είμαι υπερβολικά αλαζονική και επιδεικνύομαι διαρκώς; Μήπως ο Θεός χρησιμοποιεί αυτήν την αδελφή για να μου το υπενθυμίσει;» Τρόμαξα λίγο αλλά δεν έκανα αυτοκριτική, και μετά συνέχισα να συμπεριφέρομαι με τον ίδιο τρόπο, κάνοντας επίδειξη όπου πήγαινα.

Καθώς ζούσα σε αυτήν την κατάσταση, ένιωθα πως ο Θεός μού είχε κρύψει το πρόσωπό Του. Στη συναναστροφή που γινόταν στις συναθροίσεις, ένιωθα το πνεύμα μου τελείως εξαντλημένο και δεν μπορούσα να διακρίνω κανένα θέμα. Και το έργο μου ήταν γεμάτο λάθη. Οι ανώτεροι επικεφαλής με εξέθεσαν επειδή συνεχώς εξύψωνα τον εαυτό μου και έκανα επίδειξη, επειδή στις δύο αδελφές συνεργάτιδές μου είχα δώσει απλώς διακοσμητικό ρόλο κι έπαιρνα πάνω μου όλες τις αποφάσεις για το έργο. Είπαν πως βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου και με απάλλαξαν απ’ τα καθήκοντά μου. Αφότου έχασα το καθήκον μου, ήμουν απελπισμένη και πονούσα πολύ. Ένιωθα πως, μέσα σε μία στιγμή, είχα πέσει απ’ τον ουρανό στη γη, κι αυτό δεν μπορούσα με τίποτα να το αποδεχθώ. Όπως κι αν το σκεφτόμουν, δεν καταλάβαινα γιατί να απαλλαγεί απ’ τα καθήκοντά της κάποια σαν εμένα, που είχε αίσθημα φορτίου και αλήθεια-πραγματικότητες. Σκεφτόμουν ότι ήμουν πάντα στην πρώτη γραμμή του έργου της εκκλησίας, κι όμως αυτή ήταν η κατάληξη. Ένιωθα τόση αδικία και πικρία που δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια. Μέσα στον πόνο μου, προσερχόμουν συνεχώς ενώπιον του Θεού και προσευχόμουν, ζητώντας Του να με καθοδηγήσει και να με διαφωτίσει να κατανοήσω τις προθέσεις Του ώστε να πάρω ένα μάθημα.

Μια μέρα, στις πνευματικές ασκήσεις μου, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Εξύψωση και μαρτυρία περί του εαυτού τους, επίδειξη του εαυτού τους, προσπάθεια να κάνουν τους ανθρώπους να τους εκτιμήσουν —η διεφθαρμένη ανθρωπότητα είναι ικανή για όλα αυτά τα πράγματα. Έτσι αντιδρούν οι άνθρωποι ενστικτωδώς όταν τους κυβερνάει η σατανική φύση τους, και αυτό αποτελεί κοινό στοιχείο όλης της διεφθαρμένης ανθρωπότητας. Πώς εξυψώνουν και μαρτυρούν περί του εαυτού τους συνήθως οι άνθρωποι; Πώς επιτυγχάνουν αυτόν τον στόχο; Μαρτυρούν περί του πόσο έργο έχουν κάνει, πόσο έχουν υποφέρει, πόσο έχουν δαπανήσει εαυτόν και πόσο τίμημα έχουν πληρώσει. Χρησιμοποιούν αυτά τα πράγματα ως το κεφάλαιο με το οποίο εξυψώνουν τον εαυτό τους, για να αποκτήσουν μια υψηλότερη, σταθερότερη και πιο εξασφαλισμένη θέση στην καρδιά των ανθρώπων, κι έτσι να κάνουν περισσότερους ανθρώπους να τους εκτιμούν, να τους ζηλεύουν, να τους σέβονται και ακόμα και να τους αποδίδουν τιμές, να τους ειδωλοποιούν και να τους ακολουθούν. Για να επιτύχουν αυτόν τον στόχο, οι άνθρωποι κάνουν πολλά πράγματα, σύμφωνα με τα οποία επιφανειακά μαρτυρούν περί του Θεού, μα στην ουσία εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί του εαυτού τους. Έχουν λογική μ’ αυτόν τον τρόπο που ενεργούν; Είναι πέρα από τα όρια του ορθολογισμού. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ντρέπονται καθόλου. Μαρτυρούν ξεδιάντροπα περί του τι έχουν κάνει για τον Θεό και του πόσο έχουν υποφέρει γι’ Αυτόν. Μάλιστα, επιδεικνύουν τα χαρίσματά τους, τα ταλέντα τους, την εμπειρία τους, τις ειδικές δεξιότητές τους ή τις έξυπνες τεχνικές τους στη συμπεριφορά τους, τα μέσα που χρησιμοποιούν για να παίξουν με τους ανθρώπους, και ούτω καθεξής. Μια από τις μεθόδους με τις οποίες εξυψώνουν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί αυτού είναι να επιδεικνύουν τον εαυτό τους και να μειώνουν τους άλλους. Επίσης, μεταμφιέζονται και καμουφλάρουν τον εαυτό τους, κρύβοντας τις αδυναμίες, τα ελαττώματα και τις ελλείψεις τους από τους ανθρώπους, και δείχνουν στους άλλους μόνο την ευφυία τους. Δεν τολμούν καν να πουν στους άλλους ανθρώπους πότε νιώθουν αρνητικοί, και τους λείπει το θάρρος να ανοιχτούν και να συναναστραφούν μαζί τους. Όταν κάνουν κάτι λάθος, βάζουν τα δυνατά τους για να το συγκαλύψουν και να το κουκουλώσουν. Ποτέ δεν αναφέρουν τη βλάβη που έχουν προκαλέσει στο έργο της εκκλησίας ενώ έκαναν το καθήκον τους. Όταν έχουν την παραμικρή συμβολή ή κάποια μικρή επιτυχία, ωστόσο, δεν χάνουν χρόνο να το επιδείξουν. Θέλουν απελπισμένα να γνωστοποιήσουν σε όλο τον κόσμο πόσο ικανοί είναι, πόσο υψηλό είναι το επίπεδό τους, πόσο εξαιρετικοί είναι και πόσο καλύτεροι από τους κανονικούς ανθρώπους. Αυτοί δεν είναι τρόποι εξύψωσης του εαυτού τους και μαρτυρίας περί αυτού; Είναι η εξύψωση και η μαρτυρία περί του εαυτού κάτι που κάνει κάποιος με συνείδηση και λογική; Δεν είναι. Έτσι, όταν οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, ποια διάθεση αποκαλύπτεται συνήθως; Η αλαζονεία είναι μια από τις κύριες διαθέσεις που αποκαλύπτονται και ακολουθεί η δολιότητα, η οποία αφορά το να κάνει κανείς ό,τι είναι δυνατόν για να κάνει τους άλλους ανθρώπους να τον έχουν σε υψηλή εκτίμηση. Οι ιστορίες τους είναι εντελώς αδιαμφισβήτητες· τα λόγια τους ξεκάθαρα περιέχουν κίνητρα και μηχανορραφίες, μα εκείνοι θέλουν να κρύβουν το γεγονός ότι κάνουν επίδειξη. Το αποτέλεσμα αυτών που λένε είναι ότι αναγκάζουν τους ανθρώπους να νιώθουν ότι αυτοί είναι καλύτεροι από τους άλλους, ότι κανείς δεν τους φτάνει, ότι όλοι οι άλλοι είναι κατώτεροί τους. Και δεν επιτυγχάνεται αυτό το αποτέλεσμα με ύπουλα μέσα; Ποια διάθεση κρύβεται πίσω από αυτά τα μέσα; Υπάρχουν καθόλου στοιχεία μοχθηρίας; (Υπάρχουν.) Είναι ένα είδος μοχθηρής διάθεσης» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο τέταρτο: Εξυμνούν τον εαυτό τους και μαρτυρούν περί του εαυτού τους). Τα λόγια του Θεού εξέθεσαν ακριβώς την κατάστασή μου. Στοχάστηκα πως, όταν πήγαινα σε συναθροίσεις με τους επικεφαλής της εκκλησίας και έβλεπα ότι είχαν δυσκολίες, έβρισκα στις λύσεις της συναναστροφής την ευκαιρία να εξυψώσω τον εαυτό μου και να κάνω επίδειξη, κι ανέφερα επίτηδες με λεπτομέρειες το πώς αναζητούσα την αλήθεια και προσευχόμουν στον Θεό, έκρυβα, όμως, την αρνητικότητα και την αδυναμία που ένιωθα όταν αντιμετώπιζα δυσκολίες. Όλα αυτά δεν τα ανέφερα καθόλου. Για να προκαλέσω τον θαυμασμό των αδελφών με τις οποίες συνεργαζόμουν, στο ζήτημα της διάκρισης της αδελφής που μας φιλοξενούσε, μίλησα σκόπιμα στα πεταχτά για την ανικανότητά μου να καταλάβω το ζήτημα και μίλησα μόνο για το πώς το είχα διακρίνει. Το έκανα αυτό για να νομίσουν οι αδελφές συνεργάτιδές μου πως κατανοούσα την αλήθεια, πως μπορούσα να διακρίνω τα ζητήματα και πως ήμουν καλύτερη απ’ αυτές. Όταν συναντούσα την επόπτρια του κειμενικού έργου, ήμουν ακόμα πιο ραδιούργα και έψαχνα ευκαιρίες να κάνω επίδειξη. Επίσης, στα όσα έλεγα, μείωνα επίτηδες τις δύο αδελφές συνεργάτιδές μου, υπονοώντας πως ήταν κατώτερες από εμένα, για να εξυψώσω τον εαυτό μου. Επειδή συνεχώς έκανα επίδειξη μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές, εκείνοι σταμάτησαν να στρέφουν το βλέμμα τους στον Θεό και να αναζητούν τις αλήθεια-αρχές όταν συναντούσαν προβλήματα, και αντ’ αυτού βασίζονταν πάνω μου για τη συναναστροφή και τις λύσεις. Εξαιτίας αυτού, οι αδελφές συνεργάτιδές μου είχαν αποκτήσει απλώς διακοσμητικό ρόλο. Για να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων, δεν έχανα ευκαιρία να κάνω επίδειξη και η κάθε μου ενέργεια, η κάθε μου λέξη, υποκινούνταν απ’ τις απώτερες προθέσεις μου. Ήμουν πραγματικά ποταπή και μοχθηρή! Η καρδιά ενός ανθρώπου είναι ο ναός του Θεού, κι οι άνθρωποι πρέπει να λατρεύουν τον Θεό. Εγώ, όμως, προσπαθούσα να κάνω τους άλλους να λατρεύουν εμένα. Δεν φερόμουν σαν ληστής; Σύμφωνα με τις ενέργειες και τις πράξεις μου, μου άξιζε να υποστώ κατάρες και τιμωρίες! Ο Θεός, όμως, δεν με τιμώρησε σύμφωνα με τις ενέργειές μου. Αντ’ αυτού, μου έδωσε την ευκαιρία να μετανοήσω. Η καρδιά μου ήταν γεμάτη τύψεις κι ενοχές.

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Όσον αφορά το έργο, ο άνθρωπος πιστεύει πως έργο σημαίνει να τρέχει κανείς τριγύρω για τον Θεό, να κηρύττει παντού και να δαπανά για χάρη Του. Παρόλο που αυτή η πεποίθηση είναι σωστή, είναι υπερβολικά μονόπλευρη· αυτό που ο Θεός ζητάει από τον άνθρωπο δεν είναι μόνο να τρέχει τριγύρω γι’ Αυτόν· πέρα απ’ αυτό, το συγκεκριμένο έργο ασχολείται με τη διακονία και την παροχή εντός του πνεύματος. […] Είναι πολλοί αυτοί που εστιάζουν μόνο στο να τρέχουν τριγύρω για τον Θεό και να κηρύττουν παντού, όμως παραβλέπουν την προσωπική τους εμπειρία και αμελούν την είσοδό τους στην πνευματική ζωή. Αυτό έχει κάνει όλους όσοι υπηρετούν τον Θεό να γίνονται αυτοί που αντιστέκονται στον Θεό. Αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν υπηρετήσει τον Θεό και διακονήσει τον άνθρωπο όλα αυτά τα χρόνια, απλώς θεωρούν την εργασία και το κήρυγμα ως είσοδο, και κανένας τους δεν θεωρεί την προσωπική του πνευματική εμπειρία ως σημαντική είσοδο. Αντ’ αυτού, εκλαμβάνουν τη διαφώτιση που αντλούν από το έργο του Αγίου Πνεύματος ως κεφάλαιο από το οποίο διδάσκουν τους άλλους. Όταν κηρύττουν, κουβαλούν μεγάλο φορτίο και λαμβάνουν το έργο του Αγίου Πνεύματος, και μέσω αυτού εκφράζουν τη φωνή του Αγίου Πνεύματος. Εκείνη τη στιγμή, όσοι εργάζονται γεμίζουν αυταρέσκεια, λες και το έργο του Αγίου Πνεύματος έχει γίνει η προσωπική τους πνευματική εμπειρία· νιώθουν ότι όλα τα λόγια που εκφράζουν οι ίδιοι ανήκουν στη δική τους προσωπική υπόσταση, αλλά, από την άλλη, νιώθουν λες και η δική τους εμπειρία δεν είναι τόσο ξεκάθαρη όσο την έχουν περιγράψει. Επιπλέον, πριν μιλήσουν δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι θα πούνε, αλλά όταν το Άγιο Πνεύμα εργάζεται μέσα τους, οι λέξεις ξεχύνονται από μέσα τους σαν χείμαρρος με αδιάλειπτη ροή. Αφότου έχεις κάνει μία φορά κήρυγμα κατ’ αυτόν τον τρόπο, νιώθεις ότι το πραγματικό σου ανάστημα δεν είναι τόσο μικρό όσο πίστευες, και όπως συμβαίνει σε μια κατάσταση όπου το Άγιο Πνεύμα έχει εργαστεί μέσα σου πολλές φορές, αποφασίζεις τότε ότι ήδη έχεις ανάστημα και πιστεύεις λανθασμένα ότι το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι η δική σου είσοδος και η δική σου υπόσταση. Όταν βιώνεις συνεχώς τα πράγματα κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα βλέπεις πιο χαλαρά τη δική σου είσοδο, θα γίνεις οκνηρός χωρίς να το συνειδητοποιήσεις και θα πάψεις να δίνεις οποιαδήποτε σημασία στην προσωπική σου είσοδο. Γι’ αυτόν τον λόγο, όταν διακονείς τους άλλους, πρέπει να διακρίνεις ξεκάθαρα το δικό σου ανάστημα από το έργο του Αγίου Πνεύματος. Αυτό θα διευκολύνει περισσότερο την είσοδό σου και θα ωφελήσει περισσότερο την εμπειρία σου. Η εξαχρείωση του ανθρώπου ξεκινάει από τη στιγμή που θεωρεί ότι το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι προσωπική του εμπειρία. Γι’ αυτόν τον λόγο λέω ότι οποιοδήποτε καθήκον κι αν εκτελείτε, οφείλετε να θεωρείτε την είσοδό σας ως ένα ζωτικό μάθημα» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Έργο και είσοδος (2)]. Με τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι, αν και μπορούσα να κάνω έργο, να κηρύττω, να έχω κάποια διάκριση και να λύνω μερικά προβλήματα, όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα του έργου του Αγίου Πνεύματος και δεν αντιπροσώπευαν το αληθινό μου ανάστημα. Θυμόμουν τότε που είχα μόλις γίνει κήρυκας. Το έργο αρκετών εκκλησιών είχε μείνει στάσιμο και, εκείνη την εποχή, δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Μέσα από ειλικρινή προσευχή και επίκληση στον Θεό, Εκείνος βοήθησε μέσω των αδελφών και, με τη συνεργασία όλων, ξεπαστρέψαμε με επιτυχία τη συμμορία του αντίχριστου. Αργότερα, εξαιτίας των συλλήψεων που έκανε το ΚΚΚ, χρειάστηκε να κανονίσουμε τη μετακίνηση των αδελφών. Ζούσαμε μες στις δυσκολίες κι αυτό που μας έδινε πίστη ήταν η καθοδήγηση απ’ τα λόγια του Θεού, ενώ αυτοί που πρόσφεραν ενεργά τα σπίτια τους ήταν οι αδελφοί κι οι αδελφές. Με αυτόν τον τρόπο διαφύλασσε ο Θεός το ίδιο Του το έργο. Όσον αφορά τη διάκριση, εκεί είχα ακόμα μεγαλύτερη έλλειψη, κι αργότερα, επειδή ο Θεός όρισε αυτές τις περιστάσεις, μου αποκάλυψε πράγματα και με καθοδήγησε μέσα απ’ τα λόγια Του, κατάφερα να διακρίνω την αδελφή που μας φιλοξενούσε. Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα του έργου του Θεού, εγώ όμως τα απέδιδα όλα στον εαυτό μου κι έκανα επίδειξη και μόστρα όπου κι αν πήγαινα. Είχα κάνει πραγματικά τον Θεό να με μισήσει! Είχα χάσει πλέον το έργο του Αγίου Πνεύματος, δεν ήξερα τίποτα, δεν μπορούσα να δω τίποτα καθαρά, και η αποτελεσματικότητα των διάφορων αντικειμένων του έργου είχε μειωθεί δραματικά. Αν και εργαζόμουν πιο σκληρά από πριν για να λύσω προβλήματα, έκανα συνεχώς λάθη και το έργο ήταν γεμάτο ελαττώματα. Ήμουν ήδη επόπτρια και εκπαιδεύτρια σε αυτές τις εκκλησίες για έναν χρόνο, κι όμως, το έργο μου είχε αυτήν την κατάληξη. Είδα πως δεν είχα αλήθεια-πραγματικότητες. Ήμουν ανόητη, τυφλή και ανίκανη να αναγνωρίσω το έργο του Αγίου Πνεύματος. Θεωρούσα λανθασμένα τα αποτελέσματα του έργου του Αγίου Πνεύματος ως το αληθινό μου ανάστημα, νόμιζα πως είχα αλήθεια-πραγματικότητες κι έτσι τα χρησιμοποιούσα όλα αυτά ως κεφάλαιο για να επιδεικνύομαι μπροστά στους άλλους. Στ’ αλήθεια, δεν είχα καμία ντροπή! Βλέποντας πόσο είχα βλάψει το έργο, ένιωσα βαθιές τύψεις κι ενοχές, και προσευχήθηκα γρήγορα στον Θεό: «Θεέ μου, έκανα τόσο πολύ κακό χωρίς καν να το συνειδητοποιήσω. Αν δεν με είχε βρει η συμμόρφωση και η πειθαρχία Σου, δεν θα είχα κάνει αυτοκριτική. Με έσωσε πραγματικά η απαλλαγή απ’ τα καθήκοντά μου! Θεέ μου, θα κάνω βαθιά αυτοκριτική και θα μετανοήσω ενώπιόν Σου».

Αργότερα, διάβασα ένα χωρίο απ’ τα λόγια του Θεού: «Από τότε που ο Σατανάς διέφθειρε την ανθρωπότητα κι έπειτα, η φύση των ανθρώπων άρχισε να επιδεινώνεται, κι εκείνοι έχουν χάσει σταδιακά τη λογική που διαθέτουν οι κανονικοί άνθρωποι. Δεν ενεργούν πια ως ανθρώπινα όντα καταλαμβάνοντας τη θέση του ανθρώπου, μα είναι γεμάτοι τρελές φιλοδοξίες· έχουν ξεπεράσει τη θέση του ανθρώπου —κι όμως λαχταρούν να ανέβουν ακόμα πιο ψηλά. Πού αναφέρεται αυτό το “πιο ψηλά”; Επιθυμούν να ξεπεράσουν τον Θεό, να ξεπεράσουν τους ουρανούς και όλα τα υπόλοιπα. Από πού πηγάζει ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι αποκαλύπτουν τέτοιες διαθέσεις; Σε τελική ανάλυση, η φύση του ανθρώπου είναι υπερβολικά αλαζονική. Οι περισσότεροι άνθρωποι κατανοούν την έννοια της λέξης “αλαζονεία”. Πρόκειται για έναν απαξιωτικό όρο. Αν κάποιος αποκαλύπτει αλαζονεία, οι άλλοι πιστεύουν ότι δεν είναι καλός άνθρωπος. Όταν κάποιος είναι απίστευτα αλαζονικός, οι άλλοι πάντα υποθέτουν ότι είναι κακός άνθρωπος. Κανείς δεν θέλει να του αποδίδεται αυτός ο όρος. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, όλοι είναι αλαζονικοί και όλοι οι διεφθαρμένοι άνθρωποι έχουν αυτή την ουσία. Κάποιοι λένε: “Δεν είμαι ούτε στο ελάχιστο αλαζονικός. Ποτέ δεν θέλησα να γίνω ο αρχάγγελος ούτε θέλησα ποτέ να ξεπεράσω τον Θεό ή να ξεπεράσω όλα τα υπόλοιπα. Ήμουν πάντα κάποιος που έχει ιδιαίτερα καλή συμπεριφορά και ευσυνειδησία”. Όχι απαραίτητα· αυτά τα λόγια είναι λανθασμένα. Από τη στιγμή που οι άνθρωποι έχουν γίνει αλαζονικοί στη φύση και ουσία τους, μπορούν συχνά να επαναστατούν ενάντια στον Θεό και να αντιστέκονται σ’ Αυτόν, να μην ακολουθούν τα λόγια Του, να δημιουργούν αντιλήψεις γι’ Αυτόν, να κάνουν πράγματα που Τον προδίδουν και πράγματα τα οποία εξυψώνουν και αποτελούν κατάθεση μαρτυρίας στους ίδιους τους τους εαυτούς. Λες ότι δεν είσαι αλαζονικός, μα, ας υποθέσουμε ότι σου δινόταν μια εκκλησία και σου επιτρεπόταν να γίνεις επικεφαλής αυτής· ας υποθέσουμε ότι δεν σε κλάδευα Εγώ και ότι δεν σου ασκούσε κριτική ούτε σε βοηθούσε κανείς μέσα από την οικογένεια του Θεού: Μετά από λίγο καιρό επικεφαλής, θα έκανες τους ανθρώπους να πέφτουν στα πόδια σου και θα τους έκανες να σε υπακούσουν, μέχρι και το σημείο να σε θαυμάζουν και να σε σέβονται. Και γιατί θα το έκανες αυτό; Θα το καθόριζε η φύση σου· δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά μια φυσική αποκάλυψη. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να το μάθεις αυτό από άλλους ούτε υπάρχει κανένας λόγος εκείνοι να σου το μάθουν. Δεν χρειάζεται να σου πουν ή να σε αναγκάσουν οι άλλοι να το κάνεις· μια τέτοια κατάσταση έρχεται φυσικά. Όλα όσα κάνεις αφορούν το να κάνεις τους ανθρώπους να σε εξυψώνουν, να σε επαινούν, να σε λατρεύουν, να σε υπακούνε και να σε ακούνε στα πάντα. Το ότι σου επιτρέπεται να είσαι επικεφαλής φέρνει φυσικά αυτήν την κατάσταση κι αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Και πώς προκύπτει αυτή η κατάσταση; Καθορίζεται από την αλαζονική φύση του ανθρώπου. Η εκδήλωση αλαζονείας είναι επανάσταση και αντίσταση κατά του Θεού. Όταν οι άνθρωποι είναι αλαζόνες, επηρμένοι και αυτάρεσκοι, θα δημιουργούν τα δικά τους ανεξάρτητα βασίλεια και να ενεργούν κατά βούληση. Επίσης, θα φέρνουν άλλους στα χέρια τους και θα τους προσελκύουν στις αγκάλες τους. Το ότι οι άνθρωποι δύνανται να κάνουν τέτοια αλαζονικά πράγματα αποδεικνύει ότι η ουσία της αλαζονικής φύσης τους είναι αυτή του Σατανά· είναι αυτή του αρχαγγέλου. Όταν η αλαζονεία και η έπαρσή τους φτάσουν σ’ ένα ορισμένο επίπεδο, τότε δεν θα έχουν πλέον θέση για τον Θεό στην καρδιά τους και θα Τον παραμερίσουν. Έπειτα επιθυμούν να γίνουν Θεός, να κάνουν τους ανθρώπους να τους υπακούσουν, και γίνονται ο αρχάγγελος. Αν διακατέχεσαι από μια τέτοια σατανική αλαζονική φύση, ο Θεός δεν θα έχει καμία θέση στην καρδιά σου. Ακόμα κι αν πιστεύεις στον Θεό, Εκείνος δεν θα σε αναγνωρίζει πλέον, θα σε βλέπει ως κακό άνθρωπο και θα σε αποκλείσει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μια αλαζονική φύση είναι η βασική αιτία της αντίστασης του ανθρώπου στον Θεό). Με τα λόγια του Θεού, είδα ότι, αφότου διέφθειρε τους ανθρώπους ο Σατανάς, εκείνοι ανέπτυξαν σατανική φύση και ότι η αλαζονεία τούς έκανε να χάσουν τη λογική τους και να μην είναι πρόθυμοι να σταθούν στη θέση ενός δημιουργήματος και να λατρέψουν τον Θεό. Επειδή ήμουν κυριευμένη απ’ την αλαζονική φύση μου, μου άρεσε ο έπαινος και ο θαυμασμός των άλλων. Αφότου έλυσα κάποια προβλήματα σε μερικές εκκλησίες, άρχισα να πιστεύω πως είχα αλήθεια-πραγματικότητες και έγινα αλαζονική. Με όποιον κι αν αλληλεπιδρούσα, έψαχνα συνεχώς ευκαιρίες να κάνω επίδειξη και μόστρα. Λόγω αυτού με θαύμαζαν οι αδελφές συνεργάτιδές μου και, όταν προέκυπταν προβλήματα, βασίζονταν πάνω μου για να βρεθεί λύση. Ήξερα πως αυτή τους η κατάσταση ήταν λανθασμένη, αλλά δεν τις βοηθούσα ούτε συναναστρεφόμουν μαζί τους. Αντιθέτως, απολάμβανα ιδιαίτερα την εκτίμηση. Όταν οι αδελφοί κι οι αδελφές συναντούσαν προβλήματα και δυσκολίες, εγώ δεν αναζητούσα την αλήθεια ούτε συναναστρεφόμουν για να τα λύσω, παρά επιδείκνυα τα χαρίσματα και το επίπεδό μου, επιδείκνυα μόνο τα επιτεύγματά μου και τις καλές πτυχές του εαυτού μου, χωρίς να κάνω καμία αναφορά στην αρνητική και αδύναμη κατάστασή μου. Έφτασα ακόμα και στο σημείο να εξυψώνω τον εαυτό μου μπροστά στους αδελφούς και τις αδελφές, μειώνοντας τις δύο αδελφές συνεργάτιδές μου, για να νομίζουν όλοι πως ήμουν καλύτερή τους και να με εκτιμούν. Όταν προέκυπταν θέματα, στρέφονταν σε εμένα για την τελική απόφαση και, στο τέλος, κατέληξα να δώσω στις αδελφές με τις οποίες συνεργαζόμουν απλώς διακοσμητικό ρόλο. Ακόμα και τότε, δεν φοβόμουν. Αντιθέτως, τα απολάμβανα όλα αυτά και θεωρούσα πως δικαίως με εκτιμούσαν οι αδελφοί κι οι αδελφές. Ακόμα κι όταν μου έκανε την υπενθύμιση η αδελφή, εγώ συνέχισα να μην κάνω αυτοκριτική. Ήμουν απλώς ένα δημιούργημα, ταπεινό κι ασήμαντο, αλλά δεν αναγνώριζα την ταυτότητα ούτε τη θέση μου. Αντί να σταθώ στη θέση ενός δημιουργήματος και να λατρέψω τον Θεό, εγώ προσπάθησα να φέρω τους ανθρώπους ενώπιόν μου κάνοντας επίδειξη. Ήμουν τόσο αλαζονική που είχα χάσει τη λογική μου! Ακόμα και αφότου διέπραξα ένα τόσο μεγάλο κακό, συνέχισα να αυτοθαυμάζομαι. Ήμουν πραγματικά ξεδιάντροπη, ελεεινή και ποταπή! Το μόνο που ήθελα ήταν να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ντρεπόμουν πολύ να αντικρίσω τον Θεό και ντρεπόμουν πολύ να αντικρίσω τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα τελικά ότι η απαλλαγή απ’ τα καθήκοντά μου με είχε προστατεύσει. Αν δεν είχα απαλλαγεί απ’ τα καθήκοντά μου και δεν είχα εμποδιστεί απ’ το να συνεχίσω τις κακές πράξεις που έκανα, θα είχα συνεχίσει να ζω σύμφωνα με την αλαζονική διάθεσή μου και να βαδίζω στο λάθος μονοπάτι για την επιδίωξη της θέσης. Στο τέλος, θα είχα προσβάλει τη διάθεση του Θεού και θα είχα ριχτεί στην κόλαση για τιμωρία. Είδα ότι αυτή η απαλλαγή απ’ τα καθήκοντα ήταν στην πραγματικότητα μια μορφή σωτηρίας και, μέσα μου, ήμουν γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό.

Αργότερα, αναζήτησα πώς θα μπορούσα να εξυμνήσω τον Θεό και να δώσω μαρτυρία για Εκείνον. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Όταν καταθέτετε μαρτυρία για τον Θεό, θα πρέπει κυρίως να μιλάτε για το πώς ο Θεός κρίνει και παιδεύει τους ανθρώπους, και για το ποιες δοκιμασίες χρησιμοποιεί για να εξευγενίσει τους ανθρώπους και να αλλάξει τη διάθεσή τους. Θα πρέπει επίσης να μιλάτε για το πόση διαφθορά έχει αποκαλυφθεί κατά την εμπειρία σας, για το πόσο έχετε υποφέρει, για το πόσα πράγματα κάνατε για να αντισταθείτε στον Θεό και για το πώς τελικά σας κατέκτησε ο Θεός. Να μιλάτε για το πόση αληθινή γνώση έχετε σχετικά με το έργο του Θεού και για το πώς θα πρέπει να καταθέτετε μαρτυρία για τον Θεό και να Του ανταποδίδετε την αγάπη Του. Πρέπει να μιλάτε πιο ουσιωδώς αυτού του είδους τη γλώσσα, καθώς το κάνετε με απλό τρόπο. Μη μιλάτε για κενές θεωρίες. Μιλήστε πιο προσγειωμένα· μιλήστε από καρδιάς. Έτσι θα πρέπει να βιώνετε τα πράγματα. Μην εξοπλίζεστε με δήθεν βαθυστόχαστες, κενές θεωρίες σε μια προσπάθεια να κάνετε επίδειξη· αυτό σας κάνει να δείχνετε αρκετά αλαζονικοί και παράλογοι. Θα πρέπει να μιλάτε περισσότερο για αληθινά πράγματα από την πραγματική εμπειρία σας, και να μιλάτε περισσότερο από καρδιάς· τούτο είναι πιο ωφέλιμο για τους άλλους και πιο κατάλληλο για να δουν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μόνο αναζητώντας την αλήθεια, μπορεί να επιτύχει κανείς αλλαγή στη διάθεσή του). Τα λόγια του Θεού έδειχναν ένα μονοπάτι μέσω του οποίου μπορούσα να εξυμνήσω τον Θεό και να δώσω μαρτυρία για Εκείνον: δηλαδή, μιλούσαν για τη διαφθορά που αποκάλυπτα όταν αντιμετώπιζα θέματα, για το πώς αντιστεκόμουν στον Θεό και επαναστατούσα εναντίον Του, για το πώς αναζητούσα την αλήθεια ώστε να κατανοήσω τον εαυτό μου, φανερώνοντας και εκθέτοντας τη διαφθορά μου και τη φύση-ουσία μου, και μαρτυρώντας πώς χρησιμοποιούσε τα λόγια Του ο Θεός για να με εξαγνίσει και να με αλλάξει. Μια τέτοια συναναστροφή θα εξυμνούσε τον Θεό και θα έδινε μαρτυρία για Εκείνον. Όταν θα μιλούσα για τις εμπειρίες μου, θα έπρεπε να μιλήσω για την αρνητικότητα και την αδυναμία που είχα μέσα μου, και θα έπρεπε να μιλήσω για το πώς ο Θεός με διαφώτιζε και με καθοδηγούσε, καθώς και για την κατανόηση που κέρδισα για τον εαυτό μου και για τα μονοπάτια άσκησης που βρήκα. Αυτό θα επέτρεπε στους αδελφούς και τις αδελφές μου να δουν ότι χωρίς την καθοδήγηση του Θεού ο άνθρωπος δεν μπορεί να πραγματοποιήσει τίποτα κι ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος των πάντων, κι έτσι οι άνθρωποι θα έφταναν να γνωρίσουν τον Θεό. Μόνο αυτή η πράξη θα αποτελούσε πραγματική εξύμνηση για τον Θεό και πραγματική μαρτυρία για Εκείνον. Όταν έκανα αυτοκριτική πάνω στο πώς μιλούσα για τις εμπειρίες μου, συνειδητοποίησα ότι η πρόθεσή μου ήταν να κάνω τους άλλους να με σέβονται, ότι μιλούσα επίτηδες στα πεταχτά για την αρνητική και αδύναμη κατάστασή μου και ότι μιλούσα αναλυτικά για το πώς σεβόμουν τον Θεό και βασιζόμουν πάνω Του τις δύσκολες στιγμές, καθώς και για το πώς με καθοδηγούσε ο Θεός. Έτσι, αυτό που έβλεπαν οι αδελφοί κι οι αδελφές μου ήταν ότι ήξερα πώς να βιώνω όσα μου συνέβαιναν και με εκτιμούσαν, όμως δεν κέρδιζαν καθόλου γνώση για τον Θεό. Εξύψωνα μονίμως τον εαυτό μου κι έκανα επίδειξη, κι αυτό έκανε τον Θεό να με απεχθάνεται! Ένιωσα βαθιές ενοχές και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, το δικό Σου πλήγμα και η δική Σου πειθαρχία ξύπνησαν την απαθή καρδιά μου, και με έκαναν επιτέλους να δω ότι εξ αρχής Σου αντιστεκόμουν και επαναστατούσα εναντίον Σου. Αν έχω άλλη ευκαιρία να κάνω τα καθήκοντά μου στο μέλλον, είναι σίγουρο ότι θα αλλάξω τη λανθασμένη μου επιδίωξη, θα σταθώ στη σωστή μου θέση και θα ενεργήσω υπάκουα ως δημιούργημα».

Τον Μάιο του 2021, οι επικεφαλής κανόνισαν να πάω σε μια εκκλησία για να λύσω ένα πρόβλημα. Στην εκκλησία υπήρχε ένας κακός άνθρωπος, μια γυναίκα με το όνομα Μα Λι, που είχε κάνει επιθέσεις σε μια επικεφαλής που είχε εκλεγεί πρόσφατα, με αποτέλεσμα αυτή η επικεφαλής να αναπτύξει αρνητικότητα. Όταν έφτασα, έμαθα πως, το 2018, η Μα Λι είχε τεθεί σε απομόνωση για να κάνει αυτοκριτική επειδή είχε επιτεθεί σε μια επικεφαλής, όμως είχε παραμείνει ίδια. Ένιωσα πως ήταν κακός άνθρωπος, αλλά φοβόμουν μήπως κάνω λάθος, κι έτσι ανέφερα τη μόνιμη συμπεριφορά της στους ανώτερους επικεφαλής. Οι επικεφαλής απάντησαν με τη συναναστροφή ότι, σύμφωνα με τις αρχές, η Μα Λι ήταν κακός άνθρωπος, ότι το υλικό που την αφορούσε έπρεπε να οργανωθεί και ότι εκείνη έπρεπε να αποπεμφθεί. Συναναστράφηκα, λοιπόν, με όλους πάνω στη διάκριση και απέπεμψα αυτόν τον κακό άνθρωπο. Στη συνέχεια, η εκκλησιαστική ζωή των αδελφών επέστρεψε στην κανονικότητα και το εκκλησιαστικό έργο άρχισε να λειτουργεί κανονικά. Σε μια συνάθροιση, μου είπε η Αδελφή Φανγκ Σιν: «Έχεις όντως αλήθεια-πραγματικότητες. Μπόρεσες να διακρίνεις ότι η Μα Λι ήταν κακός άνθρωπος μόλις έφτασες, και χειρίστηκες το ζήτημα εγκαίρως. Αν δεν είχες έρθει, στ’ αλήθεια δεν θα είχα καταφέρει να κάνω αυτό το έργο». Όταν την άκουσα να το λέει αυτό, σκέφτηκα μέσα μου: «Αν δεν είχα έρθει, στ’ αλήθεια δεν θα είχαν καταφέρει να διαχειριστούν αυτόν τον κακό άνθρωπο και η εκκλησιαστική ζωή δεν θα είχε επιστρέψει στην κανονικότητα». Μόλις, όμως, το σκέφτηκα αυτό, συνειδητοποίησα αμέσως ότι αυτό το αποτέλεσμα το είχε φέρει το έργο του Αγίου Πνεύματος, αλλά εγώ θαύμαζα τον εαυτό μου κι έκλεβα τη δόξα του Θεού. Εκεί είχα αποτύχει και στο παρελθόν, και δεν γινόταν πια να επιτρέψω στον εαυτό μου να κάνει πια επίδειξη. Είπα, λοιπόν, ότι αρχικά δεν μπορούσα να διακρίνω το ζήτημα που αφορούσε τη Μα Λι, κι έτσι έγραψα ένα γράμμα στους ανώτερους επικεφαλής, ζητώντας καθοδήγηση Μόνο μετά τη συναναστροφή των επικεφαλής με βάση τις αρχές μπόρεσα να δω ξεκάθαρα πως η Μα Λι ήταν κακός άνθρωπος. Μετά τη συναναστροφή, η Φανγκ Σιν κατανόησε και είπε ότι είχε μια τάση να εξιδανικεύει τους ανθρώπους, την οποία έπρεπε να αντιστρέψει.

Έχοντας περάσει αυτήν την εμπειρία, ήμουν γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Αν δεν είχα αποτύχει και δεν είχα σκοντάψει έτσι, κι αν δεν με είχαν εκθέσει τα λόγια του Θεού, δεν θα είχα αποκτήσει επίγνωση ότι βάδιζα στο λάθος μονοπάτι ούτε θα είχα κατανοήσει πραγματικά την αλαζονική φύση μου, που αντιστεκόταν στον Θεό. Αυτή η εμπειρία στάθηκε πολύτιμος θησαυρός στη ζωή-είσοδό μου, σηματοδότησε ένα σημείο καμπής στο ταξίδι της πίστης μου και διόρθωσε τη λανθασμένη μου επιδίωξη. Ταυτόχρονα, με βοήθησε να κατανοήσω λίγη ακόμα αλήθεια για την εξύμνηση του Θεού και τη μαρτυρία περί Αυτού, ενώ κέρδισα κι ένα μονοπάτι άσκησης για όλα αυτά.