Από της Λιου Γι, Κίνα

Μεγάλωσα σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό και, επειδή η οικογένειά μας ήταν φτωχή, οι γείτονες μας κοίταζαν αφ’ υψηλού. Οι γονείς μου με δίδασκαν συχνά: «Πρέπει κανείς να έχει φιλοδοξίες και να ζει με αξιοπρέπεια. Μην αφήνεις τους άλλους να σε κοιτάζουν αφ’ υψηλού. Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του». Επηρεασμένη απ’ τα λόγια αυτά, μελετούσα σκληρά στο σχολείο για να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων. Κάθε μέρα, έμενα ξύπνια ως τις 11 ή τις 12 τη νύχτα μελετώντας με μια λάμπα κηροζίνης. Αφότου έπιασα δουλειά, δούλευα υπερωρίες και πίεζα τον εαυτό μου για να κερδίσω την έγκριση του αφεντικού μου και την εκτίμηση των συναδέλφων μου. Με επέλεγαν διαρκώς ως πρότυπο εργαζομένου. Με όλες αυτές τις τιμές, ένιωθα πως είχα αποκτήσει υψηλότερη θέση. Αφότου βρήκα τον Θεό, έκανα και την επιδίωξή μου με ενθουσιασμό, ενώ, έναν χρόνο μετά, εκλέχθηκα επικεφαλής της εκκλησίας. Αργότερα, προβιβάστηκα σε κήρυκα και επόπτρια του κειμενικού έργου. Επειδή, αφότου βρήκα τον Θεό, υπηρετούσα διαρκώς είτε ως επικεφαλής είτε ως επόπτρια, είχα για τον εαυτό μου την εντύπωση πως επιδίωκα την αλήθεια. Στα τέλη του Αυγούστου του 2022, όμως, απαλλάχθηκα απ’ τα καθήκοντά μου λόγω του ότι επιδίωκα την υπόληψη και τη θέση, του ότι δεν έκανα αληθινό έργο και δεν έφερνα αποτελέσματα στο καθήκον μου. Στη διάρκεια εκείνου του διαστήματος αυτοκριτικής στο σπίτι, ήμουν πραγματικά στενοχωρημένη και βασανιζόμουν. Πήρα, λοιπόν, την εξής απόφαση: «Αν μου δοθεί άλλη μία ευκαιρία, θα κάνω σωστά το καθήκον μου».

Ένα βράδυ, έναν μήνα αργότερα, η επικεφαλής μού είπε: «Αρκετοί αδελφοί και αδελφές που φτιάχνουν βίντεο πρέπει να μετακινηθούν επειδή υπάρχει ανησυχία για την ασφάλειά τους και δεν έχουν βρει κατάλληλο σπίτι για φιλοξενία. Θα θέλαμε να τους φιλοξενήσεις εσύ». Όταν άκουσα την επικεφαλής να το λέει αυτό, σκέφτηκα μέσα μου: «Γιατί να διευθετήσουν να κάνω εγώ καθήκον φιλοξενίας; Νομίζουν πως δεν έκανα αυτοκριτική για να αποκτήσω αυτογνωσία αφού απαλλάχθηκα απ’ τα καθήκοντά μου, κι έτσι θέλουν να παράσχω υπηρεσία με καθήκον φιλοξενίας; Δεν είναι ασήμαντο το καθήκον φιλοξενίας; Τι θα σκεφτούν για εμένα αν το μάθουν οι αδελφοί και οι αδελφές; Μήπως θα πουν πως κάνω καθήκον φιλοξενίας επειδή δεν επιδιώκω την αλήθεια; Όποιος κάνει καθήκον φιλοξενίας, ασχολείται κάθε μέρα με κατσαρόλες και τηγάνια, ενώ κάνει σκληρή και κουραστική δουλειά. Ακόμα κι αν το κάνω καλά, οι αδελφοί και οι αδελφές δεν πρόκειται να το δουν. Εξάλλου, καθήκον φιλοξενίας στην εκκλησία κάνουν κυρίως οι αδελφοί και οι αδελφές που έχουν χαμηλό επίπεδο ή είναι μεγάλης ηλικίας. Μπορεί να μην είμαι και τόσο νέα, αλλά δεν έχω φτάσει και στο σημείο να μπορώ να κάνω μόνο καθήκον φιλοξενίας! Εξάλλου, από τότε που βρήκα τον Θεό, ήμουν πάντα επικεφαλής και επόπτρια· τώρα γιατί διευθετούν να κάνω καθήκον φιλοξενίας;» Δεν μπορούσα να υποταχθώ μέσα μου, κι έτσι σκαρφίστηκα κάποιες δικαιολογίες για να αρνηθώ. Αφότου έφυγε η επικεφαλής, ένιωθα διχασμένη και μετανιωμένη. Σκεφτόμουν ότι, παρότι είχα πολλά χρόνια που πίστευα στον Θεό, συνέχιζα να μην υποτάσσομαι στο καθήκον μου. Τι είδους πιστή ήμουν; Είχα συνείδηση ή λογική; Γονάτισα και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου! Σήμερα, η επικεφαλής προσπάθησε να διευθετήσει το να κάνω καθήκον φιλοξενίας, αλλά δεν μπόρεσα να υποταχθώ, ενώ έψαξα ακόμα και δικαιολογίες για να αρνηθώ. Δεν ξέρω ποια πτυχή της διεφθαρμένης διάθεσής μου το προκάλεσε αυτό. Ζητώ τη διαφώτισή Σου και την καθοδήγησή σου ως βοήθεια για να αποκτήσω αυτογνωσία». Αφότου προσευχήθηκα, σκέφτηκα τα λόγια του Θεού για την εκτέλεση των καθηκόντων, κι έτσι τα έψαξα για να τα διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τα καθήκοντα προέρχονται από τον Θεό· είναι οι ευθύνες κι οι αναθέσεις που εμπιστεύεται στον άνθρωπο. Πώς θα πρέπει, λοιπόν, να τα κατανοεί ο άνθρωπος; “Δεδομένου ότι αυτό είναι το καθήκον μου κι η ανάθεση που μου έχει εμπιστευτεί ο Θεός, είναι υποχρέωση και ευθύνη μου. Είναι σωστό να το αποδεχθώ ως το καθήκον που με δεσμεύει. Δεν μπορώ να το απορρίψω ή να το αρνηθώ· δεν μπορώ να είμαι επιλεκτικός. Αυτό που μου τυχαίνει είναι σίγουρα αυτό που οφείλω να κάνω. Δεν είναι ότι δεν δικαιούμαι να επιλέξω —είναι ότι δεν θα πρέπει να επιλέγω. Αυτή είναι η λογική που οφείλει να έχει ένα δημιουργημένο ον”. Αυτή είναι μια στάση υποταγής» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Όποιο κι αν είναι το καθήκον σου, μην κάνεις διάκριση μεταξύ μεγαλόπνοου και πιο ταπεινού. Ας υποθέσουμε πως λες: “Παρόλο που αυτή η εργασία είναι ανάθεση από τον Θεό και το έργο του οίκου του Θεού, αν το κάνω, οι άνθρωποι μπορεί να με περιφρονήσουν. Σε κάποιους άλλους ανατίθεται έργο που τους επιτρέπει να ξεχωρίσουν. Εμένα μου ανέθεσαν αυτήν την εργασία, η οποία δεν μου επιτρέπει να ξεχωρίσω, αλλά με αναγκάζει να αγωνίζομαι στα παρασκήνια. Είναι άδικο! Δεν θα κάνω αυτό το καθήκον. Το καθήκον μου πρέπει να με κάνει να ξεχωρίζω ενώπιον των άλλων και να μου επιτρέπει να κάνω όνομα —κι ακόμα κι αν δεν κάνω όνομα ή δεν ξεχωρίσω, πρέπει σε κάθε περίπτωση να ωφεληθώ απ’ αυτό και σωματικά να είμαι άνετα”. Είναι αποδεχτή αυτή η στάση; Όταν είσαι επιλεκτικός, δεν αποδέχεσαι πράγματα από τον Θεό· κάνεις επιλογές σύμφωνα με τις προτιμήσεις σου. Έτσι δεν αποδέχεσαι το καθήκον σου· έτσι το αρνείσαι, εκδηλώνεις την επαναστατικότητά σου ενάντια στον Θεό. Αυτή η επιλεκτικότητα νοθεύεται με τις ατομικές σου προτιμήσεις και επιθυμίες. Όταν λαμβάνεις υπόψη το δικό σου όφελος, τη δική σου υπόληψη και ούτω καθεξής, δεν έχεις στάση υποταγής προς το καθήκον σου» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Ποια είναι η εκτέλεση του καθήκοντος σύμφωνα με τα πρότυπα;). Με τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι τα καθήκοντα είναι μια ανάθεση στους ανθρώπους από τον Θεό και αποτελούν ευθύνη τους, ενώ δεν πρέπει να ταξινομούμε τα καθήκοντα σε βαθμίδες. Επιπλέον, δεν πρέπει να επιλέγουμε καθήκοντα με βάση τις προτιμήσεις μας λόγω υπερηφάνειας και θέσης, αλλά αντίθετα να αποδεχόμαστε και να υποτασσόμαστε, και να τα βλέπουμε ως υποχρέωση που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Αυτό σημαίνει να έχει κάποιος συνείδηση και λογική, κι αυτή είναι η στάση που πρέπει να έχει κάποιος απέναντι στα καθήκοντά του. Όταν διάβασα την έκθεση που κάνουν τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι είχα εσφαλμένη στάση και οπτική απέναντι στα καθήκοντά μου. Είχα ταξινομήσει τα καθήκοντα σε βαθμίδες και πίστευα ότι το να είναι κάποιος επικεφαλής ή εργάτης σήμαινε και ότι επιδίωκε την αλήθεια, καθώς και ότι έτσι αποκτούσε θέση και, όπου κι αν πήγαινε, οι αδελφοί και οι αδελφές τον είχαν σε υπόληψη. Το να κάνει κάποιος τέτοια καθήκοντα έμοιαζε πιο ένδοξο, ενώ το να κάνω καθήκον φιλοξενίας μού φαινόταν ότι απαιτούσε μόνο σκληρή δουλειά και δεν μου έδινε καμία ευκαιρία να γίνω διάσημη ούτε να κερδίσω θέση, αλλά και ότι όποιος έκανε αυτό το καθήκον δεν θα ήταν ποτέ αντικείμενο θαυμασμού για τους άλλους. Εξαιτίας αυτής της παράλογης οπτικής, όταν η επικεφαλής διευθέτησε να κάνω καθήκον φιλοξενίας, εγώ έψαξα δικαιολογίες για να αρνηθώ. Λάμβανα πάντα υπόψη την υπερηφάνεια μου και όχι τις ανάγκες του εκκλησιαστικού έργου. Είχα εγώ έστω και στάλα ανθρώπινης φύσης; Δεν έπρεπε να κάνω εγώ επιλογές ούτε να έχω απαιτήσεις όσον αφορά τα καθήκοντά μου. Η επικεφαλής διευθέτησε να κάνω καθήκον φιλοξενίας με βάση τις ανάγκες του εκκλησιαστικού έργου και θα έπρεπε απ’ την αρχή να είχα αποδεχθεί αυτήν τη διευθέτηση και να είχα υπακούσει.

Αργότερα, διάβασα τη συναναστροφή του Θεού πάνω στην κατασκευή της κιβωτού απ’ τον Νώε και είδα ότι ο Νώε δεν προέβαλε καμία δικαιολογία όταν αντιμετώπισε την ανάθεση από τον Θεό, καθώς και ότι αποδέχθηκε και υποτάχθηκε άνευ όρων. Κατασκεύασε την κιβωτό ενώ κήρυττε το ευαγγέλιο, με ασταμάτητη επιμονή για 120 χρόνια. Παρότι δεν μπορούσα να συγκριθώ με τον Νώε, έπρεπε να ακολουθήσω το παράδειγμά του και να δείξω υποταγή. Μετά απ’ όλα αυτά, είπα στην επικεφαλής ότι ήμουν διατεθειμένη να κάνω καθήκον φιλοξενίας, σύντομα, όμως, το συγκεκριμένο καθήκον φιλοξενίας αναβλήθηκε προσωρινά λόγω της πανδημίας COVID-19. Στη διάρκεια της πρώτης συνάθροισης αφότου έληξε η απαγόρευση κυκλοφορίας, η επικεφαλής είπε: «Τώρα που έληξε η απαγόρευση κυκλοφορίας, θα θέλαμε να διευθετήσουμε να ξαναρχίσεις το καθήκον φιλοξενίας σου». Ντράπηκα πραγματικά εκείνη τη στιγμή επειδή, εκτός του ότι ήταν παρόντες δύο διάκονοι, ήταν παρούσες και δύο αδελφές εργάτριες του ευαγγελίου. Άρχισα να τρέφω παράπονα απέναντι στην επικεφαλής και σκεφτόμουν: «Ήταν ανάγκη να το πεις αυτό μπροστά σε τόσους αδελφούς και αδελφές; Τώρα ξέρουν όλοι ότι κάνω καθήκον φιλοξενίας, πώς θα μπορέσω να ξαναεμφανιστώ ποτέ;» Ένιωθα το πρόσωπό μου αναψοκοκκινισμένο και μου φαινόταν πως οι αδελφοί και οι αδελφές μου με κορόιδευαν που δεν επιδίωκα την αλήθεια και που, λόγω αυτού, η ανάθεσή μου ήταν το καθήκον φιλοξενίας. Αργότερα στη συνάθροιση, οι αδελφοί και οι αδελφές συναναστράφηκαν ενεργά πάνω στο πώς να κηρύσσει κάποιος το ευαγγέλιο και στο πώς να απαλλάσσεται από θρησκευτικές αντιλήψεις, δεν μου έμεινε, όμως, τίποτα απ’ όλα αυτά, αφού σκεφτόμουν συνέχεια ότι κάποιοι απ’ αυτούς ήταν επικεφαλής και εργάτες κι άλλοι ήταν εργάτες του ευαγγελίου, ενώ εγώ έκανα απλώς καθήκον φιλοξενίας. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο ταραζόμουν. Στη διάρκεια αυτής της συνάθροισης, ένιωθα τον χρόνο να κυλά πραγματικά αργά, ενώ οι λέξεις «κάνω καθήκον φιλοξενίας» αντηχούσαν συνεχώς μες στο μυαλό μου. Μετά τη συνάθροιση, το μυαλό μου είχε πλημμυρίσει με σκέψεις για το τι θα σκέφτονταν για εμένα οι αδελφοί και οι αδελφές, ενώ πίστευα πως, αφού ήξεραν όλοι ότι κάνω καθήκον φιλοξενίας, είχα γίνει εντελώς ρεζίλι και είχα χάσει τη θέση μου. Τις επόμενες μέρες, δεν είχα κίνητρο να κάνω τίποτα, και πήγαινα παντού με σκυμμένο το κεφάλι. Φοβόμουν πραγματικά μην πέσω πάνω στους αδελφούς και τις αδελφές μου, μήπως και είχαν μάθει ότι κάνω καθήκον φιλοξενίας.

Τις μέρες που ακολούθησαν, αναλογιζόμουν: «Το ότι η επικεφαλής διευθέτησε να κάνω καθήκον φιλοξενίας οφειλόταν ξεκάθαρα στις ανάγκες του εκκλησιαστικού έργου, γιατί, όμως, φοβάμαι μην το μάθουν οι άλλοι; Γιατί δεν είμαι διατεθειμένη να υποταχθώ στην ανάθεση αυτού του καθήκοντος φιλοξενίας; Τι είδους διεφθαρμένη διάθεση το προκαλεί αυτό;» Έπειτα, διάβασα ένα εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού: «Η λατρεία των αντίχριστων για τη φήμη και τη θέση τους ξεπερνά αυτήν των συνηθισμένων ανθρώπων και είναι κάτι που εμπεριέχεται στη διάθεση-ουσία τους· δεν είναι κάποιο προσωρινό ενδιαφέρον ούτε η παροδική συνέπεια του περιβάλλοντός τους —είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στη ζωή τους, στα κόκαλά τους, άρα είναι η ουσία τους. Αυτό σημαίνει πως σε ό,τι κάνουν οι αντίχριστοι, το πρώτο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους φήμη και θέση, τίποτε άλλο. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους και ο στόχος που επιδιώκουν για όλη τους τη ζωή. Ό,τι κι αν κάνουν, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι το εξής: “Τι θα συμβεί στη θέση μου; Στη φήμη μου; Αν το κάνω αυτό, θα αποκτήσω καλή φήμη; Θα εξυψώσει αυτό τη θέση μου στο μυαλό των ανθρώπων;” Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, πράγμα που αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι έχουν τη διάθεση και την ουσία των αντίχριστων· γι’ αυτό και μόνο σκέφτονται τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Μπορεί να πει κανείς πως για τους αντίχριστους η φήμη και η θέση δεν αποτελούν κάποια επιπλέον απαίτηση ούτε, βέβαια, πράγματα εξωτερικά και όχι απαραίτητα γι’ αυτούς. Αποτελούν μέρος της φύσης των αντίχριστων, βρίσκονται στα κόκαλά τους, στο αίμα τους, τα έχουν έμφυτα. Οι αντίχριστοι δεν αδιαφορούν για το αν έχουν φήμη και θέση· δεν είναι αυτή η στάση τους. Τότε, ποια είναι η στάση τους; Η φήμη και η θέση είναι στενά συνδεδεμένες με την καθημερινότητά τους, με την καθημερινή κατάστασή τους, με όσα επιδιώκουν σε καθημερινή βάση. Και έτσι για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραβλέψουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα άφηναν στην άκρη την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Μπορείς να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι και οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, βλέπουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης ως ισοδύναμα με την πίστη στον Θεό και εξισώνουν αυτά τα δύο πράγματα. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση. Μπορεί να ειπωθεί πως στην καρδιά των αντίχριστων, η επιδίωξη της αλήθειας κατά την πίστη τους στον Θεό είναι η επιδίωξη της φήμης και της θέσης, και η επιδίωξη της φήμης και της θέσης είναι επίσης η επιδίωξη της αλήθειας· το να κερδίσει κανείς φήμη και θέση σημαίνει να κερδίσει την αλήθεια και τη ζωή. Αν νιώθουν ότι δεν έχουν φήμη, κέρδος ή θέση, ότι κανείς δεν τους θαυμάζει, δεν τους εκτιμά ούτε τους ακολουθεί, τότε απογοητεύονται πολύ, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει λόγος ούτε αξία να πιστεύουν στον Θεό, και λένε στον εαυτό τους: “Μια τέτοια πίστη στον θεό είναι αποτυχία; Δεν έχω χάσει κάθε ελπίδα;” Συχνά υπολογίζουν τέτοια πράγματα μέσα τους. Υπολογίζουν πώς μπορούν να βρουν μια θέση στον οίκο του Θεού, πώς θα αποκτήσουν μια καλή φήμη στην εκκλησία, πώς μπορούν να κάνουν τους ανθρώπους να τους ακούνε όταν μιλάνε και να τους υποστηρίζουν όταν ενεργούν, πώς να τους κάνουν να τους ακολουθούν όπου κι αν είναι και πώς η δική τους φωνή μπορεί να ασκεί επιρροή στην εκκλησία και οι ίδιοι να έχουν φήμη, κέρδος και θέση· σε αυτά τα πράγματα εστιάζουν κατά βάθος. Αυτά επιδιώκουν τέτοιοι άνθρωποι. Γιατί δίνουν πάντοτε σημασία σε τέτοια πράγματα; Αφού διαβάσουν τα λόγια του Θεού, αφού ακούσουν κηρύγματα, όντως δεν τα καταλαβαίνουν όλα αυτά, όντως δεν μπορούν να τα διακρίνουν όλα αυτά; Όντως τα λόγια του Θεού και η αλήθεια δεν είναι σε θέση να αλλάξουν τις αντιλήψεις, τις ιδέες και τις γνώμες τους; Επ’ ουδενί δεν ισχύει αυτό. Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα τους κι οφείλεται εξ ολοκλήρου στο ότι δεν αγαπούν την αλήθεια, επειδή, μέσα τους, αποστρέφονται την αλήθεια και, ως εκ τούτου, είναι παντελώς μη δεκτικοί στην αλήθεια —κάτι το οποίο καθορίζεται από τη φύση-ουσία τους» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Αναλογιζόμενη τα λόγια του Θεού, κατανόησα ότι οι αντίχριστοι εκτιμούν πραγματικά τη φήμη και τη θέση. Ό,τι κι αν κάνουν μέσα σε μια ομάδα ανθρώπων, το κάνουν για να κερδίσουν τον θαυμασμό και τη λατρεία των άλλων. Η φήμη κι η θέση είναι οι στόχοι που επιδιώκουν σε όλη τους τη ζωή. Καθώς αναλογιζόμουν τη δική μου επιδίωξη, συνειδητοποίησα ότι οι απόψεις μου ήταν ίδιες με αυτές ενός αντίχριστου. Κι εγώ έβαζα τη φήμη και τη θέση πάνω απ’ οτιδήποτε άλλο. Απ’ την παιδική μου ηλικία, οι γονείς μου με είχαν διδάξει ότι έπρεπε κανείς να έχει φιλοδοξίες και αξιοπρέπεια και να μην αφήνει τους άλλους να τον κοιτάζουν αφ’ υψηλού, καθώς και ότι «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του» και «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει». Αυτά τα σατανικά δηλητήρια είχαν ριζώσει για τα καλά στην καρδιά μου και πίστευα ότι το να έχει κανείς τη δυνατότητα να τον θαυμάζουν οι άλλοι σε οποιοδήποτε ομαδικό περιβάλλον είναι αυτό που έφερνε τη δόξα. Όταν πήγαινα σχολείο, στόχος μου ήταν να έχω την υψηλότερη βαθμολογία στις εξετάσεις, έτσι ώστε να κερδίσω τον θαυμασμό και τον έπαινο των δασκάλων και των συμμαθητών μου. Συχνά έμενα ξύπνια ως αργά διαβάζοντας τα μαθήματά μου και, μετά από κάθε διαγώνισμα, λάμβανα με υπερηφάνεια τα πιστοποιητικά επιτυχίας. Όταν άρχισα να δουλεύω, για να κερδίσω την αναγνώριση των ανωτέρων μου και τον έπαινο των συνεργατών μου, δούλευα υπερωρίες, ακόμα και στα ρεπό μου. Είχα μεγάλη επιθυμία να δουλέψω σκληρά. Αφότου βρήκα τον Θεό, συνέχισα να ζω σύμφωνα με αυτά τα δηλητήρια και, όποιο καθήκον κι αν έκανα, το πρώτο μου μέλημα ήταν αν μπορούσα να κερδίσω φήμη και θέση, καθώς και αν θα μπορούσα να κερδίσω την εκτίμηση των άλλων. Ένιωθα πως, αν ήμουν επικεφαλής στην εκκλησία, οι άλλοι θα με είχαν σε υπόληψη και θα αποκτούσα θέση, ενώ θα με θαύμαζαν όπου πήγαινα. Έτσι, λοιπόν, συμφώνησα με χαρά σε αυτό το καθήκον και ήμουν διατεθειμένη να υποφέρω και να πληρώσω ένα τίμημα για να συνεργαστώ ενεργά. Όταν μου ανατέθηκε να κάνω καθήκον φιλοξενίας, ήξερα πολύ καλά ότι το ΚΚΚ συλλάμβανε μανιωδώς χριστιανούς και ότι η κατάσταση ήταν άσχημη, καθώς και ότι οι αδελφοί και οι αδελφές χρειάζονταν επειγόντως ένα ασφαλές μέρος για να κάνουν τα καθήκοντά τους. Έλαβα, όμως, υπόψη μόνο την υπερηφάνεια και τη θέση μου, ενώ θεώρησα πως το καθήκον φιλοξενίας ήταν κάτι που περνούσε απαρατήρητο και θα έκανε τους άλλους να με κοιτάζουν αφ’ υψηλού, κι έτσι έψαξα δικαιολογίες για να το αρνηθώ. Με κρατούσαν γερά η φήμη κι η θέση και, σε ό,τι έκανα, σκεφτόμουν πάντα τι θα νόμιζαν για εμένα οι αδελφοί και οι αδελφές, ενώ έβαζα τη φήμη και τη θέση πάνω απ’ οτιδήποτε άλλο. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια και ποταπή και δεν άξιζα να λέγομαι άνθρωπος! Σκέφτηκα πάλι το διάστημα που είχα απαλλαγεί απ’ τα καθήκοντά μου και έκανα αυτοκριτική. Τότε, ήλπιζα καθημερινά να κάνω το καθήκον μου. Τώρα, όμως, που μου είχε δώσει ο Θεός την ευκαιρία να κάνω ένα καθήκον, εγώ ήμουν ιδιότροπη και ζούσα διαρκώς με γνώμονα την υπερηφάνεια, ενώ αποτύγχανα πλήρως να δω το καθήκον μου ως ανάθεση από τον Θεό. Εφόσον η επικεφαλής είχε διευθετήσει να κάνω καθήκον φιλοξενίας, έπρεπε να το αποδεχθώ από τον Θεό και να κάνω αυτό το καθήκον καλά και με σοβαρότητα, έτσι ώστε οι αδελφοί και οι αδελφές να είχαν ένα ασφαλές περιβάλλον όπου θα έκαναν τα καθήκοντά τους. Προσευχήθηκα στον Θεό μετανοημένη: «Θεέ μου, αυτό το καθήκον έφτασε σ’ εμένα μέσα απ’ τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Σου, κι όμως με περιορίζει η υπερηφάνεια μου, ενώ με πιάνω να είμαι ιδιότροπη και απρόθυμη να υποταχθώ. Στ’ αλήθεια δεν έχω συνείδηση! Θεέ μου, είμαι διατεθειμένη να υποταχθώ και να κάνω καλά αυτό το καθήκον για να Σε ικανοποιήσω».

Μέσω της αυτοκριτικής, συνειδητοποίησα ότι η απροθυμία μου να κάνω καθήκον φιλοξενίας προερχόταν από μια άλλη παράλογη άποψη, ότι δηλαδή θεωρούσα το καθήκον φιλοξενίας κάτι που περνούσε απαρατήρητο, κάτι που το έκαναν αδελφοί και αδελφές μεγαλύτερης ηλικίας και με χαμηλό επίπεδο, καθώς και ότι όσοι έκαναν ηγετικά καθήκοντα ήταν αντικείμενο θαυμασμού για τους άλλους όπου κι αν πήγαιναν, και ήταν άνθρωποι που επιδίωκαν την αλήθεια, ενώ αυτά τα καθήκοντα έδειχναν πως κάποιος είχε θέση. Διάβασα άλλο ένα εδάφιο απ’ τα λόγια του Θεού: «Όλοι είναι ίσοι μπροστά στην αλήθεια. Αυτοί που προάγονται και καλλιεργούνται δεν είναι πολύ καλύτεροι από τους άλλους. Όλοι έχουν βιώσει το έργο του Θεού για τον ίδιο περίπου χρόνο. Όσοι δεν έχουν προαχθεί ή καλλιεργηθεί θα πρέπει επίσης να επιδιώκουν την αλήθεια ενώ κάνουν τα καθήκοντά τους. Κανείς δεν μπορεί να στερήσει από τους άλλους το δικαίωμα της επιδίωξης της αλήθειας. Μερικοί άνθρωποι είναι πιο πρόθυμοι κατά την επιδίωξη της αλήθειας και έχουν κάποιο επίπεδο, οπότε προάγονται και καλλιεργούνται. Αυτό οφείλεται στις ανάγκες του έργου του οίκου του Θεού. Γιατί, λοιπόν, ο οίκος του Θεού έχει τέτοιες αρχές για την προαγωγή και τη χρήση των ανθρώπων; Επειδή υπάρχουν διαφορές στο επίπεδο και τον χαρακτήρα των ανθρώπων και κάθε άνθρωπος επιλέγει διαφορετικό μονοπάτι· αυτό οδηγεί σε διαφορετικά αποτελέσματα ως προς την πίστη των ανθρώπων στον Θεό. Εκείνοι που επιδιώκουν την αλήθεια σώζονται και γίνονται άνθρωποι της βασιλείας, ενώ εκείνοι που δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια, που δεν δείχνουν αφοσίωση ενώ κάνουν το καθήκον τους, αποκλείονται. Ο οίκος του Θεού καλλιεργεί και χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ανάλογα με το αν επιδιώκουν την αλήθεια και αν δείχνουν αφοσίωση ενώ κάνουν το καθήκον τους. Υπάρχει διάκριση στην ιεραρχία των διαφόρων ανθρώπων στον οίκο του Θεού; Προς το παρόν, δεν υπάρχει ιεραρχία με βάση το πόστο, την αξία, τη θέση ή το κύρος των διαφόρων ανθρώπων. Τουλάχιστον κατά την περίοδο που ο Θεός εργάζεται για να σώσει και να καθοδηγήσει τους ανθρώπους, δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στον βαθμό, το πόστο, την αξία ή τη θέση των διαφόρων ανθρώπων. Τα μόνα πράγματα που διαφέρουν είναι ο καταμερισμός του έργου και οι ρόλοι των καθηκόντων που εκτελούνται. Φυσικά, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ορισμένοι άνθρωποι, κατ’ εξαίρεση, προάγονται και καλλιεργούνται για να κάνουν κάποιες ειδικές δουλειές, ενώ ορισμένοι άνθρωποι δεν λαμβάνουν τέτοιες ευκαιρίες για διάφορους λόγους, όπως προβλήματα με το επίπεδό τους ή το οικογενειακό τους περιβάλλον. Αλλά μήπως ο Θεός δεν σώζει εκείνους που δεν έχουν λάβει τέτοιες ευκαιρίες; Αυτό δεν ισχύει. Είναι η αξία και η θέση τους χαμηλότερη από εκείνη των άλλων; Όχι. Όλοι είναι ίσοι ενώπιον της αλήθειας, όλοι έχουν την ευκαιρία να επιδιώξουν και να κερδίσουν την αλήθεια, και ο Θεός αντιμετωπίζει τους πάντες δίκαια και λογικά. Σε ποιο σημείο υπάρχουν αισθητές διαφοροποιήσεις ως προς το πόστο, την αξία και τη θέση των ανθρώπων; Όταν οι άνθρωποι φτάσουν στο τέλος του μονοπατιού τους και ολοκληρωθεί το έργο του Θεού και εξαχθεί τελικά ένα συμπέρασμα για τις στάσεις και τις απόψεις που είχε ο κάθε άνθρωπος όσο επεδίωκε τη σωτηρία και όσο έκανε το καθήκον του, καθώς και για τις διάφορες εκδηλώσεις και στάσεις του απέναντι στον Θεό, δηλαδή όταν υπάρξει μια πλήρης καταγραφή στο κατάστιχο του Θεού, εκείνη τη στιγμή, επειδή οι εκβάσεις και οι προορισμοί των ανθρώπων θα διαφέρουν, θα υπάρξουν και διαφοροποιήσεις ως προς την αξία, το πόστο και τη θέση τους. Μόνο τότε θα μπορούν όλα αυτά τα πράγματα να σχηματίσουν μια αμυδρή εικόνα και να εξακριβωθούν κατά προσέγγιση, ενώ τώρα όλοι είναι ίδιοι» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (5)]. Τα λόγια του Θεού μάς λένε ότι, ενώπιον της αλήθειας και των λόγων του Θεού, όλοι είναι ίσοι, καθώς και ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά καμία διάκριση σε υψηλές και χαμηλές θέσεις. Στον οίκο του Θεού, ανατίθενται στους ανθρώπους διαφορετικά καθήκοντα με βάση το επίπεδό τους, τα δυνατά τους σημεία ή τις ανάγκες της εκκλησίας, ενώ η μόνη διαφορά ανάμεσα στα άτομα είναι το καθήκον που κάνουν. Ωστόσο, ανεξάρτητα απ’ το καθήκον που εκτελεί κάποιος, όλοι έχουν την ίδια θέση. Το να είναι κάποιος επικεφαλής ή εργάτης δεν σημαίνει ότι έχει υψηλότερη θέση από τους άλλους, ενώ κάποιος που κάνει καθήκον φιλοξενίας δεν βρίσκεται σε χαμηλότερη θέση από όσους κάνουν άλλα καθήκοντα. Εγώ, όμως, πίστευα στο παρελθόν πως το να είναι κανείς επικεφαλής ή εργάτης ήταν γνώρισμα όσων επιδίωκαν την αλήθεια και πως, όπου κι αν πήγαιναν, αυτοί οι άνθρωποι έχαιραν θαυμασμού, ενώ το καθήκον φιλοξενίας ήταν σκέτη σκληρή δουλειά, κι επομένως συνεπαγόταν χαμηλότερη θέση. Είχα πραγματικά εσφαλμένες απόψεις! Θυμήθηκα μια αδελφή μεγαλύτερης ηλικίας στην εκκλησία που έκανε καθήκον φιλοξενίας από τότε που βρήκε τον Θεό, κι όμως οι προθέσεις της ήταν σωστές, ήταν αφοσιωμένη στο καθήκον της και είχε την καθοδήγηση του Θεού. Στο μεταξύ, κάποιοι ήταν επικεφαλής και εργάτες για χρόνια, όμως, επειδή δεν επιδίωκαν την αλήθεια, αναζητούσαν μόνο τη φήμη και τη θέση, ενώ ασχολούνταν με την προσωπική τους ατζέντα, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να διαταράξουν και να αναστατώσουν το εκκλησιαστικό έργο, αλλά και να επιτεθούν στους άλλους και να τους αποκλείσουν ώστε να κερδίσουν οι ίδιοι. Στο τέλος, χαρακτηρίστηκαν κακοί άνθρωποι ή αντίχριστοι και αποβλήθηκαν από την εκκλησία, κι έτσι έχασαν την ευκαιρία να σωθούν. Από αυτά τα γεγονότα, είδα ότι όλοι είναι ίσοι ενώπιον της αλήθειας. Το αν μπορεί να σωθεί κανείς είναι άσχετο με τα καθήκοντα που κάνει, με την ηλικία του ή με τη θέση του. Το σημαντικό είναι να επιδιώκει κανείς την αλήθεια και να κάνει τα καθήκοντά του με αφοσίωση. Ο Θεός είναι δίκαιος και εξετάζει αν οι άνθρωποι έχουν την αλήθεια και αν έχει αλλάξει η διάθεσή τους. Με αυτό το πρότυπο μετράει ο Θεός τους ανθρώπους.

Λίγους μήνες αργότερα, η επικεφαλής μού ζήτησε να φιλοξενήσω τους αδελφούς και τις αδελφές που έκαναν κειμενικά καθήκοντα. Μέσα μου, άρχισα να σκέφτομαι: «Παλιά, εγώ ήμουν επόπτρια του κειμενικού έργου κι αυτοί οι άνθρωποι ήταν μέλη της ομάδας μου, ενώ τώρα απλώς τους φιλοξενώ. Τι γνώμη θα έχουν για εμένα;» Όταν σκέφτηκα με αυτόν τον τρόπο, συνειδητοποίησα ότι και πάλι σκεφτόμουν την υπερηφάνεια και τη θέση μου. Προσευχήθηκα, λοιπόν, σιωπηλά στον Θεό και θυμήθηκα ένα εδάφιο από τα λόγια Του: «Μην κάνεις μονίμως πράγματα για το δικό σου καλό και μη σκέφτεσαι μονίμως τα δικά σου συμφέροντα· μην αναλογίζεσαι τα συμφέροντα του ανθρώπου και μη σκέφτεσαι τη δική σου υπερηφάνεια, τη δική σου φήμη και τη δική σου θέση. Πρέπει πρωτίστως να νοιάζεσαι για τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και να τα κάνεις προτεραιότητά σου. Θα πρέπει να νοιάζεσαι για τις προθέσεις του Θεού και το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να σκέφτεσαι αν υπήρξαν ή δεν υπήρξαν νοθείες όσο έκανες το καθήκον σου, αν υπήρξες αφοσιωμένος, αν έχεις εκπληρώσει τις ευθύνες σου, αν έχεις δώσει τα πάντα, καθώς και αν σκέφτεσαι ή δεν σκέφτεσαι ολόψυχα το καθήκον σου και το έργο της εκκλησίας. Πρέπει να τα λαμβάνεις υπόψη αυτά τα πράγματα. Αν τα σκέφτεσαι συχνά και τα κατανοήσεις, θα σου είναι πιο εύκολο να εκτελείς σωστά το καθήκον σου. Αν το επίπεδό σου είναι χαμηλό, αν η εμπειρία σου είναι επιφανειακή ή αν δεν είσαι ικανός στο επαγγελματικό σου έργο, τότε μπορεί να κάνεις λάθη ή να υπάρχουν ελλείψεις στο έργο σου και να μην έχεις πολύ καλά αποτελέσματα —αλλά θα έχεις κάνει ό,τι μπορείς. Δεν ικανοποιείς τις δικές σου εγωιστικές επιθυμίες και τις προτιμήσεις σου. Αντιθέτως, λαμβάνεις διαρκώς υπόψη σου το έργο της εκκλησίας και τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Παρόλο που μπορεί να μην πετυχαίνεις καλά αποτελέσματα στο καθήκον σου, η καρδιά σου θα έχει μπει στον ίσιο δρόμο· αν, εκτός από αυτό, μπορείς να αναζητήσεις την αλήθεια για να λύσεις όσα προβλήματα υπάρχουν στο καθήκον σου, τότε θα το εκτελείς σύμφωνα με τα πρότυπα και, ταυτόχρονα, θα μπορείς να εισέλθεις στην αλήθεια-πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει να κατέχεις τη μαρτυρία» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τη διεφθαρμένη διάθεση). Με τα λόγια του Θεού, κατάφερα να κατανοήσω τις προθέσεις Του, ενώ επίσης έμαθα ένα μονοπάτι άσκησης. Στο παρελθόν, ζούσα συνεχώς για την υπερηφάνεια και τη θέση, όμως, εκείνη την ημέρα, έπρεπε να αποδεχθώ τις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις του Θεού και να υποταχθώ σε αυτές, να λάβω υπόψη τα συμφέροντα της εκκλησίας και να κάνω καλά το καθήκον μου. Έτσι, λοιπόν, συμφώνησα πρόθυμα. Λίγες μέρες αργότερα, οι αδελφοί και οι αδελφές που έκαναν κειμενικά καθήκοντα ήρθαν στο σπίτι μου για μια συνάθροιση. Όταν τους είδα, δεν ένιωσα να πληγώνεται η υπερηφάνεια μου. Αντίθετα, ένιωσα ότι κάθε καθήκον είναι μια εξύψωση από τον Θεό. Στη συνέχεια, συνεργαζόμουν με επιμέλεια και σκεφτόμουν πώς να διατηρήσω ένα καλό περιβάλλον, ώστε οι αδελφοί και οι αδελφές να μπορούν να συναθροίζονται και να κάνουν τα καθήκοντά τους σε έναν ασφαλή και ήσυχο χώρο. Όταν ασκήθηκα με αυτόν τον τρόπο, ένιωσα μέσα μου γαλήνη και άνεση, ενώ συνειδητοποίησα ότι και από το καθήκον φιλοξενίας μπορούσα να πάρω μαθήματα και να αναζητήσω αλήθειες.