Από της Λι Γκουό, Κίνα

Στα μέσα Ιουνίου του 2023, επιλέχθηκα ως επικεφαλής εκκλησίας. Αφού εξοικειώθηκα με το έργο για λίγες ημέρες, μοιράστηκα τις ευθύνες του έργου της εκκλησίας με την αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν, τη Γιανγκ Σιν. Η κύρια ευθύνη μου ήταν το ευαγγελικό έργο και το έργο εκκαθάρισης. Θυμήθηκα ότι πριν λίγο καιρό, ορισμένοι επικεφαλής και εργάτες που ήταν υπεύθυνοι για το ευαγγελικό έργο απαλλάχθηκαν απ’ τα καθήκοντά τους επειδή δεν έκαναν πραγματικό έργο. Έκαναν ορισμένα πράγματα που είχαν κακόβουλη φύση, αψηφούσαν τις εργασιακές ρυθμίσεις και ενεργούσαν με τον δικό τους τρόπο, εξαπατώντας τόσο τους ανωτέρους όσο και τους κατωτέρους τους και προκαλώντας σοβαρή αναστάτωση και διατάραξη στο έργο της εκκλησίας, πράγμα που οδήγησε τελικά στην αποβολή τους. Άρχισα να ανησυχώ ότι αν δεν έκανα καλά το ευαγγελικό έργο, θα αποκαλυπτόμουν κι εγώ ως ψευδοεπικεφαλής. Αν προκαλούσα ζημιά στο έργο και συσσώρευα πάρα πολλές παραβάσεις, μπορεί να μην είχα θετική έκβαση και θετικό προορισμό. Με αυτό κατά νου, δεν ήθελα πλέον να είμαι υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο. Ένιωθα, όμως, κιόλας ότι μια τέτοια σκέψη δεν ήταν σύμφωνη με την πρόθεση του Θεού, οπότε αποδέχτηκα απρόθυμα την ευθύνη.

Λίγες μέρες αργότερα, ένας ανώτερος επικεφαλής έστειλε μια επιστολή με την οποία κλάδευε τη Γιανγκ Σιν επειδή, όταν παλιότερα ήταν υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο, έκανε τα καθήκοντά της με νωθρότητα και δεν συνεργαζόταν αρμονικά με τους εργάτες του ευαγγελίου, καθυστερώντας έτσι το ευαγγελικό έργο. Μόλις η Γιανγκ Σιν είδε την επιστολή, αναστατώθηκε τόσο πολύ που έβαλε τα κλάματα. Συναναστράφηκα μαζί της λέγοντας ότι πρέπει να αντιμετωπίσει σωστά την κατάσταση, αλλά μέσα μου ήμουν βαθιά αναστατωμένη και σκεφτόμουν: «Τώρα εγώ είμαι υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο. Μπορώ να το κάνω καλά; Αν καθυστερήσω το έργο, η επόμενη που θα κλαδευτεί θα είμαι εγώ. Υστερώ σε εργασιακή ικανότητα, ενώ υστερώ εξίσου και στην αντιμετώπιση των αντιλήψεων και των δυσκολιών που έχουν οι δυνητικοί αποδέκτες του ευαγγελίου. Αν καθυστερούσα το ευαγγελικό έργο, αυτό θα ήταν κακή πράξη, και αν οι ανώτεροι επικεφαλής με θεωρήσουν υπεύθυνη, όχι μόνο θα κλαδευτώ, αλλά μπορεί και ν’ απαλλαγώ απ’ τα καθήκοντά μου. Αν, καθώς κάνω τα καθήκοντά μου, συσσωρεύσω κακές πράξεις αντί για καλές, θα μπορώ και πάλι να να κερδίσω την έγκριση του Θεού;» Άρχισα να νιώθω ότι δεν ήταν εύκολο να κάνει κάποιος τα καθήκοντα ενός επικεφαλής, και σχεδίαζα να παραιτηθώ μόλις βρισκόταν ένα κατάλληλο άτομο να με αντικαταστήσει. Στη συνέχεια, έγινα πολύ παθητική στα καθήκοντά μου. Η Γιανγκ Σιν μού υπενθύμισε ότι έπρεπε να αναθέσω διαφορετικά καθήκοντα σε όσους δεν ήταν κατάλληλοι για εργάτες του ευαγγελίου, ενώ μου θύμισε και πώς να παρακολουθώ και να υλοποιώ το ευαγγελικό έργο. Εγώ, όμως, απλώς άκουγα χωρίς να δίνω πραγματικά σημασία. Μια μέρα, το πρόσωπό μου ξαφνικά κοκκίνισε και πρήστηκε, και ενώ πέρασαν δυο μέρες, το πρήξιμο δεν είχε υποχωρήσει ακόμη. Άρχισα να αναρωτιέμαι μέσα μου: «Μήπως αυτό είναι η πειθαρχία του Θεού που έρχεται πάνω μου; Ο Θεός μού έδειξε τη χάρη Του δίνοντάς μου την ευκαιρία να εκπαιδευτώ ως επικεφαλής, αλλά εγώ φέρομαι σαν δειλή και θέλω να απορρίψω το καθήκον μου. Δεν προδίδω έτσι τον Θεό;» Στη συνέχεια προσευχήθηκα και αναζήτησα τον Θεό για την τρέχουσα κατάστασή μου.

Ενώ αναζητούσα, βρήκα τα εξής λόγια του Θεού: «Ορισμένοι άνθρωποι φοβούνται να αναλάβουν ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Αν η εκκλησία τούς αναθέσει μια δουλειά, θα εξετάσουν πρώτα αν η δουλειά απαιτεί ανάληψη ευθύνης και, αν ναι, δεν θα δεχτούν τη δουλειά. Οι όροι τους για την εκτέλεση ενός καθήκοντος είναι, πρώτον, ότι πρέπει να είναι μια χαλαρή δουλειά· δεύτερον, ότι δεν είναι φορτωμένη ή κουραστική· και τρίτον, πως ό,τι κι αν κάνουν, δεν θα αναλάβουν καμία ευθύνη. Αυτό είναι το μόνο είδος καθήκοντος που αναλαμβάνουν. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Δεν είναι ένα πονηρό, δόλιο άτομο; Δεν θέλει να επωμιστεί ούτε την παραμικρή ευθύνη. Όταν τα φύλλα πέφτουν από τα δέντρα, φοβάται μάλιστα μη σπάσουν το κεφάλι τους. Ποιο καθήκον μπορεί να εκτελέσει ένα τέτοιο άτομο; Ποια είναι η χρησιμότητά του στον οίκο του Θεού; Το έργο του οίκου του Θεού έχει να κάνει με το έργο της καταπολέμησης του Σατανά, καθώς και με τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Ποιο καθήκον δεν συνεπάγεται ευθύνες; Θα λέγατε ότι το να είσαι επικεφαλής συνεπάγεται ευθύνη; Δεν είναι οι ευθύνες τους ακόμη μεγαλύτερες, και δεν πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη ακόμη περισσότερο; Δεν έχει σημασία αν κηρύττεις το ευαγγέλιο, καταθέτεις μαρτυρίες, φτιάχνεις βίντεο και τα λοιπά —ό,τι έργο κι αν κάνεις— εμπεριέχει ευθύνες εφόσον αφορά τις αλήθεια-αρχές. Εάν η εκτέλεση του καθήκοντός σου δεν έχει αρχές, αυτό θα επηρεάσει το έργο του οίκου του Θεού, και εάν φοβάσαι να αναλάβεις ευθύνες, τότε δεν μπορείς να εκτελέσεις κανένα καθήκον. Είναι δειλός κάποιος που φοβάται ν’ αναλάβει ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του ή υπάρχει πρόβλημα με τη διάθεσή του; Πρέπει να μπορείς να ξεχωρίσεις τη διαφορά. Είναι γεγονός ότι δεν πρόκειται για θέμα δειλίας. Εάν το άτομο αυτό κυνηγούσε πλούτη, ή έκανε κάτι προς το συμφέρον του, εκεί πώς θα μπορούσε να είναι τόσο γενναίο; Θα έπαιρνε οποιοδήποτε ρίσκο. Όταν όμως πράττει για την εκκλησία, για τον οίκο του Θεού, δεν παίρνει κανένα απολύτως ρίσκο. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εγωιστές και ελεεινοί, οι πιο ύπουλοι όλων. Όποιος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη κατά την εκτέλεση ενός καθήκοντος δεν είναι στο ελάχιστο ειλικρινής προς τον Θεό, για να μη μιλήσω για την αφοσίωσή του. Ποιο είδος ατόμου τολμά ν’ αναλάβει την ευθύνη; Ποιο είδος ανθρώπου έχει το θάρρος να σηκώσει ένα βαρύ φορτίο; Κάποιος που πρωτοστατεί και βγαίνει με γενναιότητα μπροστά την πιο κρίσιμη στιγμή στο έργο του οίκου του Θεού, που δεν φοβάται να φέρει κάποια βαριά ευθύνη και να υπομείνει μεγάλες δυσκολίες όταν βλέπει το πλέον σημαντικό και κρίσιμο έργο. Αυτός είναι αφοσιωμένος στον Θεό, ένας καλός στρατιώτης του Χριστού. Είναι αλήθεια ότι όλοι όσοι φοβούνται ν’ αναλάβουν ευθύνες στο καθήκον τους το κάνουν επειδή δεν κατανοούν την αλήθεια; Όχι· το πρόβλημα έγκειται στην ανθρώπινη φύση τους. Δεν έχουν κανένα αίσθημα δικαιοσύνης ή ευθύνης, είναι εγωιστές και ελεεινοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν ειλικρινά στον Θεό και δεν αποδέχονται στο ελάχιστο την αλήθεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν μπορούν να σωθούν» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Τα λόγια του Θεού είναι πολύ ξεκάθαρα: Όσοι φοβούνται να επωμιστούν ευθύνες ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα. Δεν είναι πρόθυμοι να υποφέρουν ή να κάνουν θυσίες όσο εκτελούν τα καθήκοντά τους. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εγωιστές και ποταποί, και είναι οι πιο πονηροί απ’ όλους. Αλλά εκείνοι που είναι αφοσιωμένοι στον Θεό έχουν το θάρρος να επωμιστούν βαριά φορτία, και είναι ικανοί να βγουν μπροστά και να αναλάβουν το έργο του οίκου του Θεού σε κρίσιμες στιγμές. Έκανα αυτοκριτική κι αναλογίστηκα πώς, όταν άκουσα ότι είχα επιλεγεί ως επικεφαλής και υπεύθυνη για το ευαγγελικό έργο, το σκεφτόμουν ξανά και ξανά· εξέταζα προσεκτικά την απόφαση, σκεφτόμουν αν ένα τέτοιο καθήκον θα με ωφελούσε, κι ανησυχούσα ότι αν διατάρασσα και αναστάτωνα το έργο, μπορεί να με απάλλασσαν από τα καθήκοντά μου ή να με απέπεμπαν. Εξαιτίας αυτού, δίσταζα να αποδεχτώ αυτό το καθήκον. Αργότερα, παρόλο που το αποδέχτηκα απρόθυμα, ένιωθα κάθε μέρα σαν ένα τρομαγμένο πουλί· φοβόμουν μήπως δεν έκανα καλά το έργο κι έπρεπε να αναλάβω την ευθύνη, ενώ σκεφτόμουν ακόμη και να παραιτηθώ. Μια απλή διευθέτηση του καθήκοντός μου με έκανε να πολυσκέφτομαι και να υπολογίζω συνεχώς τα πάντα. Ήμουν πραγματικά δόλια! Συνειδητοποίησα επίσης ότι στον οίκο του Θεού, όποιο καθήκον κι αν κάνει κανείς, προκειμένου το καθήκον αυτό να γίνει καλά, πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Αν κάποιος ενεργεί απερίσκεπτα και χωρίς αρχές, και έτσι καθυστερεί το έργο, πρέπει να αναλάβει αυτήν την ευθύνη. Αυτό ισχύει όχι μόνο για το καθήκον μιας επικεφαλής, αλλά για κάθε καθήκον που κάνει κανείς. Έτσι προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, η συνεχής επιθυμία μου να αποφεύγω το ηγετικό μου καθήκον δεν είναι σύμφωνη με τις προθέσεις Σου. Δεν θέλω να αποφεύγω πλέον την ευθύνη. Σου ζητώ να μου δώσεις την πίστη και τη δύναμη που χρειάζομαι για να επωμιστώ αυτό το καθήκον». Μετά από αυτό, έγινα πιο ενεργητική στα καθήκοντά μου, συμμετείχα ενεργά στο ευαγγελικό έργο, ενώ εξοικειωνόμουν με τις λεπτομέρειές του και παρακολουθούσα και επέβλεπα τα πράγματα. Αφού δούλεψα τόσο σκληρά για λίγο καιρό, το ευαγγελικό έργο σημείωσε κάποια πρόοδο.

Τον Ιούλιο του 2023, η εκκλησία υπέστη συλλήψεις από το ΚΚΚ, και πολλοί αδελφοί και αδελφές συνελήφθησαν. Ανάμεσά τους ήταν ένας Ιούδας που κατέδωσε 32 άτομα, δείχνοντας μάλιστα στην αστυνομία τα σπίτια αυτών των αδελφών. Ήμουν εξοργισμένη. Όταν σκέφτηκα το έργο που θα έπρεπε να γίνει στη συνέχεια, ανησύχησα λίγο και σκέφτηκα: «Έχουν πουλήσει πάρα πολλούς αδελφούς και αδελφές. Πώς θα χειριστώ τα επακόλουθα; Αν δεν τα χειριστώ καλά και πάθουν ζημιά τα βιβλία του λόγου του Θεού ή συλληφθούν περισσότεροι αδελφοί και αδελφές, αυτό θα αποτελέσει σοβαρή παράβαση!» Αυτές οι σκέψεις με έκαναν πολύ νευρική και ένιωθα ότι τα ρίσκα που αναλαμβάνει μια επικεφαλής ήταν πράγματι πολύ μεγάλα. Ευτυχώς, η Γιανγκ Σιν χειριζόταν μαζί μου το έργο για τα επακόλουθα. Έκανε τα καθήκοντά της περισσότερο καιρό από μένα, και με εκείνη να ηγείται, μειώθηκε λίγο η πίεση που ένιωθα. Αλλά προς έκπληξή μου, λίγες μόλις μέρες αργότερα, στη Γιανγκ Σιν προέκυψε κάτι την τελευταία στιγμή και έπρεπε να φύγει. Πανικοβλήθηκα και σκέφτηκα: «Πώς υποτίθεται ότι θα χειριστώ όλο αυτό το έργο μόνη μου; Αν δεν το χειριστώ καλά και προκαλέσω ζημιά, όλη η ευθύνη θα πέσει πάνω μου!» Άρχισα να το μετανιώνω κάπως μέσα μου και σκέφτηκα: «Αν δεν είχα αναλάβει αυτό το καθήκον, δεν θα χρειαζόταν να φέρω τόσο βαριά ευθύνη». Αλλά τώρα δεν υπήρχε κανείς άλλος να χειριστεί το έργο για τα επακόλουθα, και δεν μπορούσα απλώς να το αφήσω στη μοίρα του. Έτσι προσευχήθηκα στον Θεό, ζητώντας Του να προστατεύσει και να ηρεμήσει την καρδιά μου, λέγοντας: «Θεέ μου, δεν μπορώ απλώς να αγνοήσω αυτό το έργο, πρέπει να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να προχωρήσει. Σου ζητώ να διώξεις αυτόν τον φόβο από μέσα μου και να μου δώσεις πίστη».

Στη συνέχεια, βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ σ’ αυτήν την κατάσταση. Από τη μία, ήθελα να κάνω καλά το καθήκον μου, αλλά από την άλλη, φοβόμουν ότι αν χειριζόμουν άσχημα τα πράγματα, θα προκαλούσα ζημιά στο έργο, κι αυτό θα ήταν παράβαση για την οποία θα έφερα ευθύνη. Ήμουν πολύ στενοχωρημένη, κι έτσι έψαξα να βρω κάποια λόγια του Θεού για να διαβάσω. Ένα χωρίο με συγκίνησε πολύ. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι αντίχριστοι μπορούν να εκτελέσουν το καθήκον τους· αναμφίβολα, κάνουν το καθήκον τους με βάση τις προθέσεις και τους σκοπούς τους, καθώς και με την επιθυμία να κερδίσουν ευλογίες. Όποιο καθήκον κι αν κάνουν, είναι φυσικό ο σκοπός και η στάση τους να συνδέονται αναπόσπαστα με την απόκτηση ευλογιών, τον καλό προορισμό, τις καλές προοπτικές και το καλό πεπρωμένο· αυτά σκέφτονται και με αυτά ασχολούνται μέρα-νύχτα. Είναι σαν τους επιχειρηματίες που δεν μιλάνε για τίποτα άλλο εκτός από τη δουλειά τους. Ό,τι κι αν κάνουν οι αντίχριστοι, όλα έχουν σχέση με τη φήμη, το κέρδος και τη θέση —όλα έχουν σχέση με την απόκτηση ευλογιών, προοπτικών και πεπρωμένου. Κατά βάθος, η καρδιά τους ξεχειλίζει από τέτοια πράγματα· τέτοια φύση-ουσία έχουν οι αντίχριστοι. Ακριβώς εξαιτίας αυτής της φύση-ουσίας τους μπορούν οι άλλοι να δουν ξεκάθαρα ότι η απώτερη κατάληξή τους θα είναι να αποκλειστούν» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος έβδομο)]. Από τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι οι αντίχριστοι πάντα λαμβάνουν υπόψη τα δικά τους συμφέροντα όταν κάνουν τα καθήκοντά τους στον οίκο του Θεού. Δίνουν μεγάλη σημασία στην έκβαση και τον προορισμό τους, και κάθε φορά που κάτι τα απειλεί, επιλέγουν πάντα να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα και να αφήσουν μια διέξοδο για τον εαυτό τους, ενώ δεν έχουν καμία αφοσίωση στο καθήκον τους. Συμπεριφερόμουν κι εγώ όπως ακριβώς ένας αντίχριστος. Σκεφτόμουν συνεχώς πώς να αποφύγω την ανάληψη ευθύνης και πώς να εξασφαλίσω μια καλή έκβαση και έναν καλό προορισμό για τον εαυτό μου, αντί να σκέφτομαι το έργο της εκκλησίας. Όταν η εκκλησία υπέστη συλλήψεις από το ΚΚΚ, φοβόμουν ότι, αν το έργο για τα επακόλουθα δεν γινόταν σωστά, θα θεωρούσαν εμένα υπεύθυνη, και ότι αν προκαλούσα σημαντική ζημιά, δεν θα είχα καλή έκβαση. Ως αποτέλεσμα, έκανα πίσω. Όταν είδα ότι η Γιανγκ Σιν είχε φύγει και ότι είχα μείνει μόνη μου να διαχειριστώ αυτό το έργο, ανησύχησα ακόμη περισσότερο, γιατί ένιωθα ότι αν δεν χειριζόμουν καλά τα πράγματα, όλη η ευθύνη θα έπεφτε πάνω μου, κι έτσι μετάνιωσα που ανέλαβα αυτό το ηγετικό καθήκον. Γνώριζα καλά ότι ως επικεφαλής εκκλησίας, αυτήν την κρίσιμη στιγμή, ήταν επείγον να χειριστώ το έργο για τα επακόλουθα, αλλά εγώ εξακολουθούσα να δίνω συνεχώς προτεραιότητα στα δικά μου συμφέροντα και να ζυγίζω τα υπέρ και τα κατά. Μόλις έβλεπα ότι κάτι μπορεί να έθετε σε κίνδυνο την έκβαση και τον προορισμό μου, ήθελα να αφήσω στον εαυτό μου μια οδό διαφυγής. Είδα πόσο εγωίστρια και ποταπή ήμουν, και ότι είχα ακριβώς την ίδια διάθεση με έναν αντίχριστο. Ήξερα ότι αν δεν μετανοούσα και δεν άλλαζα, στο τέλος ο Θεός θα με αποκάλυπτε και θα με απέκλειε. Τότε προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, δεν θέλω πλέον να επικεντρώνομαι στα δικά μου συμφέροντα. Είμαι πρόθυμη να επωμιστώ αυτό το φορτίο».

Στη συνέχεια, διάβασα ένα ακόμη χωρίο από τα λόγια του Θεού: «Μερικοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι ο οίκος του Θεού μπορεί να μεταχειρίζεται δίκαια τους ανθρώπους. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός βασιλεύει στον οίκο Του και ότι εκεί βασιλεύει η αλήθεια. Πιστεύουν ότι όποιο καθήκον κι αν κάνει κάποιος, αν προκύψει κάποιο πρόβλημα σ’ αυτό, ο οίκος του Θεού θα χειριστεί αμέσως την περίπτωσή του, θα του αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνει αυτό το καθήκον και θα τον στείλει κάπου αλλού ή, μάλιστα, θα τον αποπέμψει από την εκκλησία. Είναι όντως έτσι; Ασφαλώς όχι. Ο οίκος του Θεού μεταχειρίζεται κάθε άτομο σύμφωνα με την αλήθεια-αρχές. Ο Θεός είναι δίκαιος στη μεταχείρισή Του προς κάθε άτομο. Δεν εξετάζει μόνο το πώς συμπεριφέρεται ένα άτομο σε μια μεμονωμένη περίπτωση· εξετάζει τη φύση-ουσία του, τις προθέσεις του και τη στάση του. Ιδίως κοιτάζει το πότε κάνει κάποιος λάθος, το κατά πόσο μπορεί να κάνει αυτοκριτική, κατά πόσο δείχνει μεταμέλεια και κατά πόσο μπορεί να διακρίνει την ουσία του προβλήματος με βάση τα λόγια Του, καταφέρνοντας έτσι να κατανοήσει την αλήθεια, να μισήσει τον εαυτό του και να μετανοήσει πραγματικά. Δεν μπορεί να σωθεί ένας άνθρωπος αν δεν έχει αυτήν τη σωστή στάση, αν αφήνει τις προσωπικές επιδιώξεις να τον σπιλώσουν τελείως, αν καταστρώνει αισχρά σχέδια και αποκαλύπτει μόνο διεφθαρμένες διαθέσεις και αν, μάλιστα, όταν προκύπτουν προβλήματα, προσποιείται, χρησιμοποιεί σοφίσματα, προσπαθεί να δικαιολογηθεί και αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί αυτά που έχει κάνει. Δεν δέχεται καθόλου την αλήθεια, και ο πραγματικός του χαρακτήρας έχει αποκαλυφθεί πλήρως. Όσοι δεν είναι σωστοί άνθρωποι και δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να αποδεχτούν την αλήθεια είναι στην ουσία δύσπιστοι, και μόνο ο αποκλεισμός τούς αξίζει. […] Πείτε Μου, αν κάποιος έχει κάνει ένα λάθος αλλά είναι ικανός να κατανοήσει αληθινά τα πράγματα και διατεθειμένος να μετανοήσει, δεν θα του δώσει ο οίκος του Θεού μια ευκαιρία; Καθώς πλησιάζει στο τέλος του το έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισης του Θεού, υπάρχουν τόσο πολλά καθήκοντα που πρέπει να γίνουν. Αν όμως δεν έχεις συνείδηση και λογική, και δεν μεριμνάς για τις εργασίες που πρέπει, αν έχεις κερδίσει μια ευκαιρία να κάνεις ένα καθήκον αλλά δεν την εκτιμάς, αν δεν επιδιώκεις ούτε στο ελάχιστο την αλήθεια κι αφήνεις να περάσει πολύτιμος χρόνος, τότε θα αποκαλυφθείς. Αν είσαι συστηματικά επιπόλαιος όταν κάνεις το καθήκον σου, και δεν υποτάσσεσαι καθόλου όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με κλάδεμα, μπορεί να σε χρησιμοποιήσει παρ’ όλα αυτά ο οίκος του Θεού για να κάνεις κάποιο καθήκον; Στον οίκο του Θεού βασιλεύει η αλήθεια, όχι ο Σατανάς, και ο Θεός έχει τον τελικό λόγο για τα πάντα. Αυτός είναι που κάνει το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου κι Αυτός κυριαρχεί επί των πάντων. Δεν υπάρχει ανάγκη να αναλύσεις τι είναι σωστό και τι λάθος· το μόνο που χρειάζεται είναι να ακούς και να υποτάσσεσαι. Όταν βρεθείς αντιμέτωπος με το κλάδεμα, πρέπει να αποδεχτείς την αλήθεια και να διορθώσεις τα λάθη σου. Αν το κάνεις, ο οίκος του Θεού δεν θα σου αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνεις ένα καθήκον. Αν φοβάσαι πάντα μήπως αποκλειστείς, αν δικαιολογείς πάντα τον εαυτό σου, χρησιμοποιώντας πάντοτε σοφιστείες για να αμυνθείς, τότε υπάρχει πρόβλημα. Οι άλλοι θα δουν ότι δεν αποδέχεσαι την αλήθεια στο ελάχιστο και ότι είσαι παράλογος. Τότε θα έχεις πρόβλημα και η εκκλησία θα είναι υποχρεωμένη να σε χειριστεί. Δεν αποδέχεσαι καθόλου την αλήθεια καθώς κάνεις το καθήκον σου, και φοβάσαι πάντα μήπως αποκαλυφθείς και αποκλειστείς. Αυτός ο φόβος σου είναι μολυσμένος από ανθρώπινες προθέσεις· μέσα σ’ αυτόν τον φόβο, υπάρχουν διεφθαρμένες σατανικές διαθέσεις, καθώς και καχυποψία, επιφυλακτικότητα και παρανόηση. Κανένα από αυτά δεν αποτελεί στάση που θα πρέπει να έχει ένα άτομο» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Θεός είναι δίκαιος προς όλους, και επίσης ότι ο οίκος του Θεού αντιμετωπίζει τον καθένα σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Κανείς δεν καταδικάζεται ούτε αποκλείεται επειδή έκανε ένα λάθος. Θυμήθηκα ότι όταν έκανα το έργο της εκκαθάρισης παλιότερα, ενήργησα με βάση την αλαζονική μου διάθεση και έκρινα κάποιον λανθασμένα χωρίς να ακολουθήσω τις αρχές. Αργότερα, συνειδητοποίησα το λάθος μου και το μετάνιωσα βαθιά, αλλά η εκκλησία δεν με απάλλαξε από τα καθήκοντά μου ούτε με απέκλεισε μόνο και μόνο επειδή έκανα αυτό το ένα λάθος. Είδα ότι το να κάνεις λάθη δεν είναι τρομακτικό από μόνο του, και ότι αυτό που έχει σημασία είναι αν ένα άτομο μπορεί να αποδεχτεί την αλήθεια και να μετανοήσει ειλικρινά αφού κάνει ένα λάθος. Μερικοί άνθρωποι αποκαλύπτονται ως αντίχριστοι όχι επειδή έχουν κάνει ένα μεμονωμένο λάθος, αλλά επειδή δεν ακολουθούν τις απαιτήσεις ή τις αρχές του οίκου του Θεού όταν κάνουν τα καθήκοντά τους, και ενεργούν απερίσκεπτα. Ακόμη και αφού λάβουν συναναστροφή και βοήθεια, όχι μόνο δεν αλλάζουν, αλλά αρνούνται επίσης να ακούσουν και να μιλήσουν με επιχειρήματα, επιμένοντας στον δικό τους τρόπο, διαταράσσοντας σοβαρά το έργο της εκκλησίας. Αρνούνται κατηγορηματικά να μετανοήσουν και τότε μόνο αποβάλλονται. Μερικοί αδελφοί και αδελφές κάνουν επίσης παραβάσεις, αλλά είναι σε θέση να αναζητήσουν την αλήθεια και να βρουν τη βαθύτερη αιτία της αντίστασής τους στον Θεό, να μετανοήσουν και να αλλάξουν ειλικρινά, και να κάνουν τα καθήκοντά τους σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Ο οίκος του Θεού εξακολουθεί να προάγει και να χρησιμοποιεί τέτοιους ανθρώπους. Είδα ότι ο Θεός δίνει σε όλους πολλές ευκαιρίες να μετανοήσουν, και ότι η ουσία του Θεού είναι δίκαιη και πιστή. Ήξερα ότι δεν μπορούσα πλέον να είμαι επιφυλακτική απέναντι στον Θεό ή να αποφεύγω τα καθήκοντά μου.

Αργότερα, η νοοτροπία που είχα στα καθήκοντά μου βελτιώθηκε, και η εκκλησία επέλεξε μια άλλη αδελφή για να συνεργαστεί μαζί μου. Λίγο καιρό μετά, άκουσα ότι είχαν συλληφθεί άλλοι είκοσι περίπου αδελφοί και αδελφές, και ότι η αστυνομία είχε έρθει να τους προειδοποιήσει, αναγκάζοντάς τους να υπογράψουν τις «Τρεις Δηλώσεις». Όταν άκουσα αυτήν την είδηση, φοβήθηκα ξανά, καθώς ανησυχούσα ότι, αν το έργο για τα επακόλουθα δεν γινόταν καλά, θα θεωρούσαν εμένα υπεύθυνη. Καθώς είχα αυτές τις σκέψεις, συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν στη σωστή κατάσταση, οπότε προσευχήθηκα στον Θεό μέσα στην καρδιά μου. Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Αυτά που μπορούν να καταφέρουν οι άνθρωποι, πρέπει να κάνουν τη μέγιστη προσπάθεια για να τα πετύχουν· τα υπόλοιπα είναι δουλειά του Θεού να τα κάνει, να ασκήσει πάνω τους την κυριαρχία Του, να τα ενορχηστρώσει και να τα καθοδηγήσει. Αυτό είναι το λιγότερο που μας απασχολεί. Έχουμε πίσω μας τον Θεό. Όχι μόνο έχουμε τον Θεό στην καρδιά μας, αλλά έχουμε και αληθινή πίστη. Δεν πρόκειται για πνευματική υποστήριξη· στην πραγματικότητα, ο Θεός κινείται στις σκιές, και είναι στο πλευρό των ανθρώπων, πάντα παρών μαζί τους. Κάθε φορά που οι άνθρωποι κάνουν κάτι ή εκτελούν κάποιο καθήκον, Εκείνος βλέπει· είναι εκεί για να σε βοηθήσει ανά πάσα ώρα και στιγμή, σε φυλάει και σε προστατεύει. Αυτό που πρέπει να κάνουν οι άνθρωποι είναι να καταβάλουν τη μέγιστη προσπάθεια για να πετύχουν όσα οφείλουν να πετύχουν. Εφόσον αντιληφθείς ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνεις, ότι αυτή είναι μια ανάθεση από τον Θεό για εσένα, εφόσον το νιώσεις μέσα σου, το δεις στα λόγια του Θεού, σου το θυμίσουν οι άνθρωποι γύρω σου ή σου δοθεί κάποιο σημάδι ή οιωνός απ’ τον Θεό που σου παρέχει πληροφορίες γι’ αυτό, τότε πρέπει να εκπληρώσεις την ευθύνη σου και να μην κάθεσαι αδρανής ούτε να παρακολουθείς από τον πάγκο. Δεν είσαι ρομπότ· έχεις μυαλό και σκέψεις. Όταν συμβεί κάτι, ξέρεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις, ενώ έχεις σίγουρα αισθήματα και επίγνωση. Εφάρμοσε, λοιπόν, αυτά τα αισθήματα και την επίγνωση σε πραγματικές περιστάσεις, βίωσέ τα και μεταμόρφωσέ τα στις πράξεις σου, κι έτσι θα έχεις εκπληρώσει την ευθύνη σου. Για όσα μπορείς να έχεις επίγνωση, πρέπει να ασκηθείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές που κατανοείς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, καταβάλλεις τη μέγιστη προσπάθεια και κάνεις το καθήκον σου όσο καλύτερα μπορείς» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (21)]. Τα λόγια του Θεού μού έδωσαν πίστη και δύναμη. Τα πρώτα πράγματα που έπρεπε να κάνω ήταν να επωμιστώ τις ευθύνες μου, να κάνω ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να διαφυλάξω τα συμφέροντα του οίκου του Θεού, να προστατεύσω την ασφάλεια των αδελφών μου, και να ελαχιστοποιήσω τις απώλειες όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτή ήταν η ευθύνη μου. Δεν μπορούσα πλέον να είμαι τόσο εγωίστρια και ποταπή και να επικεντρώνομαι μόνο στο δικό μου μέλλον και τον προορισμό μου. Όταν σκέφτηκα πώς παλιά προσπαθούσα μονίμως να προστατεύσω τον εαυτό μου και να αποφύγω την ευθύνη, συνειδητοποίησα ότι αυτήν τη φορά έπρεπε να κάνω πράξη την αλήθεια και να έχω το θάρρος να αναλάβω την ευθύνη. Ακόμα κι αν κατέληγα σε κάποιες αποκλίσεις στην πορεία, έπρεπε να φέρω τις ευθύνες που μου αναλογούσαν. Σε ορισμένα περίπλοκα ζητήματα για τα οποία δεν ήμουν σίγουρη για την κατάλληλη ενέργεια, μπορούσα να αναζητήσω την καθοδήγηση της ανώτερης ηγεσίας, και αν υπήρχαν λάθη ή κενά στο έργο μου, έπρεπε να τα συνοψίσω και να κάνω έγκαιρες διορθώσεις. Στη συνέχεια, δούλεψα μαζί με την αδελφή με την οποία συνεργαζόμουν για να χειριστούμε το έργο για τα επακόλουθα, συναναστραφήκαμε πάνω στις προθέσεις του Θεού με τους αδελφούς και τις αδελφές, και συζητήσαμε πώς να εκπληρώσουμε τα καθήκοντά μας κατά τη διάρκεια αυτής της δύσκολης περιόδου. Οι αδελφοί και οι αδελφές συνεργάστηκαν ενεργά, και το έργο για τα επακόλουθα ολοκληρώθηκε γρήγορα.

Τώρα, δεν σκέφτομαι πλέον τα δικά μου συμφέροντα, την έκβαση και τον προορισμό μου όπως παλιά. Αντ’ αυτού, κάνω τα καθήκοντά μου με όλη μου την καρδιά, και η καρδιά μου νιώθει πολύ πιο ήρεμη. Αν δεν είχα βιώσει μια τέτοια αποκάλυψη, δεν θα είχα αναγνωρίσει τη σατανική μου διάθεση ούτε τις λανθασμένες μου απόψεις σχετικά με την επιδίωξη. Ευχαριστώ τον Θεό που με καθοδήγησε να μάθω αυτά τα μαθήματα!