4. Μόλις γκρεμίστηκε το όνειρό μου
Από τότε που ήμουν μικρή, πάντα μου άρεσε πολύ ο χορός. Η μαμά μου μου έχει πει πως, όταν ήμουν πολύ μικρή, κάθε φορά που ακουγόταν μουσική, εγώ χοροπηδούσα στον ρυθμό της. Μεγαλώνοντας, συνέχισα να έχω το ίδιο πάθος για τον χορό, και με ενδιέφερε πολύ οτιδήποτε είχε σχέση μ’ αυτόν. Ειδικά όταν έβλεπα επαγγελματίες στην τηλεόραση να χορεύουν και να εκτελούν με άνεση δύσκολες χορευτικές κινήσεις, και το κοινό να παρακολουθεί γοητευμένο με χειροκροτήματα και επευφημίες, δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω τους. Αυτές οι παραστάσεις είχαν μεγάλη επίδραση πάνω μου. Ήταν τόσο όμορφα! Σκεφτόμουν: «Τι υπέροχο θα ήταν να μπορούσα κι εγώ να γίνω χορεύτρια, να εκφράζομαι μέσω του χορού, και να με χειροκροτεί και να με επαινεί το κοινό μου!» Για να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα, έκανα μαθήματα χορού, και ξεκίνησα μια περίοδο επαγγελματικής εκπαίδευσης. Μελετούσα πολύ προσεκτικά τις κινήσεις της καθηγήτριας στο μάθημα και προσπαθούσα να πετύχω ακριβώς την κάθε κίνηση. Η καθηγήτριά μου έλεγε ότι είχα μεγάλες δυνατότητες ως χορεύτρια και όλοι οι συμμαθητές μου έλεγαν ότι είχα σίγουρα μέλλον στον χορό. Όταν το άκουγα αυτό, χαιρόμουν, γιατί πίστευα ότι είχα πραγματικό ταλέντο στον χορό και ότι θα μπορούσα να κάνω καριέρα. Ίσως οι Ουρανοί είχαν κάνει αποστολή μου σ’ αυτήν τη ζωή να ασχοληθώ με τον χορό.
Αργότερα, είχα την τύχη να αποδεχτώ το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, και μέσα από τα βίντεο της εκκλησίας που έβλεπα, έμαθα ότι και στην εκκλησία υπήρχε το καθήκον του χορού. Καθώς έβλεπα τους αδελφούς και τις αδελφές να τραγουδούν, να χορεύουν και να δοξάζουν τον Θεό, σκέφτηκα: «Στα εγκόσμια, ο χορός που απευθύνεται στους άπιστους δεν έχει μεγάλη αξία, όμως στην εκκλησία ο χορός είναι καθήκον και μου δίνει τη δυνατότητα να δοξάζω τον Θεό. Κάτι τέτοιο έχει πολύ νόημα! Επιπλέον, τα βίντεο της εκκλησίας αναρτώνται στο διαδίκτυο και τα βλέπουν σε όλον τον κόσμο. Αν μπορούσα να προβάλω τις χορευτικές δεξιότητές μου σ’ αυτά τα βίντεο, δεν θα έπαιρνα ακόμα περισσότερο έπαινο και αναγνώριση; Από δω και στο εξής, πρέπει να κάνω περισσότερη εξάσκηση στον χορό, προκειμένου να μου αναθέσουν καθήκοντα χορεύτριας». Αργότερα, η εκκλησία μας καταδιώχθηκε από το ΚΚΚ, και συνελήφθησαν πολλοί αδελφοί και αδελφές, οπότε δεν είχαμε σχεδόν καθόλου ευκαιρίες να συναθροιστούμε και να κάνουμε κανονικά τα καθήκοντά μας. Εννοείται πως δεν είχαμε και πολλές ευκαιρίες να δημιουργήσουμε μια χορευτική ομάδα. Ήθελα τόσο πολύ να φύγω από την Κίνα, να κάνω πράξη την πίστη και να κάνω το καθήκον μου σε μια ελεύθερη και δημοκρατική χώρα. Για να διατηρήσω την ευελιξία μου, όποτε είχα ελεύθερο χρόνο, έκανα διατάσεις και γυμναστική. Κάποιες φορές, όταν άκουγα μουσική, φανταζόμουν πως χόρευα σε μια παράσταση. Λίγο μετά από αυτό, σε μια συνάθροιση, ξαφνικά εισέβαλαν αστυνομικοί και άρχισαν να κάνουν συλλήψεις. Με κράτησαν για 37 μέρες και μετά με άφησαν ελεύθερη με εγγύηση μέχρι τη δίκη. Από φόβο μη με συλλάβουν ξανά, έφυγα από το σπίτι μου και κρύφτηκα. Κάθε μέρα, κοιτούσα τον απέραντο γαλάζιο ουρανό έξω από το παράθυρό μου και χάζευα. Σκεφτόμουν: «Τώρα που έχω συλληφθεί, είναι λες και το ΚΚΚ με έχει κλειδωμένη. Από δω και μπρος, δεν μπορώ να πάω πουθενά ελεύθερη και δεν μπορώ να φύγω από τη χώρα. Πώς θα διατηρήσω την παραμικρή πιθανότητα να ανέβω στη σκηνή; Μήπως αυτό δεν σηματοδοτεί το τέλος του ονείρου μου να χορέψω;» Αυτές οι σκέψεις με έκαναν να νιώθω χάλια. Αργότερα, η εκκλησία μού ανέθεσε να συνθέσω ύμνους, αλλά παρόλο που εξωτερικά έκανα το καθήκον μου, δεν το έκανα με την καρδιά μου. Πίστευα, μάλιστα, ότι ήταν γραφτό να γίνω χορεύτρια κι ότι εκείνο το καθήκον δεν μου ταίριαζε. Ο επικεφαλής μου, όταν είδε ότι βυθιζόμουν σ’ αυτήν την αρνητική κατάσταση και δεν μπορούσα να βελτιωθώ, με απάλλαξε απ’ τα καθήκοντά μου.
Από τότε που απαλλάχθηκα απ’ τα καθήκοντά μου, περνούσα κάθε μέρα μπερδεμένη και σαστισμένη. Κάθε φορά που σκεφτόμουν πως είχε γκρεμιστεί το όνειρό μου να χορέψω, πονούσα και δεν είχα κατεύθυνση. Μέσα στην απόγνωσή μου, προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, ξέρω ότι εφόσον απαλλάχθηκα, μάλλον Σε αηδίασα κατά κάποιον τρόπο, αλλά είμαι πολύ αναίσθητη και δεν ξέρω πού έσφαλα. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με και διαφώτισέ με για να αποκτήσω αυτογνωσία». Προσευχόμουν καθημερινά στον Θεό μ’ αυτόν τον τρόπο. Μια φορά, σε μια πνευματική άσκηση, βρήκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που μου επέτρεψε να κατανοήσω κάπως το πρόβλημά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το κακό με την απόκτηση γνώσης, ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό. Για να το θέσω πιο ελκυστικά, το να υιοθετούν ανώτερες βλέψεις ή να έχουν φιλοδοξίες σημαίνει να έχουν κίνητρο, και αυτό θα πρέπει να είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Δεν είναι ο πιο ένδοξος τρόπος για να ζουν οι άνθρωποι αν μπορούν να εκπληρώνουν τις βλέψεις τους ή να έχουν μια επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία στη ζωή τους; Κάνοντας κανείς αυτά τα πράγματα, όχι μόνο τιμά τους προγόνους του, αλλά έχει και την ευκαιρία να αφήσει το δικό του στίγμα στην ιστορία —δεν είναι αυτό κάτι καλό; Αυτό είναι καλό στα μάτια των κοσμικών ανθρώπων και γι’ αυτούς θα πρέπει να είναι σωστό και θετικό. Ο Σατανάς, ωστόσο, με τα μοχθηρά του κίνητρα, στρέφει τους ανθρώπους σε αυτού του είδους τον δρόμο, και αυτό ήταν; Και βέβαια όχι. Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η “φήμη” και το “κέρδος”. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Μόλις διάβασα αυτό το χωρίο, μου ήρθε μια ξαφνική συνειδητοποίηση και κατάλαβα γρήγορα ότι βάδιζα στο μονοπάτι της αναζήτησης της φήμης και του κέρδους. Παλιότερα, πίστευα πάντα ότι επιζητώντας να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα ακολουθούσα το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Νόμιζα ότι αν κατάφερνα κάτι στη ζωή μου, αυτό σήμαινε ότι είχα φιλοδοξίες και βλέψεις, και αν διέπρεπα σε σχέση με τους συνομηλίκους μου και έφτιαχνα ένα όνομα, θα έδειχνα έτσι την αξία μου. Αυτό θα με καθιστούσε πολύ καλύτερη από όσους δεν είχαν όνειρα και βλέψεις και όσους αρκούνταν στη μέτρια ζωή τους. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι το κυνήγι των ονείρων και βλέψεων αποτελεί έναν από τους τρόπους με τους οποίους ο Σατανάς διαφθείρει τους ανθρώπους και τους παρακινεί να βαδίσουν στο μονοπάτι της αναζήτησης της φήμης και του κέρδους. Όσο περισσότερο αναζητεί κανείς τη φήμη και το κέρδος, τόσο απομακρύνεται από τις απαιτήσεις του Θεού. Ο Θεός ζητά να ενεργούμε ειλικρινά και πρακτικά ως δημιουργήματα, και να εκπληρώνουμε τα καθήκοντά μας. Εκείνοι, όμως, που αναζητούν τη φήμη και το κέρδος σκέφτονται μόνο πώς να διαπρέψουν έναντι των συνομηλίκων τους και πολύ απλά δεν ικανοποιούνται ποτέ. Αναλογίστηκα γιατί προσπαθούσα τόσο πολύ να γίνω χορεύτρια. Όταν έβλεπα στην τηλεόραση χορευτές να κάνουν δύσκολες κινήσεις και το κοινό να τους χειροκροτεί, τους ζήλευα σε ακραίο βαθμό, και ονειρευόμουν μια μέρα να βρεθώ κι εγώ στο κέντρο της σκηνής, να γίνω το επίκεντρο της προσοχής, να κερδίσω τις ζητωκραυγές και το χειροκρότημά τους, και να πετύχω τον στόχο μου να ξεχωρίσω. Για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου, εξασκούμουν στον χορό από το πρωί ως το βράδυ, και είχα μεγάλο κίνητρο. Επειδή, όμως, απέκτησα ποινικό μητρώο, όταν με συνέλαβε το ΚΚΚ, δεν μπορούσα πια να πάω στο εξωτερικό. Όταν συνειδητοποίησα ότι το όνειρό μου είχε γκρεμιστεί, στενοχωρήθηκα και απογοητεύτηκα, κι έγινα απρόσεκτη και αφηρημένη στο καθήκον μου. Ήταν λες κι είχα γίνει άλλος άνθρωπος. Μόνο τότε κατάλαβα ότι η φήμη και το κέρδος είναι τα μέσα με τα οποία ο Σατανάς δελεάζει και διαφθείρει τους ανθρώπους. Μπορεί αυτά εξωτερικά να φέρνουν στους ανθρώπους επευφημίες και επαίνους, αλλά στην πραγματικότητα, τους διαφθείρουν ιδεολογικά, τους κάνουν να σκέφτονται μόνο τη φήμη και το κέρδος, και να ξεχνούν να λατρεύουν τον Θεό, πόσο μάλλον να επιδιώκουν την αλήθεια και να εκπληρώνουν το καθήκον τους. Τελικά, οι άνθρωποι απομακρύνονται έτσι από τον Θεό και χάνουν εντελώς την ευκαιρία τους για σωτηρία.
Αργότερα, διάβασα άλλο ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Η λατρεία των αντίχριστων για τη φήμη και τη θέση τους ξεπερνά αυτήν των συνηθισμένων ανθρώπων και είναι κάτι που εμπεριέχεται στη διάθεση-ουσία τους· δεν είναι κάποιο προσωρινό ενδιαφέρον ούτε η παροδική συνέπεια του περιβάλλοντός τους —είναι κάτι που βρίσκεται μέσα στη ζωή τους, στα κόκαλά τους, άρα είναι η ουσία τους. Αυτό σημαίνει πως σε ό,τι κάνουν οι αντίχριστοι, το πρώτο πράγμα που τους ενδιαφέρει είναι η δική τους φήμη και θέση, τίποτε άλλο. Για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους και ο στόχος που επιδιώκουν για όλη τους τη ζωή. Ό,τι κι αν κάνουν, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι το εξής: “Τι θα συμβεί στη θέση μου; Στη φήμη μου; Αν το κάνω αυτό, θα αποκτήσω καλή φήμη; Θα εξυψώσει αυτό τη θέση μου στο μυαλό των ανθρώπων;” Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτονται, πράγμα που αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι έχουν τη διάθεση και την ουσία των αντίχριστων· γι’ αυτό και μόνο σκέφτονται τα πράγματα μ’ αυτόν τον τρόπο. Μπορεί να πει κανείς πως για τους αντίχριστους η φήμη και η θέση δεν αποτελούν κάποια επιπλέον απαίτηση ούτε, βέβαια, πράγματα εξωτερικά και όχι απαραίτητα γι’ αυτούς. Αποτελούν μέρος της φύσης των αντίχριστων, βρίσκονται στα κόκαλά τους, στο αίμα τους, τα έχουν έμφυτα. Οι αντίχριστοι δεν αδιαφορούν για το αν έχουν φήμη και θέση· δεν είναι αυτή η στάση τους. Τότε, ποια είναι η στάση τους; Η φήμη και η θέση είναι στενά συνδεδεμένες με την καθημερινότητά τους, με την καθημερινή κατάστασή τους, με όσα επιδιώκουν σε καθημερινή βάση. Και έτσι για τους αντίχριστους, η φήμη και η θέση είναι η ζωή τους. Όπως κι αν ζουν, σε όποιο περιβάλλον κι αν ζουν, ό,τι έργο κι αν κάνουν, ό,τι κι αν επιδιώκουν, όποιος κι αν είναι ο στόχος τους, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση της ζωής τους, όλα περιστρέφονται γύρω από την απόκτηση καλής φήμης και υψηλής θέσης. Κι αυτός ο στόχος δεν αλλάζει· δεν μπορούν ποτέ να παραβλέψουν τέτοια πράγματα. Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο των αντίχριστων και η ουσία τους. Θα μπορούσες να τους τοποθετήσεις σ’ ένα αρχέγονο δάσος βαθιά μέσα στα βουνά, και πάλι δεν θα άφηναν στην άκρη την επιδίωξη της φήμης και της θέσης. Μπορείς να τους τοποθετήσεις μέσα σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων και το μόνο που μπορούν να σκεφτούν εξακολουθεί να είναι η φήμη και η θέση. Μολονότι και οι αντίχριστοι πιστεύουν στον Θεό, βλέπουν την επιδίωξη της φήμης και της θέσης ως ισοδύναμα με την πίστη στον Θεό και εξισώνουν αυτά τα δύο πράγματα. Δηλαδή, καθώς βαδίζουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, επιδιώκουν επίσης τη δική τους φήμη και θέση» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος τρίτο)]. Ο Θεός εξέθεσε το γεγονός ότι οι αντίχριστοι αγαπούν ιδιαιτέρως την υπόληψη και τη θέση, μέχρι μάλιστα που θεωρούν την υπόληψη και τη θέση ως τη ζωή τους και τον στόχο που επιδιώκουν στη ζωή τους. Τίποτα δεν αλλάζει την κατεύθυνση της επιδίωξής τους, ποτέ και πουθενά. Στην πραγματικότητα, το ίδιο ακριβώς έκανα κι εγώ. Από πολύ μικρή, μου άρεσε να κάνω φιγούρα, να με θαυμάζουν και να με επαινούν οι άλλοι. Όταν έβλεπα τους χορευτές στην τηλεόραση να κερδίζουν τον θαυμασμό και την αποθέωση από το κοινό τους, τους θαύμαζα και φιλοδοξούσα να γίνω σαν αυτούς. Έβαλα κιόλας στόχο να γίνω μια σπουδαία χορεύτρια. Ακόμα κι αφότου άρχισα να πιστεύω και να κάνω το καθήκον μου, ούτε τότε άλλαξα τον στόχο μου στη ζωή, κι όταν δεν μπόρεσα να κάνω καθήκον χορού στην εκκλησία της περιοχής μου, είχα βλέψεις να πάω στο εξωτερικό, για να πραγματοποιήσω το μεγάλο μου όνειρο, να ανέβω στη σκηνή ως καλλιτέχνης. Ακόμα κι όταν με συνέλαβε το ΚΚΚ και απέκτησα ποινικό μητρώο, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να φύγω από τη χώρα, δεν μπορούσα να πάψω να σκέφτομαι συνεχώς το όνειρό μου για χορό. Έγινα αρνητική και πονούσα πολύ που δεν είχα πετύχει τον στόχο μου, κι έκανα τα καθήκοντά μου σε μια κατάσταση επιπολαιότητας και αρνητικότητας, και χαλάρωνα. Πολλές φορές σκεφτόμουν και συλλογιζόμουν το μέλλον και την υπόληψή μου. Θεωρούσα το καθήκον μου ως το εφαλτήριο που θα μου έδινε τη δυνατότητα να πετύχω τα όνειρά μου. Δεν έκανα τα καθήκοντα που έπρεπε να κάνω και αντιστεκόμουν στον Θεό! Μόλις το συνειδητοποίησα αυτό, προσευχήθηκα στον Θεό, λέγοντας: «Θεέ μου, μέσα από την κρίση και την έκθεση των λόγων Σου, είδα πόσο εμμονική έχω γίνει με τη φήμη, το κέρδος και τη θέση. Πάντα επιδιώκω να πετύχω τα όνειρά μου και δεν κάνω το καθήκον που έχω να κάνω. Είμαι πρόθυμη να μετανοήσω, να απαρνηθώ αυτές τις εξωφρενικές επιθυμίες και να επιζητώ απλώς να εκπληρώσω το καθήκον μου». Αργότερα, βρήκα αυτό το χωρίο των λόγων του Θεού: «Θα πρέπει να μπορείς να εκπληρώνεις τις ευθύνες σου, να εκτελείς τις υποχρεώσεις και το καθήκον σου, και να παραμερίζεις τις εγωιστικές σου επιθυμίες, προθέσεις και κίνητρα. Θα πρέπει να υπολογίζεις τις προθέσεις του Θεού και να δίνεις προτεραιότητα στα συμφέροντα του οίκου Του, στο έργο της εκκλησίας και στο καθήκον που έχεις να εκτελέσεις. Αφού το βιώσεις αυτό για λίγο, θα καταλάβεις ότι είναι καλό αυτό το φέρσιμο. Αν συμπεριφέρεσαι έτσι, ζεις ανοιχτά και ειλικρινά, και δεν είσαι ευτελής ή ελεεινός· ζεις δίκαια και έντιμα, και δεν είσαι δειλός, ποταπός και ευτελής. Θα καταλάβεις ότι έτσι πρέπει να ενεργεί κάποιος και αυτήν την εικόνα θα πρέπει να βιώνει» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Η ελευθερία και η απελευθέρωση κερδίζονται μόνο αποβάλλοντας τη διεφθαρμένη διάθεση). Αναλογίστηκα ότι παλιότερα, έκανα το καθήκον μου μόνο για να ικανοποιήσω τις φιλοδοξίες και τις επιθυμίες μου. Δεν σκεφτόμουν καθόλου τις προθέσεις του Θεού, και ζούσα με τρόπο ευτελή και ποταπό. Ήξερα ότι αν είχα άλλη μια ευκαιρία να κάνω κάποιο καθήκον, έπρεπε να αφήσω στην άκρη τις προσωπικές μου επιθυμίες και να κάνω σωστά το καθήκον μου για να ικανοποιήσω τον Θεό. Δεν ήθελα να ζω με περισσότερες τύψεις κι ενοχές. Μετά από μια περίοδο αυτοκριτικής, άρχισα να κάνω ξανά το καθήκον μου στην εκκλησία. Παρόλο που το καθήκον αφορούσε γενικές υποθέσεις και δεν είχε καμία σχέση με τον χορό, ήξερα ότι ήταν μια ευκαιρία από τον Θεό να μετανοήσω, οπότε ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ και να κάνω σωστά το καθήκον μου ως δημιούργημα.
Χωρίς να το καταλάβω, πέρασαν πάνω από έξι μήνες και, παρότι δεν ένιωθα πλέον αρνητική και θλιμμένη που δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου, ένιωθα ακόμα κάποια σύγχυση. Μερικές φορές, αναρωτιόμουν: «Πολλοί άνθρωποι έχουν ταλέντα, ενδιαφέροντα και χόμπι. Όλα αυτά τα πράγματα είναι αρνητικά; Δηλαδή οι άνθρωποι όντως δεν πρέπει να επιδιώκουν αυτά τα πράγματα;» Μια μέρα, διάβασα ένα σχετικό χωρίο των λόγων του Θεού που μου έδωσε κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι ενός ανθρώπου δεν είναι από τη φύση τους λανθασμένα, και φυσικά κανείς δεν μπορεί να τα χαρακτηρίσει ως αρνητικά. Δεν πρέπει να τα καταδικάζουμε ούτε να τα επικρίνουμε. Το να έχει κανείς ενδιαφέροντα, χόμπι και ταλέντα σε ορισμένους τομείς είναι μέρος της κανονικής ανθρώπινης φύσης· κάθε άνθρωπος τα έχει. Σε κάποιους αρέσει ο χορός, σε άλλους το τραγούδι, η ζωγραφική ή η υποκριτική· κάποιοι ενδιαφέρονται για τη μηχανολογία, την οικονομία, τη μηχανική ή την ιατρική, ενώ άλλοι για τη γεωργία, την ιστιοπλοΐα ή κάποιο άλλο άθλημα· σε μερικούς αρέσει να μελετάνε γεωγραφία, γεωλογία ή αεροπλοΐα και, φυσικά κάποιοι θέλουν να μελετάνε ακόμα πιο δυσνόητα αντικείμενα. Όποια κι αν είναι τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι κάποιου, όλα αποτελούν μέρος της ανθρώπινης φύσης και της κανονικής ανθρώπινης ζωής. Δεν πρέπει να τα διαβάλλει κανείς ως αρνητικά ούτε να τα επικρίνει, πόσο μάλλον να τα απαγορεύσει. Όποια, δηλαδή, ενδιαφέροντα και χόμπι κι αν έχεις είναι θεμιτά, οπότε πρέπει να επιτρέπονται. Με αυτό ως δεδομένο, πώς πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς τα ιδανικά και τις επιθυμίες που σχετίζονται με τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι; Σε κάποιους, για παράδειγμα, αρέσει η μουσική. Λένε, λοιπόν, το εξής: “Θέλω να γίνω μουσικός ή μαέστρος”. Στο εξής, λοιπόν, παραμελούν οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να σπουδάσουν και να εξελιχθούν στον τομέα της μουσικής. Θέτουν, έτσι, ως στόχο και κατεύθυνση της ζωής τους το να εργαστούν κάποια στιγμή σε μια θέση μουσικού. Είναι σωστό αυτό που κάνουν; (Δεν είναι σωστό, όχι.) Δεν έχουμε να σχολιάσουμε κάτι στην περίπτωση που δεν πιστεύεις στον Θεό, ζεις στα εγκόσμια και περνάς τη ζωή σου πραγματοποιώντας τα ιδανικά και τις επιθυμίες που έχεις θέσει με βάση τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι σου. Εφόσον, όμως, τώρα είσαι πιστός στον Θεό, αν έχεις τέτοια ενδιαφέροντα και χόμπι και θέλεις να αφιερώσεις ολόκληρη τη ζωή σου και να πληρώσεις το τίμημα μιας ολόκληρης ζωής, για να πραγματοποιήσεις τα ιδανικά και τις επιθυμίες που έχεις θέσει βάσει αυτών, είναι καλό ή κακό το μονοπάτι που ακολουθείς; Αξίζει να προωθείς ένα τέτοιο μονοπάτι; (Δεν αξίζει, όχι.) Ας μη μιλήσουμε ακόμα για το αν αξίζει ή όχι να προωθεί κανείς ένα τέτοιο μονοπάτι· κάθε θέμα που προκύπτει, πρέπει να το εξετάζεις με σοβαρότητα. Πώς, θα το κάνεις, λοιπόν, αυτό προκειμένου να δεις αν το συγκεκριμένο θέμα είναι σωστό ή λάθος; Πρέπει να αναλογιστείς αν οι επιδιώξεις, τα ιδανικά και οι επιθυμίες που έχεις θέσει έχουν κάποια σχέση με τις διδασκαλίες του Θεού και τη σωτηρία και τις προσδοκίες που έχει Εκείνος για σένα, καθώς και αν έχουν κάποια σχέση με την πρόθεσή Του να σώσει την ανθρωπότητα ή με την αποστολή σου και το καθήκον σου· πρέπει, επίσης, να αναλογιστείς αν θα σε βοηθήσουν να ολοκληρώσεις την αποστολή σου και να εκπληρώσεις το καθήκον σου πιο αποτελεσματικά ή αν θα αυξήσουν τις πιθανότητες να σωθείς και θα σε βοηθήσουν να ικανοποιήσεις τις προθέσεις του Θεού. Εφόσον είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος, είναι δικαίωμά σου να επιδιώκεις τα ιδανικά και τις επιθυμίες σου. Αν, όμως, πραγματοποιείς τα δικά σου ιδανικά και τις δικές σου επιθυμίες και επιδιώκεις το συγκεκριμένο μονοπάτι, θα οδηγηθείς στο μονοπάτι της σωτηρίας; Θα σε οδηγήσει κάτι τέτοιο σ’ ένα μονοπάτι όπου θα έχεις φόβο Θεού και θα αποφεύγεις το κακό; Θα πετύχεις τελικά το αποτέλεσμα να υποταχθείς απόλυτα στον Θεό και να Τον λατρεύεις; (Όχι.) Αυτό εξυπακούεται. Αφού όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνουν και εφόσον πιστεύεις στον Θεό, είναι θετικά ή αρνητικά τα ιδανικά και οι επιθυμίες που θέτεις λόγω των ενδιαφερόντων σου, των χόμπι σου, ακόμη και των ταλέντων και των χαρισμάτων που έχεις; Πρέπει να τα έχεις ή όχι; (Είναι αρνητικά και δεν πρέπει να τα έχουμε.) Δεν πρέπει να τα έχετε, όχι» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (8)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι αποτελούν κομμάτι της κανονικής ανθρώπινης φύσης του καθενός, ότι δίνονται από τον Θεό στον άνθρωπο και δεν είναι εκ φύσεως αρνητικά. Όταν, όμως, οι άνθρωποι αρχίζουν να τα βλέπουν ως ιδανικά και επιθυμίες που πρέπει να επιδιώξουν, τότε η φύση του προβλήματος αλλάζει. Μόλις κάποιος αντιμετωπίσει το χόμπι του σαν ένα ιδανικό που πρέπει να επιδιώξει, σίγουρα θα αφιερώσει σ’ αυτό πολύ χρόνο και ενέργεια. Ίσως οι συνηθισμένοι άνθρωποι να νομίζουν ότι έχουν αυτήν την ελευθερία και το δικαίωμα, για τους πιστούς στον Θεό όμως, η επιδίωξη των ιδανικών και των επιθυμιών δεν μπορεί να τους οδηγήσει στο μονοπάτι της σωτηρίας. Αντίθετα, οδηγεί τους ανθρώπους στο να σπαταλούν τον χρόνο και την ενέργειά τους σε ζητήματα άσχετα με την αλήθεια. Τους εμποδίζει σε κάποιον βαθμό να εκπληρώσουν το καθήκον τους. Επίσης, αν οι άνθρωποι αναζητούν να κάνουν πραγματικότητα τα ιδανικά τους, δεν μπορούν να υποταχθούν στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού, και το µόνο που θα καταφέρουν είναι να απομακρυνθούν πιο πολύ απ’ τον Θεό. Έχω βιώσει από πρώτο χέρι την εμπειρία αυτή. Αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες πολύ μικρή, άρχισα να κάνω το καθήκον μου, και είχα την ευκαιρία να επιδιώξω την αλήθεια και να φτάσω στη σωτηρία. Δεν βάδισα, όμως, στο σωστό μονοπάτι, δεν εκτίμησα την ευκαιρία που μου είχε δώσει ο Θεός, και συνέχισα να επιζητώ να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Επειδή αφιέρωσα όλες μου τις σκέψεις και την ενέργεια στην επιδίωξη των ιδανικών και των επιθυμιών μου, και δεν εστίασα στην επιδίωξη της αλήθειας, δεν έκανα καμία πρόοδο στο καθήκον μου για πολύ καιρό. Η οπτική μου για τη ζωή και οι αξίες μου είχαν σατανική φύση. Από όταν με συνέλαβε η αστυνομία, και απέκτησα ποινικό μητρώο και δεν μπορούσα να ταξιδέψω στο εξωτερικό, και γκρεμίστηκε το όνειρό μου να γίνω χορεύτρια, δεν αναζήτησα την αλήθεια και δεν έμαθα από την εμπειρία αυτή, παρά, αντιστάθηκα στον Θεό και κατηγόρησα Αυτόν για το περιβάλλον που είχε ενορχηστρώσει. Ως δημιούργημα, θα έπρεπε να είχα υποταχθεί στις ρυθμίσεις του Δημιουργού και να είχα διαισθανθεί την πρόθεση του Θεού μέσα από την εμπειρία μου. Εγώ, όμως, ενέμενα πεισματικά στο όνειρό μου, δεν ήμουν ικανοποιημένη με την κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, ενώ στο καθήκον μου ενεργούσα μηχανικά και δεν πρόσεχα όσο έπρεπε. Πώς θα ήταν δυνατό να μην αηδιάσει ο Θεός από τη στάση και τη συμπεριφορά μου; Αν δεν παρατούσα την επιδίωξη των ονείρων και των επιθυμιών μου, και μια μέρα κατάφερνα να κάνω το καθήκον μου ως χορεύτρια, σίγουρα θα κατέθετα μαρτυρία για τον εαυτό μου και θα γινόμουν γνωστή ώστε να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Η κατάθεση μαρτυρίας για τον εαυτό μου αντί για τον Θεό στο καθήκον μου ήταν κατά κάποιον τρόπο εναντίωση προς τον Θεό και ο Θεός θα έπρεπε να την αναθεματίσει!
Διάβασα ακόμα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Αν αυτά τα παιδιά ενδιαφέρονται για τις τέχνες, θα πρέπει μήπως ν’ ασχοληθούν μ’ αυτό το έργο και να κάνουν αυτήν τη δουλειά για όλη τους τη ζωή; Όχι απαραίτητα. Εξαρτάται από τη διάταξη του Θεού, από το πώς ασκεί ο Θεός την κυριαρχία Του και ρυθμίζει τα πράγματα. Αν ο Θεός ρυθμίσει τα πράγματα ώστε να εργαστούν στον χώρο των τεχνών, δεν θ’ αφήσουν ποτέ αυτό το πεδίο για ολόκληρη τη ζωή τους. Αν, όμως, ο Θεός δεν έχει ρυθμίσει ή ορίσει να εργαστούν σ’ αυτό το πεδίο, απλώς θα έχουν αυτό το ενδιαφέρον και το χόμπι και, ακόμη κι αν το απολαμβάνουν, δεν θα μπορέσουν ν’ ασχοληθούν μ’ αυτό το έργο. Σε κάποιους ανθρώπους αρέσουν οι τέχνες από την παιδική τους ηλικία. Οι γονείς τους, βλέποντας ότι το παιδί τους έχει αυτό το ενδιαφέρον και χόμπι, σκέφτονται: “Ας το καλλιεργήσουμε, λοιπόν. Ίσως η οικογένειά μας να μπορέσει ν’ αναδείξει ένα ταλέντο στις τέχνες. Ίσως να γίνει ακόμα και διάσημος και να ξεχωρίσει!” Έτσι, αρχίζουν να καλλιεργούν το παιδί τους για να μάθει να χορεύει και να τραγουδάει και, τελικά, το παιδί γίνεται δεκτό σε μια σχολή καλών τεχνών. Παρόλο που το ενδιαφέρον και το πάθος του παιδιού για τις τέχνες παραμένουν αμείωτα μετά την αποφοίτηση, το κατά πόσο μπορεί ν’ ασχοληθεί μ’ αυτόν τον τομέα εργασίας είναι αβέβαιο. Υπάρχει περίπτωση, πάνω που θα είναι έτοιμο ν’ ασχοληθεί μ’ αυτήν την εργασία, ν’ αλλάξει η ψυχολογική του διάθεση, ν’ αλλάξουν η στάση και οι απόψεις του γι’ αυτήν την εργασία και υπάρχει επίσης περίπτωση για διάφορους λόγους στο αντικειμενικό περιβάλλον να μην καταφέρει να ενταχθεί σ’ αυτό το πεδίο. Όλα αυτά τα πράγματα είναι πιθανά· εξαρτάται από τη διάταξη του Θεού» [«Ο Λόγος», τόμ. 7: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (11)]. Μόλις διάβασα αυτό το χωρίο, ανακουφίστηκα πολύ. Παλιότερα, πίστευα ότι έπρεπε να επιδιώξω έργο που να σχετίζεται με τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μου. Πίστευα ότι μάλλον τα ενδιαφέροντά μου ήταν μια αποστολή που μου είχε αναθέσει ο Θεός, και ότι, αφού είχα πάθος με τον χορό, έπρεπε να κάνω κάποιο καθήκον που είχε σχέση μ’ αυτόν. Έτσι, όταν μου ανατέθηκε ένα καθήκον που δεν είχε καμία σχέση με τον χορό, θεώρησα πως το καθήκον δεν ήταν κατάλληλο για μένα και δεν ήθελα να το κάνω. Στην αληθινή ζωή, όμως, εξακολουθούσα να απογοητεύομαι συνέχεια. Πολύ απλά, δεν μπορούσα να πετύχω κάποιο καθήκον που να συνδέεται με τον χορό. Τώρα καταλαβαίνω ότι όλα αυτά οφείλονταν στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού. Σκέφτηκα την ανιψιά μιας διάσημης χορεύτριας, που από μικρή ήταν πολλά υποσχόμενη στον χορό και η θεία της η χορεύτρια ήθελε να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, αλλά η ανιψιά της, παρόλο που την εκπαίδευσε η ίδια, δεν κατέληξε να ασχοληθεί με τον χορό κι έγινε ηθοποιός. Υπάρχουν, επίσης, αμέτρητα παραδείγματα ανθρώπων που έχουν συγκεκριμένες δεξιότητες ή ταλέντα, αλλά καταλήγουν να περνούν τη ζωή τους κάνοντας κοινές δουλειές για να ταΐσουν την οικογένειά τους και δεν καταφέρνουν να εργαστούν σε έναν τομέα που συνδέεται με τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι τους. Από αυτό, κατάλαβα ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος και ρυθμιστής του τι έργο θα κάνουν οι άνθρωποι στη ζωή τους. Οι άνθρωποι δεν έχουν λόγο πάνω σ’ αυτό και δεν μπορούν να προκαλέσουν με το ζόρι τέτοια πράγματα. Παρόλο που δεν μπορώ να κάνω ένα καθήκον που σχετίζεται με τα ενδιαφέροντά μου, ο Θεός μού έδωσε το επίπεδο για να κάνω άλλα καθήκοντα. Τώρα, κάνω κειμενικό έργο, ένα καθήκον που στο παρελθόν δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα έκανα. Διαβάζοντας διάφορα άρθρα και κηρύγματα, έμαθα κάποιες αλήθειες σχετικά με τα οράματα, κατάλαβα λίγα πράγματα για το έργο του Θεού, και βίωσα από πρώτο χέρι ότι οι καταστάσεις που οργανώνει ο Θεός για μας είναι οι καλύτερες και είναι ευεργετικές για τη ζωή μας. Μπορέσω-δεν μπορέσω να κάνω στο μέλλον κάποιο καθήκον που έχει σχέση με τον χορό, είμαι πρόθυμη να υποταχθώ, να επιδιώξω την αλήθεια και να βιώσω το έργο του Θεού σε όποιο περιβάλλον κι αν ενορχηστρώσει Εκείνος. Επίσης, στον ελεύθερό μου χρόνο, μαθαίνω τα χορευτικά της εκκλησίας, κι έτσι συνεχίζω να καλλιεργώ τα ενδιαφέροντά μου. Κάποιες φορές, μετά το βραδινό, χορεύω λιγάκι και πάντα, μόλις το κάνω, είμαι λίγο πιο χαρούμενη. Νομίζω ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος να αντιμετωπίζω τα χόμπι και τα ενδιαφέροντά μου. Ευχαριστώ τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς μου που μου χάρισε αυτό το χόμπι, γιατί έχει κάνει τη ζωή μου λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Πρέπει να εργαστώ ακόμα πιο σκληρά για να κάνω σωστά το καθήκον μου και να ξεπληρώσω την αγάπη του Θεού.
