Από της Μαρσελίτα, Φιλιππίνες

Όταν πρόκειται για την είσοδο στη βασιλεία των ουρανών, πολλοί άνθρωποι σκέφτονται: «Αφού έχουμε πίστη στον Κύριο και έχουν συγχωρεθεί οι αμαρτίες μας, όταν έρθει ο Κύριος, θα μας πάρει κατευθείαν στη βασιλεία Του». Έπειτα, υπάρχουν εκείνοι που πιστεύουν ότι μόνο οι άγιοι μπορούν να δουν τον Κύριο, θεωρώντας το εξής: «Ακόμα δεν μπορούμε να αποφύγουμε να αμαρτάνουμε συνεχώς —δεν έχουμε αποτινάξει τα δεσμά της αμαρτίας, άρα μπορούμε πραγματικά να αρπαχθούμε στη βασιλεία των ουρανών;» Σε αυτό το ερώτημα, κάποιοι μπορεί να πουν: «Παρά την αμαρτωλότητά μας, ο Κύριος Ιησούς είναι η αιώνια προσφορά περί αμαρτίας για μας, οπότε εφόσον Του εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας, θα μας συγχωρέσει. Τότε δεν θα μας βλέπει ως αμαρτωλούς και θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στη βασιλεία Του». Εγώ όμως δεν σκέφτομαι έτσι, γιατί η Βίβλος λέει: «Διότι εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών» (Προς Εβραίους 10:26). Αυτό αποδεικνύει ότι η προσφορά περί αμαρτίας είναι πεπερασμένη. Όσοι γνωρίζουν την αληθινή οδό και εξακολουθούν να αμαρτάνουν δεν θα λάβουν τη σωτηρία του Θεού. Πώς ακριβώς υποτίθεται ότι θα εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών; Ποτέ δεν μπόρεσα να το καταλάβω αυτό —μόνο όταν διάβασα τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού βρήκα το μονοπάτι του εξαγνισμού και της εισόδου στη βασιλεία του Θεού.

Γεννήθηκα σε μια χριστιανική οικογένεια και από μικρή ηλικία παρευρισκόμουν μαζί με τους γονείς μου στις λειτουργίες. Συμμετείχα επίσης ενεργά στις δραστηριότητες της εκκλησίας. Ως ενήλικη, δαπανούσα εαυτόν για τον Κύριο με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο. Μερικές φορές, συνόδευα τον πάστορα για να πραγματοποιήσει συναντήσεις προσευχής εκτός πόλης. Αλλά παρά τον ενθουσιασμό μου, δεν μου έδιναν καμία ικανοποίηση οι λειτουργίες. Τα κηρύγματα του πάστορα αφορούσαν πάντα τα ίδια και τα ίδια. Δεν υπήρχε καμία νέα διαφώτιση. Και προσωπικά, συχνά δεν ήμουν σε θέση να ζήσω σύμφωνα με τις διδασκαλίες του Κυρίου. Ήμουν πάντα εγκλωβισμένη σ’ έναν κύκλο αμαρτίας και εξομολόγησης. Για παράδειγμα, όταν έβλεπα ότι η μητέρα μου έδινε δώρα ή χρήματα στα αδέλφια μου, αλλά σπάνια έδινε κάτι σ’ εμένα, ζήλευα, θύμωνα και παραπονιόμουν γι’ αυτήν. Στην υπηρεσία μου για την εκκλησία, κάθε φορά που ο πάστορας μου ανέθετε κάτι, θεωρούσα ότι μάλλον με ευνοούσε και με έβλεπε με καλό μάτι. Γέμιζα με υπερηφάνεια και μάλιστα περιφρονούσα τους άλλους συνεργάτες. Οι Γραφές λένε: «Ζητείτε ειρήνην μετά πάντων, και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον» (Προς Εβραίους 12:14). Αλλά εξακολουθούσα να είμαι γεμάτη ζήλια, μίσος και περιφρόνηση. Δεν μπορούσα να τα πάω καλά με την οικογένειά μου, πόσο μάλλον να αγαπήσω τους άλλους όπως τον εαυτό μου και να συνυπάρξω αρμονικά με όλους τους ανθρώπους. Ο Κύριος είναι άγιος· θα μπορούσε πραγματικά κάποια σαν κι εμένα να λάβει την έγκρισή Του και να αρπαχθεί στη βασιλεία Του; Ήμουν πολύ μπερδεμένη, γι’ αυτό ζήτησα βοήθεια από τον πάστορα και άλλα μέλη της εκκλησίας. Αλλά ο πάστορας είπε απλώς: «Καθώς είμαστε πιστοί, οι αμαρτίες μας έχουν συγχωρεθεί. Η προσφορά περί αμαρτίας του Κυρίου Ιησού ισχύει για πάντα. Έτσι, για όλες τις αμαρτίες του παρελθόντος και του μέλλοντος, εφόσον προσευχόμαστε και εξομολογούμαστε στον Κύριο, Εκείνος θα μας συγχωρήσει άνευ όρων. Τότε, ο Κύριος θα μας θεωρήσει αναμάρτητους και θα μας επιτρέψει να εισέλθουμε στη βασιλεία Του. Πρέπει να έχουμε πίστη στον Κύριο». Παρότι όμως άκουσα τα λόγια του πάστορα, εξακολουθούσα να νιώθω μπερδεμένη. Ο Κύριος συγχωρεί τις αμαρτίες μας, αλλά γιατί η Βίβλος λέει επίσης «Διότι εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών» (Προς Εβραίους 10:26); Αυτό αποδεικνύει ότι ο Κύριος δεν θα συγχωρεί για πάντα τις αμαρτίες μας άνευ όρων. Δεν είχα ξεκαθαρίσει καθόλου τα πράγματα και το μόνο που με παρηγορούσε ήταν να σκέφτομαι το εξής: Η αγάπη του Κυρίου είναι απεριόριστη και άπειρη, άρα ίσως ο πάστορας να έχει δίκιο. Όσο συνεχίζουμε να προσευχόμαστε και να εξομολογούμαστε, ο Κύριος δεν θα θυμάται τις αμαρτίες μας, και όταν έρθει, θα μας πάρει στη βασιλεία των ουρανών. Μετά από αυτό, απλώς συνέχισα να διαβάζω τη Βίβλο και να παρευρίσκομαι στις λειτουργίες, ελπίζοντας ότι όταν ερχόταν ο Κύριος, θα αρπαζόμουν στη βασιλεία Του.

Αργότερα, γνώρισα μέσω διαδικτύου δύο αδελφές. Συζητούσαμε συχνά, ενθαρρύνοντας και παρακινώντας η μία την άλλη στην πίστη μας και ανταλλάσσοντας σκέψεις. Μια μέρα, η μία από αυτές με ρώτησε: «Τι ελπίζεις περισσότερο ως πιστή;» Χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, απάντησα: «Να εισέλθω στη βασιλεία του Θεού, φυσικά!» Στη συνέχεια, ρώτησε: «Ξέρεις λοιπόν τι είδους άνθρωποι μπορούν να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού;» Όταν το είπε αυτό, σκέφτηκα: «Αυτό ακριβώς είναι που με έχει μπερδέψει. Ο πάστορας και όλα τα μέλη της εκκλησίας λένε ότι με το να πιστεύουμε στον Κύριο και να βαπτιζόμαστε στο όνομά Του, συγχωρούνται οι αμαρτίες μας και μπορούμε να εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών. Με ρωτάει άραγε επειδή εκείνη έχει διαφορετική άποψη;» Στη συνέχεια, είπε: «Παλιά νόμιζα ότι στην πίστη μας, εφόσον αποδεχόμαστε το όνομα του Κυρίου και προσευχόμαστε και εξομολογούμαστε στο όνομά Του, ο Κύριος θα συγχωρήσει τις αμαρτίες μας. Κι ότι έπειτα, όταν έλθει, θα μας πάρει στη βασιλεία των ουρανών. Αργότερα όμως, συνειδητοποίησα ότι, παρόλο που με την πίστη στον Κύριο συγχωρούνται οι αμαρτίες μας, εξακολουθούμε να είμαστε επιρρεπείς στο να αμαρτάνουμε και να Του αντιστεκόμαστε. Για παράδειγμα, ο Κύριος απαιτεί να αγαπάμε τους άλλους όπως τον εαυτό μας, να ασκούμε την ανεκτικότητα, και να είμαστε το αλάτι και το φως για να Τον δοξάζουμε, αλλά εμείς πάντα αναλωνόμαστε σε διαφωνίες για ασήμαντα μικροπράγματα. Μπροστά σε συμφορές και δοκιμασίες, παραπονιόμαστε για τον Κύριο και Τον προδίδουμε. Το μόνο που κάνουμε είναι να εργαζόμαστε και να δαπανάμε τον εαυτό μας για να λάβουμε ευλογίες και για να εισέλθουμε στη βασιλεία Του. Αυτό σημαίνει ότι προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε συναλλαγή με τον Κύριο. Το να ζούμε με αυτόν τον τρόπο δεν είναι ούτε κατά διάνοια σύμφωνο με την πρόθεση του Κυρίου. Οι Γραφές δηλώνουν ξεκάθαρα: “θέλετε λοιπόν είσθαι άγιοι, διότι άγιος είμαι εγώ” (Λευιτικόν 11:45). “Αληθώς, αληθώς σας λέγω ότι πας όστις πράττει την αμαρτίαν δούλος είναι της αμαρτίας. Ο δε δούλος δεν μένει πάντοτε εν τη οικία· ο υιός μένει πάντοτε” (Κατά Ιωάννην 8:34-35). Ο Θεός είναι άγιος και δίκαιος, και η βασιλεία των ουρανών είναι υπό την κυριαρχία Του. Είναι μια ιερή γη. Ο Θεός δεν θα επιτρέψει στους ακάθαρτους να σπιλώσουν την άγια γη Του. Εκείνοι που πάντα αμαρτάνουν, αντιστέκονται και επαναστατούν ενάντια στον Κύριο εξακολουθούν να είναι δούλοι της αμαρτίας και δεν μπορούν με τίποτα να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού». Αφού άκουσα τη συναναστροφή της αδελφής, είπα: «Έχεις δίκιο. Στην πίστη μας, συχνά λέμε ψέματα και αμαρτάνουμε, και δεν μπορούμε να απελευθερωθούμε από την αμαρτία. Το έχω βιώσει αυτό αρκετά βαθιά. Πάντα με μπέρδευε πολύ. Μπορούμε πραγματικά να εισέλθουμε έτσι στη βασιλεία του Θεού; Έχω ζητήσει τη συμβουλή του πάστορά μου και άλλων μελών της εκκλησίας, αλλά ποτέ δεν πήρα ικανοποιητική απάντηση. Μέσω της συναναστροφής σου, επιτέλους αποκτώ κάποια κατανόηση. Αυτοί που αμαρτάνουν διαρκώς και δεν έχουν εξαγνιστεί δεν μπορούν να εισέλθουν στη βασιλεία του Θεού. Αλλά ακόμα δεν καταλαβαίνω, γιατί συνεχίζουμε να αμαρτάνουμε όταν, ως πιστοί, έχουμε λάβει συγχώρεση από τον Κύριο;»

Ως απάντηση στην ερώτησή μου, η αδελφή διάβασε μερικά χωρία από τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού. «Αν και ο άνθρωπος έχει λυτρωθεί και έχει συγχωρεθεί για τις αμαρτίες του, αυτό μπορεί να οφείλεται μόνο στο ότι ο Θεός δεν ενθυμείται τις παραβάσεις του ανθρώπου και δεν φέρεται στον άνθρωπο σύμφωνα με τις παραβάσεις του. Ωστόσο, ο άνθρωπος ζει στη σάρκα χωρίς να έχει απελευθερωθεί από την αμαρτία και μπορεί μόνο να συνεχίσει να αμαρτάνει, αποκαλύπτοντας ασταμάτητα τις σατανικές διεφθαρμένες διαθέσεις του. Αυτή είναι η ζωή που διάγει ο άνθρωπος, ένας ατελείωτος κύκλος αμαρτίας και συγχώρεσης. Η πλειονότητα των ανθρώπων αμαρτάνει την ημέρα και εξομολογείται το βράδυ. Και έτσι, παρόλο που η προσφορά περί αμαρτίας είναι αενάως αποτελεσματική για τον άνθρωπο, δεν μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία. Έχει ολοκληρωθεί μόνο το ήμισυ του έργου της σωτηρίας, γιατί ο άνθρωπος εξακολουθεί να έχει διεφθαρμένες διαθέσεις. […] Δεν είναι εύκολο να αντιληφθεί ο άνθρωπος τις αμαρτίες του ούτε είναι σε θέση να αναγνωρίσει τη βαθιά ριζωμένη φύση του. Μόνο μέσω της κρίσης του λόγου μπορεί να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα. Μόνο έτσι μπορεί ο άνθρωπος να αλλάξει σταδιακά από εκείνο το σημείο κι έπειτα» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μυστήριο της ενσάρκωσης (4)]. «Παρόλο που ο Ιησούς ήρθε ανάμεσα στους ανθρώπους κι έκανε πολύ έργο, ολοκλήρωσε μόνο το έργο της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας και λειτούργησε ως προσφορά περί αμαρτίας του ανθρώπου· δεν απάλλαξε τον άνθρωπο από όλη τη διεφθαρμένη διάθεσή του. Για να σωθεί ολοκληρωτικά ο άνθρωπος από την επιρροή του Σατανά, δεν αρκούσε μόνο να γίνει ο Ιησούς προσφορά περί αμαρτίας και να σηκώσει τις αμαρτίες του ανθρώπου, αλλά έπρεπε, επίσης, ο Θεός να επιτελέσει ακόμα μεγαλύτερο έργο για να απαλλάξει πλήρως τον άνθρωπο από τη διεφθαρμένη από τον Σατανά διάθεσή του. Συνεπώς, αφότου ο άνθρωπος συγχωρέθηκε για τις αμαρτίες του, ο Θεός επέστρεψε ενσαρκωμένος για να οδηγήσει τον άνθρωπο στη νέα εποχή, και ξεκίνησε το έργο της παίδευσης και της κρίσης. Αυτό το έργο έφερε τον άνθρωπο σε μια υψηλότερη σφαίρα. Όλοι όσοι υποτάσσονται υπό το κράτος Του θα απολαμβάνουν ανώτερη αλήθεια και θα λαμβάνουν μεγαλύτερες ευλογίες. Θα ζούνε πραγματικά στο φως και θα αποκτήσουν την αλήθεια, την οδό και τη ζωή» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Πρόλογος). Αφού διάβασε τον λόγο του Θεού, στη συνέχεια συναναστράφηκε μαζί μου: «Κατά την Εποχή της Χάριτος, ο Κύριος Ιησούς έκανε μόνο το έργο της λύτρωσης, όχι το έργο του εξαγνισμού και της μεταμόρφωσης της ανθρωπότητας. Όλοι γνωρίζουμε ότι στα τέλη της Εποχής του Νόμου της Παλαιάς Διαθήκης, οι άνθρωποι κινδύνευαν με εκτέλεση επειδή δεν τηρούσαν τον νόμο. Τότε, ο Θεός ενσαρκώθηκε αυτοπροσώπως και σταυρώθηκε ως προσφορά περί αμαρτίας για την ανθρωπότητα, λυτρώνοντας τον άνθρωπο από τις αμαρτίες του. Εφόσον οι άνθρωποι εξομολογούνταν και μετανοούσαν ενώπιον του Κυρίου, μπορούσαν οι αμαρτίες τους να συγχωρεθούν και εκείνοι να απολαύσουν την άφθονη χάρη, την ειρήνη και την ευτυχία που τους προσέφερε ο Κύριος. Αυτή η συγχώρεση των αμαρτιών αναφέρεται στο ότι δεν θα θανατώνονταν πλέον σύμφωνα με τον νόμο. Δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι απαλλαγμένος από την αμαρτία, πόσο μάλλον ότι ο άνθρωπος δεν θα αμαρτήσει ποτέ ξανά. Οι αμαρτίες μας συγχωρούνται μέσω της πίστης μας, αλλά η αμαρτωλή φύση μας εξακολουθεί να είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας. Είμαστε γεμάτοι σατανικές διαθέσεις, όπως η αλαζονεία, ο δόλος και το κακό. Για παράδειγμα, πηγαίνουμε ακόμη και ενάντια στην ίδια μας τη συνείδηση, λέγοντας ψέματα και εξαπατώντας, για να προστατεύσουμε τα συμφέροντά μας. Αν οι άνθρωποι δεν συμπεριφέρονται όπως θέλουμε εμείς, θυμώνουμε και τους επιπλήττουμε. Ανταγωνιζόμαστε για τη θέση και αναζητάμε το κέρδος, ζηλεύουμε και καβγαδίζουμε συχνά. Ακολουθούμε επίσης κακές κοσμικές τάσεις και γευόμαστε τις απολαύσεις της σάρκας, και ούτω καθεξής. Ξέρουμε ότι η αμαρτία δεν συνάδει με την πρόθεση του Κυρίου και συχνά προσερχόμαστε ενώπιον του Κυρίου για να μετανοήσουμε και να εξομολογηθούμε, αλλά στη συνέχεια εξακολουθούμε να αμαρτάνουμε. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της σατανικής μας φύσης. Αν δεν διαλύσουμε τη ρίζα της αμαρτωλής μας φύσης, τότε οι αμαρτίες μας θα είναι σαν τα ζιζάνια που κόβονται από το κοτσάνι και φυτρώνουν ξανά από τη ρίζα. Ως εκ τούτου, ο Θεός κατά τις έσχατες ημέρες εκτελεί το έργο της κρίσης, διαλύοντας εκ βάθρων την αμαρτωλή φύση μας, καθαίροντας και μεταμορφώνοντας τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας, έτσι ώστε να μην αμαρτάνουμε και να μην αντιστεκόμαστε πλέον στον Θεό. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να γίνουμε άξιοι της βασιλείας των ουρανών».

Ακούγοντας τη συναναστροφή της αδελφής, κατάλαβα ότι η άφεση των αμαρτιών σημαίνει απλώς ότι ο Κύριος Ιησούς έχει συγχωρέσει τις αμαρτίες μας, όχι ότι δεν είμαστε αμαρτωλοί. Ούτε σημαίνει ότι ο Κύριος θα συγχωρεί χωρίς όριο τις αμαρτίες μας, όπως είχε ισχυριστεί ο πάστοράς μου. Η συναναστροφή της αδελφής ήταν πολύ πρακτική και απόλυτα σύμφωνη με τη Βίβλο: «Διότι εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών» (Προς Εβραίους 10:26). Αυτά που έλεγε ο πάστορας με μπέρδευαν πάρα πολύ. Ο Κύριος είναι άγιος. Θα μας πάρει πραγματικά στη βασιλεία Του, ακόμη κι αν αμαρτάνουμε συνεχώς; Δεν μπορούσα να το καταλάβω, οπότε απλώς εμπιστευόμουν αυτά που έλεγε ο πάστορας και συνέχιζα να μελετώ τη Βίβλο, να προσεύχομαι και να εξομολογούμαι, ελπίζοντας ότι όταν ερχόταν ο Κύριος, δεν θα κοιτούσε τις αμαρτίες μας, αλλά θα μας έπαιρνε κατευθείαν στη βασιλεία Του. Τώρα που το σκέφτομαι, ήταν μια πολύ τραβηγμένη αντίληψη. Η αδελφή είχε πει ότι ο Κύριος κατά την επιστροφή Του θα επιτελούσε το έργο της κρίσης για να εξαγνίσει τον άνθρωπο, οπότε αμέσως τη ρώτησα πώς ακριβώς θα επιτελέσει ο Θεός αυτό το έργο. Μου απάντησε υπομονετικά: «Η Βίβλος περιέχει πολλές προφητείες γι’ αυτό. Για παράδειγμα: “Έτι πολλά έχω να είπω προς εσάς, δεν δύνασθε όμως τώρα να βαστάζητε αυτά. Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν” (Κατά Ιωάννην 16:12-13). “Ο αθετών εμέ και μη δεχόμενος τους λόγους μου, έχει τον κρίνοντα αυτόν· ο λόγος, τον οποίον ελάλησα, εκείνος θέλει κρίνει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα” (Κατά Ιωάννην 12:48). Αυτά τα εδάφια δείχνουν ότι ο Θεός θα εκφράσει την αλήθεια για να κρίνει και να εξαγνίσει την ανθρωπότητα κατά τις έσχατες ημέρες. Ο Κύριος Ιησούς έχει πλέον επιστρέψει ως ο ενσαρκωμένος Παντοδύναμος Θεός των εσχάτων ημερών. Εκφράζει την αλήθεια και επιτελεί το έργο της κρίσης, ξεκινώντας από τον οίκο του Θεού για να διορθώσει την αμαρτωλή φύση και τις σατανικές διαθέσεις του ανθρώπου, και τελικά να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από την επιρροή του Σατανά». Στη συνέχεια, μου έδειξε κάποια βίντεο με αναγνώσεις των λόγων του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Χριστός των εσχάτων ημερών χρησιμοποιεί ποικιλία αληθειών για να διδάξει τον άνθρωπο, να εκθέσει την ουσία του ανθρώπου και να αναλύσει τα λόγια και τις πράξεις του ανθρώπου. Αυτά τα λόγια εμπεριέχουν διάφορες αλήθειες, όπως το καθήκον του ανθρώπου, πώς θα πρέπει να υποτάσσεται στον Θεό, πώς θα πρέπει να είναι πιστός σ’ Εκείνον, πώς οφείλει να βιώνει την κανονική ανθρώπινη φύση, καθώς και τη σοφία και τη διάθεση του Θεού. Όλα αυτά τα λόγια στοχεύουν στην ουσία του ανθρώπου και στις διεφθαρμένες διαθέσεις του. Συγκεκριμένα, τα λόγια που εκθέτουν το πώς ο άνθρωπος απορρίπτει τον Θεό στοχεύουν ακόμα περισσότερο στο ότι ο άνθρωπος αποτελεί ενσάρκωση του Σατανά και εχθρική δύναμη απέναντι στον Θεό. Αναλαμβάνοντας το έργο της κρίσης Του, ο Θεός δεν εξηγεί πλήρως τη φύση του ανθρώπου με λίγα λόγια· εκθέτει και κλαδεύει μακροπρόθεσμα. Όλες αυτές οι διαφορετικές μέθοδοι έκθεσης και κλαδέματος δεν μπορούν να αντικατασταθούν με συνηθισμένα λόγια· αντίθετα, η αλήθεια που ο άνθρωπος δεν διαθέτει σε καμία περίπτωση χρησιμοποιείται για την εκτέλεση αυτού του έργου έκθεσης και κλαδέματος. Μονάχα μέθοδοι σαν κι αυτές μπορούν να αποκαλούνται κρίση· μόνο μέσω μιας τέτοιας κρίσης μπορεί ο άνθρωπος να υποταχθεί και να πειστεί εξ ολοκλήρου για τον Θεό και, επιπλέον, να αποκτήσει αληθινή γνώση του Θεού. Αυτό που αποφέρει το έργο της κρίσης είναι η κατανόηση του ανθρώπου για το αληθινό πρόσωπο του Θεού και για την αλήθεια σχετικά με τη δική του επαναστατικότητα. Το έργο της κρίσης έχει επιτρέψει στον άνθρωπο να κατανοήσει μεγάλο μέρος από τις προθέσεις του Θεού, τον σκοπό του έργου του Θεού, και τα μυστήρια που παραμένουν ακατανόητα γι’ αυτόν. Επίσης, έχει επιτρέψει στον άνθρωπο να κατανοήσει και να μάθει τη διεφθαρμένη ουσία του και τη ρίζα της διαφθοράς του, καθώς επίσης και να ανακαλύψει το άσχημο πρόσωπό του. Αυτές οι εκβάσεις προκαλούνται από το έργο της κρίσης, διότι η ουσία αυτού του έργου είναι στην πραγματικότητα το έργο του ανοίγματος της αλήθειας, της οδού και της ζωής του Θεού σε όλους όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον. Αυτό το έργο είναι το έργο της κρίσης που επιτελεί ο Θεός» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια). «Μέσω αυτού του έργου της κρίσης και της παίδευσης, ο άνθρωπος θα καταφέρει να γνωρίσει πλήρως την ακάθαρτη και διεφθαρμένη ουσία μέσα του και θα μπορέσει να αλλάξει εντελώς και να εξαγνιστεί. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να αξιωθεί να επιστρέψει ενώπιον του θρόνου του Θεού. Όλο το τρέχον έργο εκτελείται προκειμένου να εξαγνιστεί ο άνθρωπος και να αλλάξει. Γίνεται προκειμένου ο άνθρωπος να αποβάλει τη διαφθορά του και να εξαγνιστεί μέσω της κρίσης και της παίδευσης του λόγου, και μέσω του εξευγενισμού» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μυστήριο της ενσάρκωσης (4)].

Μετά τα βίντεο, η αδελφή συναναστράφηκε μαζί μου: «Τις έσχατες ημέρες, ο Παντοδύναμος Θεός χρησιμοποιεί κυρίως την αλήθεια για να κρίνει και να αποκαλύψει τη σατανική φύση της διεφθαρμένης ανθρωπότητας και τις διάφορες σατανικές διαθέσεις που Του αντιστέκονται και αμαρτάνουν εναντίον Του. Ταυτόχρονα, αποσαφηνίζει και όλες τις αλήθειες που πρέπει να κάνουμε πράξη στην πίστη μας —για παράδειγμα, πώς να δημιουργήσουμε μια κανονική σχέση με τον Θεό, πώς να βιώσουμε κανονική ανθρώπινη φύση, πώς να αγαπάμε τον Θεό και να υποτασσόμαστε σ’ Αυτόν, πώς να πιστεύουμε στον Θεό και να Τον υπηρετούμε σύμφωνα με τις προθέσεις Του, και πολλά άλλα. Μέσα από την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού, καταλαβαίνουμε πόσο βαθιά μας έχει διαφθείρει ο Σατανάς και πόσο γεμάτοι είμαστε από σατανικές διαθέσεις όπως η αλαζονεία, ο δόλος και το κακό. Δεν βιώνουμε την παραμικρή υποψία ανθρώπινης φύσης· είμαστε ενσαρκώσεις του Σατανά και ανάξιοι να ζήσουμε ενώπιον του Θεού. Μπορούμε επίσης να γνωρίσουμε τη δίκαιη διάθεση του Θεού που δεν ανέχεται καμία προσβολή, να αρχίσουμε να μισούμε και να απεχθανόμαστε τον εαυτό μας, και να μετανοήσουμε ενώπιον του Θεού. Τότε, οι διεφθαρμένες διαθέσεις μας μπορούν σταδιακά να μεταμορφωθούν, και θα αποκτήσουμε κάποιο φόβο Θεού και υποταγή σ’ Αυτόν». Κατόπιν, μοιράστηκε κάποιες από τις εμπειρίες της. Είπε ότι προηγουμένως, στην πίστη της στον Κύριο, νόμιζε ότι εφόσον είχε δαπανήσει τον εαυτό της, είχε εγκαταλείψει πολλά, είχε βιώσει κακουχίες και είχε πληρώσει τίμημα για τον Κύριο, αυτό σήμαινε ότι αγαπούσε περισσότερο τον Κύριο και ήταν καλύτερη από τους άλλους ανθρώπους. Το χρησιμοποιούσε αυτό ως κεφάλαιο και υποτιμούσε τους άλλους, νομίζοντας ότι εκείνη ήταν η πιο κατάλληλη για να στεφθεί και να ανταμειφθεί. Αφού έλαβε το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, διάβασε τα λόγια του Θεού που κρίνουν και εκθέτουν την ανθρωπότητα. Είδε το ακόλουθο χωρίο: «Θα ήταν καλύτερο για σας να αφιερώσετε λίγη προσπάθεια στην αλήθεια του γνώθι σαυτόν. Γιατί δεν σας εκτιμά ο Θεός; Γιατί απεχθάνεται τη διάθεσή σας; Γιατί τα λόγια σας Του προκαλούν μίσος; Μόλις δείξετε λίγη αφοσίωση, παινεύετε τους εαυτούς σας· μόλις κάνετε μια μικρή συνεισφορά, απαιτείτε ανταμοιβή· περιφρονείτε τους άλλους μόλις δείξετε μια στάλα υποταγής και αψηφάτε τον Θεό μόλις ολοκληρώσετε κάποια μικρή εργασία. […] Βεβαίως γνωρίζετε ότι πιστεύετε στον Θεό, ωστόσο δεν μπορείτε να είστε σε σύμπνοια με τον Θεό. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι δεν έχετε καμία απολύτως αξία, ωστόσο συνεχίζετε να καυχιέστε το ίδιο. Δεν αισθάνεστε ότι η λογική σας έχει καταντήσει τέτοια ώστε δεν έχετε πλέον αυτοέλεγχο;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Όσοι είναι ασύμβατοι με τον Χριστό, είναι σίγουρα πολέμιοι του Θεού). Μόλις τα διάβασε αυτά, ένιωσε πόνο και ντροπή. Είχε συνειδητοποιήσει τότε ότι η συνεχής υπερφίαλη και καταφρονητική στάση της απέναντι στους άλλους, η πεποίθησή της ότι ήταν άξια να στεφθεί, οφειλόταν εξ ολοκλήρου στην αλαζονική σατανική φύση της. Συνειδητοποίησε ότι δεν δαπανούσε για να υποταχθεί στον Θεό, αλλά αντίθετα το έκανε για να λάβει ευλογίες και να πραγματοποιήσει συναλλαγή με τον Θεό. Κατάλαβε την αλαζονική, σατανική της διάθεση, καθώς και την ακαθαρσία της πίστης της. Αντιλήφθηκε ότι αν και ήταν γεμάτη σατανικές διαθέσεις, εξακολουθούσε ξεδιάντροπα και παράλογα να περιμένει να λάβει ευλογίες και να αποκτήσει είσοδο στη βασιλεία των ουρανών. Έφτασε σε σημείο να μισεί και να απεχθάνεται τον εαυτό της, και δεν πίστευε πλέον ότι ήταν καλύτερη από οποιονδήποτε άλλον. Δεν τολμούσε να καυχηθεί για την αγάπη της για τον Θεό ή να απαιτήσει από Εκείνον να την ανταμείψει και να τη στέψει. Αντιθέτως, γνώριζε ότι έπρεπε να αποδεχτεί καλόπιστα την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού, να επιζητήσει να αποβάλει τη διεφθαρμένη της διάθεση και να κάνει ό,τι μπορεί για να εκπληρώσει το καθήκον της ως δημιουργημένο ον. Μόλις άκουσα τη συναναστροφή της, κατάλαβα καλύτερα πώς επιτελεί ο Θεός το έργο της κρίσης Του κατά τις έσχατες ημέρες. Βρήκα τη βιωματική της μαρτυρία πολύ πρακτική και πολύ χρήσιμη. Σκέφτηκα ότι ήμουν ακριβώς το ίδιο —ο πάστορας με ευνοούσε και μου είχε αναθέσει καθήκοντα, οπότε πίστευα ότι ήμουν καλύτερη από τους αδελφούς και τις αδελφές μου, και τους υποτιμούσα. Στο σπίτι, πάντα πίστευα ότι η ζωή όλων έπρεπε να περιστρέφεται γύρω από εμένα. Αυτό ήταν η αλαζονική διάθεσή μου. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα κι εγώ να εξαγνιστώ και να μεταμορφωθώ μέσω της κρίσης και της παίδευσης του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες. Εκείνο το βράδυ συζητήσαμε μέχρι αργά, και κέρδισα πολλή πνευματική θρέψη και ικανοποίηση.

Αργότερα, διάβασα εκτενώς τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού και διαπίστωσα ότι τα λόγια του Θεού όχι μόνο αποκαλύπτουν την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τη διαφθορά της ανθρωπότητας και τα μυστήρια του έργου του Θεού, αλλά επίσης περιγράφουν λεπτομερώς πώς να αποβάλουμε τις διεφθαρμένες διαθέσεις, πώς να ζήσουμε μια ζωή με νόημα και πολλές άλλες πτυχές της αλήθειας. Συνειδητοποίησα ότι τα λόγια του Παντοδύναμου Θεού είναι η αλήθεια και η φωνή του Θεού. Βεβαιώθηκα απόλυτα ότι ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο επιστρέψας Κύριος Ιησούς και αποδέχτηκα επίσημα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Θυμάμαι εκείνα τα χρόνια που πίστευα στον Κύριο, ενώ ζούσα μέσα στην αμαρτία, ανήμπορη να απελευθερωθώ από τα δίχτυα της —ήμουν πολύ μπερδεμένη σχετικά με το πώς να εισέλθω στη βασιλεία των ουρανών. Τώρα, έχω επιτέλους βρει το μονοπάτι προς τον εξαγνισμό και τη βασιλεία των ουρανών! Δόξα στον Παντοδύναμο Θεό!