Από της Λιου Να, Κίνα

Μια μέρα, έλαβα μια επιστολή καταγγελίας στην οποία αδελφοί και αδελφές ισχυρίζονταν ότι μια επικεφαλής εκκλησίας, η αδελφή Τσεν Μο, δεν σήκωνε το βάρος στο καθήκον της, δεν μπορούσε να επιλύσει τα ζητήματα των ανθρώπων, δεν έκανε πραγματικό έργο και ήταν ψευδής επικεφαλής. Αφού διάβασα την επιστολή, κανόνισα εσπευσμένα μια συνάντηση με τους αδελφούς και τις αδελφές εκείνης της εκκλησίας, για να καταλάβω καλύτερα πώς αξιολογούσαν την Τσεν Μο. Η πραγματικότητα, όμως, δεν ανταποκρινόταν στο περιεχόμενο της επιστολής. Όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές σε εκείνη την εκκλησία είπαν ότι η Τσεν Μο επωμιζόταν ευθύνες στο καθήκον της, εφάρμοζε ενεργά όλα τα έργα της εκκλησίας, μπορούσε να επιλύει έγκαιρα τα ζητήματα των ανθρώπων, και θα μπορούσε να πει κανείς ότι έκανε πραγματικό έργο. Σκέφτηκα μέσα μου: «Η επιστολή καταγγελίας παρουσιάζει λανθασμένα την κατάσταση σε αυτήν την εκκλησία. Τι συμβαίνει εδώ;»

Αργότερα, όταν διερεύνησα περαιτέρω το ζήτημα, έμαθα ότι την επιστολή καταγγελίας την είχαν γράψει δύο μέλη της εκκλησίας, η Ζάο Χούι και η Λιου Γινγκ. Ο λόγος που έγραψαν την αναφορά ήταν ότι μια φορά είχαν δει έναν διάκονο ποτίσματος να έρχεται αργοπορημένος να ποτίσει τους νεοφερμένους. Όταν το ανέφεραν αυτό στην Τσεν Μο, εκείνη δεν τον επέπληξε, καθώς είχε μάθει ότι είχε αργήσει επειδή εκείνη τη στιγμή είχε να ασχοληθεί με άλλα επείγοντα έργα, αλλά δεν άργησε ποτέ ξανά. Η Ζάο και η Λιου δεν έλαβαν υπόψη τις περιστάσεις και απλώς άδραξαν την ευκαιρία να κρίνουν την Τσεν Μο επειδή δεν επέλυε ζητήματα, προστάτευε τους άλλους επικεφαλής και διακόνους και δεν έκανε πραγματικό έργο. Επιπλέον, η Ζάο και η Λιου δεν άφηναν το θέμα να ξεχαστεί. Έκριναν συχνά την Τσεν Μο και άλλους διακόνους κατά τη διάρκεια των συναθροίσεων, λέγοντας ότι απλώς προστάτευαν ο ένας τον άλλον, ότι δεν έκαναν πραγματικό έργο και ότι ήταν ψευδείς επικεφαλής και εργάτες. Αυτή η διατάραξη επηρέασε την εκκλησιαστική ζωή και η ίδια η Τσεν Μο βυθίστηκε στην αρνητικότητα, γεγονός που παρεμπόδισε περαιτέρω το έργο της εκκλησίας. Όταν άκουσα για τη συμπεριφορά της Ζάο και της Λιου, θυμήθηκα πώς, όταν ήμουν επικεφαλής σε εκείνη την εκκλησία μερικά χρόνια νωρίτερα, οι δυο τους είχαν συμμαχήσει για να επιτεθούν σε επικεφαλής και εργάτες, και μάλιστα χαρακτήρισαν την αποβολή ενός αντίχριστου «άδικη». Έτσι που ανακατεύονταν διατάρασσαν σοβαρά την εκκλησιαστική ζωή. Τότε, είχα μόλις γίνει επικεφαλής. Ήταν η πρώτη φορά που χειριζόμουν μια τέτοια κατάσταση και ήμουν ακόμα σχετικά νέα στην πίστη, οπότε αισθανόμουν αρκετά περιορισμένη και δεν τολμούσα να τις ξεσκεπάσω ή να επιβάλω περιορισμούς. Η αναταραχή που προέκυψε συνεχίστηκε για πάνω από μισό χρόνο. Μόνο όταν ήρθε μια ανώτερη επικεφαλής, έκανε συναναστροφή, κι εξέθεσε τις εκδηλώσεις, τη φύση και τις συνέπειες των πονηρών τους πράξεων, σταμάτησαν να προκαλούν προβλήματα. Επειδή σταμάτησαν να διαταράσσουν την εκκλησιαστική ζωή και ισχυρίστηκαν ότι ήταν έτοιμες να μετανοήσουν, τους επετράπη να παραμείνουν στην εκκλησία υπό επίβλεψη. Αλλά όπως αποδείχθηκε, προκαλούσαν και πάλι προβλήματα και αναστατώσεις, επιτίθονταν και έκριναν επικεφαλής και εργάτες. Η Ζάο και η Λιου συχνά κατηγορούσαν και καταδίκαζαν επικεφαλής και εργάτες, δημιουργούσαν χάος μέσα στην εκκλησία και παρέμεναν απρόθυμες να μετανοήσουν. Λαμβάνοντας υπόψη την επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά τους, ήταν σαφές ότι είχαν τη φύση-ουσία κακών ανθρώπων. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, σκέφτηκα: «Αυτήν τη φορά, πρέπει να τις ξεσκεπάσω και να τις περιορίσω πλήρως. Δεν μπορώ να τις αφήσω να συνεχίσουν να κάνουν το κακό και να διαταράσσουν την εκκλησία». Αλλά μετά σκέφτηκα επίσης: «Τους αρέσει να κατηγορούν τους επικεφαλής και να προκαλούν προβλήματα. Κι αν με πιάσουν να λέω κάτι λάθος ή να κάνω κάποιο ολίσθημα;» Θυμήθηκα πώς, παλαιότερα, όταν χειριζόμουν την υπόθεση ενός αντίχριστου, ο αντίχριστος με κατήγγειλε δύο φορές. Τι θα σκέφτονταν οι αδελφοί και οι αδελφές για μένα αν η Ζάο και η Λιου με κατήγγελλαν και παραποιούσαν τα γεγονότα; Θα υποψιάζονταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με μένα ή ότι ήμουν ψευδής επικεφαλής, δεδομένου ότι είχα γίνει αντικείμενο επανειλημμένων καταγγελιών; Κι αν με απάλλασσαν από τα καθήκοντά μου εξαιτίας αυτού; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο φοβόμουν και δεν έβρισκα το κουράγιο να τις αντιμετωπίσω. Έτυχε να έχω πολλή δουλειά σε άλλο έργο εκείνη την περίοδο, οπότε ανέβαλλα συνεχώς να χειριστώ την επιστολή καταγγελίας.

Περίπου δέκα μέρες αργότερα, οι ανώτεροι επικεφαλής μού έγραψαν για να ρωτήσουν τι έκανα με την επιστολή καταγγελίας. Όταν τους είπα ότι δεν είχα συναναστραφεί ακόμα με την Ζάο Χούι και τη Λιου Γινγκ, οι επικεφαλής με προέτρεψαν να τακτοποιήσω το ζήτημα το συντομότερο δυνατό. Συνειδητοποίησα ότι θα ήταν απίστευτα ανεύθυνο εκ μέρους μου αν δεν επίλυα την κατάσταση αμέσως, οπότε αποφάσισα να γράψω στη Ζάο και τη Λιου για να κανονίσω μια συνάντηση μαζί τους, ώστε να επαληθεύσω αν είχαν κακή συμπεριφορά. Προς έκπληξή μου, την αμέσως επόμενη μέρα, έλαβα άλλη μια επιστολή από εκείνες, όπου κατήγγελλαν ότι η Τσεν Μο δεν έκανε πραγματικό έργο και δεν επίλυε πραγματικά ζητήματα. Κάποια από τα περιεχόμενα της επιστολής παραποιούσαν τα γεγονότα, και κάποια άλλα χρειάζονταν διερεύνηση και επαλήθευση. Βλέποντας πόσο πονηρές ήταν και πώς κατήγγειλαν και παγίδεψαν την Τσεν Μο με μια τόσο αδιάλλακτη στάση, φοβήθηκα λίγο και σκέφτηκα: «Τι θα κάνω αν συμμαχήσουν για να μου επιτεθούν όταν τις ξεσκεπάσω πρόσωπο με πρόσωπο; Κι αν βρουν σφάλμα στο έργο μου ή υποβάλουν μια επιστολή καταγγελίας παραποιώντας πλήρως τα γεγονότα;» Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο φοβόμουν. Ένιωθα αβοήθητη, και προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, αντιμέτωπη με πονηρούς ανθρώπους που διαταράσσουν την εκκλησιαστική ζωή, ξέρω ότι πρέπει να πάρω θέση και να τους ξεσκεπάσω για να προστατεύσω το έργο της εκκλησίας, αλλά νιώθω δειλή και φοβισμένη. Σε παρακαλώ, καθοδήγησέ με να κάνω πράξη την αλήθεια και να μην περιορίζομαι από αυτούς τους πονηρούς ανθρώπους». Τότε είδα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού που λέει: «Οι αντίχριστοι έχουν ιδιαίτερα φαύλες διαθέσεις. Αν προσπαθήσεις να τους κλαδέψεις ή να τους εκθέσεις, θα σε μισήσουν και θα μπήξουν τα δόντια τους μέσα σου σαν να είναι δηλητηριώδη φίδια. Όσο κι αν προσπαθήσεις, δεν θα μπορέσεις να τους ξεφύγεις ή να τους ξεφορτωθείς. Φοβάστε όταν έρχεστε αντιμέτωποι με τέτοιους αντίχριστους; Κάποιοι άνθρωποι όντως φοβούνται και λένε: “Δεν τολμάω να τους κλαδέψω. Είναι πολύ άγριοι, σαν δηλητηριώδη φίδια, κι αν με τυλίξουν, είμαι τελειωμένος”. Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί; Είναι άνθρωποι με πολύ μικρό ανάστημα, δεν κάνουν για τίποτα, δεν είναι οι καλοί στρατιώτες του Χριστού και δεν μπορούν να καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό. Τι θα πρέπει να κάνετε, λοιπόν, όταν έρχεστε αντιμέτωποι με τέτοιους αντίχριστους; Αν σε απειλήσουν ή προσπαθήσουν να σε σκοτώσουν, θα φοβηθείς; […] Οι άνθρωποι φοβούνται διαρκώς μήπως οι αντίχριστοι βρουν κάποιον μοχλό πίεσης για να προβούν σε αντίποινα εναντίον τους. Τον Θεό, όμως, δεν φοβάσαι μην Τον προσβάλεις και Τον κάνεις να σε αποστραφεί και να σε απορρίψει; Αν φοβάσαι μήπως ένας αντίχριστος βρει κάποιον μοχλό πίεσης για να προβεί σε αντίποινα εναντίον σου, τότε γιατί δεν συγκεντρώνεις αποδείξεις των κακών πράξεών του για να τον αναφέρεις και να τον εκθέσεις; Αν το κάνεις αυτό, θα κερδίσεις την έγκριση και την υποστήριξη του εκλεκτού λαού του Θεού και, το κυριότερο, ο Θεός θα θυμάται τις καλές πράξεις και τις δίκαιες ενέργειές σου. Γιατί, λοιπόν, δεν το κάνεις αυτό; Ο εκλεκτός λαός του Θεού πρέπει να έχει πάντα στο μυαλό του την ανάθεση από τον Θεό. Η εκκαθάριση κακών ανθρώπων και αντίχριστων αποτελεί την πιο κρίσιμη μάχη στον αγώνα κατά του Σατανά. Αν κερδηθεί αυτή η μάχη, τότε θα γίνει μια μαρτυρία νικητή. Ο αγώνας εναντίον σατανάδων και κακών διαβόλων αποτελεί μια βιωματική μαρτυρία που θα πρέπει να έχει ο εκλεκτός λαός του Θεού. Πρόκειται για μια αλήθεια-πραγματικότητα την οποία πρέπει να διαθέτουν οι νικητές. Ο Θεός έχει χαρίσει τόση αλήθεια στους ανθρώπους, σε έχει καθοδηγήσει για τόσο καιρό και σου έχει προσφέρει τόσο πολλά, έτσι ώστε να καταθέσεις μαρτυρία και να διαφυλάξεις το έργο της εκκλησίας. Όπως αποδεικνύεται, μόλις οι κακοί άνθρωποι και οι αντίχριστοι κάνουν κακές πράξεις και αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας, εσύ δειλιάζεις, υποχωρείς, το βάζεις στα πόδια· είσαι άχρηστος. Δεν μπορείς να νικήσεις τους σατανάδες, δεν έχεις δώσει μαρτυρία και ο Θεός σε απεχθάνεται. Σ’ αυτήν την κρίσιμη στιγμή, πρέπει να ορθώσεις το ανάστημά σου και να κηρύξεις πόλεμο στους σατανάδες, να εκθέσεις τις κακές πράξεις των αντίχριστων, να τους καταδικάσεις και να τους καταραστείς, να τους κάνεις να μην έχουν πού να κρυφτούν και να τους εκκαθαρίσεις από την εκκλησία. Μόνο τότε μπορεί να θεωρηθεί πως νίκησες τους σατανάδες και έβαλες τέλος στη μοίρα τους. Είσαι ένας από τους εκλεκτούς του Θεού, ένας ακόλουθος του Θεού. Δεν γίνεται να φοβάσαι τις προκλήσεις· πρέπει να ενεργείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Αυτό σημαίνει να είναι κανείς νικητής. Αν φοβάσαι τις προκλήσεις και κάνεις συμβιβασμούς επειδή φοβάσαι μήπως οι κακοί άνθρωποι ή οι αντίχριστοι προβούν σε αντίποινα εναντίον σου, τότε δεν είσαι ακόλουθος του Θεού και δεν ανήκεις στον εκλεκτό λαό του Θεού. Είσαι άχρηστος, κατώτερος κι απ’ τους παρόχους υπηρεσιών» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. Τα λόγια του Θεού με πλήγωσαν βαθιά —δεν ήμουν ακριβώς σαν τον άχρηστο για τον οποίο μιλούσε ο Θεός; Δεδομένου ότι υπήρχαν πονηροί άνθρωποι στην εκκλησία που διατάρασσαν την εκκλησιαστική ζωή, ήταν δουλειά μου ως επικεφαλής να πάρω θέση ξεσκεπάζοντας και περιορίζοντάς τους, ώστε να διαφυλάξω το έργο της εκκλησίας. Αλλά την κρίσιμη στιγμή δείλιασα και έκανα πίσω. Επειδή γνώριζα ότι η Ζάο και η Λιου συχνά διαστρέβλωναν τα γεγονότα, κατηγορούσαν ανθρώπους και μου είχαν επιτεθεί στο παρελθόν, φοβήθηκα ότι αν τις προσέβαλλα, θα δημιουργούσαν ξανά προβλήματα και θα με εκδικούνταν. Έτσι, για να προστατεύσω τον εαυτό μου, ανέβαλα την αντιμετώπιση του ζητήματος και τους επέτρεψα να συνεχίσουν να επικρίνουν και να επιτίθενται σε επικεφαλής και εργάτες και να διαταράσσουν την εκκλησιαστική ζωή. Πού ήταν η μαρτυρία μου; Δεν κάλυπτα πονηρούς ανθρώπους και δεν έβλαπτα τα συμφέροντα της εκκλησίας; Ο Θεός αποστρέφεται μια τέτοια συμπεριφορά! Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, αηδίασα με τον εαυτό μου και τον απίστευτο εγωισμό μου. Δεν μπορούσα να συνεχίσω να είμαι ένα άχρηστο πλάσμα, που αποφεύγει το καθήκον του και τις συγκρούσεις. Έπρεπε να πάρω θέση και να διαφυλάξω το έργο της εκκλησίας.

Την επόμενη μέρα, επισκέφτηκα τη Ζάο και τη Λιου. Μόλις με είδαν, άρχισαν να με ανακρίνουν: «Τι έργο κάνεις; Χειρίζεσαι μια υπόθεση ψευδούς επικεφαλής; Ή σε έστειλαν οι επικεφαλής και οι εργάτες εδώ για να κάνεις συναναστροφή μαζί μας;» Όταν τους είπα ότι ήμουν εκεί για να επαληθεύσω το περιεχόμενο της επιστολής καταγγελίας, άρχισαν να διαστρεβλώνουν ξανά τα γεγονότα για να επιτεθούν και να επικρίνουν την Τσεν Μο, και ισχυρίζονταν ότι συχνά δεν παρακολουθούσε τις ομαδικές συναθροίσεις, δεν επέλυε τα ζητήματα των αδελφών και δεν φρόντιζε τους νεοφερμένους. Εξακολουθούσαν να παραπονιούνται για το ότι ο διάκονος ποτίσματος δεν ήταν στην ώρα του για τη συνάθροιση με τους νεοφερμένους, και είπαν ότι η Τσεν Μο δεν έκανε πραγματικό έργο. Τη συκοφάντησαν μάλιστα με την κατηγορία ότι τις είχε καταδικάσει και καταπιέσει όταν ανέφεραν κάποιες ανεπάρκειές της. Ήταν τόσο αυταρχικές που άρχισα να διστάζω ξανά: «Δεν έχουν ανθρώπινη φύση και πάντα προκαλούν προβλήματα. Οι επικεφαλής και οι διάκονοι έκαναν συναναστροφή μαζί τους για την Τσεν Μο, αλλά εκείνες δεν λένε να το ξεχάσουν. Αν τις ξεσκεπάσω κατάμουτρα τώρα, μπορεί να θυμώσουν και τότε ποιος ξέρει τι θα κάνουν». Ταράχτηκα αρκετά και μετάνιωσα μάλιστα που πήγα να αντιμετωπίσω αυτήν την επιστολή καταγγελίας. Σκέφτηκα μέσα μου: «Μπορώ απλώς να γράψω μια επιστολή στους ανώτερους επικεφαλής για να τους ενημερώσω για την κατάσταση και να τους αφήσω να τη χειριστούν. Έτσι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσω τη Ζάο και τη Λιου και δεν χρειάζεται να αναστατώνομαι έτσι». Έτσι, απάντησα με επιπόλαιο τρόπο στις ερωτήσεις τους και έφυγα βιαστικά. Στη συνέχεια, έγραψα μια επιστολή στους ανώτερους επικεφαλής σχετικά με την επαλήθευση της επιστολής καταγγελίας και τη συμπεριφορά της Ζάο και της Λιου. Δύο μέρες αργότερα, οι επικεφαλής απάντησαν λέγοντας: «Μας ενημέρωσες για το τρέχον ζήτημα με τη Ζάο Χούι και τη Λιου Γινγκ, αλλά δεν ανέφερες πώς σκοπεύεις να το αντιμετωπίσεις. Απλώς μας φόρτωσες το θέμα. Ποιες είναι οι σκέψεις σου για την κατάσταση;» Ένιωσα πολύ άσχημα αφού το διάβασα αυτό. Είχα ήδη διαπιστώσει ότι η Ζάο και η Λιου ήταν πονηροί άνθρωποι στην ουσία τους, δεδομένου ότι συνεχώς κατηγορούσαν, επέκριναν και επιτίθονταν σε άλλους, διατάρασσαν την εκκλησιαστική ζωή και αρνούνταν να μετανοήσουν. Αν τους επιτρεπόταν να παραμείνουν, η διατάραξη στο έργο της εκκλησίας θα ήταν ακόμη πιο σοβαρή. Σύμφωνα με τις αρχές, θα έπρεπε να είχαν απομακρυνθεί έγκαιρα από την εκκλησία, αλλά για να προστατεύσω τον εαυτό μου, είχα φορτώσει την ευθύνη στους ανώτερους επικεφαλής. Πόσο δόλια ήμουν στ’ αλήθεια.

Αργότερα, αφού διάβασα τα ακόλουθα δύο χωρία των λόγων του Θεού, κατανόησα καλύτερα τη φύση και τις συνέπειες των πράξεών μου. Τα λόγια του Θεού λένε: «Πολλές φορές συναναστρεφόμαστε σχετικά με τους αντίχριστους και τους κακούς ανθρώπους, τους αναλύουμε και συζητάμε πώς να τους διακρίνει και να τους αναγνωρίζει κανείς, με σκοπό να κάνουμε μια ξεκάθαρη συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια και να αποκτήσουν οι άνθρωποι διάκριση απέναντι στους κακούς ανθρώπους και τους αντίχριστους, έτσι ώστε να μπορούν να τους εκθέσουν. Έτσι, οι εκλεκτοί του Θεού θα πάψουν να παραπλανιούνται και να αναστατώνονται από τους αντίχριστους και θα απελευθερωθούν από την επιρροή και τα δεσμά του Σατανά. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι άνθρωποι εξακολουθούν να διατηρούν στην καρδιά τους φιλοσοφίες για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις. Δεν κάνουν προσπάθεια να διακρίνουν τους κακούς ανθρώπους και τους αντίχριστους και, αντ’ αυτού, παίζουν το ρόλο των ανθρωπάρεσκων. Δεν μάχονται εναντίον των αντίχριστων, δεν θέτουν ξεκάθαρα όρια απέναντί τους και επιλέγουν μια λιγότερο ουσιαστική προσέγγιση, μια μέση οδό, για να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους. Αφήνουν αυτούς τους διαβόλους —αυτούς τους κακούς ανθρώπους και τους αντίχριστους— να παραμένουν στον οίκο του Θεού και, φροντίζοντας τους διαβόλους, προσκαλούν τον κίνδυνο. Επιτρέπουν σ’ αυτούς τους διαβόλους να αναστατώνουν ανεξέλεγκτα το έργο της εκκλησίας, όπως και να αναστατώνουν τους αδελφούς και τις αδελφές στην εκτέλεση των καθηκόντων τους. Τι ρόλο παίζουν αυτοί οι άνθρωποι; Μετατρέπονται σε ασπίδα για τους αντίχριστους και σε συνεργούς τους. Μπορεί να μην κάνεις τα ίδια πράγματα με τους αντίχριστους ούτε να διαπράττεις τις ίδιες κακές πράξεις, αλλά έχεις κι εσύ μερίδιο στις κακές πράξεις τους· είσαι καταδικασμένος. Ανέχεσαι τους αντίχριστους και τους δίνεις καταφύγιο, αφήνοντάς τους να προκαλούν χάος γύρω σου, δίχως να αναλαμβάνεις δράση ή να κάνεις το παραμικρό. Δεν έχεις μερίδιο στο κακό που κάνουν οι αντίχριστοι; Γι’ αυτόν τον λόγο κάποιοι ψευδοεπικεφαλής και ανθρωπάρεσκοι γίνονται συνεργοί των αντίχριστων. Όποιος βλέπει τους αντίχριστους να αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας, χωρίς, όμως, να τους εκθέτει ή να θέτει σαφή όρια απέναντί τους, γίνεται υπηρέτης και συνεργός τους. Δεν έχει υποταγή και αφοσίωση στον Θεό. Στις κρίσιμες στιγμές του αγώνα ανάμεσα στον Θεό και τον Σατανά, στέκεται στο πλευρό του Σατανά, προστατεύει τους αντίχριστους και προδίδει τον Θεό. Ανθρώπους σαν κι αυτούς ο Θεός τούς απεχθάνεται» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. «Σε κάθε εκκλησία υπάρχουν κάποιοι ανθρωπάρεσκοι. Αυτοί οι ανθρωπάρεσκοι δεν διακρίνουν πως οι κακοί άνθρωποι χειραγωγούν και διαταράσσουν τις εκλογές. Ακόμη κι αν έχουν λίγη διάκριση, την αγνοούν. Απέναντι σε κάθε ζήτημα που προκύπτει κατά τις εκλογές της εκκλησίας έχουν την εξής στάση: “Άσε τα πράγματα να κυλήσουν αν δεν σε επηρεάζουν προσωπικά”. Πιστεύουν πως δεν έχει σημασία ποιος θα γίνει επικεφαλής, πως αυτό δεν έχει καμία σχέση μαζί τους. Εφόσον μπορούν να συνεχίσουν ευτυχισμένοι την καθημερινή καθημερινότητά τους, είναι μια χαρά. Τι γνώμη έχετε για τέτοιους ανθρώπους; Είναι άνθρωποι που αγαπούν την αλήθεια; (Όχι.) Τι είδους άνθρωποι είναι; Είναι ανθρωπάρεσκοι, ενώ μπορεί, μάλιστα, να τους αποκαλέσει κανείς και δύσπιστους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την αλήθεια· το μόνο που επιζητούν είναι να ζήσουν μια εύκολη ζωή και λαχταρούν τις σαρκικές ανέσεις. Είναι πολύ εγωιστές και επιτήδειοι. Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι στην κοινωνία; Όποιο πολιτικό κόμμα κι αν βρίσκεται στην εξουσία και όποιος κι αν βρίσκεται στην αρχηγία, εκείνοι είναι πολύ συμπαθείς, μπορούν να χειρίζονται με μεγάλη επιτυχία τις κοινωνικές τους σχέσεις, ενώ ζουν μια άνετη ζωή. Όποιο πολιτικό κίνημα κι αν εμφανιστεί, δεν παρασύρονται απ’ αυτό. Τι είδους άνθρωποι είναι; Είναι οι πιο δόλιοι και επιτήδειοι άνθρωποι, γνωστοί ως “φίδια κολοβά” και “πονηρές αλεπούδες”. Ζουν σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά και δεν έχουν καθόλου αρχές. Όποιον βρίσκεται στην εξουσία, τον εξυπηρετούν, τον κολακεύουν και του πλέκουν το εγκώμιο. Δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να υπερασπίζονται τους ανωτέρους τους, ενώ δεν τους προσβάλλουν ποτέ. Όσο κακό κι αν κάνουν οι ανώτεροί τους, εκείνοι ούτε εναντιώνονται σ’ αυτό ούτε το υποστηρίζουν, αλλά κρατούν τις σκέψεις τους κρυμμένες βαθιά μέσα τους. Είναι πολύ συμπαθείς, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στην εξουσία. Ο Σατανάς και οι διάβολοι βασιλιάδες συμπαθούν τέτοιους ανθρώπους. Γιατί συμπαθούν τέτοιους ανθρώπους οι διάβολοι βασιλιάδες; Επειδή εκείνοι δεν βλάπτουν τις υποθέσεις των διαβόλων βασιλιάδων και δεν αποτελούν απειλή γι’ αυτούς. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν έχει αρχές, δεν ακολουθεί κάποιο βασικό πρότυπο στη διαγωγή του, και δεν έχει ακεραιότητα και αξιοπρέπεια· ακολουθεί απλώς τις τάσεις της κοινωνίας, υποκλίνεται μπροστά στους διαβόλους βασιλιάδες και προσαρμόζεται στα γούστα τους. Δεν υπάρχουν και στην εκκλησία τέτοιοι άνθρωποι; Μπορούν τέτοιοι άνθρωποι να γίνουν νικητές; Είναι καλοί στρατιώτες του Χριστού; Είναι μάρτυρες του Θεού; Όταν ξεπροβάλλουν και αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας κακοί άνθρωποι και αντίχριστοι, άραγε μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να ορθώσουν το ανάστημά τους, να τους κηρύξουν πόλεμο, να τους εκθέσουν, να τους διακρίνουν, να τους αποκηρύξουν, να βάλουν τέλος στις κακές τους πράξεις και να καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό; Σε καμία περίπτωση. Είναι φίδια κολοβά και ο Θεός δεν θα τους οδηγήσει στην τελείωση ούτε θα τους σώσει. Δεν καταθέτουν ποτέ μαρτυρία για τον Θεό ούτε υπερασπίζονται τα συμφέροντα του οίκου Του. Κατά την άποψη του Θεού, δεν είναι άνθρωποι που Τον ακολουθούν ούτε που υποτάσσονται σ’ Αυτόν, αλλά άνθρωποι που στα τυφλά ακολουθούν το πλήθος και προκαλούν μπελάδες, είναι μέλη της συμμορίας του Σατανά και αυτούς θα αποκλείσει όταν ολοκληρώσει το έργο Του. Ο Θεός δεν εκτιμά τέτοιους αχρείους. Δεν κατέχουν ούτε την αλήθεια ούτε τη ζωή· είναι θηρία και διάβολοι, δεν είναι άξιοι της σωτηρίας του Θεού ούτε τους αξίζει να απολαμβάνουν την αγάπη Του. Ο Θεός, λοιπόν, απορρίπτει και αποκλείει με ευκολία αυτούς τους ανθρώπους, και η εκκλησία θα πρέπει να τους αποπέμψει γρήγορα ως δύσπιστους» [«Ο Λόγος», τόμ. 5: «Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών», Οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών (19)]. Από τα λόγια του Θεού, έμαθα ότι όταν οι αντίχριστοι και οι πονηροί άνθρωποι διαταράσσουν την εκκλησιαστική ζωή και το έργο της εκκλησίας, ο Θεός εξετάζει αν οι άνθρωποι επιλέγουν να διαφυλάξουν τα συμφέροντα της εκκλησίας ή τα δικά τους. Αν επιλέξουν να προστατεύσουν τον εαυτό τους και επιτρέψουν σε πονηρούς ανθρώπους και αντίχριστους να διαταράσσουν και να αναστατώνουν το έργο της εκκλησίας, τότε στα μάτια του Θεού, είναι ύπουλοι, δόλιοι, εγωιστές και ποταποί. Ο Θεός δεν οδηγεί στην τελείωση τέτοιους ανθρώπους, και μάλιστα τους καταδικάζει και τους αποκλείει. Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, ένιωσα πολύ προβληματισμένη. Γνώριζα πολύ καλά ότι η Ζάο Χούι και η Λιου Γινγκ διατάρασσαν συνεχώς την εκκλησιαστική ζωή και επιτίθονταν και επέκριναν τους επικεφαλής, με αποτέλεσμα οι επικεφαλής να μην μπορούν να κάνουν σωστά τα καθήκοντά τους και το έργο της εκκλησίας να παρεμποδίζεται. Ωστόσο, ζούσα με σατανικές φιλοσοφίες όπως «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω», «Οι λογικοί άνθρωποι είναι καλοί στην αυτοπροστασία, επιζητούν μόνο να μην κάνουν λάθη» και «Όσο λιγότεροι μπελάδες, τόσο το καλύτερο», και ως αποτέλεσμα αυτού, δεν πήρα θέση για να τις ξεσκεπάσω και να τις περιορίσω, παρόλο που έβλεπα καθαρά τις κακές τους πράξεις και τη διατάραξη που προκαλούσαν. Ανησυχούσα ότι αν τις προσέβαλλα, θα έβρισκαν τα σφάλματά μου και θα με εκδικούνταν καταγγέλλοντάς με, γι’ αυτό απέφευγα συνεχώς να τις ξεσκεπάσω και απέφευγα το καθήκον μου, φτάνοντας στο σημείο να φορτώσω τα καθήκοντά μου στους ανώτερους επικεφαλής. Με αυτόν τον τρόπο, ένιωθα ότι θα μπορούσα να αποφύγω να τις προσβάλω και να προστατεύσω τον εαυτό μου —πόσο εγωίστρια και δόλια ήμουν! Ως επικεφαλής, ήταν επιβεβλημένο να πάρω αμέσως θέση και να ξεσκεπάσω τους πονηρούς ανθρώπους όταν υπήρχε διατάραξη στην εκκλησιαστική ζωή, ώστε να προστατεύσω τους αδελφούς και τις αδελφές μου, αλλά δεν εκπλήρωνα την ευθύνη μου, πόσο μάλλον έδειχνα την αφοσίωσή μου. Μέσα από όλα όσα συνειδητοποίησα, είδα τελικά ότι αφήνοντας τα δηλητήρια του Σατανά να υπαγορεύουν τον τρόπο που ζούσα, δεν είχα την παραμικρή ανθρώπινη ομοιότητα και δεν είχα ίχνος λογικής ή συνείδησης. Σκέφτηκα τι είπε ο Κύριος Ιησούς: «Όστις δεν είναι μετ’ εμού είναι κατ’ εμού, και όστις δεν συνάγει μετ’ εμού σκορπίζει» (Κατά Ματθαίον 12:30). Στον πόλεμο μεταξύ Θεού και Σατανά, όσοι δεν τάσσονται με τον Θεό, τάσσονται με τον Σατανά —δεν υπάρχει μέση οδός. Κι όμως, προσπάθησα να φανώ έξυπνη στον τρόπο που αντιμετώπιζα τους πονηρούς ανθρώπους, κι έπελεξα να φορτώσω τη δουλειά στους ανώτερους επικεφαλής. Προσπάθησα να πάρω τη μέση οδό, βάζοντας την αυτοσυντήρηση πάνω από ζητήματα αρχής. Δεν ήταν αυτό ξεκάθαρα μια περίπτωση όπου τασσόμουν με τον Σατανά, προδίδοντας τον Θεό; Νόμιζα μάλιστα ότι ήμουν έξυπνη που δεν συμμετείχα στην αντιμετώπιση των πονηρών ανθρώπων, αλλά είχα γίνει θύμα της ίδιας μου της εξυπνάδας. Μπορεί να μην έκανα το κακό και να μην διατάραξα την εκκλησία όπως εκείνοι οι πονηροί άνθρωποι, αλλά είχα αποτύχει να τους αντιμετωπίσω έγκαιρα, ενώ έβλεπα καθαρά την πονηρία και τη διατάραξη που προκαλούσαν. Είχα σιγοντάρει τις κακές τους πράξεις και μάλιστα τους είχα προστατέψει. Έκανα κι εγώ μαζί τους κακό! Πού ήταν η συνείδησή μου, η ανθρώπινη φύση μου; Δεν ήμουν άξια να αποκαλούμαι άνθρωπος! Μόλις τα συνειδητοποιήσει όλα αυτά, μετάνιωσα για ό,τι είχα κάνει. Είχα αποτύχει να κάνω το καθήκον μου και να προετοιμάσω καλές πράξεις. Αντιθέτως, συσσώρευα πονηρές πράξεις και αν συνέχιζα έτσι, ο Θεός θα με αποστρεφόταν και θα με απέρριπτε, και θα με απέκλειε.

Στη συνέχεια, αναλογίστηκα γιατί φοβόμουν τόσο πολύ τους πονηρούς ανθρώπους και βρήκα δύο χωρία από τα λόγια του Θεού: «Θεωρούν πως ο οίκος του Θεού είναι ίδιος με την κοινωνία, πως όποιος είναι ανυποχώρητος και αυταρχικός θα μπορέσει να παραμείνει σταθερός, πως κανείς δεν θα τολμήσει να αγγίξει όσους είναι αδίστακτοι, άγριοι και κακοί, ενώ πιστεύουν πως όλοι όσοι αποδέχονται το κλάδεμα είναι ανίκανοι και άχρηστοι. Πιστεύουν πως κανείς δεν θα τολμήσει να αγγίξει όσους έχουν κάποιες ικανότητες, πως, ακόμα κι αν κάνουν λάθη, κανείς δεν θα τολμήσει να τους εκθέσει και πως είναι ζόρικοι τύποι με τη βούλα!» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. «Ο Θεός έχει πει: “Χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί να αγγίξει εύκολα ούτε μια σταγόνα νερό ή έναν κόκκο άμμου πάνω στη γη· χωρίς την άδεια του Θεού, ο Σατανάς δεν μπορεί καν να πειράξει τα μυρμήγκια πάνω στη γη, πόσο μάλλον το ανθρώπινο γένος, που δημιουργήθηκε από τον Θεό”. Σε τι βαθμό μπορείς να πιστέψεις σ’ αυτά τα λόγια; Το αν πολεμάς τους αντίχριστους και τους κακούς ανθρώπους αποκαλύπτει πόσο μεγάλη είναι η πίστη σου. Αν πιστεύεις ειλικρινά στον Θεό, τότε έχεις αληθινή πίστη. Αν πιστεύεις μόνο λίγο στον Θεό και η πίστη σου είναι, μάλιστα, ασαφής και κενή, τότε δεν είναι αληθινή. Αν δεν πιστεύεις ότι ο Θεός μπορεί να είναι κυρίαρχος των πάντων και ότι ο Σατανάς βρίσκεται κάτω από το κράτος του Θεού, αν συνεχίζεις να φοβάσαι τους αντίχριστους και τους κακούς ανθρώπους, μπορείς να τους ανέχεσαι να κάνουν κακό στην εκκλησία, να προκαλούν αναστάτωση στο έργο της και να το καταστρέφουν, και μπορείς να κάνεις συμβιβασμούς με τον Σατανά ή να τον ικετεύεις να σου δείξει έλεος προκειμένου να προστατεύσεις τον εαυτό σου, χωρίς να τολμάς να ορθώσεις το ανάστημά σου και να τους πολεμήσεις, κι έχεις γίνει λιποτάκτης, ανθρωπάρεσκος και απλός θεατής, τότε δεν πιστεύεις αληθινά στον Θεό. Η πίστη σου στον Θεό είναι υπό αμφισβήτηση, με αποτέλεσμα να είναι τελείως αξιοθρήνητη!» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος όγδοο)]. Αφού διάβασα τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι ο Θεός κυριαρχεί επί των πάντων και ελέγχει τα πάντα. Στον οίκο του Θεού, ο Χριστός και η αλήθεια έχουν την εξουσία. Όσο κι αν οι αντίχριστοι και οι πονηροί άνθρωποι δρουν ανεξέλεγκτα στην εκκλησία, κάνοντας κακές πράξεις και διαταράσσοντας την εκκλησιαστική ζωή, είναι απλώς εργαλεία που χρησιμοποιεί ο Θεός για να οδηγήσει στην τελείωση την ικανότητα διάκρισης του εκλεκτού λαού Του. Αφού παίξουν τον ρόλο τους, αποκαλύπτονται και αποκλείονται από τον Θεό, ο ένας μετά τον άλλον. Αλλά εγώ δεν αναγνώριζα την κυριαρχία και τη δικαιοσύνη του Θεού και πάντα φοβόμουν να μην προσβάλω τους πονηρούς ανθρώπους. Πίστευα ότι όσο πιο αυταρχικός και φαύλος ήταν κάποιος στην κοινωνία γενικά, τόσο λιγότερο θα τον αμφισβητούσαν και τόσο πιο επιτυχημένος θα ήταν. Νόμιζα ότι το ίδιο ίσχυε και στον οίκο του Θεού, και ότι αν προσέβαλλα έναν πονηρό άνθρωπο, σίγουρα θα υπήρχαν αρνητικές συνέπειες. Για μένα, ο οίκος του Θεού ήταν σαν την υπόλοιπη κοινωνία, όπου «είναι καλύτερα να συμβιβάζεσαι παρά να συγκρούεσαι» και «είναι καλύτερα να προσβάλεις έναν έντιμο άνθρωπο παρά έναν παλιάνθρωπο». Υπό την επιρροή αυτών των ιδεών, δεν τολμούσα να παρέμβω και να σταματήσω τη διατάραξη που προκαλούσαν οι πονηροί άνθρωποι στην εκκλησιαστική ζωή, επειδή φοβόμουν πολύ μη με εκδικούνταν, ή διέδιδαν φήμες για μένα και με κατήγγελλαν ως ψευδή επικεφαλής. Αν αυτό οδηγούσε στην απαλλαγή μου και με εμπόδιζε να κάνω το καθήκον μου, τότε δεν θα είχα ποτέ καλό προορισμό. Υπερεκτίμησα τη δύναμη αυτών των πονηρών ανθρώπων και αρνήθηκα εντελώς τη δικαιοσύνη του Θεού και το γεγονός ότι ο Θεός κυριαρχεί επί των πάντων και ελέγχει τα πάντα. Σκέφτηκα κάποια που γνώριζα παλιά, την αδελφή Τσεν Ζενγκσίν. Όταν της ανατέθηκε να αντιμετωπίσει μια έξαρση αναταραχής σε μια από τις εκκλησίες, οι πονηροί άνθρωποι που διατάρασσαν εκείνη την εκκλησία την έδιωξαν, της επιτέθηκαν και δεν την άφηναν να παρακολουθεί τις συναθροίσεις. Αλλά μπροστά σε εκείνους τους πονηρούς ανθρώπους, η Ζενγκσίν δεν έδειξε τον παραμικρό φόβο —βασίστηκε στον Θεό για να ξεσκεπάσει τις κακές τους πράξεις και τελικά όλοι οι πονηροί άνθρωποι αποβλήθηκαν από την εκκλησία. Όσο για τη Ζενγκσίν, δεν την είχαν καταβάλει οι επιθέσεις των πονηρών ανθρώπων και συνέχισε να κάνει το καθήκον της στην εκκλησία. Η ιστορία της με έκανε να συνειδητοποιήσω πρακτικά ότι η αλήθεια κυριαρχεί στον οίκο του Θεού, ότι Αυτός κυριαρχεί επί των πάντων, και ότι, όταν κάνουμε δίκαια πράγματα, ο Θεός μας εγκρίνει, μας προστατεύει και μας καθοδηγεί. Η εμπειρία μου με αυτήν την επιστολή καταγγελίας μού είχε επίσης δείξει πόσο σοβαρά η εκκλησία παίρνει την εργασία της εξέτασης και επαλήθευσης τέτοιων επιστολών, και πώς τις χειρίζεται με δίκαιο και ορθό τρόπο σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Όταν η Ζάο Χούι και η Λιου Γινγκ παραποίησαν την αλήθεια στην επιστολή καταγγελίας τους και έβρισκαν τα σφάλματα της Τσεν Μο, η εκκλησία δεν την απάλλαξε από τα καθήκοντά της βάσει της επιστολής, αλλά πρώτα συμβουλεύτηκε τις αξιολογήσεις των περισσότερων αδελφών, και απέκτησε μια σαφή εικόνα των περιστάσεων τόσο αυτών που έγραψαν την αναφορά όσο και του ατόμου που καταγγέλθηκε. Αν η αναφορά ήταν ψευδής, η εκκλησία θα αποκαθιστούσε την αδικία. Αν ήταν αληθής, τότε θα τη χειριζόταν σύμφωνα με τις αρχές. Στο παρελθόν, με είχε καταγγείλει δύο φορές ένας αντίχριστος, αλλά σύμφωνα με τις έρευνες που ακολούθησαν και οι δύο αναφορές ήταν ψευδείς, με αποτέλεσμα η εκκλησία να μη με μεταθέσει. Είδα ότι η εκκλησία κάνει τα πάντα σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και δεν θα χειριζόταν επιπόλαια την υπόθεση κάποιου αφού άκουγε μόνο τη μία πλευρά της ιστορίας. Δεν θα αδικούσε έναν καλό άνθρωπο και δεν θα άφηνε τους πονηρούς ανθρώπους ατιμώρητους. Όταν το σκέφτηκα αυτό, ένιωσα ότι οι προηγούμενες απόψεις μου ήταν εξωφρενικές —απόψεις δύσπιστων. Ταυτόχρονα, συνειδητοποίησα ότι αυτή η κατάσταση ήταν μια δοκιμασία για να δω αν θα μπορούσα να στραφώ προς τη δικαιοσύνη, να πολεμήσω τις δυνάμεις του κακού και να μείνω σταθερή στη μαρτυρία μου για τον Θεό.

Αργότερα, θυμήθηκα ένα χωρίο από τα λόγια του Θεού, το οποίο λέει: «Στην εκκλησία, να παραμένετε ακλόνητοι στη μαρτυρία σας για Μένα και να υποστηρίζετε την αλήθεια. Το σωστό είναι σωστό και το λάθος είναι λάθος· μη συγχέετε το μαύρο με το άσπρο. Πρέπει να πολεμήσετε ενάντια στον Σατανά και πρέπει να τον συντρίψετε ολοσχερώς, ώστε να μην εγερθεί ποτέ ξανά. Πρέπει να δώσετε όλα όσα έχετε προκειμένου να προστατέψετε τη μαρτυρία Μου. Αυτός θα είναι ο στόχος των ενεργειών σας —μην το ξεχνάτε αυτό» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 41). Μέσα από τα λόγια του Θεού, έμαθα ότι ο Θεός αγαπά εκείνους που είναι ειλικρινείς και έχουν αίσθημα δικαιοσύνης. Τέτοιοι άνθρωποι είναι ικανοί να κάνουν πράξη την αλήθεια, να τηρούν τις αρχές και να προστατεύουν τα συμφέροντα της εκκλησίας, και δεν φοβούνται να προσβάλουν τους ανθρώπους. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι εγκρίνονται από τον Θεό. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, ένιωσα την πίστη μου να ανανεώνεται και ήμουν έτοιμη να πάρω θέση για να διαφυλάξω τα συμφέροντα της εκκλησίας. Σκέφτηκα ότι, στο παρελθόν, ένιωθα περιορισμένη από πονηρούς ανθρώπους, δεν είχα τολμήσει να τους ξεσκεπάσω και να τους περιορίσω, και ότι αυτό οδήγησε σε αναταραχή μέσα στην εκκλησία επί έξι μήνες, κι επηρεάσε σοβαρά την εκκλησιαστική ζωή και τη ζωή-είσοδο των αδελφών μου. Ήταν κάτι για το οποίο θα μετάνιωνα για πάντα. Ήξερα ότι αυτήν τη φορά έπρεπε να κάνω πράξη την αλήθεια και να σταματήσω να προσπαθώ να προστατεύσω τον εαυτό μου, σαν δειλή. Έπρεπε να απομακρύνω γρήγορα τους πονηρούς ανθρώπους από την εκκλησία και να καλλιεργήσω τη διάκριση μεταξύ των αδελφών, ώστε να μην παραπλανηθούν και αναστατωθούν ξανά από πονηρούς ανθρώπους. Μετά από αυτό, συνάντησα τη Ζάο Χούι και τη Λιου Γινγκ, και επικαλέστηκα την επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά τους μαζί με τα λόγια του Θεού για να ξεσκεπάσω και να αναλύσω το κακό που έκαναν. Ένιωσα πολύ γαλήνια και ήρεμη αφού το έκανα αυτό. Λίγο μετά από αυτό, και μετά από ψηφοφορία των αδελφών, οι δύο πονηροί άνθρωποι αποπέμφθηκαν από την εκκλησία. Αυτό έθεσε τέλος σε μια περίοδο αναταραχής στην εκκλησία, και καλλιέργησε μεταξύ των αδελφών και αδελφών μεγαλύτερη διάκριση για τους πονηρούς ανθρώπους. Ευχαρίστησα τον Θεό για τη δικαιοσύνη Του, με όλη μου την καρδιά.

Μέσα από αυτήν την εμπειρία, απέκτησα κάποια επίγνωση της εγωιστικής και δόλιας φύσης μου και έγινα μάρτυρας της αγιοσύνης και της δικαιοσύνης του Θεού. Πραγματικά συνειδητοποίησα ότι η αλήθεια και η δικαιοσύνη κυριαρχούν στον οίκο του Θεού, και πώς καμία πονηρή επιρροή δεν μπορεί να βρει έδαφος εκεί μέσα. Συνειδητοποίησα, επίσης, ότι μόνο όταν κάνουμε πράξη την αλήθεια και διαφυλάσσουμε τα συμφέροντα της εκκλησίας συνάδουμε με τις προθέσεις του Θεού και νιώθουμε γαλήνη. Δόξα τω Θεώ!