Από της Μου Τσεν, Κίνα

Μία μέρα το 2018, η επικεφαλής μου μου ανέθεσε να πάω να υποστηρίξω μια νεοσύστατη εκκλησία. Όταν έλαβα αυτήν την είδηση, έμεινα έκπληκτη, αλλά ένιωσα και άγχος. Η επικεφαλής φαινόταν να με έχει σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Πώς θα με έβλεπαν, όμως, οι αδελφοί κι οι αδελφές μου αν δεν μπορούσα να κάνω καθόλου πραγματικό έργο; Μήπως θα πίστευαν ότι δεν είμαι και τόσο καλή επικεφαλής; Αν συνέβαινε αυτό, δεν θα έχανα την αξιοπρέπειά μου; Μόλις σκέφτηκα αυτά τα πράγματα, αγχώθηκα και δυσκολευόμουν να νιώσω άνετα ενόσω έκανα τα καθήκοντά μου. Μια εβδομάδα αργότερα, με την καρδιά γεμάτη αβεβαιότητα, ξεκίνησα για τη νέα εκκλησία. Στην αρχή, όταν οι αδελφοί κι οι αδελφές έθεταν κάποια ζητήματα, μπορούσα να τα λύσω συνδυάζοντας τα λόγια του Θεού και τις αρχές με τη δική μου εμπειρία στη συναναστροφή. Αργότερα, όμως, ήλθαν αντιμέτωποι με ορισμένα ζητήματα που δεν μπορούσα να κατανοήσω πλήρως. Δεν ήξερα πώς να τα επιλύσω, οπότε άρχισα ν’ αγχώνομαι.

Θυμάμαι σε μία συγκεκριμένη συνάθροιση, οι αδελφοί κι οι αδελφές είχαν θέσει κάποια ζητήματα και δυσκολίες που αντιμετώπιζαν στο έργο τους, κι εγώ απλά δεν μπορούσα να σκεφτώ πάνω σε ποια πτυχή της αλήθειας θα έπρεπε να συναναστραφώ για να επιλύσω αυτά τα ζητήματα. Ανησυχούσα ότι δεν θα μ’ εκτιμούσαν πλέον τόσο, κι είχα γίνει ράκος από το άγχος. Έστυβα το μυαλό μου να σκεφτώ χωρία των λόγων του Θεού ή αρχές για να συναναστραφώ όσο το δυνατόν γρηγορότερα, όμως, όσο περισσότερο ταραζόμουν, τόσο περισσότερο άδειαζε το μυαλό μου. Όταν είδα τους αδελφούς και τις αδελφές να κάθονται ήσυχα εκεί και να περιμένουν την απάντησή μου, πανικοβλήθηκα ακόμη περισσότερο, και σκέφτηκα: «Αν δεν μπορώ να επιλύσω τα ζητήματά τους, δεν σημαίνει αυτό ότι δεν κατανοώ την αλήθεια κι ότι είμαι ανίκανη να επιτελέσω πραγματικό έργο; Τι θα σκεφτούν οι αδελφοί κι οι αδελφές για μένα; Θα ήταν τόσο ντροπιαστικό!» Τελικά, έσφιξα τα δόντια και διάλεξα ένα χωρίο των λόγων του Θεού για συναναστροφή. Στην πραγματικότητα, ήταν ηλίου φαεινότερο ότι απλώς απάγγελλα λόγια και δόγματα, κι ότι αυτό δεν θα έλυνε τα προβλήματά τους. Όταν είδα, όμως, ότι οι αδελφοί κι οι αδελφές μου άκουγαν και κουνούσαν επιδοκιμαστικά το κεφάλι τους και δεν έκαναν περαιτέρω σχόλια, δεν το σκέφτηκα άλλο. Μια άλλη φορά, μια αδελφή ρώτησε για την κόρη της που ήταν τόσο απασχολημένη με τη δουλειά που δεν μπορούσε να παρευρίσκεται τακτικά στις συναθροίσεις. Η αδελφή ανησυχούσε ότι, επειδή η κόρη της δεν επιδίωκε την αλήθεια, θα έχανε την ευκαιρία της να σωθεί, οπότε υπενθύμιζε συχνά στην κόρη της να διαβάζει τα λόγια του Θεού και να παρευρίσκεται σε περισσότερες συναθροίσεις. Ταυτόχρονα, όμως, ανησυχούσε ότι αν πίεζε πολύ την κόρη της, μπορεί να την στενοχωρούσε. Αυτό το ζήτημα έκανε πραγματικά την αδελφή να νιώθει περιορισμένη, και δεν ήξερε πώς να προχωρήσει. Εκείνη την στιγμή, δεν ήμουν σίγουρη πώς έπρεπε να συναναστραφώ με την αδελφή για να λύσω το πρόβλημά της. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να μην παράσχω καμία απολύτως συναναστροφή γι’ αυτήν την αδελφή μπροστά σε όλους. Είναι η πρώτη μου φορά σ’ αυτήν την ομάδα συνάθροισης. Εάν δεν μπορώ να διορθώσω κανένα από τα προβλήματά τους, δεν θα με περιφρονήσουν οι αδελφοί κι οι αδελφές και δεν θα πουν ότι είμαι ανίκανη να επιλύω ζητήματα μέσω της συναναστροφής πάνω στην αλήθεια; Ό,τι κι αν συμβεί, πρέπει με κάποιον τρόπο να σώσω την κατάσταση». Έτσι, συναναστράφηκα λέγοντας: «Σχετικά με αυτό το ζήτημα, πρέπει ν’ αναζητήσουμε την αλήθεια και να κατανοήσουμε την πρόθεση του Θεού. Ο Θεός σώζει όσους έχουν αληθινή πίστη σε Αυτόν κι αγαπούν την αλήθεια. Ποτέ δεν μας αναγκάζει να συναθροιστούμε ή να κάνουμε τα καθήκοντά μας, άρα αν η κόρη σου δεν επιδιώκει την αλήθεια, δεν μπορείς να την αναγκάσεις να το κάνει. Θα πρέπει να υποταχθείς στις ρυθμίσεις του Θεού και ν’ αποφεύγεις να ενεργείς σύμφωνα με τα συναισθήματά σου». Η αδελφή δεν είπε τίποτα όταν τελείωσα τη συναναστροφή μου, όμως εξακολουθούσε να είναι συνοφρυωμένη. Όταν είδε ότι το ζήτημα της αδελφής δεν είχε επιλυθεί, η επικεφαλής, αδελφή Γουάνγκ Λιν, πρόσφερε τη δική της συναναστροφή: «Θα πρέπει να εξακολουθήσεις να βοηθάς την κόρη σου και να τη συναναστρέφεσαι με αγάπη. Με τον καιρό, θα φανεί αν η κόρη σου επιδιώκει την αλήθεια. Εάν πιστεύει αληθινά στον Θεό, τότε, ακόμη κι αν στην αρχή έχει εγκόσμιες επιθυμίες και δεν επιδιώκει την αλήθεια, πρέπει να είσαι υπομονετική, δεκτική και να την υποστηρίζεις με αγάπη. Έπειτα, μόλις αρχίσει ν’ αντιλαμβάνεται κάπως την αλήθεια, θ’ αρχίσει κατά τρόπο φυσικό να δίνει μεγαλύτερη σημασία σ’ αυτήν. Αν δεν είναι άτομο που αγαπά την αλήθεια και πιστεύει μόνο κατ’ όνομα στον Θεό με σκοπό να λαμβάνει ευλογίες, τότε καμία βοήθεια ή προσευχή γι’ αυτή δεν θα είναι χρήσιμη, επειδή ο Θεός δεν σώζει τους δύσπιστους. Πρώτα, λοιπόν, ας τη βοηθήσουμε κι ας την στηρίξουμε με αγάπη και μετά, όταν μάθουμε με βεβαιότητα τι είδους άτομο είναι, μπορούμε ν’ αποφασίσουμε πώς θα της φερθούμε σύμφωνα με τις αρχές». Η αδελφή κουνούσε συνεχώς επιδοκιμαστικά το κεφάλι της, ενώ κι εγώ είχα κατανοήσει καλύτερα το πρόβλημα. Η συναναστροφή της Γουάνγκ Λιν σκιαγράφησε ένα ξεκάθαρο μονοπάτι άσκησης. Εγώ, όμως, δεν ήμουν διατεθειμένη να παραδεχτώ φωναχτά τίποτα απ’ όλα αυτά. Αν το έκανα αυτό, σκεφτόμουν, οι αδελφοί κι οι αδελφές θα μπορούσαν ακόμη περισσότερο να διακρίνουν ότι είχα συναναστραφεί μόνο πάνω σε λόγια και δόγματα, και θα ένιωθα πλήρη αμηχανία. Από εκείνο το σημείο και μετά, ένιωθα όλο και μεγαλύτερο βάρος, και φοβόμουν πολύ ότι δεν θα μπορούσα να επιλύσω τα προβλήματα που έθεταν οι αδελφοί κι οι αδελφές μου. Μερικές φορές, όταν αντιμετώπιζα δυσκολίες, ήθελα να συναναστραφώ με τους αδελφούς και τις αδελφές μου για ν’ ακούσω τις ιδέες και τις απόψεις τους. Έπειτα, όμως, θυμόμουν ότι πήγα εκεί για να τους ποτίσω και να τους στηρίξω, κι αν αντέστρεφα τους όρους και προσέφευγα εγώ σ’ εκείνους για βοήθεια, σίγουρα θα με περιφρονούσαν. Τα έκλωθα αυτά στο κεφάλι μου και, ακριβώς τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να πω κάτι, το μετάνιωνα και δεν έλεγα τίποτα. Υπήρχαν φορές που, όταν προέκυπτε κάποιο δύσκολο ζήτημα, ζητούσα άδεια για να πάω στο μπάνιο ή έβρισκα μια δικαιολογία να πάω να χειριστώ κάποια άλλη υπόθεση, και ζητούσα από τους αδελφούς και τις αδελφές να το συζητήσουν πρώτα μεταξύ τους. Έτσι, κανείς δεν μπορούσε να δει ποια πραγματικά ήμουν. Κάθε φορά που έκανα κάτι τέτοιο, κατέκρινα τον εαυτό μου, γνωρίζοντας ότι δεν έχω επαρκή αντίληψη του θέματος κι ότι αν απλώς ανοιγόμουν σε συναναστροφή κι αναζητούσα βοήθεια από τους αδελφούς και τις αδελφές μου, τότε θα κατανοούσα περισσότερα. Σε τέτοιες στιγμές, πάντοτε αποφάσιζα να μην αποφεύγω τις καταστάσεις αυτές στο μέλλον, αλλά όποτε προέκυπτε κάποια δυσκολία, ήθελα ενστικτωδώς να διαφυλάξω τη θέση και την περηφάνια μου. Είτε απλώς διεξήγαγα επιφανειακά μια συζήτηση εκφράζοντας κάποια λόγια και δόγματα, είτε απέφευγα την περίσταση εντελώς. Εκείνη την περίοδο, η κατάστασή μου σταδιακά επιδεινωνόταν —δεν είχα καθόλου διορατικότητα όταν συναναστρεφόμουν στις συναθροίσεις, έβρισκα συνεχώς αδιέξοδο στο έργο μου, και κουραζόμουν όλο και περισσότερο να κάνω τα καθήκοντά μου. Ένιωθα τόσο πιεσμένη και ταραγμένη που έπρεπε διαρκώς να προσποιούμαι και να υποκρίνομαι. Σκεφτόμουν μάλιστα ότι ίσως το καθήκον αυτό να ήταν υπερβολικό για μένα, και θα ήταν καλύτερο να επιστρέψω στο προηγούμενο καθήκον μου. Συνειδητοποίησα ότι είμαι σ’ άσχημη κατάσταση, κι έτσι προσευχήθηκα στον Θεό: «Αγαπημένε μου Θεέ! Κουράζομαι πολύ να κάνω το καθήκον τώρα τελευταία και δεν σκέφτομαι καθαρά. Φαίνεται σαν να μου έχεις γυρίσει την πλάτη, όμως δεν ξέρω πού έκανα λάθος. Θεέ μου, μακάρι να με καθοδηγήσεις να κατανοήσω καλύτερα τον εαυτό μου».

Μετά απ’ αυτό, συνάντησα το εξής χωρίο των λόγων του Θεού: «Οι διεφθαρμένοι άνθρωποι υποφέρουν από ένα πρόβλημα κοινό σε όλους τους: Όταν δεν έχουν κύρος, δεν κοκορεύονται στις αλληλεπιδράσεις ή στις συνομιλίες τους με κάποιον ούτε υιοθετούν συγκεκριμένο ύφος και τόνο στην ομιλία τους. Είναι απλώς συνηθισμένοι και κανονικοί άνθρωποι, δεν έχουν την ανάγκη να πλασάρουν τον εαυτό τους. Δεν νιώθουν καμία ψυχολογική πίεση και μπορούν να συναναστρέφονται τους άλλους ανοιχτά και από καρδιάς. Είναι προσιτοί και δεκτικοί στην αλληλεπίδραση· οι άλλοι τους θεωρούν πολύ καλούς ανθρώπους. Τη στιγμή που αποκτούν κύρος, το παίζουν υπεράνω, αγνοούν τους απλούς ανθρώπους, κανείς δεν μπορεί να τους πλησιάσει· πιστεύουν πως είναι ευγενείς, και πως είναι φτιαγμένοι από άλλη πάστα σε σχέση με τους συνηθισμένους ανθρώπους. Περιφρονούν τους συνηθισμένους ανθρώπους, κοκορεύονται όταν μιλάνε και σταματούν να συναναστρέφονται ανοιχτά με τους άλλους. Γιατί δεν συναναστρέφονται πια ανοιχτά με τους άλλους; Νομίζουν πως έχουν πλέον κύρος και ότι είναι επικεφαλής. Νομίζουν πως οι επικεφαλής πρέπει να διατηρούν μια συγκεκριμένη εικόνα, να είναι λίγο πιο ανώτεροι απ’ τους συνηθισμένους ανθρώπους, να έχουν περισσότερο ανάστημα και να είναι πιο ικανοί να αναλαμβάνουν ευθύνες· πιστεύουν πως, σε σύγκριση με τους συνηθισμένους ανθρώπους, οι επικεφαλής πρέπει να είναι πιο υπομονετικοί, να μπορούν να υποφέρουν και να δαπανούν περισσότερο, και να μπορούν να αντιστέκονται σε κάθε πειρασμό απ’ τον Σατανά. Ακόμα κι αν πεθάνουν οι γονείς τους ή άλλα μέλη της οικογένειάς τους, νομίζουν ότι πρέπει να διατηρήσουν τον αυτοέλεγχο για να μην κλάψουν, ή ότι πρέπει τουλάχιστον να κλάψουν κρυφά, χωρίς να τους δουν οι άλλοι, ούτως ώστε κανείς να μην μπορεί να δει τα ελαττώματα, τις ελλείψεις ή τις αδυναμίες τους. Νομίζουν, μάλιστα, πως αν οι επικεφαλής έχουν γίνει αρνητικοί, δεν πρέπει να αφήσουν κανέναν να το μάθει. Αντίθετα, πρέπει να τα κρύβουν όλα αυτά. Πιστεύουν πως έτσι πρέπει να ενεργεί κάποιος που έχει κύρος. Όταν καταπιέζουν τον εαυτό τους σε τέτοιον βαθμό, τότε άραγε η θέση δεν έχει γίνει θεός τους, κύριος τους; Και εφόσον ισχύει αυτό, εξακολουθούν να έχουν κανονική ανθρώπινη φύση; Όταν έχουν αυτές τις ιδέες —όταν περιορίζουν τον εαυτό τους σε αυτόν τον βαθμό και προσποιούνται με αυτόν τον τρόπο— άραγε δεν έχουν ερωτευθεί το κύρος;» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να απαλλαχθεί κανείς από τους πειρασμούς και τα δεσμά της θέσης). Μέσω της αποκάλυψης των λόγων του Θεού, συνειδητοποίησα ότι ο λόγος για τον οποίο έβρισκα το έργο μου τόσο εξαντλητικό και κοπιαστικό ήταν ότι είχα μεγάλη εμμονή με τη φήμη και τη θέση. Προτού πάω σ’ εκείνη την εκκλησία, ένιωθα πολύ ελεύθερη και χωρίς περιορισμούς στις συναθροίσεις με τους αδελφούς και τις αδελφές μου —δεν υπήρχε πίεση και, αν δεν καταλάβαινα κάτι, το έθετα ως θέμα για συναναστροφή. Από τότε, όμως, που πήγα να στηρίξω εκείνη την εκκλησία, είχα τοποθετήσει τον εαυτό μου σε βάθρο. Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να ήμουν καλύτερη και ικανότερη από τους ανθρώπους εκεί, επειδή είχα πάει εκεί για να τους στηρίξω. Πίστευα ότι μόνο αν επίλυα κάθε ζήτημα που έθεταν οι αδελφοί κι οι αδελφές μου, θα ενεργούσα σύμφωνα με τη θέση μου. Για να κερδίσω τον θαυμασμό και την αποδοχή των αδελφών μου, υποκρινόμουν και προσποιούμουν. Μολονότι δεν αντιλαμβανόμουν ξεκάθαρα τα ζητήματα, δεν ήμουν διατεθειμένη ν’ ανοιχτώ και ν’ αναζητήσω, αλλά επέμενα να τα περνάω επιφανειακά με λόγια και δόγματα, εξαπατώντας τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Μερικές φορές μάλιστα έβρισκα και δικαιολογίες για ν’ αποφύγω εντελώς την κατάσταση. Δεν νοιαζόμουν ούτε στο ελάχιστο για το αν είχαν επιλυθεί ή όχι τα προβλήματα των αδελφών μου, και δεν μπορούσα καν να πείσω τον εαυτό μου να πω κάτι τόσο απλό όπως «δεν κατανοώ αυτό το ζήτημα». Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι είχα δώσει υπερβολική σημασία στη θέση, κι ότι όσα έκανα ήταν για να διαφυλάξω αυτήν τη θέση. Ο Θεός είχε κανονίσει να πάω εκεί να κάνω το καθήκον μου, ώστε να συνεργαστώ με τους αδελφούς και τις αδελφές μου για να επιλύσω τα προβλήματα και τα ζητήματα που αντιμετώπιζε εκείνη η εκκλησία. Εγώ, όμως, δεν σκεφτόμουν καθόλου πώς να κάνω καλύτερα το καθήκον μου και να εκτελέσω πραγματικό έργο. Αντίθετα, σκεφτόμουν μόνο πώς θα με έβλεπαν οι αδελφοί κι οι αδελφές μου, και πώς θα προστάτευα καλύτερα τη θέση και τον εγωισμό μου. Έβρισκα μάλιστα τρόπους να τους εξαπατώ προκειμένου να διατηρήσω τον εγωισμό και τη θέση μου. Παραμελώντας τα καθήκοντά μου, όχι μόνο υπέφερα η ίδια, αλλά και έβλαπτα τους αδελφούς και τις αδελφές μου και καθυστερούσα το έργο της εκκλησίας. Αυτό πρέπει να έκανε τον Θεό να με απεχθάνεται και να με μισεί πολύ. Είχα πέσει στο σκοτάδι —αυτό αποκάλυπτε τη δικαιοσύνη του Θεού, και χρειαζόταν να κάνω μ’ ευσυνειδησία την αυτοκριτική μου και να μετανοήσω ενώπιόν Του.

Την επόμενη μέρα, ανοίχτηκα στους αδελφούς και τις αδελφές μου όσον αφορά την πρόσφατη κατάστασή μου, ενώ έθεσα, επίσης, για συναναστροφή κάποια ζητήματα με τα οποία είχα πρόβλημα. Αφού συναναστραφήκαμε, και με την καθοδήγηση του Θεού, τελικά κατανοήσαμε καλύτερα αυτά τα ζητήματα και βρήκαμε ένα μονοπάτι άσκησης. Μετά απ’ αυτό, επειδή εξακολουθούσα ενστικτωδώς να υποκρίνομαι όταν αντιμετώπιζα δυσκολίες ή δεν μπορούσα να κατανοήσω ορισμένα ζητήματα, δεν ήθελα να εκθέσω τις αδυναμίες μου στους αδελφούς και τις αδελφές μου, και προσευχόμουν στον Θεό, ζητώντας καθοδήγηση. Τότε συνάντησα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που μου έδωσε ένα μονοπάτι άσκησης. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Για να ελευθερωθείς από τον έλεγχο που έχει πάνω σου η θέση, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις; Πρέπει πρώτα να την καθαρίσεις από τις προθέσεις σου, τις σκέψεις σου και την καρδιά σου. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Παλιότερα, όταν δεν είχες θέση, αγνοούσες εκείνους που δεν σε έλκυαν. Τώρα που έχεις θέση, αν δεις κάποιον που δεν είναι ελκυστικός ή που έχει προβλήματα, νιώθεις ότι έχεις ευθύνη να τον βοηθήσεις κι έτσι περνάς περισσότερο χρόνο στη συναναστροφή μαζί του, προσπαθώντας να λύσεις κάποια από τα πρακτικά προβλήματα που έχει. Και πώς νιώθεις μέσα σου όταν κάνεις τέτοια πράγματα; Έχεις ένα αίσθημα χαράς και γαλήνης. Έτσι κι εσύ, λοιπόν, θα πρέπει να εκμυστηρεύεσαι τα προσωπικά σου ζητήματα στους άλλους και να τους ανοίγεσαι πιο συχνά όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες ή βιώνεις αποτυχίες, με συναναστροφή σχετικά με τα προβλήματα και τις αδυναμίες σου, σχετικά με το πώς επαναστατούσες ενάντια στον Θεό, και το πώς τελικά αναδύθηκες από αυτό και κατάφερες να ικανοποιήσεις τις προθέσεις Του. Και τι αποτέλεσμα έχει το να εκμυστηρεύεσαι τα ζητήματά σου σ’ αυτούς; Χωρίς αμφιβολία, θετικό αποτέλεσμα. Κανείς δεν πρόκειται να σε περιφρονήσει, ενώ μπορεί κάλλιστα και να ζηλέψουν την ικανότητά σου να αντέξεις αυτά τα βιώματα. Κάποιοι πάντα πιστεύουν ότι όταν οι άνθρωποι έχουν θέση, πρέπει να συμπεριφέρονται περισσότερο σαν αξιωματούχοι και να μιλάνε με συγκεκριμένο τρόπο ώστε οι άλλοι να τους παίρνουν στα σοβαρά και να τους σέβονται. Είναι σωστός αυτός ο τρόπος σκέψης; Αν μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις ότι αυτός ο τρόπος σκέψης είναι λάθος, τότε πρέπει να προσευχηθείς στον Θεό και να επαναστατήσεις ενάντια στα σαρκικά πράγματα. Μην παριστάνεις τον σπουδαίο και μη βαδίζεις στο μονοπάτι της υποκρισίας. Μόλις κάνεις μια τέτοια σκέψη, να την αντιμετωπίσεις αναζητώντας την αλήθεια. Αν δεν αναζητήσεις την αλήθεια, αυτή η σκέψη, αυτή η άποψη, θα πάρει μορφή και θα ριζώσει στην καρδιά σου, με αποτέλεσμα να καταλήξει να κυριαρχεί πάνω σου κι εσύ θα κρύβεσαι και θα φτιάξεις μια εικόνα τόσο ψεύτικη ώστε κανείς δεν θα μπορεί να σε διακρίνει ή να καταλάβει τις σκέψεις σου. Θα μιλάς στους άλλους σαν πίσω από μια μάσκα που τους κρύβει το αληθινό σου πρόσωπο. Πρέπει να μάθεις να δείχνεις στους άλλους την καρδιά σου, να μάθεις να τους ανοίγεις την καρδιά σου και να έρχεσαι κοντά τους. Πρέπει να επαναστατήσεις ενάντια στις προτιμήσεις της σάρκας σου και να ασκείσαι σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού. Αν το κάνεις, τότε η καρδιά σου θα γνωρίσει τη γαλήνη και την ευτυχία» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Πώς να απαλλαχθεί κανείς από τους πειρασμούς και τα δεσμά της θέσης). Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω ότι, για ν’ αποτινάξω τα δεσμά της φήμης και της θέσης, έπρεπε να μάθω να εγκαταλείπω μέσα μου την επιθυμία για θέση. Στην ουσία, όποιο καθήκον κι αν εκτελούσα ή όσο υψηλή θέση κι αν είχα, εξακολουθούσα να είμαι βαθιά διεφθαρμένη από τον Σατανά κι είχα πολλές ανεπάρκειες κι ελλείψεις. Αυτό ήταν απολύτως φυσιολογικό —το ότι κάποιος γίνεται επικεφαλής κι έχει θέση δεν συνεπάγεται ότι γίνεται ξαφνικά καλύτερος απ’ όλους, ότι αποκτά ανάστημα, κατανοεί την αλήθεια και μπορεί ν’ αντιληφθεί και να επιλύσει κάθε ζήτημα. Έπρεπε να έχω σωστή αντίληψη για τον εαυτό μου. Αργότερα, όποτε ήθελα να διαφυλάξω τη θέση μου και να κρύψω τις ανεπάρκειές μου, έκανα ακριβώς το αντίθετο: ανοιγόμουν και τα έβγαζα όλα στο φως μπροστά σε όλους χωρίς προσχήματα, αφήνοντας τους αδελφούς και τις αδελφές μου να δουν το αληθινό μου ανάστημα. Όταν συναντούσα κάποιο πρόβλημα που δεν μπορούσα να επιλύσω, παραδεχόμουν ρεαλιστικά ότι δεν το κατανοούσα και αναζητούσα την αλήθεια μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, συμπληρώνοντας ο ένας τα δυνατά και τ’ αδύνατα σημεία του άλλου. Με αυτόν τον τρόπο άσκησης, ένιωθα πολύ πιο ελεύθερη και χαλαρή, και το καθήκον μου δεν μου φαινόταν πια τόσο εξαντλητικό.

Υπήρχαν και πάλι στιγμές, ωστόσο, που δεν κατάφερνα να κάνω πράξη την αλήθεια. Μια φορά, η Γουάνγκ Λιν έφτασε σε μια συνάθροιση πριν από μένα. Σκέφτηκα μέσα μου: «Γνωρίζει ήδη τις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις μου από την τελευταία μου συναναστροφή, όταν εξέφραζα μόνο λόγια και δόγματα. Αν δεν καταφέρω για μία ακόμη φορά να επιλύσω τα προβλήματα των αδελφών μου, τότε σίγουρα θα έχει ακόμη χειρότερη γνώμη για μένα. Πώς θα καταπιώ τον εγωισμό μου τότε;» Αγχώθηκα λίγο όταν μου συνέβη αυτό κι ένιωθα ότι θα πιεζόμουν πολύ να καθοδηγήσω τη συνάθροιση μαζί της. Είπα στη Γουάνγκ Λιν: «Εάν έχεις άλλα καθήκοντα, μη διστάσεις να πας, μπορώ να χειριστώ τη συνάθροιση και μόνη μου». Έφυγε χωρίς ν’ απαντήσει. Προς έκπληξή μου, λίγες μέρες αργότερα, μου είπε: «Εκείνη την ημέρα, είχα σχεδιάσει αρχικά να εξετάσω ορισμένα από τα προβλήματα και τις αποκλίσεις στο έργο στο τέλος της συνάθροισης, όμως, μόλις έφτασα, μου είπες ότι δεν χρειάζομαι εκεί. Το σκέφτηκα καλά κι αποφάσισα ότι θα πρέπει να σου επιστήσω την προσοχή σε ορισμένα ζητήματα που έχεις. Θα είναι ωφέλιμο και για σένα και για το έργο της εκκλησίας». Μου είπε ότι διαφυλάσσω τη θέση και την περηφάνια μου σε ό,τι κάνω, πως κρύβω διαρκώς τις ανεπάρκειές μου και υποκρίνομαι, κι ότι δεν συνεργάζομαι πραγματικά καθόλου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Θα ήταν δύσκολο για μένα ν’ αποκτήσω το έργο του Αγίου Πνεύματος και να επιτύχω αποτελέσματα στο έργο μου, δεδομένου ότι είχα λάθος πρόθεση κατά την εκτέλεση των καθηκόντων μου. Τα σχόλια της Γουάνγκ Λιν μ’ έκαναν να κοκκινίσω από αμηχανία. Ντρεπόμουν για τον εαυτό μου κι ένιωθα πραγματικά απαίσια. Αυτό που είχε πει ήταν σωστό: Δουλειά μου ήταν να στηρίζω την εκκλησία, επειδή όμως ανησυχούσα μήπως εκτεθώ και ντροπιαστώ, βρήκα μια δικαιολογία για να τη διώξω, όταν θέλησε να συνεργαστεί μαζί μου για να εντοπίσουμε και να επιλύσουμε τα προβλήματα το συντομότερο δυνατόν. Ήταν περισσότερο εξοικειωμένη με το έργο της εκκλησίας, οπότε πώς θα πετύχαινα καλά αποτελέσματα εγώ χωρίς να συνεργαζόμουν μαζί της στην εκτέλεση των καθηκόντων μας; Η Γουάνγκ Λιν όχι μόνο είχε συνειδητοποιήσει ότι δεν κατέχω την αλήθεια-πραγματικότητα κι ότι είμαι ανίκανη να επιλύσω ζητήματα, είχε ανακαλύψει και πόση εμμονή είχα με τη θέση και τη φήμη. Εκείνη την ώρα, ένιωσα εντελώς ταπεινωμένη. Μέσα στον πόνο μου, ήλθα ενώπιον του Θεού να προσευχηθώ: «Αγαπημένε μου Θεέ! Σήμερα η Γουάνγκ Λιν επισήμανε τα προβλήματα και τις ελλείψεις μου. Πρέπει να διδαχθώ απ’ αυτήν την περίσταση, γι’ αυτό, Σε εκλιπαρώ να με καθοδηγήσεις προκειμένου ν’ αποκτήσω μεγαλύτερη αυτογνωσία, ώστε να μπορέσω να διορθώσω τη διεφθαρμένη μου διάθεση και να μεταμορφωθώ πραγματικά». Μετά την προσευχή, συνάντησα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που εξέθετε την κατάστασή μου εκείνη την περίοδο. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους δημιουργήματα. Μπορούν τα δημιουργήματα να φτάσουν στην παντοδυναμία; Μπορούν να φτάσουν σε σημείο να είναι τέλεια και αψεγάδιαστα; Μπορούν να επιτύχουν επιδεξιότητα σε όλα, να φτάσουν να κατανοούν τα πάντα, να βλέπουν καθαρά τα πάντα και να είναι ικανά για τα πάντα; Όχι, δεν μπορούν. Ωστόσο, μέσα στους ανθρώπους υπάρχει μια διεφθαρμένη διάθεση, μια μοιραία αδυναμία. Αμέσως μόλις διδαχθούν μια δεξιότητα ή ένα επάγγελμα, οι άνθρωποι αισθάνονται ικανοί, ότι είναι άνθρωποι με θέση και αξία, και ότι είναι επαγγελματίες. Ανεξάρτητα από τις πραγματικές τους δυνατότητες, όλοι θέλουν να πλασάρουν τον εαυτό τους ως κάποιο διάσημο ή εξαιρετικό άτομο, να γίνουν ένα κάπως γνωστό πρόσωπο και να κάνουν τους άλλους να πιστεύουν ότι είναι τέλειοι και αψεγάδιαστοι, χωρίς ούτε μια ατέλεια· επιθυμούν να τους βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι ως κάποιο ικανό, ισχυρό, εξαιρετικό ή διάσημο και σπουδαίο άτομο, με μια μεγαλειώδη και επιβλητική εικόνα, με την ικανότητα να κάνει τα πάντα, και χωρίς να υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να κάνει. Νιώθουν πως αν ζητούσαν τη βοήθεια των άλλων, θα έδειχναν ανίκανοι και κατώτεροι, και οι άλλοι θα τους περιφρονούσαν. Γι’ αυτόν τον λόγο, θέλουν πάντα να προσποιούνται. […] Τι είδους διάθεση είναι αυτή; Η αλαζονεία των ανθρώπων αυτών δεν έχει όρια, έχουν χάσει κάθε λογική. Δεν επιθυμούν να είναι σαν όλους τους άλλους, δεν θέλουν να είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, κανονικοί άνθρωποι, αλλά υπεράνθρωποι, σπουδαία άτομα, ή επιτυχημένοι. Αυτό είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα! Όσον αφορά τις αδυναμίες, τα ελαττώματα, την άγνοια, την ανοησία και την έλλειψη κατανόησης εντός της κανονικής ανθρώπινης φύσης, τα σκεπάζουν όλα και δεν αφήνουν τους άλλους να τα δουν, και στη συνέχεια συνεχίζουν να υποδύονται. […] Δεν ξέρουν ποιοι είναι ούτε πώς να βιώσουν την κανονική ανθρώπινη φύση. Δεν έχουν ενεργήσει ούτε μια φορά σαν πρακτικά ανθρώπινα όντα. Αν περνάς τις μέρες σου πετώντας στα σύννεφα, χωρίς σχέδιο και σκοπό, χωρίς να ενεργείς σε τίποτα προσγειωμένος, ζώντας πάντα με βάση τη φαντασία σου, τότε αυτό είναι πρόβλημα. Το μονοπάτι στη ζωή που διαλέγεις δεν είναι το σωστό. Αν το πράξεις, τότε, ανεξάρτητα από το ότι πιστεύεις στον Θεό, δεν πρόκειται να κατανοήσεις την αλήθεια ούτε θα είσαι ικανός να την αποκτήσεις. Για να σου μιλήσω ειλικρινά, δεν μπορείς να αποκτήσεις την αλήθεια, διότι ξεκινάς από λάθος αφετηρία» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι πέντε προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την είσοδο στον σωστό δρόμο της πίστης στον Θεό). Η αποκάλυψη των λόγων του Θεού με βοήθησε να συνειδητοποιήσω ότι ο λόγος για τον οποίο διαρκώς υποκρινόμουν ενστικτωδώς προκειμένου να κερδίσω τον θαυμασμό των άλλων ήταν ότι με έλεγχε η αλαζονική μου διάθεση. Ήμουν μονάχα ένα δημιούργημα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να κατανοώ τα πάντα και να έχω ξεκαθαρίσει κάθε ζήτημα. Ήταν εντελώς φυσιολογικό ν’ αντιμετωπίζω προβλήματα και δυσκολίες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός μου. Ωστόσο, μόλις απέκτησα κάποια θέση, πίστεψα ότι είμαι «εξαιρετική», και δεν αναγνώριζα τον αληθινό μου εαυτό, ούτε αντιμετώπιζα τις ανεπάρκειές μου. Προσπαθούσα διαρκώς να γίνω κάποιος σπουδαίος, σημαντικός άνθρωπος, κάποιο πρότυπο τελειότητας, οπότε υποκρινόμουν και προσποιούμουν σε κάθε μου βήμα για να διαφυλάξω την εικόνα και τη θέση μου στα μάτια των αδελφών μου. Είχα διαφθαρεί και επηρεαστεί βαθιά από σατανικές ρήσεις όπως «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του οπουδήποτε μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» και «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνεια τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του». Με όποια ομάδα ανθρώπων κι αν είχα σχέση, ήθελα πάντα ν’ αφήνω την καλύτερη εντύπωση και να κερδίζω τον θαυμασμό και τον έπαινο όλων. Πίστευα ότι μόνο έτσι θα ζούσα με αξιοπρέπεια και ήθος. Κατόπιν, όταν εκτέθηκαν οι ελλείψεις κι οι ανεπάρκειές μου μπροστά σε όλους, υπέφερα πολύ και βρήκα τρόπους να κρύβω και να συγκαλύπτω αυτές τις ανεπάρκειες. Αυτή η τελευταία περίπτωση ήταν ένα τέλειο παράδειγμα: Επειδή είχα ανησυχήσει ότι η Γουάνγκ Λιν θα καταλάβαινε την κοροϊδία, την έδιωξα επίτηδες, ώστε να μπορέσω ν’ αποκρύψω το γεγονός ότι δεν κατανοούσα την αλήθεια. Στην προσπάθειά μου να διαφυλάξω τη θέση και την περηφάνια μου, δεν είχα την παραμικρή έγνοια για το έργο της εκκλησίας, ούτε σκεφτόμουν το καθήκον μου. Ήμουν πολύ εγωίστρια και ελεεινή! Συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν ακόμη πάρα πολλά πραγματικά ζητήματα που έπρεπε ν’ αντιμετωπίσω στην εκκλησία και, αν δεν συνεργαζόμουν με τη Γουάνγκ Λιν, τότε τα προβλήματα δεν θα λύνονταν. Αυτό θα καθυστερούσε το έργο ολόκληρης της εκκλησίας και θα προκαλούσε ζημιά στη ζωή των αδελφών μας. Θυσίαζα τα συμφέροντα της εκκλησίας προκειμένου να διατηρήσω την εικόνα μου —δεν διέπραττα το κακό; Ο Θεός απαιτεί να ζούμε μια προσγειωμένη ζωή ως κανονικοί άνθρωποι, να Τον λατρεύουμε και να Του υποτασσόμαστε, να φερόμαστε με ειλικρίνεια και να κάνουμε τα καθήκοντά μας σύμφωνα με τις απαιτήσεις Του. Εγώ, όμως, μέσα στην αχαλίνωτη αλαζονεία μου, είχα χάσει τον ορθολογισμό που θα έπρεπε να έχει κάθε κανονικός άνθρωπος, με στόχο να προβάλλω διαρκώς μια τέλεια εικόνα του εαυτού μου για να κερδίζω τον θαυμασμό των άλλων. Βάδιζα σ’ ένα μονοπάτι αντίστασης στον Θεό. Εάν δεν μετανοούσα, τότε στο τέλος θα μ’ έριχνε στην κόλαση για να τιμωρηθώ. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, μίσησα τον εαυτό μου και μετάνιωσα πολύ. Προσευχήθηκα στον Θεό, πρόθυμη να μετανοήσω και να εκπληρώσω ειλικρινά και πρακτικά το καθήκον μου ως δημιούργημα.

Όταν συνειδητοποίησα αυτά τα πράγματα, αναζήτησα ένα μονοπάτι άσκησης για να λύσω τα προβλήματά μου. Συνάντησα δύο χωρία των λόγων του Θεού που έχουν ως εξής: «Ενώπιον του Θεού, όπως κι αν μεταμφιέζεσαι, όπως κι αν κρύβεσαι και όπως κι αν πλασάρεσαι, ο Θεός καταλαβαίνει ξεκάθαρα όλες σου τις πιο αληθινές σκέψεις και όσα κρύβονται στα βαθύτερα, ενδόμυχα μέρη σου· δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος του οποίου τα κρυφά και ενδόμυχα μέρη μπορούν να ξεφύγουν από την εξονυχιστική εξέταση του Θεού» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Έξι ενδείξεις ανάπτυξης στη ζωή). «Όποια προβλήματα κι αν συναντήσεις, πρέπει να αναζητάς την αλήθεια για να τα λύσεις, δεν πρέπει επ’ ουδενί να υποκρίνεσαι ούτε να παρουσιάζεις μια ψεύτικη εικόνα στους άλλους. Είτε πρόκειται για τις ελλείψεις σου, είτε για τις ανεπάρκειές σου, είτε για τα ελαττώματά σου ή τις διεφθαρμένες διαθέσεις σου, πρέπει να ανοίγεσαι και να συναναστρέφεσαι για όλα αυτά τα πράγματα. Μην τα κρατάς κρυφά. Το να μάθεις πώς να ανοίγεσαι είναι το πρώτο βήμα προς τη ζωή-είσοδο και είναι το πρώτο εμπόδιο, το πιο δύσκολο να ξεπεραστεί. Μόλις ξεπεράσεις αυτό το εμπόδιο, θα είναι εύκολο να εισέλθεις στην αλήθεια. Τι θα σημαίνει όταν κάνεις αυτό το βήμα; Θα σημαίνει ότι ανοίγεις την καρδιά σου, και φανερώνεις κάθε κομμάτι του εαυτού σου και ανοίγεσαι ως προς αυτό —είτε καλό είτε κακό, είτε θετικό είτε αρνητικό— και ρίχνεις φως σ’ αυτό για να το δουν οι άλλοι άνθρωποι και για να το δει ο Θεός, χωρίς να κρύβεις ούτε να αποκρύπτεις τίποτα από τον Θεό, χωρίς να χρησιμοποιείς προσωπεία, δόλο ή απάτη απέναντι στον Θεό, και ομοίως όντας ειλικρινής απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα ζεις στο φως· όχι μόνο θα σε εξετάζει σχολαστικά ο Θεός, αλλά και οι άλλοι άνθρωποι θα βλέπουν ότι στις πράξεις σου υπάρχουν αρχές και διαφάνεια. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς μεθόδους για να προστατεύσεις την υπόληψη, την εικόνα και τη θέση σου, ούτε χρειάζεται να αποκρύπτεις ή να συγκαλύπτεις τα λάθη σου. Δεν χρειάζεται να επιδίδεσαι σ’ αυτές τις άχρηστες προσπάθειες. Αν μπορέσεις να εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα, η ζωή σου θα γίνει πολύ χαλαρή, απαλλαγμένη από περιορισμούς και πόνο, και θα ζεις ολοκληρωτικά στο φως» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τα μύχια της καρδιάς του ανθρώπου. Όσον αφορά τη διεφθαρμένη μου διάθεση, τις προθέσεις και τις ακαθαρσίες μου, ο Θεός γνώριζε κάθε πτυχή αυτών των πραγμάτων. Όπως κι αν υποκρινόμουν και προσποιούμουν, η διεφθαρμένη μου διάθεση παρέμενε, το ανάστημά μου δεν είχε αλλάξει, κι εξακολουθούσα να μην κατανοώ την αλήθεια ή να μην κατέχω την αλήθεια-πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, όχι μόνο είχε εξετάσει εξονυχιστικά ο Θεός την απόπειρά μου να υποκριθώ, αλλά και οποιαδήποτε αδελφή ή αδελφός που κατανοεί την αλήθεια θα μπορούσε να έχει διακρίνει την κοροϊδία μου. Η προσπάθειά μου να υποκρίνομαι το τέλειο άτομο ήταν απλώς μια μορφή εθελοτυφλίας και αυταπάτης. Μόνον τότε συνειδητοποίησα τελικά ότι το να προσποιείσαι και να υποκρίνεσαι στο όνομα της θέσης και της περηφάνιας είναι μια επιδίωξη δίχως νόημα, και όσο περισσότερο καλυπτόμουν, τόσο περισσότερο εκτιθόμουν. Ήταν ένας ανόητος τρόπος ζωής. Όταν συνειδητοποίησα αυτά τα πράγματα, αποδέχτηκα συνειδητά την εξονυχιστική εξέταση του Θεού, και, όταν ένιωθα ότι ήθελα να διαφυλάξω τη θέση και την περηφάνια μου, ανοιγόμουν ενεργά και έκανα πράξη την αλήθεια.

Την ημέρα προτού φύγω από εκείνη την εκκλησία, ήθελα να ρωτήσω μια αδελφή αν είχε ακόμη προβλήματα ή δυσκολίες να συζητήσουμε, αλλά από την άλλη ανησυχούσα ότι, αν δεν μπορούσα να τη βοηθήσω να λύσει τα προβλήματά της, τότε θα ρεζιλευόμουν μπροστά της. Σκέφτηκα μέσα μου: «Ούτως ή άλλως, φεύγω από δω αύριο. Θα κάνω πράξη την αλήθεια την επόμενη φορά». Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, μου ήλθε στο μυαλό το εξής χωρίο των λόγων του Θεού: «Εάν, όταν σου τυχαίνουν κάποιες ιδιαίτερες δυσκολίες ή αντιμετωπίζεις κάποια ιδιαίτερα περιβάλλοντα, η στάση σου είναι πάντα να τα αποφεύγεις ή να απομακρύνεσαι απ’ αυτά, να προσπαθείς απεγνωσμένα να τα απορρίψεις και να απαλλαγείς από αυτά, εάν δεν θέλεις να αφεθείς στο έλεος των ενορχηστρώσεων του Θεού, δεν είσαι διατεθειμένος να υποταχθείς στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του και δεν θέλεις να αφεθείς στον έλεγχο της αλήθειας και θέλεις διαρκώς να κάνεις εσύ κουμάντο και να ελέγχεις οτιδήποτε σε αφορά σύμφωνα με τη σατανική σου διάθεση, τότε, κατά συνέπεια, ο Θεός σίγουρα θα σε κάνει στην άκρη ή θα σε παραδώσει στον Σατανά, και θα είναι καθαρά θέμα χρόνου να συμβεί κάτι τέτοιο. Εάν οι άνθρωποι το κατανοούν αυτό το ζήτημα, πρέπει να γυρίσουν γρήγορα πίσω και να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο στη ζωή σύμφωνα με το σωστό μονοπάτι που απαιτεί ο Θεός —αυτός ο δρόμος είναι ο σωστός και, όταν ο δρόμος είναι σωστός, αυτό σημαίνει ότι και η κατεύθυνση είναι σωστή» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Τα λόγια του Θεού με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω ότι φαινόταν ασήμαντο που ρώτησα την αδελφή μου εάν είχε προβλήματα ή δυσκολίες, αλλά ήταν και πάλι μια ευκαιρία να μην επιθυμώ θέση και περηφάνια, και να κάνω πράξη την αλήθεια. Αν συνέχιζα να υποκρίνομαι και να προσποιούμαι για να παραπλανήσω τους άλλους και να διαφυλάξω τη θέση και την περηφάνια μου, τότε δεν θα μπορούσα ποτέ ν’ απελευθερωθώ από τα δεσμά και τους περιορισμούς της διεφθαρμένης μου διάθεσης. Δεν μπορούσα πλέον να υποκύπτω στις επιθυμίες μου —έπρεπε ν’ ασκήσω την αλήθεια και να βιώσω την ομοιότητα της ανθρώπινης φύσης ώστε να ντροπιάσω τον Σατανά. Έτσι, προτού φύγω, ρώτησα προληπτικά την αδελφή μου αν είχε τυχόν προβλήματα ή δυσκολίες. Όταν ένιωθα ότι είχα αντιληφθεί σε τι συνθήκες βρισκόταν, παρείχα συναναστροφή, ενώ όταν δεν είχα απάντηση, έλεγα: «Δεν ξέρω πώς να λύσω αυτό το ζήτημα, ας αναζητήσουμε μια απάντηση μαζί». Όταν ασκήθηκα κατ’ αυτόν τον τρόπο, ένιωσα πολύ προσγειωμένη και ήρεμη.

Όντως έχω κερδίσει πολλά απ’ αυτήν την εμπειρία. Αν δεν είχα πάει σ’ εκείνη την εκκλησία να κάνω τα καθήκοντά μου, με αποτέλεσμα να αποκαλυφθώ μέσα απ’ αυτήν την πραγματική περίσταση, τότε δεν θα είχα συνειδητοποιήσει ποτέ ότι έχω τέτοια εμμονή με τη θέση, και ότι η διαφύλαξη της θέσης και της περηφάνιας ήταν ένας τρόπος αντίστασης στον Θεό. Η κρίση κι η έκθεση των λόγων του Θεού με βοήθησαν ν’ απελευθερωθώ από τα δεσμά της θέσης και της περηφάνιας, και να σταματήσω να υποκρίνομαι. Ευχαριστώ τον Παντοδύναμο Θεό που με έσωσε!