Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Array

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Ερμηνεία της εικοστής έκτης ομιλίας

Από όλα όσα έχει πει ο Θεός, γίνεται εμφανές ότι η ημέρα του Θεού πλησιάζει μέρα με τη μέρα. Αυτή η ημέρα δείχνει να είναι μπροστά στα μάτια των ανθρώπων, σαν να έρχεται αύριο. Γι’ αυτό, αφότου διαβάσουν τα λόγια του Θεού, όλοι οι άνθρωποι τρομοκρατούνται και νιώθουν επίσης, ως έναν βαθμό, την ερήμωση του κόσμου. Σαν τα φύλλα που πέφτουν και το ψιλόβροχο αρχίζει, όλοι οι άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί χωρίς να αφήσουν κανένα ίχνος, σαν να έχουν χαθεί από το πρόσωπο της γης. Όλοι τους έχουν ένα κακό προαίσθημα. Παρόλο που προσπαθούν σκληρά και επιθυμούν να αντεπεξέλθουν στις προθέσεις του Θεού, παρόλο που όλοι χρησιμοποιούν και την τελευταία ρανίδα της δύναμής τους για να αντεπεξέλθουν στις προθέσεις του Θεού, ώστε να μπορέσει ο Θεός να προχωρήσει ομαλά με το έργο Του, χωρίς περισπασμούς, αυτό το αίσθημα είναι πάντοτε αναμεμιγμένο με μια αίσθηση του δυσοίωνου. Ας πάρουμε τις σημερινές ομιλίες: Αν μεταδίδονταν στις μάζες, αν ανακοινώνονταν σε ολόκληρο το σύμπαν, τότε όλοι οι άνθρωποι θα υποκλίνονταν και θα έκλαιγαν και θα θρηνούσαν, γιατί μέσα στα λόγια «Θα παρακολουθώ ολόκληρη τη γη και, μέσα από την εμφάνισή μου στην Ανατολή, με δικαιοσύνη, μεγαλοπρέπεια, οργή και παίδεμα, θα αποκαλύψω τον Εαυτό μου στα πλήθη!» όλοι όσοι κατανοούν τα πνευματικά ζητήματα βλέπουν ότι κανένας δεν θα διαφύγει του παιδέματος του Θεού, ότι όλοι θα ακολουθήσουν τους ομοίους τους, αφότου βιώσουν τον πόνο του παιδέματος. Πραγματικά, αυτό είναι ένα στάδιο του έργου του Θεού και κανένας δεν μπορεί να το αλλάξει. Όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, όταν καθοδηγούσε την ανθρωπότητα, έδειξε τη σοφία Του και πόσο υπέροχος είναι. Μόνο όταν δώσει τέλος σε αυτήν την εποχή θα μπορέσουν οι άνθρωποι να αντικρίσουν το πραγματικό Του ήθος, τη μεγαλοπρέπεια, την οργή και το παίδεμα. Επιπλέον, μόνο μέσα από το παίδεμα μπορούν να δούνε το ήθος, τη μεγαλοπρέπεια και την οργή Του. Αυτός είναι ένας δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουν, όπως ακριβώς είναι απαραίτητη και επιτακτική η ενσάρκωση του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες. Αφότου ανακήρυξε το τέλος όλης της ανθρωπότητας, ο Θεός δείχνει στον άνθρωπο το έργο που επιτελεί σήμερα. Για παράδειγμα, ο Θεός λέει, «Το παλιό Ισραήλ έπαψε να υπάρχει. Το σημερινό Ισραήλ έχει ορθώσει το ανάστημά του, ολόρθο κι επιβλητικό μπροστά στον κόσμο, έχει ανυψωθεί στις καρδιές όλης της ανθρωπότητας. Το σημερινό Ισραήλ σίγουρα θα αποτελέσει την πηγή της ύπαρξης μέσω του λαού Μου!» «Ω, μισητή Αίγυπτος! ...Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχεις εντός του παιδέματός Μου;» Ο Θεός σκόπιμα δείχνει στους ανθρώπους τους καρπούς που αποκόμισαν δύο αντίθετες χώρες από τα χέρια Του. Από τη μία αναφέρεται στο Ισραήλ, το οποίο είναι υλικό, και, από την άλλη, υποδεικνύει όλους τους εκλεκτούς του Θεού, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο αλλάζουν οι εκλεκτοί καθώς αλλάζει το Ισραήλ. Όταν το Ισραήλ θα έχει επιστρέψει πλήρως στην αρχική του μορφή, όλοι οι εκλεκτοί θα φτάσουν επακολούθως στην τελείωση. Αυτό σημαίνει ότι το Ισραήλ είναι ένα ουσιαστικό σύμβολο όλων όσων αγαπάει ο Θεός. Η Αίγυπτος, από την άλλη, είναι η σύγκληση των αντιπροσώπων όλων όσων ο Θεός μισεί. Όσο περισσότερο παρακμάζει, τόσο πιο διεφθαρμένοι γίνονται όλοι αυτοί που μισεί ο Θεός, και ακολουθεί η πτώση της Βαβυλώνας. Αυτό αποτελεί μια σαφή αντίθεση. Προκηρύσσοντας το τέλος του Ισραήλ και της Αιγύπτου, ο Θεός αποκαλύπτει τον προορισμό όλων των ανθρώπων. Συνεπώς, όταν ο Θεός αναφέρει το Ισραήλ, μιλάει και για την Αίγυπτο. Από αυτό γίνεται εμφανές ότι η ημέρα της καταστροφής της Αιγύπτου θα είναι και η ημέρα αφανισμού του κόσμου, η ημέρα που ο Θεός θα παιδέψει όλους τους ανθρώπους. Αυτό θα συμβεί σύντομα. Πρόκειται να επιτευχθεί από τον Θεό και είναι κάτι πλήρως αόρατο στο γυμνό μάτι του ανθρώπου. Ωστόσο, είναι κάτι επίσης επιτακτικό και που κανένας δεν μπορεί να αλλάξει. Ο Θεός λέει, «όσοι Μου αντιτάσσονται θα λαμβάνουν το παίδεμά Μου έως την αιωνιότητα. Επειδή είμαι ένας Θεός που νιώθει ζήλια, δεν θα λυπηθώ έτσι απλά τους ανθρώπους για όλα όσα έχουν κάνει». Γιατί ο Θεός μιλάει τόσο απόλυτα; Και γιατί ενσαρκώθηκε στο έθνος του μεγάλου κόκκινου δράκοντα; Από τα λόγια του Θεού μπορεί να διαφανεί ο σκοπός Του: Δεν έχει έρθει για να σώσει τους ανθρώπους ή για να τους συμπονέσει, να τους φροντίσει ή να τους προστατέψει, αλλά για να παιδέψει όλους εκείνους που Του αντιτάσσονται. Ο Θεός λέει, «Κανένας δεν μπορεί να αποφύγει το παίδεμά Μου». Ο Θεός ζει με σάρκα και οστά και, επιπλέον, είναι ένα κανονικό πρόσωπο. Ωστόσο, δεν συγχωρεί τους ανθρώπους για την αδυναμία τους να Τον γνωρίσουν υποκειμενικά. Αντιθέτως, επειδή είναι κανονικός, καταδικάζει όλους τους ανθρώπους για τις αμαρτίες τους, παιδεύει όλους εκείνους που αντικρίζουν τη σάρκα Του και, γι’ αυτό, γίνονται θύματα για εκείνους που δεν ανήκουν στον λαό της χώρας του μεγάλου κόκκινου δράκοντα. Αλλά αυτός δεν είναι ένας από τους πρωταρχικούς σκοπούς της ενσάρκωσης του Θεού. Ο Θεός ενσαρκώνεται κυρίως για να πολεμήσει, σώμα με σώμα, τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα και να τον εξευτελίσει μέσα από τη μάχη. Επειδή η τεράστια δύναμη του Θεού γίνεται πιο εμφανής μέσα από μια σωματική μάχη με τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, παρά μέσα από μια πνευματική μάχη, ο Θεός μάχεται ενσαρκωμένος για να καταδείξει τις πράξεις και την παντοδυναμία Του. Εξαιτίας της ενσάρκωσης του Θεού, αναρίθμητοι «αθώοι» άνθρωποι καταδικάστηκαν, αμέτρητοι ρίχτηκαν στην κόλαση και δέχτηκαν το παίδεμα, βιώνοντας σωματικό πόνο. Αυτή είναι η εκδήλωση της δίκαιης διάθεσης του Θεού και, ανεξαρτήτως από το πόσο αλλάζουν αυτοί που σήμερα αντιτάσσονται στον Θεό, η ακέραια διάθεση του Θεού δεν θα αλλάξει ποτέ. Άπαξ και καταδικαστούν, οι άνθρωποι θα παραμείνουν καταδικασμένοι για πάντα, χωρίς τη δυνατότητα να ανακάμψουν ποτέ. Η διάθεση του ανθρώπου είναι ανίκανη να μοιάσει σ’ αυτήν του Θεού. Απέναντι σ’ εκείνους που αντιτάσσονται στον Θεό, οι άνθρωποι είναι μια έτσι και μια αλλιώς, αμφιταλαντεύονται αριστερά και δεξιά, έχουν σκαμπανεβάσματα και είναι ανίκανοι να διατηρήσουν μια συνεχή και σταθερή στάση, άλλοτε τους μισούνε παράφορα, άλλοτε τους νιώθουν κοντά τους. Οι σημερινές συνθήκες έχουν επέλθει επειδή οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν το έργο του Θεού. Γιατί ο Θεός λέει λόγια όπως, «Οι άγγελοι είναι, εξάλλου, άγγελοι, ο Θεός είναι, εξάλλου, Θεός, οι δαίμονες είναι, εξάλλου, δαίμονες, οι φαύλοι εξακολουθούν να είναι φαύλοι και οι άγιοι εξακολουθούν να είναι άγιοι»; Δεν μπορείτε να το κατανοήσετε; Μήπως δεν θυμάται καλά ο Θεός; Γι’ αυτό, ο Θεός λέει, «ανάλογα με το είδος τους, οι άνθρωποι βρίσκουν και πάλι τον δρόμο τους, εν αγνοία τους, πίσω στην αγκαλιά των οικογενειών τους». Από αυτό μπορεί να φανεί ότι σήμερα ο Θεός έχει ήδη ταξινομήσει όλα τα πράγματα στις οικογένειές τους, ώστε να μην υπάρχει πλέον «ατέρμονος κόσμος», και οι άνθρωποι δεν τρώνε πλέον από το ίδιο μεγάλο τσουκάλι, αλλά κάνουν το καθήκον τους στο σπίτι τους, παίζοντας τον ρόλο τους. Αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο του Θεού κατά τη δημιουργία του κόσμου. Αφότου οι άνθρωποι ταξινομηθούν σύμφωνα με το είδος τους, και «τρώνε το δικό τους γεύμα», ο Θεός θα ξεκινήσει να τους κρίνει. Ως αποτέλεσμα, ο Θεός εκστόμισε τα ακόλουθα λόγια: «Θα επαναφέρω την προηγούμενη κατάσταση της δημιουργίας, θα επαναφέρω τα πάντα σε αυτό που ήταν αρχικά, αλλάζοντας εκ βάθρων τα πάντα, έτσι ώστε τα πάντα να επιστρέψουν στην αγκαλιά του σχεδίου Μου». Αυτός ακριβώς είναι ο στόχος όλου του έργου του Θεού, και δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Ο Θεός θα ολοκληρώσει το έργο Του. Μπορεί ο άνθρωπος να σταθεί εμπόδιο στο έργο Του; Θα μπορούσε ο Θεός να σκίσει το συμβόλαιο που έχει συναφθεί ανάμεσα σ’ Αυτόν και τον άνθρωπο; Ποιος μπορεί να αλλάξει αυτό που γίνεται από το Πνεύμα του Θεού; Θα μπορούσε να είναι κάποιος από τους ανθρώπους;

Στο παρελθόν, οι άνθρωποι καταλάβαιναν ότι υπήρχε ένας νόμος στα λόγια του Θεού: Μόλις ο Θεός μιλούσε, σύντομα τα λόγια Του γίνονταν πράξη. Δεν υπήρχε καμία αναλήθεια σ’ αυτό. Από τότε που ο Θεός είπε ότι θα παιδέψει όλους τους ανθρώπους και, επιπλέον, από τότε που εξέδωσε τα διοικητικά διατάγματα, γίνεται εμφανές ότι το έργο του Θεού έχει πραγματοποιηθεί έως έναν βαθμό. Το σύνταγμα που θεσπίστηκε για όλους τους ανθρώπους στο παρελθόν, αφορούσε τις ζωές τους και τη συμπεριφορά τους απέναντι στον Θεό. Δεν έφτανε στη ρίζα, δεν έλεγε ότι ήταν βασισμένο στο πεπρωμένο του Θεού, παρά ήταν βασισμένο στη συμπεριφορά του ανθρώπου εκείνον τον καιρό. Τα σημερινά διοικητικά διατάγματα είναι ασυνήθιστα, μιλάνε για το πώς «Όλοι οι άνθρωποι θα ακολουθήσουν τους ομοίους τους και θα δεχθούν παίδεμα ανάλογα με τις πράξεις τους». Χωρίς προσεκτική ανάγνωση, δεν εντοπίζεται κανένα πρόβλημα σ’ αυτό. Επειδή μόνο κατά την τελική εποχή ο Θεός κάνει τα πάντα να ακολουθήσουν το είδος τους. Αφότου το διαβάσουν αυτό, οι περισσότεροι άνθρωποι μένουν απορημένοι και μπερδεμένοι, εξακολουθούν να είναι άτονοι, δεν βλέπουν το επείγον των καιρών, άρα δεν το εκλαμβάνουν αυτό ως προειδοποίηση. Γιατί, σε αυτό το σημείο, τα διοικητικά διατάγματα, τα οποία ανακοινώνονται σε ολόκληρο το σύμπαν, γίνονται γνωστά στον άνθρωπο; Αυτοί οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν όλα εκείνα τα πράγματα στο σύμπαν; Μήπως ο Θεός προσθέσει μετά περαιτέρω συμπόνοια προς αυτούς τους ανθρώπους; Έχουν βγάλει δύο κεφάλια αυτοί οι άνθρωποι; Όταν ο Θεός παιδέψει τους ανθρώπους ολόκληρου του σύμπαντος, όταν επέλθουν όλα τα είδη καταστροφών, ως αποτέλεσμα αυτών των καταστροφών θα συντελεστούν αλλαγές στον ήλιο και τη σελήνη και, όταν λάβουν τέλος αυτές οι καταστροφές, ο ήλιος και η σελήνη θα έχουν αλλάξει, και αυτό είναι η αποκαλούμενη μετάβαση. Αρκεί να ειπωθεί ότι οι συμφορές του μέλλοντος θα είναι οδυνηρές. Η νύχτα μπορεί να αντικαταστήσει την ημέρα, ο ήλιος μπορεί να μην εμφανιστεί για έναν χρόνο, μπορεί να περάσουν πολλοί μήνες με αφόρητη ζέστη, η σελήνη μπορεί να βρίσκεται πάντοτε στη χάση της απέναντι στην ανθρωπότητα, μπορεί να συμβεί το παράδοξο της ταυτόχρονης ανατολής του ήλιου και της σελήνης. Τελικά, μετά από πολλούς κύκλους αλλαγών, με την πάροδο του χρόνου, αυτά θα ανανεωθούν. Ο Θεός δίνει ιδιαίτερη προσοχή στη διευθέτηση όσων συμπαρατάσσονται με τον διάβολο. Γι’ αυτό, σκόπιμα λέει, «Από τα ανθρώπινα όντα του σύμπαντος, όλα όσα ανήκουν στον διάβολο θα εξολοθρευτούν». Όσο αυτοί οι «άνθρωποι» θα εξακολουθούν να μη φανερώνουν το πραγματικό τους πρόσωπο, ο Θεός θα εκμεταλλεύεται πάντα την υπηρεσία που παρέχουν. Ως αποτέλεσμα, δεν δίνει σημασία στις πράξεις τους, δεν τους αποδίδει καμία «ανταμοιβή», όσο καλά κι αν τα πηγαίνουν, ούτε μειώνει το «μισθό» τους, όσο άσχημη κι αν είναι η απόδοσή τους. Ως εκ τούτου, τους αγνοεί, τους γυρνάει την πλάτη. Δεν αλλάζει ξαφνικά λόγω της «καλοσύνης» τους, επειδή ανεξάρτητα από τον χρόνο και το μέρος, η ουσία του ανθρώπου δεν αλλάζει, ακριβώς όπως το συμβόλαιο που συνάφθηκε ανάμεσα στον Θεό και τον άνθρωπο, ακριβώς όπως λένε οι άνθρωποι, «τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, ο κόσμος να χαλάσει». Γι’ αυτό, ο Θεός απλώς ταξινομεί αυτούς τους ανθρώπους και δεν τους λαμβάνει εύκολα υπόψη Του. Από τον καιρό της δημιουργίας μέχρι σήμερα, ο διάβολος δεν έχει ποτέ του συμπεριφερθεί με καλό τρόπο. Ανέκαθεν διέκοπτε, ενοχλούσε και εναντιωνόταν. Όταν ο Θεός πράττει ή ομιλεί, ο διάβολος προσπαθεί πάντοτε να παίρνει μέρος, αλλά ο Θεός δεν δίνει σημασία. Όταν γίνεται αναφορά στον διάβολο, η οργή του Θεού ξεχύνεται ασταμάτητη. Επειδή ο διάβολος δεν ανήκει σ’ αυτούς με το Πνεύμα, δεν υπάρχει καμία σύνδεση, μόνο απόσταση και διαχωρισμός. Από την αποκάλυψη των επτά σφραγίδων και μετά, η κατάσταση της γης υποβαθμίζεται ολοένα πιο πολύ, όλα τα πράγματα «συμβαδίζουν απόλυτα με τις επτά σφραγίδες», χωρίς να μένουν ούτε ελάχιστα πίσω. Μέσα από τα λόγια του Θεού, οι άνθρωποι φαίνονται στον Θεό σαστισμένοι, δεν έχουν ακόμα επ’ ουδενί αφυπνιστεί. Για να φτάσουν σε ένα υψηλότερο επίπεδο, για να βγει στην επιφάνεια η δύναμη όλων των ανθρώπων και, επιπλέον, για να φτάσει το έργο του Θεού στην κορύφωσή του, ο Θεός θέτει στους ανθρώπους μια σειρά από ερωτήματα, σαν να τους φουσκώνει τις κοιλιές, και γι’ αυτό ανεφοδιάζει όλους τους ανθρώπους. Επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν πραγματικό ανάστημα, με βάση τις δεδομένες συνθήκες, όσοι φουσκώνουν είναι καλοί που πληρούν τα πρότυπα, ενώ όσοι δεν φουσκώνουν είναι άχρηστα σκουπίδια. Αυτή είναι η απαίτηση του Θεού από τον άνθρωπο και ο στόχος της μεθόδου με την οποία ομιλεί. Συγκεκριμένα, ο Θεός λέει, «Μήπως όταν είμαι κάτω στη γη, δεν είμαι ο ίδιος όπως όταν είμαι στον παράδεισο; Μήπως όταν είμαι στον παράδεισο, δεν μπορώ να κατέβω στη γη; Μήπως όταν είμαι κάτω στη γη, δεν Μου αξίζει να ανέλθω στον παράδεισο;» Αυτά τα ερωτήματα φέρνουν ακόμα πιο κοντά τους ανθρώπους στο να γνωρίσουν τον Θεό. Από τα λόγια του Θεού αντικρίζουν το επείγον θέλημα του Θεού. Οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να το εκπληρώσουν και ο Θεός προσθέτει επανειλημμένως προϋποθέσεις, γι’ αυτό υπενθυμίζει σε όλους τους ανθρώπους να γνωρίσουν τον επουράνιο Θεό στη γη και να γνωρίσουν τον Θεό που είναι στους ουρανούς αλλά ζει στη γη.

Από τα λόγια του Θεού μπορούν να διαφανούν οι καταστάσεις του ανθρώπου: «Όλοι οι άνθρωποι καταβάλλουν προσπάθεια για να καταλάβουν τα λόγια Μου, πραγματοποιούν δικές τους έρευνες για την εξωτερική Μου μορφή, αλλά όλοι τελικά αποτυγχάνουν και δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα να επιδείξουν. Αντιθέτως, ισοπεδώνονται από τα λόγια μου και δεν τολμάνε να ξανασηκωθούν». Ποιος μπορεί να καταλάβει τη θλίψη του Θεού; Ποιος μπορεί να παρηγορήσει την καρδιά του Θεού; Ποιος είναι κοντά στην καρδιά του Θεού σε αυτό που ο Θεός ζητά; Όταν οι άνθρωποι δεν παράγουν κανένα αποτέλεσμα, απαρνούνται τον εαυτό τους και βρίσκονται πραγματικά στο έλεος των ενορχηστρώσεων του Θεού. Σταδιακά, καθώς αποκαλύπτουν την πραγματική τους καρδιά, καθένας ακολουθεί τους ομοίους του, και έτσι γίνεται εμφανές ότι η ουσία των αγγέλων είναι η αγνή υπακοή στον Θεό. Συνεπώς, ο Θεός λέει, «η ανθρωπότητα εκτίθεται στην αρχική της μορφή». Όταν το έργο του Θεού φτάσει σε αυτό το στάδιο, όλο το έργο του Θεού θα έχει ολοκληρωθεί. Ο Θεός δεν φαίνεται να λέει ποτέ ότι αποτελεί υπόδειγμα για τους υιούς και τους λαούς Του. Αντιθέτως, εστιάζει στο να κάνει όλους τους ανθρώπους να δείξουν την αρχική τους μορφή. Καταλαβαίνετε το πραγματικό νόημα από αυτά τα λόγια;

Προηγούμενο:Ερμηνεία της εικοστής δεύτερης και της εικοστής τρίτης ομιλίας

Επόμενο:Ερμηνεία της εικοστής έβδομης ομιλίας

Δείτε επίσης