Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Ερμηνεία της εικοστής τέταρτης και της εικοστής πέμπτης ομιλίας

Χωρίς προσεκτική ανάλυση, είναι αδύνατο να εντοπίσει κανείς οτιδήποτε στις ομιλίες αυτών των δύο ημερών. Στην πραγματικότητα, έπρεπε να είχαν ειπωθεί εντός μίας ημέρας, όμως ο Θεός τις μοίρασε σε δύο ημέρες. Ως εκ τούτου, οι ομιλίες αυτών των δύο ημερών σχηματίζουν ένα ενιαίο σύνολο, αλλά για να είναι πιο εύκολο για τους ανθρώπους να τις αποδεχτούν, ο Θεός τις μοίρασε σε δύο ημέρες για να δώσει στους ανθρώπους την ευκαιρία να πάρουν μια ανάσα. Τόσο νοιάζεται ο Θεός για τον άνθρωπο. Σε όλο το έργο του Θεού, όλοι οι άνθρωποι εκπληρώνουν τον ρόλο και το καθήκον τους από τη δική τους θέση. Δεν συνεργάζονται μόνο οι άνθρωποι που έχουν αγγελικό πνεύμα. Και όσοι έχουν δαιμονικό πνεύμα «συνεργάζονται», όπως και όλα τα πνεύματα του Σατανά. Στις ομιλίες του Θεού φαίνεται το θέλημα του Θεού και οι απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο. Τα λόγια: «Το παίδεμά Μου επέρχεται σε όλους τους ανθρώπους, αλλά παραμένει επίσης μακριά από όλους τους ανθρώπους. Ολόκληρη η ζωή κάθε ανθρώπου είναι γεμάτη αγάπη και μίσος προς Εμένα» δείχνουν ότι ο Θεός χρησιμοποιεί το παίδεμα για να απειλήσει όλους τους ανθρώπους, κάνοντάς τους να Τον γνωρίσουν. Λόγω της διαφθοράς του Σατανά και της τρωτότητας των αγγέλων, ο Θεός χρησιμοποιεί μόνο λόγια, και όχι διοικητικά διατάγματα, για να παιδέψει τους ανθρώπους. Από τη στιγμή της δημιουργίας μέχρι σήμερα, αυτή ήταν η θεμελιώδης αρχή του έργου του Θεού όσον αφορά τους αγγέλους και όλους τους ανθρώπους. Επειδή οι άγγελοι είναι του Θεού, μια μέρα θα γίνουν σίγουρα ο λαός της βασιλείας του Θεού και ο Θεός θα τους φροντίσει και θα τους προστατεύσει. Όλοι οι άλλοι, εν τω μεταξύ, θα ταξινομηθούν ανάλογα με το είδος, όλα τα κακά πνεύματα του Σατανά θα παιδευτούν και όλοι όσοι στερούνται πνεύματος θα κυβερνώνται από τα παιδιά και τον λαό του Θεού. Αυτό είναι το σχέδιο του Θεού. Έτσι, ο Θεός είπε κάποτε: «Είναι η έλευση της ημέρας Μου όντως η στιγμή που θα πεθάνουν οι άνθρωποι; Μπορώ πράγματι να καταστρέψω τους ανθρώπους τη στιγμή που διαμορφώνεται η βασιλεία Μου;» Παρόλο που πρόκειται για δύο απλά ερωτήματα, συνιστούν τις ρυθμίσεις του Θεού για τον προορισμό όλης της ανθρωπότητας. Όταν καταφτάσει ο Θεός είναι η ώρα που «οι άνθρωποι σε όλο το σύμπαν καρφώνονται ανάποδα στον σταυρό». Αυτός είναι ο σκοπός τον οποίο ο Θεός φανερώνει σε όλους τους ανθρώπους, χρησιμοποιώντας το παίδεμα για να τους κάνει να γνωρίσουν την ύπαρξη του Θεού. Επειδή η ώρα που ο Θεός θα κατέλθει στη γη θα είναι η έσχατη εποχή, και η ώρα που οι χώρες στη γη θα δοκιμάσουν μεγάλη αναταραχή, λέει ο Θεός: «Όταν κατέλθω στη γη, θα είναι καλυμμένη στο σκοτάδι και ο άνθρωπος θα “κοιμάται βαθιά”». Ως εκ τούτου, σήμερα υπάρχουν μόνο μια χούφτα άνθρωποι που είναι ικανοί να γνωρίζουν τον ενσαρκωμένο Θεό, δεν υπάρχει κανείς άλλος. Επειδή τώρα διανύουμε την έσχατη εποχή, κανείς δεν έχει γνωρίσει ποτέ πραγματικά τον πρακτικό Θεό, και οι άνθρωποι διαθέτουν μόνο μια επιφανειακή γνώση του Θεού. Εξαιτίας αυτού οι άνθρωποι ζουν εν μέσω οδυνηρού ραφιναρίσματος. Όταν οι άνθρωποι βγουν από το ραφινάρισμα, τότε θα αρχίσουν να παιδεύονται, είναι η εποχή που ο Θεός θα εμφανιστεί σε όλους τους ανθρώπους, έτσι ώστε να μπορούν να Τον δουν αυτοπροσώπως. Λόγω του ενσαρκωμένου Θεού, οι άνθρωποι θα καταστραφούν και δεν θα μπορούν να ξεφύγουν — αυτή είναι η τιμωρία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα από τον Θεό, και το διοικητικό Του διάταγμα. Όταν έρθει η ζέστη της άνοιξης και τα λουλούδια ανθίσουν, όταν όλα κάτω από τον ουρανό πρασινίσουν και τα πάντα στη γη θα είναι στη θέση τους, όλοι οι άνθρωποι και τα πράγματα θα εισέλθουν σταδιακά στο παίδεμα του Θεού, και εκείνη την ώρα όλο το έργο του Θεού στη γη θα περατωθεί. Ο Θεός δεν θα εργάζεται πλέον ούτε θα ζει στη γη, διότι το μεγάλο έργο του Θεού θα έχει ολοκληρωθεί. Δεν μπορούν οι άνθρωποι να παραμερίσουν τη σάρκα τους για αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα; Τι μπορεί να διασπάσει την αγάπη μεταξύ ανθρώπου και Θεού; Ποιος μπορεί να διαλύσει την αγάπη μεταξύ ανθρώπου και Θεού; Οι γονείς, οι σύζυγοι, οι αδελφές, ή το οδυνηρό ραφινάρισμα; Μπορούν τα συναισθήματα της συνείδησης να σβήσουν την εικόνα του Θεού που έχει μέσα του ο άνθρωπος; Είναι οι άνθρωποι υπεύθυνοι για το χρέος και τις πράξεις τους μεταξύ τους; Μπορούν να διορθωθούν από τον άνθρωπο; Ποιος μπορεί να προστατευθεί; Μπορούν οι άνθρωποι να αυτοσυντηρηθούν; Ποιοι είναι οι δυνατοί στη ζωή; Ποιος μπορεί να Με εγκαταλείψει και να ζήσει μόνος του; Γιατί ο Θεός ζητά επανειλημμένα να πραγματοποιούν όλοι οι άνθρωποι το έργο της αυτοκριτικής; Γιατί λέει ο Θεός: «ποιος έχει προκαλέσει ο ίδιος τα δεινά του;»

Προς το παρόν, είναι μαύρη νύχτα σε όλο το σύμπαν, και οι άνθρωποι είναι απαθείς και αργόστροφοι, αλλά οι δείκτες του ρολογιού συνεχίζουν να τρέχουν, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα δεν σταματούν, και οι επαναστάσεις της γης, του ήλιου και της σελήνης προχωρούν γρηγορότερα. Στα συναισθήματά τους, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ημέρα δεν αργεί, σαν να βλέπουν την τελευταία ημέρα τους μπροστά στα μάτια τους. Οι άνθρωποι προετοιμάζουν συνεχώς τα πάντα για τη δική τους ώρα θανάτου, έτσι ώστε να εξυπηρετούν έναν σκοπό κατά τη στιγμή του θανάτου τους. Αν όχι, θα είχαν ζήσει μάταια, και δεν είναι αυτό λυπηρό; Όταν ο Θεός αφανίσει τον κόσμο, θα ξεκινήσει με αλλαγές στις εσωτερικές υποθέσεις των χωρών, από τις οποίες προκαλούνται πραξικοπήματα. Έτσι, ο Θεός κινητοποιεί τις υπηρεσίες των ανθρώπων σε όλο το σύμπαν. Η χώρα όπου βρίσκεται ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας αποτελεί ζώνη επίδειξης. Επειδή, εσωτερικά, έχει διασπαστεί, στις εγχώριες υποθέσεις της επικρατεί χάος, όλοι υπερασπίζονται τον εαυτό τους, κάνοντας προετοιμασίες να διαφύγουν στη σελήνη — αλλά πώς θα μπορούσαν να ξεφύγουν από το κράτος της χείρας του Θεού; Όπως είπε και ο Θεός, οι άνθρωποι θα «πιούν το δικό τους πικρό ποτήρι». Ο χρόνος της εσωτερικής διαμάχης αρχίζει ακριβώς τη στιγμή που ο Θεός αναχωρεί από τη γη. Ο Θεός δεν θα συνεχίσει να παραμένει στη χώρα του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, και θα ολοκληρώσει αμέσως το έργο Του επί γης. Μπορεί να πει κανείς ότι ο χρόνος κυλάει σαν νερό, και δεν έχει απομείνει πολύς. Από τον τόνο των λόγων του Θεού καταδεικνύεται ότι ο Θεός έχει ήδη μιλήσει για τον προορισμό όλων σε ολόκληρο το σύμπαν, ότι δεν έχει να πει τίποτα άλλο. Αυτά αποκαλύπτει ο Θεός στον άνθρωπο. Εξαιτίας του στόχου που είχε όταν δημιούργησε τον άνθρωπο ο Θεός λέει: «Στα μάτια Μου, ο άνθρωπος είναι ο κυβερνήτης των πάντων. Του έδωσα αρκετή εξουσία, επιτρέποντάς του να διαχειριστεί τα πάντα στη γη — το γρασίδι πάνω στα βουνά, τα ζώα στα δάση και τα ψάρια στο νερό». Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, προκαθόρισε ότι ο άνθρωπος θα ήταν ο κύριος των πάντων — εντούτοις ο άνθρωπος είχε διαφθαρεί από τον Σατανά, συνεπώς δεν μπορεί να ζήσει όπως θα ήθελε. Αυτό οδήγησε στον σημερινό κόσμο, στον οποίο οι άνθρωποι δεν διαφέρουν από τα θηρία, και τα βουνά έχουν αναμειχθεί με τα ποτάμια, με αποτέλεσμα «ολόκληρη η ζωή του είναι γεμάτη αγωνία, και άσκοπο τρέξιμο και κενές διασκεδάσεις». Επειδή δεν υπάρχει κανένα νόημα στη ζωή του ανθρώπου, και επειδή δεν ήταν αυτός ο σκοπός του Θεού όταν δημιούργησε τον άνθρωπο, ολόκληρος ο κόσμος έχει θολώσει. Όταν ο Θεός βάζει σε τάξη ολόκληρο το σύμπαν, όλοι οι άνθρωποι αρχίζουν επίσημα να δοκιμάζουν την ανθρώπινη ζωή, και μόνο τότε οι ζωές τους αρχίζουν να έχουν νόημα. Οι άνθρωποι θα αρχίσουν να κάνουν χρήση της εξουσίας που τους έχει δοθεί από τον Θεό, θα εμφανιστούν επίσημα ενώπιον των πάντων ως κύριός τους, και θα αποδεχτούν την καθοδήγηση του Θεού στη γη και δεν θα παρακούν πλέον τον Θεό αλλά θα υπακούν τον Θεό. Οι σημερινοί άνθρωποι, όμως, απέχουν πολύ από αυτό. Το μόνο που κάνουν είναι να «χρηματίζονται» μέσω του Θεού, και έτσι ο Θεός θέτει μια σειρά ερωτήσεων όπως «Δεν ωφελεί καθόλου τον άνθρωπο το έργο που επιτελώ;» Εάν ο Θεός δεν έθετε αυτές τις ερωτήσεις, τίποτα δεν θα συνέβαινε. Αλλά όταν κάνει αυτές τις ερωτήσεις, κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να παραμείνουν σταθεροί, διότι νιώθουν χρέος στη συνείδησή τους, και δεν έχουν αγνές προθέσεις για τον Θεό παρά μόνο για τον εαυτό τους. Τα πάντα των πάντων είναι κενά. Συνεπώς, αυτοί οι άνθρωποι και «όλοι οι άνθρωποι κάθε θρησκεύματος, κοινωνικής σφαίρας, έθνους και δόγματος γνωρίζουν το κενό στη γη και όλοι Με αναζητούν και αναμένουν την επιστροφή Μου». Όλοι οι άνθρωποι λαχταρούν την επιστροφή του Θεού, ώστε να τερματίσει την κενή παλαιά εποχή, αλλά φοβούνται επίσης μήπως καταστραφούν. Ολόκληρος ο θρησκευτικός κόσμος θα ερημώσει αμέσως, και θα ξεχαστεί από όλους. Στερούνται της πραγματικότητας, και θα συνειδητοποιήσουν ότι η πίστη τους στον Θεό είναι ασαφής και αφηρημένη. Άνθρωποι κάθε κοινωνικής σφαίρας θα διασκορπιστούν επίσης, και κάθε έθνος και θρήσκευμα θα βρεθεί σταδιακά σε αναταράξεις. Εν ολίγοις, η κανονικότητα των πάντων θα διαλυθεί, τα πάντα θα χάσουν την κανονικότητά τους, συνεπώς και οι άνθρωποι θα αποκαλύψουν τα αληθινά τους πρόσωπα. Έτσι, ο Θεός λέει: «Πολλάκις έχω καλέσει τον άνθρωπο, όμως έχει κανείς ποτέ αισθανθεί συμπόνια; Έχει ζήσει ποτέ κανείς στην ανθρώπινη φύση; Ο άνθρωπος μπορεί να ζει στη σάρκα, αλλά δεν διαθέτει ανθρώπινη φύση. Γεννήθηκε άραγε στο ζωικό βασίλειο;» Η αλλαγή συμβαίνει και μεταξύ των ανθρώπων, και εξαιτίας αυτής της αλλαγής καθένας ταξινομείται ανάλογα με το είδος. Αυτό είναι το έργο του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, και το αποτέλεσμα που πρέπει να επιτευχθεί από το έργο των εσχάτων ημερών. Όσο πιο ξεκάθαρα μιλάει ο Θεός για την ουσία του ανθρώπου, τόσο αποδεικνύεται ότι το τέλος του έργου Του πλησιάζει, και επιπλέον ότι ο Θεός κρύβεται περισσότερο από τους ανθρώπους, γεγονός που τους κάνει να αισθάνονται πιο ανήσυχοι. Όσο λιγότερο παρατηρούν το θέλημα του Θεού οι άνθρωποι, τόσο λιγότερη προσοχή δίνουν στο έργο των εσχάτων ημερών του Θεού. Αυτό τους εμποδίζει από το να παρέμβουν και έτσι ο Θεός επιτελεί το έργο που σκοπεύει να επιτελέσει όταν δεν Τον προσέχει κανείς. Αυτή είναι μια θεμελιώδης αρχή του έργου του Θεού καθ’ όλη τη διάρκεια των αιώνων. Όσο πιο λίγο λαμβάνει υπόψη Του τις αδυναμίες των ανθρώπων, τόσο αποδεικνύεται ότι η θεϊκή φύση του Θεού γίνεται πιο εμφανής, και τόσο πλησιάζει η ώρα του Θεού.

Προηγούμενο:Ερμηνεία της εικοστής δεύτερης και της εικοστής τρίτης ομιλίας

Επόμενο:Ερμηνεία της εικοστής έκτης ομιλίας

Δείτε επίσης