Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Ερμηνεία της δέκατης τέταρτης ομιλίας

Ο άνθρωπος δεν έχει μάθει τίποτε από τον λόγο του Θεού. Αντ’ αυτού, ο άνθρωπος απλώς εκτιμά την επιφανειακή όψη του λόγου του Θεού, αλλά δεν γνωρίζει το πραγματικό του νόημα. Ως εκ τούτου, παρόλο που η πλειονότητα των ανθρώπων αγαπά τον λόγο του Θεού, ο Θεός λέει ότι δεν τον αγαπά πραγματικά. Αυτό συμβαίνει επειδή, σύμφωνα με τον Θεό, αν και ο λόγος Του είναι κάτι πολύτιμο, οι άνθρωποι δεν έχουν δοκιμάσει την πραγματική γλυκύτητά του. Ως εκ τούτου, μπορούν μόνο να «σβήσουν τη δίψα τους σκεπτόμενοι δαμάσκηνα»[α] και κατ’ αυτόν τον τρόπο να κατευνάσουν την άπληστη καρδιά τους. Δεν εργάζεται μόνο το Πνεύμα του Θεού μεταξύ όλων των ανθρώπων, αλλά υπάρχει και η διαφώτιση του λόγου του Θεού. Απλώς οι άνθρωποι είναι υπερβολικά επιπόλαιοι για να είναι σε θέση να εκτιμήσουν πραγματικά την ουσία του. Στο μυαλό του ανθρώπου, τώρα υλοποιείται πλήρως η Εποχή της Βασιλείας, αλλά στην πραγματικότητα δεν ισχύει αυτό. Παρόλο που ο Θεός προφητεύει αυτό που έχει επιτύχει, η πραγματική βασιλεία δεν έχει φθάσει ακόμα πλήρως στη γη. Αντιθέτως, παράλληλα με τις αλλαγές στην ανθρωπότητα, παράλληλα με την πρόοδο του έργου, και παράλληλα με την αστραπή που έρχεται από την Ανατολή, δηλαδή, παράλληλα με την εμβάθυνση του λόγου του Θεού, η βασιλεία θα φτάσει σταδιακά στη γη, σταδιακά μεν αλλά θα κατέλθει εξ ολοκλήρου στη γη. Η διαδικασία της έλευσης της βασιλείας είναι επίσης η διαδικασία του θεϊκού έργου επί γης. Την ίδια στιγμή, ο Θεός έχει ξεκινήσει σε όλο το σύμπαν το έργο για την αναδιοργάνωση ολόκληρης της γης, το οποίο δεν έχει γίνει κατά τη διάρκεια όλων των εποχών της ιστορίας. Για παράδειγμα, έχουν σημειωθεί τεράστιες αλλαγές σε όλο το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στο κράτος του Ισραήλ, του πραξικοπήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, των αλλαγών στην Αίγυπτο, των αλλαγών στη Σοβιετική Ένωση και της ανατροπής του καθεστώτος στην Κίνα. Όταν ολόκληρο το σύμπαν σταθεροποιηθεί και επιστρέψει στη φυσιολογική του λειτουργία, τότε θα ολοκληρωθεί το έργο του Θεού στη γη. Τότε θα έρθει η βασιλεία στη γη. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της φράσης «Όταν όλα τα έθνη του κόσμου διαταράσσονται, τότε ακριβώς θα εδραιωθεί και θα διαμορφωθεί η βασιλεία Μου και τότε επίσης θα μετουσιωθώ και θα στραφώ σε ολόκληρο το σύμπαν». Ο Θεός δεν κρύβει τίποτα από την ανθρωπότητα, μιλάει συνεχώς στους ανθρώπους για όλα τα πλούτη Του, αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν τι εννοεί, απλώς αποδέχονται τον λόγο Του σαν ανόητοι. Σε αυτό το στάδιο του έργου, ο άνθρωπος έχει μάθει ότι ο Θεός είναι ακατανόητος και επιπλέον μπορεί να εκτιμήσει πόσο τεράστιο είναι το έργο της κατανόησής Του. Γι’ αυτόν τον λόγο νιώθει ότι η πίστη στον Θεό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που πρέπει να επιτύχει. Είναι εντελώς ανίκανος — σαν να διδάσκει κανείς έναν χοίρο να τραγουδάει ή σαν ένα ποντίκι παγιδευμένο σε φάκα. Πράγματι, ανεξάρτητα από το πόση δύναμη έχει ένα άτομο ή πόσο μεγάλη είναι η δεξιοτεχνία ενός ατόμου ή αν ένα άτομο έχει απεριόριστες δυνατότητες μέσα του, όταν πρόκειται για τον λόγο του Θεού, αυτά τα πράγματα δεν έχουν καμία σημασία. Είναι σαν η ανθρωπότητα να είναι ένας σωρός τέφρας στα μάτια του Θεού, η οποία στερείται οποιασδήποτε αξίας, πόσο μάλλον οποιασδήποτε χρήσης. Αυτό αποτελεί τέλειο παράδειγμα της πραγματικής σημασίας της φράσης «Εξαιτίας της διαφθοράς του ανθρώπου, κρύφτηκα ολοένα και πιο πολύ από τους ανθρώπους και έγινα όλο και πιο ακατανόητος σ’ αυτούς». Αυτό καταδεικνύει ότι το έργο του Θεού ακολουθεί μια φυσική εξέλιξη και επιτελείται βάσει όσων αντιλαμβάνονται τα ανθρώπινα όργανα των αισθήσεων. Όταν η φύση των ανθρώπων είναι σταθερή και ακλόνητη, τα λόγια που εκφράζει ο Θεός συμφωνούν απόλυτα με τις αντιλήψεις τους και φαίνεται σαν να είναι οι αντιλήψεις του Θεού και των ανθρώπων ένα και το αυτό, χωρίς απολύτως καμία διαφορά. Αυτό κάνει τους ανθρώπους να έχουν κάποια επίγνωση της πραγματικής ύπαρξης του Θεού, αλλά αυτός δεν είναι ο πρωταρχικός στόχος του Θεού. Ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους να εξισορροπήσουν πριν ξεκινήσει επίσημα το αληθινό έργο Του στη γη. Επομένως, κατά τη διάρκεια αυτής της αφετηρίας που προκαλεί σύγχυση στους ανθρώπους, οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι οι πρότερες ιδέες τους ήταν εσφαλμένες και ότι ο Θεός και ο άνθρωπος διαφέρουν τόσο όσο ο ουρανός με τη γη και δεν μοιάζουν καθόλου. Επειδή τα λόγια του Θεού δεν μπορούν πλέον να αξιολογηθούν βάσει των ανθρώπινων αντιλήψεων, ο άνθρωπος αρχίζει αμέσως να κοιτάζει τον Θεό υπό νέο φως, και στη συνέχεια παρατηρεί τον Θεό κατάπληκτος, λες και ο πρακτικός Θεός είναι τόσο απρόσιτος όσο ο αόρατος και άθικτος Θεός, λες και η σάρκα του Θεού αφορά μόνο την εξωτερική Του όψη και όχι την ουσία Του. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι[β] παρόλο που Αυτός είναι η ενσάρκωση του Πνεύματος, μπορεί να μετουσιωθεί σε Πνεύμα και να πετάξει μακριά ανά πάσα στιγμή. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει μια κάπως επιφυλακτική στάση. Μόλις γίνεται αναφορά στον Θεό, οι άνθρωποι Τον ντύνουν με τις αντιλήψεις τους, λέγοντας ότι μπορεί να έρθει πάνω σε σύννεφα και ομίχλη, να περπατήσει πάνω στο νερό, να εμφανιστεί ξαφνικά και να εξαφανιστεί ανάμεσα στους ανθρώπους, και κάποιοι άλλοι δίνουν ακόμα πιο περιγραφικές ερμηνείες. Λόγω της άγνοιας και της έλλειψης διορατικότητας των ανθρώπων, ο Θεός είπε: «όταν πιστεύουν ότι Μου αντιστάθηκαν ή ύβρισαν τα διοικητικά Μου διατάγματα, κάνω τα στραβά μάτια».

Όταν ο Θεός αποκαλύπτει την άσχημη πλευρά και τον εσωτερικό κόσμο της ανθρωπότητας, είναι όντως πάντοτε σωστός, χωρίς την παραμικρή απόκλιση. Μπορεί να πει κανείς μάλιστα ότι δεν υπάρχει κανένα σφάλμα. Αυτή είναι η απόδειξη που πείθει τους ανθρώπους απόλυτα. Λόγω της θεμελιώδους αρχής του έργου του Θεού, πολλά από τα λόγια και τα έργα Του αφήνουν μια εντύπωση που είναι αδύνατο να σβηστεί, και οι άνθρωποι φαίνεται να έχουν μια ακόμη βαθύτερη κατανόηση γι’ Αυτόν, λες και ανακαλύπτουν πιο πολύτιμα πράγματα σ’ Αυτόν. «Στις αναμνήσεις τους, είμαι ένας Θεός που δείχνει έλεος στους ανθρώπους αντί να τους παιδεύει, ή είμαι ο ίδιος ο Θεός που δεν εννοεί όσα λέει. Αυτές είναι όλες φαντασιώσεις που απορρέουν από την ανθρώπινη σκέψη και δεν συνάδουν με τα γεγονότα». Παρόλο που οι άνθρωποι δεν έχουν δώσει ποτέ σημασία στο αληθινό πρόσωπο του Θεού, γνωρίζουν «την έμμεση πλευρά της διάθεσής Του» όπως την παλάμη του χεριού τους. Ψάχνουν συνεχώς να βρουν ψεγάδια στα λόγια και τις πράξεις του Θεού. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η ανθρωπότητα ήταν ανέκαθεν πρόθυμη να επισημαίνει τα αρνητικά και να αγνοεί τα θετικά, υποτιμώντας απλώς τα έργα του Θεού. Όσο περισσότερο λέει ο Θεός ότι κρύβεται ταπεινά στον τόπο κατοικίας του, τόσο περισσότερες απαιτήσεις έχουν οι άνθρωποι από Αυτόν. Λένε: «Αν ο ενσαρκωμένος Θεός παρατηρεί κάθε έργο του ανθρώπου και βιώνει την ανθρώπινη ζωή, γιατί τον περισσότερο χρόνο ο Θεός δεν γνωρίζει την πραγματική μας κατάσταση; Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός όντως κρύβεται;» Παρόλο που ο Θεός κοιτάζει βαθιά μέσα στην ανθρώπινη καρδιά, εξακολουθεί να λειτουργεί σύμφωνα με τις πραγματικές καταστάσεις των ανθρώπων, χωρίς να είναι ούτε ασαφής ούτε υπερφυσικός. Προκειμένου να ξεφορτωθεί εντελώς την παλαιά διάθεση των ανθρώπων, ο Θεός καταβάλει κάθε προσπάθεια ώστε να μιλήσει από διάφορες οπτικές γωνίες: να αποκαλύψει την αληθινή φύση τους, να κρίνει την ανυπακοή τους. Τη μια στιγμή λέει ότι θα αντιμετωπίσει όλους τους ανθρώπους, και την άλλη λέει ότι θα σώσει μια ομάδα ανθρώπων. Είτε θέτει απαιτήσεις στους ανθρώπους είτε τους προειδοποιεί. Τη μια στιγμή κάνει ανατομή στα σωθικά τους και την άλλη παρέχει θεραπεία. Έτσι, υπό την καθοδήγηση του λόγου του Θεού, είναι σαν να ταξίδεψε η ανθρωπότητα σε κάθε γωνιά της γης και να εισήλθε σε έναν κατάφυτο κήπο, όπου κάθε λουλούδι διεκδικεί τον τίτλο του πιο όμορφου. Ό,τι κι αν λέει ο Θεός, οι άνθρωποι θα εισέλθουν στον λόγο Του, σαν να είναι ο Θεός μαγνήτης και προσελκύει οτιδήποτε είναι από σίδηρο. Όταν βλέπουν τα λόγια: «Η ανθρώπινη φύση δεν Μου δίνει σημασία, επομένως ούτε κι Εγώ την παίρνω στα σοβαρά. Οι άνθρωποι δεν Μου δίνουν προσοχή, οπότε δεν χρειάζεται να κάνω προσπάθεια γι’ αυτούς. Δεν είναι αυτό το καλύτερο και για τους δύο κόσμους;» όλοι οι άνθρωποι του Θεού φαίνεται ότι έχουν ριχτεί και πάλι στην άβυσσο ή ότι έχουν χτυπηθεί και πάλι στο ζωτικό τους σημείο, μένοντας παντελώς συγκλονισμένοι, και έτσι εισέρχονται και πάλι στη μέθοδο της εργασίας[γ] Μου. Βρίσκονται σε ιδιαίτερη σύγχυση όσον αφορά τα λόγια «Αν, ως μέρος του λαού Μου στη βασιλεία, δεν είστε σε θέση να τηρήσετε το καθήκον σας, θα λάβετε την απέχθεια και την απόρριψή Μου!» Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ξεσπάσει σε σπαρακτικό κλάμα: «Δυσκολεύτηκα να βγω από την άβυσσο, οπότε δεν θα έχω καμία ελπίδα αν ξαναπέσω μέσα. Δεν έχω κερδίσει τίποτα στον ανθρώπινο κόσμο, υποβλήθηκα σε κάθε είδους δυσκολίες και προβλήματα στη ζωή μου. Ιδιαίτερα, αφού εισήλθα στην πίστη, βίωσα την εγκατάλειψη από τους αγαπημένους μου, τη δίωξη από οικογένειες, τη συκοφαντία από τους κοσμικούς ανθρώπους και δεν απολάμβανα την επίγεια ευτυχία. Αν πέσω και πάλι στην άβυσσο, δεν θα ήταν η ζωή μου εντελώς μάταιη;» (Όσο περισσότερο τα σκέφτεται αυτά ο άνθρωπος, τόσο πιο μεγάλη θλίψη αισθάνεται.) «Όλες οι ελπίδες μου έχουν εναποτεθεί στα χέρια του Θεού. Αν ο Θεός με εγκαταλείψει, καλύτερα να πεθάνω εδώ και τώρα... Λοιπόν, όλα είναι προκαθορισμένα από τον Θεό, τώρα μπορώ μόνο να επιδιώξω να αγαπήσω τον Θεό, όλα τα άλλα είναι δευτερεύουσας σημασίας. Ποιος όρισε να είναι αυτή η μοίρα μου;» Όσο περισσότερο σκέφτεται ο άνθρωπος, τόσο πιο κοντά βρίσκεται στα πρότυπα του Θεού και στον σκοπό των λόγων Του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται ο στόχος των λόγων Του. Αφού οι άνθρωποι δουν τα λόγια του Θεού, όλοι βιώνουν έναν ιδεολογικό αγώνα μέσα τους. Η μόνη επιλογή τους είναι να υποταχθούν στις υπαγορεύσεις της μοίρας και κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται ο στόχος του Θεού. Όσο πιο δριμεία είναι τα λόγια του Θεού, τόσο πιο πολύπλοκος γίνεται, ως εκ τούτου, ο εσωτερικός κόσμος των ανθρώπων. Είναι σαν να αγγίζει κανείς μια πληγή. Όσο πιο τραχύ είναι το άγγιγμα τόσο πιο πολύ πονάει, μέχρι το σημείο που αιωρούνται μεταξύ ζωής και θανάτου και χάνουν ακόμη και την πίστη για να επιβιώσουν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μόνο όταν οι άνθρωποι υποφέρουν στον μέγιστο βαθμό και βρεθούν στα τάρταρα της απελπισίας μπορούν να χαρίσουν την αληθινή καρδιά τους στον Θεό. Η φύση των ανθρώπων είναι ότι αν υπάρχει ακόμη και ένα ίχνος ελπίδας δεν θα απευθυνθούν στον Θεό για βοήθεια, αλλά θα υιοθετήσουν αυτάρκεις μεθόδους φυσικής επιβίωσης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η φύση των ανθρώπων είναι αλαζονική, και τους υποτιμούν όλους. Ως εκ τούτου, ο Θεός είπε: «ούτε ένας άνθρωπος δεν ήταν σε θέση να Με αγαπήσει, όσο απολάμβανε τις ανέσεις του. Ούτε ένας άνθρωπος δεν προσπάθησε να έρθει σε επαφή μαζί Μου όσο ήταν σε κατάσταση γαλήνης και αγαλλίασης, ώστε να συμμετάσχω στη χαρά του». Αυτό είναι όντως απογοητευτικό: ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους, αλλά όταν έρχεται στον ανθρώπινο κόσμο, προσπαθούν να Του αντισταθούν, να Τον απομακρύνουν από την περιοχή τους, λες και είναι περιπλανώμενος ορφανός ή ανιθαγενής στον κόσμο. Κανείς δεν αισθάνεται δεμένος με τον Θεό, κανείς δεν Τον αγαπάει αληθινά, κανείς δεν έχει καλωσορίσει τον ερχομό Του. Αντιθέτως, όταν βλέπουν τον ερχομό του Θεού, τα χαρούμενα πρόσωπά τους συννεφιάζουν μεμιάς, λες και έρχεται μια ξαφνική καταιγίδα, λες και ο Θεός θα πάρει την ευτυχία της οικογένειάς τους, λες και ο Θεός δεν έχει ευλογήσει ποτέ την ανθρωπότητα, αλλά αντιθέτως έχει φέρει μόνο δυστυχία στην ανθρωπότητα. Ως εκ τούτου, στο μυαλό των ανθρώπων, ο Θεός δεν είναι ευλογία γι’ αυτούς, αλλά Αυτός που διαρκώς τους αναθεματίζει. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι δεν Του δίνουν σημασία, δεν Τον καλωσορίζουν, είναι πάντα ψυχροί απέναντί Του, και αυτό δεν έχει αλλάξει ποτέ. Επειδή οι άνθρωποι έχουν αυτά τα συναισθήματα στην καρδιά τους, ο Θεός λέει ότι οι άνθρωποι είναι παράλογοι και ανήθικοι, και ότι δεν φανερώνουν τα αισθήματα που υποτίθεται ότι διαθέτουν. Οι άνθρωποι δεν δείχνουν καμία εκτίμηση για τα συναισθήματα του Θεού, αλλά χρησιμοποιούν τη λεγόμενη «δικαιοσύνη» για να αντιμετωπίσουν τον Θεό. Οι άνθρωποι είναι έτσι εδώ και πολλά χρόνια και γι’ αυτό ο Θεός είπε ότι η διάθεσή τους δεν έχει αλλάξει. Αυτό δείχνει ότι δεν έχουν περισσότερη ουσία από μια χούφτα πούπουλα. Μπορεί να πει κανείς ότι οι άνθρωποι είναι άχρηστα αποβράσματα γιατί δεν αγαπούν τον εαυτό τους. Εφόσον δεν αγαπούν ούτε τον εαυτό τους, αλλά ποδοπατούν τον εαυτό τους, δεν καταδεικνύει αυτό ότι είναι άχρηστοι; Η ανθρωπότητα είναι σαν μια ανήθικη γυναίκα που παίζει παιχνίδια και δίνει τον εαυτό της πρόθυμα σε άλλους για να τη βιάσουν. Αλλά έστω κι έτσι, εξακολουθούν να μη γνωρίζουν πόσο κατώτεροι είναι. Τους αρέσει να εργάζονται για άλλους ή να μιλάνε με άλλους, θέτοντας τους εαυτούς τους υπό τον έλεγχο άλλων. Δεν είναι αυτή όντως η ακαθαρσία της ανθρωπότητας; Παρόλο που δεν έχω περάσει μια ζωή ανάμεσα στους ανθρώπους, που δεν έχω όντως βιώσει την ανθρώπινη ζωή, έχω κατανοήσει σαφέστατα κάθε κίνηση, κάθε ενέργεια, κάθε λέξη και κάθε πράξη του ανθρώπου. Μπορώ ακόμη να αποκαλύψω τη βαθύτατη ντροπή των ανθρώπων, στον βαθμό που δεν τολμούν να δείξουν τα δικά τους κόλπα και δεν τολμούν πλέον να δώσουν προτεραιότητα στη λαγνεία τους. Όπως ένα σαλιγκάρι που υποχωρεί στο κέλυφός του, δεν τολμούν να αποκαλύψουν τη δική τους ασχήμια. Επειδή οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους, το μεγαλύτερο ελάττωμά τους είναι να επιδεικνύουν τα κάλλη τους ενώπιον των άλλων, περιφέροντας την άσχημη όψη τους. Αυτό το απεχθάνεται ο Θεός στον μέγιστο βαθμό. Επειδή οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν είναι φυσιολογικές, και δεν υπάρχουν κανονικές διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, πολύ λιγότερο δε, έχουν κανονική[δ] σχέση με τον Θεό. Ο Θεός έχει πει τόσο πολλά και κατ’ αυτόν τον τρόπο ο κύριος στόχος Του είναι να αποκτήσει μια θέση στην καρδιά των ανθρώπων, να κάνει τους ανθρώπους να ξεφορτωθούν όλα τα είδωλα στην καρδιά τους, έτσι ώστε ο Θεός να μπορεί να ασκεί την εξουσία σε όλη την ανθρωπότητα και να επιτύχει το σκοπό της ύπαρξής Του επί γης.

Υποσημειώσεις:

α. Πρόκειται για κινεζικό ιδιωματισμό.

β. Στο αρχικό κείμενο παραλείπεται η φράση «Οι άνθρωποι νομίζουν ότι».

γ. Στο αρχικό κείμενο παραλείπονται οι λέξεις «της εργασίας».

δ. Στο αρχικό κείμενο παραλείπεται η λέξη «κανονική».

Προηγούμενο:Ερμηνεία της δέκατης τρίτης ομιλίας

Επόμενο:Ερμηνεία της δέκατης πέμπτης ομιλίας

Δείτε επίσης