Σήμερα, θα συνεχίσουμε τη συναναστροφή μας πάνω στο προηγούμενο θέμα. Προηγουμένως, συναναστραφήκαμε σχετικά με την προέλευση των κάθε λογής ανθρώπων και αναφερθήκαμε σε τρία είδη. Θυμάστε ποια είναι αυτά τα τρία είδη; (Το ένα είδος είναι εκείνοι που μετενσαρκώνονται από ζώα, το άλλο εκείνοι που μετενσαρκώνονται από διαβόλους και το τρίτο εκείνοι που μετενσαρκώνονται από ανθρώπους.) Πού είχαμε φτάσει στη συζήτησή μας; (Είχαμε φτάσει στο σημείο όπου συζητήσαμε πώς το είδος των ανθρώπων που μετενσαρκώνονται από ανθρώπους διαθέτει κανονική ανθρώπινη φύση και πώς οι άνθρωποι αυτοί έχουν μέσα στην ανθρώπινη φύση τους συνείδηση και λογική. Σ’ αυτό περιλαμβάνονται τα εξής δύο χαρακτηριστικά: να διακρίνει κανείς το σωστό από το λάθος και να ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο.) Το ένα είναι να διακρίνει κανείς το σωστό από το λάθος, και το άλλο είναι να ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο· αυτά είναι τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων. Ο κύριος λόγος για τον οποίο έχουν οι άνθρωποι αυτά τα δύο χαρακτηριστικά είναι ότι διαθέτουν συνείδηση και λογική· έτσι, αυτοί που διαθέτουν συνείδηση και λογική έχουν την ικανότητα να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και να ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο. Συναναστραφήκαμε και πάνω σ’ αυτήν την πτυχή με ορισμένες λεπτομέρειες. Κυρίως συναναστραφήκαμε σχετικά με τις εκδηλώσεις εκείνων που δεν μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και δεν μπορούν να ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, εκθέτοντας κάποιες από τις εκδηλώσεις τους που είναι αρνητικές, και μετά μιλήσαμε για το τι είναι τα θετικά πράγματα, σωστά; (Ναι.) Ας συνεχίσουμε σήμερα τη συναναστροφή μας πάνω στο θέμα της μετενσάρκωσης από ανθρώπους. Εκείνοι που έχουν μετενσαρκωθεί από ανθρώπους όχι μόνο μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος, αλλά ξέρουν επίσης τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο. Η διάκριση του σωστού από το λάθος αφορά κυρίως το να ξέρει κανείς τι είναι τα θετικά πράγματα και τι είναι τα αρνητικά πράγματα —δηλαδή, κάποιος που μπορεί να διακρίνει το σωστό από το λάθος μπορεί να διακρίνει κάθε λογής ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα· ακόμα και αν πρόκειται για πράγματα που δεν έχει ξανασυναντήσει, θα κάνει γι’ αυτά μια απλή εκτίμηση με βάση τη συνείδηση και τη λογική του. Αν συναντήσει τέτοια πράγματα και αισθανθεί ανησυχία στη συνείδησή του ή δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα πράγματα με τη λογική του, θα κάνει μια στοιχειώδη επιλογή, ενώ θα διαισθάνεται υποσυνείδητα αν αυτά τα πράγματα είναι ορθά ή εσφαλμένα κι αν έχουν θετική ή αρνητική φύση. Με άλλα λόγια, οι αληθινοί άνθρωποι θα κάνουν μια εκτίμηση για τα άγνωστα πράγματα που συναντούν με βάση τα θεμελιώδη αισθήματα της συνείδησης ή της λογικής τους, ώστε να διακρίνουν αν είναι θετικά ή αρνητικά και αν είναι ορθά ή εσφαλμένα. Ωστόσο, όσοι δεν διαθέτουν συνείδηση και λογική είναι πολύ δύσκολο να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και να ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, είτε μιλάμε για πράγματα που γνωρίζουν είτε για πράγματα που δεν γνωρίζουν. Πιο συγκεκριμένα, για κάποια καινούργια πράγματα που εμφανίζονται στην κοινωνία, η ικανότητά τους να ξέρουν αν είναι ορθά ή όχι είναι ακόμα μικρότερη. Δεν μπορούν να διακρίνουν αν αυτά είναι θετικά ή αρνητικά πράγματα. Αν εμφανιστεί στην κοινωνία κάτι θετικό, θα φτάσουν μέχρι και στο σημείο να ακολουθήσουν τις κοσμικές τάσεις στο πώς θα το αντιμετωπίσουν, καθώς και στο να το καταδικάσουν και να το απορρίψουν. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους και σ’ αυτούς που δεν είναι ανθρώπινοι. Βλέπεις, αν και μοιάζουν εξίσου άνθρωποι, κάποιοι δεν έχουν ακούσει ποτέ την αλήθεια ούτε έχουν λάβει την παροχή των λόγων του Θεού, όμως, σε όποιο περιβάλλον κι αν βρίσκονται, έχουν ένα κατώτατο όριο για τις πράξεις τους —έχουν, τουλάχιστον, ένα κατώτατο όριο συνείδησης. Δεν πρόκειται να κάνουν απολύτως τίποτα που να πηγαίνει κόντρα στη συνείδηση ή στην ηθική. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι στα βάθη της καρδιάς τους νιώθουν αποτροπιασμό για τα αρνητικά πράγματα και διαθέτουν ανθρώπινη συνείδηση και λογική, κι έτσι στη διαγωγή τους και στις ενέργειές τους έχουν ένα θεμελιώδες κατώτατο όριο ηθικής. Όσο για εκείνους που δεν είναι ανθρώπινοι, απ’ την άλλη, αν εξετάσουμε τις ιδιότητες της κατηγορίας τους, δεν διαθέτουν συνείδηση και λογική. Πρώτον, δεν μπορούν να διακρίνουν τα θετικά από τα αρνητικά πράγματα. Δεύτερον, δεν νιώθουν αποτροπιασμό ούτε απέχθεια γι’ αυτά τα αρνητικά πράγματα ή ακόμα και γι’ αυτά που είναι ξεκάθαρα εσφαλμένα ούτε έχουν την ικανότητα να αντισταθούν σ’ αυτά· είναι μάλιστα ικανοί να αγαπούν τα αρνητικά πράγματα και να ακολουθούν κακές τάσεις. Το ακόμα πιο θλιβερό είναι ότι κάποιοι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό και ισχυρίζονται ότι Τον ακολουθούν μπορούν και πάλι να ακολουθούν κακές τάσεις και να κάνουν αυτά τα μοχθηρά πράγματα ακριβώς σαν τους απίστους, χωρίς κανένα αίσθημα ντροπής, ούτε καν την παραμικρή μομφή από τη συνείδησή τους.

Σήμερα, πολλοί άνθρωποι τραβάνε σέλφι με τα κινητά τους. Τι φωτογραφίες τραβάνε όσοι έχουν κανονική ανθρώπινη φύση; Τραβάνε φωτογραφίες που έχουν νόημα και αξίζει να τις θυμούνται, με στόχο να αφήσουν πίσω τους υπέροχες αναμνήσεις. Ακόμα κι αν τραβήξουν τον εαυτό τους, τραβάνε τέτοιες φωτογραφίες που να δείχνουν εξευγενισμένες, πρέπουσες, αξιοπρεπείς και έντιμες. Όλες τους οι πράξεις απ’ αυτήν την άποψη βρίσκονται εντός των ορίων της συνείδησης και της λογικής της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Όσοι όμως δεν έχουν συνείδηση και λογική είναι αλλιώς· τραβάνε κι αυτοί σέλφι, αλλά οι σέλφι τους είναι προβληματικές. Τι φωτογραφίες τραβάνε κάποιες γυναίκες; Δεν τραβάνε φωτογραφίες αξιοπρεπείς, έντιμες και πρέπουσες. Βλέποντας εκείνες τις άπιστες γυναίκες στο διαδίκτυο να τραβάνε προκλητικές, σεξουαλικές ή εξαιρετικά παράξενες φωτογραφίες, τις μιμούνται και τραβάνε κι οι ίδιες φωτογραφίες που κάνουν τους άντρες να τους τρέχουν τα σάλια και να κάνουν λάγνες σκέψεις —δηλαδή, βγάζουν συγκεκριμένα φωτογραφίες που τις κάνουν να μοιάζουν με πόρνες και με γυναίκες ελευθέρων ηθών ή φωτογραφίες σεξουαλικού περιεχομένου. Σε μερικές γυναίκες αρέσει να φορούν βαρύ μακιγιάζ· βάφουν το πρόσωπό τους πάρα πολύ λευκό και τα χείλη τους κατακόκκινα, και μακιγιάρονται στα μάτια με τέτοιον τρόπο που στο τέλος μοιάζουν με φρικιά· υιοθετούν σκόπιμα μια αποπλανητική, σαγηνευτική στάση μπροστά στην κάμερα, με ένα βλέμμα στα μάτια που είναι γοητευτικό και αισθησιακό, προκαλώντας στους άνδρες λάγνες σκέψεις καθώς τα βλέπουν όλα αυτά. Υπάρχουν επίσης γυναίκες που ρίχνουν τα μακριά μαλλιά μπροστά το πρόσωπό τους, γέρνοντας ελαφρώς το πρόσωπο προς τα πάνω και δείχνοντας ένα σαγηνευτικό, αισθησιακό βλέμμα μέσα από τα κενά στο μαλλί τους. Με λίγα λόγια, τέτοιες γυναίκες τραβάνε φωτογραφίες χρησιμοποιώντας οποιεσδήποτε εκφράσεις και στάσεις θεωρούν σαγηνευτικές και σέξι. Αφότου τις τραβήξουν, έχουν μια ιδιαίτερα ναρκισσιστική αίσθηση, θαυμάζοντας κατά διαστήματα τις δικές τους προκλητικές φωτογραφίες. Επιπλέον, βάζουν τις πιο ανεκτίμητες και αγαπημένες τους σέλφι ως φόντο στον υπολογιστή ή το κινητό τους, και μάλιστα κάποιες απ’ αυτές τις γυναίκες τις δημοσιεύουν ακόμα και στο διαδίκτυο. Όποτε βλέπουν αυτές τις φωτογραφίες, νιώθουν ότι είναι πάρα πολύ γοητευτικές, ότι είναι γεννημένες για να γίνουν σταρ και ότι, αν δεν πίστευαν στον Θεό, σίγουρα θα ήταν μεγάλες διασημότητες. Κοιτάξτε, σε τι μονοπάτι βαδίζουν; Όχι μόνο θαυμάζουν συνεχώς οι ίδιες τις φωτογραφίες, αλλά τις δείχνουν και στους γύρω τους. Αν οι άνθρωποι δεν τις εγκωμιάσουν αφού τις δουν, εκείνες απογοητεύονται μέσα τους. Αν συναντήσουν ένα άτομο του ίδιου σιναφιού που θα εκτιμήσει ιδιαίτερα τις φωτογραφίες τους και θα πει: «Τι ωραία λήψη, είναι φωτογραφία σταρ! Είσαι ίδια με την τάδε», εκείνες νιώθουν ακόμα πιο ευχαριστημένες με τον εαυτό τους και απολαμβάνουν αυτό το συναίσθημα κάθε μέρα. Σε μερικές αρέσει επίσης να «πειράζουν» τις φωτογραφίες τους, βάζοντας αυτιά κουνελιού στο κεφάλι τους και προσθέτοντας μουστάκια γάτας, πιστεύοντας ότι είναι πιο χαριτωμένες από τα κουνελάκια και τα γατάκια. Ρωτούν όποιον συναντούν: «Πιστεύεις ότι μοιάζω περισσότερο με κουνελάκι ή με γατάκι;» Όταν οι άλλοι τους πουν: «Πού να ξέρω με τι μοιάζεις;» θυμώνουν πολύ. Πείτε Μου, δεν είναι διαστροφή ένας άνθρωπος να μη θέλει να είναι κανονικός άνθρωπος, αλλά να θέλει να είναι ζώο; Μάλιστα, ανεβάζουν αυτά τα «αριστουργήματά» τους στο διαδίκτυο, προσπαθώντας να κερδίσουν τον έπαινο περισσότερων ανθρώπων. Είναι επίσης κάποιοι που, όταν βγάζουν σέλφι, ντύνονται σαν ξιφομάχοι ή σαν περιπλανώμενοι ιππότες, ή σαν τον Σπάιντερμαν ή τον Μπάτμαν από τις ταινίες της Δύσης, ή ντύνονται σαν κουλ, απόμακρες και μυστηριώδεις φιγούρες. Όλα αυτά τα κάνουν με την ελπίδα να τους συμπαθήσουν και να τους εγκρίνουν οι άλλοι, και κάθε μέρα μεγαλώνει όλο και περισσότερο η εμμονή τους μ’ αυτό. Πείτε Μου, τι άνθρωποι είναι αυτοί; Είναι κανονικοί άνθρωποι; Σε καμία περίπτωση· δεν είναι ανθρώπινοι. Αν και το να βγάλεις μια σέλφι δεν είναι παρά ένα απλό, ασήμαντο θέμα ανάμεσα στις κακές τάσεις, αποκαλύπτει τις προτιμήσεις και τις επιδιώξεις ενός ανθρώπου, και αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του, τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης του και αυτά που βρίσκονται βαθιά μέσα στην ψυχή του. Οι αξιοπρεπείς και οι έντιμοι χρησιμοποιούν το κινητό τηλέφωνο, που είναι ένα εργαλείο, για να φωτογραφίσουν θετικά, σημαντικά και πολύτιμα πράγματα, ενώ όσοι δεν διαθέτουν τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης φωτογραφίζουν αρνητικά, μοχθηρά πράγματα —πράγματα που χρειάζεται η ίδια η φύση-ουσία τους. Μπορεί να πει κανείς ότι το είδος του καθενός καθορίζει και το είδος των αναγκών του, το είδος των φωτογραφιών που τραβάει, και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να ντύνεται και να παρουσιάζει την εικόνα του. Όσοι έχουν κανονική ανθρώπινη φύση θα επιλέξουν να τραβήξουν κάποιες αξιοπρεπείς, έντιμες, εξευγενισμένες, σημαντικές και πολύτιμες εικόνες ως ενθύμια, ενώ όσοι δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση θα ακολουθήσουν τις κακές τάσεις του κόσμου και θα κάνουν ό,τι τους αρέσει. Αν και το να τραβάει κανείς σέλφι είναι μικρό ζήτημα, είναι αρκετό για να δει κάποιος τις βαθύτερες προτιμήσεις και επιδιώξεις των ανθρώπων. Για όποιο ζήτημα κι αν πρόκειται, ακόμα κι αν είναι κάτι στο οποίο όσοι έχουν κανονική ανθρώπινη φύση δεν μπορούν να ξεχωρίσουν πολύ καθαρά τι είναι θετικό και τι αρνητικό, τέτοιοι άνθρωποι, επειδή συγκρατούνται από τη συνείδηση και τη λογική, είναι φυσικό να επιλέξουν τα θετικά πράγματα. Αν, εξαιτίας μιας στιγμιαίας έλλειψης διάκρισης, επιλέξουν κάτι αρνητικό ή κάνουν άθελά τους κάτι αρνητικό, θα νιώσουν γρήγορα κάτι βαθιά μέσα τους —θα νιώσουν μια μομφή στη συνείδησή τους ή δεν θα μπορούν να το εξηγήσουν με τη λογική τους. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με θετικά πράγματα οι άνθρωποι που δεν διαθέτουν ανθρώπινη φύση, νιώθουν ότι τα θετικά πράγματα είναι πολύ ανιαρά και βαρετά, ότι δεν αξίζουν καν να αναφέρονται και ότι οι άνθρωποι τα περιφρονούν, ενώ οι ίδιοι κατά βάθος συμπαθούν και θαυμάζουν ιδιαίτερα τα αρνητικά πράγματα, ειδικά εκείνα που είναι πολύ δημοφιλή εντός των κακών τάσεων. Αν τραβήξεις τους ανθρώπους αυτού του είδους μια αξιοπρεπή και έντιμη φωτογραφία, θα νιώσουν αποτροπιασμό και θα την περιφρονήσουν, λέγοντας: «Ποιος τραβάει ακόμα τέτοιες φωτογραφίες; Είναι τόσο ξεπερασμένο αυτό!» Οι ίδιοι επιλέγουν να τραβήξουν φωτογραφίες σεξουαλικού περιεχομένου. Οι κανονικοί άνθρωποι αυτές τις φωτογραφίες τις θεωρούν αηδιαστικές και άσχημες, αλλά αυτού του είδους οι άνθρωποι λένε: «Είναι σέξι. Καταλαβαίνεις τι είναι το σέξι; Είναι κάτι μοντέρνο, είναι υψηλή τέχνη. Δεν καταλαβαίνεις από τέχνη!» Όχι μόνο δεν αηδιάζουν όταν βγάζουν τον εαυτό τους φωτογραφίες σεξουαλικού περιεχομένου, αλλά και τους αρέσει ιδιαίτερα να ακολουθούν αυτά τα μοντέρνα και σεξουαλικά πράγματα.

Όσοι δεν είναι ανθρώπινοι έχουν τεράστιο ενθουσιασμό για τα αρνητικά πράγματα. Όταν εμφανίζονται μεταξύ των κακών τάσεων κάποια αρνητικά πράγματα, μαθαίνουν γρήγορα γι’ αυτά και τα αποδέχονται σε μεγάλο βαθμό. Αν τους δοθεί η ευκαιρία και το επιτρέπουν οι συνθήκες, σίγουρα θα κάνουν εκείνα τα πράγματα ανάμεσα στις κακές τάσεις τα οποία τους αρέσουν και εγκρίνουν. Δεν υπάρχει περίπτωση να αρνηθούν και σίγουρα δεν θα μείνουν αμέτοχοι, πόσο μάλλον θα νιώσουν απέχθεια γι’ αυτά ή θα τα αποφύγουν· αντίθετα, θα πέσουν με τα μούτρα σ’ αυτά. Πιο συγκεκριμένα, κάποιοι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό ακολουθούν στενά και κάποια μοντέρνα ρητά και πρακτικές που ακούνε, τα οποία έρχονται από τη Δύση. Για παράδειγμα, υπάρχει μια γιορτή στη Δύση που ονομάζεται Χάλογουιν, η οποία είναι στην πραγματικότητα μια γιορτή φαντασμάτων. Την ημέρα αυτή, μεγάλοι και μικροί φοράνε διάφορες στολές, σαν τις στολές για παραστάσεις στη σκηνή ή στο θέατρο. Κάποιες ντύνονται μάγισσες, άλλοι πρίγκιπες ή πριγκίπισσες και άλλοι βάτραχοι, φίδια, δεινόσαυροι και ούτω καθεξής. Κατόπιν παίρνουν καλάθια ή τσάντες και πηγαίνουν σε διάφορα εμπορικά κέντρα, καταστήματα και σπίτια για να ζητήσουν γλυκά. Κάποιοι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό γιορτάζουν κι εκείνοι αυτήν τη γιορτή και φοράνε στολές φαντασμάτων, ενώ νιώθουν πολύ χαρούμενοι και θεωρούν ότι είναι μια καλή ευκαιρία να υποδυθούν διαφορετικούς ρόλους. Ποιες στολές επιλέγουν να φορέσουν; Δεν φοράνε στολές που παριστάνουν σχετικά θετικές προσωπικότητες, όπως αξιωματικούς του στρατού, στρατηγούς ή ήρωες· επιμένουν να φοράνε στολές μάγισσας και μάγου. Καθώς ντύνονται σαν διάφοροι διάβολοι για να γιορτάσουν τη γιορτή των φαντασμάτων, χαίρονται και το βρίσκουν διασκεδαστικό, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι πρόκειται για κάτι που ο Θεός απεχθάνεται και ότι είναι κάτι αρνητικό για τον ανθρώπινο κόσμο. Κατά βάθος, αυτό το είδος ανθρώπου δεν έχει σαφή κατανόηση γι’ αυτά τα αρνητικά πράγματα και δεν ξέρει πώς πρέπει να αντιμετωπίζει αυτά τα πράγματα της παραδοσιακής κουλτούρας κι αυτές τις κοσμικές τάσεις. Επίσης, αυτοί οι άνθρωποι δεν κατανοούν πραγματικά τι ακριβώς είναι οι ίδιοι, δεν ξέρουν αν είναι άνθρωποι ή φαντάσματα. Δεν ξέρουν αν είναι άνθρωποι ή φαντάσματα, αλλά είναι δύσκολο να τους κάνεις να γίνουν άνθρωποι, ενώ αν τους ζητήσεις να γίνουν φαντάσματα ή ζώα, το βρίσκουν άπειρα απολαυστικό και δεν αρνούνται ποτέ. Πείτε Μου, λοιπόν, τι ακριβώς είναι οι άνθρωποι αυτού του είδους; Αν τους ζητήσεις να είναι άνθρωποι με συνείδηση και λογική, πολλές φορές θα πουν: «Πόσο αξίζει η συνείδηση; Ποιος νοιάζεται πια για τη συνείδηση στις μέρες μας; Ποιος νοιάζεται πια για τη στοργή και για την ηθική δικαιοσύνη; Ποιος νοιάζεται πια για την ηθική;» Αν όμως τους ζητήσεις να μεταμφιεστούν και να υποδυθούν τους μάγους ή να φορέσουν στολή δεινοσαύρου για να υποδυθούν τον δεινόσαυρο, δεν έχουν αντίρρηση ούτε αρνούνται. Πείτε Μου, τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Στη φύση-ουσία του, έχει άραγε πραγματικά έστω και λίγη αγάπη για τα θετικά πράγματα; Νιώθει καθόλου αποτροπιασμό για τα αρνητικά πράγματα; Αν κοιτάξουμε τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που επιλέγει, είναι προφανές ότι δεν έχει την παραμικρή αγάπη για τα θετικά πράγματα και δεν αισθάνεται τον παραμικρό αποτροπιασμό για τα αρνητικά πράγματα. Αντίθετα, νιώθει ιδιαίτερο αποτροπιασμό για τα θετικά πράγματα, τα οποία αντιμετωπίζει με χλευασμό και περιφρόνηση. Όσο για τα αρνητικά πράγματα —ιδίως εκείνα που είναι ιδιαίτερα δημοφιλή και είναι σήμερα πολύ της μόδας ανάμεσα στις κακές τάσεις— τα θαυμάζει και τα εγκρίνει πολύ. Συγκεκριμένα, κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται περηφάνια που μπορούν να συμβαδίζουν με τις κακές τάσεις και να υποδύονται ρόλους διαβόλων, κακών πνευμάτων και άγριων θηρίων, θεωρώντας ότι είναι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Προφανώς, αυτού του είδους οι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση και λογική· όσο περισσότερο κάτι προέρχεται από κακές τάσεις, τόσο περισσότερο τους αρέσει. Κάποιοι άνθρωποι από την Ανατολή ειδικότερα, όταν ακούνε τους άλλους να μιλάνε για το τι είναι δημοφιλές στη Δύση, τι αρέσει στους Δυτικούς, και τι φοράνε και χρησιμοποιούν οι Δυτικοί, τα αποδέχονται όλα χωρίς να εφαρμόζουν την παραμικρή διάκριση και προσπαθούν να τα μιμηθούν. Ακόμα κι αν είναι κάτι μοχθηρό, που πάει κόντρα στη συνείδηση και τη λογική, και πάει κόντρα στην αλήθεια, και πάλι το αποδέχονται. Κάποιοι λένε: «Αυτό δεν είναι λατρεία ξένων πραγμάτων και δουλοπρέπεια προς στους ξένους;» Αυτό είναι; (Όχι, απλώς, σύμφωνα με τη φύση-ουσία τους, τους αρέσουν αυτά τα μοχθηρά πράγματα.) Ακριβώς. Θεωρούν πως αυτά που είναι δημοφιλή στους ανθρώπους της Ανατολής δεν είναι αρκετά εκλεπτυσμένα, οπότε ακολουθούν όσα είναι δημοφιλή στη Δύση, καθώς θέλουν να είναι μοναδικοί και διαφορετικοί από τους υπόλοιπους, και να χαίρουν μεγάλης εκτίμησης από τους άλλους. Σε κάθε περίπτωση, οι άνθρωποι αυτού του είδους δεν διαθέτουν τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Κρίνοντας από τις προτιμήσεις και τις επιδιώξεις τους, αλλά και από τις σκέψεις, τις απόψεις και τις αποκαλύψεις τους σε κάθε ζήτημα, δεν έχουν συνείδηση και λογική. Οι σκέψεις και οι απόψεις τους είναι ίδιες με εκείνων που δεν είναι ανθρώπινοι, και μάλιστα ίδιες με των διαβόλων και του Σατανά. Η στάση και η οπτική τους ως προς το πώς βλέπουν τα ζητήματα είναι ακριβώς αντίθετες και εχθρικές προς τη στάση και την οπτική ενός κανονικού ανθρώπου όπως απαιτεί ο Θεός. Ωστόσο, επειδή οι αληθινοί άνθρωποι διαθέτουν έμφυτα ανθρώπινη συνείδηση και λογική, θα κρίνουν κάθε άνθρωπο, γεγονός ή πράγμα με βάση τα αισθήματα της συνείδησης και της λογικής τους, επιλέγοντας τα θετικά πράγματα από αυτά και διακρίνοντας το ορθό από το εσφαλμένο.

Κάποιοι άνθρωποι, στο περιβάλλον της ανατολικής κοινωνίας, περιορίζονται από την παραδοσιακή ανατολική κουλτούρα και μπορούν να συμμορφώνονται με κάποιες ανατολικές παραδόσεις. Αν και δεν κάνουν πράγματα που πηγαίνουν κόντρα στη συνείδηση και την ηθική, κατά βάθος συμπαθούν αυτά τα πράγματα. Επομένως, μόλις αλλάξει το περιβάλλον, μόλις τους δοθεί η ευκαιρία, θα δείξουν την αληθινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης τους, θα αλλάξουν εντελώς την εικόνα που παρουσιάζουν και θα αποκαλύψουν μια ιδιότητα που δεν είναι ανθρώπινη. Πώς πρέπει να εξηγηθεί αυτή η μη ανθρώπινη ιδιότητα; Σημαίνει να μην μπορείς να διακρίνεις το σωστό από το λάθος, να μην ξέρεις τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, και να μη διαθέτεις τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Κάποιοι άνθρωποι, όταν βρίσκονται στην Ανατολή, δείχνουν να έχουν έντιμη συμπεριφορά, να είναι αξιοπρεπείς, ενάρετοι και εξευγενισμένοι, και να νοιάζονται ιδιαίτερα για την οικογένειά τους, ενώ δεν είναι κακόφημοι. Όταν όμως βρεθούν στη Δύση, είναι διαφορετικοί. Ακούνε κάποιους να λένε: «Οι Δυτικοί είναι ιδιαίτερα ανοιχτοί και ιδιαίτερα ελεύθεροι όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών». Στην πραγματικότητα, αυτό δεν συμφωνεί με τα γεγονότα, αλλά εκείνοι, σύμφωνα με τις σκέψεις και τις αντιλήψεις τους, πιστεύουν ότι μόλις φτάσουν στη Δύση είναι ελεύθεροι και δεν έχουν να ανησυχούν για την υπόληψη, την ηθική ακεραιότητα ή τα ρητά της παραδοσιακής ανατολικής κουλτούρας. Θεωρούν ότι οι γυναίκες δεν χρειάζεται να τηρούν τη γυναικεία αρετή κι ότι οι άνδρες δεν χρειάζεται να είναι μονογαμικοί, και ότι από τη στιγμή που έρχονται στη Δύση, μπορούν να είναι ελεύθεροι με το αντίθετο φύλο· κανείς δεν θα τους κοροϊδέψει ούτε θα τους επικρίνει. Πιστεύουν ότι έτσι ακριβώς είναι η δυτική κουλτούρα, ότι αυτή είναι η κοινωνική τάση και κανείς δεν αντιτίθεται σ’ αυτή. Από τη στιγμή που αρχίζουν να σκέφτονται έτσι, δεν έχουν απομακρυνθεί από το καλό μονοπάτι; Θα εκτεθούν αυτά που αγαπούν πραγματικά στην ανθρώπινη φύση τους, καθώς και το αληθινό πρόσωπο της ανθρώπινης φύσης τους. Οι άνθρωποι απ’ την Ανατολή, ειδικά οι Κινέζοι, αφότου έρθουν στη Δύση, επειδή οι σύζυγοί τους έχουν μείνει πίσω στη χώρα τους, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται μόνοι σε μια ξένη χώρα με άγνωστους ανθρώπους και μέρη, και πρέπει να εργάζονται, να ζουν και να ασχολούνται με κάποια άλλα περίπλοκα θέματα, έχουν αρκετά δύσκολη ζωή και νιώθουν μεγάλη μοναξιά. Γι’ αυτό, έχει γίνει δημοφιλές το φαινόμενο «ζευγάρια σε καιρό πολέμου» στην κινεζική κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό σημαίνει να βρίσκει κανείς έναν προσωρινό σύζυγο για να δημιουργήσει ένα προσωρινό σπίτι και να ζήσει μαζί του, ώστε να βοηθούν και να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον για να αντιμετωπίσουν μαζί τις δυσκολίες της ζωής, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τις σωματικές ανάγκες της σάρκας. Επειδή είναι δύσκολο να τα βγάλει κανείς πέρα μόνος του σε μια ξένη χώρα, πολλοί άνθρωποι βρίσκουν ένα άτομο του αντίθετου φύλου για να σχηματίσουν ένα «ζευγάρι σε καιρό πολέμου» και να ικανοποιήσουν τις διάφορες ανάγκες τους. Λένε πως αφού μερικά «ζευγάρια σε καιρό πολέμου» ζήσουν πολλά χρόνια μαζί, έρχονται οι σύζυγοι και των δύο, και μάλιστα οι δύο οικογένειες αναπτύσσουν φιλικές σχέσεις και έχουν επαφές. Αυτή είναι μια πρακτική που έχει γίνει μόδα στους απίστους για να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής. Πείτε Μου, υπάρχουν άνθρωποι μεταξύ των πιστών στον Θεό που να κάνουν τέτοια πράγματα; (Μπορούν να το κάνουν και κάποιοι δύσπιστοι.) Ανάμεσα σ’ αυτούς που πιστεύουν στον Θεό, υπάρχουν πολλοί που δεν επιδιώκουν την αλήθεια, και υπάρχουν επίσης κάποιοι που είναι ολοφάνερα δύσπιστοι και δεν τους ενδιαφέρει καθόλου η αλήθεια. Μερικοί δεν διαθέτουν καν συνείδηση και λογική. Όταν αυτοί οι άνθρωποι ακούσουν γι’ αυτά τα αρνητικά πράγματα, κατά βάθος δεν νιώθουν αποτροπιασμό· θεωρούν αποδεκτά αυτά τα πράγματα και μερικοί μάλιστα τα απολαμβάνουν. Δεν τους αηδιάζουν αυτά τα πράγματα και μάλιστα σκέφτονται: «Αυτό είναι πολύ φυσιολογικό. Όλοι οι άπιστοι το κάνουν αυτό· είναι μια τάση, δεν είναι έγκλημα. Πρώτον, δεν είναι παράνομο. Δεύτερον, δεν αποτελεί διαφθορά της δημόσιας ηθικής. Τρίτον, είναι μια ανθρώπινη σωματική ανάγκη. Είναι δίκαιο, λογικό και νόμιμο να το κάνεις αυτό. Πού είναι το κακό;» Θεωρούν ότι κάτι τέτοιο είναι φυσιολογικό. Ας αφήσουμε στην άκρη τους άπιστους. Αν μπορούν να κάνουν τέτοια πράγματα άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό, τότε τι είδους άνθρωποι είναι; Δεν πάει κάτι στραβά με την ανθρώπινη φύση τους; (Ναι, αυτό το είδος ανθρώπου δεν έχει ανθρώπινη φύση.) Όσοι δεν έχουν ανθρώπινη φύση μπορούν να κάνουν τέτοια αηδιαστικά πράγματα. Όσοι έχουν ανθρώπινη φύση, όχι μόνο να κάνουν τέτοια πράγματα δεν μπορούν, αλλά δεν μπορούν καν να αποδεχτούν τις σκέψεις και τις απόψεις αυτής της κακής τάσης, και νιώθουν γι’ αυτές αποτροπιασμό και απέχθεια από τα βάθη της καρδιάς τους. Είτε γίνεται ώστε να μπορούν οι δύο άνθρωποι να φροντίζουν ο ένας τον άλλον είτε για κάποιον άλλο σκοπό, από την οπτική της συνείδησης και της λογικής της ανθρώπινης φύσης, το να δημιουργηθεί ένα «ζευγάρι σε καιρό πολέμου» δεν είναι κάτι θετικό. Αν κάποιος που πιστεύει στον Θεό δεν ξέρει καν αν κάτι τέτοιο είναι θετικό ή αν είναι λογικό, τότε άραγε έχει συνείδηση και ανθρώπινη φύση; Κάποιοι λένε: «Αν και δεν ξέρω αν είναι κάτι θετικό, πιστεύω στον Θεό, οπότε δεν μπορώ να το κάνω. Οι άπιστοι δεν πιστεύουν στον Θεό ούτε έχουν φόβο Θεού, οπότε δεν έχουν την παραμικρή επίγνωση όταν το κάνουν αυτό, αλλά εγώ πιστεύω στον Θεό, οπότε δεν μπορώ να το κάνω». Αν σκέφτονται έτσι, αυτό αποδεικνύει ότι έχουν ανθρώπινη συνείδηση και λογική. Παρόλο που δεν γνωρίζουν αν αυτό το ζήτημα είναι ή δεν είναι ορθό ούτε αν είναι κάτι θετικό ή τι λέει γι’ αυτό ο Θεός, μπορούν να το αξιολογήσουν χρησιμοποιώντας τη στοιχειώδη συνείδηση και λογική της ανθρώπινης φύσης. Ακόμα κι αν δεν μπορούν να ξέρουν ξεκάθαρα αν είναι θετικό ή αρνητικό, μπορούν να δουν ότι αυτό το θέμα πηγαίνει κόντρα στην ηθική και την ανθρώπινη φύση, και δεν πρέπει να γίνεται. Έχουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο διάκρισης σχετικά με τέτοια πράγματα, οπότε όταν τους συμβαίνουν τέτοια πράγματα, τα αρνούνται. Μπορεί να πει κανείς ότι όσοι δεν αρνούνται αυτά τα πράγματα και μπορούν να τα αποδεχτούν συνολικά δεν είναι άνθρωποι· δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση, και δεν διαθέτουν συνείδηση και λογική. Το γεγονός ότι μπορούν να αποδεχτούν αυτά τα αρνητικά πράγματα δείχνει ότι η συνείδηση και η λογική τους δεν λειτουργούν καθόλου, και ότι δεν έχουν χρησιμοποιήσει το ελάχιστο πρότυπο, δηλαδή τη συνείδηση και τη λογική, για να διακρίνουν τέτοια πράγματα, να αντισταθούν σ’ αυτά ή να τα αρνηθούν· επομένως, είναι προφανές ότι υπάρχει πρόβλημα με την ανθρώπινη φύση των ανθρώπων αυτού του είδους. Κάποιοι λένε: «Υπάρχει πρόβλημα με την ανθρώπινη φύση αυτού του είδους ανθρώπων· άρα, είναι των ζώων ή των διαβόλων;» Είτε είναι των ζώων είτε των διαβόλων, αναφέρονται συλλογικά ως μη ανθρώπινοι. Όταν έρχονται στη Δύση και βλέπουν ότι οι δυτικές χώρες είναι ανεπτυγμένες, πλούσιες και ελεύθερες, και ότι έχουν πιο ανεπτυγμένο κοινωνικό σύστημα από τις ανατολικές χώρες, πιστεύουν ότι όλα στη Δύση είναι σωστά και καλύτερα απ’ ό,τι στην Ανατολή. Θεωρούν τους ανθρώπους της Ανατολής κλειστούς, συντηρητικούς και άβγαλτους, ενώ τους Δυτικούς ανοιχτούς, ελεύθερους και περπατημένους, και ιδιαίτερα ανοιχτούς όσον αφορά τον γάμο ή τις σχέσεις μεταξύ των φύλων. Πιστεύουν ότι είναι πολύ φυσιολογικό να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται άνδρες και γυναίκες όταν συναντιούνται στον δρόμο. Στην πραγματικότητα, όμως, οι Δυτικοί έχουν αρχές όσον αφορά τις αγκαλιές όταν συναντιούνται· δεν αγκαλιάζουν έτσι απλά τον οποιονδήποτε. Ειδικότερα, οι ενήλικες δεν το κάνουν συχνά αυτό. Κυρίως στους νέους αρέσει να το κάνουν. Αντίθετα, σε μέρη όπου μαζεύονται Ασιάτες, βλέπει κανείς συχνά έναν άνδρα και μια γυναίκα να επιδίδονται σε διάφορες ερωτικές πράξεις δημόσια, ειδικά σε πολυσύχναστες περιοχές στον δρόμο. Βλέπει κανείς ακόμα και ηλικιωμένους να το κάνουν αυτό, πράγμα ιδιαίτερα αηδιαστικό. Ίσως κάποιοι Ασιάτες να ταξίδεψαν στη Δύση και να είδαν την πολιτιστική ζωή και την εθιμοτυπία των Δυτικών, και στη συνέχεια να ισχυρίστηκαν ότι οι Δυτικοί είναι ελεύθεροι, ανοιχτοί και απελευθερωμένοι σεξουαλικά. Με βάση αυτούς τους ισχυρισμούς, πολλοί Ασιάτες φαντάζονται αυθαίρετα ένα σωρό μοχθηρά πράγματα στο μυαλό τους. Στην πραγματικότητα, αν εμβαθύνεις πραγματικά στη δυτική κοινωνία ή αν έχεις σε βάθος επαφή και αλληλεπίδραση με τους Δυτικούς, θα διαπιστώσεις ότι πολλά πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά σε σχέση με το πώς τα φαντάζονται και τα λένε οι Ασιάτες. Ειδικά κάποιες κοινότητες με θρησκευτικό υπόβαθρο ή κάποιες πιο απομακρυσμένες κοινότητες είναι ιδιαίτερα συντηρητικές και παραδοσιακές, καμία σχέση με τους μύθους που διαδίδουν οι Ασιάτες. Οι ισχυρισμοί ότι οι Δυτικοί είναι πολύ ανοιχτοί όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των φύλων είναι απλώς φαντασιοκοπίες των ανθρώπων, δεν είναι γεγονότα. Αν κάποιος σκέφτεται πραγματικά έτσι, και αυτήν τη δήθεν ανοιχτότητα που θεωρεί αληθινή την εφαρμόζει στον εαυτό του, ενδίδοντας αυθαίρετα στη λαγνεία της σάρκας, τότε αυτό είναι δικό του πρόβλημα· δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις τάσεις, την κουλτούρα ή τις παραδόσεις οποιασδήποτε κοινωνίας. Δεν είναι η δυτική κουλτούρα ούτε οι δυτικές παραδόσεις που τον παραπλανούν, αλλά αντίθετα, ο ίδιος έχει προβλήματα. Έτσι δεν είναι; (Ναι.) Όταν οι άνθρωποι της Ανατολής αναφέρουν τους Δυτικούς, το πρώτο πράγμα που λένε είναι: «Οι Δυτικοί είναι ελεύθεροι, ανοιχτοί και απελευθερωμένοι σεξουαλικά», υπονοώντας ότι οι άνθρωποι στη Δύση μπορούν να επιδίδονται σε λάγνες πράξεις ή ακόμα και να διαπράττουν αιμομιξία. Καθοδηγούμενοι από τέτοιες σκέψεις και απόψεις, οι άνθρωποι της Ανατολής αρχίζουν να ενδίδουν σε απολαύσεις μόλις φτάσουν στη Δύση. Το γεγονός ότι ενδίδουν σε απολαύσεις δεν οφείλεται στο ότι είδαν πραγματικά αυτά τα φαινόμενα και τα μιμήθηκαν, αλλά στο ότι είναι απλώς στη φύση τους να αγαπούν τη μοχθηρία· απλώς χρησιμοποιούν τη δήθεν δυτική κουλτούρα ή τις δήθεν δυτικές παραδόσεις ως δικαιολογία για να ενδώσουν στη σάρκα τους. Στην πραγματικότητα, επειδή αυτού του είδους οι άνθρωποι δεν είναι θετικές προσωπικότητες και δεν διαθέτουν τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, και επειδή είναι στην εγγενή φύση τους να αγαπούν τα αρνητικά πράγματα και όλα τα εσφαλμένα πράγματα, βρίσκουν διάφορες δικαιολογίες και προφάσεις για να κάνουν πράγματα που πηγαίνουν κόντρα ή είναι μέχρι και εχθρικά απέναντι στα θετικά πράγματα. Επιπλέον, αισθάνονται ότι δικαιολογούνται απόλυτα, θεωρώντας ότι όλοι οι Δυτικοί είναι έτσι στις μέρες μας. Έχει βάση αυτό; Δεν ξεστομίζουν παρά ανοησίες και προβαίνουν σε αβάσιμες κατηγορίες! Προφανώς, όταν οι άνθρωποι αυτού του είδους λένε: «Οι Δυτικοί είναι ελεύθεροι, ανοιχτοί και απελευθερωμένοι σεξουαλικά», στην πραγματικότητα έχουν κρυφές προθέσεις, δηλαδή να πετύχουν τον στόχο τους να ενδώσουν στους πόθους τους. Γιατί μπορούν οι άνθρωποι αυτού του είδους να ακολουθούν με τέτοια αυτοπεποίθηση αυτά τα αρνητικά πράγματα; Αφενός, δεν έχουν σωστή κατανόηση των θετικών και αρνητικών πραγμάτων· όταν συναντούν άγνωστα πράγματα, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το ελάχιστο πρότυπο της συνείδησης και της λογικής για να τα εκτιμήσουν. Προφανώς, αυτό το είδος ανθρώπου δεν έχει τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Αν δεν μπορεί να κατανοήσει ένα ξεκάθαρα θετικό πράγμα ως θετικό ούτε να το αποδεχτεί ως θετικό, τότε αυτό το είδος ανθρώπου σίγουρα δεν διαθέτει τη συνείδηση και τη λογική ενός κανονικού ανθρώπου. Αφετέρου, αν κάποιος δεν ξέρει τι είναι τα θετικά πράγματα ούτε τι είναι τα αρνητικά, τότε προφανώς δεν μπορεί να διακρίνει το σωστό από το λάθος και το ορθό από το εσφαλμένο. Επειδή έχει λανθασμένες σκέψεις και απόψεις, ακόμα κι αν κάνει κάποια εσφαλμένα πράγματα ή κάτι που πηγαίνει κόντρα στη συνείδηση και τη λογική, δεν έχει καμία επίγνωση γι’ αυτό. Είναι πολύ φανερό ότι αυτό το είδος ανθρώπου δεν μπορεί να διακρίνει το σωστό από το λάθος και το ορθό από το εσφαλμένο. Δεν διαθέτει τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης, και δεν ξέρει αν κάποια πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή ή στη διαδικασία της επιβίωσης είναι ορθά ή εσφαλμένα ούτε γίνεται να χρησιμοποιήσει τη συνείδησή του για να εκτιμήσει και να αξιολογήσει το κατά πόσο είναι ορθά ή εσφαλμένα. Επομένως, αυτοί οι άνθρωποι συχνά κάνουν κάποια εσφαλμένα πράγματα που πηγαίνουν κόντρα στη συνείδηση και τη λογική, κι αφού τα κάνουν, δεν έχουν καμία απολύτως επίγνωση γι’ αυτό, και μάλιστα θεωρούν ότι δικαιολογούνται απόλυτα, νομίζοντας ότι έχουν ενεργήσει σωστά κι ότι είναι έντιμοι. Δεν είναι αυτό εντελώς αντίθετο απ’ το πώς έχουν όντως τα πράγματα; (Ναι.)

Κάποιοι βλέπουν παιδιά άλλων ανθρώπων να είναι πάρα πολύ άτακτα και λένε: «Τι άτακτο παιδί· μια ματιά αρκεί για να καταλάβεις ότι δεν είναι καλό. Σίγουρα θα αμελεί να κάνει το έργο που οφείλει όταν μεγαλώσει. Πώς θα καταφέρει να φτάσει κάπου;» Αν όμως σε έναν τέτοιον άνθρωπο πουν κάποιοι άλλοι ότι το δικό του παιδί είναι άτακτο, εκείνος απαντά: «Και τι πειράζει που είναι άτακτο; Το ότι είναι άτακτο το παιδί μου δείχνει ότι έχει πολλά υποσχόμενο μέλλον. Όταν μεγαλώσει, θα καταφέρει να ξεχωρίσει από το πλήθος· ίσως γίνει μέχρι και υψηλόβαθμος αξιωματούχος!» Όταν τα παιδιά των άλλων είναι άτακτα, αυτός λέει ότι δεν θα καταφέρουν να φτάσουν πουθενά μόλις μεγαλώσουν, αλλά όταν είναι άτακτο το δικό του παιδί, λέει ότι μόλις μεγαλώσει θα καταφέρει να ξεχωρίσει από το πλήθος. Ποια από τις δύο δηλώσεις του είναι ορθή; (Καμία.) Και γιατί το λέει αυτό; Μιλάει δίκαια; (Όχι.) Το ότι μπορεί να λέει τέτοια πράγματα δείχνει ότι δεν έχει επίγνωση της συνείδησης. Ακόμα δεν έχουν καν μεγαλώσει τα παιδιά των άλλων· πώς μπορεί, λοιπόν, να ξέρει ότι δεν θα φτάσουν πουθενά; Το αν θα φτάσουν κάπου οι άνθρωποι όταν μεγαλώσουν εξαρτάται από το τι ορίζει ο Θεός και από το μονοπάτι που θα ακολουθήσουν. Πώς θα μπορούσε κάτι τέτοιο να εξαρτάται από μια απλή πρότασή του! Το ότι μπορεί να λέει τέτοια πράγματα δείχνει ότι δεν έχει επίγνωση συνείδησης. Πρόκειται για το ίδιο θέμα, αυτό της αταξίας, όμως όταν μιλάει για το δικό του παιδί, του προσδίδει μια θετική χροιά, κι όταν μιλάει για τα παιδιά των άλλων, του προσδίδει μια αρνητική χροιά. Είναι δίκαια τα λόγια του; (Όχι.) Και ποιου είδους ο άνθρωπος είναι δίκαιος; (Ένας άνθρωπος που έχει συνείδηση.) Ποιες είναι οι ιδιότητες ενός ανθρώπου που έχει συνείδηση; Ένας άνθρωπος που έχει συνείδηση έχει δύο ιδιότητες: εντιμότητα και καλοσύνη. Το να είναι κανείς έντιμος σημαίνει, αν μη τι άλλο, να έχει σωστές προθέσεις όταν μιλάει και ενεργεί. Τα λόγια που λέει πρέπει να είναι δίκαια, αντικειμενικά και σύμφωνα με τα γεγονότα· δεν πρέπει να ενέχουν προκατάληψη, να χρησιμεύουν για να κρύψουν ελλείψεις ή να βασίζονται στα συναισθήματα. Όταν τα παιδιά των άλλων είναι άτακτα, αυτός λέει ότι δεν θα καταφέρουν τίποτα καλό μόλις μεγαλώσουν, αλλά όταν είναι άτακτο το δικό του παιδί, λέει ότι μόλις μεγαλώσει θα έχει ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. Την ίδια εκδήλωση της αταξίας την περιγράφει με δύο διαφορετικούς τρόπους. Θα έλεγες ότι αυτός ο άνθρωπος είναι έντιμος; (Όχι.) Έχει συνείδηση κάποιος που μιλάει μόνο με βάση τα συναισθήματα; (Όχι.) Αυτό από μόνο του αρκεί για να αποδείξει ότι δεν έχει συνείδηση. Λέει ωραία πράγματα μόνο για το δικό του παιδί, με ευλογίες και καλές ευχές, αλλά όταν μιλάει για τα παιδιά των άλλων τα καταριέται. Αυτό σημαίνει ότι είναι σκληρός και ανέντιμος. Επειδή δεν διαθέτει συνείδηση, μπορεί να λέει τέτοια κακόβουλα λόγια. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν μιλάει δίκαια και δεν εκφράζει παρά μια διεστραμμένη λογική. Αφενός, αυτό δείχνει ότι δεν είναι έντιμος· αφετέρου, δείχνει ότι δεν είναι καλοσυνάτος. Οι άνθρωποι που δεν είναι καλοσυνάτοι θα περιγράψουν τις περιστάσεις των άλλων ως κακές, όπως κι αν είναι αυτές. Μιλούν με απώτερες προθέσεις, ελπίζοντας απεγνωσμένα να πάνε άσχημα τα πράγματα για τους άλλους. Υπάρχει κακοβουλία και αίσθημα αναθεματισμού προς τους άλλους σε ό,τι λένε. Πάντα μιλάνε έτσι και ποτέ δεν νιώθουν δυσάρεστα γι’ αυτό στη συνείδησή τους. Μιλάνε έτσι για τις υποθέσεις των άλλων και επίσης έτσι μεταχειρίζονται τους άλλους. Για παράδειγμα, ο σύζυγος μιας γυναίκας έχει εξωσυζυγική σχέση. Εκείνη, από φόβο για το τι θα πουν οι άλλοι γι’ αυτό, λέει στους ανθρώπους: «Ο σύζυγός μου έχει εξωσυζυγική σχέση επειδή είναι, απλούστατα, υπερβολικά ξεχωριστός. Είναι όμορφος και ικανός. Σε αυτήν την κακή κοινωνία σήμερα, εκείνες οι γυναίκες είναι τόσο ξεδιάντροπες. Του ρίχνονται έτσι απλά. Αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή είναι υπερβολικά ξεχωριστός. Αυτό αποδεικνύει, επίσης, ότι σωστά τον αξιολόγησα. Έχω τόσο καλό γούστο!» Αλλά αν ο σύζυγος κάποιας άλλης έχει εξωσυζυγική σχέση, η ίδια γυναίκα λέει: «Είναι φανερό πως δεν είναι αξιοπρεπής άνθρωπος. Δεν έχει ούτε χρήματα ούτε εμφάνιση, κι όμως κυνηγάει ερωμένες. Όποια γυναίκα μένει μαζί του είναι τυφλή!» Συμβουλεύει μάλιστα εκείνη τη γυναίκα να σπεύσει να εγκαταλείψει τον άνδρα της και να βρει έναν καινούργιο. Εκείνη ρωτάει: «Αφού κι ο δικός σου άνδρας έχει εξωσυζυγική σχέση, εσύ γιατί δεν βρίσκεις έναν καινούργιο;» Εκείνη απαντά: «Ο άνδρας μου είναι διαφορετικός από τον δικό σου. Ο δικός σου άνδρας είναι ένας αλήτης. Ο δικός μου είναι απλούστατα υπερβολικά ξεχωριστός και οι άλλες του ρίχνονται. Ο άνδρας μου δεν μπορούσε να αντισταθεί, ενώ ο δικός σου άνδρας έψαξε με δική του πρωτοβουλία για ερωμένη». Βλέπεις, οτιδήποτε λέει για το καθετί αλλάζει όταν έχει να κάνει με την ίδια. Οτιδήποτε έχει να κάνει με την ίδια είναι δικαιολογημένο και αποτελεί ειδική περίπτωση· τα περιγράφει όλα με θετικό τρόπο. Όταν όμως πρόκειται για άλλους, τα πράγματα αλλάζουν· τα περιγράφει όλα ως κακά. Κι αν οι γονείς ενός τέτοιου ανθρώπου δεν πιστεύουν στον Θεό, τι θα πει εκείνος; «Οι δικοί μου γονείς, αν και δεν πιστεύουν στον Θεό, είναι καλοί άνθρωποι στον κόσμο. Δεν τσακώνονται, δεν βρίζουν τους άλλους και βοηθούν όποιον αντιμετωπίζει δυσκολίες. Παντού τους ξέρουν ως πάρα πολύ καλούς και ευγενικούς ανθρώπους. Αν πίστευαν στον Θεό, σίγουρα θα ήταν καλύτεροι από μας!» Ωστόσο, όταν δεν πιστεύουν στον Θεό οι γονείς κάποιων αδελφών, εκείνος λέει: «Οι γονείς σου είναι διάβολοι». Όταν οι γονείς κάποιων αδελφών πιστεύουν στον Θεό, λέει: «Ακόμα κι αν πιστεύουν στον Θεό, είναι πιστοί μόνο κατ’ όνομα και δεν είναι καλοί. Εφόσον πιστεύουν στον Θεό, γιατί δεν σε υποστηρίζουν καθώς κάνεις καθήκον;» Όποτε κάτι έχει να κάνει με τον ίδιο, αλλάζουν αυτά που λέει. Ποτέ δεν μιλάει με βάση τα αντικειμενικά γεγονότα, και τα λόγια του δεν είναι ποτέ δίκαια. Έχει ένα πρότυπο για τις δικές του υποθέσεις και διαφορετικό για των άλλων. Βαθιά μέσα στην καρδιά του, δεν υπάρχει δίκαιο πρότυπο για να αξιολογήσει κάθε λογής ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα. Ό,τι έχει να κάνει με τον εαυτό του είναι καλό και θετικό, και έχει διάφορους λόγους για να δικαιολογηθεί· ό,τι έχει να κάνει με τους άλλους πρέπει να καταδικαστεί, να αναθεματιστεί και να απορριφθεί, και είναι των διαβόλων και του Σατανά. Όσο για την οικογένειά του, τους συγγενείς και τους φίλους του, είναι όλοι καλοί άνθρωποι, αληθινοί πιστοί, αδελφοί και αδελφές. Σε ό,τι, όμως, αφορά τους αδελφούς και τις αδελφές στην εκκλησία, τους κρίνει αυθαίρετα, λέγοντας ότι ο ένας είναι δύσπιστος, ότι ο άλλος δεν κάνει με αφοσίωση το καθήκον του και ότι όλοι πρέπει να αποπεμφθούν. Αν ένας αδελφός ή μια αδελφή κάνει ένα λαθάκι ή έχει ένα ασήμαντο πρόβλημα, εκείνος πιάνεται αμέσως απ’ αυτό, το δημοσιοποιεί, και μετά τους κάνει διαλέξεις και τους μειώνει με αυστηρό βλέμμα. Όταν όμως οι δικοί του συγγενείς κάνουν λάθος, απλώς προσπαθεί να εξομαλύνει την κατάσταση και κάνει ό,τι μπορεί για να τους υπερασπιστεί με σοφιστείες. Έχει ένας τέτοιος άνθρωπος την παραμικρή δικαιοσύνη; (Όχι.) Δεν έχει καθόλου δικαιοσύνη. Όταν αντιμετωπίζει αδελφούς και αδελφές και άλλους ανθρώπους, «τηρεί τις αρχές» με αυστηρό βλέμμα στα μάτια, θεωρώντας ότι διαθέτει την αλήθεια-πραγματικότητα. Συχνά καυχιέται μπροστά στους άλλους, λέγοντας: «Κοιτάξτε πόσο τηρώ τις αρχές. Τι ακλόνητη στάση που έχω! Μπορώ να κάνω πράξη την αλήθεια πολύ καλά». Όταν, όμως, κάτι έχει να κάνει με τις δικές του οικογενειακές υποθέσεις —τον σύζυγο ή τη σύζυγο, τα παιδιά, τους συγγενείς και ακόμα και το σκυλί του— η στάση του αλλάζει. Για παράδειγμα, αν το σκυλί του γαβγίζει κάθε φορά που βλέπει έναν ξένο και δαγκώνει αδιακρίτως τους γνωστούς που έρχονται για επίσκεψη, λέει: «Κοιτάξτε, αυτό το σκυλί είναι πραγματικά ένας καλός, πιστός φύλακας. Είναι απόλυτα πιστό σ’ εμένα, το αφεντικό του· δεν αλλάζει ποτέ!» Αν, όμως, ο σκύλος ενός άλλου ανθρώπου δαγκώνει αδιακρίτως κάθε γνωστό που βλέπει, εκείνος λέει: «Αυτός ο σκύλος είναι τυφλός. Ούτε καν κοιτάζει να δει ποιος είναι εδώ. Δεν έχει αρχές στη φύλαξη του σπιτιού. Για ποιον λόγο δαγκώνει τυφλά;» Δεν είναι δίκαιος ούτε καν απέναντι στα σκυλιά. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; (Αυτό δεν είναι ανθρώπινο ον.) Πιστεύει πως ό,τι κάνει είναι ορθό και λογικό, και ότι είναι σύμφωνο με θετικά πράγματα· πιστεύει μάλιστα ότι τηρεί τις αλήθεια-αρχές. Αλλά όταν πρόκειται για οποιαδήποτε άδικη πράξη του ή για οποιαδήποτε διεστραμμένη λογική εκφράζει, ποτέ δεν θεωρεί ότι κάνει λάθος ούτε τη διορθώνει ποτέ. Αν τον επιπλήξεις ή τον εκθέσεις, δεν το αποδέχεται. Ποιο είναι το τελικό αποτέλεσμα; Να επιμένει πεισματικά στους δικούς του ισχυρισμούς και στις δήθεν αρχές του, και μάλιστα να συμπεριφέρεται λες κι είναι η προσωποποίηση της δικαιοσύνης και να αξιολογεί όλα τα ζητήματα. Στην πραγματικότητα, η οπτική και η στάση με βάση τις οποίες αξιολογεί αν κάτι είναι ορθό είναι εντελώς εχθρικές και αντίθετες προς τις αλήθεια-αρχές, όμως ο ίδιος δεν το συνειδητοποιεί ποτέ. Ξεστομίζει ένα σωρό αιρέσεις και παράλογα επιχειρήματα, επιμένει πεισματικά σ’ αυτά τα λόγια, και μάλιστα αντιτίθεται στην αλήθεια και προσπαθεί να διαφωνήσει με όσους μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και να κατανοήσουν την αλήθεια. Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί; Είναι παράλογοι άνθρωποι. Ακόμα κι αν αυτό που κάνουν και στο οποίο επιμένουν δεν θεωρείται λάθος στα μάτια των ανθρώπων, αν κρίνουμε με βάση τις πολλές εκδηλώσεις και αποκαλύψεις τους, δεν διαθέτουν την παραμικρή εντιμότητα, καλοσύνη και λογική, αυτές τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Κρίνοντας μόνο από το πώς αντιμετωπίζουν τους διάφορους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα στην καθημερινότητα, ακόμα κι ένα παιδί ή ένα σκυλί το αξιολογούν με διεστραμμένο τρόπο —όσο κακό κι αν είναι το δικό τους σκυλί, δεν παύει να είναι το καλύτερο στον κόσμο· και όσο καλό κι αν είναι το σκυλί κάποιου άλλου, δεν μπορούν να βρουν τη δύναμη να πουν ούτε μια καλή κουβέντα γι’ αυτό. Δεν πρόκειται ποτέ να αξιολογήσουν δίκαια έναν άνθρωπο ή ένα ζήτημα, πόσο μάλλον να μεταχειριστούν δίκαια έναν άνθρωπο ή ένα ζήτημα. Στην ανθρώπινη φύση τους, υπάρχουν μόνο συναισθήματα και προκαταλήψεις. Προστατεύουν μόνο τα δικά τους συμφέροντα και τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που σχετίζονται με τους ίδιους. Εκτός απ’ αυτό, θεωρούν ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη ζωή που να αξίζει να κάνουν. Σε κάθε ομάδα ανθρώπων και σε κάθε ζήτημα, η ιδιότητα της φύσης τους την οποία εκδηλώνουν είναι η τάση να διαστρεβλώνουν όλους τους αντικειμενικούς ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, και να τα παρουσιάζουν παραποιημένα. Τα αξιολογούν και τα αντιμετωπίζουν μόνο σύμφωνα με τις δικές τους σκέψεις και απόψεις ή με βάση το αν είναι ωφέλιμα για τους ίδιους.

Οι άνθρωποι αυτού του είδους, που δεν έχουν τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, δεν διαθέτουν την εντιμότητα, την καλοσύνη και τη λογική της ανθρώπινης φύσης. Αν κρίνουμε απ’ αυτές τις εκδηλώσεις, δεν είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν τέτοιοι άνθρωποι; (Ναι.) Είναι δύσκολο να τους αντιμετωπίσει κανείς και να συνυπάρξει μαζί τους. Δεν μπορείς ποτέ να τους κάνεις να αποδεχτούν ορθές σκέψεις και απόψεις, γιατί δεν έχουν την ικανότητα να αποδεχτούν θετικά πράγματα. Αυτό σημαίνει ότι δεν διαθέτουν τις συνθήκες που χρειάζονται για να αποδεχτούν οποιεσδήποτε ορθές σκέψεις και απόψεις. Επομένως, πολλές ορθές απόψεις και θετικά πράγματα γίνονται αντικείμενο παρερμηνείας και διαστρέβλωσης απ’ αυτούς, και μετά τη διαστρέβλωσή τους, μετατρέπονται στις διάφορες σκέψεις, απόψεις και ισχυρισμούς που χαρακτηρίζουν αυτό το είδος ανθρώπου. Ακόμα κι αν πιστεύουν στον Θεό οι άνθρωποι αυτοί, όσα λόγια του Θεού κι αν έχουν διαβάσει, και όσα κηρύγματα και συναναστροφές κι αν έχουν ακούσει, συνεχώς εμμένουν στις παράλογες σκέψεις και απόψεις που έχουν στην καρδιά τους και δεν τις αφήνουν ποτέ. Ακόμα κι αν ο Θεός τούς παράσχει την αλήθεια, δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να αποδεχτούν τις ορθές σκέψεις και απόψεις από τον Θεό ούτε μπορούν να μεταχειριστούν ή να αξιολογήσουν έναν άνθρωπο ή ένα ζήτημα με την ορθή περιγραφή και με ορθό τρόπο. Με βάση τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης τους, θα αντιμετωπίζουν κάθε είδους ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα χρησιμοποιώντας μόνο τις χαρακτηριστικές τους παράλογες σκέψεις και απόψεις, και θα επιμένουν να το κάνουν αυτό. Έτσι, βλέπεις από ανθρώπους σαν κι αυτούς πως, εκτός του ότι έχουν αλαζονική και δόλια διάθεση, έχουν και μια άλλη ξεκάθαρα εμφανή διάθεση, ότι δηλαδή είναι ιδιαίτερα αδιάλλακτοι. Αυτό εκδηλώνεται συγκεκριμένα με το ότι είναι ιδιαίτερα ισχυρογνώμονες, ανόητοι, ξεροκέφαλοι, και μάλιστα στενόμυαλοι. Όταν έχεις επαφές με έναν τέτοιον άνθρωπο και συζητάς μαζί του για κάποια θέματα ή αντιμετωπίζετε κάποια ζητήματα μαζί κατά τις επαφές σας, βλέπεις ότι η στάση και η διάθεσή του στο πώς αντιμετωπίζει τα πράγματα χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη αδιαλλαξία, ισχυρογνωμοσύνη, ανοησία και ξεροκεφαλιά. Ένα ορθό ζήτημα ή μια ορθή σκέψη και άποψη, που είναι προφανώς πολύ εύκολο να γίνουν αποδεκτά από έναν κανονικό άνθρωπο, γι’ αυτόν είναι πολύ δύσκολο να τα αποδεχτεί και κάτι τέτοιο συνοδεύεται από πολλά εμπόδια. Έτσι, δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις και νιώθεις ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ιδιαίτερα προβληματικός: «Γιατί κάτι το τόσο απλό γίνεται για τον ίδιο ένα δύσκολο πρόβλημα; Είναι άνθρωπος αυτός;» Το να τον πείσεις να αποδεχτεί ένα ορθό ζήτημα ή μια ορθή άποψη είναι εξίσου δύσκολο με το να πείσεις έναν λύκο να πάψει να τρώει κρέας και να φάει διάφορα λαχανικά. Είναι σαν να του ζητάς να αλλάξει την ταξινόμησή του. Τόσο δύσκολο είναι. Μπορεί για κάποιο μικρό ζήτημα να περάσεις πολύ χρόνο για να του το εξηγήσεις και να καταβάλεις μεγάλες προσπάθειες για να τον πείσεις ίσα ίσα να το αποδεχτεί, αλλά όταν προκύψει ένα άλλο ζήτημα, εκδηλώνεται ξανά η αδιάλλακτη διάθεσή του, και μάλιστα με πάρα πολύ προφανή τρόπο: Εκείνος επιδεικνύει τη στρεβλή αντίληψή του και την ισχυρογνωμοσύνη του, καθώς και την ανοησία, την ξεροκεφαλιά και τη στενομυαλιά του. Όσο έχεις περισσότερες επαφές με τέτοιους ανθρώπους και τους γνωρίζεις ακόμα καλύτερα, θα ανακαλύψεις ότι κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική ουσία. Όσο για την ουσία ανθρώπων σαν κι αυτούς, ίσως χρειαστεί να καταβάλεις τεράστιες προσπάθειες για να γίνεις κατανοητός και να τους εξηγήσεις ξεκάθαρα κάποια μικρά ζητήματα, πετυχαίνοντας τελικά κάποια αποτελέσματα με μεγάλη δυσκολία. Ωστόσο, όταν μιλάμε για ζητήματα άποψης και στάσης ή για σημαντικά ζητήματα, δεν μπορείς ποτέ να επικοινωνήσεις μαζί τους. Σ’ εκείνο το σημείο, θα καταλάβεις ότι υπάρχουν διαφορετικές ταξινομήσεις για τους ανθρώπους και ότι η ταξινόμηση του καθενός είναι διαφορετική. Αν δύο άνθρωποι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν ομαλά ούτε να συνεργαστούν αρμονικά μεταξύ τους, και δεν μπορούν να φτάσουν γρήγορα σε αρμονία και συμφωνία σχετικά με τις απόψεις τους όταν συζητούν οποιοδήποτε ζήτημα, τότε ταξινομούνται σε διαφορετικές κατηγορίες. Επειδή οι άνθρωποι του είδους που δεν ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο δεν έχουν στην ανθρώπινη φύση τους την ικανότητα να διακρίνουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, δεν πρόκειται ποτέ να συνειδητοποιήσουν το γιατί είναι ορθές κάποιες ορθές σκέψεις και απόψεις, κάποια ορθά λόγια και ορθά ζητήματα τα οποία είναι ξεκάθαρα ορθά, ούτε πρόκειται ποτέ να συνειδητοποιήσουν πού έγκειται η ορθότητά τους. Θα πουν: «Γιατί είναι ορθό αυτό που λες εσύ; Γιατί δεν είναι ορθό αυτό που λέω εγώ; Πώς ακριβώς είναι ορθό αυτό που λες;» Κάποιες φορές, για να αποδείξεις ότι αυτό που λες είναι ορθό, πρέπει να παρουσιάσεις γεγονότα και να εξηγήσεις τα πράγματα με λογική, να δώσεις πολλά παραδείγματα και να προβάλεις πολλές αναλογίες, καταβάλλοντας πάρα πολύ κόπο και επενδύοντας πάρα πολλή σκέψη μέχρι να καταφέρεις να τους εξηγήσεις ξεκάθαρα ένα ζήτημα. Αφού τελικά το κάνεις αυτό, θα χρειαστεί και πάλι να επενδύσεις πολλή σκέψη και να κοπιάσεις πολύ για να τους εξηγήσεις ξεκάθαρα το επόμενο ζήτημα που θα προκύψει. Αν το κάνεις συνέχεια αυτό, με τον καιρό θα διαπιστώσεις ότι τελικά δεν μπορεί να αλλάξει το πού ταξινομείται κανείς και ότι θα έχεις κάνει μια τρύπα στο νερό. Ακόμα κι αν κάνεις μεγάλες προσπάθειες και εναποθέσεις μεγάλες ελπίδες σ’ αυτούς, τα αποτελέσματα που θα πετύχεις θα είναι ελάχιστα, γιατί κανείς δεν μπορεί να αλλάξει την ταξινόμηση κάποιου άλλου. Αν κάποιος δεν ξέρει καν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, τότε μόνο ένα πράγμα μπορεί να αλλάξει την ταξινόμησή του: Να επιστρέψει στην αρχική του μορφή για να μετενσαρκωθεί ξανά. Αν είναι τυχερός, θα μετενσαρκωθεί ως άνθρωπος· αν είναι άτυχος και μετενσαρκωθεί για ακόμα μια φορά ως κάτι άλλο εκτός από άνθρωπος, τότε για τέτοιους ανθρώπους δεν υπάρχει ακόμα καμία ελπίδα να τους κάνεις να ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο. Έτσι είναι.

Οι άνθρωποι αυτού του είδους, που δεν έχουν τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης, έχουν κι άλλο ένα χαρακτηριστικό στις σχέσεις τους με τους άλλους: Μπορούν να εντοπίζουν κάθε λογής ελαττώματα σε όλους τους άλλους, αλλά όταν έχουν αυτοί τα ίδια ελαττώματα, δεν παραδέχονται ποτέ ότι είναι ελαττώματα. Πολύ απλά, δεν βλέπουν στους άλλους κανένα δυνατό σημείο και καμία αξία· απλώς εντοπίζουν τα ελαττώματα των άλλων και εκθέτουν τις ελλείψεις τους, και με αυτό ως δικαιολογία λένε ότι οι άλλοι δεν μπορούν να συνεργαστούν αρμονικά μαζί τους και ότι για την αδυναμία αρμονικής συνεργασίας φταίνε εξ ολοκλήρου οι άλλοι, ενώ οι ίδιοι δεν φταίνε καθόλου, και ότι οι άλλοι είναι που εκείνοι πρέπει να φτάσουν στην αυτογνωσία. Τι πρόβλημα υπάρχει εδώ; Τέτοιοι άνθρωποι, στη διαγωγή τους και στην αντιμετώπιση πραγμάτων, ποτέ δεν μπορούν να μεταχειριστούν τους άλλους ορθολογικά ούτε μπορούν να χειριστούν τα δικά τους προβλήματα με τρόπο ορθολογικό, ορθό και δίκαιο. Θα λέγατε ότι η στάση τους στο πώς χειρίζονται τα ζητήματα και μεταχειρίζονται τους ανθρώπους είναι ορθή ή εσφαλμένη; (Εσφαλμένη.) Το γνωρίζουν αυτό, όμως; (Όχι.) Πάντα αξιολογούν τους άλλους και τους βλέπουν από μια θέση ηθικής υπεροχής. Στον τρόπο με τον οποίο βλέπουν τους άλλους και στην οπτική από την οποία τους βλέπουν, χρησιμοποιούν το δικό τους δήθεν «ορθό και εσφαλμένο» για να διακρίνουν τους άλλους. Βλέπουν ό,τι κάνουν οι άλλοι ως λάθος και κατώτερο από τους ίδιους. Αν προκύψει μια σύγκρουση και δεν μπορέσουν να συνεργαστούν αρμονικά, πιστεύουν ότι για όλα φταίνε οι άλλοι και ότι αυτό έχει προκληθεί από τους άλλους, ότι οι άλλοι έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις και είναι εκείνοι που πρέπει να αλλάξουν και να μεταμορφωθούν. Βλέπουν τους άλλους γεμάτους ελαττώματα και προβλήματα, χωρίς καμία αξία, ενώ θεωρούν τον εαυτό τους γεμάτο αξία και χωρίς κανένα ελάττωμα. Θα έλεγες ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν λογική; (Όχι.) Εξυπηρετούν κανέναν σκοπό τα μάτια των ανθρώπων που δεν έχουν λογική; (Όχι.) Πολύ απλά, δεν μπορούν να δουν τα δυνατά σημεία και τις αξίες κάθε είδους ανθρώπων. Αντίθετα, επικεντρώνονται στις ελλείψεις των άλλων —οι οποίες, στην πραγματικότητα, μπορεί να μην είναι απαραίτητα ελλείψεις— και τις παραφουσκώνουν. Αν δεν προκύψουν προβλήματα, όλα καλά, αλλά μόλις προκύψει κάποιο πρόβλημα, επικεντρώνονται στις ελλείψεις του άλλου και δεν τις αφήνουν με τίποτα. Λένε: «Είσαι σε τίποτα καλύτερος από μένα; Αν είσαι καλύτερος από μένα, γιατί προέκυψε αυτό το πρόβλημα;» Ξεσπάει η βαθιά ριζωμένη απείθειά τους και αποκαλύπτονται όλες οι πραγματικές εσωτερικές τους οπτικές. Ποτέ δεν βλέπουν τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα ορθολογικά. Στα μάτια τους, κάθε εκδήλωση από άλλους ανθρώπους είναι πρόβλημα, είναι ελάττωμα. Σύμφωνα με τις σκέψεις και τις απόψεις τους, τίποτα δεν περνάει το τεστ· όλα είναι λάθος, όλα είναι αρνητικά πράγματα και όλα είναι πατήματα που μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να κρίνουν. Τέτοιοι άνθρωποι είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Δεν διαθέτουν τη συνείδηση και τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης, οπότε βαθιά μέσα στην καρδιά τους, το δήθεν «ορθό και εσφαλμένο» σημαίνει απλά πως ό,τι θεωρούν αυτοί ορθό είναι εσφαλμένο και ό,τι θεωρούν αυτοί εσφαλμένο είναι ορθό. Αξιολογούν το αν οι άνθρωποι, τα γεγονότα και τα πράγματα είναι ορθά με βάση τη δική τους εκτίμηση και τις δικές τους προτιμήσεις, αλλά και με βάση τα δικά τους συμφέροντα. Δεν πρόκειται να δουν τους ανθρώπους και τα πράγματα με δίκαιο μάτι. Οτιδήποτε, είτε πράγμα είτε άνθρωπο, δεν τους αρέσει, με το οποίο δεν είναι συμβατοί, από το οποίο δεν επωφελούνται ή το οποίο περιφρονούν, το γενικεύουν ως λάθος και κακό, χωρίς κανένα περιθώριο συζήτησης. Τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι μόνο δύσκολοι στην αντιμετώπιση, αλλά και τρομακτικοί. Αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος γύρω σου, μόλις εκφραστούν όλες οι σκέψεις και οι απόψεις του, αποκαλύπτεται πλήρως ο χαρακτήρας του. Μπορείς να δεις τι ακριβώς κρύβεται βαθιά μέσα στην ψυχή του, τι ακριβώς αγαπά, ποιες ακριβώς είναι οι ανάγκες του και τι ακριβώς επιδιώκει. Βλέποντας αυτά τα πράγματα σε αυτόν, μπορεί να αηδιάσεις για όλη σου τη ζωή. Φυσικά, όταν αποκαλυφθούν όλα αυτά τα προβλήματά του, θα έχεις την απάντηση σχετικά με τις εκδηλώσεις του, όπως η στρεβλή κατανόησή του, καθώς και η ισχυρογνωμοσύνη, η ανοησία, η ξεροκεφαλιά και η τάση για στρεβλώσεις που αποκαλύπτει εξαιτίας της αδιάλλακτης διάθεσής του. Ποια είναι αυτή η απάντηση; Είναι ότι τέτοιοι άνθρωποι δεν διαθέτουν κανονική ανθρώπινη φύση —με άλλα λόγια, δεν διαθέτουν τη συνείδηση και τη λογική ενός ανθρώπου· δεν είναι ανθρώπινοι. Αν είχαν έστω και λίγη συνείδηση και λογική, δεν θα εκμεταλλεύονταν τη στρεβλή λογική και δεν θα μιλούσαν γι’ αυτή σαν να ήταν ορθή. Έχοντας ακούσει τόσα κηρύγματα κατά την πίστη τους στον Θεό, θα έπρεπε να είχαν καταλάβει τουλάχιστον ένα μικρό μέρος της αλήθειας, και θα έπρεπε να είχαν αλλάξει κάπως οι απόψεις τους για τα πράγματα. Γιατί, λοιπόν, εξακολουθούν να βλέπουν τα πράγματα χρησιμοποιώντας τις οπτικές των απίστων, και να αντιμετωπίζουν τις λανθασμένες απόψεις και τη διεστραμμένη λογική ως ορθές και ως την αλήθεια, και μάλιστα να καταδικάζουν την αλήθεια, τα θετικά πράγματα και τα ορθά πράγματα ως αρνητικά; Όταν αποκαλύπτονται οι λανθασμένες σκέψεις και απόψεις τους, παίρνεις την απάντηση. Δεν είναι περίεργο που μπορούν να λένε τόσα πράγματα στη ζωή τα οποία κάνουν το άσπρο μαύρο και διαστρεβλώνουν τα γεγονότα —ο λόγος είναι ότι αρνούνται απόλυτα να αποδεχτούν την αλήθεια. Επειδή έχουν το χαρακτηριστικό να αποστρέφονται την αλήθεια, είναι λογικό να αποκαλύπτουν αυτά τα πράγματα. Αυτό δεν οφείλεται στο πώς τους δίδαξαν οι γονείς τους ούτε στην επιρροή του περιβάλλοντος, πόσο μάλλον σ’ αυτά που τους δίδαξε η κοινωνία· αυτή είναι η ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης τους. Αποστρέφονται την αλήθεια· έχουν αυτό το χαρακτηριστικό. Το τι αγαπά κανείς, το είδος της ανθρώπινης φύσης που αποκαλύπτει, το τι αποκαλύπτει εκ φύσεως στην καθημερινότητα και ποια είναι συνήθως η κατάστασή του στη ζωή —όλα αυτά εξαρτώνται από τα χαρακτηριστικά του καθενός. Κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου. Όπως είναι το φίδι: Επειδή έχει το χαρακτηριστικό να είναι στραβό, δεν πρόκειται να συρθεί ποτέ σε ευθεία γραμμή. Όπως ένα καβούρι: Περπατά πλάγια και, ακόμα κι αν το βάλεις σε ένα στενό χώρο, θα συνεχίσει να περπατά πλάγια. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του, και τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να αλλάξουν. Αν κάποιος άνθρωπος δεν μπορεί να διακρίνει το σωστό από το λάθος ούτε ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, αυτό το γνώρισμα μπορεί να θεωρηθεί ως χαρακτηριστικό του. Επειδή διαθέτει αυτό το χαρακτηριστικό, είναι φυσικό να αποκαλύπτει στην καθημερινότητά του πολλά πράγματα που σχετίζονται μ’ αυτό —είναι πολύ φυσιολογικό.

Κάποιοι άνθρωποι, όσον αφορά τα συναισθήματα ή την αντιμετώπιση των πραγμάτων, δεν ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο. Ομοίως, δεν ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο ούτε όσον αφορά τη διαγωγή μεταξύ ανδρών και γυναικών. Για παράδειγμα, δεν ξέρουν τι απόσταση πρέπει να κρατάνε όταν αλληλεπιδρούν και έρχονται σε επαφή με το αντίθετο φύλο, ούτε ποια θέματα, ποια σχόλια και ποιες ενέργειες πρέπει να αποφεύγουν, ούτε σε ποιες λεπτομέρειες πρέπει να δίνουν προσοχή στον καθημερινό τους λόγο και στην καθημερινή τους διαγωγή. Είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό —όλοι οι κανονικοί άνθρωποι δεν ξέρουν, άραγε, ότι πρέπει να υπάρχουν κάποια όρια στις επαφές με το αντίθετο φύλο; (Ναι.) Είναι κάτι που χρειάζεται να διδαχθεί; Σε ένα παιδί ίσως χρειαστεί να του το μάθουν οι γονείς του, αλλά καθώς μεγαλώνει κανείς σιγά σιγά και αποκτά λογική, είναι φυσικό να καταλαβαίνει αυτά τα πράγματα χωρίς να χρειάζεται να του τα μάθει η οικογένειά του ή η κοινωνία. Είναι κάτι έμφυτο, σωστά; Το να γνωρίζει κανείς ότι υπάρχουν όρια ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες αποτελεί μια ιδιότητα της ανθρώπινης φύσης. Εφόσον στις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης περιλαμβάνονται η συνείδηση και η λογική, οι άνθρωποι σίγουρα γνωρίζουν τι σημαίνει να έχει κανείς αίσθημα ντροπής. Αν έχεις αίσθημα ντροπής, τότε ξέρεις πώς να μεταχειρίζεσαι το αντίθετο φύλο. Αν δεν ξέρεις και ενεργείς χωρίς αίσθημα ντροπής, δηλαδή χωρίς να γνωρίζεις ποιες ενέργειες είναι σωστές και ποιες λανθασμένες, ποιες είναι πρέπουσες και ορθολογικές, και ποιες είναι υπερβολικές και υπερβαίνουν τα όρια, τότε υπάρχει πρόβλημα με την ανθρώπινη φύση σου, γιατί αυτό είναι το ελάχιστο που πρέπει να ξέρει ένας κανονικός άνθρωπος. Αν κάποιος ξέρει αυτά τα πράγματα και μπορεί να τα τηρεί, τότε διαθέτει τη συνείδηση και τη λογική της ανθρώπινης φύσης· αν δεν ξέρει τίποτα απ’ αυτά και χρειάζεται μάλιστα να του τα υπενθυμίζουν και να τον συγκρατούν οι άλλοι, τότε ο άνθρωπος αυτού του είδους έχει μεγάλο πρόβλημα. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπων, οι οποίοι δεν κάθονται με άτομα του ίδιου φύλου όταν βρίσκονται ανάμεσα σε κόσμο, αλλά κάθονται σκόπιμα δίπλα σε άτομα του αντίθετου φύλου και πλησιάζουν πολύ κοντά τους. Δεν προσπαθούν να το αποφύγουν αυτό. Όταν οι υπόλοιποι επισημαίνουν κάτι τέτοιο σε έναν τέτοιο άνθρωπο, μάλιστα, εκείνου του φαίνεται παράξενο και λέει: «Τι κακό έχει να καθόμαστε ο ένας κοντά στον άλλο; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε μπροστά στον κόσμο; Ενήλικας είμαι —έχω ανάγκη την επίβλεψή σου; Γιατί με στοχοποιείς συνέχεια;» Έχει μάλιστα το θράσος και λέει: «Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε δημόσια;» Έχει καθόλου αίσθημα ντροπής; (Όχι.) Το ζήτημα είναι να κάνει όντως κάτι; Ή μήπως, εφόσον δεν κάνει τίποτα, δεν χρειάζεται να τηρεί τα όρια ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες; Δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ ανδρών και γυναικών; (Ναι.) Εφόσον ισχύει αυτό, θα πρέπει να υπάρχουν όρια μεταξύ τους και η τήρηση αυτών των ορίων καθοδηγείται από το αίσθημα της ντροπής μέσα στο πλαίσιο της ανθρώπινης φύσης. Αν έχεις αίσθημα ντροπής, θα τηρείς πολύ φυσικά τα όρια στις αλληλεπιδράσεις σου με το αντίθετο φύλο· δεν θα χρειάζεται να σε επιβλέπουν άλλοι ούτε θα χρειαστεί να σε συγκρατεί το περιβάλλον —μπορείς να το κάνεις από μόνος σου. Αν δεν έχεις ούτε καν αυτό το ελάχιστο αίσθημα ντροπής, και έχεις ανάγκη να σε επιβλέπουν και να σου κάνουν υποδείξεις άλλοι, τότε ένας άνθρωπος σαν εσένα βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο. Κάποιοι είναι ιδιαίτερα ανέμελοι σε θέματα μεταξύ ανδρών και γυναικών, και συχνά κλείνουν το μάτι και κάνουν τα γλυκά μάτια στο αντίθετο φύλο, ενώ δεν παραλείπουν και τα αγγίγματα. Ειδικότερα, σε μερικούς αρέσει πάρα πολύ να επιδεικνύονται μπροστά στο αντίθετο φύλο. Όσο περισσότερα άτομα του αντίθετου φύλου βρίσκονται στον χώρο, τόσο πιο έξαλλοι και ενθουσιώδεις είναι, και τόσο πιο έντονα επιδεικνύονται. Σε άλλους αυτό φαίνεται ανάρμοστο και αναξιοπρεπές, όμως εκείνοι δεν το θεωρούν πρόβλημα ούτε τους βαραίνει η συνείδησή τους. Αντίθετα, σκέφτονται: «Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Έτσι δεν πρέπει να είναι τα πράγματα ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες; Για τους άνδρες δεν έρχονται στον κόσμο οι γυναίκες; Και οι άνδρες για τις γυναίκες; Πού είναι το κακό στο να διασκεδάσουμε λίγο μαζί; Δεν είναι ευχάριστο κάτι τέτοιο; Είναι τόσο κουραστικό να ζει κανείς τόσο σοβαρά όσο εσείς! Δεν έχετε ακούσει τον κόσμο να λέει: “Όταν συνεργάζονται άνδρες και γυναίκες, το φορτίο γίνεται ελαφρύτερο”;» Βλέπεις, οποιαδήποτε σκέψη ή άποψη τους φαίνεται αποδεκτή. Ειδικότερα, αποδέχονται πλήρως αυτές τις παράλογες σκέψεις και απόψεις, αλλά δεν αποδέχονται καθόλου τις θετικές δηλώσεις· αντίθετα, αντιστέκονται σ’ αυτές, τις αντικρούουν και τις απορρίπτουν. Αν προσπαθήσεις να τους κάνεις μια υπενθύμιση, αυτό τους ενοχλεί, και κατά βάθος σε μισούν και σε βλέπουν σαν εχθρό τους. Δεν αποδέχονται τη συμβουλή κανενός και επιμένουν να ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο. Κάποιοι μπορεί να χάσουν τον έλεγχο ή να υποκύψουν σε μια στιγμιαία απροσεξία, και περιστασιακά να ενεργήσουν λίγο ακόλαστα. Χωρίς να χρειαστούν υπενθύμιση από τους άλλους, νιώθουν μια ταραχή μέσα τους και θεωρούν ότι πρέπει να είναι προσεκτικοί στο μέλλον. Αυτήν την εκδήλωση πρέπει να παρουσιάζει κάποιος που έχει συνείδηση και λογική. Οι άνθρωποι αυτού του άλλου είδους, όμως, ήδη το έχουν παρακάνει και έχουν ξεπεράσει τα όρια σε πολύ σοβαρό βαθμό· ήδη ενδίδουν στη λαγνεία της σάρκας. Πολλοί άνθρωποι δεν αντέχουν να το βλέπουν αυτό. Αν συνεχίσουν έτσι, θα εκθέσουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο, και ο Θεός θα τους αποστραφεί και θα τους απορρίψει, αλλά και θα τους αποκλείσει. Ωστόσο, εκείνοι δεν νοιάζονται και λένε: «Τι κίνδυνος μπορεί να υπάρχει στο να ενδίδεις στη λαγνεία;» Στην πραγματικότητα, δεν έχουν καμία απολύτως επίγνωση. Κάποιες γυναίκες γύρω στα είκοσι έχουν περιστασιακές σχέσεις με το αντίθετο φύλο και περνάνε τα βράδια στα σπίτια ανδρών. Αν μαθευτεί αυτό, θα βλάψει την υπόληψή τους, αλλά εκείνες για κάποιον λόγο δεν τις νοιάζει. Έχει ένας τέτοιος άνθρωπος αίσθημα ντροπής; (Όχι.) Δεν έχει το παραμικρό αίσθημα ντροπής. Αν κάποιος, είτε άνδρας είτε γυναίκα, δεν έχει κανένα ελάχιστο όριο στην καρδιά του όσον αφορά τα ζητήματα μεταξύ ανδρών και γυναικών, και δεν ξέρει τι σημαίνει «ντροπή», τότε αυτό επιβεβαιώνει πλήρως ότι δεν διαθέτει τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης. Αν κάποιος διαθέτει τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης και κάνει καμιά φορά κάποιο λάθος σε σχέση με το αντίθετο φύλο ή κάνει κάτι που ξεπερνά τα όρια, θα το μετανιώνει μια ζωή. Όποτε το σκέφτεται, θα κοκκινίζει το πρόσωπό του και θα νιώθει ένα μικρό τσίμπημα στην καρδιά· θα νιώθει άβολα και θα ταράζεται, δεν θα θέλει να αναφερθεί ξανά το ζήτημα και θα ελπίζει να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον. Αυτό που έκανε το έχει ως μόνιμο στίγμα. Οι κανονικοί άνθρωποι έχουν αίσθημα ντροπής και ένα ελάχιστο όριο σε σχέση με τα ζητήματα μεταξύ ανδρών και γυναικών· θα έχουν αυτοέλεγχο και αυτοσυγκράτηση, και δεν θα κάνουν τέτοια πράγματα. Ακόμα κι αν χάσουν τον έλεγχο για μια στιγμή και κάνουν ένα λάθος με το αντίθετο φύλο, θα νιώσουν τύψεις. Δεν θα χειροτερέψουν το λάθος τους ούτε θα ενδώσουν σ’ αυτά τα πράγματα ή θα αφήσουν τον εαυτό τους να εκφυλιστεί όταν το επιτρέπει το περιβάλλον· αντίθετα, θα ασκήσουν αυτοσυγκράτηση. Πώς το πετυχαίνει κανείς αυτό; Είναι το καλό αποτέλεσμα που πετυχαίνεις όταν σε συγκρατεί η συνείδησή σου και η λογική σου. Η συνείδηση και η λογική σου θα σε συγκρατήσουν και θα σε ρυθμίσουν, και θα σου δώσουν ένα ελάχιστο όριο, το οποίο είναι επίσης το ελάχιστο πρότυπό σου ως προς τη μεταχείριση τέτοιων ζητημάτων· με άλλα λόγια, θα σε βοηθήσουν να αποφύγεις να ξεπεράσεις αυτό το ελάχιστο όριο και να απέχεις από το να κάνεις τέτοια πράγματα. Μόλις η αδυναμία ή κάποιος ειδικός λόγος σε καταστήσει προσωρινά ανήμπορο να υπερνικήσεις τις ορμές σου κι έτσι κάνεις κάποιο λάθος με το αντίθετο φύλο, θα νιώσεις κατά βάθος αηδία και αποστροφή, και μάλιστα θα νιώθεις μεταμέλεια για όλη σου τη ζωή —δεν πρόκειται να ξαναγίνει δεύτερη φορά σ’ αυτήν τη ζωή. Όσοι δεν έχουν ανθρώπινη φύση, ωστόσο, δεν νοιάζονται όταν κάνουν τέτοια πράγματα. Μάλιστα, τα ανακοινώνουν παντού και συγκρίνουν την κατάταξή τους σε σχέση με τους άλλους, καθώς το θεωρούν αυτό ως δεξιότητα και ικανότητα, πιστεύουν ότι αποκαλείται γοητεία και απόκτηση πλεονεκτήματος, άρα θα ήταν κρίμα να μην το κάνουν. Τέτοιοι άνθρωποι, αν έχουν την ευκαιρία, θα ξανακάνουν άραγε τέτοια πράγματα; Η απάντηση είναι σίγουρα θετική· σίγουρα θα τα κάνουν. Ποτέ δεν ταράζονται που έχουν κάνει τέτοια πράγματα, αλλά αντίθετα καυχιούνται γι’ αυτά. Δεν είναι αηδιαστικό αυτό; (Είναι αηδιαστικό.) Και μόνο που δεν νιώθουν ταραχή είναι αρκετά απογοητευτικό, αλλά αυτοί καυχιούνται κιόλας, πράγμα ακόμα πιο αηδιαστικό. Αυτά που κάνουν προκαλούν την περιφρόνηση των άλλων, όμως οι ίδιοι δεν ντρέπονται καθόλου· τέτοιοι άνθρωποι δεν αξίζουν να λέγονται άνθρωποι. Κάνουν συχνά τέτοιες ξεδιάντροπες πράξεις, κι όμως δεν νιώθουν ντροπή, μεταμέλεια και ταραχή, ενώ αν στο μέλλον παρουσιαστεί η ευκαιρία ή δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, θα τις ξανακάνουν. Αυτό είναι εκδήλωση του ότι δεν υπάρχει αίσθημα ντροπής. Πείτε Μου, λοιπόν, αν ένας τέτοιος άνθρωπος δεν κάνει πράξη την αλήθεια, θα ταραχτεί μήπως ή θα νιώσει κάποια μομφή; (Όχι.) Σωστά, δεν θα νιώσει ούτε ταραχή ούτε μομφή. Για ποιον λόγο; (Επειδή δεν έχει συνείδηση και λογική.) Όσον αφορά τις ξεδιάντροπες πράξεις, κάποιος που δεν έχει συνείδηση και λογική δεν ντρέπεται να κάνει κάτι που ακόμα και οι άπιστοι θα θεωρούσαν επαίσχυντο ούτε ταράζεται όταν το κάνει. Ακόμα πιο απίθανο είναι να νιώσει ταραχή όταν κάνει πράγματα που πηγαίνουν κόντρα στην αλήθεια, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Στα μάτια των άπιστων, είναι πολύ φυσιολογικό να μην κάνει κάποιος πράξη την αλήθεια και να μην επιδιώκει την αλήθεια· δεν θεωρείται ντροπή ούτε θεωρείται ότι πηγαίνει κόντρα στην ανθρώπινη ηθική, επειδή έτσι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι. Επομένως, σε έναν τέτοιον άνθρωπο δεν προκαλεί κανένα συναίσθημα. Ένας κανονικός άνθρωπος, αν κλαδευτεί επειδή δεν κάνει πράξη την αλήθεια και πηγαίνει κόντρα στις αρχές, εφόσον έχει συνείδηση και λογική, θα νιώσει μομφή στην καρδιά του και η συνείδησή του θα είναι ταραγμένη. Αλλά κάποιος που δεν έχει συνείδηση και λογική, όταν κάνει ξεδιάντροπα πράγματα ή πράγματα που προκαλούν περιφρόνηση και αηδία στους άλλους, δεν νιώθει άβολα ούτε ταράζεται. Από τη δική του άποψη, δεν είναι απολύτως φυσιολογικό να μην κάνει πράξη την αλήθεια; Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν καμία συνείδηση, οπότε δεν έχουν καμία ελπίδα.

Πείτε Μου, είναι πολλοί εκείνοι που μπορούν να δουν καθαρά τι είναι σωστό και τι λάθος, τι ορθό και τι εσφαλμένο; Κοιτάξτε τους γύρω σας, μεταξύ αυτών και την οικογένεια, τους φίλους και τους συναδέλφους σας, και μετά κοιτάξτε τους αδελφούς και τις αδελφές. Από αυτούς τους ανθρώπους, είναι πολλοί ή λίγοι σε αριθμό εκείνοι που μπορούν να διακρίνουν και να δουν καθαρά τι είναι σωστό και τι λάθος, τι ορθό και τι εσφαλμένο; (Πολύ λίγοι.) Δεν υπάρχουν πολλοί που να μπορούν να ξέρουν τι είναι ορθό και τι είναι εσφαλμένο. Δηλαδή, σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με έντιμη και καλοσυνάτη ανθρώπινη φύση, δεν υπάρχουν πολλοί που είναι δίκαιοι και αντικειμενικοί στον λόγο και τις πράξεις τους, και που δεν βγαίνουν εκτός ελέγχου κάνοντας κακά πράγματα, και δεν υπάρχουν πολλοί που μιλούν λογικά και που δεν χρησιμοποιούν διεστραμμένη λογική. Ειδικά ανάμεσα στους άπιστους, τέτοιοι άνθρωποι είναι πάρα πολύ λίγοι. Όταν έρχεσαι σε επαφή με οποιονδήποτε άπιστο, αρκεί να τον ακούσεις να μιλάει για να καταλάβεις τι άνθρωπος είναι. Υπάρχουν πάρα πολλές ανακρίβειες και νοθείες στα λόγια των άπιστων. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν μιλάνε δίκαια και αντικειμενικά· μιλάνε με βάση τα συναισθήματά τους και με σκοπό να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα. Όποια λάθος λόγια κι αν λένε ή όποια λάθος πράγματα κι αν κάνουν, δεν το συνειδητοποιούν βαθιά μέσα τους. Αν κάποιος, ως πιστός στον Θεό, είναι σαν τους άπιστους και δεν ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο στον λόγο και τις πράξεις του και, παρόλο που τα λόγια που λέει και οι απόψεις που υποστηρίζει είναι λάθος, συνεχίζει να επιμένει τυφλά σ’ αυτά, θεωρώντας τις λανθασμένες απόψεις ως θετικά πράγματα και ως την αλήθεια, ενώ μάλιστα χρησιμοποιεί και τέτοιες απόψεις για να αντικαταστήσει την αλήθεια και τα λόγια του Θεού, τότε άραγε υπάρχει καμία ελπίδα να σωθεί; (Όχι.) Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό για είκοσι με τριάντα χρόνια ή ακόμα και μια ολόκληρη ζωή, αλλά ποτέ δεν ξέρουν τι είναι τα θετικά πράγματα και τι είναι τα αρνητικά ούτε καταλαβαίνουν ποτέ ξεκάθαρα τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο. Εφόσον κάτι τους ωφελεί, τότε τους αρέσει και το υπερασπίζονται· αν δεν τους ωφελεί, λένε ότι είναι κακό και λάθος, και το απορρίπτουν. Έχουν ζήσει μέχρι τώρα με μια τέτοια φιλοσοφία και στάση για τις κοσμικές αλληλεπιδράσεις, αλλά ισχυρίζονται ακόμα ότι πιστεύουν στον Θεό κι ότι θέλουν να σωθούν. Δεν είναι αστείο αυτό; (Είναι.) Ισχυρίζονται επίσης ότι είναι ακόλουθοι του Θεού και μάρτυρες για τον Θεό. Τι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για να καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό; Δεν ξέρουν καν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, και παρ’ όλα αυτά ισχυρίζονται ότι θέλουν να καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό. Δεν είναι τελείως ανοησία αυτό; Θα χρησιμοποιούσε ο Θεός τέτοιους μπερδεμένους ανθρώπους για να καταθέσουν μαρτυρία γι’ Αυτόν; (Όχι.) Θα ήταν ντροπιαστικό για τον Θεό να καταθέτουν μαρτυρία γι’ Αυτόν τέτοιοι άνθρωποι. Ποτέ δεν θεωρούν σωστό το οτιδήποτε κάνει ο Θεός. Κρίνοντας με βάση τις σκέψεις και τις απόψεις τους, πολλά πράγματα που κάνει ο Θεός δεν συνάδουν με τις δικές τους σκέψεις και απόψεις ούτε με τις δικές τους αντιλήψεις και, φυσικά, δεν συνάδουν ούτε με τα συμφέροντα της σάρκας τους. Συχνά, τα λόγια του Θεού ή το έργο Του πηγαίνουν κόντρα στα θέλω τους, στις προσωπικές τους επιθυμίες και φιλοδοξίες, και στα κάθε λογής προσωπικά τους συμφέροντα. Επομένως, μερικούς ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό εδώ και δέκα ή είκοσι χρόνια είναι πολύ δύσκολο να τους κάνεις να πουν έστω και μια κουβέντα από καρδιάς, να πουν πως ό,τι κάνει ο Θεός είναι σωστό και δεν έχει λάθη. Μπορεί να πει κανείς ότι έχουν κάτι κρυμμένο στην καρδιά τους. Μετά από τόσα χρόνια που πιστεύουν στον Θεό, έχουν εμπειρία από πρώτο χέρι: Θεωρούν ότι οι επιθυμίες τους δεν έχουν ικανοποιηθεί· ήθελαν να γίνουν αξιωματούχοι αλλά δεν έγιναν, και ήθελαν να κερδίσουν ευλογίες αλλά δεν τις έλαβαν. Φαίνεται ότι ο οίκος του Θεού τούς αντιμετωπίζει άδικα. Έχουν στην καρδιά τους παράπονα και ένα αίσθημα αδικίας που θέλουν να εκφράσουν αλλά δεν μπορούν· φοβούνται ότι, αν μιλήσουν ανοιχτά, θα προσβάλουν τον Θεό, ότι θα δώσουν στους άλλους πάτημα για να το χρησιμοποιήσουν εναντίον τους ή ότι θα αποτύχουν να διατηρήσουν την καλή εικόνα που έχουν οι άλλοι γι’ αυτούς. Έτσι, κρατάνε πολλά πράγματα κρυμμένα μέσα τους. Το γεγονός ότι δεν τα λένε φωναχτά δεν σημαίνει ότι δεν έχουν στην καρδιά τους κάποιες σκέψεις ή συγκεκριμένα πράγματα. Και ποια είναι αυτά τα «πράγματα»; Δεν είναι η θετική κατανόηση και γνώση τους για τον Θεό και το έργο Του, αλλά αντίθετα είναι η έλλειψη κατανόησής τους, η απείθεια και η πικρία τους απέναντι στον Θεό, καθώς και οι αδικίες που πιστεύουν ότι έχουν υποστεί, οι οποίες έχουν μαζευτεί τόσα χρόνια που πιστεύουν στον Θεό. Αλλά επειδή πιστεύουν στον Θεό, δεν μπορούν να το πουν αυτό. Γιατί έχουν μέσα στην καρδιά τους τόσα πράγματα που δεν μπορούν να εκφράσουν; Κάποιος λόγος κρύβεται και πίσω απ’ αυτό. Αυτό το σημείο είναι αρκετό από μόνο του για να δείξει ότι δεν έχουν κατανοήσει πραγματικά την αλήθεια, παρόλο που πιστεύουν πολλά χρόνια στον Θεό. Δεν παίρνουν στα σοβαρά την επιδίωξη της αλήθειας κατά την πίστη τους στον Θεό. Ό,τι κι αν τους συμβεί, δεν βλέπουν τα πράγματα σύμφωνα με τα λόγια του Θεού ούτε αναζητούν την αλήθεια για να βρουν ένα μονοπάτι άσκησης. Ποτέ δεν έχουν αποδεχτεί τα λόγια του Θεού ως την αλήθεια και ως ζωή. Δεν εκτιμούν ιδιαίτερα την αλήθεια ούτε της δίνουν αξία, ούτε αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα το πώς να κάνουν πράξη την αλήθεια. Στα τόσα χρόνια που πιστεύουν στον Θεό, συνεχώς εναντιώνονται στον Θεό, καθώς εξετάζουν εξονυχιστικά τα λόγια Του, χώνουν τη μύτη τους σ’ αυτά, τα αμφισβητούν, μέχρι και αντιστέκονται στα λόγια Του ή αξιολογούν και κρίνουν τα λόγια και το έργο Του με τις δήθεν ορθές οπτικές τους. Έτσι, μετά από τόσα χρόνια πίστης στον Θεό, τελικά λένε κάτι μέσα από την καρδιά τους: «Τι κέρδισα από την πίστη στον Θεό;» Υπονοούν ότι δεν κέρδισαν τίποτα από την πίστη τους στον Θεό. Βαθιά μέσα τους, πιστεύουν ότι έχουν υποφέρει πολύ κι ότι έχουν πληρώσει μεγάλο τίμημα κάνοντας το καθήκον τους στον οίκο του Θεού όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν έχει ικανοποιηθεί η επιθυμία τους να κερδίσουν ευλογίες ούτε η προσδοκία τους να επιδιώξουν φήμη και κέρδη. Κάποιοι πιστεύουν μάλιστα ότι ο Θεός δεν έχει διορθώσει τις αδικίες που έχουν υποστεί, οπότε νιώθουν απείθεια και είναι γεμάτοι πικρία και παράπονα μέσα τους. Για χάρη της απόκτησης ευλογιών και για χάρη του προορισμού τους, δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να εκτελούν λίγο απ’ το καθήκον τους και να κάνουν λίγο έργο στον οίκο του Θεού νιώθοντας θιγμένοι, αλλά τελικά, οι ελπίδες τους καταλήγουν στο κενό και δεν κερδίζουν τίποτα. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Υπάρχει τουλάχιστον μια μερίδα τέτοιων ανθρώπων. Το ότι δεν έχουν κερδίσει τίποτα μετά από τόσα χρόνια που πιστεύουν στον Θεό οφείλεται στα δικά τους προβλήματα. Δεν έχουν την ικανότητα να κατανοήσουν ούτε να καταλάβουν την αλήθεια, και ακολουθούν τον Θεό και κάνουν το καθήκον τους με την πρόθεση να κερδίσουν ευλογίες. Αν και έχουν δαπανήσει ειλικρινά τον εαυτό τους σε κάποιον βαθμό, και έχουν πληρώσει μεγάλο τίμημα και έχουν υποφέρει πολύ, δεν έχουν δείξει ποτέ ενδιαφέρον για τα λόγια που λέει ο Θεός ούτε για τις αλήθειες που εκφράζει. Ποτέ δεν τα αποδέχτηκαν αυτά στην καρδιά τους ούτε πήραν στα σοβαρά την άσκηση της αλήθειας. Επομένως, δεν ξέρουν ποτέ αν διαθέτουν την αλήθεια-πραγματικότητα ή όχι. Πιστεύουν το εξής: «Αφού μπορούμε να συναναστραφούμε πάνω στην αλήθεια και κατανοούμε κάποιες αλήθειες, πώς γίνεται να λέει κανείς ότι δεν διαθέτουμε την αλήθεια-πραγματικότητα;» Αλλά δεν μπορούν να γράψουν ούτε μία ειλικρινή βιωματική μαρτυρία. Πού είναι, λοιπόν, αυτή η αλήθεια-πραγματικότητα που διαθέτουν; Οι πράξεις και τα έργα τους είναι ακόμα τα ίδια με αυτά των άπιστων· απλώς η συμπεριφορά τους έχει αλλάξει λίγο σε σύγκριση με τους άπιστους. Όσον αφορά τους τρόπους και τις μεθόδους διαγωγής τους, καθώς και τις σκέψεις και τις απόψεις τους για όλα τα γεγονότα και τα πράγματα, ειδικά όσον αφορά τα θετικά και τα αρνητικά πράγματα και όσον αφορά το τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, δεν έχουν δει ποτέ τα πράγματα με βάση τα λόγια του Θεού ούτε με βάση την αλήθεια. Αντίθετα, βλέπουν τα πάντα σύμφωνα με τις δικές τους σκέψεις και απόψεις. Πιστεύουν πως ό,τι τους αρέσει είναι θετικό και ό,τι μισούν είναι αρνητικό. Ποτέ δεν βλέπουν τους ανθρώπους και τα πράγματα με βάση τα λόγια του Θεού και ποτέ δεν αναζητούν την αλήθεια ούτε αποδέχονται την αλήθεια στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που συναντούν. Απλώς ακολουθούν τους δικούς τους ευσεβείς πόθους στις ενέργειές τους, στη ζωή τους και στην εκτέλεση του καθήκοντός τους ανάλογα με τις δικές τους επιθυμίες, προθέσεις και προτιμήσεις. Πιστεύουν ότι η ικανότητά τους να απαρνιούνται πράγματα, να δαπανούν τον εαυτό τους, να υποφέρουν και να πληρώνουν τίμημα σημαίνει ότι έχουν ήδη συνεισφέρει πολύ στον Θεό· νομίζουν ότι αυτό σημαίνει να πιστεύεις στον Θεό και ότι αυτό είναι η επιδίωξη της αλήθειας. Πιστεύουν στον θεό που φαντάζονται μέσα τους με τον δικό τους τρόπο και επιδιώκουν την αλήθεια με τον δικό τους τρόπο. Όταν κλαδεύονται επειδή, κάνοντας το καθήκον τους, ενεργούν πάντα αυθαίρετα και απερίσκεπτα σύμφωνα με τη δική τους βούληση, ή όταν δεν χρησιμοποιούνται για σημαντικές εργασίες στον οίκο του Θεού, απογοητεύονται και νιώθουν αποκαρδιωμένοι. Τελικά, συνοψίζουν τα πάντα σε μία δήλωση: «Τι κέρδισα από την πίστη μου στον Θεό τόσα χρόνια;» Πραγματικά δεν έχουν κερδίσει τίποτα. Ο λόγος που δεν έχουν κερδίσει την αλήθεια είναι ότι δεν επιδιώκουν την αλήθεια· δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον Θεό γι’ αυτό. Κι αυτό επειδή ο Θεός δεν μεροληπτεί απέναντι στους ανθρώπους, και ούτε και η αλήθεια κάνει. Δεν κατάφερες να κερδίσεις την αλήθεια όχι επειδή ο Θεός δεν σου έδωσε την ευκαιρία ή επειδή δεν σε άφησε να ακούσεις τα λόγια Του, αλλά επειδή εσύ ο ίδιος, παρόλο που άκουσες τα λόγια του Θεού, ακόμα δεν τα συλλογίζεσαι, δεν τα σκέφτεσαι, δεν τα κάνεις πράξη ούτε τα βιώνεις. Ο λόγος για τον οποίο δεν αποδέχεσαι την αλήθεια είναι ότι δεν την αγαπάς. Δεν σου σφράγισε τα μάτια ο Θεός ούτε σου σφράγισε την καρδιά· αντίθετα, οι προτιμήσεις σου και το γεγονός ότι φέρεσαι εξωφρενικά είναι αυτά που έχουν σφραγίσει την καρδιά σου, ώστε να μην μπορείς να αποδεχτείς την αλήθεια. Ο λόγος που δεν έχεις καταφέρει να κερδίσεις την αλήθεια δεν είναι ότι δεν σου την έχει δώσει ο Θεός, αλλά ότι ποτέ δεν σου άρεσε να διαβάζεις τα λόγια του Θεού και ότι δεν αποδέχεσαι στην καρδιά σου ούτε τα λόγια του Θεού ούτε την αλήθεια. Αντιμετωπίζεις τις δικές σου πεποιθήσεις και απόψεις ως την αλήθεια που πρέπει να επιδιώξεις και στην οποία πρέπει να υποταχθείς. Μήπως θέλεις να σε λατρεύουν οι άνθρωποι ως Θεό; Τα λόγια του Θεού και το έργο του Θεού δεν είναι για σένα παρά μια τυπική διαδικασία, μια φόρμουλα· δεν έχεις επιδιώξει καθόλου την αλήθεια και ζωή. Έτσι, η πίστη σου στον Θεό μόνο με έναν τρόπο θα μπορούσε να καταλήξει: να μην έχεις κερδίσει πραγματικά τίποτα. Γιατί δεν έχεις κερδίσει την αλήθεια; Αυτό δεν οφείλεται στο ότι ο Θεός δεν σου έχει δώσει χάρη, αλλά στο μονοπάτι στο οποίο βαδίζεις προσωπικά. Ο Θεός σού έχει δώσει πολλές ευκαιρίες, και σε παροτρύνει και σε βοηθά με θέρμη και υπομονή, αλλά εσύ δεν δίνεις καμία σημασία. Ούτε αποδέχεσαι το κλάδεμα. Επιδιώκεις συνέχεια να κερδίσεις ευλογίες ή να αποκτήσεις φήμη και θέση, και δεν το βάζεις κάτω ποτέ. Η τελική σου αποτυχία να κερδίσεις την αλήθεια οφείλεται εξ ολοκλήρου στο μονοπάτι στο οποίο έχεις βαδίσει προσωπικά. Δεν έχεις βαδίσει στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με τον Θεό. Ο Θεός δεν μεροληπτεί απέναντι στους ανθρώπους, και ούτε η αλήθεια κάνει. Σε όποια κατηγορία κι αν ταξινομείσαι, εφόσον είσαι ανθρώπινο ον, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι έχεις λίγο μικρότερη ικανότητα να κατανοήσεις την αλήθεια σε σύγκριση με έναν κανονικό άνθρωπο, αν παρ’ όλα αυτά μπορείς να ακούσεις τα λόγια του Θεού με την καρδιά σου, να τα αποδεχτείς, και να τα κάνεις πράξη —παρά το γεγονός ότι μπορεί μόνο να κατανοείς κάποια δόγματα και να τηρείς κάποιους κανονισμούς— και πάλι μπορείς να κερδίσεις κάτι. Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να το κάνουν αυτό. Εσύ, λοιπόν, γιατί δεν μπορείς; Άλλοι ακούνε κηρύγματα και, παρ’ όλα αυτά, κάνουν το καθήκον τους. Γιατί, λοιπόν, αυτοί μπορούν να κερδίσουν την αλήθεια, να κάνουν το καθήκον τους σύμφωνα με τα πρότυπα, να αποτινάξουν τη διεφθαρμένη τους διάθεση και να υποταχθούν στον Θεό, ενώ εσύ δεν μπορείς; Ο Θεός έχει κανονίσει το περιβάλλον για να κάνεις το καθήκον σου, ελπίζοντας να κατανοήσεις την αλήθεια και να μπορέσεις να την κάνεις πράξη. Δεν σε έχει παρεμποδίσει ο Θεός, αλλά εσύ ο ίδιος πάντα λαχταράς τα εγκόσμια πράγματα και τις σαρκικές απολαύσεις, δεν τρως και δεν πίνεις τα λόγια του Θεού, και κατά βάθος αποστρέφεσαι και απορρίπτεις την αλήθεια. Τηρείς τις φιλοσοφίες του Σατανά, καθώς και τη μάθηση και τη γνώση ως θετικά πράγματα και ως την αλήθεια, ενώ αγνοείς τα λόγια του Θεού και την αλήθεια· τα θεωρείς εχθρό σου, κάτι που σου εναντιώνεται. Αφού δεν αγαπάς την αλήθεια μέσα σου, γιατί πιστεύεις στον Θεό; Πιστεύεις στον Θεό, αλλά δεν ακούς τα λόγια Του ούτε τα αποδέχεσαι. Μπορείς ακόμα να ελπίζεις ότι θα σωθείς; Εφόσον δεν αποδέχεσαι την αλήθεια ούτε αποβάλλεις τις διεφθαρμένες σου διαθέσεις, πώς είναι δυνατόν να σωθείς; Δεν αποδέχεσαι τα λόγια του Θεού και δεν επιδιώκεις την αλήθεια, αλλά δεν παύεις να θέλεις να γίνεις αποδεκτός και να αναγνωριστείς από τον Θεό. Αυτό είναι μια ουτοπία· δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Δεν αποδέχεσαι τα λόγια του Θεού και δεν αποδέχεσαι την αλήθεια, οπότε αυτό σημαίνει ότι δεν έχεις θέση για τον Θεό στην καρδιά σου. Απλώς θα απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από τον Θεό. Θα είσαι ακριβώς σαν ένας άπιστος· θα είναι αδύνατο να φτάσεις στη σωτηρία.

Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν ποτέ αποδεχτεί πραγματικά τα λόγια του Θεού βαθιά μες στην καρδιά τους· δεν αποδέχονται ούτε μια λέξη από τα λόγια του Θεού. Όταν ο οίκος του Θεού δεν τους δίνει προαγωγή ή όταν δεν τους χρησιμοποιεί, διαμαρτύρονται: «Πώς γίνεται να μη με συμπαθεί ο Θεός; Γιατί ο οίκος του Θεού δεν μου δίνει ποτέ προαγωγή και δεν με βάζει σε σημαντική θέση; Κατανοώ κάποιες αλήθειες, έχω βλέψεις και αποφασιστικότητα, και είμαι πρόθυμος να δαπανήσω τον εαυτό μου για τον Θεό! Είμαι μορφωμένος και έχω δύναμη, μπορώ να υποφέρω και να πληρώσω το τίμημα. Γιατί, λοιπόν, δεν μου δίνει μια ευκαιρία ο οίκος του Θεού; Είναι άδικη αυτή η μεταχείριση που δέχομαι! Αφού οι άλλοι έχουν ευκαιρίες, εγώ γιατί δεν έχω; Ο Θεός δεν είναι δίκαιος!» Τότε γιατί δεν κοιτάς αν συμβαδίζεις με τις αρχές του οίκου του Θεού σχετικά με την προαγωγή και τη χρησιμοποίηση των ανθρώπων; Η καρδιά σου είναι κλειστή για τον Θεό και αντιστέκεσαι στα λόγια που λέει Εκείνος· έχεις αφομοιώσει αυτά που λέει ο Θεός; Έχεις αναζητήσει ποτέ τα λόγια του Θεού όταν ενεργείς; Από τη στιγμή που δεν ακούς τι λένε τα λόγια του Θεού και δεν αναζητάς ποτέ τις προθέσεις Του ούτε τις αλήθεια-αρχές, πώς θα μπορούσε να σε χρησιμοποιήσει ο οίκος του Θεού; Ακόμα κι αν ο Θεός διαμορφώσει ένα περιβάλλον για σένα και ο οίκος του Θεού σού δώσει την ευκαιρία να πάρεις προαγωγή και να χρησιμοποιηθείς, για τι έργο θα ήσουν ικανός; Τι έργο θα μπορούσες να επωμιστείς; Αν ένας τέτοιος άνθρωπος χρησιμοποιούνταν για το έργο της εκκλησίας, σίγουρα θα ακολουθούσε τη δική του βούληση για να διαπράξει παραπτώματα ασύδοτα και να προκαλέσει διαταράξεις και αναστάτωση, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει μόνο σε ένα πράγμα: στον αποκλεισμό του. Οι άνθρωποι αποκλείονται για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι να είναι κανείς ψευδοεπικεφαλής που δεν μπορεί να κάνει αληθινό έργο και ο δεύτερος να είναι αντίχριστος που διαπράττει παραπτώματα ασύδοτα, που ενεργεί με τον δικό του τρόπο και δεν υποστηρίζει ούτε το έργο της εκκλησίας ούτε τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Στο τέλος, και οι δύο πρέπει να αποκλειστούν. Εσύ ποτέ δεν αποδέχεσαι την αλήθεια, αποστρέφεσαι την ανάγνωση των λόγων του Θεού, κρατάς την καρδιά σου κλειστή για τον Θεό και δεν αναζητάς τις αλήθεια-αρχές όταν ενεργείς. Ακόμα κι αν ο Θεός σε μεταχειριζόταν με χάρη και σου έδινε μια ευκαιρία, και ακόμα κι αν ο οίκος του Θεού σού έδινε προαγωγή και σε χρησιμοποιούσε, εσύ δεν θα ήσουν ικανός για το έργο ούτε θα μπορούσες να αναλάβεις οποιοδήποτε έργο μόνος σου. Στο τέλος, πάλι θα έπρεπε να αποκλειστείς. Ελπίζεις να σε προαγάγει και να σε χρησιμοποιήσει ο οίκος του Θεού. Είναι, όμως, θετική η νοοτροπία σου; Αν ο στόχος σου δεν είναι να εκπληρώσεις το καθήκον σου, να κερδίσεις την αλήθεια και να ανταποδώσεις την αγάπη του Θεού, τότε η νοοτροπία σου δεν αποτελείται από τίποτα άλλο παρά από φιλοδοξίες και επιθυμίες· αυτό το προκαλεί η αλαζονική σου διάθεση που παίρνει τα ηνία, και ο Θεός δεν το αποδέχεται. Πες Μου, με εκδηλώσεις σαν τις δικές σου, θα τολμούσε να σε χρησιμοποιήσει ο οίκος του Θεού; Αν σε χρησιμοποιούσε, κάτι τέτοιο μόνο προβλήματα και απώλειες θα έφερνε στο έργο της εκκλησίας. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα καλά και, μετά από καθετί που κάνεις, πρέπει να επέμβουν αρκετοί άνθρωποι για να διορθώσουν την κατάσταση και να τακτοποιήσουν το χάος. Γι’ αυτό, ο οίκος του Θεού δεν τολμά να σε χρησιμοποιήσει. Όλες οι πτυχές του έργου της εκκλησίας είναι αρκετά σημαντικές. Μπορείς εσύ να τις επωμιστείς; Αν κάτι πάει στραβά, μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη; Δεν είσαι ικανός στο έργο και δεν μπορείς να το επωμιστείς, κι όμως δεν παύεις να θέλεις να σε βάλει ο οίκος του Θεού σε σημαντική θέση. Για δες φιλοδοξία! Αν θέλεις πραγματικά να πάρεις προαγωγή για να είσαι υπεύθυνος για το έργο της εκκλησίας, τότε γιατί δεν σκέφτεσαι να εφοδιαστείς με περισσότερη αλήθεια και να κατανοήσεις μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας; Μην είσαι εχθρός των λόγων του Θεού. Άφησε τις δικές σου δήθεν ορθές σκέψεις και απόψεις, και διάβασε με σοβαρότητα τα λόγια του Θεού. Ακόμα κι αν είχες απλώς μια στάση υποταγής απέναντι στα λόγια του Θεού, μια χαρά θα ήταν κάτι τέτοιο. Δεν έχεις καν στάση υποταγής απέναντι στα λόγια του Θεού, πόσο μάλλον να τα αποδεχτείς. Αν δεν αποδέχεσαι τα λόγια του Θεού αλλά εξακολουθείς να θέλεις να πάρεις προαγωγή στον οίκο του Θεού και να κάνεις εκκλησιαστικό έργο, τότε δεν θα αντέξεις ούτε λίγες μέρες μέχρι να αποκλειστείς. Όλοι οι άνθρωποι αυτού του είδους φαίνεται να έχουν τις δικές τους βλέψεις βαθιά μέσα τους, αλλά αυτές οι βλέψεις δεν μπορούν ποτέ να πραγματοποιηθούν και η καρδιά τους δεν μπορεί να ικανοποιηθεί. Αν και πιστεύουν στον Θεό και κάνουν τα καθήκοντά τους στον οίκο του Θεού για πολλά χρόνια, και μπορούν να απαρνηθούν πράγματα και να δαπανήσουν τον εαυτό τους, η καρδιά τους είναι πάντα κλειστή για τον Θεό και έχουν μια στάση αντίστασης απέναντι στην αλήθεια, και γι’ αυτό αισθάνονται ότι δεν έχουν κερδίσει τίποτα μετά από τόσα χρόνια που πιστεύουν στον Θεό. Λέω: «Αυτό που λες είναι εντελώς αλήθεια· πραγματικά δεν έχεις κερδίσει τίποτα». Αν είχες πραγματικά κερδίσει κάποιο μέρος της αλήθειας μετά από τόσα χρόνια πίστης στον Θεό, κάτι τέτοιο θα ήταν πράγματι πολύτιμο. Αν είχες πραγματικά θησαυρούς μέσα σου, τότε ο οίκος του Θεού θα συμπαθούσε και θα εκτιμούσε πολύ έναν τέτοιον άνθρωπο. Δυστυχώς, δεν είσαι τέτοιου είδους άνθρωπος. Αυτό που έχεις κερδίσει δεν είναι η αλήθεια ούτε θησαυροί· αντίθετα, εκείνο που έχεις κερδίσει είναι ένα κεφάλι γεμάτο διαμαρτυρία, απείθεια, δυσαρέσκεια και παράπονα. Λες ότι δεν έχεις κερδίσει τίποτα, και έχεις δίκιο· έτσι είναι όντως τα πράγματα. Αν καταλάβαινες πραγματικά ένα μέρος της αλήθειας και είχες κερδίσει ένα μέρος της, τότε δεν θα είχες διαμαρτυρία, απείθεια, παράπονα και άλλα τέτοια αρνητικά πράγματα μέσα σου. Αντίθετα, θα είχες πίστη στον Θεό, θα Τον κατανοούσες, θα Τον λάμβανες υπόψη, θα υποτασσόσουν σ’ Αυτόν και θα είχες φόβο Θεού· όλα αυτά τα θετικά πράγματα. Είναι κρίμα που δεν υπάρχουν θετικά πράγματα μέσα σου, αλλά μονάχα αρνητικά. Ωστόσο, προσκολλάσαι γερά σ’ αυτά, θεωρώντας ότι τα συγκεκριμένα πράγματα είναι τα πιο πολύτιμα· ενώ προσκολλάσαι σ’ αυτά, νομίζεις ότι έχεις δίκιο και ότι δικαιολογείσαι. Αυτή η ιδέα είναι ανόητη. Αυτός ο θυμός, το μίσος, η κρίση, η απείθεια και η πικρία σου δεν είναι η αλήθεια. Όλα τους αποτελούν πράγματα που προέρχονται από τον Σατανά· είναι κακοήθεις όγκοι που δημιουργούνται από τις διεφθαρμένες διαθέσεις του Σατανά. Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να απαλλαγείς απ’ αυτά. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να σου επιτρέψουν να φτάσεις στη σωτηρία ούτε μπορούν να σου επιτρέψουν να αποδεχτείς την αλήθεια και να προσέλθεις ενώπιον του Θεού ανοιχτός και γυμνός, για να γίνεις ένα αληθινό δημιούργημα και να αποδεχτείς την κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Δημιουργού. Αν, αντίθετα, συνέχεια εκτιμάς αυτά τα πράγματα και δεν τα εγκαταλείπεις, αυτό θα σε κάνει μόνο να απομακρυνθείς όλο και περισσότερο από τον Θεό, και θα σε οδηγήσει σε όλο και μεγαλύτερο σκοτάδι και θα σε βυθίσει όλο και πιο βαθιά. Τελικά, αυτό θα σε οδηγήσει να έχεις όλο και λιγότερη πίστη στον Θεό και να νιώθεις όλο και περισσότερο αποτροπιασμό απέναντι στα λόγια του Θεού, το έργο του Θεού, τις απαιτήσεις του Θεού και τη διάθεση-ουσία Του. Πιστεύεις στον Θεό, αλλά σταδιακά απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από Αυτόν· αυτό δεν είναι καλό σημάδι. Για σένα, πρόκειται για μια συμφορά που θα σου φέρει την απόλυτη καταστροφή. Πρέπει να το αλλάξεις αυτό και να μην προσκολλάσαι σ’ αυτά τα πράγματα. Αν προσκολλάσαι σε αυτά τα αρνητικά πράγματα, το μόνο που θα σου φέρει αυτό είναι η καταστροφή. Καλύτερα θα ήταν να τα βγάλεις στο φως αυτά τα πράγματα για να τα αναλύσεις, να τα εγκαταλείψεις και να αποδεχτείς την αλήθεια. Κάποιοι λένε: «Δεν είπες ότι οι άνθρωποι του δικού μας είδους δεν έχουν την ικανότητα να αποδεχτούν την αλήθεια;» Δεν έχεις την ικανότητα να αποδεχτείς την αλήθεια, αλλά σου λέω τώρα το εξής: Η διαμαρτυρία, η δυσαρέσκεια, η απείθεια, η πικρία, το μίσος και η κρίση μέσα σου, όλα αυτά είναι πράγματα που αποτελούν αντίσταση στον Θεό. Αν το καταλάβεις αυτό και μπορέσεις να διακρίνεις τα προβλήματα που υπάρχουν μέσα σου, θα πρέπει να εγκαταλείψεις αυτά τα πράγματα. Κάποιοι λένε: «Δεν καταλαβαίνω την αλήθεια, οπότε δεν ξέρω πώς να εγκαταλείψω». Μήπως, τότε, ξέρεις πώς να τηρείς τους κανονισμούς; Απλώς κάνε αυτό που σου λένε τα λόγια του Θεού. Για παράδειγμα, μπορείς να απέχεις απ’ το να κάνεις το κακό; Μπορείς να απέχεις απ’ το να κρίνεις τον Θεό; Μπορείς να κάνεις περισσότερα καλά πράγματα; Μπορείς να απέχεις απ’ το να ακολουθείς τους κακοποιούς; Μπορείς να ανοίξεις την καρδιά σου στον Θεό; Μπορείς να αναφέρεις τα προβλήματα που ανακαλύπτεις στον οίκο του Θεού; Μπορείς να μιλάς από την καρδιά σου όταν προσεύχεσαι στον Θεό; Μπορείς να απέχεις από το να κάνεις τα καθήκοντά σου επιπόλαια; Αν μπορείς να κάνεις αυτά τα πράγματα, τότε υπάρχει ακόμα ελπίδα για σένα. Αν δεν μπορείς να κάνεις ούτε αυτά τα πράγματα, τότε θα σου πω την αλήθεια: Είσαι χαμένος. Μπροστά σου δεν απλώνεται φως, αλλά σκοτάδι. Είσαι ακόμα άνθρωπος που ανήκει στον Σατανά και δεν μπορείς να σωθείς.

Ακόμα κι αν κάποιος δεν κατανοεί την αλήθεια, αν διαθέτει συνείδηση και λογική, τότε μπορεί να διακρίνει σε κάποιον βαθμό τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, ό,τι κι αν συναντήσει. Ωστόσο, κάποιος που δεν έχει συνείδηση και λογική, σε πολλά θέματα, δεν ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένα, γι’ αυτό και οι άλλοι τον θεωρούν πολύ περίεργο. Όταν οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν ή χειρίζονται ζητήματα μαζί του, πολλά πράγματα δεν πιάνουν σ’ αυτόν και πολλά λόγια δεν τα αντιλαμβάνεται. Επιπλέον, οι σκέψεις και οι απόψεις του είναι πολύ αντισυμβατικές και ακραίες, και οι άλλοι τις βρίσκουν ασύλληπτες, λες και δεν έχει ζήσει ποτέ στον ανθρώπινο κόσμο. Πολλά πράγματα που είναι καθολικά αναγνωρισμένα ως ορθά δεν τα καταλαβαίνει· όχι μόνο δεν μπορεί να τα εγκρίνει ή να τα αποδεχτεί, αλλά μπορεί και να παρουσιάσει μια σειρά από διεστραμμένα επιχειρήματα κι από αιρέσεις. Ειδικότερα, κάποιοι άνθρωποι συχνά προβαίνουν σε ύποπτες ενέργειες μέσα σε μια ομάδα, σπέρνοντας τη διχόνοια και προκαλώντας έριδες με τα ψέματά τους. Είναι σαν να μην έχουν τίποτα σημαντικό να κάνουν κάθε μέρα· κρίνουν είτε τον τάδε άνθρωπο είτε το τάδε ζήτημα, και το απολαμβάνουν. Ακόμα κι αν κανείς δεν δίνει σημασία σ’ αυτά που λένε και κανείς δεν νοιάζεται γι’ αυτά, δεν κουράζονται ποτέ να τα λένε και να τα κάνουν. Σπέρνουν πάντα τη διχόνοια στις σχέσεις των ανθρώπων, κρίνουν τους άλλους και προκαλούν έριδες με τα ψέματά τους στο παρασκήνιο. Όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουν, γκρινιάζουν, διαμαρτύρονται, και μάλιστα κρίνουν τους άλλους πίσω από την πλάτη τους. Η ζωή τους είναι εντελώς γεμάτη από αυτά τα πράγματα. Ποτέ δεν τους βλέπεις να συναναστρέφονται πάνω στη δική τους κατανόηση, είτε κάνοντας συναναστροφές πάνω στη διαφώτιση και το φως που έχουν κερδίσει από τα λόγια του Θεού είτε κάνοντας συναναστροφές και μιλώντας σε όλους για την εμπειρία τους σε κάποιο ζήτημα. Όσο περισσότερο συζητιούνται τέτοια σημαντικά ζητήματα, τόσο περισσότερο σιωπούν, χωρίς να δείχνουν ενεργή στάση, και φαίνονται αδιάφοροι και ανίκανοι να συγκεντρώσουν την παραμικρή ενέργεια. Αυτό που τους παθιάζει είναι να σπέρνουν τη διχόνοια και να προκαλούν έριδες με τα ψέματά τους. Ακόμα κι όταν συζητούν για κάποιο ζήτημα, ενεργούν σαν άπιστοι όταν το εξετάζουν από την οπτική του σωστού και του λάθους, του ορθού και του εσφαλμένου, και δεν συζητούν ποτέ για κανένα ζήτημα από την άποψη της συνείδησης και της λογικής της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Πάντα παίζουν τον ρόλο του κουνουπιού, της μύγας, του ποντικιού κλπ. Ανάμεσα στις ομάδες των ανθρώπων, αναστατώνοντας και παρενοχλώντας την κανονική τους ζωή. Μόλις μιλήσουν και εκφράσουν τις απόψεις τους ή αξιολογήσουν και κρίνουν κάτι, οι άνθρωποι νιώθουν αποστροφή και αναστάτωση στην καρδιά τους, ενώ κάποιοι που έχουν μικρό ανάστημα και δεν κατανοούν την αλήθεια παραπλανώνται και περιορίζονται μάλιστα από αυτούς. Αυτοί οι άνθρωποι δεν παίζουν ποτέ θετικό ρόλο σε μια ομάδα· πάντα κουτσομπολεύουν και προκαλούν έριδες με τα ψέματά τους, καθώς μιλάνε για τα ελαττώματα αυτού του ανθρώπου και μετά για το τι έκανε εκείνος. Ωστόσο, δεν θεωρούν ποτέ ότι υπάρχει κανένα πρόβλημα μ’ αυτό. Αντίθετα, πιστεύουν ότι έτσι πρέπει να ζουν οι άνθρωποι και ότι μόνο ζώντας έτσι μπορεί κανείς να είναι ευτυχισμένος και ελεύθερος. Θεωρούν ότι αυτός ο λανθασμένος τρόπος ζωής και χειρισμού των πραγμάτων είναι ορθός, ότι είναι ο τρόπος ζωής που πρέπει να βιώνουν όσοι έχουν κανονική ανθρώπινη φύση, και όταν οι άλλοι τους κλαδεύουν και τους εκθέτουν, εκείνοι δεν το αποδέχονται. Αν η προσέγγισή τους δεν λειτουργεί σε μια συγκεκριμένη ομάδα, πηγαίνουν σε μια άλλη ομάδα για να βρουν ανθρώπους του είδους τους, δηλαδή άλλους που έχουν την ίδια άθλια νοοτροπία μ’ αυτούς, για να κρίνουν μαζί το σωστό και το λάθος. Μόλις βρουν μια αδελφή ψυχή, νιώθουν ότι κάθε μέρα της ζωής τους είναι πολύ ευτυχισμένη και χαρούμενη. Σε οποιοδήποτε περιβάλλον, ο ρόλος που παίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι ο ρόλος εκείνου που προκαλεί έριδες με τα ψέματά του, που σπέρνει τη διχόνοια, που προσπαθεί να προσελκύσει ανθρώπους, και προκαλεί αναστάτωση και επιτίθεται στους ανθρώπους. Αν τους ρωτήσεις ποια απώτερα κίνητρα έχουν και τι στόχο θέλουν να πετύχουν κάνοντάς το αυτό, ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να εξηγήσουν ξεκάθαρα γιατί το κάνουν. Μπορεί να μην έχουν κάποιον σαφή στόχο, όμως συνήθως ζουν σε μια τέτοια κατάσταση γεμάτη από τέτοιες εκδηλώσεις και τρόπους άσκησης. Πείτε Μου, πού ταξινομούνται τέτοιοι άνθρωποι; Αν πεις ότι έχουν απώτερα κίνητρα όταν κάνουν κάτι τέτοιο, αρχίζουν τις δικαιολογίες: «Δεν ήθελα να επηρεάσω την εκτέλεση των καθηκόντων κανενός, δεν ήθελα να αναστατώσω κανέναν και δεν ήθελα να αναστατώσω το έργο του οίκου του Θεού. Δεν μπορώ να πω απλώς αυτό που σκέφτομαι;» Όταν τους εκθέτεις, δείχνουν απείθεια· επιμένουν να το κάνουν μ’ αυτόν τον τρόπο, επιμένουν να γίνεται το δικό τους και επιμένουν να ζουν έτσι ανάμεσα στους άλλους. Όποιον κι αν κρίνουν, όσες έριδες κι αν προκαλέσουν με τα ψέματά τους, είναι άραγε σωστός ο τρόπος με τον οποίο ζουν και φέρονται; (Όχι.) Κι όμως, μπορούν και το απολαμβάνουν κιόλας. Θα έλεγες ότι είναι πολύ σοβαρό το πρόβλημα που έχουν τέτοιοι άνθρωποι; (Ναι.) Είναι ενήλικες, και παρ’ όλα αυτά δεν ξέρουν ποια λόγια και ποιες πράξεις είναι σωστές, πολύτιμες και σημαντικές, αλλά και σημαίνουν ότι κάνει κανείς έργο που πρέπει να κάνει, και ούτε ξέρουν ποιες πράξεις συνιστούν παραμέληση έργου που πρέπει να κάνουν —άνθρωποι τέτοιου είδους είναι, πρακτικά, ταραχοποιοί, δεν είναι κανονικοί άνθρωποι. Ασχέτως αν προκαλούν αναστάτωση στους άλλους, εφόσον ζουν καθημερινά σε μια κατάσταση όπου διαπράττουν παραπτώματα ασύδοτα χωρίς να ξέρουν αν αυτό που κάνουν είναι ορθό ή εσφαλμένο, και θεωρούν το να προκαλούν έριδες με τα ψέματά τους και το να σπέρνουν τη διχόνοια ως έργο που οφείλουν να κάνουν, ενώ δεν έχουν την παραμικρή επίγνωση στη συνείδησή τους, θα έλεγες ότι έχουν ανθρώπινη φύση; Αν είχαν στ’ αλήθεια κανονική ανθρώπινη φύση, θα έπρεπε να ξέρουν ποιες είναι οι αρχές που διέπουν τον λόγο και τις ενέργειες, και ακόμα περισσότερο, θα έπρεπε να ξέρουν ότι καθένας στη διαγωγή του πρέπει να κατανοεί την αλήθεια και ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη ανάγκη των ανθρώπων. Ωστόσο, δεν ξέρουν ούτε τι χρειάζονται οι άνθρωποι ούτε τι πρέπει να κάνουν. Δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση· είναι θηρία. Μερικοί είναι ακόμα χειρότεροι από τα θηρία. Κοιτάξτε τις γάτες: Κοιμούνται και μερικές φορές παίζουν μέσα στην ημέρα, και όταν νυχτώνει πάνε να πιάσουν ποντίκια. Τα ποντίκια είναι επιβλαβή για τους ανθρώπους, οπότε οι γάτες, πιάνοντάς τα, κάνουν κάτι ωφέλιμο για τους ανθρώπους. Ή κοιτάξτε πώς ζουν τα σκυλιά. Εκτός από το ότι παίζουν με τα αφεντικά τους, τα σκυλιά φυλάνε το σπίτι. Μόλις περάσει κάποιος ξένος, αρχίζουν να γαβγίζουν για να ειδοποιήσουν το αφεντικό τους και να φυλάξουν το σπίτι. Όταν το αφεντικό τους τα βγάζει έξω, μένουν δίπλα του και, αν πλησιάσει κάποιος ξένος, προστατεύουν το αφεντικό τους. Εκπληρώνουν τον ρόλο της φύλαξης και της φρούρησης του σπιτιού. Είτε γάτες είτε σκύλοι, όλα μπορούν να κάνουν το έργο που οφείλουν να κάνουν. Φυσικά, τα ζώα δεν το κάνουν αυτό επειδή τους το επιβάλλει η δύναμη της συνείδησης, αλλά από ένστικτο. Όταν τα δημιούργησε ο Θεός, δημιούργησε αυτό το ένστικτο και τους ανέθεσε μια τέτοια αποστολή, και αυτά τηρούν την αποστολή τους, χωρίς να μπορεί κανείς να το αλλάξει αυτό. Ακόμα και τα ζώα μπορούν να εκπληρώνουν τις ευθύνες τους και να κάνουν το έργο που οφείλουν να κάνουν. Αν κάποιος είναι άνθρωπος, πρέπει αν μη τι άλλο να κυβερνάται από τη συνείδηση και τη λογική. Πρέπει να έχει πρότυπα και ένα ελάχιστο όριο στην καρδιά του σχετικά με το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κάθε μέρα, ποιες πράξεις σχετίζονται με την αλήθεια και ποιες πράξεις αποτελούν παραμέληση του έργου που οφείλει να κάνει. Αυτά τα πρότυπα και αυτό το ελάχιστο όριο μπορεί να τα αξιολογήσει κανείς γρήγορα χρησιμοποιώντας τη συνείδηση και τη λογική της ανθρώπινης φύσης. Για παράδειγμα, τι είδους άνθρωποι κάνουν πράγματα όπως να είναι ακόλαστοι και ανεξέλεγκτοι, να τους αρέσει να προκαλούν έριδες με τα ψέματά τους και ούτω καθεξής; Οι κανονικοί άνθρωποι μπορούν να συνειδητοποιήσουν το εξής: «Αυτά τα κάνουν οι τεμπέληδες και οι ταραχοποιοί που παραμελούν το έργο που οφείλουν να κάνουν. Οι κανονικοί άνθρωποι είναι πολύ απασχολημένοι με σημαντικά ζητήματα· ποιος θα έκανε τέτοια πράγματα; Δεν έχουν νόημα αυτά! Εξάλλου, όλα αυτά τα πράγματα, δηλαδή το να προκαλεί κανείς έριδες με τα ψέματά του και το να σπέρνει τη διχόνοια, είναι αρνητικά και λανθασμένα. Αν οι άνθρωποι έχουν συνείδηση και λογική, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τα κάνουν. Ίσως καμιά φορά να υπάρχει κάποια ειδική περίσταση, όπως για παράδειγμα να σε προσβάλει κάποιος, και να μουρμουρίσεις μερικές κουβέντες εξαιτίας της θερμοαιμίας, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις αυτό κανόνα στην καθημερινότητά σου· δεν μπορείς να το αντιμετωπίζεις ως έργο που οφείλεις να κάνεις!» Αυτό είναι κάτι που μπορεί να αξιολογηθεί χρησιμοποιώντας τη συνείδηση και τη λογική ενός κανονικού ανθρώπου, οπότε μπορούν να αποφύγουν να κάνουν αυτά τα πράγματα. Αλλά οι άνθρωποι που δεν διαθέτουν συνείδηση και λογική αντιμετωπίζουν αυτά τα πράγματα ως έργο που οφείλουν να κάνουν. Δεν ανησυχούν ούτε αγχώνονται για την καθυστέρηση του καθήκοντός τους. Όταν δεν έχουν τελειώσει το έργο τους και άλλοι τους προτρέπουν να το κάνουν, εκείνοι δεν το παίρνουν στα σοβαρά. Όλοι οι άλλοι είναι απασχολημένοι με τα καθήκοντά τους, αλλά αυτοί παριστάνουν ότι δεν το βλέπουν. Όποτε τους κάνει κέφι, κουβεντιάζουν αδιάφορα, είτε προκαλώντας έριδες με τα ψέματά τους είτε σπέρνοντας τη διχόνοια. Αυτές οι εκδηλώσεις δεν είναι εκδηλώσεις κανονικής ανθρώπινης φύσης, αλλά εκδηλώσεις του ότι δεν είναι ανθρώπινοι. Ο καθένας, ως μέλος του ανθρώπινου γένους, πρέπει μόλις φτάσει στην ενηλικίωση να αναλογιστεί κάποια σημαντικά ζητήματα, όπως το τι στάση ζωής πρέπει να υιοθετήσει, ποιες βλέψεις και επιδιώξεις πρέπει να έχει, σε τι πρέπει να πιστεύει, ποιο μονοπάτι πρέπει να ακολουθήσει, πώς να ζήσει ώστε να έχει αξία και νόημα αυτή η ζωή και ούτω καθεξής. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που πρέπει να αναλογιστεί και να κατανοήσει κανείς. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα αφότου οι άνθρωποι πιστέψουν στον Θεό και κάνουν ένα καθήκον στον οίκο του Θεού, όπου κάθε έργο είναι μεγάλο σε όγκο, κι απαιτεί πρόοδο και αποδοτικότητα για να ολοκληρωθεί. Όλοι είναι πολύ απασχολημένοι· ποιος έχει τον ελεύθερο χρόνο να προκαλεί έριδες με τα ψέματά του και να σπέρνει τη διχόνοια; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα ξόδευαν τον χρόνο τους σε τέτοια πράγματα. Επιπλέον, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν αυτό το χόμπι· όποιος το έχει μοιάζει πολύ περίεργος και παράξενος. Όσοι αντιμετωπίζουν ως χόμπι το να προκαλούν έριδες με τα ψέματά τους και να σπέρνουν τη διχόνοια δεν είναι άνθρωποι, αφού η συμπεριφορά τους είναι εντελώς διαφορετική από αυτή των κανονικών ανθρώπων και πηγαίνει κόντρα στις αρχές που πρέπει να έχουν οι κανονικοί άνθρωποι στις ενέργειές τους. Επομένως, τέτοιοι άνθρωποι είναι καθάρματα που παραμελούν το έργο που οφείλουν να κάνουν. Όλα όσα κάνουν δεν είναι αυτά που πρέπει να κάνουν οι κανονικοί άνθρωποι· ο ρόλος που παίζουν είναι κάποιου που δεν είναι ανθρώπινος. Ωστόσο, οι ίδιοι πιστεύουν ότι είναι μια χαρά, ότι είναι κάτι ορθό. Δεν δείχνει αυτό ότι κάποιος δεν ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο; (Ναι.)

Κάποιοι επιδίδονται συνεχώς σε ύπουλες και παρεμβατικές συμπεριφορές πίσω από την πλάτη των ανθρώπων. Για παράδειγμα, κάποιοι αρέσκονται να ελέγχουν τα προσωπικά στοιχεία των άλλων, όπως τα προσωπικά τους ημερολόγια και τις σημειώσεις για την πνευματική τους άσκηση. Άλλοι αρέσκονται να κρυφακούνε τις προσευχές των άλλων ή να κρυφακούνε τις συζητήσεις τους για να δουν αν αναφέρουν τους ίδιους και τι γνώμη έχουν οι άλλοι για αυτούς. Άλλοι ρίχνουν κλεφτές ματιές στους υπολογιστές των άλλων για να δουν τι μηνύματα έχουν, με ποιους επικοινωνούν, τι τραγούδια ακούνε και τι βίντεο βλέπουν, χώνοντας συνέχεια τη μύτη τους στην ιδιωτική τους ζωή. Υπάρχουν επίσης κάποιοι ελαφροχέρηδες που ψαχουλεύουν τα προσωπικά αντικείμενα, τα δέματα και ακόμα και τα σκεπάσματα των άλλων χωρίς να τους ρωτήσουν. Ελέγχουν ό,τι τρώνε, φοράνε ή χρησιμοποιούν οι άλλοι. Αν βρουν κάτι καλό, το παίρνουν και το χρησιμοποιούν, κι αν τους αρέσει που το χρησιμοποιούν, το αντιμετωπίζουν σαν δικό τους. Όταν οι άλλοι αγοράζουν σνακ ή γλυκά, αυτοί ρίχνουν μια κρυφή ματιά και, αν βρουν κάτι νόστιμο, τρώνε μια μπουκιά ή ένα κομμάτι. Ο σκοπός τους δεν είναι μόνο να κοιτάξουν, αλλά να φάνε, επειδή είναι άπληστοι. Αν ήθελαν να φάνε, ας ζητούσαν λίγο, κανείς δεν θα τους κορόιδευε. Αλλά γιατί κλέβουν το φαγητό των άλλων πίσω από την πλάτη τους; Είναι σωστό αυτό που κάνουν; (Όχι.) Ξέρουν ότι είναι λάθος, αλλά το κάνουν ούτως ή άλλως και το κάνουν συχνά· σκαλίζουν τα πράγματα των άλλων λες και είναι δικά τους. Αν τους ανακαλύψουν, λένε τη δικαιολογία ότι απλώς κοίταζαν χωρίς να ντρέπονται καθόλου. Όταν δεν είναι κανείς τριγύρω, συνεχίζουν να σκαλίζουν και να κλέβουν. Δεν έχουν κανένα αίσθημα ντροπής· δεν ξέρουν καν αν είναι ή δεν είναι ορθό. Τι είδους άνθρωπος κάνει τέτοια πράγματα; Γενικά, ούτε τα εξάχρονα ή επτάχρονα παιδιά δεν κάνουν τέτοια πράγματα αν είναι λογικά. Αν ένας ενήλικας τα κάνει παρά ταύτα, αυτό συμβαίνει επειδή έχει συνηθίσει να τα κάνει από παιδί. Είναι σαν έναν κλέφτη που έχει συνηθίσει να κλέβει και να αρπάζει ό,τι βρει μπροστά του όπου κι αν πάει. Ακόμα κι αν δεν του λείπει τίποτα, δεν παύει να θέλει να κλέψει· έχει γίνει δεύτερη φύση του αυτό και δεν μπορεί να σταματήσει. Και να θέλει να σταματήσει, δεν μπορεί. Είναι γεννημένος κλέφτης. Δεν δείχνει αυτό ότι το συγκεκριμένο άτομο δεν είναι ανθρώπινο; (Ναι.) Είσαι περίεργος και επιμένεις να ρίχνεις μια ματιά στα προσωπικά αντικείμενα των άλλων. Μα τι καλό μπορεί να σου κάνει αυτό; Ακόμα κι αν τα κοιτάξεις, δεν είναι δικά σου και δεν μπορείς να τα αποκτήσεις. Αν θέλεις πράγματι να δανειστείς κάτι μια φορά, απλώς ζήτα απ’ αυτόν που το έχει και μόνο όταν συμφωνήσει, χρησιμοποίησέ το. Να ενεργείς φανερά και με ειλικρίνεια· μην είσαι ύπουλος. Αν θες να φορέσεις τα ρούχα κάποιου άλλου, ζήτα του ανοιχτά να σου τα δανείσει. Μόνο αν συμφωνήσει να σου τα δανείσει μπορείς να τα φορέσεις. Αν προθυμοποιηθεί διστακτικά να σου δανείσει κάτι που εκτιμά, αυτό μετράει ως στοργή μεταξύ αδελφών. Αν δεν σου το δανείσει, μην το φορέσεις κρυφά. Όλοι οι πιστοί στον Θεό είναι ενήλικες, όμως μερικοί από αυτούς ακόμα ενεργούν ανάρμοστα, και μερικοί μάλιστα είναι ελαφροχέρηδες. Ψαχουλεύουν κρυφά τα πράγματα των άλλων χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι λάθος. Μόλις αποκαλυφθούν και οι άλλοι μιλήσουν γι’ αυτούς, δεν ντρέπονται καθόλου, και μάλιστα σκέφτονται: «Και τι έγινε που ψαχούλεψα τα πράγματά σου; Αφού δεν έχασες τίποτα και τα πράγματά σου δεν είναι ιερά, γιατί να μην τους τα ρίξω μια ματιά;» Βλέπεις, χρησιμοποιούν ακόμα και διεστραμμένη λογική. Αυτό το πρόβλημα είναι σοβαρό· δεν είναι απλώς θέμα της συμπεριφοράς τους, αλλά πρόβλημα της ανθρώπινη φύση-ουσίας τους. Και ποιο είναι το πρόβλημα με την ουσία τους; Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή επίγνωση όταν κάνουν λάθος. Όταν κάποιος ανακαλύψει τι έχουν κάνει και τους διορθώσει, εκείνοι όχι μόνο δεν το αποδέχονται, αλλά και δικαιολογούνται, χρησιμοποιούν διεστραμμένη λογική και επιμένουν να ενεργούν με αυτόν τον τρόπο. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν είναι ανθρώπινοι. Ένα χαρακτηριστικό αυτών που δεν είναι ανθρώπινοι είναι ότι ποτέ δεν παραδέχονται πως κάνουν λάθος όταν κάνουν λάθος, δεν νιώθουν καθόλου μεταμέλεια, επιμένουν να πιστεύουν ότι έχουν δίκιο και είναι γεμάτοι δικαιολογίες. Δηλαδή, μιλάνε για τα λάθος πράγματα, για στρεβλά πράγματα, για διεστραμμένα και μοχθηρά πράγματα, λες και είναι τα ορθά. Αυτό σημαίνει ότι βλέπουν την παράλογη λογική λες και είναι ορθή. Όσοι διαθέτουν αυτό το χαρακτηριστικό δεν έχουν συνείδηση και λογική. Οι άνθρωποι που δεν έχουν συνείδηση και λογική δεν είναι ανθρώπινοι. Αυτές ακριβώς είναι οι εκδηλώσεις που παρουσιάζουν όσοι δεν είναι ανθρώπινοι. Όταν ψαχουλεύουν κρυφά τα πράγματα των άλλων, όσο κι αν τους εκθέσεις ή τους κάνεις συναναστροφή για την αλήθεια, δεν το αποδέχονται. Όχι μόνο δεν νιώθουν μεταμέλεια, αλλά χρησιμοποιούν και διαστρεμμένη λογική, λέγοντας: «Απλώς ψαχούλεψα τα πράγματα κάποιου, πού είναι το πρόβλημα; Σε σύγκριση μ’ εκείνους που διαπράττουν ακολασίες, δολοφονίες ή εμπρησμούς, και έχουν διαπράξει κάθε κακή πράξη που μπορεί να φανταστεί κανείς, είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου! Πού αλλού θα έβρισκες κάποιον τόσο καλό σαν κι εμένα;» Δεν είναι τελείως παράλογο αυτό; (Ναι.) Αν κάποιος κάνει κάτι λάθος και αρνείται πεισματικά να το παραδεχτεί, δεν έχει ελπίδα. Κάποιοι διαπράττουν λάθη τόσο σοβαρά που είναι απαράδεκτα ακόμα κι αν αξιολογηθούν με βάση την ανθρώπινη ηθική, πόσο μάλλον με βάση την αλήθεια· το επίπεδό τους δεν τους επιτρέπει να το συνειδητοποιήσουν αυτό. Όσον αφορά την ανθρώπινη φύση, όταν κάποιος δεν έχει συνείδηση και λογική, δεν είναι ανθρώπινος. Όσο καλός, ευγενικός, σπουδαίος ή ευγενής κι αν νομίζεις ότι είσαι, αν δεν έχεις τις εκδηλώσεις της συνείδησης και της λογικής, αλλά αντίθετα βιώνεις πολλές εκδηλώσεις που δεν είναι ανθρώπινες, και μάλιστα έχεις πολλούς συγκεκριμένους τρόπους άσκησης και λανθασμένες σκέψεις και απόψεις, τότε δεν είσαι ανθρώπινος. Τα κύρια χαρακτηριστικά εκείνων που δεν είναι ανθρώπινοι είναι ότι δεν αποδέχονται την αλήθεια ούτε τα θετικά πράγματα, αλλά αποδέχονται τα λάθος πράγματα ως ορθές απόψεις, και μπορούν ακόμα και να μπερδεύουν το σωστό με το λάθος και να κάνουν το άσπρο μαύρο για να παραπλανήσουν τους ανθρώπους.

Υπάρχει ένα είδος ανθρώπων που, όταν βλέπουν ότι η κόρη τους είναι όμορφη, θέλουν να την εκμεταλλευτούν για να βγάλουν πολλά χρήματα. Έτσι, την αρραβωνιάζουν με έναν πλούσιο άνδρα και απαιτούν πολλά δώρα αρραβώνα. Μόλις πάρουν στα χέρια τους τα δώρα, αρχίζουν να τρώνε, να πίνουν και να διασκεδάζουν. Μετά από λίγο καιρό, όταν τους έχουν τελειώσει σχεδόν τα λεφτά, επιστρέφουν στην οικογένεια του άνδρα για να ζητήσουν κι άλλα. Όταν εκείνοι λένε πως έχουν ήδη δώσει όλα τα λεφτά για τον αρραβώνα και δεν έχουν να δώσουν άλλα, οι γονείς αρραβωνιάζουν την κοπέλα με άνδρα άλλης οικογένειας και ζητάνε και πάλι πολλά δώρα αρραβώνα. Τα πρώτα πεθερικά βλέπουν πως δεν πρόκειται να αφήσουν την κόρη τους να παντρευτεί τον γιο τους, οπότε ζητάνε πίσω τα δώρα του αρραβώνα. Και τι λένε αυτοί οι άνθρωποι; «Η κόρη μου δεν μπορεί να παντρευτεί τον γιο σου επειδή δεν έδωσες αρκετά χρήματα για τον αρραβώνα. Δεν οφείλουμε να σου επιστρέψουμε τα χρήματα. Ποιος σου είπε να δώσεις τόσο λίγα; Δεν έδωσες αρκετά χρήματα, και θέλεις και να παντρευτείς την κόρη μου; Με τίποτα!» Άρπαξαν με απάτη τα χρήματα, και μετά αρχίζουν να χρησιμοποιούν διεστραμμένη λογική. Η πρώτη οικογένεια συνειδητοποιεί ότι έχει να κάνει με έναν απατεώνα, ένα κάθαρμα, οπότε απλώς τον αγνοεί. Η δεύτερη οικογένεια πέφτει στην ίδια παγίδα. Η κοπέλα αρραβωνιάζεται σε διάφορες οικογένειες με πολλά πέρα-δώθε, και μετά από όλο αυτό το ανακάτεμα, καταλήγει να μην παντρευτεί, αλλά η οικογένειά της βγάζει πολλά χρήματα. Είναι καλή αυτή η οικογένεια; (Όχι.) Γιατί όχι; (Χρησιμοποίησαν τον γάμο της κόρης τους για να ξεγελάσουν κάποιους άνδρες και να τους πάρουν τα χρήματα. Όταν τους ζητήθηκε να τα επιστρέψουν, αρνήθηκαν και χρησιμοποίησαν διεστραμμένη λογική. Δεν έχουν καθόλου λογική. Άνθρωποι σαν αυτούς δεν ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, και δεν έχουν αίσθημα ντροπής, οπότε είναι κακοί.) Παρουσιάζουν όλες αυτές τις συμπεριφορές. Δεν ξέρουν τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, και δεν έχουν κανένα αίσθημα ντροπής. Ξοδεύουν τα χρήματα που πήραν με απάτη χωρίς να νιώθουν καμία αυτομομφή, και μάλιστα καλοτρώνε και καλοπίνουν, και ζουν κάθε μέρα με καθαρή συνείδηση. Πείτε Μου, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσα σ’ εκείνους που πιστεύουν στον Θεό; (Μάλλον ναι.) Υπάρχουν. Αυτοί οι άνθρωποι εφαρμόζουν κάθε λογής τακτικές εξαπάτησης, κι έτσι είναι αδύνατο να προφυλαχτεί κανείς από αυτούς. Τέτοιος είναι ο χαοτικός κόσμος της ανηθικότητας των άπιστων, αλλά αν κάποιος που πιστεύει στον Θεό μπορεί να εξαπατήσει έτσι τους ανθρώπους, σίγουρα δεν είναι καλός άνθρωπος. Έχει πολύ κακή φύση· ακόμα και ενώ πιστεύει στον Θεό, είναι δύσπιστος. Δεν το καθορίζει η φύση του αυτό; (Ναι.) Δεν πιστεύει καν στην ανταπόδοση, όμως πιστεύει στον Θεό —τι σόι ρεμάλι είναι αυτός; Εξαπατά τους ανθρώπους για να τους κλέψει τα δώρα του αρραβώνα και δεν αφήνει την κόρη του να παντρευτεί. Αυτό είναι απάτη. Μάλιστα, δεν εξαπατά μόνο μία οικογένεια, αλλά πολλές, και παρ’ όλα αυτά ζει με καθαρή συνείδηση. Και ισχυρίζεται κιόλας ότι πιστεύει στον Θεό. Αναγνωρίζει ο Θεός έναν τέτοιον άνθρωπο; (Όχι.) Ο Θεός δεν αναγνωρίζει την πίστη του. Αν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον οίκο του Θεού, πρέπει να απομακρύνονται. Ο οίκος του Θεού δεν θέλει τέτοιους ανθρώπους. Οι απατεώνες δεν μπορούν να αλλάξουν· ο Θεός δεν σώζει τους κακούς ανθρώπους. Ένας απατεώνας θα εξαπατήσει τους άλλους όπου κι αν πάει. Όταν έρθει στον οίκο του Θεού, θα εξαπατήσει τους αδελφούς και τις αδελφές; Θα εξαπατήσει τον οίκο του Θεού; Σίγουρα θα το κάνει. Πρόκειται να σώσει ο Θεός έναν τέτοιον άνθρωπο; Ο Θεός δεν πρόκειται να τον σώσει. Τι είδους άνθρωποι είναι οι απατεώνες; Για να το πούμε με ακρίβεια, δεν είναι ανθρώπινοι. Όσοι δεν είναι ανθρώπινοι δεν έχουν συνείδηση και λογική. Επομένως, θα συνεχίσει άραγε ένας τέτοιος άνθρωπος να εξαπατά τους άλλους ενώ πιστεύει στον Θεό; Σίγουρα θα συνεχίσει. Αν ισχυρίζεται ότι πιστεύει στον Θεό, κάποιοι αδελφοί και αδελφές θα τον μεταχειριστούν με αγάπη, θα τον βοηθάνε στις δυσκολίες του και θα του δίνουν όταν το έχει ανάγκη. Αλλά τελικά, με τον καιρό, διαπιστώνουν ότι αυτός ο άνθρωπος δεν επιδιώκει καθόλου την αλήθεια και είναι απατεώνας. Δεν έχουν ξεγελαστεί; Άρα, πρέπει να ξέρει κανείς πώς να διακρίνει τους απατεώνες για να αποφύγει να τον ξεγελάσουν. Αυτό γίνεται για να προστατευθούν οι αδελφοί και οι αδελφές και να μην ξεγελαστούν. Αν ανακαλυφθεί ένας τέτοιος άνθρωπος, πρέπει να αποπεμφθεί, επειδή έχει κακή φήμη και είναι ικανός να κάνει κάθε κακό —είναι ένα κάθαρμα της κοινωνίας. Πώς μπορεί ένα κάθαρμα να φτάσει στη σωτηρία; Τα καθάρματα δεν επιτρέπεται να υπάρχουν μέσα στην εκκλησία. Δεν είναι κατάλληλα να ζουν ανάμεσα στους εκλεκτούς του Θεού. Πρέπει να αποπέμπονται· δεν είναι άξιοι να παραμείνουν στον οίκο του Θεού.

Υπάρχουν επίσης κάποιοι που λατρεύουν πάρα πολύ το να δανείζονται πράγματα από τους άλλους. Δανείζονται τα πάντα, είτε φαγητό, είτε ρούχα, είτε εργαλεία, είτε υπολογιστές είτε έπιπλα —ακόμα και χρήματα, κοσμήματα και αυτοκίνητα. Κάποιοι έχουν δικά τους χρήματα, αλλά δεν αγοράζουν πράγματα μόνοι τους· τους αρέσει απλώς να δανείζονται από τους άλλους, με την πρόθεση να τους εκμεταλλευτούν. Για παράδειγμα, κάποιοι δανείζονται ένα αυτοκίνητο για να βγουν έξω και δεν το ξαναγεμίζουν όταν τελειώσουν τη βενζίνη. Κάποιοι, μάλιστα, δανείζονται κάποιο αυτοκίνητο και δεν το επιστρέφουν· για να το δώσουν περιμένουν να έρθει ο κάτοχός του να το ζητήσει. Άλλοι δανείζονται εργαλεία και, όταν τα χαλάνε, δεν πάνε να τα φτιάξουν για να τα βρει έτοιμα ο ιδιοκτήτης τους· ούτε καν μια συγγνώμη δεν λένε. Άλλοι δανείζονται λεφτά και τα ξοδεύουν όλα, χωρίς την παραμικρή πρόθεση να τα επιστρέψουν, λες κι είναι δικά τους. Ελπίζουν απλώς να τα ξεχάσει εκείνος που τους τα δάνεισε, πράγμα που είναι ακριβώς ο στόχος τους, καθώς θέλουν σκόπιμα να τον εκμεταλλευτούν. Χρησιμοποιούν τα χρήματα των άλλων για δουλειές, για φαγητό, ποτό και διασκέδαση, ενώ τα δικά τους τα αποταμιεύουν για να κερδίσουν απ’ τους τόκους ή να επενδύσουν σε μετοχές. Όταν τους ρωτάνε πότε θα επιστρέψουν τα λεφτά, λένε: «Θα τα επιστρέψω όταν θα έχω. Πώς να τα επιστρέψω τώρα που δεν έχω!» Βλέπετε; Εκτίθεται το αληθινό τους πρόσωπο, έτσι δεν είναι; Από την αρχή η πρόθεσή τους ήταν να μην τα επιστρέψουν ποτέ. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Είναι ένα κάθαρμα. Άλλοι, όταν βλέπουν κάποιον να έχει ένα ωραίο ρολόι, ζητάνε να το δανειστούν για λίγες μέρες και τελικά το λερώνουν. Όταν ο κάτοχος έρχεται να το πάρει πίσω, θυμώνουν και λένε: «Τι τσιγκούνης που είσαι! Λίγες μέρες το είχα μόνο και θες από τώρα να το πάρεις πίσω!» Τι νοοτροπία είναι αυτή; Θέλουν πάντα να οικειοποιούνται τα καλά πράγματα των άλλων για τον εαυτό τους. Δεν είναι απληστία αυτό; Θεωρούν ότι είναι απόλυτα θεμιτό να δανείζονται πράγματα, οπότε ψάχνουν πάντα ευκαιρίες να δανειστούν απ’ τους άλλους. Ό,τι κι αν δανειστούν, δεν θέλουν ποτέ να το επιστρέψουν, με την ελπίδα να οικειοποιηθούν τα πράγματα για τον εαυτό τους. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; (Είναι ένας κακούργος, ένα κάθαρμα· δεν είναι ανθρώπινος.) Υπάρχουν ανάμεσα στους άπιστους τόσο πολλά τέτοια καθάρματα και τέτοιοι τύποι που δεν είναι ανθρώπινοι —δεν θα συζητήσουμε άλλο γι’ αυτούς. Αλλά ανάμεσα σ’ εκείνους που πιστεύουν στον Θεό υπάρχουν, άραγε, τέτοιοι άνθρωποι; Αν ένας τέτοιος άνθρωπος καταφέρει να εισχωρήσει στην εκκλησία, δεν είναι κακούργος και κάθαρμα; (Ναι.) Τέτοια καθάρματα πιστεύουν στον Θεό μόνο για να κερδίσουν ευλογίες. Όταν αλληλεπιδρούν με τους αδελφούς και τις αδελφές, έχουν πάντα τη νοοτροπία να τους εκμεταλλεύονται. Ψάχνουν πάντα ποιος από τους αδελφούς και τις αδελφές έχει λεφτά, ποιος έχει επιρροή ή ποια οικογένεια έχει ωραία πράγματα, και στοχεύουν συγκεκριμένα αυτούς τους ανθρώπους. Χρησιμοποιούν όποιον μπορούν και αλληλεπιδρούν με όποιον είναι εύκολο να εκμεταλλευτούν. Συνέχεια δανείζονται πράγματα από τους αδελφούς και τις αδελφές. Επίσης, τους λένε τι να κάνουν υπό το πρόσχημα ότι «οι αδελφοί και οι αδελφές είναι μια οικογένεια» και απαιτούν μέχρι και να φιλοξενηθούν από εκείνους. Κάποιοι αδελφοί και αδελφές που έχουν μόλις αρχίσει να πιστεύουν στον Θεό δεν κατανοούν την αλήθεια και δεν έχουν διάκριση, οπότε έναν τέτοιον άνθρωπο τον αντιμετωπίζουν ως αδελφό ή αδελφή, καθώς θα ένιωθαν άβολα να του αρνηθούν. Καθώς περνάει ο καιρός, όμως, διαπιστώνουν ότι αυτός ο άνθρωπος παρασιτεί στο σπίτι τους και δεν φεύγει, τρώει ασταμάτητα όποτε βλέπει καλό φαγητό και παίρνει ελεύθερα ό,τι καλά πράγματα του αρέσουν. Επιπλέον, δεν επιδιώκει την αλήθεια ούτε κάνει το καθήκον του ούτε στο ελάχιστο, παρά μόνο σκέφτεται όλη μέρα να εκμεταλλευτεί τους άλλους. Έτσι, οι άλλοι αρχίζουν να αηδιάζουν μαζί του. Κάποιοι, μάλιστα, βλέποντας ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στον οίκο του Θεού, αναπτύσσουν αντιλήψεις για τον Θεό. Σκέφτονται: «Πώς μπόρεσε ο Θεός να επιλέξει έναν τέτοιον άνθρωπο;» Στην πραγματικότητα, ένας τέτοιος άνθρωπος δεν επιλέχθηκε από τον Θεό· αντίθετα, κατάφερε να εισχωρήσει στην εκκλησία. Οι άνθρωποι που του κήρυξαν το ευαγγέλιο δεν γνώριζαν το πραγματικό του υπόβαθρο και η εκκλησία τον αποδέχτηκε. Συμβαίνουν αυτά. Ο Θεός δεν επιλέγει σε καμία περίπτωση τέτοια καθάρματα και τέτοιους τύπους που δεν είναι ανθρώπινοι. Αν ανακαλυφθούν τέτοιοι κακοί άνθρωποι και καθάρματα, πρέπει να αποφεύγονται και να απορρίπτονται. Μην τους αντιμετωπίζετε ως αδελφούς και αδελφές· τσαμπατζήδες είναι και τίποτε άλλο. Αν μεταχειρίζεσαι ένα τέτοιο κάθαρμα ως αδελφό ή αδελφή και πιστεύεις ότι είναι κάποιος που έχει επιλεγεί από τον Θεό, τότε η αντίληψή σου είναι στρεβλή. Οι άνθρωποι που επιλέγει ο Θεός είναι, αν μη τι άλλο, όσοι έχουν καλή ανθρώπινη φύση και είναι ικανοί να αποδεχτούν την αλήθεια. Ο Θεός δεν θα επέλεγε ποτέ, σε καμία περίπτωση, καθάρματα και κακούς ανθρώπους, γιατί ο Θεός δεν σώζει καθάρματα και κακούς ανθρώπους. Ο Θεός δεν θέλει τέτοιους ανθρώπους. Τέτοιοι άνθρωποι, ακόμα κι αν φτάσουν στο σημείο να πιστέψουν στον Θεό, θα αποκαλυφθούν και θα αποκλειστούν από Εκείνον. Καταλαβαίνετε τώρα; (Ναι.) Οι άνθρωποι αηδιάζουν βαθιά όταν αντιμετωπίζουν τέτοια άτομα, τα απεχθάνονται και τα σιχαίνονται. Άραγε, λοιπόν, αν έρχονταν τέτοιοι άνθρωποι σε επαφή με τον Θεό, θα μπορούσε σε καμία περίπτωση ο Θεός να τους συμπαθήσει; Η απάντηση είναι προφανής: Ο Θεός δεν συμπαθεί σε καμία περίπτωση τέτοιους ανθρώπους ούτε θα τους επέλεγε ποτέ. Ο οίκος του Θεού δεν χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους για να κάνουν καθήκοντα· δεν είναι ικανοί για κανένα έργο. Είναι απλώς κατακάθια, άνθρωποι που περιφέρονται άσκοπα. Έρχονται στον οίκο του Θεού μόνο για να παρασιτήσουν. Θεωρούν ότι όλοι όσοι πιστεύουν στον Θεό είναι άδολοι, ιδιαίτερα αυθεντικοί και στοργικοί, και πρόθυμοι να βοηθήσουν τους άλλους. Πιστεύουν ότι ακόμα κι αν οι πιστοί τούς δανείσουν χρήματα, θα το θεωρήσουν μεγάλη ντροπή να τα ζητήσουν πίσω και, ότι ακόμα κι αν δεν επιστρέψουν τα λεφτά, οι πιστοί δεν θα τους αναφέρουν. Θεωρούν ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι πιο εύκολο απ’ όλους να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης. Κι επειδή δεν θέλουν να δουλέψουν, απλώς δανείζονται λεφτά από τους αδελφούς και τις αδελφές. Μπορούν να τα βγάλουν πέρα χωρίς να δουλέψουν και, αν αντιμετωπίσουν δυσκολίες, η εκκλησία μπορεί να τους βοηθήσει. Όχι μόνο καλύπτεται το ενοίκιό τους, αλλά και τα έξοδά τους, και περνούν τις μέρες τους χωρίς άγχη. Κάποιοι αδελφοί και αδελφές δεν έχουν διάκριση και στο τέλος ουσιαστικά βιοπορίζουν τέτοιους ανθρώπους, αφήνοντάς τους στ’ αλήθεια να εκμεταλλεύονται τους ίδιους και τα «παραθυράκια». Αυτό δεν οφείλεται στο ότι δεν έχουν διάκριση; (Ναι.) Οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ ανόητοι και δεν έχουν διάκριση για τους άλλους, γι’ αυτό και κάποιες φορές κάνουν ανοησίες. Ξέρετε τώρα πώς να διακρίνετε τέτοιους ανθρώπους; (Ναι.) Εφόσον μπορείτε να τους διακρίνετε, πρέπει τέτοιους ανθρώπους να τους απομακρύνετε. Δεν είναι εκλεκτοί του Θεού, οπότε δεν υπάρχει λόγος να τους δείξετε την παραμικρή αγάπη. Θέλουν πάντα να παίρνουν κάτι χωρίς αντάλλαγμα και να θερίζουν εκεί που δεν έχουν σπείρει. Είναι κατακάθια! Με ποια δικαιολογία θα πρέπει να ξοδεύουν τα λεφτά που εσύ κουράστηκες για να βγάλεις και να χρησιμοποιούν τα πράγματά σου όπως τους αρέσει; Το να ανέχεσαι έναν τέτοιον άνθρωπο και να ενδίδεις σ’ αυτόν, και μάλιστα να τον βιοπορίζεις, δεν είναι το καθήκον που σου έχει αναθέσει ο Θεός ούτε είναι η ανάθεση και η αποστολή που σου έχει εμπιστευτεί ο Θεός. Δεν έχεις την παραμικρή ευθύνη ή υποχρέωση να του δείξεις αγάπη. Το να δείχνεις αγάπη στους αληθινούς αδελφούς και αδελφές συμφωνεί με τις αρχές και τις απαιτήσεις του Θεού· αυτή είναι η ευθύνη και η υποχρέωσή σου. Το να εφοδιάζεις, να βοηθάς και να στηρίζεις τους αληθινούς αδελφούς και αδελφές, ακόμα και με οικονομική και υλική βοήθεια, όλα αυτά συμφωνούν με τις προθέσεις του Θεού. Αυτές είναι καλές πράξεις και ο Θεός τις θυμάται. Απέναντι, όμως, σ’ εκείνους που δεν είναι ανθρώπινοι, δεν χρειάζεται να είσαι ευγενικός ούτε χρειάζεται να τους συμπεριφέρεσαι με αγάπη. Η αγάπη, η ανεκτικότητα και η υπομονή προορίζονται για τους αληθινούς αδελφούς και αδελφές. Σε όσους δεν είναι ανθρώπινοι, στους κακούργους, τα καθάρματα και τα κατακάθια, δεν χρειάζεται να δείξεις αγάπη, ανεκτικότητα και υπομονή. Αυτή είναι η αρχή. Για ένα κατακάθι, ένα παράσιτο που δεν έχει αίσθημα ντροπής και δεν ξέρει τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, είναι ανοησία να του δείξεις τυφλά υπομονή και αγάπη· κάτι τέτοιο δεν συμφωνεί με τις αρχές και ο Θεός δεν το θυμάται καθόλου. Το να κάνεις αυτά τα πράγματα δεν έχει την παραμικρή σχέση με την αλήθεια· δεν το αποδέχεται ο Θεός και γίνεται μάταια.

Κάποιοι άνθρωποι επιτίθενται συχνά στους αδελφούς και τις αδελφές, στους επικεφαλής και τους εργάτες, και στον οίκο του Θεού και στις εργασιακές ρυθμίσεις του· μέχρι και στον Θεό επιτίθενται και Τον κρίνουν. Και με ποιο πρόσχημα το κάνουν αυτό; «Είμαι δίκαιος σε ό,τι κάνω. Δεν έχω άλλες προθέσεις. Τα λέω αυτά και τα κάνω αυτά με μια στάση αναζήτησης της αλήθειας και ειλικρίνειας!» Ακούγονται πολύ λογικοί και μιλάνε με αίσθημα δικαιοσύνης. Στην πραγματικότητα, κάθε λέξη που λένε και καθετί που κάνουν δεν συμφωνεί με την αλήθεια, και είναι αποτέλεσμα των λανθασμένων σκέψεων και απόψεών τους· επιπλέον, όλα αυτά προκαλούν διαταράξεις και αναστάτωση στο έργο της εκκλησίας, όμως εκείνοι σκέφτονται ως εξής: «Κάνω το σωστό. Έχω δίκιο. Δεν μπορείς να με καταδικάσεις!» Πιστεύουν στον Θεό, όμως Του επιτίθενται. Η καρδιά τους είναι γεμάτη απείθεια και πικρία προς τον Θεό, και μάλιστα Τον μειώνουν και Τον περιφρονούν, όμως δεν συνειδητοποιούν ότι αυτό είναι λάθος. Αντίθετα, το κάνουν λες και είναι το σωστό, λες και είναι καθήκον και υποχρέωσή τους. Ανάμεσα στη διεφθαρμένη ανθρωπότητα, μπορεί να πει κανείς ότι τέτοιοι άνθρωποι έχουν τα πιο σοβαρά προβλήματα. Οι εκδηλώσεις και οι αποκαλύψεις τους δεν είναι οι κλασικές λανθασμένες σκέψεις και απόψεις ή τρόποι χειρισμού των πραγμάτων που βλέπουμε συχνά στους κανονικούς ανθρώπους ούτε αποτελούν ατέλειες της ανθρώπινης φύσης. Τι αφορούν, αντίθετα; (Αφορούν τον Θεό και το έργο του οίκου του Θεού.) Αφορούν τη στάση του καθενός απέναντι στα θετικά πράγματα και απέναντι στον Θεό. Αυτές οι εκδηλώσεις τους δεν αφορούν απλώς τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους ή τους τρόπους και τα μέσα με τα οποία οι άνθρωποι χειρίζονται τα πράγματα· αφορούν τη σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και τον Θεό, το πώς μεταχειρίζονται οι άνθρωποι τον Θεό και τη στάση τους απέναντί Του. Αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο δεν έχουν την παραμικρή υποταγή στη στάση τους απέναντι στον Θεό, αλλά και μέσα τους συχνά επιτίθενται σε όλο το έργο και τα λόγια του Θεού που δεν συμφωνούν με τις ανθρώπινες αντιλήψεις, τα κρίνουν και τα καταδικάζουν. Μάλιστα, αρνούνται ότι όλα τα λόγια του Θεού είναι η αλήθεια και μπορούν να απορρίψουν όλες τις εργασιακές ρυθμίσεις του οίκου του Θεού. Εξωτερικά, δεν εκφράζουν κανένα επιχείρημα και καμία δήλωση ούτε υποκινούν τους ανθρώπους με εμφανή και κραυγαλέο τρόπο, αλλά κατά βάθος, συχνά τρέφουν σκέψεις να κρίνουν τον Θεό και να Του επιτεθούν. Κατά καιρούς, διαδίδουν κάποιες λανθασμένες σκέψεις και απόψεις που αποτελούν κρίση προς τον Θεό, διαδίδοντας αρνητικότητα και θάνατο για να αναστατώσουν τις καρδιές των ανθρώπων και να τους απομακρύνουν απ’ τον Θεό. Η ουσία αυτών των ανθρώπων είναι αυτή των αντιχρίστων. Οι αντίχριστοι έχουν τόσες παράλογες σκέψεις και απόψεις μέσα τους. Αν και δεν τολμούν να εκφράσουν αυτά τα πράγματα ανοιχτά με θράσος, εκείνα αποκαλύπτονται φυσικά όταν αυτοί αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους στα παρασκήνια. Πείτε Μου, έχουν προβλήματα τέτοιοι άνθρωποι; (Ναι.) Τι πρόβλημα έχουν; (Τέτοιοι άνθρωποι έχουν την ουσία των διαβόλων. Αυτό γιατί ο Θεός δεν τους κρατάει καμία κακία, και εκφράζει τόσο πολλές αλήθειες για να σώσει τους ανθρώπους, όμως αυτοί συνεχώς Του επιτίθενται και Τον κρίνουν. Μισούν την αλήθεια και μισούν τον Θεό μέσα στην καρδιά τους —έχουν την ουσία των διαβόλων.) Εγώ, βλέπεις, κηρύττω εδώ και, ενώ όλοι ακούνε, κάποιοι αναλογίζονται βαθιά μέσα τους πώς μπορούν να το κατανοήσουν και να το αποδεχθούν σωστά: «Ποιο είναι το θέμα του σημερινού κηρύγματος; Πώς πρέπει να ελέγξω τον εαυτό μου σε σχέση με αυτές τις εκδηλώσεις διαφθοράς που εκτέθηκαν και να φτάσω στην αυτογνωσία;» Έχουν στάση αποδοχής. Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν στάση αποδοχής, που ζουν στο πλαίσιο της συνείδησης και της λογικής της κανονικής ανθρώπινης φύσης, συχνά κερδίζουν κάποια διαφώτιση και κάποιο φως. Βαθιά μέσα στην καρδιά τους, δεν απορρίπτουν το έργο του Θεού ούτε τα θετικά πράγματα. Απλώς, εξαιτίας του χαμηλού επιπέδου τους, καθυστερούν λίγο να κατανοήσουν την αλήθεια και μερικές φορές η κατάστασή τους είναι λανθασμένη επειδή βρίσκονται υπό τον έλεγχο των διεφθαρμένων διαθέσεών τους. Ωστόσο, η καρδιά τους πασχίζει προς την αλήθεια και η σχέση τους με τον Θεό είναι κανονική τις περισσότερες φορές. Απλώς, κάποιες φορές, όταν τους αναστατώνουν οι διεφθαρμένες τους διαθέσεις, αναπτύσσουν μια αρνητική κατάσταση και δεν βρίσκονται τόσο κοντά στον Θεό. Κατά βάθος, όμως δεν εξετάζουν εξονυχιστικά τον Θεό ούτε Τον αμφισβητούν, ούτε Του αντιστέκονται ή Τον αποκλείουν, πόσο μάλλον να έχουν μια στάση κατά την οποία μειώνουν τον Θεό, Τον χλευάζουν ή ευχαριστιούνται εις βάρος Του. Υπάρχει, όμως, μια άλλη ομάδα ανθρώπων που είναι διαφορετική. Ό,τι θέμα κι αν συζητείται, αυτοί δεν ακούνε το κήρυγμα με νοοτροπία δίψας για την αλήθεια, και υποταγής σ’ αυτήν και αποδοχής της. Αντίθετα, ακούνε με μια νοοτροπία εξονυχιστικής εξέτασης και αμφισβήτησης: «Γιατί το λες αυτό; Με τι σκοπό τα λες αυτά τα πράγματα; Ποιον προσπαθείς να εκθέσεις και να αποκαλύψεις; Ή σε ποιον προσπαθείς να επιτεθείς και ποιον προσπαθείς να καταδικάσεις; Τι σχέση έχει αυτό μ’ εμένα;» Αν οι άλλοι μπορέσουν να το αποδεχτούν και να το συσχετίσουν μες τον εαυτό τους, εκείνοι εκνευρίζονται. Αν ανακαλύψουν ότι κάποιος θεωρεί πως αυτές οι αλήθειες τού είναι ακατανόητες και δεν μπορεί να τις συσχετίσει με τον εαυτό του, ευχαριστιούνται πολύ και αισθάνονται μεγάλη ικανοποίηση: «Επιτέλους, μπορώ να χαρώ με την αποτυχία του Θεού! Επιτέλους, έχω κάποιο πάτημα εναντίον Του!» Συχνά ακούνε τα κηρύγματα με τέτοια νοοτροπία. Ειδικά όταν κάποιο απ’ το περιεχόμενο που αναφέρεται απευθύνεται στις δικές τους καταστάσεις και εκδηλώσεις, η στάση τους δεν είναι αποδοχή ούτε ταπεινότητα και ταπεινοφροσύνη. Αντίθετα, νιώθουν αντίσταση, αποτροπιασμό και αηδία μέσα στην καρδιά τους. Νιώθουν ότι αυτά που λέω δεν είναι παρά διαλέξεις και πομπώδη λόγια. Δεν θέλουν να ακούσουν και δεν μπορούν να τα αφομοιώσουν. Ειδικά όταν θίγονται τα ευαίσθητα σημεία και οι αδυναμίες τους, νιώθουν ακόμα μεγαλύτερο αποτροπιασμό και αηδία, και νιώθουν εξαιρετικά άβολα μέσα τους. Η δυσφορία τους δεν οφείλεται σε μεταμέλεια ούτε σε λύπη που έχουν διεφθαρμένες διαθέσεις, αλλά αντίθετα στην αντίσταση και την απόρριψή τους προς τη μέθοδο και τη γλώσσα με την οποία εκτίθενται, καθώς και προς το περιεχόμενο της έκθεσης και την ίδια τους την ουσία που έχει εκτεθεί. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, όταν ένας κανονικός άνθρωπος αναλαμβάνει ένα έργο της εκκλησίας, εφόσον αποδεχτεί τις εργασιακές ρυθμίσεις ή την παροχή και την καθοδήγηση από τον Άνωθεν με στάση ταπεινότητας και υποταγής, θα σημειώσει κάποια πρόοδο μετά από λίγο καιρό. Θα πάρει το κολάι, θα βρει κάποιες μεθόδους, και θα ανακαλύψει κάποιες αρχές και μονοπάτια άσκησης. Με άλλα λόγια, συνεχώς θα προοδεύει, θα αλλάζει και θα κερδίζει κάτι. Αλλά εκείνοι που τρέφουν αντίσταση στην καρδιά τους είναι διαφορετικοί. Επειδή η καρδιά τους είναι γεμάτη εξονυχιστική εξέταση, αντίσταση, χλευασμό και επιφυλακτικότητα απέναντι στον Θεό, έχουν τον Θεό και την αλήθεια ως αντικείμενα της εξονυχιστικής τους εξέτασης. Δεν διψούν για την αλήθεια. Όταν κάνουν τα καθήκοντά τους, ενεργούν βασισμένοι στα χαρίσματά τους ή στη λίγη εξυπνάδα που έχουν. Μόλις συναντήσουν προβλήματα ή δυσκολίες, δεν αναζητούν την αλήθεια για να τα επιλύσουν. Όσον αφορά ζητήματα που αφορούν τις αλήθεια-αρχές, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα. Όποια ζητήματα κι αν συναντούν, εφόσον εκείνα αφορούν τις αλήθεια-αρχές, τα θεωρούν εξουθενωτικά, κουραστικά και πέρα από τις δυνατότητές τους —σαν να βάζεις ψάρια να ζήσουν στη στεριά ή να αναγκάζεις γουρούνια να πετάξουν. Όσο σκληρά κι αν προσπαθούν αυτοί οι άνθρωποι, δεν μπορούν να φτάσουν στην αλήθεια. Ό,τι και να λένε, ακούγονται ανίδεοι, κι έτσι αμφιβάλλεις αν έχουν διαβάσει ποτέ τα λόγια του Θεού ή αν έχουν πραγματοποιήσει συναναστροφή πάνω στην αλήθεια σε όλα τα χρόνια της πίστης τους και αν έχουν ζήσει ποτέ πραγματικά την εκκλησιαστική ζωή. Είναι τελείως ακατανόητο. Δεν είναι πολύ προβληματικοί αυτοί οι άνθρωποι; Μπορώ να τους περιγράψω με έναν όρο: Δεν έχουν πνευματική αύρα. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα κι όταν κάνουν το απλούστερο πράγμα, δεν μπορούν να καταλάβουν πώς να το κάνουν και, ακόμα κι αν καταβάλουν προσπάθεια, δεν μπορούν να εξοικειωθούν μ’ αυτό. Αν κάποιος δεν έχει πνευματική αύρα, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα φαίνεται νωθρός και τεμπέλης. Αντίθετα, σημαίνει ότι δεν σκέφτεται όταν ενεργεί. Ό,τι κι αν κάνει, δεν μπορεί να βρει τις αρχές ούτε την κατεύθυνση και, όσο καιρό κι αν το κάνει, δεν μπορεί να καταλάβει τους σχετικούς κανόνες. Αυτό ισχύει ειδικά για τα διάφορα έργα στον οίκο του Θεού. Αν και αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι μορφωμένοι και σχετικά νέοι, και να φαίνονται έξυπνοι, δείχνουν να είναι ιδιαίτερα αδέξιοι όταν εκτελούν καθήκοντα και κάνουν έργο στον οίκο του Θεού. Και μόνο που τους βλέπει κανείς, νευριάζει· φαίνεται ακατανόητο. Εδώ έχουμε έναν ζωντανό άνθρωπο με σάρκα και οστά, κάποιον μορφωμένο και χαρισματικό —πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο ανίκανος σε κάθε έργο; Πώς μπορεί να είναι τόσο αδέξιος; Εφόσον είναι αλήθεια ότι στο έργο που έκανε στον κόσμο δεν τα πήγαινε άσχημα, γιατί είναι τόσο αδέξιος και άχρηστος όταν κάνει το έργο του οίκου του Θεού; Υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ. Τέτοιοι άνθρωποι, όταν πιστεύουν στον Θεό για τρία με πέντε χρόνια, το μόνο που καταλαβαίνουν είναι εκείνα τα λίγα λόγια και δόγματα. Απλώς φωνάζουν συνθήματα όταν μιλάνε και δεν έχουν την παραμικρή αρχή στις πράξεις τους. Αφότου πιστέψουν για επτά με οκτώ χρόνια, ακόμα τα ίδια και τα ίδια λένε, χωρίς την παραμικρή πρόοδο. Σαν πλαστικά λουλούδια, δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Δεν έχουν αυτογνωσία, δεν έχουν εισέλθει στα λόγια του Θεού και δεν έχουν κερδίσει τίποτα. Όταν συναναστρέφονται σχετικά με την αλήθεια, είναι σαν να λένε ιστορίες ή να μιλάνε για οικιακά ζητήματα —γιατί ακούγεται τόσο αμήχανο; Οι άλλοι λένε: «Πρέπει να κάνουμε το καθήκον μας με αφοσίωση, να προσφέρουμε την ειλικρίνειά μας, να κάνουμε καλά το καθήκον μας και να δαπανούμε τον εαυτό μας για τον Θεό». Εκείνοι, όμως, τι λένε; «Ας εργαστούμε σκληρά, ας δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό και ας τα πάμε καλά!» Ύστερα από μια δεκαετία και πλέον που πιστεύουν στον Θεό, δεν μπορούν καν να πουν τα λόγια «να κάνει κανείς το καθήκον του με αφοσίωση». Το μόνο που ξέρουν να λένε είναι: «Να καταβάλουμε περισσότερη προσπάθεια, να κάνουμε περισσότερο έργο, να κάνουμε πράγματα για τον οίκο του Θεού, να αφιερώσουμε τη ζωή μας στο να εργαζόμαστε για τον οίκο του Θεού. Δεν έχουμε πολλά, αλλά έχουμε τη δύναμή μας!» Όλα αυτά είναι πράγματα που λένε οι ανίδεοι άνθρωποι· οι ίδιοι δεν μπορούν καν να χρησιμοποιήσουν όλους τους πνευματικούς όρους. Τέτοιοι άνθρωποι πιστεύουν αρκετά χρόνια στον Θεό, τουλάχιστον επτά με οκτώ, μπορεί και πάνω από δέκα. Κάνουν συνέχεια καθήκοντα στον οίκο του Θεού και έχουν ακούσει κάμποσα κηρύγματα. Γιατί, λοιπόν, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν σωστά τους πνευματικούς όρους όταν μιλάνε; Τι σκέφτονται, τι τους απασχολεί, τι συλλογίζονται και τι εξετάζουν καθημερινά μέσα τους τέτοιοι άνθρωποι; Αυτό είναι ένα απόλυτο μυστήριο! Αν τους παρατηρήσεις για λίγο καιρό, θα διαπιστώσεις ότι αυτά που σκέφτονται, που αναλογίζονται και τους απασχολούν καθημερινά είναι στην πραγματικότητα όλα αυτά τα ζητήματα της σάρκας. Είναι στενόμυαλοι, μικροπρεπείς και πάρα πολύ απαιτητικοί, κι όλη μέρα ασχολούνται με το ποιος είναι καλός και ποιος κακός, με προσωπικές πικρίες και άλλα τέτοια ασήμαντα, ανούσια πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια. Όλες τους οι σκέψεις, οι ιδέες και οι απόψεις είναι λανθασμένες, εξωφρενικές και παράλογες. Άνθρωποι σαν κι αυτούς, εξωτερικά, μοιάζουν μορφωμένοι και έχουν επίπεδο· κάποιοι, μάλιστα έχουν διευθύνει επιχειρήσεις στην κοινωνία. Γιατί, λοιπόν, από τότε που πίστεψαν στον Θεό, δεν φαίνεται να έχουν την παραμικρή πνευματική αύρα; Όπως και να τους κοιτάξεις, μοιάζουν απλώς με φιγούρες από ξύλο ή με ρομπότ. Γιατί είναι τόσο αδέξιοι σε όποιο καθήκον κι αν κάνουν; Γιατί ακούγονται τόσο αμήχανα οι πνευματικοί όροι όταν βγαίνουν από το στόμα τους; Είναι χειρότεροι κι από έναν παπαγάλο που μπορεί να μιμηθεί την ομιλία. Αν λες συνέχεια μπροστά σ’ έναν παπαγάλο «Αμήν, δόξα τω Θεώ!», μπορεί να μάθει να το λέει πολύ άνετα. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν καν να πουν «δόξα τω Θεώ»· λένε «δόξα τον Θεό». Κι αν κοιτάξεις τις αρχές με τις οποίες χειρίζονται τα πράγματα, αυτά που σκέφτονται, υπολογίζουν και σχεδιάζουν καθημερινά μέσα τους, και αυτά που λατρεύουν και επιδιώκουν με πάθος εσωτερικά δεν έχουν την παραμικρή σχέση με θετικά πράγματα· είναι όλα πράγματα που αφορούν τις κακές τάσεις, αρνητικά πράγματα. Επομένως, όλα όσα σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι μέσα τους είναι κακά. Δεν υπάρχει το παραμικρό λάθος σ’ αυτήν τη δήλωση. Ακόμα κι όταν συναναστρέφονται στις συναθροίσεις, το περιεχόμενο της συναναστροφής τους, αλλά και οι σκέψεις και οι απόψεις που αποκαλύπτουν είναι όλα στρεβλά. Δεν αναζητούν ούτε στο ελάχιστο την αλήθεια και δεν μπορούν να κερδίσουν καμία διαφώτιση ή φώτιση. Όταν οι άλλοι συναναστρέφονται και μοιράζονται την προσωπική τους διαφώτιση, φώτιση και κατανόηση των λόγων του Θεού, δείχνουν να βρίσκονται σε μεγάλη αμηχανία, τελείως παράταιροι· τα έχουν τελείως χαμένα, δεν ξέρουν τι να κάνουν. Όσον αφορά τον μόχθο και το έργο, έχουν κάποια δύναμη και είναι πρόθυμοι να εργαστούν σκληρά, αλλά αν τους ζητήσεις να κάνουν συναναστροφή σχετικά με την αλήθεια, δεν μπορούν να πουν τίποτα. Όσα χρόνια κι αν πιστεύουν στον Θεό τέτοιοι άνθρωποι, ποτέ δεν συνειδητοποιούν ποιο μονοπάτι πρέπει να ακολουθήσουν οι άνθρωποι στη ζωή ούτε ποιο είναι το πιο πολύτιμο πράγμα για να επιδιώξουν. Κάποιος που έχει λίγη συνείδηση και λογική, ακόμα κι αν δεν πιστεύει στον Θεό, μπορεί να αναγνωρίσει κάποια κοινή λογική και διορατικότητα που πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι στη ζωή τους μέχρι τα πενήντα ή τα εξήντα τους· σε βαθύτερο επίπεδο, μπορεί επίσης να αναγνωρίσει κάποιες φιλοσοφίες ζωής. Και αυτό εννοείται πως ισχύει για τους πιστούς στον Θεό. Μετά από δέκα ή είκοσι χρόνια πίστης, μπορούν να κατανοήσουν κάποιες αλήθειες, και να διαμορφώσουν αληθινή πίστη και μια θεοφοβούμενη καρδιά. Εκείνοι, όμως, που δεν αγαπούν την αλήθεια, όσα χρόνια κι αν πιστεύουν στον Θεό, δεν συνειδητοποιούν ούτε αισθάνονται τίποτα σχετικά με τα ζητήματα που αφορούν τη ζωή τους, το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσουν ή τα πνευματικά ζητήματα της ζωής. Ακόμα κι αν φτάσουν εκατό χρονών, θα μπορούν μόνο να επαναλαμβάνουν αυτά τα λίγα δόγματα και να εμμένουν πεισματικά σε αυτές τις λίγες απόψεις. Δεν είναι πολύ προβληματικοί τέτοιοι άνθρωποι; Τι άνθρωποι είναι αυτοί; Άνθρωποι σαν κι αυτούς, αν έχουν κακή ανθρώπινη φύση, είναι διάβολοι και σατανάδες. Αν δεν είναι κακοί άνθρωποι, αλλά απλώς μπερδεμένοι, μουδιασμένοι και ανόητοι, τότε τι είναι; (Ζώα.) Αυτό σημαίνει ότι έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα· αυτό ισχύει απόλυτα. Τόσο εκείνοι που έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους, όσο και εκείνοι που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Δεν αποδέχονται την αλήθεια και αποστρέφονται την αλήθεια. Από τη στιγμή που θα συναναστραφείς πάνω στην αλήθεια, εκείνοι που έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους δείχνουν ολοφάνερη αποστροφή και αντίσταση· έχουν ξεκάθαρες ιδέες, σκέψεις και απόψεις που στοχεύουν την κάθε αλήθεια. Όσοι έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα, ωστόσο, δεν έχουν ξεκάθαρες σκέψεις και απόψεις· είναι μπερδεμένοι. Νιώθουν απλώς αποτροπιασμό στην καρδιά τους και δεν αποδέχονται την αλήθεια. Έχουν επίσης κάποιες στρεβλές σκέψεις και απόψεις που είναι εντελώς αστήριχτες. Πρόκειται για απόψεις που δεν είναι δυνατό να εκφραστούν δημόσια και που κανένας κανονικός άνθρωπος δεν θα έλεγε ποτέ, όμως οι ίδιοι τις εκτιμούν πολύ. Με λίγα λόγια, οι εκδηλώσεις και εκείνων που έχουν μετενσαρκωθεί από διαβόλους και εκείνων που έχουν μετενσαρκωθεί από ζώα είναι να τηρούν μια στάση ακραίας απέχθειας και αηδίας για την αλήθεια: Οι πρώτοι έχουν εξαιρετικά υποκειμενική απέχθεια, αηδία και καταδίκη. Οι δεύτεροι έχουν μια αφηρημένη απέχθεια, αηδία και αποστασιοποίηση. Ίδια είναι, αν και όχι τόσο ακραία, η φύση της στάσης τους απέναντι στην αλήθεια. Επομένως, αυτά τα δύο είδη ανθρώπων, όσα κηρύγματα κι αν ακούσουν, δεν μπορούν να τα αντιληφθούν και να τα κατανοήσουν, επειδή πολύ απλά δεν μπορούν να τα αφομοιώσουν. Αν κάποιος πιστεύει τρία με πέντε χρόνια στον Θεό και δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει απόλυτα και καλά τους πνευματικούς όρους, αυτό συγχωρείται, επειδή κανείς δεν είναι εξοικειωμένος με τους πνευματικούς όρους. Αποτελούν ένα νέο είδος γλώσσας. Όταν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν στον Θεό, δεν κατανοούν πολύ καλά τους πνευματικούς όρους που ακούνε, και πολλοί από αυτούς τους είναι ξένοι. Αλλά μετά από πέντε και πλέον χρόνια που πιστεύουν στον Θεό, επειδή συχνά ακούνε κηρύγματα, συναναστρέφονται πάνω στην αλήθεια και έρχονται σε επαφή με αυτήν τη γλώσσα, σταδιακά εξοικειώνονται μαζί της. Θα μπορούν να τη μιλήσουν με ευκολία κι ευφράδεια, φυσικά και ελεύθερα. Θα μπορούν να τη χρησιμοποιούν, και θα γίνει η δική τους γλώσσα και μέρος της ζωής τους. Αυτές είναι οι εκδηλώσεις των κανονικών ανθρώπων. Όσοι δεν έχουν τις εκδηλώσεις των κανονικών ανθρώπων δεν μπορούν να πετύχουν αυτά τα πράγματα. Ακόμα κι όταν μιλάνε με κάποιους στοιχειώδεις πνευματικούς όρους, ακούγονται πολύ αμήχανα και οι άλλοι δυσκολεύονται να τους καταλάβουν. Όταν αλληλεπιδράς με τέτοιους ανθρώπους, είναι απίθανο να τους ακούσεις να λένε έστω και ένα πράγμα εποικοδομητικό για τους άλλους ή κάτι ορθολογικό ή ολοκληρωμένο. Ό,τι κι αν λένε είναι ανολοκλήρωτο —έχει αρχή αλλά όχι τέλος· ή τέλος αλλά όχι αρχή— ή αλλιώς δεν υπάρχει λογική στη σκέψη τους, παρά μόνο ένα κύμα από ανοησίες. Τόσα χρόνια έχουν ζήσει, κι ακόμα δεν ξέρουν πώς να μιλήσουν. Δεν μπορούν να εκφράσουν, να περιγράψουν και να εξηγήσουν ξεκάθαρα αυτά που σκέφτονται κι αυτά που έχουν βιώσει. Πάντα αφήνουν στη μέση τις προτάσεις τους, πάντα αποπνέουν ανοησία ή αλλιώς εκφράζουν στρεβλές σκέψεις και απόψεις. Από όποια οπτική κι αν το δει κανείς, δηλαδή από τη στάση τους απέναντι στον Θεό, τις αποκαλύψεις και τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης τους στην καθημερινότητα ή το ότι δεν έχουν κερδίσει τίποτα μετά από τόσα χρόνια που ζουν, τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι ανθρώπινοι. Είναι εύκολο να κατανοήσουν την αλήθεια όσοι δεν είναι ανθρώπινοι; (Όχι.) Γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο τώρα ότι δεν είναι εύκολο να κατανοήσουν την αλήθεια τέτοιοι άνθρωποι.

Όσον αφορά το να ξέρει κανείς τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο, τώρα που συζητήσαμε γι’ αυτά τα παραδείγματα, δεν θα έπρεπε πλέον να ξέρετε πώς να διακρίνετε το ορθό από το εσφαλμένο; Τα περισσότερα παραδείγματα που συζητήσαμε είναι αρνητικά. Μέσα από τη σύγκριση με αυτά τα αρνητικά παραδείγματα, οι άνθρωποι θα έπρεπε σε γενικές γραμμές να ξέρουν ποια πράγματα είναι θετικά. Όποιος διαθέτει τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης έχει επίγνωση για τέτοια αρνητικά πράγματα. Επομένως, ένας κανονικός άνθρωπος μόνο υπό ειδικές συνθήκες θα έκανε τέτοια πράγματα και μετά θα αισθανόταν στενοχώρια και πόνο, και θα είχε μια στάση μετάνοιας. Αλλά όσοι δεν είναι ανθρώπινοι είναι διαφορετικοί. Και για εκατό χρόνια να τα κάνουν αυτά τα πράγματα, δεν θα καταλάβουν ότι είναι λανθασμένα· θα πιστεύουν ακόμα ότι έχουν δίκιο και θα επιμένουν μέχρι τέλους. Αν εκθέσεις το γεγονός ότι αυτά που κάνουν είναι λάθος, θα ανταπαντήσουν: «Πού βασίζεις το ότι αυτό που κάνω είναι λάθος; Το κάνω τόσα χρόνια και κανείς δεν μου έχει πει ποτέ ότι κάνω λάθος». Πώς νιώθεις όταν τους ακούς να λένε κάτι τέτοιο; (Νιώθω ότι αυτός ο άνθρωπος δεν παίρνει από λογική.) Δεν παίρνουν από λογική αυτοί. Τους λες ότι αυτά που κάνουν είναι λανθασμένα, αλλά δεν το αποδέχονται, και συνεχίζουν να μην έχουν ιδέα για το τι είναι ορθό και τι εσφαλμένο. Τότε, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μείνεις με το στόμα ανοιχτό: «Δεν παίρνεις με τίποτα από λογική· δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο αυτήν τη συζήτηση!» Έχεις καταλάβει τώρα ξεκάθαρα πώς εκδηλώνονται όσοι δεν είναι ανθρώπινοι; (Ναι.) Όσοι δεν είναι ανθρώπινοι δεν καταλαβαίνουν τα ζητήματα της ζωής, τα ζητήματα των συναισθημάτων, το πώς να φέρονται και να χειρίζονται τα πράγματα, ούτε καταλαβαίνουν ζητήματα που αφορούν την ακεραιότητα και την αξιοπρέπεια· θα μπορούσε να πει κανείς και ότι αυτά τα πράγματα τους είναι ακατανόητα. Επιλέγουν με καθαρή συνείδηση αυτές τις λανθασμένες σκέψεις, απόψεις και μεθόδους μεταχείρισης των ανθρώπων και των πραγμάτων, καθώς και διαγωγής και ενεργειών. Επιπλέον, επιμένουν τυφλά και πιστεύουν ότι είναι σωστό να το κάνουν αυτό. Έτσι αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχει ούτε ίχνος συνείδησης ή λογικής στην ανθρώπινη φύση τους. Είναι, λοιπόν, προφανές ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν διαθέτουν τις ιδιότητες της ανθρώπινης φύσης· το μόνο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι δεν είναι ανθρώπινοι. Δεν διαθέτουν ούτε ίχνος συνείδησης ή λογικής, και ζουν εξ ολοκλήρου σύμφωνα με τις φιλοσοφίες του Σατανά, έχουν τεράστια ιδέα για τον εαυτό τους και δεν υποκύπτουν σε κανέναν. Αυτοί οι άνθρωποι, αφότου πιστέψουν στον Θεό, αν δαπανήσουν λιγάκι τον εαυτό τους γι’ Αυτόν, τότε πιστεύουν ότι είναι άνθρωποι που αγαπούν τον Θεό και υποτάσσονται σ’ Αυτόν. Τέτοιοι άνθρωποι μπορεί να ισχυρίζονται ότι αγαπούν τον Θεό, αλλά μέσα τους εξακολουθούν να τρέφουν αντιλήψεις για Εκείνον και, όταν βλέπουν τον Θεό να κάνει πράγματα που δεν συνάδουν με τις αντιλήψεις τους, εξακολουθούν να κρίνουν τον Θεό και να Του αντιστέκονται. Σε τέτοιες συνθήκες, μάλιστα, έχουν το θράσος να δηλώνουν αδιάντροπα ότι οι ίδιοι είναι αυτοί που αγαπούν τον Θεό περισσότερο. Δεν είναι τελείως παράλογοι; Υπάρχουν τόσο πολλοί άνθρωποι σαν αυτούς στη θρησκεία. Μιλούν για τη Βίβλο και εξωτερικά μοιάζουν να κατανοούν όλα τα δόγματα, όμως δεν μπορούν να αναγνωρίσουν την αλήθεια που εκφράζει ο Θεός. Ενώ πιστεύουν στον Κύριο Ιησού, καταδικάζουν τον ενσαρκωμένο Θεό. Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό, αλλά Του αντιστέκονται, και μπορούν ακόμα και να προσπαθήσουν να Τον πιάσουν στα πράσα και να Του επιτεθούν. Πάντα προσπαθούν να κάνουν μηχανορραφίες εναντίον του Θεού, πάντα θέλουν να κρίνουν τον Θεό, πάντα θέλουν να αξιολογήσουν αν τα λόγια του Θεού είναι σωστά ή λάθος, να αξιολογήσουν αν οι πράξεις του Θεού είναι σωστές ή λάθος, και να εξετάσουν εξονυχιστικά αν ο Θεός έχει δίκιο ή άδικο. Έχουν τέτοιοι άνθρωποι συνείδηση και λογική; Εσύ πιστεύεις στον Θεό, τρως και πίνεις τα λόγια Του, και απολαμβάνεις τόση από τη χάρη Του και τόσες απ’ τις ευλογίες Του, όμως, μόλις ανακαλύψεις ότι ο Θεός κάνει κάτι που δεν συνάδει με τις αντιλήψεις σου, τολμάς να κρίνεις τον Θεό, να αντιστέκεσαι στον Θεό και να καταδικάζεις τον Θεό. Αυτό είναι πέρα από κάθε λογική. Οι άνθρωποι που δεν παίρνουν από λογική δεν είναι ανθρώπινοι· δεν είναι κατάλληλοι να πιστεύουν στον Θεό και δεν είναι κατάλληλοι να προσέρχονται ενώπιον του Θεού.

Εντάξει, λοιπόν, εδώ τελειώνει η σημερινή μας συναναστροφή. Αντίο σας!

27 Απριλίου 2024