Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Η τριακοστή δεύτερη ομιλία

Όταν οι άνθρωποι συναθροίζονται μαζί Μου, η καρδιά Μου ευφραίνεται. Αμέσως, προσφέρω τις ευλογίες στο χέρι Μου στους ανθρώπους, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να συναντηθούν μαζί Μου, και να μην είναι εχθροί που δεν Με υπακούν, αλλά φίλοι που είναι σε σύμπνοια μ’ Εμένα. Συνεπώς, είμαι ειλικρινής απέναντι στον άνθρωπο. Στο έργο Μου, ο άνθρωπος θεωρείται ως μέλος μιας οργάνωσης υψηλού επιπέδου, γι’ αυτό δίνω μεγαλύτερη προσοχή σ’ αυτόν, διότι αυτός ήταν πάντα το αντικείμενο του έργου Μου. Έχω εδραιώσει τη θέση Μου στην καρδιά των ανθρώπων, έτσι ώστε η καρδιά τους να μπορεί να Με κοιτάξει με θαυμασμό — αλλά έχουν ακόμα παντελή άγνοια όσον αφορά τον λόγο για τον οποίο το κάνω αυτό και δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να περιμένουν. Παρόλο που έχω εδραιώσει μια θέση στην καρδιά των ανθρώπων, δεν απαιτούν να κατοικώ εκεί. Αντ’ αυτού, περιμένουν να έρθει ξαφνικά ο «Πανάγιος» στην καρδιά τους. Επειδή η ταυτότητά Μου είναι πολύ ασήμαντη, δεν ταιριάζω με τις απαιτήσεις των ανθρώπων και γι’ αυτό Με εξάλειψαν. Επειδή αυτό που θέλουν είναι ο «εαυτός Μου» που είναι μέγας και δυνατός — ενώ όταν ήλθα, δεν εμφανίστηκα κατ’ αυτόν τον τρόπο στον άνθρωπο, συνέχισαν να ατενίζουν τον ορίζοντα, περιμένοντας αυτόν που έχουν στην καρδιά τους. Όταν ήλθα ενώπιον των ανθρώπων, Με απέρριψαν ενώπιον του όχλου. Μπορούσα να σταθώ μόνο στη μία πλευρά, περιμένοντας την «ετυμηγορία» του ανθρώπου, παρακολουθώντας να δω τι θα κάνουν τελικά οι άνθρωποι μ’ Εμένα, αυτό το ελαττωματικό «προϊόν». Δεν κοιτάω τις ουλές των ανθρώπων, αλλά εκεί όπου δεν υπάρχουν ουλές, το οποίο Με ικανοποιεί. Στα μάτια των ανθρώπων, δεν είμαι παρά ένα «μικρό αστέρι» που κατήλθε από τον ουρανό, είμαι απλώς ο πιο ασήμαντος στον ουρανό και η άφιξή Μου επί γης σήμερα έγινε με εντολή Θεού. Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι έχουν βρει περισσότερες ερμηνείες των λέξεων «Εμένα» και «Θεός», γεμάτοι φόβο μην συνδυάσουν τον Θεό μ’ Εμένα. Επειδή η εικόνα Μου δεν θυμίζει τίποτα από την εμφάνιση του Θεού, όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είμαι υπηρέτης που δεν ανήκω στην οικογένεια του Θεού, και λένε ότι δεν είναι αυτή η εικόνα του Θεού. Ίσως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δει τον Θεό — αλλά εξαιτίας της έλλειψης των γνώσεών Μου επί γης, ο Θεός ποτέ δεν «εμφανίστηκε» σ’ Εμένα. Ίσως διαθέτω ελάχιστη «πίστη», κι έτσι οι άνθρωποι Με βλέπουν ως ασήμαντο. Οι άνθρωποι φαντάζονται ότι αν κάποιος είναι πραγματικά ο Θεός, τότε θα κατέχει σίγουρα τη γλώσσα του ανθρώπου, διότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός. Αλλά τα γεγονότα δείχνουν ακριβώς το αντίθετο: Όχι μόνο δεν κατέχω τη γλώσσα του ανθρώπου, αλλά υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ καν να «προσφέρω» για να καλύψω τις «ελλείψεις» του. Ως εκ τούτου, αισθάνομαι λίγο «ένοχος», διότι δεν ενεργώ όπως «απαιτούν» οι άνθρωποι, αλλά απλώς προετοιμάζω τα υλικά και εργάζομαι σύμφωνα με τις «ελλείψεις» τους. Δεν ζητώ πολλά από τον άνθρωπο, εντούτοις οι άνθρωποι πιστεύουν το αντίθετο. Έτσι, η «ταπεινοφροσύνη» τους αποκαλύπτεται στην κάθε κίνησή τους. Πιθανότατα να πορευτούν πριν από Μένα ανοίγοντας την οδό για Μένα, τρέμοντας ότι θα χαθώ, τρομοκρατημένοι ότι θα περιπλανηθώ στα αρχαία δάση βαθιά μέσα στα βουνά. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι ανέκαθεν Με καθοδηγούσαν, τρέμοντας ότι θα μπω στο μπουντρούμι. Έχω μια κάπως «ευνοϊκή εντύπωση» για την πίστη των ανθρώπων, διότι έχουν μοχθήσει για Μένα χωρίς να σκέφτονται το φαγητό ή τον ύπνο, σε σημείο που οι κόποι τους για Μένα τους άφησαν άυπνους μέρα νύχτα και έκαναν μέχρι και τα μαλλιά τους να ασπρίσουν — κάτι που αρκεί για να δείξει ότι η πίστη τους «έχει υπερβεί» τα σύμπαντα και «ξεπεράσει» τους αποστόλους και τους προφήτες όλων των εποχών.

Δεν χειροκροτώ με χαρά εξαιτίας της μεγάλης δεξιοτεχνίας των ανθρώπων, ούτε τους κοιτάω ψυχρά εξαιτίας των ελαττωμάτων τους. Απλώς κάνω αυτό που είναι στις δυνάμεις Μου, δεν δείχνω σε κανέναν ιδιαίτερη μεταχείριση, αλλά απλώς εργάζομαι σύμφωνα με το σχέδιο Μου. Ωστόσο, οι άνθρωποι αγνοούν το θέλημά Μου και συνεχίζουν να προσεύχονται σ’ Εμένα για να τους δώσω πράγματα, λες και τα πλούτη που τους έχω προσφέρει δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις τους, λες και η ζήτηση υπερβαίνει την προσφορά. Εντούτοις, στη σημερινή εποχή, όλοι οι άνθρωποι αισθάνονται ότι υπάρχει «πληθωρισμός»— και ως εκ τούτου, τα χέρια τους είναι γεμάτα με αυτά που τους έδωσα να απολαύσουν. Εξαιτίας αυτού, τους γίνομαι κουραστικός και έτσι οι ζωές τους γεμίζουν χάος και αγνοούν τι θα πρέπει και τι δεν θα πρέπει να τρώνε. Κάποιοι ακόμα σφίγγουν στο χέρι τους τα πράγματα που τους έδωσα να απολαύσουν, φυλάσσοντάς τα. Επειδή οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να υποφέρουν από πείνα και δεν είναι εύκολο να αποκτήσουν τις σημερινές απολαύσεις, είναι όλοι «αιώνια ευγνώμονες», και υπήρξε κάποια αλλαγή στη στάση τους απέναντί Μου. Συνεχίζουν να κλαίνε ενώπιόν Μου. Επειδή τους έδωσα τόσα πολλά, ενώπιον Μου συνεχίζουν να παίρνουν το χέρι Μου και να βγάζουν «ήχους ευγνωμοσύνης». Κινούμαι πάνω από τα σύμπαντα και καθώς περπατώ, παρακολουθώ τους ανθρώπους σε ολόκληρο το σύμπαν. Ανάμεσα στα πλήθη των ανθρώπων στη γη, δεν υπήρξε ποτέ κανείς που να είναι κατάλληλος για το έργο Μου ή που να Με αγαπάει αληθινά. Έτσι, αυτή τη στιγμή, αναστενάζω απογοητευμένος, και οι άνθρωποι αμέσως διασκορπίζονται, δεν συναθροίζονται πλέον, τρέμοντας ότι θα τους «πιάσω όλους με ένα δίχτυ». Δράττομαι αυτής της ευκαιρίας να έλθω ανάμεσα στους ανθρώπους, για να επιτελέσω το έργο Μου — το κατάλληλο έργο— ανάμεσα σε αυτούς τους διασκορπισμένους ανθρώπους, επιλέγοντας εκείνους που είναι κατάλληλοι για να εργαστώ εντός τους. Δεν θέλω να «θέσω υπό κράτηση» τους ανθρώπους εν μέσω του παιδέματός Μου, και να μην ξεφύγουν ποτέ. Απλώς επιτελώ το έργο που πρέπει. Έχω έλθει να ζητήσω τη «βοήθεια» του ανθρώπου. Επειδή η διαχείρισή Μου στερείται των έργων του ανθρώπου, δεν είναι δυνατόν να ολοκληρώσω με επιτυχία το έργο Μου, κάτι που εμποδίζει την αποτελεσματική πορεία του έργου Μου. Ελπίζω μόνο ότι οι άνθρωποι θα αποφασίσουν να συνεργαστούν μαζί Μου. Δεν ζητώ να Μου μαγειρεύουν ωραίο φαγητό ή να φροντίζουν να βρουν κατάλληλο κατάλυμα για να κλίνω την κεφαλή Μου ή να Μου φτιάχνουν όμορφα ρούχα — δεν έχω την παραμικρή εκτίμηση για αυτά τα πράγματα. Όταν οι άνθρωποι μπορέσουν να κατανοήσουν το θέλημά Μου και να προχωρήσουν μαζί Μου, δίπλα δίπλα, θα ευφρανθεί η καρδιά Μου.

Ποιος Με έχει δεχτεί ποτέ ολόκαρδα στη γη; Ποιος Με έχει αγαπήσει ποτέ ολόκαρδα; Η αγάπη των ανθρώπων είναι πάντα ισχνή, ακόμα και Εγώ «δεν γνωρίζω» γιατί η αγάπη τους δεν μπορεί να διατηρείται και να παραμένει αγνή. Συνεπώς, και ο άνθρωπος κρύβει πολλά «μυστήρια». Μεταξύ των δημιουργημένων όντων, ο άνθρωπος θεωρείται ως αυτός που είναι «θαυμαστός» και «ασύλληπτος» και έτσι διαθέτει «προσόντα» ενώπιόν Μου, λες και η κατάστασή του είναι ισότιμη με τη δική Μου — αλλά δεν βλέπει τίποτα παράξενο σχετικά με την «κατάστασή» του. Όσον αφορά αυτό, δεν είναι ότι δεν επιτρέπω στους ανθρώπους να βρίσκονται σε αυτή τη θέση και να το απολαμβάνουν, αλλά θα ήθελα να έχουν μια αίσθηση ευπρέπειας, να μην υπερεκτιμούν τον εαυτό τους. Υπάρχει μια απόσταση μεταξύ ουρανού και γης, για να μην αναφέρουμε την απόσταση μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Δεν υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ τους; Στη γη, ο άνθρωπος κι Εγώ είμαστε «στην ίδια βάρκα», και «αντιμετωπίζουμε τη θύελλα μαζί». Η ταυτότητά Μου δεν Με απαλλάσσει από το να βιώνω τα δεινά του ανθρώπινου κόσμου και, εξαιτίας αυτού, αντιμετωπίζω αυτή την κατάσταση σήμερα. Ποτέ δεν είχα ένα μέρος να κατοικήσω ειρηνικά στη γη, γι’ αυτό οι άνθρωποι λένε, «ο Υιός του ανθρώπου δεν είχε ποτέ πού την κεφαλή κλίνη». Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι έχουν χύσει δάκρυα συμπόνιας για Μένα και βάζουν στην άκρη αρκετές δεκάδες γιουάν για ένα «ταμείο οικονομικής βοήθειας» για Μένα. Μόνο εξαιτίας αυτού έχω έναν χώρο ανάπαυσης. Αν δεν υπήρχε η «βοήθεια» των ανθρώπων, ποιος ξέρει πού θα είχα καταλήξει!

Όταν τελειώσει το έργο Μου, δεν θα επιδιώκω πια αυτή την «οικονομική βοήθεια» από τον άνθρωπο. Αντ’ αυτού, θα επιτελέσω τον έμφυτο ρόλο Μου και θα καταστρέψω όλα τα «πράγματα του οίκου Μου» που προορίζονται για την απόλαυση των ανθρώπων. Σήμερα, όλοι δοκιμάζονται εν μέσω των δοκιμασιών Μου. Όταν το χέρι Μου φθάσει επίσημα στους ανθρώπους, οι άνθρωποι δεν θα Με κοιτούν πλέον με θαυμασμό στα μάτια, αλλά θα Με αντιμετωπίζουν με μίσος, και αυτή τη στιγμή, θα τους βγάλω αμέσως την καρδιά τους για να χρησιμεύσει ως πρότυπο. Εξετάζω με προσοχή την καρδιά του ανθρώπου κάτω από ένα «μικροσκόπιο» — δεν υπάρχει πραγματική αγάπη για Μένα εκεί. Επί χρόνια, οι άνθρωποι Με εξαπατούν και Με εμπαίζουν — αποδεικνύεται ότι τόσο ο αριστερός τους κόλπος όσο και η δεξιά κοιλία περιέχουν το δηλητήριο του μίσους για Εμένα, άρα δεν είναι περίεργο ότι κρατώ αυτή τη στάση απέναντί τους. Και όμως, το αγνοούν παντελώς αυτό, ούτε καν το αναγνωρίζουν.Όταν τους παρουσιάζω τα αποτελέσματα της έρευνάς Μου, συνεχίζουν να κοιμούνται. Είναι λες και στο μυαλό τους όλα αυτά τα πράγματα ανήκουν στο παρελθόν και δεν πρέπει να αναφέρονται σήμερα. Συνεπώς, οι άνθρωποι απλώς κοιτούν τα «εργαστηριακά αποτελέσματα» με αδιαφορία. Παραδίδουν τα αποτελέσματα και φεύγουν. Επιπλέον, λένε πράγματα όπως: «Αυτά δεν είναι σημαντικά, δεν έχουν καμία επίδραση στην υγεία μου». Σκάνε ένα μικρό χαμόγελο περιφρόνησης και έχουν ένα ελαφρά απειλητικό βλέμμα στα μάτια τους, σαν να υπονοούν ότι δεν θα έπρεπε να είμαι τόσο αφελής, ότι πρέπει να είμαι πιο τυπικός. Λες και η αποκάλυψή των ενδότερων μυστικών τους από Μένα έχει παραβιάσει τους ανθρώπινους «νόμους», και έτσι Μου δείχνουν μεγαλύτερο μίσος. Μόνο τότε βλέπω την πηγή του μίσους των ανθρώπων. Αυτό συμβαίνει επειδή όταν παρακολουθώ, το αίμα τους ρέει και, αφού διέλθει από τις αρτηρίες στο σώμα τους, εισέρχεται στην καρδιά και μόνο τότε κάνω μια νέα «ανακάλυψη». Ωστόσο, οι άνθρωποι το θεωρούν ασήμαντο. Είναι εντελώς απρόσεκτοι, δεν σκέφτονται τι κερδίζουν ή χάνουν, πράγμα που αρκεί για να δείξει το πνεύμα της «ανιδιοτελούς» αφοσίωσης. Δεν δίνουν σημασία στην κατάσταση της δικής τους υγείας και «μοχθούν» για Μένα. Αυτή είναι και η «πίστη» τους, και ό,τι είναι «αξιέπαινο» πάνω τους, οπότε, για ακόμα μια φορά, τους στέλνω έναν «έπαινο», για να τους δώσω χαρά. Αλλά όταν διαβάζουν αυτόν τον «έπαινο», νιώθουν αμέσως λίγο ενοχλημένοι, γιατί όλα όσα έχουν κάνει απορρίφθηκαν από τη σιωπηρή Μου επιστολή. Ανέκαθεν κατεύθυνα τους ανθρώπους καθώς ενεργούν, αλλά φαίνεται ότι απεχθάνονται τα λόγια Μου. Έτσι, μόλις ανοίξω το στόμα Μου, κλείνουν τα μάτια τους ερμητικά και βουλώνουν τα αυτιά με τα χέρια τους. Δεν Με κοιτούν με σεβασμό εξαιτίας της αγάπης Μου, αλλά Με μισούσαν ανέκαθεν, διότι επεσήμανα τις ελλείψεις τους, αποκαλύπτοντας όλα τα αγαθά που βρίσκονταν στην κατοχή τους και έτσι είχαν ζημία στην επιχείρησή τους, και τα μέσα διαβίωσής τους χάθηκαν. Ως εκ τούτου, το μίσος τους για Μένα αυξάνεται εφεξής.

14 Απριλίου 1992

Προηγούμενο:Η τριακοστή πρώτη ομιλία

Επόμενο:Η τριακοστή τρίτη ομιλία

Δείτε επίσης