Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Κεφάλαιο 31

Ποτέ δεν είχα θέση στην καρδιά των ανθρώπων. Όταν όντως αναζητώ ανθρώπους, κλείνουν τα μάτια τους ερμητικά και αγνοούν τις πράξεις Μου, λες και ό,τι κάνω είναι μόνο για να τους ευχαριστήσω, ως εκ τούτου νιώθουν συνεχώς αποστροφή για τις ενέργειές Μου. Είναι λες και δεν διαθέτω καθόλου αυτογνωσία: πάντα επιδεικνύω τον εαυτό Μου ενώπιον του ανθρώπου, εξοργίζοντας τον άνθρωπο, ο οποίος είναι «ακέραιος και δίκαιος». Παρόλα αυτά, υπό αυτές τις δυσμενείς συνθήκες, υπομένω και συνεχίζω το έργο Μου. Έτσι, λέω ότι έχω δοκιμάσει τις γλυκές, ξινές, πικρές και έντονες γεύσεις της ανθρώπινης εμπειρίας, κι έρχομαι με τον άνεμο και φεύγω με τη βροχή, ότι έχω βιώσει τη δίωξη της οικογένειας, έχω βιώσει τα σκαμπανεβάσματα της ζωής και έχω βιώσει τον πόνο του αποχωρισμού από το σώμα. Ωστόσο, όταν ήλθα στη γη, αντί να Με καλωσορίσουν εξαιτίας των δεινών που είχα υποστεί για αυτούς, οι άνθρωποι αρνήθηκαν «ευγενικά» τις καλές Μου προθέσεις. Πώς θα μπορούσε να μην Με πονάει αυτό; Πώς θα μπορούσα να μη νιώθω προσβεβλημένος; Μήπως ενσαρκώθηκα για να τελειώσουν όλα έτσι; Γιατί δεν Με αγαπά ο άνθρωπος; Γιατί ο άνθρωπος ξεπληρώνει την αγάπη Μου με μίσος; Μήπως θα έπρεπε να υποφέρω κατ’ αυτόν τον τρόπο; Οι άνθρωποι έχουν χύσει δάκρυα συμπόνιας εξαιτίας των δεινών Μου στη γη και έχουν διαμαρτυρηθεί έντονα για τα άδικα πάθη Μου. Ποιος όμως έχει γνωρίσει ποτέ αληθινά την καρδιά Μου; Ποιος μπορεί ποτέ να αντιληφθεί τα συναισθήματά Μου; Ο άνθρωπος κάποτε ένιωθε βαθιά αγάπη για Μένα και κάποτε Με λαχταρούσε συχνά στα όνειρά του — πώς όμως θα μπορούσαν οι άνθρωποι στη γη να κατανοήσουν το θέλημά Μου στον ουρανό; Παρόλο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν κάποτε ότι ένιωθα λύπη, ποιος είχε δείξει ποτέ συμπόνια για τα δεινά Μου ως συμπάσχων; Μήπως η συνείδηση των ανθρώπων στη γη μπορεί να κινητοποιηθεί και να αλλάξει τη λυπημένη καρδιά Μου; Αδυνατούν οι άνθρωποι στη γη να Μου μιλήσουν για τα ανείπωτα δεινά μέσα στην καρδιά τους; Τα πνεύματα και το Πνεύμα εξαρτιόνταν κάποτε το ένα από το άλλο, αλλά εξαιτίας των φραγμών της σάρκας, ο εγκέφαλος των ανθρώπων «έχασε τον έλεγχο». Κάποτε υπενθύμισα στους ανθρώπους να έρθουν ενώπιόν Μου — αλλά οι εκκλήσεις Μου δεν έκαναν τους ανθρώπους να εκπληρώσουν ό,τι ζήτησα. Απλώς κοίταζαν στον ουρανό, με δακρύβρεχτα μάτια, σαν να κουβαλούσαν ανείπωτα δεινά, σαν να υπήρχε κάποιο εμπόδιο μπροστά τους. Έτσι, σταύρωναν τα χέρια και έσκυβαν κάτω από τον ουρανό κάνοντας παράκληση προς Εμένα. Επειδή είμαι φιλεύσπλαχνος, δίνω τις ευλογίες Μου στον άνθρωπο και εν ριπή οφθαλμού, έρχεται η στιγμή της προσωπικής Μου έλευσης μεταξύ των ανθρώπων — όμως ο άνθρωπος έχει ξεχάσει εδώ και πολύ καιρό τον όρκο του στον Ουρανό. Αυτή δεν είναι ακριβώς η ανυπακοή του ανθρώπου; Γιατί ο άνθρωπος πάσχει πάντα από «αμνησία»; Τον έχω μαχαιρώσει; Έχω πλήξει το σώμα του; Λέω στον άνθρωπο τι νιώθω μέσα στην καρδιά Μου, και γιατί πάντα Με αποφεύγει; Στις αναμνήσεις των ανθρώπων, είναι λες κι έχουν χάσει κάτι και δεν μπορούν να το βρουν πουθενά, και λες και οι αναμνήσεις τους είναι ανακριβείς. Επομένως, οι άνθρωποι υποφέρουν πάντα από λησμοσύνη στη ζωή τους και οι ημέρες της ζωής όλων των ανθρώπων βρίσκονται σε αταξία. Ωστόσο, κανείς δεν το διαχειρίζεται, οι άνθρωποι δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να δολοφονούν ο ένας τον άλλον, κάτι που οδήγησε σήμερα σε καταστροφική ήττα και προκάλεσε την κατάρρευση όλων κάτω από το σύμπαν στα βρομόνερα και τον βούρκο, χωρίς καμία πιθανότητα σωτηρίας.

Όταν ήλθα ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους, ήταν η στιγμή που οι άνθρωποι έγιναν πιστοί σ’ Εμένα. Την ίδια στιγμή, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας άρχισε να απλώνει τα φονικά χέρια του πάνω στους ανθρώπους. Αποδέχτηκα την «πρόσκληση» και έφερα την «πρόσκληση» από τον άνθρωπο καθώς ήλθα να «καθίσω σε ένα φαγοπότι» ανάμεσα στους ανθρώπους. Όταν Με είδαν, οι άνθρωποι δεν Μου έδωσαν καμία προσοχή, διότι δεν είχα στολιστεί με πλούσια ρούχα και είχα φέρει μόνο την «ταυτότητά» Μου για να καθίσω στο τραπέζι με τους ανθρώπους. Δεν είχα βάλει ακριβό μακιγιάζ στο πρόσωπό Μου, ούτε στέμμα πάνω στο κεφάλι Μου, και φορούσα μόνο ένα ζευγάρι συνηθισμένα χειροποίητα παπούτσια στα πόδια Μου. Αυτό που απογοήτευσε τους ανθρώπους περισσότερο ήταν η έλλειψη κραγιόν στο στόμα Μου. Επιπλέον, δεν εκφράστηκα με ευγενικά λόγια, και η γλώσσα Μου δεν ήταν η πένα ενός ετοιμόλογου συγγραφέα. Αντιθέτως, κάθε λόγος Μου διαπερνούσε βαθιά την καρδιά του ανθρώπου, κάτι που δημιούργησε στους ανθρώπους μια πολύ πιο «ευνοϊκή» εντύπωση για το στόμα Μου. Τα προαναφερθέντα αρκούσαν για να Μου προσφέρουν «ειδική μεταχείριση» οι άνθρωποι και έτσι Με αντιμετώπισαν ως συγχωριανό από την ύπαιθρο που δεν είχε γνώσεις ή σοφία. Εντούτοις, όταν όλοι πρόσφεραν «χρηματικά δώρα», οι άνθρωποι ακόμα δεν Με θεωρούσαν σεβάσμια, αλλά απλώς ήλθαν ενώπιόν Μου χωρίς κανένα σεβασμό, σέρνοντας τα πόδια τους, χωρίς καμία διάθεση. Όταν άπλωσα το χέρι Μου, αμέσως έδειξαν έκπληξη, γονάτισαν και άφησαν μεγάλες κραυγές. Συνέλεξαν όλα τα «χρηματικά δώρα» Μου. Επειδή το ποσό ήταν μεγάλο, σκέφτηκαν αμέσως ότι ήμουν εκατομμυριούχος και έσκισαν τα κουρελιασμένα ρούχα από το σώμα Μου χωρίς τη συναίνεσή Μου, αντικαθιστώντας τα με νέα ρούχα — αυτό, ωστόσο, δεν Με έκανε ευτυχισμένο. Επειδή δεν ήμουν συνηθισμένος σε μια τέτοια άνετη ζωή και περιφρονούσα αυτήν την «πρώτης τάξεως» μεταχείριση, επειδή γεννήθηκα από τον ιερό οίκο και, μπορεί να ειπωθεί, επειδή γεννήθηκα στην «φτώχεια», δεν ήμουν συνηθισμένος σε μια ζωή πολυτέλειας, στην οποία εξυπηρετούνταν η κάθε Μου ανάγκη. Εύχομαι μόνο οι άνθρωποι να μπορούν να κατανοήσουν τα συναισθήματα στην καρδιά Μου, ώστε να μπορούν να υπομείνουν λίγα δεινά για να δεχτούν τις δυσάρεστες αλήθειες από το στόμα Μου. Επειδή δεν μπόρεσα ποτέ να μιλήσω θεωρητικά ή δεν μπόρεσα να χρησιμοποιήσω τα μυστικά της κοινωνικοποίησης των ανθρώπων για να συσχετιστώ μαζί τους, και επειδή αδυνατώ να προσαρμόσω τα λόγια Μου σύμφωνα με την έκφραση ή την ψυχολογία των ανθρώπων, οι άνθρωποι Με απεχθάνονταν ανέκαθεν, πίστευαν ότι είμαι ανάξια αλληλεπίδρασης και έχουν πει ότι εκφράζομαι με δριμύ τρόπο και συνεχώς πληγώνω τους ανθρώπους. Ωστόσο, δεν έχω άλλη επιλογή: κάποτε μελέτησα την ψυχολογία του ανθρώπου, κάποτε μιμήθηκα τη φιλοσοφία της ζωής του ανθρώπου και κάποτε πήγα στο «γλωσσικό σχολείο» για να μάθω τη γλώσσα του ανθρώπου, έτσι ώστε να μάθω τα γλωσσικά μέσα των ανθρώπων και να μιλήσω όπως ταιριάζει στο ύφος τους — αλλά μολονότι έκανα μεγάλες προσπάθειες, και επισκέφτηκα πολλούς «ειδικούς», το αποτέλεσμα ήταν μηδέν. Ποτέ δεν υπήρχε ίχνος ανθρώπινης φύσης μέσα Μου. Όλα αυτά τα χρόνια, οι προσπάθειές Μου ποτέ δεν έφεραν το παραμικρό αποτέλεσμα, δεν είχα ποτέ την παραμικρή ικανότητα στη γλώσσα του ανθρώπου. Έτσι, Εγώ «αντικατοπτρίζω» τη φράση του ανθρώπου ότι η «σκληρή δουλειά αποδίδει», και ως εκ τούτου, αυτή η φράση παύει να υπάρχει στη γη. Χωρίς να το συνειδητοποιούν οι άνθρωποι, αυτή η ρήση έχει διαψευστεί από τον επουράνιο Θεό, επιβεβαιώνοντας επαρκώς ότι τέτοιες φράσεις είναι αβάσιμες. Συνεπώς, ζητώ συγγνώμη από τον άνθρωπο, αλλά δεν μπορεί να γίνει τίποτα — ποιος Με έκανε τόσο «ανόητο»; Δεν είμαι σε θέση να μάθω τη γλώσσα του ανθρώπου, να αριστεύσω στη φιλοσοφία της ζωής, να συναναστραφώ με τους ανθρώπους. Συμβουλεύω μόνο τους ανθρώπους να είναι ανεκτικοί, να καταπνίγουν τον θυμό μέσα στην καρδιά τους, να μην βλάπτουν τον εαυτό τους εξαιτίας Μου. Ποιος μας έκανε να αλληλεπιδράσουμε; Ποιος μας έκανε να συναντηθούμε αυτή τη στιγμή; Ποιος μας έκανε να έχουμε κοινά ιδανικά;

Η διάθεσή Μου διατρέχει όλον τον λόγο Μου, όμως οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να τη συλλάβουν στον λόγο Μου. Απλώς διυλίζουν τον κώνωπα για ό,τι λέω — και σε τι χρησιμεύει αυτό; Μπορούν οι αντιλήψεις τους για Μένα να τους οδηγήσει στην τελείωση; Θα μπορούσαν τα πράγματα στη γη να επιτύχουν το θέλημά Μου; Συνέχισα να προσπαθώ να διδάξω στους ανθρώπους πώς να εκφράζουν τον λόγο Μου, αλλά ήταν σαν να είχε δεθεί η γλώσσα του ανθρώπου, και ποτέ δεν κατάφερε να μάθει να εκφράζει τον λόγο Μου όπως θα ήθελα. Τον δίδαξα στόμα με στόμα, όμως δεν κατάφερε ποτέ να μάθει. Μόνο κατόπιν τούτου έκανα μια νέα ανακάλυψη: Πώς θα μπορούσαν οι άνθρωποι στη γη να εκφράζουν τον λόγο του ουρανού; Δεν παραβιάζει αυτό τους νόμους της φύσης; Αλλά λόγω του ζήλου και της φιλομάθειας των ανθρώπων για Μένα, ξεκίνησα ένα άλλο μέρος του έργου πάνω στον άνθρωπο. Ποτέ δεν ντρόπιασα τον άνθρωπο λόγω των ελλείψεών του, αλλά αντ’ αυτού, προσφέρω στον άνθρωπο ό,τι του λείπει. Μόνο εξαιτίας αυτού οι άνθρωποι έχουν μια κάπως ευνοϊκή εντύπωση για Μένα και εκμεταλλεύομαι αυτή την ευκαιρία για να συγκεντρώσω και πάλι ανθρώπους, οι οποίοι θα απολαύσουν ένα άλλο μέρος του πλούτου Μου. Τώρα, οι άνθρωποι διακατέχονται για άλλη μια φορά από ευτυχία, επευφημίες και γέλιο, πλανώνται στα ροδαλά σύννεφα στον ουρανό. Ανοίγω την καρδιά του ανθρώπου και ο άνθρωπος αποκτά αμέσως νέα ζωτικότητα και δεν θέλει να κρυφτεί πια από Μένα, διότι έχει δοκιμάσει τη γλυκιά γεύση του μελιού και έτσι, βγάζει έξω όλα τα σκουπίδια του για ανταλλαγή — λες και έχω γίνει σημείο περισυλλογής σκουπιδιών ή σταθμός διαχείρισης αποβλήτων. Συνεπώς, αφού είδαν τις «διαφημίσεις» που έχουν αναρτηθεί, οι άνθρωποι έρχονται ενώπιόν Μου και συμμετέχουν με ανυπομονησία, διότι φαίνεται να πιστεύουν ότι μπορούν να αποκτήσουν μερικά «αναμνηστικά», συνεπώς όλοι τους Μου στέλνουν «γράμματα» προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις που Εγώ έχω οργανώσει. Αυτή τη στιγμή, δεν φοβούνται τις απώλειες, επειδή το «κεφάλαιο» αυτών των δραστηριοτήτων δεν είναι μεγάλο, και έτσι τολμούν να ρισκάρουν να συμμετάσχουν. Εάν δεν κέρδιζαν αναμνηστικά από τη συμμετοχή τους, οι άνθρωποι θα έφευγαν από τον στίβο και θα ζητούσαν τα χρήματά τους πίσω και θα υπολόγιζαν και τον «τόκο» που τους χρωστάω. Εξαιτίας της αύξησης του σημερινού βιοτικού επιπέδου, της επίτευξης ενός «μέτριου επιπέδου ευημερίας» και «εκσυγχρονισμού», εξαιτίας της προσωπικής επαφής με τα «ανώτερα στελέχη» που «πηγαίνουν στην ύπαιθρο» για να οργανώσουν το έργο, η πίστη των ανθρώπων έχει πολλαπλασιαστεί αμέσως πολλάκις — και επειδή η «φυσική κατάστασή» τους βελτιώνεται, Με κοιτάζουν με θαυμασμό και είναι πρόθυμοι να έρθουν σε επαφή μαζί Μου για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη Μου.

11 Απριλίου 1992

Προηγούμενο:Κεφάλαιο 30

Επόμενο:Κεφάλαιο 32

Δείτε επίσης