Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Κεφάλαιο 43

Ίσως μόνο και μόνο εξαιτίας των διοικητικών Μου διαταγμάτων οι άνθρωποι έχουν δείξει «μεγάλο ενδιαφέρον» στα λόγια Μου. Εάν δεν διοικούνταν από τα διοικητικά διατάγματά Μου, όλοι θα βρυχιόνταν σαν τίγρεις που κάποιος τις έχει μόλις ενοχλήσει. Καθημερινά περιπλανιέμαι πάνω από τα σύννεφα, βλέποντας τους ανθρώπους που καλύπτουν τη γη, καθώς τρέχουν πέρα δώθε, περιορισμένοι από Μένα μέσω των διοικητικών Μου διαταγμάτων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η ανθρώπινη φυλή διατηρείται σε τάξη, οπότε διαιωνίζω τα διοικητικά Μου διατάγματα. Από τώρα κι εφεξής, όσοι βρίσκονται στη γη θα λαμβάνουν κάθε είδους παιδέματα εξαιτίας των διοικητικών Μου διαταγμάτων, και καθώς αυτά τα παιδέματα θα κατέρχονται πάνω τους, όλοι οι άνθρωποι θα αφήνουν δυνατές κραυγές και θα τρέπονται σε φυγή προς κάθε κατεύθυνση. Εκείνη τη στιγμή, τα έθνη της γης θα χαθούν αμέσως, τα όρια μεταξύ των εθνών θα πάψουν να υφίστανται, δεν θα διακρίνονται πλέον περιοχές, και δεν θα υπάρχει τίποτα που να χωρίζει τους ανθρώπους. Αρχίζω να επιτελώ το «ιδεολογικό έργο» εν μέσω της ανθρωπότητας, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορέσουν να συνυπάρξουν ειρηνικά μεταξύ τους, να μην πολεμούν πια και, καθώς χτίζω γέφυρες και δημιουργώ σχέσεις εν μέσω της ανθρωπότητας, οι άνθρωποι ενώνονται. Θα γεμίσω τα ουράνια με τις εκδηλώσεις της εργασίας Μου, έτσι ώστε τα πάντα στη γη να σωριαστούν κάτω από τη δύναμή Μου, εφαρμόζοντας το σχέδιό Μου για «παγκόσμια ενότητα» και εκπληρώνοντας τη μοναδική αυτή επιθυμία Μου, έτσι ώστε η ανθρωπότητα να μην «τριγυρνάει άσκοπα» πάνω στη γη, αλλά να βρει έναν κατάλληλο προορισμό χωρίς καθυστέρηση. Ενδιαφέρομαι για την ανθρώπινη φυλή με κάθε τρόπο, έτσι ώστε όλοι οι άνθρωποι να καταφέρουν σύντομα να ζήσουν σε μια χώρα γαλήνης και αγαλλίασης, έτσι ώστε οι ημέρες της ζωής τους να μην είναι πλέον γεμάτες θλίψη και δυστυχία, και έτσι ώστε το σχέδιο Μου να μην αποτύχει στη γη. Επειδή ο άνθρωπος βρίσκεται εκεί, θα οικοδομήσω το έθνος Μου επί γης, γιατί ένα τμήμα της δόξας Μου εκδηλώνεται επί γης. Πάνω στον ουρανό, θα αποκαταστήσω τις πόλεις Μου και θα κάνω τα πάντα καινούργια τόσο πάνω όσο και κάτω. Θα ενοποιήσω ό,τι υπάρχει τόσο πάνω όσο και κάτω από τον ουρανό, έτσι ώστε τα πάντα επί γης να ενωθούν με όλα όσα είναι στον ουρανό. Αυτό είναι το σχέδιο Μου, αυτό θα ολοκληρώσω κατά την έσχατη εποχή — ας μην παρεμβαίνει κανείς σ’ αυτό το τμήμα του έργου Μου! Η επέκταση του έργου Μου στην έθνη των εθνικών είναι το τελευταίο τμήμα του έργου Μου επί γης. Κανείς δεν είναι σε θέση να κατανοήσει το έργο που θα επιτελέσω, συνεπώς οι άνθρωποι είναι σε πλήρη κατάσταση σύγχυσης. Και επειδή είμαι ιδιαίτερα απασχολημένος με το έργο Μου στη γη, οι άνθρωποι βρίσκουν την ευκαιρία να «χαζολογήσουν». Για να τους αποτρέψω από την υπερβολική αταξία, τους έβαλα πρώτα υπό το παίδεμά Μου για να υπομείνουν την πειθαρχία της λίμνης του πυρός. Αυτό συνιστά ένα στάδιο στο έργο Μου, και θα χρησιμοποιήσω τη δύναμη της λίμνης του πυρός για να ολοκληρώσω αυτό το έργο Μου, αλλιώς θα ήταν αδύνατο να διεξάγω το έργο Μου. Θα κάνω τους ανθρώπους όλου του κόσμου να υποταχθούν ενώπιον του θρόνου Μου, διακρίνοντάς τους σε διαφορετικές κατηγορίες σύμφωνα με την κρίση Μου, ταξινομώντας τους σύμφωνα με αυτές τις κατηγορίες, και περαιτέρω ταξινομώντας τους στην οικογένειά τους, έτσι ώστε ολόκληρη η ανθρωπότητα να πάψει να Με παρακούει, αλλά αντιθέτως, να υπακούει σε μια τακτική και οργανωμένη ρύθμιση σύμφωνα με τις κατηγορίες που έχω ορίσει — κανείς δεν θα περιφέρεται άσκοπα! Πάνω και κάτω από το σύμπαν, έχω δημιουργήσει νέο έργο. Πάνω και κάτω από το σύμπαν, όλοι οι άνθρωποι σωριάζονται θαμπωμένοι και άναυδοι εξαιτίας της ξαφνικής Μου εμφάνισης, οι ορίζοντές τους εκρήγνυνται όπως ποτέ άλλοτε λόγω της δημόσιας εμφάνισής Μου. Αυτά ακριβώς δεν συμβαίνουν σήμερα;

Έκανα το πρώτο βήμα και ξεκίνησα το πρώτο τμήμα του έργου Μου ανάμεσα σε όλα τα έθνη και όλους τους λαούς. Δεν θα διακόψω το σχέδιό Μου για να ξεκινήσω εκ νέου: η σειρά του έργου μεταξύ των εθνών των Εθνικών έχει καθιερωθεί σύμφωνα με τις διαδικασίες του έργου Μου στον ουρανό. Όταν όλα τα ανθρώπινα όντα υψώσουν τα μάτια τους για να δουν την κάθε χειρονομία και πράξη Μου, τότε θα καλύψω τον κόσμο με ομίχλη. Η όραση των ανθρώπων θα θαμπώσει αμέσως, δεν θα είναι σε θέση να διακρίνουν καμιά κατεύθυνση, θα είναι σαν τα πρόβατα στην έρημο, και, όταν η θύελλα ξεσπάσει, οι κραυγές τους θα καλυφθούν από το ουρλιαχτό του ανέμου. Εν μέσω των ριπών του ανέμου, οι ανθρώπινες μορφές θα φαίνονται αχνά, αλλά δεν θα ακούγεται καμιά ανθρώπινη φωνή — παρόλο που οι άνθρωποι θα φωνάζουν με όλη τη δύναμή τους, η προσπάθεια θα είναι μάταιη. Εκείνη τη στιγμή, οι άνθρωποι θα κλαίνε και θα οδύρονται, ελπίζοντας ότι ένας σωτήρας θα κατέβει ξαφνικά από τον ουρανό για να τους βοηθήσει να διασχίσουν την απέραντη έρημο. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλη είναι η πίστη τους, ο σωτήρας παραμένει ακίνητος, και οι ελπίδες του ανθρώπου συντρίβονται: η φωτιά της πίστης που έχει ανάψει σβήνει από την θύελλα στην έρημο και ο άνθρωπος βρίσκεται κατάχαμα σε έναν χέρσο και ακατοίκητο τόπο, χωρίς να μπορεί ποτέ ξανά να σηκώσει έναν αναμμένο πυρσό, και πέφτει αναίσθητος σε κώμα... Δράττοντας την ευκαιρία, κάνω μια όαση να εμφανιστεί μπροστά στα μάτια του ανθρώπου. Εντούτοις, ενώ η καρδιά του μπορεί να χαίρεται, το σώμα του ανθρώπου αδυνατεί να ανταποκριθεί, και παραμένει ξαπλωμένος κατάχαμα. Παρόλο που βλέπει τα όμορφα φρούτα που μεγαλώνουν στα δέντρα της όασης, δεν έχει τη δύναμη να τα κόψει, επειδή όλοι οι «εσωτερικοί πόροι» του ανθρώπου έχουν καταναλωθεί μέχρις σημείου εξάντλησης. Παίρνω όσα χρειάζεται ο άνθρωπος και του τα προσφέρω, αλλά το μόνο που κάνει είναι να αφήσει ένα φευγαλέο χαμόγελο, το πρόσωπό του θλιμμένο: κάθε στάλα ανθρώπινης δύναμης χάθηκε δίχως ίχνος, την πήρε ο αέρας. Για τον λόγο αυτό, το πρόσωπο του ανθρώπου είναι εντελώς ανέκφραστο, μόνο μία ακτίδα αγάπης ακτινοβολεί από τα κοκκινισμένα μάτια του, με την τρυφερή στοργή όπως εκείνη μιας μητέρας που προσέχει το παιδί της. Από καιρό σε καιρό, τα ξηρά, σκασμένα χείλη του ανθρώπου κάνουν μια παλλόμενη κίνηση, σαν να πάει να μιλήσει, αλλά να μην έχει τη δύναμη να το κάνει. Προσφέρω στον άνθρωπο λίγο νερό, αλλά το μόνο που κάνει είναι να κουνήσει αρνητικά το κεφάλι του. Από αυτές τις αλλοπρόσαλλες και απρόβλεπτες πράξεις, μαθαίνω ότι ο άνθρωπος έχει ήδη χάσει κάθε ελπίδα στον ίδιο του τον εαυτό και Με παρακολουθεί μόνο με ένα βλέμμα ικεσίας στα μάτια του, σαν να ζητάει κάτι. Εντούτοις, αγνοώντας τα ήθη και τα έθιμα των ανθρώπων, έχω μπερδευτεί από τις εκφράσεις του προσώπου και τις πράξεις της ανθρωπότητας. Τότε μόνο ανακαλύπτω ξαφνικά ότι οι ημέρες της ύπαρξης του ανθρώπου πλησιάζουν γρήγορα στο τέλος τους, και του ρίχνω ένα συμπονετικό βλέμμα. Και μόνο τότε ο άνθρωπος σχηματίζει ένα χαμόγελο ευχαρίστησης, γνέφοντας με το κεφάλι του προς Εμένα, σαν να εκπληρώθηκε κάθε επιθυμία του. Η ανθρωπότητα δεν είναι πλέον λυπημένη. Στη γη, οι άνθρωποι δεν διαμαρτύρονται πλέον για το κενό της ζωής, και διακόπτουν κάθε σχέση με τη «ζωή». Στο εξής, δεν θα υπάρχουν πλέον αναστεναγμοί στη γη και οι ημέρες που θα ζήσει η ανθρώπινη φυλή θα γεμίσουν με χαρά...

Θα κλείσω δεόντως τις υποθέσεις του ανθρώπου προτού προχωρήσω στο δικό Μου έργο, από φόβο μήπως η ανθρωπότητα συνεχίσει να παρεμβαίνει στο έργο Μου. Οι υποθέσεις του ανθρώπου δεν είναι το κύριο μέλημά Μου, οι υποθέσεις της ανθρωπότητας είναι υπερβολικά επουσιώδεις. Επειδή η ικανότητα του ανθρώπου είναι υπερβολικά περιορισμένη — φαίνεται ότι η ανθρώπινη φύση δεν είναι πρόθυμη να δείξει έλεος ακόμη και σε ένα μυρμήγκι, ή ότι τα μυρμήγκια είναι οι εχθροί της ανθρωπότητας — υπάρχει πάντα αναταραχή μεταξύ των ανθρώπων. Ακούγοντας την αναταραχή των ανθρώπων, αναχωρώ για άλλη μια φορά και δεν δίνω περαιτέρω προσοχή στις ιστορίες τους. Στα μάτια της ανθρωπότητας, είμαι μια «επιτροπή κατοίκων», που ειδικεύεται στην επίλυση «οικογενειακών διαφορών» μεταξύ των «κατοίκων». Όταν οι άνθρωποι έρχονται ενώπιόν Μου, κουβαλούν μαζί τους πάντοτε τους προσωπικούς λόγους τους και, με υπερβολική προθυμία, αφηγούνται τις δικές τους «ασυνήθιστες εμπειρίες», προσθέτοντας τα δικά τους σχόλια στην πορεία. Κοιτάζω την εξαιρετική συμπεριφορά των ανθρώπων: τα πρόσωπά τους είναι καλυμμένα με σκόνη — μια σκόνη που, κάτω από την «καταιόνηση» του ιδρώτα, χάνει την «ανεξαρτησία» της, καθώς σχηματίζει αμέσως μια ένωση με τον ιδρώτα, έτσι ώστε τα πρόσωπα των ανθρώπων «εμπλουτίζονται» κι άλλο, όπως η άμμος σε μια παραλία, στην οποία μπορεί μερικές φορές να δει κανείς πατημασιές. Τα μαλλιά τους μοιάζουν με εκείνα των φαντασμάτων, χωρίς στιλπνότητα, κρέμονται σαν άχυρα κολλημένα σε μια σφαίρα. Επειδή είναι υπερβολικά οξύθυμοι, μέχρις σημείου που οι ίδιοι ξεσπούν με μεγάλη οργή, από το πρόσωπό τους σποραδικά εκλύεται «ατμός», όπως ο «ανακατεμένος» τους ιδρώτας. Κοιτώντας τον προσεκτικά, βλέπω ότι το πρόσωπο του ανθρώπου καλύπτεται από «φλόγες» σαν ένας φλεγόμενος ήλιος, γι’ αυτό βγαίνουν απ’ αυτό σύννεφα θερμού αερίου, και όντως ανησυχώ μήπως ο θυμός του κάψει το πρόσωπό του, αν και ο ίδιος δεν δίνει σημασία. Τότε, παροτρύνω τον άνθρωπο να κατευνάσει λίγο τον θυμό του, ποιο είναι το όφελος εξάλλου; Γιατί να είναι έτσι; Λόγω του ότι είναι θυμωμένος, οι τούφες άχυρου στην επιφάνεια αυτής της «σφαίρας» έχουν σχεδόν καεί από τις φλόγες του ήλιου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ακόμα και η «σελήνη» γίνεται κόκκινη. Προτρέπω τον άνθρωπο να μετριάσει τον θυμό του — είναι σημαντικό να διαφυλάξει την υγεία του. Αλλά ο άνθρωπος δεν ακούει τη συμβουλή Μου. Αντιθέτως, συνεχίζει να Μου «υποβάλλει καταγγελίες» — ποιο το όφελος; Δεν είναι όντως αρκετή η γενναιοδωρία Μου για να την απολαύσουν οι άνθρωποι; Ή αρνούνται αυτό που τους δίνω; Σε μια ξαφνική έκρηξη θυμού, αναποδογυρίζω το τραπέζι, στο οποίο ο άνθρωπος δεν τολμά να αφηγείται πλέον συναρπαστικά επεισόδια από την ιστορία του, και φοβούμενος μήπως τον οδηγήσω σε «κέντρο κράτησης» για να ηρεμήσει για λίγες μέρες, αρπάζει την ευκαιρία που του δίνει το ξέσπασμά Μου για να ξεγλιστρήσει. Διαφορετικά, ο άνθρωπος δεν θα ήταν ποτέ πρόθυμος να αφήσει τα πράγματα ως έχουν, αλλά θα συνέχιζε το δικό του το βιολί — Με έχει κουράσει αυτός ο ήχος. Γιατί η ανθρώπινη φύση είναι τόσο περίπλοκη βαθιά μέσα της; Μήπως πρόσθεσα παραπάνω «ανταλλακτικά» κατά την επισκευή του ανθρώπου; Γιατί πάντοτε παίζει θέατρο μπροστά Μου; Μήπως είμαι «σύμβουλος» επίλυσης «αστικών διαφορών»; Μήπως ζήτησα από τον άνθρωπο να έρθει σ’ Εμένα; Μήπως είμαι δικαστής ειρηνοδικείου; Γιατί οι υποθέσεις μεταξύ των ανθρώπων υποβάλλονται πάντοτε ενώπιόν Μου; Ελπίζω ότι ο άνθρωπος θα καταφέρει να αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του και να μην Με ενοχλεί, γιατί έχω πάρα πολλή δουλειά.

18 Μαΐου 1992

Προηγούμενο:Κεφάλαιο 42

Επόμενο:Κεφάλαιο 44

Δείτε επίσης