Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Κεφάλαιο 44

Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το έργο Μου ως συμπλήρωμα, δεν απέχουν από το φαγητό ή τον ύπνο για χάρη του, οπότε δεν έχω άλλη επιλογή παρά να θέσω τις δέουσες απαιτήσεις στον άνθρωπο που αρμόζουν στη στάση του απέναντί Μου. Θυμάμαι ότι κάποτε έδωσα στον άνθρωπο μεγάλη χάρη και πολλές ευλογίες, αλλά αφού τα άρπαξε, έφυγε αμέσως. Ήταν σαν να του τα έδινα ασυνείδητα. Συνεπώς, ο άνθρωπος Με αγαπούσε ανέκαθεν εν μέσω των αντιλήψεών του. Θέλω ο άνθρωπος να Με αγαπάει αληθινά, αλλά σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να χαζολογούν, ανίκανοι να Μου προσφέρουν αληθινή αγάπη. Στη φαντασία τους, πιστεύουν ότι αν Μου προσφέρουν αληθινή αγάπη, δεν θα τους μείνει τίποτα. Όταν προβάλλω αντιρρήσεις, ολόκληρο το σώμα τους τρέμει — εντούτοις, παραμένουν απρόθυμοι να Μου προσφέρουν αληθινή αγάπη. Είναι σαν να περιμένουν κάτι, οπότε κοιτάζουν μπροστά, χωρίς να Μου λένε τι πραγματικά συμβαίνει. Λες κι ένα αυτοκόλλητο έχει καλύψει το στόμα τους, οπότε δεν μιλούν ποτέ ανοιχτά. Ενώπιον του ανθρώπου, όπως φαίνεται, έχω γίνει αδίστακτος καπιταλιστής. Οι άνθρωποι ανέκαθεν Με φοβόνταν: με το που Με βλέπουν, γίνονται καπνός, τρομοκρατημένοι από τις ερωτήσεις που θα τους κάνω σχετικά με τις περιστάσεις τους. Δεν γνωρίζω τον λόγο για τον οποίο οι άνθρωποι είναι ικανοί να προσφέρουν ειλικρινή αγάπη στους «συγχωριανούς τους», αλλά αδυνατούν να αγαπήσουν Εμένα, που είμαι πνευματικά ανώτερος. Για τον λόγο αυτό αναστενάζω: γιατί οι άνθρωποι προσφέρουν συνεχώς την αγάπη τους στον κόσμο των ανθρώπων; Γιατί δεν μπορώ να δοκιμάσω την αγάπη του ανθρώπου; Μήπως επειδή δεν είμαι άνθρωπος; Οι άνθρωποι Με αντιμετωπίζουν συνεχώς σαν αγριάνθρωπο. Λες και δεν διαθέτω τα χαρακτηριστικά ενός κανονικού ατόμου, και έτσι ενώπιόν Μου οι άνθρωποι πάντα παίρνουν τάχα έναν υψηλό ηθικό τόνο. Συχνά Με σέρνουν ενώπιόν τους για να Με επιπλήξουν, κατσαδιάζοντάς Με σαν να ήμουν παιδί προσχολικής ηλικίας. Διότι, στις αναμνήσεις των ανθρώπων, είμαι κάποιος που είναι παράλογος και αμόρφωτος, παίζουν πάντοτε τον ρόλο του εκπαιδευτή ενώπιόν Μου. Δεν παιδεύω ανθρώπους εξαιτίας των αποτυχιών τους, αλλά τους παρέχω την κατάλληλη βοήθεια, επιτρέποντάς τους να λαμβάνουν ένα τακτικό «οικονομικό βοήθημα». Επειδή ο άνθρωπος ζούσε ανέκαθεν εν μέσω καταστροφής και δυσκολεύεται να ξεφύγει, και εν μέσω αυτής της καταστροφής πάντα Με καλούσε, παραδίδω εγκαίρως στα χέρια του «προμήθειες σιτηρών», επιτρέποντας σε όλους τους ανθρώπους να ζήσουν στη μεγάλη οικογένεια της νέας εποχής, και να βιώσουν τη θαλπωρή της μεγάλης οικογένειας. Όταν παρατηρώ το έργο μεταξύ των ανθρώπων, ανακαλύπτω πολλά ελαττώματα του ανθρώπου και, ως εκ τούτου, παρέχω στον άνθρωπο βοήθεια. Ακόμη και τότε, εξακολουθεί να υπάρχει εξαιρετική φτώχεια μεταξύ των ανθρώπων, οπότε χορήγησα την κατάλληλη φροντίδα στις «εξαθλιωμένες περιοχές», βγάζοντάς τους από τη φτώχεια. Αυτά είναι τα μέσα με τα οποία εργάζομαι, επιτρέποντας σε όλους τους ανθρώπους να απολαμβάνουν τη χάρη Μου όσο το δυνατόν περισσότερο.

Οι άνθρωποι στη γη υποφέρουν ασυνείδητα το παίδεμα, οπότε ανοίγω το μεγάλο χέρι Μου και τους τραβώ στο πλευρό Μου, επιτρέποντάς τους την ευτυχία να απολαύσουν τη χάρη Μου επί γης. Στη γη, τι δεν είναι κενό και άνευ αξίας; Περιδιαβαίνω όλα τα μέρη του ανθρώπινου κόσμου, και παρόλο που υπάρχουν πολλά διάσημα μνημεία και όμορφα φυσικά τοπία, όπου κι αν πηγαίνω έχει χαθεί η ζωντάνια εδώ και πολύ καιρό. Τότε μόνο αισθάνομαι τη ζοφερή ατμόσφαιρα και την ερήμωση στη γη: στη γη, η ζωή έχει εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό, υπάρχει μόνο η οσμή του θανάτου και έτσι, έχω καλέσει τον άνθρωπο να βιαστεί και να φύγει από αυτή τη χώρα της δυστυχίας. Όλα όσα βλέπω θυμίζουν κενό. Έχω την ευκαιρία να εκσφενδονίσω τη ζωή στο χέρι Μου προς όσους έχω επιλέξει. Ξαφνικά, φαίνεται ένα πράσινο μπάλωμα πάνω στη γη. Οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να απολαύσουν ό,τι είναι γεμάτο ζωντάνια πάνω στη γη, αλλά αυτό δεν Μου δίνει ευχαρίστηση. Οι άνθρωποι ανέκαθεν αγαπούσαν τα πράγματα πάνω στη γη, και ποτέ δεν έβλεπαν ότι ήταν κενά, συνεπώς, έχοντας φθάσει σ’ αυτό το σημείο σήμερα, ακόμα δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν υπάρχει ζωή πάνω στη γη. Σήμερα, καθώς περιδιαβαίνω το σύμπαν, οι άνθρωποι είναι σε θέση να απολαύσουν τη χάρη του τόπου όπου βρίσκομαι, και το θεωρούν κεφάλαιο, χωρίς να επιδιώκουν ποτέ την πηγή της ζωής. Όλοι χρησιμοποιούν αυτό που προσφέρω ως κεφάλαιο, όμως κανείς τους δεν προσπαθεί να εκπληρώσει τον αρχικό ρόλο της ζωντάνιας. Δεν γνωρίζουν πώς να χρησιμοποιούν ή να αναπτύσσουν φυσικούς πόρους, και έτσι ζουν στη φτώχεια. Κατοικώ ανάμεσα στους ανθρώπους, ζω ανάμεσα στους ανθρώπους, όμως σήμερα οι άνθρωποι εξακολουθούν να μη Με γνωρίζουν. Αν και οι άνθρωποι Με έχουν βοηθήσει πολύ εξαιτίας του ότι βρίσκομαι τόσο μακριά από το σπίτι Μου, είναι λες και δεν έχω ακόμα δημιουργήσει δεσμούς καλής φιλία με τον άνθρωπο, οπότε αισθάνομαι ακόμα την αδικία του ανθρώπινου κόσμου. Στα μάτια Μου, η ανθρωπότητα, τελικά, είναι κενή, και δεν υπάρχει κανένας θησαυρός οποιασδήποτε αξίας μεταξύ των ανθρώπων. Δεν ξέρω τι άποψη έχουν οι άνθρωποι για την ανθρώπινη ζωή, αλλά συνολικά, η δική Μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη λέξη «κενή». Ελπίζω ότι οι άνθρωποι δεν θα σχηματίσουν άσχημη άποψη για Μένα εξαιτίας αυτού — έτσι, είμαι ειλικρινής, δεν προσπαθώ να είμαι ευγενικός. Ωστόσο, συμβουλεύω τους ανθρώπους να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή σ’ αυτό που σκέφτομαι, διότι τα λόγια Μου, τελικά, τους βοηθούν. Δεν ξέρω αν κατανοούν οι άνθρωποι τον όρο «κενή». Ελπίζω ότι θα καταβάλουν κάποια προσπάθεια σ’ αυτό το έργο. Θα έκαναν καλά να βιώσουν όντως την ανθρώπινη ζωή, και να δουν αν μπορούν να βρουν οποιαδήποτε πολύτιμα «ορυκτά» μέσα της. Δεν προσπαθώ να μειώσω τη θετική στάση των ανθρώπων, θέλω μόνο να αποκτήσουν κάποιες γνώσεις από τα λόγια Μου. Συνεχώς τρέχω πέρα δώθε για χάρη των ανθρώπινων θεμάτων, αλλά παρόλο που έφτασα σ’ αυτό το σημείο σήμερα, οι άνθρωποι δεν έχουν ακόμα πει ούτε ένα ευχαριστώ, σαν να είναι υπερβολικά απασχολημένοι και το έχουν ξεχάσει. Ακόμα και σήμερα, δεν καταλαβαίνω τι αποτέλεσμα έχει το διαρκές καθημερινό τρέξιμο του ανθρώπου. Μέχρι σήμερα, εξακολουθώ να μην έχω μια θέση στην καρδιά των ανθρώπων, οπότε πέφτω και πάλι σε βαθιά περισυλλογή. Έχω ξεκινήσει να ερευνώ «γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν μια καρδιά που να Με αγαπά πραγματικά»: θα βάλω τον άνθρωπο πάνω στο «χειρουργικό τραπέζι», θα κάνω ανατομία στην καρδιά του, και θα δω τι τον εμποδίζει στην καρδιά του από το να Με αγαπήσει πραγματικά. Κάτω από την επίδραση του «νυστεριού», οι άνθρωποι σφίγγουν τα μάτια τους, περιμένοντας να ξεκινήσω, διότι εκείνη τη στιγμή, έχουν λυγίσει εντελώς. Στην καρδιά τους βρίσκω πολλές άλλες αλλοιώσεις. Στην καρδιά τους, κυρίαρχη θέση έχουν τα θέματα των ανθρώπων. Παρόλο που μπορεί να έχουν ελάχιστα μόνο πράγματα έξω από το σώμα τους, όσα είναι μέσα στο σώμα τους είναι αναρίθμητα. Λες και η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα μεγάλο κουτί αποθήκευσης, γεμάτο πλούτη, οτιδήποτε θα είχαν ανάγκη ποτέ οι άνθρωποι. Μόνο τότε καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι δεν Μου δίνουν ποτέ καμιά σημασία: επειδή είναι πολύ αυτάρκεις — τι ανάγκη έχουν τη βοήθεια Μου; Έτσι, αναχωρώ από τους ανθρώπους, διότι οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τη βοήθειά Μου. Γιατί να προσποιηθώ ότι δεν Με πειράζει και να τους κάνω να Με μισήσουν;

Ποιος ξέρει γιατί, ανέκαθεν ήθελα να μιλήσω ανάμεσα στους ανθρώπους — σαν να μην μπορώ να κάνω αλλιώς. Συνεπώς, οι άνθρωποι Με θεωρούν άχρηστο, Με αντιμετωπίζουν συνεχώς ως κάποιον άνευ αξίας, δεν Με αντιμετωπίζουν ως κάποιον άξιο σεβασμού. Δεν Με αγαπούν, και με τραβάνε στο σπίτι τους ανά πάσα στιγμή και στη συνέχεια, Με πετούν και πάλι έξω, «εκθέτοντάς» Με ενώπιον του κοινού. Νιώθω τη μέγιστη απέχθεια για την επαίσχυντη συμπεριφορά του ανθρώπου και γι’ αυτό λέω με τόλμη ότι ο άνθρωπος δεν διαθέτει συνείδηση. Αλλά οι άνθρωποι είναι αδιάλλακτοι, παίρνουν τα «σπαθιά και τα δόρατά τους» και μάχονται εναντίον Μου, λέγοντας ότι τα λόγια Μου έρχονται σε αντίθεση με τις πραγματικές συνθήκες, λέγοντας ότι τους διασύρω — αλλά δεν προβαίνω σε αντίποινα εξαιτίας της βίαιης συμπεριφοράς τους. Απλώς χρησιμοποιώ τις αλήθειες Μου για να κερδίσω τους ανθρώπους, για να τους κάνω να νιώσουν ντροπή, οπότε κατόπιν υποχωρούν σιωπηλά. Δεν ανταγωνίζομαι τον άνθρωπο, γιατί δεν υπάρχει κανένα όφελος. Θα συμμορφωθώ με το καθήκον Μου και ελπίζω ότι ο άνθρωπος θα μπορέσει επίσης να συμμορφωθεί με το καθήκον του και να μην δρα εναντίον Μου. Δεν θα ήταν καλύτερο να ζήσουμε έτσι ειρηνικά; Γιατί να χαλάσουμε τη σχέση μας; Είχαμε καλή σχέση όλα αυτά τα χρόνια — γιατί να προκαλούμε προβλήματα και στους δυο μας; Δεν θα έβλαπτε αυτό εκατέρωθεν τη φήμη μας; Εμείς διατηρούμε μια «παλιά φιλία», μια «παλιά γνωριμία» εδώ και χρόνια — γιατί να χωρίσουμε με πικρία; Ποιο το όφελος; Ελπίζω οι άνθρωποι να δώσουν προσοχή στις συνέπειες, να ξέρουν τι είναι καλό γι’ αυτούς. Η στάση Μου απέναντι στον άνθρωπο σήμερα αρκεί για μια συζήτηση που μπορεί να διαρκέσει μια ζωή — γιατί οι άνθρωποι συνεχώς παραλείπουν να αναγνωρίσουν την καλοσύνη Μου; Μήπως επειδή δεν διαθέτουν εκφραστική δύναμη; Δεν διαθέτουν επαρκές λεξιλόγιο; Γιατί χάνουν διαρκώς τα λόγια τους; Ποιος αγνοεί το πώς Εγώ ο ίδιος συμπεριφέρομαι; Οι άνθρωποι έχουν πλήρη επίγνωση των πράξεών Μου. Απλώς θέλουν πάντα να εκμεταλλεύονται τους άλλους, οπότε δεν είναι ποτέ πρόθυμοι να παραμερίσουν τα δικά τους συμφέροντα. Αν μία μόνο λέξη αγγίξει τα συμφέροντά τους, αρνούνται να υποχωρήσουν μέχρις ότου έχουν το πάνω χέρι — και τι νόημα έχει αυτό; Αντί να συναγωνίζονται για το πόσα μπορούν να προσφέρουν, οι άνθρωποι ανταγωνίζονται για το πόσα μπορούν να κερδίσουν. Παρόλο που δεν υπάρχει τίποτα το απολαυστικό στην κατάστασή τους, την αγαπούν πάρα πολύ, και τη θεωρούν ως ανεκτίμητο θησαυρό — κι έτσι προτιμούν να υπομένουν το παίδεμά Μου παρά να παραιτηθούν από τις ευλογίες της κοινωνικής τους θέσης. Οι άνθρωποι έχουν μεγάλη άποψη για τον εαυτό τους, οπότε δεν είναι ποτέ πρόθυμοι να παραμερίσουν τον εαυτό τους. Ίσως υπάρχουν κάποιες μικρές ανακρίβειες στην εκτίμησή Μου σχετικά με τον άνθρωπο, ή ίσως να είναι απολύτως ακριβής — αλλά, συνολικά, ελπίζω ότι οι άνθρωποι θα το εκλάβουν αυτό ως προειδοποίηση.

21 Μαΐου 1992

Προηγούμενο:Κεφάλαιο 43

Επόμενο:Κεφάλαιο 45

Δείτε επίσης