Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ο Λόγος Ενσαρκώνεται

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

0 αποτελέσματα αναζήτησης

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

H τεσσαρακοστή έκτη ομιλία

Δεν γνωρίζω πόσο καλά οι άνθρωποι δέχονται τα λόγια Μου σαν βάση της ύπαρξής τους. Πάντοτε ανησυχούσα για την ανθρώπινη μοίρα, αλλά οι άνθρωποι δε φαίνεται να νοιάζονται γι’ αυτό - και σαν αποτέλεσμα αυτού, δεν έδωσαν ποτέ σημασία στις πράξεις Μου, και ποτέ δεν ανέπτυξαν καμία λατρεία εξαιτίας της στάσης Μου απέναντι στον άνθρωπο. Είναι σαν να απεκδύθηκαν των συναισθημάτων τους από καιρό για να ικανοποιήσουν την καρδιά Μου. Αντιμετωπίζοντας αυτές τις καταστάσεις, παραμένω σιωπηλός ακόμη μια φορά. Γιατί δεν αξίζουν τα λόγια Μου περαιτέρω μελέτη από πλευράς των ανθρώπων, περαιτέρω είσοδο; Είναι μήπως γιατί «δεν έχω πραγματικότητα» και προσπαθώ να ανακαλύψω κάτι για να το χρησιμοποιήσω εναντίον των ανθρώπων; Γιατί οι άνθρωποι πάντοτε Μου δείχνουν «ειδική μεταχείριση;» Είμαι κάποιος ανήμπορος μέσα στον ειδικό θάλαμό μου; Γιατί, όταν τα πράγματα έχουν φτάσει στο σημείο που έφτασαν σήμερα, οι άνθρωποι συνεχίζουν να Με κοιτάνε διαφορετικά; Υπάρχει κάποιο λάθος στη στάση Μου έναντι του ανθρώπου; Σήμερα, έχω ξεκινήσει νέο έργο πάνω από τα σύμπαντα. Έδωσα στους ανθρώπους της γης νέο ξεκίνημα, και ζήτησα απ’ όλους να φύγουν από τον οίκο Μου. Και επειδή στους ανθρώπους αρέσει πάντα να περνάνε καλά, τους συμβουλεύω να έχουν συνείδηση, και να μην ενοχλούν διαρκώς το έργο Μου. Στον «ξενώνα» που άνοιξα, τίποτα δεν τονίζει την αηδία Μου περισσότερο από τον άνθρωπο, γιατί οι άνθρωποι προκαλούν πάντοτε φασαρία σ’ Εμένα και Με απογοητεύουν. Η συμπεριφορά τους Με ντροπιάζει και δε μπόρεσα ποτέ να κρατήσω ψηλά το κεφάλι Μου. Έτσι, τους μιλάω ήρεμα και τους ζητώ να φύγουν από τον οίκο Μου όσο γίνεται πιο γρήγορα και να σταματήσουν να τρώνε το φαγητό Μου δωρεάν. Αν θέλουν να παραμείνουν, τότε πρέπει να υποστούν ταλαιπωρίες και να αντέξουν την συμμόρφωσή Μου. Νομίζουν ότι δεν γνωρίζω και ότι αγνοώ τις πράξεις τους, κι έτσι στέκονται πάντοτε αγέρωχοι μπροστά Μου χωρίς κανένα σημάδι πτώσης· απλά υποκρίνονται ότι είναι άνθρωποι για να έχουν απαρτία. Όταν απαιτώ πράγματα από τους ανθρώπους, εκπλήσσονται: Ποτέ δεν φαντάστηκαν ότι ο Θεός που είναι καλόγνωμος και ευγενικός επί τόσα πολλά χρόνια, μπορεί να εκστομίσει τέτοιες λέξεις, λέξεις άπονες και αδικαιολόγητες, και έτσι μένουν άφωνοι. Τις στιγμές αυτές, βλέπω ότι το μίσος των ανθρώπων για Μένα στις καρδιές τους μεγαλώνει περισσότερο γιατί ξεκινούν και πάλι τα παράπονα. Κατηγορούν πάντοτε τη γη και βλασφημούν τον Ουρανό. Αλλά στα λόγια τους δε βρίσκω τίποτα που να καταριέται τον εαυτό τους γιατί η αγάπη τους για τον εαυτό τους είναι μεγάλη. Συνοψίζω επομένως το νόημα της ανθρώπινης ζωής: Επειδή οι άνθρωποι αγαπούν τον εαυτό τους πάρα πολύ, ολόκληρη η ζωή τους είναι γεμάτη οδύνη και κενή, και υποφέρουν από καταστροφή που οι ίδιοι επιφέρουν εξαιτίας του μίσους τους για Μένα.

Παρόλο που υπάρχει ανείπωτη «αγάπη» για Μένα στα λόγια του ανθρώπου, όταν πηγαίνω αυτά τα λόγια για εξέταση στο «εργαστήριο» και τα βλέπω κάτω από το μικροσκόπιο, αποκαλύπτεται όλο το περιεχόμενό τους με απόλυτη σαφήνεια. Στο σημείο αυτό, έρχομαι ανάμεσα στους ανθρώπους ακόμη μία φορά για να τους αφήσω να ρίξουν μια ματιά στον «ιατρικό φάκελό τους» και να τους πείσω ειλικρινά. Όταν οι άνθρωποι βλέπουν τον φάκελό τους, τα πρόσωπά τους γεμίζουν στενοχώρια, νιώθουν λύπη στην καρδιά τους – και ανυπομονούν τόσο ώστε βιάζονται να απαρνηθούν την κακία τους και να επιστρέψουν στον καλό δρόμο για να Με κάνουν χαρούμενο. Βλέποντας την αποφασιστικότητά τους, είμαι ευχαριστημένος, πλημμυρίζομαι από χαρά: «Στη γη, ποιος άλλος εκτός του ανθρώπου θα μπορούσε να μοιρασθεί τη χαρά και τη λύπη του μαζί Μου; Ο άνθρωπος δεν είναι ο μοναδικός;» Όμως, όταν φεύγω, οι άνθρωποι σκίζουν τους ιατρικούς φακέλους τους και τους πετάνε στο πάτωμα πριν φύγουν καμαρωτοί. Από τότε, έχω δει πολύ λίγα πράγματα στις πράξεις των ανθρώπων τα οποία ευαρεστούν την καρδιά Μου. Όμως, οι αποφάσεις τους έχουν συσσωρευτεί μπροστά Μου τεράστιες, και κοιτάζοντάς τες, νιώθω αηδία γιατί μέσα σ’ αυτές δεν υπάρχει τίποτα που να Μ’ ευχαριστεί· είναι πολύ διεφθαρμένες. Βλέποντας την αδιαφορία Μου για τις αποφάσεις τους, οι άνθρωποι ψυχραίνονται. Κατόπιν, πολύ σπάνια κάποιος καταθέτει «αίτημα» γιατί η καρδιά του ανθρώπου ποτέ δεν έχει επαινεθεί ενώπιόν Μου· αντίθετα, έχει γνωρίσει μόνο την άρνησή Μου – δεν υπάρχει πλέον πνευματική στήριξη στις ζωές των ανθρώπων, και ο ζήλος τους επομένως εξαφανίζεται, και Εγώ δεν αισθάνομαι πλέον ότι ο καιρός είναι «ώριμος.» Οι άνθρωποι υποφέρουν πολύ στη ζωή τους μέχρι το σημείο, με την υφιστάμενη κατάσταση σήμερα, να βασανίζονται τόσο πολύ από Μένα ώστε να ταλαντεύονται μεταξύ ζωής και θανάτου. Σαν αποτέλεσμα αυτού, σβήνει το φως από τα πρόσωπά τους και χάνουν τη «ζωηρότητά» τους, γιατί όλοι έχουν «μεγαλώσει». Δεν αντέχω να βλέπω την αξιολύπητη κατάσταση των ανθρώπων όταν εξευγενίζονται μέσα από την παίδευση– όμως, ποιος μπορεί να θεραπεύσει τις άθλιες ανθρώπινες συνθήκες; Ποιος μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από την άθλια ανθρώπινη ζωή; Γιατί οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ να αποδεσμευτούν από την άβυσσο του ωκεανού της θλίψης τους; Μήπως παγιδεύω τους ανθρώπους επίτηδες; Οι άνθρωποι ποτέ δεν κατάλαβαν τη διάθεσή Μου, και μοιρολογώ προς το σύμπαν ότι ανάμεσα σε όλα τα πράγματα στον ουρανό και τη γη, τίποτα δεν κατανόησε την καρδιά Μου, τίποτα δεν Με αγαπάει αληθινά. Ακόμη και σήμερα, δεν ξέρω γιατί οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να Με αγαπήσουν. Μπορούν να Μου δώσουν την καρδιά τους, μπορούν να θυσιάσουν το πεπρωμένο τους για Μένα, αλλά γιατί δεν μπορούν να Με αγαπήσουν; Δεν διαθέτουν αυτό που ζητώ; Οι άνθρωποι μπορούν να αγαπούν τα πάντα εκτός από Μένα – γιατί όμως δε μπορούν να Με αγαπήσουν; Γιατί κρύβεται πάντοτε η αγάπη τους; Γιατί, όπως στέκονται μπροστά Μου μέχρι τώρα, δεν έχω δει την αγάπη τους ποτέ; Είναι κάτι που τους λείπει; Κάνω επίτηδες τα πράγματα δύσκολα για τους ανθρώπους; Έχουν ακόμα ενδοιασμούς στην καρδιά τους; Φοβούνται μην αγαπήσουν το λάθος πρόσωπο και δεν μπορέσουν να θεραπευτούν; Υπάρχουν αμέτρητα ασύλληπτα μυστήρια στον άνθρωπο και έτσι είμαι πάντοτε «συνεσταλμένος και φοβητσιάρης» μπροστά του.

Σήμερα, τη στιγμή της προσέγγισης της πύλης της βασιλείας, όλοι οι άνθρωποι αρχίζουν να προχωρούν μπροστά – αλλά όταν φτάνουν μπροστά στην πύλη, κλείνω την πύλη, κλείνω τους ανθρώπους έξω και απαιτώ να μου δείξουν τις άδειες εισόδου. Την περίεργη αυτή κίνηση δεν την περίμεναν οι άνθρωποι και όλοι μένουν έκθαμβοι. Γιατί η πύλη – που ήταν πάντοτε ανοιχτή – έχει ξαφνικά σφραγιστεί σήμερα; Οι άνθρωποι χτυπούν τα πόδια τους και βηματίζουν πάνω-κάτω. Φαντάζονται ότι μπορούν να τα καταφέρουν να μπουν μέσα, αλλά όταν Μου δίνουν τις ψεύτικες άδειές τους, τους πετώ στη φωτιά επί τόπου – και, βλέποντας τις «απεγνωσμένες προσπάθειές» τους μέσα στις φλόγες, χάνουν την ελπίδα τους. Πιάνουν το κεφάλι τους, κλαίνε, παρακολουθούν τις όμορφες σκηνές μέσα στη βασιλεία αλλά δε μπορούν να εισέλθουν. Και όμως δεν τους αφήνω να μπουν λόγω της αξιολύπητης κατάστασής τους – ποιος μπορεί να διαταράξει το σχέδιό Μου όπως εκείνος θέλει; Δίνονται οι ευλογίες του μέλλοντος σε αντάλλαγμα του ανθρώπινου ζήλου; Μήπως το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης έγκειται στην είσοδο του ανθρώπου στη βασιλεία Μου όπως εκείνος επιθυμεί; Είμαι τόσο τιποτένιος; Αν δεν υπήρχαν τα σκληρά λόγια Μου, δεν θα είχαν εισέλθει οι άνθρωποι στη βασιλεία Μου πολύ καιρό πριν; Επομένως, οι άνθρωποι Με μισούν εξαιτίας της ενόχλησης που τους προκαλεί η παρουσία Μου. Αν δεν υπήρχα, θα μπορούσαν να απολαμβάνουν τις ευλογίες της βασιλείας στο παρόν – και ποια θα ήταν η ανάγκη να υποβληθούν σε αυτή την ταλαιπωρία; Και έτσι λέω στους ανθρώπους ότι θα ήταν καλύτερα να φύγουν, να εκμεταλλευτούν το πόσο καλά πηγαίνουν τα πράγματα στο παρόν για να βρουν διέξοδο για τον εαυτό τους. Να εκμεταλλευτούν το παρόν, όσο είναι ακόμα νέοι, για να μάθουν κάποιες δεξιότητες. Αν δεν το κάνουν, στο μέλλον θα είναι πολύ αργά. Στο σπίτι Μου κανείς δεν έλαβε ποτέ ευλογία· λέω στους ανθρώπους να βιαστούν να φύγουν και να μην κολλήσουν στη ζωή της «φτώχειας»· στο μέλλον θα είναι πολύ αργά για μεταμέλειες. Μην είστε πολύ σκληροί με τον εαυτό σας, γιατί να μπείτε στον κόπο ; Όμως, λέω επίσης στους ανθρώπους ότι όταν δεν καταφέρνουν να λάβουν ευλογία, κανείς δεν πρέπει να παραπονιέται για Μένα. Δεν έχω χρόνο να σπαταλήσω τα λόγια Μου στον άνθρωπο. Εύχομαι αυτό να εντυπωθεί στο μυαλό των ανθρώπων, και να μην το ξεχάσουν – αυτά τα λόγια είναι η άβολη αλήθεια Μου. Από καιρό έχω χάσει την πίστη Μου στον άνθρωπο. Από καιρό έχω χάσει την ελπίδα μου στους ανθρώπους, γιατί δεν έχουν φιλοδοξίες, γιατί ποτέ δεν κατάφεραν να Μου δώσουν μια καρδιά που να αγαπάει τον Θεό, αλλά αντίθετα Μου δίνουν τα κίνητρά τους. Είπα πολλά στον άνθρωπο, αλλά επειδή οι άνθρωποι ακόμα αγνοούν τις συμβουλές Μου μέχρι και σήμερα, τους λέω την άποψή Μου για να μην παρεξηγήσουν την καρδιά Μου στο μέλλον. Το αν πεθάνουν ή ζήσουν στις επερχόμενες μέρες είναι δική τους υπόθεση. Δεν έχω κανέναν έλεγχο επ’ αυτού. Ελπίζω να βρουν τον δρόμο τους για την επιβίωση, και δεν έχω καμία δύναμη επ’ αυτού. Εφόσον ο άνθρωπος δεν Με αγαπά αληθινά, οι δρόμοι μας χωρίζουν· στο μέλλον δεν θα υπάρξουν άλλα λόγια μεταξύ μας, δεν θα έχουμε πλέον τίποτα να συζητήσουμε, δεν θα ανακατευτούμε ο ένας με τον άλλον, ο καθένας θα ακολουθήσει τον δρόμο του, οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να έλθουν να Με βρούνε, ποτέ δεν θα ζητήσω ξανά την βοήθεια του ανθρώπου. Αυτά ισχύουν μεταξύ μας και μιλήσαμε χωρίς διφορούμενα για να αποφύγουμε οποιαδήποτε ζητήματα στο μέλλον. Δεν κάνει αυτό τα πράγματα πιο εύκολα; Ο καθένας παίρνει τον δρόμο του και δεν έχει καμία σχέση με τον άλλον – τι κακό υπάρχει σε αυτό; Ελπίζω οι άνθρωποι να το σκεφτούν αυτό λιγάκι.

28 Μαΐου 1992

Προηγούμενο:Η τεσσαρακοστή πέμπτη ομιλία

Επόμενο:Η τεσσαρακοστή έβδομη ομιλία

Δείτε επίσης