Από της Γου Γιου, Κίνα

Τα τελευταία χρόνια, κάνω έργο εκκαθάρισης στην εκκλησία, και είδα μερικούς από τους επόπτες να απαλλάσσονται στη σειρά απ’ τα καθήκοντά τους και κάποιους να αποπέμπονται. Συγκεκριμένα, οι δύο προηγούμενοι επόπτες είχαν υψηλό επίπεδο και εργασιακή ικανότητα, και είχαν ένα μεγάλο εύρος αρμοδιοτήτων. Ήταν επόπτες περίπου δύο με τρία χρόνια, αλλά απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους επειδή δεν έκαναν αληθινό έργο και δεν αποδέχονταν την αλήθεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, θεώρησα ότι ήταν πολύ επικίνδυνο να γίνω επόπτρια. Ένας επόπτης έχει μεγάλο εύρος αρμοδιοτήτων και αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, κι αν δεν το κάνει καλά, προκαλεί αναστάτωση και διατάραξη στο έργο της εκκλησίας, κι αφήνει παραβάσεις στο διάβα του. Άρα, είναι πιθανό να απαλλαχθεί απ’ τα καθήκοντά του ή να αποκαλυφθεί και να αποκλειστεί. Πίστευα πως ήταν καλύτερα να είναι κανείς μέλος της ομάδας, καθώς ο κίνδυνος είναι μικρότερος και δεν χρειάζεται να ανησυχεί τόσο πολύ, αλλά έχει ακόμα ελπίδα να σωθεί.

Στις αρχές Αυγούστου 2023, έπρεπε ο επόπτης να πάει κάπου αλλού για να κάνει το καθήκον του και σε μια συνάθροιση μου ζήτησε ξαφνικά να αναλάβω το έργο του. Σκέφτηκα: «Όσο είμαι μέλος της ομάδας, υπάρχει κάποιος αρμόδιος που βοηθάει να γίνουν οι τελικοί έλεγχοι και να καθοδηγηθεί το έργο, άρα εγώ δεν θα κάνω κανένα μεγάλο κακό ώστε μετά να αποκαλυφθώ και να αποκλειστώ. Είναι αλλιώς να είσαι επόπτης. Πρέπει να είσαι υπεύθυνος για το σύνολο του έργου, αντιμετωπίζεις πολλά προβλήματα και αναλαμβάνεις μεγάλες ευθύνες. Αν δεν καταφέρω να χειριστώ σωστά τα πράγματα και προκαλέσω διατάραξη στο έργο της εκκλησίας, θα αφήσω πίσω μου μια σειρά από παραβάσεις. Αν κάνω πολλές κακές πράξεις, άραγε, δεν θα αποκαλυφθώ και δεν θα αποκλειστώ; Δεν θα χάσω την ευκαιρία να σωθώ; Καλύτερα να είμαι μέλος της ομάδας, ώστε να μη χρειάζεται να επωμίζομαι μεγάλες ευθύνες. Αυτό είναι ασφαλές και σίγουρο, ενώ έχω την ελπίδα να σωθώ». Όταν το σκέφτηκα αυτό, αρνήθηκα, με τη δικαιολογία ότι είχα μέτριο επίπεδο και περιορισμένη εργασιακή ικανότητα, και ότι δεν άξιζα να καλλιεργηθώ. Στη συνέχεια, ο επόπτης μού έγραψε άλλες δύο φορές και μου ζήτησε να το σκεφτώ. Η καρδιά μου ήταν σε αναβρασμό και ήμουν παγιδευμένη σε ένα δίλημμα: «Αν δεν το αποδεχτώ, είναι ανυπακοή, αν, όμως, το αποδεχτώ, δεδομένου ότι το έργο της εκκαθάρισης αφορά τις αρχές σε κάθε πτυχή του, σε περίπτωση που δεν χειριστώ τα πράγματα σωστά και παραβιάσω τις αρχές, θα αφήσω στο διάβα μου παραβάσεις και κακές πράξεις. Αν είναι μικρής σημασίας, θα απαλλαχθώ απ’ τα καθήκοντά μου, αλλά αν είναι σοβαρές, τότε ίσως αποβληθώ. Όχι μόνο θα ζημιωθούν η φήμη και η θέση μου, αλλά μπορεί να διακυβευτούν και οι πιθανότητές μου για μια καλή έκβαση και έναν καλό προορισμό». Μετά από πολλή σκέψη, τελικά αρνήθηκα. Ο επόπτης μού είπε: «Όταν ψήφισαν οι αδελφοί και οι αδελφές, εσύ πήρες τις περισσότερες ψήφους. Πρέπει να αναζητήσεις την πρόθεση του Θεού». Δεν είχα τι να πω. Ένιωθα την καρδιά μου λες και την έσκιζαν στα δυο και προσευχόμουν στον Θεό ξανά και ξανά: «Θεέ μου, όταν μου συνέβη αυτό το πράγμα, ήξερα μέσα μου ότι έπρεπε να υποταχθώ, αλλά δεν μπορώ να το κάνω. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω να κάνω καλά το καθήκον μου ως επόπτρια, ότι θα διαταράξω και θα αναστατώσω το έργο της εκκλησίας, κι ότι θα αποκαλυφθώ και θα αποκλειστώ. Δεν ξέρω σε ποιες αλήθειες πρέπει να εισέλθω για να βγω από αυτήν τη δύσκολη θέση. Σε ικετεύω, καθοδήγησέ με!»

Μια φορά, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που πραγματικά συγκίνησε την καρδιά μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Και πώς πρέπει να ενεργείς κατά συνείδηση; Να ενεργείς με ειλικρίνεια και να αξίζεις την καλοσύνη του Θεού, να είσαι αντάξιος της ζωής και της ευκαιρίας που σου έδωσε ο Θεός να επιτύχεις τη σωτηρία. Είναι αυτό το αποτέλεσμα της συνείδησης; Μόλις ανταποκριθείς σε αυτό το ελάχιστο πρότυπο, θα έχεις αποκτήσει προστασία και δεν θα διαπράττεις σοβαρά σφάλματα. Τότε, δεν θα κάνεις πράγματα που δείχνουν ότι επαναστατείς απέναντι στον Θεό τόσο εύκολα, δεν θα εγκαταλείπεις το καθήκον σου τόσο εύκολα, ούτε θα έχεις διαρκώς την τάση να ενεργείς επιπόλαια. Επίσης, δεν θα είσαι τόσο επιρρεπής στις μηχανορραφίες με όφελος τη θέση, τη φήμη, το κέρδος και το μέλλον σου. Αυτόν τον ρόλο παίζει η συνείδηση. Η συνείδηση και η λογική θα πρέπει να αποτελούν τα συστατικά της ανθρώπινης φύσης του καθενός. Αυτά τα δύο είναι τα πιο θεμελιώδη και σημαντικά στοιχεία. Πώς είναι ο άνθρωπος που δεν έχει συνείδηση ούτε τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης; Σε γενικές γραμμές, δεν έχει ανθρώπινη φύση ή έχει υπερβολικά κακή ανθρώπινη φύση. Για να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, τι εκδηλώνει η χαμένη ανθρώπινη φύση αυτού του ατόμου; Δοκιμάστε να αναλύσετε ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτών των ανθρώπων και πώς ακριβώς εκδηλώνονται. (Είναι εγωιστές και ευτελείς.) Οι εγωιστές και οι ευτελείς ενεργούν επιπόλαια και μένουν αμέτοχοι σε οτιδήποτε δεν τους αφορά προσωπικά. Ούτε αναλογίζονται τα συμφέροντα του οίκου του Θεού ούτε ενδιαφέρονται καθόλου για τις προθέσεις Του. Δεν αναλαμβάνουν κανένα φορτίο για να εκτελέσουν το καθήκον τους ή να μαρτυρήσουν για τον Θεό και δεν έχουν κανένα αίσθημα ευθύνης. […] Έχει συνείδηση και λογική ένα τέτοιο άτομο; (Όχι.) Νιώθει κάποιο αίσθημα μομφής κάποιος που δεν έχει συνείδηση και λογική, και συμπεριφέρεται έτσι; Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι είναι η αυτομομφή· η συνείδησή τους δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό. Εφόσον αυτό το άτομο δεν νιώθει ποτέ την αποδοκιμασία αίσθημα μομφής από τη συνείδησή του, μπορεί να νιώσει τη μομφή ή την πειθάρχηση του Αγίου Πνεύματος; Όχι, δεν μπορεί» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Προσφέροντας κανείς την καρδιά του στον Θεό, μπορεί να αποκτήσει την αλήθεια). Ο Θεός λέει ότι εκείνοι που δεν έχουν συνείδηση και λογική είναι εξαιρετικά εγωιστές και ευτελείς. Σκέφτονται μόνο τα δικά τους συμφέροντα και όχι το έργο της εκκλησίας, και δεν φέρουν κανένα φορτίο ούτε αίσθημα ευθύνης απέναντι στο έργο της εκκλησίας. Όταν έκανα αυτοκριτική, συνειδητοποίησα ότι ήμουν ακριβώς αυτό το είδος ανθρώπου. Ο επόπτης χρειαζόταν να κάνει καθήκοντα σε ένα άλλο μέρος λόγω των αναγκών του έργου. Όταν με εξέλεξαν οι αδελφοί και οι αδελφές μου, έπρεπε να αναλάβω το καθήκον αυτό. Εγώ, όμως, φοβήθηκα πως θα ήταν πολύ μεγάλη ευθύνη να κάνω αυτό το καθήκον και ότι, αν δεν το έκανα καλά, κι άφηνα πίσω μου παραβάσεις και έκανα κακό, θα απαλλασσόμουν απ’ τα καθήκοντά μου και θα αποκλειόμουν. Όχι μόνο θα ζημιωνόταν η φήμη και η θέση μου, αλλά θα έχανα την έκβαση και τον προορισμό μου. Με σκοπό να διαφυλάξω τα δικά μου συμφέροντα, αρνήθηκα, με τη δικαιολογία ότι είχα μέτριο επίπεδο και περιορισμένη εργασιακή ικανότητα, κι ότι δεν άξιζα να καλλιεργηθώ. Ο επόπτης μού έγραψε αρκετές φορές για να συναναστραφεί μαζί μου, αλλά εγώ συνέχιζα να βρίσκω δικαιολογίες για να αρνηθώ. Σκεφτόμουν μόνο τα δικά μου συμφέροντα και αρνιόμουν να αποδεχτώ αυτό το καθήκον. Πραγματικά υστερούσα εντελώς σε συνείδηση και λογική! Δεν ήθελα να ζω πια τόσο εγωιστικά και τόσο τιποτένια, κι έτσι αποδέχτηκα αυτό το καθήκον.

Λίγους μήνες αργότερα, μου έδωσαν καθήκοντα μέλους ομάδας, επειδή ήμουν ακατάλληλη για τη δουλειά εξαιτίας του χαμηλού μου επιπέδου. Αργότερα, οι επικεφαλής μού έγραψαν για να μου πουν ότι υπήρχε μια ομάδα που χρειαζόταν άτομα για την οργάνωση των υλικών εκκαθάρισης, κι ότι τα μέλη της δεν είχαν κατανοήσει πλήρως τις αρχές. Μου ζήτησαν να πάω εκεί και να γίνω η επικεφαλής της ομάδας για να τους βοηθήσω. Σκέφτηκα μέσα μου: «Αν δεν οργανώσω καλά το υλικό εκκαθάρισης και κάνω λάθος χαρακτηρισμό σε κάποιον, θα πρέπει να επωμιστώ την ευθύνη γι’ αυτό. Αν δεν καταφέρω να εμβαθύνω σε καμία λεπτομέρεια και παραβιάσω τις αρχές, αφήνοντας παραβάσεις και κακές πράξεις στο διάβα μου, τότε δεν θα με απαλλάξουν απ’ τα καθήκοντά μου και δεν θα με αποκλείσουν σύντομα; Είμαι πιο ασφαλής ως μέλος της ομάδας». Έτσι, αρνήθηκα και πάλι, με τη δικαιολογία ότι είχα χαμηλό επίπεδο και περιορισμένη εργασιακή ικανότητα, κι ότι δεν άξιζα να καλλιεργηθώ.

Στη συνέχεια, οι επικεφαλής μού έγραψαν για να συναναστραφούν μαζί μου και μου επεσήμαναν ότι η επαναλαμβανόμενη άρνησή μου να κάνω το καθήκον μου ήταν άρνηση να αποδεχτώ την αλήθεια. Κατάλαβα ξεκάθαρα ότι η συναναστροφή των επικεφαλής ήταν μια υπενθύμιση και προειδοποίηση από τον Θεό, και ένιωσα θλίψη κι ενοχές: «Αφού πιστεύω τόσα χρόνια στον Θεό, γιατί δεν έχω αλλάξει καθόλου; Γιατί είμαι τόσο αδιάλλακτη;» Συνειδητοποίησα ότι η κατάσταση αυτή θα ήταν πολύ επικίνδυνη αν δεν αναζητούσα την αλήθεια για να απαλλαχθώ απ’ αυτήν. Στη συνέχεια, αναζήτησα τα λόγια του Θεού που ήταν σχετικά με την κατάστασή μου. Διάβασα τα λόγια του Θεού: «Ορισμένοι άνθρωποι φοβούνται να αναλάβουν ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός τους. Αν η εκκλησία τούς αναθέσει μια δουλειά, θα εξετάσουν πρώτα αν η δουλειά απαιτεί ανάληψη ευθύνης και, αν ναι, δεν θα δεχτούν τη δουλειά. Οι όροι τους για την εκτέλεση ενός καθήκοντος είναι, πρώτον, ότι πρέπει να είναι μια χαλαρή δουλειά· δεύτερον, ότι δεν είναι φορτωμένη ή κουραστική· και τρίτον, πως ό,τι κι αν κάνουν, δεν θα αναλάβουν καμία ευθύνη. Αυτό είναι το μόνο είδος καθήκοντος που αναλαμβάνουν. Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός; Δεν είναι ένα πονηρό, δόλιο άτομο; Δεν θέλει να επωμιστεί ούτε την παραμικρή ευθύνη. Όταν τα φύλλα πέφτουν από τα δέντρα, φοβάται μάλιστα μη σπάσουν το κεφάλι τους. Ποιο καθήκον μπορεί να εκτελέσει ένα τέτοιο άτομο; Ποια είναι η χρησιμότητά του στον οίκο του Θεού; Το έργο του οίκου του Θεού έχει να κάνει με το έργο της καταπολέμησης του Σατανά, καθώς και με τη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Ποιο καθήκον δεν συνεπάγεται ευθύνες; Θα λέγατε ότι το να είσαι επικεφαλής συνεπάγεται ευθύνη; Δεν είναι οι ευθύνες τους ακόμη μεγαλύτερες, και δεν πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη ακόμη περισσότερο; Δεν έχει σημασία αν κηρύττεις το ευαγγέλιο, καταθέτεις μαρτυρίες, φτιάχνεις βίντεο και τα λοιπά —ό,τι έργο κι αν κάνεις— εμπεριέχει ευθύνες εφόσον αφορά τις αλήθεια-αρχές. Εάν η εκτέλεση του καθήκοντός σου δεν έχει αρχές, αυτό θα επηρεάσει το έργο του οίκου του Θεού, και εάν φοβάσαι να αναλάβεις ευθύνες, τότε δεν μπορείς να εκτελέσεις κανένα καθήκον. Είναι δειλός κάποιος που φοβάται ν’ αναλάβει ευθύνες κατά την εκτέλεση του καθήκοντός του ή υπάρχει πρόβλημα με τη διάθεσή του; Πρέπει να μπορείς να ξεχωρίσεις τη διαφορά. Είναι γεγονός ότι δεν πρόκειται για θέμα δειλίας. Εάν το άτομο αυτό κυνηγούσε πλούτη, ή έκανε κάτι προς το συμφέρον του, εκεί πώς θα μπορούσε να είναι τόσο γενναίο; Θα έπαιρνε οποιοδήποτε ρίσκο. Όταν όμως πράττει για την εκκλησία, για τον οίκο του Θεού, δεν παίρνει κανένα απολύτως ρίσκο. Τέτοιοι άνθρωποι είναι εγωιστές και ελεεινοί, οι πιο ύπουλοι όλων. Όποιος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη κατά την εκτέλεση ενός καθήκοντος δεν είναι στο ελάχιστο ειλικρινής προς τον Θεό, για να μη μιλήσω για την αφοσίωσή του. Ποιο είδος ατόμου τολμά ν’ αναλάβει την ευθύνη; Ποιο είδος ανθρώπου έχει το θάρρος να σηκώσει ένα βαρύ φορτίο; Κάποιος που πρωτοστατεί και βγαίνει με γενναιότητα μπροστά την πιο κρίσιμη στιγμή στο έργο του οίκου του Θεού, που δεν φοβάται να φέρει κάποια βαριά ευθύνη και να υπομείνει μεγάλες δυσκολίες όταν βλέπει το πλέον σημαντικό και κρίσιμο έργο. Αυτός είναι αφοσιωμένος στον Θεό, ένας καλός στρατιώτης του Χριστού. Είναι αλήθεια ότι όλοι όσοι φοβούνται ν’ αναλάβουν ευθύνες στο καθήκον τους το κάνουν επειδή δεν κατανοούν την αλήθεια; Όχι· το πρόβλημα έγκειται στην ανθρώπινη φύση τους. Δεν έχουν κανένα αίσθημα δικαιοσύνης ή ευθύνης, είναι εγωιστές και ελεεινοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν ειλικρινά στον Θεό και δεν αποδέχονται στο ελάχιστο την αλήθεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, δεν μπορούν να σωθούν. […] Αν προστατεύεις τον εαυτό σου όποτε σου συμβαίνει κάτι και αφήνεις μια έξοδο διαφυγής για τον εαυτό σου, μια πίσω πόρτα, κάνεις πράξη την αλήθεια; Δεν κάνεις πράξη την αλήθεια —είναι ύπουλο αυτό. Εκτελείς το καθήκον σου στον οίκο του Θεού τώρα. Ποια είναι η πρώτη αρχή εκτέλεσης ενός καθήκοντος; Είναι καταρχάς ότι πρέπει να εκτελείς το καθήκον εκείνο με όλη σου την καρδιά και να προστατεύεις τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Αυτή είναι η αλήθεια-αρχή, μια αλήθεια που θα πρέπει να κάνεις πράξη. Το να προστατεύεις τον εαυτό σου αφήνοντας μια έξοδο διαφυγής, μια πίσω πόρτα, είναι η αρχή της πρακτικής που ακολουθούν οι άπιστοι, και η πιο υψηλή φιλοσοφία τους. Το να θεωρεί κανείς τον εαυτό του πρώτο στα πάντα και το να θέτει τα συμφέροντά του πάνω από όλα, το να μην σκέφτεται τους άλλους, το να μην έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα του οίκου του Θεού και τα συμφέροντα των άλλων, σκεπτόμενος πρώτα τα δικά του συμφέροντα και έπειτα σκεπτόμενος μια έξοδο διαφυγής —όλα αυτά ακριβώς δεν είναι ένας άπιστος; Έτσι ακριβώς είναι ένας άπιστος. Ένα τέτοιου είδους άτομο είναι ανάξιο να εκτελεί καθήκον» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο όγδοο: Θα έκαναν τους άλλους να υπακούν μόνο σ’ αυτούς, όχι στην αλήθεια ή στον Θεό (Μέρος πρώτο)]. Καθώς αναλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, πόνεσα βαθιά. Ο Θεός εξέθεσε ότι όσοι άνθρωποι είναι εγωιστές, ευτελείς και ύπουλοι, φοβούνται μη λογοδοτήσουν. Όταν τους συμβαίνουν κάποια πράγματα, λαμβάνουν πάντα υπόψη πρώτα το δικό τους συμφέρον, και σκέφτονται διαρκώς να φροντίσουν να έχουν μια διέξοδο διαφυγής αντί να προστατεύουν τα συμφέροντα του οίκου του Θεού. Δεν θέλουν να αναλάβουν καμία απολύτως ευθύνη. Αυτού του είδους οι άνθρωποι δεν αποδέχονται την αλήθεια και δεν έχουν ανθρώπινη φύση. Είναι άπιστοι στα μάτια του Θεού και ανάξιοι να κάνουν καθήκοντα. Εγώ ήμουν ακριβώς τέτοιου είδους άνθρωπος. Ο οίκος του Θεού με καλλιεργούσε πολλά χρόνια για να κάνω έργο εκκαθάρισης, και είχα μάθει κάποιες σχετικές αρχές και είχα κατανοήσει κάποια μονοπάτια για να αντιμετωπίζω τα προβλήματα. Όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μου με εξέλεξαν ως επόπτρια, έπρεπε να αποδεχτώ αυτό το καθήκον και να συνεργαστώ με όλη μου την καρδιά. Ωστόσο, φοβόμουν τις συνέπειες αν δεν το έκανα καλά, κι έτσι βρήκα λόγους και δικαιολογίες για να αρνηθώ. Δεν έλαβα καθόλου υπόψη μου το έργο της εκκλησίας. Όταν οι επικεφαλής με όρισαν επικεφαλής της ομάδας, ανησυχούσα και πάλι μήπως δεν έκανα καλά το έργο και με θεωρούσαν υπόλογη. Για να προστατέψω τα συμφέροντά μου, έβρισκα διάφορους λόγους και δικαιολογίες, όπως ότι είχα χαμηλό επίπεδο και περιορισμένη εργασιακή ικανότητα, για να υπεκφύγω και να το αποφύγω. Ήξερα πολύ καλά τις απαιτήσεις του έργου της εκκλησίας και το ότι ήμουν η κατάλληλη υποψήφια, αλλά έκανα κόλπα και δεν ήθελα να γίνω επικεφαλής ομάδας ούτε να αναλάβω ευθύνες, επειδή σκεφτόμουν τη δική μου έκβαση και τον δικό μου προορισμό. Σκέφτηκα εκείνους τους άπιστους που δίνουν προτεραιότητα στο κέρδος, και που πάντα, σε ό,τι κάνουν, υπολογίζουν και ραδιουργούν για τα δικά τους συμφέροντα· κάνουν ό,τι τους ωφελεί. Κι εμένα όλες μου οι σκέψεις και οι ιδέες ήταν για το δικό μου όφελος, κι όταν με κάλεσαν σε έργο που απαιτούσε να αναλάβω ευθύνες, έκανα κόλπα και υποχώρησα. Δεν είχα καθόλου πίστη και υποταγή στον Θεό, και δεν είχα καμία διαφορά από έναν άπιστο ή έναν δύσπιστο. Ήμουν στ’ αλήθεια ανάξια να κάνω καθήκοντα! Όταν το κατάλαβα αυτό, γέμισα τύψεις και αυτομεμψία.

Αργότερα, έκανα αυτοκριτική: Γιατί, παρόλο που πίστευα πολλά χρόνια στον Θεό, ήθελα διαρκώς να αρνηθώ το καθήκον μου; Ποια ήταν η βαθύτερη αιτία του προβλήματος; Μια μέρα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Οι αντίχριστοι ποτέ δεν υπακούν στις διευθετήσεις του οίκου του Θεού και πάντα συνδέουν στενά το καθήκον, τη φήμη το κέρδος και τη θέση τους με την ελπίδα τους να κερδίσουν ευλογίες και με τον μελλοντικό τους προορισμό, σαν να μην έχουν καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες και ανταμοιβές μόλις χάσουν τη φήμη και τη θέση τους, και αυτό τούς φαντάζει σαν να χάνουν τη ζωή τους. Σκέφτονται: “Πρέπει να είμαι προσεκτικός, δεν πρέπει να είμαι απρόσεκτος! Ο οίκος του θεού, οι αδελφοί και οι αδελφές, οι επικεφαλής και οι εργάτες, ακόμα και ο θεός —κανείς τους δεν είναι αξιόπιστος, δεν μπορώ να εμπιστευθώ κανέναν τους. Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι κανέναν περισσότερο από τον εαυτό σου, αυτός είναι ο πιο αξιόπιστος. Αν δεν κάνεις εσύ τα σχέδιά σου, ποιος θα σε νοιαστεί; Ποιος θα σκεφτεί το μέλλον σου; Ποιος θα σκεφτεί αν λάβεις ευλογίες ή όχι; Επομένως, πρέπει να κάνω προσεκτικά τα σχέδιά μου και τους υπολογισμούς μου για την πάρτη μου. Δεν γίνεται να κάνω λάθη ούτε να δείξω την παραμικρή απροσεξία, γιατί τι θα κάνω αν προσπαθήσει κάποιος να με εκμεταλλευτεί;” Φυλάγονται, λοιπόν, από τους επικεφαλής και τους εργάτες του οίκου του Θεού, καθώς φοβούνται ότι κάποιος θα τους διακρίνει και θα τους καταλάβει, και τότε θα τους απαλλάξουν από τα καθήκοντά τους και θα πάει χαμένο το όνειρό τους για ευλογίες. Θεωρούν ότι πρέπει να διατηρήσουν τη φήμη και τη θέση τους ώστε να έχουν ελπίδες να κερδίσουν ευλογίες. Ένας αντίχριστος θεωρεί ότι το να ευλογηθεί είναι σπουδαιότερο κι από τους ουρανούς, σπουδαιότερο από τη ζωή, πιο σημαντικό από την επιδίωξη της αλήθειας, την αλλαγή διάθεσης ή την προσωπική σωτηρία και πιο σημαντικό από το να κάνει καλά το καθήκον του και να είναι ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα. Νομίζει ότι το να είναι κανείς ένα δημιουργημένο ον που ανταποκρίνεται στα πρότυπα, να κάνει καλά το καθήκον του και να σωθεί είναι όλα ασήμαντα πράγματα που δεν χρήζουν ιδιαίτερης αναφοράς ή σχολιασμού, ενώ η απόκτηση ευλογιών είναι το μόνο πράγμα σε ολόκληρη τη ζωή του που δεν μπορεί ποτέ να ξεχαστεί. Ό,τι κι αν συναντήσει, όσο μεγάλο ή μικρό κι αν είναι, το συσχετίζει με το να ευλογηθεί, είναι απίστευτα επιφυλακτικός και προσεκτικός και πάντα αφήνει μια διέξοδο για τον εαυτό του» («Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο δωδέκατο: Θέλουν να αποσυρθούν όταν δεν έχουν καμία θέση ούτε καμία ελπίδα να κερδίσουν ευλογίες). Ο Θεός εξέθετε ότι είναι άκρως σημαντικό για τους αντίχριστους να λαμβάνουν ευλογίες. Οι αντίχριστοι δεν εμπιστεύονται κανέναν άλλον παρά μόνο τον εαυτό τους. Νομίζουν ότι μπορούν να βασίζονται μόνο στον εαυτό τους, ότι μόνο οι ίδιοι θα φροντίσουν πραγματικά τον εαυτό τους, και ότι πρέπει να είναι προσεκτικοί και επιφυλακτικοί σε κάθε τους βήμα. Φοβούνται ότι αν υποταχθούν στις ρυθμίσεις του οίκου του Θεού, μπορεί να μη λάβουν ευλογίες και να καταστραφούν τα όνειρά τους να πάρουν ευλογίες. Κάνοντας αυτοκριτική σκέφτηκα: Δεν ήταν η συμπεριφορά μου ίδια με εκείνη ενός αντίχριστου; Έδινα μεγάλη σημασία στις ευλογίες. Η εκκλησία κανόνισε να γίνω επόπτρια και στη συνέχεια επικεφαλής ομάδας, αλλά εγώ ανησυχούσα για την έκβαση και τον προορισμό μου. Πίστευα ότι η εκτέλεση των καθηκόντων της επόπτριας ή της επικεφαλής ομάδας περιλάμβανε μεγάλες ευθύνες και ότι, αν δεν έκανα καλά το έργο, θα άφηνα παραβάσεις στο διάβα μου. Αν αυτές ήταν σοβαρές, μπορεί ακόμα και να αποκαλυπτόμουν και να αποκλειόμουν, οπότε θα ήμουν πιο ασφαλής ως απλό μέλος της ομάδας, με κάποιον άλλον να κάνει τους τελικούς ελέγχους. Ακόμα κι αν δεν θα πετύχαινα κάποια σημαντική διάκριση, δεν θα άφηνα παραβάσεις στο διάβα μου, δεν θα αποκαλυπτόμουν και δεν θα αποκλειόμουν. Αυτό που σκεφτόμουν ήταν να ενεργήσω με οποιονδήποτε τρόπο θα ωφελούμουν εγώ, και δεν λάμβανα καθόλου υπόψη μου τα συμφέροντα της εκκλησίας. Ζούσα απόλυτα εξαρτημένη από σατανικά δηλητήρια, όπως το «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» «Μην αναζητάς επιβράβευση, αλλά πώς να γλιτώσεις την ευθύνη», και «Η προσοχή είναι η μήτηρ της ασφάλειας». Θεωρούσα απόλυτα φυσιολογικό να σκέφτονται οι άνθρωποι τα δικά τους συμφέροντα. Δεν θα ήταν ανοησία να μην το κάνουν; Η πρόθεση του Θεού ήταν να μου επιτρέψει να εκπαιδευτώ περισσότερο κάνοντας αυτό το καθήκον, και να μπορώ να αναζητώ την αλήθεια για να ενεργώ σύμφωνα με τις αρχές. Ωστόσο, η στρεβλή μου οπτική με έκανε καχύποπτη απέναντι στον Θεό. Ένιωθα ότι, κάνοντάς με επόπτρια, θα με αποκάλυπτε και θα με απέκλειε. Νόμιζα ότι ο Θεός είναι σαν όλους αυτούς τους διάσημους και σπουδαίους ανθρώπους του κόσμου, οι οποίοι δεν είναι απαραίτητα δίκαιοι και αμερόληπτοι απέναντι στους ανθρώπους. Νόμιζα, επίσης, ότι όσοι έκαναν το παραμικρό λάθος, ενώ έκαναν το καθήκον τους, θα αποκλείονταν. Δεν είναι αυτό βλασφημία εναντίον του Θεού; Ήμουν τόσο δόλια και μοχθηρή! Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να πιστεύει κανείς στον Θεό και να κάνει το καθήκον ενός δημιουργήματος, το οποίο είναι μια ευθύνη που έχω χρέος να μην αποφεύγω. Εμένα, όμως, με είχαν βλάψει σατανικά δηλητήρια, και είχα γίνει εγωίστρια, μοχθηρή και δόλια. Αρνήθηκα το καθήκον μου να διαφυλάξω τα συμφέροντά μου, και δεν έλαβα ούτε στο ελάχιστο υπόψη μου τις προθέσεις του Θεού. Εάν ζούσα σύμφωνα με αυτές τις σατανικές φιλοσοφίες, θα κατάφερνα μόνο να αντιστέκομαι όλο και περισσότερο στον Θεό, και τελικά Εκείνος θα με αποστρεφόταν, θα με απέρριπτε και θα με απέκλειε. Όταν το κατάλαβα αυτό, κυριεύτηκα απ’ τις τύψεις και την αυτομεμψία, κι έτσι προσευχήθηκα στον Θεό: «Θεέ μου, είμαι τόσο εγωίστρια, ποταπή, μοχθηρή και δόλια. Από τότε που άρχισα να πιστεύω σ’ Εσένα, επιδιώκω μόνο τις ευλογίες και δεν σκέφτομαι τις προθέσεις Σου ούτε το έργο της εκκλησίας. Θεέ μου, είμαι πρόθυμη να μετανοήσω. Δεν θέλω να συνεχίσω να βαδίζω στο λάθος μονοπάτι».

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Μερικοί άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι ο οίκος του Θεού μπορεί να μεταχειρίζεται δίκαια τους ανθρώπους. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός βασιλεύει στον οίκο Του και ότι εκεί βασιλεύει η αλήθεια. Πιστεύουν ότι όποιο καθήκον κι αν κάνει κάποιος, αν προκύψει κάποιο πρόβλημα σ’ αυτό, ο οίκος του Θεού θα χειριστεί αμέσως την περίπτωσή του, θα του αφαιρέσει το δικαίωμα να κάνει αυτό το καθήκον και θα τον στείλει κάπου αλλού ή, μάλιστα, θα τον αποπέμψει από την εκκλησία. Είναι όντως έτσι; Ασφαλώς όχι. Ο οίκος του Θεού μεταχειρίζεται κάθε άτομο σύμφωνα με την αλήθεια-αρχές. Ο Θεός είναι δίκαιος στη μεταχείρισή Του προς κάθε άτομο. Δεν εξετάζει μόνο το πώς συμπεριφέρεται ένα άτομο σε μια μεμονωμένη περίπτωση· εξετάζει τη φύση-ουσία του, τις προθέσεις του και τη στάση του. Ιδίως κοιτάζει το πότε κάνει κάποιος λάθος, το κατά πόσο μπορεί να κάνει αυτοκριτική, κατά πόσο δείχνει μεταμέλεια και κατά πόσο μπορεί να διακρίνει την ουσία του προβλήματος με βάση τα λόγια Του, καταφέρνοντας έτσι να κατανοήσει την αλήθεια, να μισήσει τον εαυτό του και να μετανοήσει πραγματικά. Δεν μπορεί να σωθεί ένας άνθρωπος αν δεν έχει αυτήν τη σωστή στάση, αν αφήνει τις προσωπικές επιδιώξεις να τον σπιλώσουν τελείως, αν καταστρώνει αισχρά σχέδια και αποκαλύπτει μόνο διεφθαρμένες διαθέσεις και αν, μάλιστα, όταν προκύπτουν προβλήματα, προσποιείται, χρησιμοποιεί σοφίσματα, προσπαθεί να δικαιολογηθεί και αρνείται πεισματικά να παραδεχθεί αυτά που έχει κάνει. Δεν δέχεται καθόλου την αλήθεια, και ο πραγματικός του χαρακτήρας έχει αποκαλυφθεί πλήρως. Όσοι δεν είναι σωστοί άνθρωποι και δεν μπορούν ούτε στο ελάχιστο να αποδεχτούν την αλήθεια είναι στην ουσία δύσπιστοι, και μόνο ο αποκλεισμός τούς αξίζει. […] Πείτε Μου, αν κάποιος έχει κάνει ένα λάθος αλλά είναι ικανός να κατανοήσει αληθινά τα πράγματα και διατεθειμένος να μετανοήσει, δεν θα του δώσει ο οίκος του Θεού μια ευκαιρία; Καθώς πλησιάζει στο τέλος του το έξι χιλιάδων ετών σχέδιο διαχείρισης του Θεού, υπάρχουν τόσο πολλά καθήκοντα που πρέπει να γίνουν. Αν όμως δεν έχεις συνείδηση και λογική, και δεν μεριμνάς για τις εργασίες που πρέπει, αν έχεις κερδίσει μια ευκαιρία να κάνεις ένα καθήκον αλλά δεν την εκτιμάς, αν δεν επιδιώκεις ούτε στο ελάχιστο την αλήθεια κι αφήνεις να περάσει πολύτιμος χρόνος, τότε θα αποκαλυφθείς» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι στον οίκο του Θεού βασιλεύει η αλήθεια και η δικαιοσύνη. Ο οίκος του Θεού απαλλάσσει τους ανθρώπους απ’ τα καθήκοντά τους και τους αποκλείει σύμφωνα με τις αρχές, και κανείς δεν πρόκειται να αντιμετωπιστεί αυθαίρετα εξαιτίας της συμπεριφοράς του σε μια συγκεκριμένη στιγμή ή σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα. Όλα βασίζονται στη συστηματική συμπεριφορά των ανθρώπων, στη στάση τους απέναντι στην αποδοχή της αλήθειας και στο αν έχουν μετανοήσει πραγματικά. Αν κάποιος κάνει πολλές κακές πράξεις που διαταράσσουν και αναστατώνουν το έργο του οίκου του Θεού, και δεν μετανοεί ούτε αλλάζει όσο κι αν τον βοηθάνε οι άλλοι, θα απαλλαχθεί και θα αποκλειστεί. Αν, όμως, κάποιος αποκαλύψει μια διεφθαρμένη διάθεση όταν κάνει το καθήκον του ή προκαλέσει αναστάτωση και διατάραξη στο έργο της εκκλησίας, αλλά μπορέσει αμέσως να αναλογιστεί, να κατανοήσει, να μετανοήσει και να αλλάξει, τότε ο οίκος του Θεού θα του δώσει κι άλλες ευκαιρίες να κάνει καθήκοντα. Σκέφτηκα ότι από τότε που άρχισα να κάνω έργο εκκαθάρισης, είχα κολλήσει μια φορά στους κανονισμούς επειδή δεν καταλάβαινα τις αρχές, με αποτέλεσμα να διαπράξω παράβαση. Παρ’ όλα αυτά, ο οίκος του Θεού δεν με απάλλαξε απ’ τα καθήκοντά μου ούτε με απέκλεισε εξαιτίας των παραβάσεών μου. Συναναστράφηκε μαζί μου και με βοήθησε. Έπειτα, εφόσον ήμουν πρόθυμη να μετανοήσω, μου επέτρεψαν να συνεχίσω να κάνω καθήκοντα. Όσον αφορά εκείνους που απαλλάχθηκαν και αποκλείστηκαν, αυτό δεν έγινε επειδή έκαναν καθήκοντα ως επικεφαλής ομάδων ή επόπτες, αλλά επειδή βάδιζαν σε λάθος μονοπάτι. Είχαν κάνει παραβάσεις, αλλά δεν αποδέχονταν το κλάδεμα και δεν μετανοούσαν. Μόνο τότε απαλλάχθηκαν και αποκλείστηκαν. Σκέφτηκα μια αδελφή στην ομάδα που δεν ήταν επόπτρια. Παρ’ όλα αυτά, καθώς έκανε το καθήκον της, ανταγωνιζόταν με τις αδελφές συνεργάτιδές της για τη φήμη και το κέρδος, και τις σαμποτάριζε πίσω απ’ την πλάτη τους. Αυτό διατάρασσε και αναστάτωνε το έργο της εκκλησίας, κι εκείνη δεν μετανόησε μετά τη συναναστροφή της. Στο τέλος απαλλάχθηκε απ’ τα καθήκοντά της. Επίσης, ο λόγος για τον οποίο απαλλάχθηκαν οι δύο προηγούμενοι επόπτες δεν ήταν ότι είχαν μεγάλες ευθύνες οι οποίες τους αποκάλυπταν, αλλά ότι συστηματικά δεν επιδίωκαν την αλήθεια και δεν έκαναν αληθινό έργο. Όταν κλαδεύτηκαν ή δέχτηκαν συναναστροφή από τους αδελφούς και τις αδελφές τους για να τους βοηθήσουν, δεν μετανόησαν πραγματικά ούτε άλλαξαν. Μόνο τότε απαλλάχθηκαν απ’ τα καθήκοντά τους. Η απαλλαγή τους δεν είχε καμία σχέση με το τι καθήκοντα έκαναν ούτε με το πόσο μεγάλες ήταν οι ευθύνες τους. Συνειδητοποίησα πως η πεποίθησή μου ότι είναι επικίνδυνο να είσαι επικεφαλής ομάδας εξαιτίας της μεγάλης ευθύνης που αυτό συνεπάγεται και ότι, αν είσαι μέλος μιας ομάδας, είσαι σώος κι ασφαλής, ήταν παράλογη και ανορθολογική, και δεν συμφωνούσε με την αλήθεια-αρχή. Ο οίκος του Θεού μού έδωσε την ευκαιρία να κάνω καθήκοντα, και η πρόθεση του Θεού ήταν να αναζητήσω την αλήθεια στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που μου συνέβαιναν, και να συλλάβω και να κατανοήσω περισσότερες αλήθεια-αρχές. Έπρεπε να εκτιμήσω αυτήν τη σπάνια ευκαιρία και να αποδεχθώ το καθήκον μου.

Αργότερα, διάβασα περισσότερα από τα λόγια του Θεού: «Πώς, λοιπόν, πρέπει να συμπεριφέρεται ένα ειλικρινές άτομο; Πρέπει να υποτάσσεται στις διευθετήσεις του Θεού, να αφοσιώνεται στο καθήκον που υποτίθεται ότι εκτελεί και να βάζει τα δυνατά του ώστε να ικανοποιεί τις προθέσεις του Θεού. Αυτό εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους: Ένας είναι να αποδέχεσαι το καθήκον σου με ειλικρινή καρδιά, να μη σκέφτεσαι τα σαρκικά σου συμφέροντα, να μην το κάνεις με μισή καρδιά ούτε να μηχανορραφείς για δικό σου όφελος. Αυτές είναι εκδηλώσεις ειλικρίνειας. Ένας άλλος είναι να εκτελείς το καθήκον σου καλά με όλη σου την καρδιά και τη δύναμη, κάνοντας τα πράγματα σωστά και βάζοντας την καρδιά και την αγάπη σου στο καθήκον σου για να ικανοποιείς τον Θεό. Αυτές είναι οι εκδηλώσεις που θα πρέπει να έχει ένα ειλικρινές άτομο ενώ εκτελεί το καθήκον του» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Μέρος τρίτο). «Δεν υπάρχει συσχέτιση μεταξύ του καθήκοντος του ανθρώπου και του αν αυτός θα λάβει ευλογίες ή θα υποφέρει από κακοτυχία. Καθήκον είναι αυτό που ο άνθρωπος οφείλει να εκπληρώσει· είναι η αποστολή που του στάλθηκε από τον ουρανό και πρέπει να το κάνει χωρίς να επιζητά ανταμοιβή και χωρίς όρους ή αιτία. Μόνο αυτό ονομάζεται εκτέλεση του καθήκοντος. […] Δεν θα έπρεπε να εκτελείς το καθήκον σου μόνο για να λαμβάνεις ευλογίες και δεν θα έπρεπε να αρνείσαι να εκτελέσεις το καθήκον σου από φόβο μην υποφέρεις από κακοτυχία» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Η διαφορά μεταξύ της διακονίας του ενσαρκωμένου Θεού και του καθήκοντος του ανθρώπου). Ο Θεός λέει ότι όσοι είναι ειλικρινείς μπορούν να υποταχθούν στις ενορχηστρώσεις και τις διευθετήσεις Του, και μπορούν να κάνουν καλά το καθήκον τους με όλη την καρδιά και τη δύναμή τους. Δεν δολοπλοκούν για τον εαυτό τους ούτε εξετάζουν τα κέρδη και τις απώλειες στα συμφέροντά τους. Επιπλέον, το καθήκον είναι μια ευθύνη που είναι χρέος μας να μην αποφεύγουμε, και δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις ευλογίες που λαμβάνουμε ή τις δυστυχίες που παθαίνουμε. Δεν πρέπει να αρνούμαστε το καθήκον επειδή φοβόμαστε τη δυστυχία ούτε πρέπει να αποδεχόμαστε το καθήκον για χάρη των ευλογιών. Είναι απολύτως φυσικό και δικαιολογημένο να εκπληρώνουν οι άνθρωποι τα καθήκοντά τους. Μόλις το κατάλαβα αυτό, ήξερα πώς να μεταχειρίζομαι το καθήκον μου. Παρόλο που έχω μέτριο επίπεδο και εργασιακή ικανότητα, μπορώ να αναζητώ περισσότερο για όσα δεν καταλαβαίνω καθώς κάνω το καθήκον μου, και, στο πλαίσιο του επιπέδου και των ικανοτήτων μου, να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να εκπληρώσω το καθήκον που οφείλω να εκπληρώσω. Αυτήν τη στάση πρέπει να έχω. Παρόλο που δεν έχω πετύχει ακόμα πολλή είσοδο ή πολλές αλλαγές, μέσα απ’ αυτήν την αποκάλυψη, έχω καταλάβει κάπως τις λανθασμένες οπτικές που κρύβονταν πίσω από την επιδίωξή μου στην πίστη μου στον Θεό, έχω μάθει πώς να κάνω καλά το καθήκον μου για να λαμβάνω υπόψη μου τις προθέσεις του Θεού, και είμαι πρόθυμη να υποταχθώ στις ενορχηστρώσεις και τις ρυθμίσεις του Θεού. Είμαι πολύ ευγνώμων στον Θεό για αυτές τις αλλαγές και γι’ αυτά που κατανόησα.