Της Τζορτζίνα, Μιανμάρ

Τον Αύγουστο του 2021, πότιζα νεοφώτιστους στην εκκλησία. Για ένα διάστημα, πότιζα τρεις νεοφώτιστους διαδικτυακά. Αυτοί οι τρεις νεοφώτιστοι είχαν μεγάλο ενθουσιασμό για τη συμμετοχή στις συναθροίσεις, αλλά το χωριό τους δεν είχε διαδίκτυο, οπότε αναγκάζονταν ν’ ανέβουν ψηλά στα βουνά για να βρουν σήμα. Ωστόσο, και πάλι συμμετείχαν σε κάθε συνάθροιση. Συζητώντας μαζί τους, έμαθα ότι και στα δύο χωριά, που ήταν κοντά μεταξύ τους, πάνω από εκατό άνθρωποι ακόμη δεν είχαν ακούσει το ευαγγέλιο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Ένιωσα την ευθύνη να μαρτυρήσω σ’ αυτούς τους ανθρώπους για το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και να τους φέρω ενώπιον του Θεού. Σε μια συνάθροιση, συναναστρεφόμουν με αυτούς τους τρεις νεοφώτιστους σχετικά με την πρόθεση του Θεού να σώσει την ανθρωπότητα και τους διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Όλες οι συμφορές θα συμβούν η μία μετά την άλλη· όλες οι χώρες και όλοι οι τόποι θα βιώσουν συμφορές: Παντού συμβαίνουν επιδημίες, λιμοί, πλημμύρες, ξηρασίες και σεισμοί. Αυτές οι καταστροφές δεν συμβαίνουν απλώς σε ένα ή δύο μέρη, ούτε θα τελειώσουν μέσα σε μία ή δύο ημέρες. Αντιθέτως, θα επεκταθούν σε όλο και περισσότερες περιοχές και θα γίνουν όλο και πιο σφοδρές. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, κάθε είδους επιδρομές εντόμων θα συμβαίνουν αλλεπάλληλα και το φαινόμενο του κανιβαλισμού θα εμφανιστεί παντού. Αυτή είναι η κρίση Μου πάνω στις μυριάδες χώρες και τους μυριάδες λαούς» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 65). Μετά την ανάγνωση των λόγων του Θεού, συναναστράφηκα ως εξής: «Σιγά σιγά, τα λόγια του Θεού εκπληρώνονται και, μέρα με τη μέρα, οι συμφορές γίνονται χειρότερες. Δεν είναι μόνο στις άλλες χώρες οι συμφορές· και η δική μας Πολιτεία Γουά πλήττεται από σοβαρή πανδημία. Πόλεις και χωριά έχουν μπει σε καραντίνα, και πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν. Κάποιοι που δεν είχαν τρόφιμα και νερό στη διάρκεια της καραντίνας αυτοκτόνησαν πέφτοντας από το παράθυρο· άλλοι, επειδή δεν μπορούσαν να αντέξουν το κόστος της καραντίνας μόλις κόλλησαν τον ιό, κρεμάστηκαν. Κάποιοι που έφυγαν για να πάνε να εργαστούν δεν μπόρεσαν να γυρίσουν σπίτι τους λόγω της απαγόρευσης, έχασαν συγγενείς και δεν πρόλαβαν ούτε να τους δουν μια τελευταία φορά. Κάθε μέρα, αμέτρητοι άνθρωποι κολλάνε και ο αριθμός των θανάτων είναι ανυπολόγιστος. Σήμερα μπορεί να είμαστε καλά, αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει αύριο. Είχαμε την τύχη ν’ αποδεχθούμε το έργο του Θεού και ν’ ακούσουμε τα λόγια Του. Πρέπει να κηρύξουμε γρήγορα το ευαγγέλιο του Θεού στους συγγενείς, τους γείτονες και τους φίλους μας, ώστε ν’ ακούσουν κι αυτοί τη φωνή του Θεού, να προσέλθουν ενώπιόν Του, να κερδίσουν την αλήθεια και να λάβουν τη σωτηρία Του. Αν δεν μοιραστούμε μαζί τους το ευαγγέλιο τώρα, και μια μέρα αρρωστήσουν και πεθάνουν, δεν θα νιώσουμε τύψεις; Αλλά τότε, ακόμη κι αν πλαντάξουμε στο κλάμα, θα είναι μάταιο. Είστε πρόθυμοι να κηρύξετε το ευαγγέλιο στο χωριό σας;» Ακούγοντας αυτά τα λόγια, όλοι συμφώνησαν να το κάνουν. Το επόμενο βράδυ, έφεραν αρκετούς δυνητικούς αποδέκτες του ευαγγελίου. Ανάμεσά τους ήταν και ο γιος του προέδρου του χωριού και ένας λογιστής που είχε σχετικά υψηλό γόητρο στο χωριό. Ο κήρυκας του ευαγγελίου συναναστράφηκε μαζί τους για την αλήθεια όσον αφορά τη διάκριση ανάμεσα στον αληθινό Θεό και τους ψεύτικους, καθώς και για το ότι μόνο αν κάποιος πιστεύει στον αληθινό Θεό θα προστατευτεί από τις συμφορές, και για το ότι εκείνοι που πιστεύουν στους ψεύτικους θεούς μόνο θα πέσουν σε συμφορές στη συμφορά και, τελικά, στη λίμνη της φωτιάς και του θειαφιού. Κάποιοι από αυτούς, μόλις άκουσαν τα λόγια του Θεού, κατάλαβαν ότι μόνο ο Παντοδύναμος Θεός είναι ο μοναδικός αληθινός Θεός που μπορεί να σώσει όλη την ανθρωπότητα. Χαίρονταν που άκουγαν τα λόγια του Θεού και συγκινήθηκαν μέχρι δακρύων. Αργότερα, έφεραν όσους από τους συγγενείς και φίλους τους είχαν σχετικά καλή ανθρώπινη φύση για ν’ ακούσουν τα λόγια του Θεού. Μέσα σε μόλις τρεις εβδομάδες, πάνω από εκατό άνθρωποι από αυτά τα δύο χωριά ήρθαν να διερευνήσουν το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, κι εγώ ήμουν υπεύθυνη για το πότισμα εξήντα και πλέον από αυτούς. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι τόσοι άνθρωποι μαζί θα αποδέχονταν το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες.

Αργότερα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι από τα δύο χωριά έρχονταν για να διερευνήσουν την αληθινή οδό. Ένας αξιωματούχος της περιφέρειας από ένα διπλανό χωριό έμαθε ότι οι κάτοικοι των χωριών άκουγαν τα κηρύγματά μας και κινητοποίησε την πολιτοφυλακή για να κάνουν περιπολίες και επιθεωρήσεις. Συνελήφθησαν δεκάξι νεοφώτιστοι που είχαν μόλις αρχίσει να διερευνούν την αληθινή οδό, και τους επιβλήθηκαν πρόστιμα. Καθώς η πολιτοφυλακή περιπολούσε μέρα και νύχτα, οι άνθρωποι δεν τολμούσαν πια ν’ ακούσουν τα κηρύγματα στο χωριό, ενώ κάποιοι σταμάτησαν να έρχονται και στο βουνό για συναθροίσεις. Αφού το χωριό δεν είχε διαδίκτυο, ήταν πολύ δύσκολη η επικοινωνία με τους νεοφώτιστους, εκτός κι αν έβρισκαν έναν τρόπο να συνδεθούν και να επικοινωνήσουν αυτοί. Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα ότι όλα τελείωσαν. Για να μην πω τίποτα για κήρυγμα του ευαγγελίου σε άλλους, ίσως να μην μπορούσαν καν να μείνουν σταθεροί οι νεοφώτιστοι που μόλις είχαν αποδεχθεί το έργο του Θεού τις δύο τελευταίες μέρες. Εκείνη τη στιγμή, ο επικεφαλής μιας ομάδας συνάθροισης ανέβηκε στο βουνό για να πιάσει σήμα και επικοινώνησε μαζί μου. Μου είπε: «Η κατάσταση είναι πολύ άσχημη αυτήν τη στιγμή, και η αστυνομία και η πολιτοφυλακή περιπολούν παντού κάθε μέρα. Μπορούμε να συναθροιζόμαστε μόνο μία φορά τον μήνα;» Είπα μέσα μου: «Δεν γίνεται αυτό. Οι νεοφώτιστοι έχουν πολύ μικρό ανάστημα· δεν κατανοούν πολλές αλήθειες και χρειάζονται συνεχώς πότισμα και υποστήριξη. Ό,τι και να γίνει, πρέπει να φροντίσουμε να συμμετέχουν οι νεοφώτιστοι στις συναθροίσεις». Είδα μαζί με τον επικεφαλής της ομάδας το ντοκιμαντέρ «Αυτός που κυριαρχεί επί των πάντων». Είπα: «Όταν ο Μωυσής οδήγησε τους Ισραηλίτες για να φύγουν από την Αίγυπτο, μπροστά τους απλωνόταν η Ερυθρά Θάλασσα και πίσω τους ήταν οι στρατιώτες που τους κυνηγούσαν. Δεν υπήρχε δρόμος για να προχωρήσουν, όμως εκείνοι γαλήνεψαν, προσευχήθηκαν στον Θεό, στηρίχτηκαν σ’ Εκείνον, και ο Θεός τούς άνοιξε τον δρόμο. Έγιναν μάρτυρες της εξουσίας του Θεού. Ο Θεός χώρισε την Ερυθρά Θάλασσα στα δύο, αποκαλύπτοντας την ξηρά στη μέση. Οι Ισραηλίτες διέσχισαν την Ερυθρά Θάλασσα, ενώ οι στρατιώτες που τους κυνηγούσαν πνίγηκαν στα νερά. Αυτό δείχνει ότι ο Θεός σίγουρα θα καθοδηγήσει όσους έχει καθορίσει Εκείνος ότι θα σώσει». Ύστερα, του διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Παντοδύναμου Θεού: «Κάθε βήμα του έργου που επιτελεί ο Θεός πάνω στους ανθρώπους εξωτερικά φαίνεται να είναι αλληλεπιδράσεις μεταξύ ανθρώπων, σαν να γεννιούνται από ανθρώπινες ρυθμίσεις ή από ανθρώπινη αναστάτωση. Αλλά πίσω από κάθε βήμα του έργου και καθετί που συμβαίνει, υπάρχει ένα στοίχημα του Σατανά ενώπιον του Θεού, και όλα απαιτούν από τους ανθρώπους να παραμείνουν σταθεροί στη μαρτυρία τους για τον Θεό. Πάρε τη δοκιμασία του Ιώβ για παράδειγμα: Στα παρασκήνια, ο Σατανάς έβαζε ένα στοίχημα με τον Θεό. Αυτό που συνέβη στον Ιώβ ήταν οι πράξεις των ανθρώπων και η αναστάτωση των ανθρώπων. Πίσω από κάθε βήμα του έργου που κάνει ο Θεός σ’ εσάς είναι το στοίχημα του Σατανά με τον Θεό —πίσω απ’ αυτό υπάρχει μια μάχη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Μόνο αγαπώντας τον Θεό πιστεύεις αληθινά στον Θεό). Συναναστράφηκα έπειτα ως εξής: «Επιφανειακά, φαίνεται ότι ο αξιωματούχος παρεμποδίζει την πίστη μας στον Θεό. Πίσω από αυτό, όμως, κρύβεται η αναστάτωση του Σατανά. Ο Σατανάς δεν θέλει ν’ ακούμε τα λόγια του Θεού· έτσι, χρησιμοποιεί τον αξιωματούχο για να μας καταδιώξει και να μας συλλάβει, ώστε να αναγκαστούμε να εγκαταλείψουμε την πίστη μας. Είναι όπως τότε που ο Ιώβ δοκιμάστηκε και έχασε όλο τον πλούτο του· επιφανειακά, φαινόταν ότι το έκαναν ληστές, στην πραγματικότητα, όμως, ήταν οι πειρασμοί και οι επιθέσεις του Σατανά εναντίον του Ιώβ. Όταν ο Ιώβ αντιμετώπισε όλες αυτές τις δοκιμασίες, δεν παραπονέθηκε εναντίον του Θεού· αντίθετα, δόξασε το όνομα του Ιεχωβά Θεού. Όπως κι αν αναστάτωνε ο Σατανάς τον Ιώβ, αυτός δεν εγκατέλειπε τον Θεό και, στο τέλος, ο Σατανάς στο τέλος ντροπιάστηκε και υποχώρησε. Τώρα που αντιμετωπίζουμε την αναστάτωση και την καταδίωξη του αξιωματούχου, αν περιοριζόμασταν τόσο ώστε ν’ ακούμε τα λόγια του Θεού μόνο μία φορά τον μήνα, αυτό δεν θα σήμαινε ότι η μηχανορραφία του Σατανά έχει πετύχει τον σκοπό της; Αν επιμείνουμε να συναθροιζόμαστε σε μια τέτοια συνθήκη, ο Σατανάς θα ντροπιαστεί». Αφότου άκουσε τη συναναστροφή μου, ο επικεφαλής της ομάδας δήλωσε ότι ήταν πρόθυμος να γυρίσει πίσω και να προσκαλέσει σε συναθροίσεις αυτούς τους νεοφώτιστους. Μέσα από τη συναναστροφή του επικεφαλής της ομάδας, οι νεοφώτιστοι είπαν ο ένας μετά τον άλλον: «Τίποτα δεν μπορεί να συμβεί αν δεν το επιτρέψει ο Θεός». «Στα χέρια του Θεού είναι το αν θα συλληφθούμε ή όχι». «Ο Σατανάς θέλει να εκμεταλλευτεί την αναστάτωση της κυβέρνησης για να μας κάνει να εγκαταλείψουμε την πίστη μας και να μας σύρει στην κόλαση. Όσο κι αν μας καταδιώξουν, είναι βέβαιο ότι εμείς θα ακολουθήσουμε τον Θεό και δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ την πίστη μας». Αν και η κατάσταση ήταν πολύ εχθρική, κάποιοι από τους πιο ενθουσιώδεις νεοφώτιστους συνέχιζαν να βρίσκουν τρόπους για να πιάνουν διαδικτυακό σήμα και να συμμετέχουν στις συναθροίσεις. Ωστόσο, επειδή οι χώροι των συναθροίσεών τους είχαν εκτεθεί, δεν μπορούσαν να συναθροίζονται όπως πριν, σε ομάδες εξήντα ή εβδομήντα ατόμων· σε κάθε τοποθεσία μπορούσαν να συναθροίζονται το πολύ είκοσι άτομα. Ενώ ετοιμαζόμασταν να κανονίσουμε μικρότερες συναθροίσεις, συναντήσαμε άλλη μια δυσκολία: Επειδή οι νεοφώτιστοι είχαν μόνο δύο κάρτες SIM με πρόσβαση στο διαδίκτυο, αν χωρίζονταν για τις συναθροίσεις, δεν θα έφταναν οι κάρτες για όλους, οπότε μερικοί χωρικοί δεν θα μπορούσαν να ακούσουν τα λόγια του Θεού. Επίσης, αφού είκοσι άτομα χρησιμοποιούσαν ένα και μοναδικό τηλέφωνο για τις συναθροίσεις, όταν η σύνδεση ήταν κακή, κάποιοι δεν μπορούσαν να ακούσουν καθαρά τα όσα λέγονταν στη συναναστροφή και οι συναθροίσεις δεν έφερναν καλά αποτελέσματα. Άρχισα να αποθαρρύνομαι, καθώς η κατάσταση φαινόταν πραγματικά δύσκολη. Εκείνη την ώρα, σκέφτηκα: «Αχ και να μπορούσα να πάω εγώ η ίδια εκεί! Τότε θα μπορούσα να τους ποτίσω αυτοπροσώπως». Μοιράστηκα, λοιπόν, τις σκέψεις μου με τον επόπτη κι εκείνος συμφώνησε να με αφήσει να πάω στην περιοχή.

Το ίδιο βράδυ, έφτασα στο σπίτι φιλοξενίας της περιοχής. Εκείνη τη στιγμή, οι επικεφαλής των ομάδων των νεοφώτιστων μου έστειλαν μήνυμα, κι έτσι τους ζήτησα να προσκαλέσουν τους αδελφούς και τις αδελφές σε μια συνάθροιση το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, να τους πουν να προσκαλέσουν όσους περισσότερους μπορούσαν και να βρουν ένα κρυφό μέρος. Την επόμενη μέρα, φτάσαμε στο συμφωνημένο μέρος —και έμεινα άφωνη. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ήρθαν πάνω από εξήντα νεοφώτιστοι και, ένας ένας, ήρθαν για να συστηθούν, να μου σφίξουν το χέρι και να με αγκαλιάσουν. Ήταν σαν ένα κοπάδι χαρούμενα πουλιά· δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Μετά τη συνάθροιση εκείνης της ημέρας, προσκάλεσαν νεοφώτιστους από ένα άλλο χωριό να έρθουν ν’ ακούσουν το ευαγγέλιο. Την τρίτη μέρα, ο επικεφαλής της ομάδας μάς οδήγησε σε ένα μακρύ μονοπάτι στο βουνό και βρήκαμε ένα ήσυχο, απομονωμένο μέρος. Ήρθαν περίπου πενήντα νεοφώτιστοι. Ενώ συναθροιζόμασταν, όμως, μας είδε ένας άπιστος που έβοσκε αγελάδες. Σκέφτηκα: «Θα με αναφέρει; Θα με συλλάβει μήπως τελικά ο αξιωματούχος ή η αστυνομία;» Σκέφτηκα να το βάλω στα πόδια. Εκείνη τη στιγμή, όμως, θυμήθηκα ένα χωρίο του λόγου του Θεού που είχα διαβάσει πρωτύτερα: «Οι αντίχριστοι κάνουν ό,τι μπορούν για να προστατεύσουν την ασφάλειά τους. Αυτό που σκέφτονται είναι το εξής: “Πρέπει οπωσδήποτε να βρω εγγυήσεις για την ασφάλειά μου. Όποιος κι αν πιαστεί, δεν πρέπει με τίποτα να είμαι εγώ αυτός”. […] Αν ένα μέρος είναι ασφαλές, τότε οι αντίχριστοι θα διαλέξουν αυτό το μέρος για να εργαστούν, και, μάλιστα, θα δείχνουν πολύ δραστήριοι και θετικοί, επιδεικνύοντας το μεγάλο “αίσθημα ευθύνης” τους και τη μεγάλη “αφοσίωσή” τους. Αν η εκτέλεση κάποιου έργου σημαίνει ότι πρέπει να ρισκάρουν, και είναι πιθανό να διατρέξουν κίνδυνο, να τους ανακαλύψει ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, προφασίζονται δικαιολογίες και το αρνούνται, και ψάχνουν ευκαιρία να ξεφύγουν από αυτό. Μόλις υπάρξει κίνδυνος, ή μόλις υπάρξει μια υπόνοια κινδύνου, σκέφτονται κάθε πιθανό τρόπο να ξεγλιστρήσουν και να εγκαταλείψουν το καθήκον τους, αδιαφορώντας για τους αδελφούς και τις αδελφές, ενώ το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς θα γλιτώσουν από τον κίνδυνο. Μπορεί να έχουν ήδη προετοιμαστεί ψυχολογικά: Μόλις εμφανιστεί κίνδυνος, θα παρατήσουν αμέσως όλο το έργο που κάνουν, αδιαφορώντας για την πορεία του έργου της εκκλησίας ή για το τι ζημιά μπορεί να προκαλέσει αυτό στα συμφέροντα του οίκου του Θεού ή για την ασφάλεια των αδελφών —αυτό που έχει σημασία για εκείνους είναι η φυγή. Έχουν μάλιστα έναν “άσσο στο μανίκι τους”, ένα σχέδιο για να προστατευτούν: Αμέσως μόλις βρεθούν σε κίνδυνο ή συλληφθούν, ομολογούν όλα όσα ξέρουν, κι έτσι απαλλάσσουν τον εαυτό τους και αποποιούνται κάθε ευθύνη για να παραμείνουν ασφαλείς. Αυτό το σχέδιο έχουν σε ετοιμότητα» [«Ο Λόγος», τόμ. 4: «Εκθέτοντας τους αντίχριστους», Σημείο ένατο (Μέρος δεύτερο)]. Οι αντίχριστοι μπορούν να κάνουν τα καθήκοντά τους και να εργάζονται κανονικά όταν δεν υπάρχει κίνδυνος, αλλά όταν προκύπτει κίνδυνος, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι η δική τους ασφάλεια. Θεωρούν την ασφάλειά τους σημαντικότερη από καθετί και δεν υπολογίζουν καθόλου τα συμφέροντα της εκκλησίας. Οι αντίχριστοι είναι εξαιρετικά εγωιστές και ποταποί, και δεν έχουν καθόλου συνείδηση ούτε λογική. Η δική μου συμπεριφορά ήταν ακριβώς σαν ενός αντίχριστου. Στην αρχή, μπορούσα να ανέβω στο βουνό για να συναθροιστώ με τους νεοφώτιστους, και φαινόταν πως έκανα κάποιο έργο και υπέμενα κάποιες κακουχίες, αλλά μόλις επηρεάστηκε η ασφάλειά μου, θέλησα να εγκαταλείψω το καθήκον μου και να το σκάσω. Έβαζα την ασφάλειά μου πάνω απ’ όλα και ποτέ δεν σκέφτηκα να κάνω πρώτα διευθετήσεις γι’ αυτούς τους νεοφώτιστους. Τόσο πολλοί νεοφώτιστοι, αν συλλαμβάνονταν, πιθανότατα θα οδηγούνταν σε πτώση, επειδή είχαν μικρό ανάστημα· κι όμως εγώ νοιαζόμουν μόνο να γλιτώσω η ίδια από τον κίνδυνο. Ήμουν πραγματικά εγωίστρια! Όταν το σκέφτηκα αυτό, γρήγορα οδήγησα τους νεοφώτιστους σε ασφαλή σημεία. Κάποιοι κρύφτηκαν σε χαντάκια, άλλοι στο χορτάρι και άλλοι μέσα στο δάσος. Όταν έφυγε ο βοσκός, συνεχίσαμε τη συνάθροιση και βάλαμε κάποιους αδελφούς να έχουν τον νου τους μην έρθει κανείς. Μετά τη συνάθροιση, ορίσαμε την ώρα και τη μέρα της επόμενης συνάθροισης.

Αργότερα, πάνω από εκατό άνθρωποι αποδέχθηκαν το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες. Εκείνη την εποχή, οι νεοφώτιστοι από τα δύο χωριά ήταν σχεδόν διακόσιοι. Το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι έρχονταν ν’ ακούσουν τα λόγια του Θεού τράβηξε ακόμα περισσότερο την προσοχή του αξιωματούχου, ο οποίος έδωσε εντολή στους απίστους του χωριού και ακόμη και στους μαθητές του δημοτικού να περιπολούν στο βουνό. Ο αξιωματούχος δήλωσε, επίσης, ότι, αν έβρισκαν τον χώρο των συναθροίσεών μας, θα έπαιρναν αμοιβή εκατό γουάν ο καθένας. Εκείνο το διάστημα, γίνονταν περιπολίες όχι μόνο στο χωριό, αλλά και στο βουνό. Η κατάσταση, λοιπόν, όλο και χειροτέρευε. Παρόλ’ αυτά, κάθε μέρα οι νεοφώτιστοι συνέχιζαν να φέρνουν συγγενείς και φίλους για ν’ ακούσουν τα λόγια του Θεού, ενώ ακόμη και οι πρόεδροι και οι αντιπρόεδροι των δύο χωριών ήρθαν για ν’ ακούσουν τα λόγια του Θεού. Εξαιτίας της καταδίωξης από τον αξιωματούχο, ήμασταν αναγκασμένοι ν’ αλλάζουμε συνέχεια τόπο συνάθροισης. Κάποιες φορές συναθροιζόμασταν σε λιβάδια, άλλες σε περιοχές με άμμο, άλλες φορές στο δάσος και κάποιες φορές αναγκαζόμασταν να μπαίνουμε βαθιά στα βουνά για να συναθροιστούμε. Όποτε πήγαινα να ποτίσω τους νεοφώτιστους, περνούσα μπροστά από το σπίτι του αξιωματούχου κάθε μέρα. Δεν γινόταν να το αποφύγω, ήταν στον δρόμο μου, και συχνά ανησυχούσα μήπως ο αξιωματούχος και οι αστυνομικοί μ’ εντόπιζαν και, ξαφνικά, με σταματούσαν και μ’ έπιαναν επιτόπου, μπροστά στην καγκελόπορτα του αξιωματούχου. Τι θα έκανα αν μ’ έπιαναν και το μάθαινε η οικογένειά μου; Ήδη οι δικοί μου ήταν αντίθετοι με την πίστη μου· αν μάθαιναν ότι είχα συλληφθεί, δεν θα με καταδίωκαν ακόμη περισσότερο; Κάθε μέρα, γύριζε στο μυαλό μου αυτή η πιθανότητα και φοβόμουν πολύ και μόνο με τη σκέψη. Κάθε μέρα, όταν πήγαινα να ποτίσω τους νεοφώτιστους, ήμουν πολύ αγχωμένη. Όταν περνούσα μπροστά από το σπίτι του αξιωματούχου, ούτε να ανασάνω δεν τολμούσα. Περνούσα βιαστικά με το μηχανάκι μου και δεν τολμούσα ούτε να γυρίσω να κοιτάξω πίσω. Όταν φοβήθηκα, μέσα μου, έκανα σιωπηλά επίκληση στον Θεό. Θυμήθηκα έναν ύμνο των λόγων του Θεού: «Ο Θεός τελειοποιεί την πίστη»: «Στο έργο κατά τις έσχατες ημέρες, αυτό που απαιτείται από εμάς είναι υπέρτατη πίστη και αγάπη, και μπορεί να παραπατήσουμε με την παραμικρή απροσεξία, διότι αυτό το στάδιο του έργου είναι διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα: Αυτό που ο Θεός οδηγεί στην τελείωση είναι η πίστη των ανθρώπων, η οποία είναι και αόρατη και άυλη. Αυτό που κάνει ο Θεός είναι να μετατρέπει τα λόγια σε πίστη, σε αγάπη και σε ζωή. Οι άνθρωποι πρέπει να φτάσουν σε ένα σημείο, όπου να έχουν υπομείνει εκατοντάδες εξευγενισμούς και να διαθέτουν πίστη μεγαλύτερη κι από του Ιώβ, πράγμα που απαιτεί να υπομείνουν απίστευτο πόνο και κάθε λογής μαρτύρια χωρίς να εγκαταλείψουν ποτέ τον Θεό. Όταν υποταχθούν μέχρι θανάτου, κι έχουν μεγάλη πίστη στον Θεό, τότε αυτό το στάδιο του έργου του Θεού έχει ολοκληρωθεί» [«Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Το μονοπάτι… (8)]. Μόλις τραγούδησα αυτόν τον ύμνο, ένιωσα να αυξάνεται η δύναμη μέσα μου. Κατάλαβα ότι ο Θεός επέτρεψε να προκύψει αυτή η κατάσταση για να μου δώσει την ευκαιρία να βιώσω τα λόγια Του και να ενισχύσω την πίστη μου σ’ Αυτόν. Πριν έρθω σ’ αυτό το χωριό, ένιωθα πως είχα μεγάλη πίστη στον Θεό, αλλά τα γεγονότα που μου είχαν συμβεί φανέρωσαν το πραγματικό μου ανάστημα. Είδα ότι η πίστη μου στον Θεό ήταν ελάχιστη. Ο Θεός χρησιμοποιούσε αυτό το περιβάλλον διωγμού για να οδηγήσει την πίστη μου στην τελείωση. Ήμουν πια πρόθυμη να βασιστώ στον Θεό για να το βιώσω αυτό. Αργότερα, ο διωγμός από τον αξιωματούχο έγινε πιο σφοδρός. Είπε στους χωρικούς ότι πρέπει να καταγγέλλουν όποιον βλέπουν να συναθροίζεται και ότι θα έπαιρναν αμοιβή 500 γιουάν για την καταγγελία ενός πιστού και 1.000 γιουάν για δύο. Σκέφτηκα ότι ήταν πέρα για πέρα μοχθηροί. Δεν πειράζαμε κανέναν πιστεύοντας στον Θεό, εντούτοις εκείνοι έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να μας συλλάβουν. Τους μισούσα με όλη μου την καρδιά. Για να μη μας ανακαλύψουν, μεταθέσαμε τη συνάθροιση από τις 10 το πρωί στις 6. Ήταν Δεκέμβριος και έκανε πολύ κρύο εκείνο τον χειμώνα, όμως οι νεοφώτιστοι συνέχισαν να έρχονται με ενθουσιασμό στις συναθροίσεις. Κάποιοι ήταν εξηντάρηδες και επέμεναν ακόμα να συναθροίζονται, άλλοι έρχονταν με ολόκληρη την οικογένειά τους, ενώ άλλοι έρχονταν στο βουνό για τις συναθροίσεις κουβαλώντας τα ασαράντιστα μωρά τους. Βλέποντας ότι συμμετείχαν ενεργά στις συναθροίσεις, συγκινήθηκα πολύ, αλλά και ντράπηκα στη σκέψη ότι η πίστη μου δεν ήταν τόσο δυνατή όσο η δική τους. Το μισούσα πολύ αυτό το σατανικό καθεστώς που, για να εμποδίσουν τους ανθρώπους ν’ ακούν τα λόγια του Θεού, μέχρι κινητοποιούσαν τους πάντες στα χωριά για να περιπολούν και να κάνουν αναφορά για τους πιστούς. Εντούτοις, το ευαγγελικό έργο δεν επηρεάστηκε καθόλου, και το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Παντοδύναμου Θεού συνέχισε να διαδίδεται στη συγκεκριμένη περιοχή. Επίσης, οι περιπολίες δεν μας βρήκαν ούτε μία φορά. Ήμασταν αληθινά ευγνώμονες στον Θεό για την προστασία Του!

Μια μέρα, ο άπιστος σύζυγός μου γύρισε ξαφνικά σπίτι από τον στρατό. Κανονικά ήταν να γυρίσει την Πρωτοχρονιά, αλλά εκείνη τη φορά, αναπάντεχα, γύρισε νωρίτερα. Είδε ότι δεν ήμουν σπίτι και τηλεφώνησε για να δει πού είχα πάει. Μου είπε να γυρίσω πίσω αμέσως, το επόμενο πρωί. Την επομένη, βλέποντας ότι δεν είχα επιστρέψει, μου έστειλε ένα μήνυμα. Εκείνη τη στιγμή, εγώ δεν είχα ίντερνετ και δεν του απάντησα, κι εκέινος θύμωσε πολύ. Αργότερα, ο άντρας μου έπαιρνε συνέχεια τηλέφωνα, λέγοντάς μου να γυρίσω σπίτι και, μάλιστα, απειλώντας να με χωρίσει αν δεν επέστρεφα αμέσως. Ένιωθα αδύναμη. Ήδη η οικογένειά μου ήταν αντίθετη στην πίστη μου στον Θεό και η πεθερά μου συχνά παρότρυνε τον άντρα μου να με χωρίσει. Αν δεν γύριζα σπίτι μου, άραγε θα με χώριζε στ’ αλήθεια ο άντρας μου; Η καρδιά μου γέμισε πόνο και αναρωτήθηκα: «Να γυρίσω άραγε σπίτι για λίγες μέρες;» Ήξερα, όμως, ότι, αν επέστρεφα, θα μου ήταν δύσκολο να φύγω ξανά. Ποιος θα πότιζε αυτούς τους νεοφώτιστους; Η καρδιά μου βασανιζόταν τρομερά και δεν μπορούσα να σταματήσω τα παράπονα που κατέκλυζαν την καρδιά μου. «Γιατί επέτρεψε ο Θεός να μου συμβεί αυτό; Ο σύζυγός μου με πιέζει συνεχώς να γυρίσω σπίτι και λέει πως, αν δεν το κάνω, θα μου ζητήσει διαζύγιο. Αν γυρίσω όμως σπίτι, πώς θα μπορώ να κάνω ακόμα το καθήκον μου;» Μέσα μου, συλλογιζόμουν συνεχώς ποια ήταν η πρόθεση του Θεού. Καθώς συλλογιζόμουν, ξαφνικά θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Το βασικότερο για να μετρήσουμε κατά πόσο οι άνθρωποι μπορούν να υποταχθούν στον Θεό είναι το αν έχουν ή όχι εξωφρενικές επιθυμίες ή απώτερα κίνητρα απέναντί Του. Αν έχουν συνεχώς απαιτήσεις από τον Θεό, αυτό αποδεικνύει ότι δεν Του υποτάσσονται. Ό,τι κι αν σου συμβεί, αν δεν το αποδεχθείς από τον Θεό και δεν αναζητήσεις την αλήθεια, κι αν πάντα υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου και θεωρείς πως μόνο εσύ έχεις δίκιο, και είσαι ικανός μέχρι και να αμφισβητείς το ότι ο Θεός είναι η αλήθεια και η δικαιοσύνη, τότε θα έχεις μπελάδες. Οι άνθρωποι που είναι έτσι είναι οι πιο αλαζόνες και επαναστατικοί απέναντι στον Θεό. Όσοι έχουν συνεχώς απαιτήσεις από τον Θεό δεν μπορούν να Του υποταχθούν αληθινά. Οι απαιτήσεις σου από τον Θεό αποδεικνύουν ότι προσπαθείς να κάνεις συμφωνία μαζί Του, ότι επιλέγεις τα δικά σου θέλω και ενεργείς σύμφωνα με αυτά. Έτσι, προδίδεις τον Θεό και δεν έχεις ίχνος υποταγής. Το να έχεις απαιτήσεις από τον Θεό είναι από μόνο του παράλογο. Αν πιστεύεις στ’ αλήθεια πως Αυτός είναι Θεός, τότε δεν θα τολμάς να απαιτείς πράγματα απ’ Αυτόν ούτε θα θεωρείς πως έχεις τα προσόντα να το κάνεις, είτε θεωρείς τις απαιτήσεις σου λογικές είτε όχι. Αν έχεις αληθινή πίστη στον Θεό και πιστεύεις πως είναι Θεός, τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να Τον λατρεύεις και να υποτάσσεσαι σ’ Αυτόν» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Οι άνθρωποι έχουν πάρα πολλές απαιτήσεις από τον Θεό). Συνειδητοποίησα ότι ήμουν ακριβώς όπως οι άνθρωποι που είχε εκθέσει ο Θεός. Όταν ο Θεός διαμόρφωνε περιστάσεις που εναρμονίζονταν με τις επιθυμίες μου, ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ. Όταν, όμως, δεν συμφωνούσαν με τις επιθυμίες μου, δεν ήμουν πρόθυμη να υποταχθώ και συνεχώς προέβαλλα παράλογες απαιτήσεις από τον Θεό. Θεωρούσα ότι, επειδή έκανα το καθήκον μου και κήρυττα το ευαγγέλιο, ο Θεός έπρεπε να με προσέχει και να με προστατεύει από την καταδίωξη και την αναστάτωση του συζύγου μου και να μην τον αφήσει να γυρίσει νωρίτερα σπίτι, αφού, αν γύριζε, δεν θα μπορούσα πια να κηρύττω το ευαγγέλιο. Ήθελα ο Θεός να ακολουθεί τις απαιτήσεις μου κι όταν δεν το έκανε, παραπονέθηκα ότι οι διευθετήσεις Του ήταν ακατάλληλες και λογομάχησα μαζί Του από πείσμα. Ήμουν πραγματικά παράλογη! Παλιότερα, όταν μπόρεσα να φύγω από το σπίτι για να κηρύξω το ευαγγέλιο, ένιωθα πως είχε μεγαλώσει το ανάστημά μου και πως είχα γίνει ήδη ικανή να υποτάσσομαι στον Θεό. Πλέον, είδα επιτέλους καθαρά το αληθινό μου ανάστημα. Αν και αυτό το ζήτημα που μου προέκυψε δεν συμβάδιζε με τις αντιλήψεις μου, ήταν μια καλή ευκαιρία για να κατανοήσω τον εαυτό μου.

Σκέφτηκα ότι αυτοί οι νεοφώτιστοι είχαν μεγάλο ενθουσιασμό και λαχτάρα για τα λόγια του Θεού. Όσο κρύο κι αν έκανε, όσο μεγάλη κι αν ήταν η απόσταση, όσο τρομερή κι αν ήταν η κατάσταση, εκείνοι συνέχιζαν να συμμετέχουν στις συναθροίσεις. Αν εγώ γύριζα σπίτι μου, ποιος θα τους πότιζε; Αν, όμως, δεν γύριζα, μπορεί να βρισκόμουν αντιμέτωπη με το διαζύγιο. Εκεί που πάσχιζα ν’ αποφασίσω, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που είχε μοιραστεί μαζί μου στο παρελθόν ο επόπτης: «Έχεις άραγε συναίσθηση του φορτίου που έχεις επωμιστεί, της ανάθεσης και της ευθύνης σου; Πού είναι η αίσθηση της ιστορικής αποστολής σου; Πώς θα υπηρετήσεις σωστά ως κύριος της επόμενης εποχής; Έχεις ισχυρό αίσθημα του να είσαι κύριος; Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς τι είναι ο κύριος των πάντων; Είναι όντως ο κύριος όλων των έμβιων όντων και όλων των αντικειμένων στον κόσμο; Ποια είναι τα σχέδιά σου για την εξέλιξη της επόμενης φάσης του έργου; Πόσοι άνθρωποι σε περιμένουν να τους ποιμάνεις; Είναι βαρύ το καθήκον σου; Πρόκειται για ανθρώπους φτωχούς, αξιολύπητους, τυφλούς, που τα έχουν χαμένα και θρηνούν στο σκοτάδι —πού είναι ο δρόμος; Πόσο λαχταρούν το φως, σαν έναν διάττοντα αστέρα που θα κατέλθει ξαφνικά και θα διαλύσει τις δυνάμεις του σκότους που καταπιέζουν τους ανθρώπους για τόσο πολλά χρόνια. Ελπίζουν εναγωνίως και το περιμένουν πώς και πώς μέρα-νύχτα· ποιος μπορεί να το γνωρίζει απόλυτα αυτό; Αυτοί οι άνθρωποι που υποφέρουν βαθιά, παραμένουν φυλακισμένοι σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι, χωρίς ελπίδα να απελευθερωθούν, ακόμα και την ημέρα που το φως θα λάμψει στιγμιαία· πότε θα πάψουν να θρηνούν; Τρομερή είναι η ατυχία αυτών των εύθραυστων πνευμάτων που δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να αναπαυτούν, και τόσο πολύς ο καιρός που έχουν μείνει καθηλωμένοι σε αυτήν την κατάσταση εξαιτίας ανήλεων δεσμών και της παγωμένης ιστορίας. Και ποιος έχει ακούσει τον θρήνο τους; Ποιος έχει δει τη θλιβερή τους κατάσταση; Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό πόσο θλιμμένη και ανήσυχη είναι η καρδιά του Θεού; Πώς μπορεί να αντέχει να βλέπει την αθώα ανθρωπότητα που Αυτός δημιούργησε με τα ίδια Του τα χέρια να βασανίζεται τόσο; Εξάλλου, τα ανθρώπινα όντα είναι θύματα που έχουν δηλητηριαστεί. Και παρόλο που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα, ποιος να ήξερε ότι η ανθρωπότητα έχει εδώ και πολύ καιρό δηλητηριαστεί από τον πονηρό; Έχεις ξεχάσει πως είσαι ένα από τα θύματα; Δεν είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς, λόγω της αγάπης σου για τον Θεό, για να σώσεις όλους εκείνους που έχουν επιβιώσει; Δεν είσαι πρόθυμος να αφιερώσεις όλη σου τη δύναμη, ώστε να ξεπληρώσεις τον Θεό, που αγαπά την ανθρωπότητα σαν την ίδια τη σάρκα και το αίμα Του; Πώς ακριβώς θα αντιλαμβανόσουν το ότι έχεις χρησιμοποιηθεί από τον Θεό για να ζήσεις την εξαιρετική ζωή σου; Έχεις άραγε όντως την αποφασιστικότητα και την πίστη να ζήσεις την ουσιαστική ζωή ενός ευσεβούς ανθρώπου που υπηρετεί τον Θεό;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Πώς θα πρέπει να επιληφθείς της μελλοντικής αποστολής σου;). Ο Θεός έχει εμφανιστεί και εργάζεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά πολλοί άνθρωποι ακόμα δεν γνωρίζουν και συνεχίζουν να λατρεύουν ψεύτικους θεούς. Ζουν μέσα στην εξαπάτηση του Σατανά. Εμείς, οι πρώτοι που λάβαμε το ευαγγέλιο του Θεού, έχουμε ευθύνη να μαρτυρήσουμε σ’ αυτούς για το έργο του Θεού, ώστε ν’ ακούσουν τη φωνή του Θεού και να προσέλθουν ενώπιον του Θεού το συντομότερο δυνατόν. Θυμήθηκα τις συναθροίσεις μ’ αυτούς τους νεοφώτιστους· όταν τους διαβάζαμε τα λόγια του Θεού, όλοι τους —ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου— είχαν βλέμμα γεμάτο λαχτάρα, σαν να είχαν μόλις δει μια αχτίδα φωτός σ’ έναν σκοτεινό κόσμο, σαν να περίμεναν πολύ καιρό το φως να έρθει και, επιτέλους, είχαν βρει την ελπίδα. Ακόμη κι όταν αντιμετώπιζαν τον διωγμό της κυβέρνησης, και τον κίνδυνο να συλληφθούν και να τους επιβληθεί πρόστιμο, ακόμη κι αν έπρεπε να ξεκινήσουν ένα μακρύ ταξίδι, κι ακόμη κι αν κάποιοι απ’ αυτούς είχαν παιδί μόλις ενός μηνός, δεν ήταν πρόθυμοι να χάσουν ούτε μία συνάθροιση και ήθελαν να συναθροίζονται όλη μέρα για να ακούνε τα λόγια του Θεού. Δεν φοβούνταν τον διωγμό απ’ την κυβέρνηση, αλλά αντίθετα φοβούνταν μήπως δεν μπορέσουν να ακούσουν τα λόγια του Θεού και να συναθροιστούν. Κάποιοι από τους νεοφώτιστους είπαν: «Αδελφή, μη φοβάσαι. Θα κάνουμε ανταρτοπόλεμο με τον Σατανά. Αν ανέβουν αυτοί στο βουνό, εμείς θα κατέβουμε. Θα βρούμε τρόπο να συναθροιζόμαστε». Συγκινήθηκα πολύ όταν το άκουσα αυτό. Αν τους εγκατέλειπα τώρα, και δεν μπορούσαν ν’ ακούσουν τα λόγια του Θεού, θα ένιωθα μεγάλες τύψεις. Σκέφτηκα ότι ο Θεός είχε εκφράσει τόσες αλήθειες για να εξαγνίσει και να σώσει την ανθρωπότητα, καθώς και ότι εγώ είχα απολαύσει το πότισμα και την παροχή των λόγων του Θεού, είχα καταλάβει πολλά μυστήρια της αλήθειας και είχα λάβει το μονοπάτι ώστε να αποτινάξω τη διεφθαρμένη διάθεσή μου. Ο Θεός μού είχε δώσει πάρα πολλά και η αγάπη Του ήταν τόσο μεγάλη! Έλεγα συνέχεια ότι θα έκανα καλά το καθήκον μου για να ανταποδώσω την αγάπη του Θεού, ότι δεν θα απογοήτευα τον Θεό ούτε θα πρόδιδα την αγάπη Του για μένα, αλλά επειδή φοβόμουν ότι θα με χώριζε ο άντρας μου, ήθελα να εγκαταλείψω το καθήκον μου και ν’ αφήσω τους νεοφώτιστους μόνους τους. Δεν είχα καν σκεφτεί τι θα συνέβαινε αν έφευγα: Ο αξιωματούχος θα συνέχιζε να τους διώκει, απειλώντας ότι, αν πιάνονταν, θα τους επιβαλλόταν πρόστιμο ή θα φυλακίζονταν. Μήπως θα γίνονταν αδύναμοι και δειλοί, και δεν θα τολμούσαν να πάνε στις συναθροίσεις; Χωρίς κανέναν να τους ποτίζει, μήπως θα γίνονταν αρνητικοί και θα υποχωρούσαν; Λαχταρούσαν τόσο πολύ την αλήθεια που, προκειμένου να ακούσουν τα λόγια του Θεού, έφταναν στον τόπο της συνάθροισης πριν την αυγή και με περίμεναν. Αν δεν μπορούσαν να ακούσουν τα λόγια του Θεού, μήπως θα βασανίζονταν και θα πονούσαν; Αν έφευγα έτσι απλά, θα έκανα το σωστό απέναντι στον Θεό και σ’ αυτούς; Αν εγκατέλειπα αυτούς τους νεοφώτιστους επειδή φοβόμουν το διαζύγιο, κι έτσι εκείνοι γίνονταν αδύναμοι και απομακρύνονταν από την πίστη, δεν θα μπορούσα να δείξω το πρόσωπό μου ενώπιον του Θεού! Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο υπόχρεη ένιωθα απέναντι στον Θεό.

Αργότερα, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Παντοδύναμου Θεού: «Όταν ο Θεός εργάζεται —όταν ο Θεός νοιάζεται για κάποιον άνθρωπο και τον εξετάζει εξονυχιστικά, και όταν τον κρίνει άξιο και τον εγκρίνει— ο Σατανάς ακολουθεί κατά πόδας, προσπαθώντας να τον παραπλανήσει και να τον βλάψει σοβαρά. Εφόσον ο Θεός επιθυμεί να κερδίσει αυτόν τον άνθρωπο, ο Σατανάς κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε να σταθεί εμπόδιο, χρησιμοποιώντας διάφορες ποταπές μεθόδους για να αναστατώσει και να βλάψει το έργο του Θεού, προκειμένου να επιτύχει τον φρικαλέο του στόχο. Και ποιος είναι ο στόχος αυτός; Δεν θέλει να κερδίσει ο Θεός κανέναν· θέλει να αρπάξει αυτούς που σκοπεύει να κερδίσει ο Θεός, ώστε να τους κυριεύσει, να τους ελέγξει και να τους εξουσιάσει, προκειμένου να λατρεύουν αυτόν και να διαπράττουν το κακό μαζί του για να αντισταθούν στον Θεό. Τούτο δεν είναι το καταχθόνιο κίνητρο του Σατανά; […] Στον πόλεμο με τον Θεό και στο ότι Τον ακολουθεί κατά πόδας, στόχος του Σατανά είναι να γκρεμίσει όλο το έργο που θέλει να επιτελέσει ο Θεός, και να κυριεύσει και να ελέγξει εκείνους που θέλει ο Θεός να κερδίσει. Θέλει να καταστρέψει ολοσχερώς εκείνους που θέλει ο Θεός να κερδίσει, ή, εάν δεν καταστραφούν, να τους πάρει στην κατοχή του και να τους χρησιμοποιήσει. Αυτός είναι ο στόχος του» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ΄). Συλλογιζόμενη τα λόγια του Θεού, συνειδητοποίησα ότι όπου πηγαίνει το έργο του Θεού, ακολουθεί η αναστάτωση από τον Σατανά. Ο Θεός ήθελε να κερδίσει εκείνους που πίστευαν αληθινά σ’ Αυτόν, αλλά ο Σατανάς χρησιμοποιούσε την κυβέρνηση για να τους καταδιώξει, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια για να τους εμποδίσει να πιστεύουν στον Θεό. Όταν ο Σατανάς είδε ότι ένας τέτοιος διωγμός δεν μπορούσε να πετύχει τον σκοπό του, άλλαξε τακτική, βάζοντας τον σύζυγό μου να με απειλεί με διαζύγιο, σε μια προσπάθεια να με αναγκάσει να φύγω από το χωριό, καθώς έτσι δεν θα υπήρχε κανείς να ποτίσει αυτούς τους νεοφώτιστους. Σκοπός του Σατανά ήταν να τους εμποδίσει να ακούνε τα λόγια του Θεού και να τους κάνει σταδιακά να υποχωρήσουν. Είναι πραγματικά ποταπός και ξεδιάντροπος! Αν γυρνούσα σπίτι, δεν θα έπεφτα στην παγίδα των τεχνασμάτων του Σατανά; Βλέποντας καθαρά την καταχθόνια πρόθεση του Σατανά, αποφάσισα να ποτίσω σωστά αυτούς τους νεοφώτιστους. Προσευχήθηκα τότε στον Θεό: «Αχ, Θεέ μου, δεν γυρίζω σπίτι. Θα βασιστώ σ’ Εσένα για να ποτίσω καλά τους νεοφώτιστους σ’ αυτά τα δύο χωριά. Ακόμη κι αν με χωρίσει ο σύζυγός μου, εγώ δεν θα γυρίσω πίσω». Είχα προετοιμαστεί για το διαζύγιο· αυτό που δεν περίμενα ποτέ ήταν ότι, την αμέσως επόμενη μέρα, ο σύζυγός μου θα μου έστελνε μήνυμα λέγοντάς μου να προσέχω πολύ τον εαυτό μου. Έλεγε ότι, επειδή έκανε κρύο, έπρεπε να φοράω περισσότερα ρούχα και να είμαι πιο προσεκτική όταν κηρύττω το ευαγγέλιο. Έλεγε, επίσης, ότι μπορούσα να επιστρέψω όποτε ήθελα, ενώ μου έστειλε και 4.000 γουάν για ν’ αγοράσω ζεστά ρούχα. Ένιωσα τεράστια ευγνωμοσύνη απέναντι στον Θεό!

Τις επόμενες μέρες, αν και δεν περιοριζόμουν πια τόσο από τον σύζυγό μου, ο διωγμός από τον αξιωματούχο γινόταν όλο και πιο σοβαρός αντί να υποχωρεί. Αργότερα, άκουσα έναν ύμνο με τίτλο: «Ακολουθώντας τον Χριστό, Δεν Θα Γυρίσω Ποτέ Πίσω, Ακόμη και Μέχρι Θανάτου»:

Ο Υιός του ανθρώπου των εσχάτων ημερών εκφράζει την αλήθεια, αφυπνίζοντας αμέτρητες καρδιές. Βλέπω ότι τα λόγια του Θεού είναι όλη η αλήθεια και γι’ αυτό Τον ακολουθώ. Ο Σατανάς, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, καταπιέζει και συλλαμβάνει με μανία τον εκλεκτό λαό του Θεού. Όσοι ακολουθούν τον Χριστό και κάνουν το καθήκον τους το κάνουν με κίνδυνο της ζωής τους. Κάποια μέρα μπορεί να συλληφθώ και να διωχθώ επειδή μαρτυρώ για τον Θεό. Μέσα στην καρδιά μου, καταλαβαίνω ξεκάθαρα ότι αυτός είναι διωγμός χάριν δικαιοσύνης. Κάποια μέρα μπορεί να συλληφθώ και να φυλακιστώ επειδή κηρύττω το ευαγγέλιο. Αυτά είναι βάσανα που έχει ορίσει ο Θεός για όσους Τον ακολουθούν. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μπορώ να βαδίζω σ’ αυτό το μονοπάτι του κηρύγματος του ευαγγελίου, αλλά όσο ζω, θα διακηρύσσω τα λόγια του Θεού και θα μαρτυρώ για τον Χριστό. Δαπανώ τον εαυτό μου μόνο για να επιδιώκω την αλήθεια και να ολοκληρώσω την ανάθεση από τον Θεό. Σ’ αυτήν τη ζωή, ακολουθώντας τον Χριστό και να μαρτυρώντας για τον Χριστό, γεμίζω περηφάνια στην καρδιά μου. Ακόμη κι αν δεν μπορέσω να δω τη μέρα που θα πραγματοποιηθεί η βασιλεία, είναι αρκετό να μπορώ σήμερα να δώσω μαρτυρία και να εξευτελίσω τον Σατανά. Ο Θεός είναι μαζί μου στον διωγμό και τη θλίψη· Αυτός είναι το στήριγμά μου. Ίσως η ζωή μου να σβήσει σαν περαστικό πυροτέχνημα, αλλά το να πεθάνω ως μάρτυρας για τον Θεό σημαίνει να φέρω μια ηχηρή μαρτυρία. Έχω προσφέρει τη λιγοστή μου δύναμη στη διάδοση του ευαγγελίου της βασιλείας. Δεν έχω καθόλου παράπονα και καθόλου τύψεις. Το να μπορώ να δώσω μαρτυρία για τον Θεό σημαίνει ότι η ζωή μου δεν πήγε χαμένη. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, και Του προσφέρω αίνο και ευχαριστίες.

Τα λόγια του Θεού διαδίδονται σε όλον τον κόσμο· η βασιλεία του Χριστού έχει εμφανιστεί ανάμεσα στους ανθρώπους. Μέσα στις καταστροφές, ο Θεός έχει ολοκληρώσει μια ομάδα νικητών, που όλοι δίνουν μαρτυρία γι’ Αυτόν. Το σκοτάδι υποχωρεί και η αυγή της δικαιοσύνης έχει εμφανιστεί. Ο Θεός έχει νικήσει τον Σατανά, τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα. Δόξα τω Θεώ, που έχει κερδίσει τη δόξα!

Ακολουθήστε τον Αμνό και τραγουδήστε νέα τραγούδια  

Συγκινήθηκα πραγματικά και εμπνεύστηκα μόλις άκουσα αυτόν τον ύμνο. Αν και μπορεί να με συλλάμβαναν και να με καταδίωκαν επειδή πότιζα τους νεοφώτιστους σ’ αυτά τα δύο χωριά —ακόμη και μέχρι το σημείο να πέθαινα πριν δω τη μέρα της δόξας του Θεού— δεν θα το μετάνιωνα. Τι τιμή είναι να μπορώ να αποδεχτώ το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες και να διακηρύσσω το ευαγγέλιο της βασιλείας Του. Όταν το συνειδητοποίησα αυτό, απέκτησα ακόμη περισσότερη πίστη για να βιώσω ό,τι κι αν ερχόταν.

Ο αξιωματούχος έμαθε ότι συναθροιζόμασταν κάθε πρωί στις 6, κι έτσι άναβε μια φωτιά στην αυλή του στις 5 και μας περίμενε. Όταν περνούσα μπροστά από το σπίτι του με το μηχανάκι μου, έσβηνα τα φώτα ή τη μηχανή και το έσπρωχνα, επειδή φοβόμουν μήπως με δει. Όταν ανεβαίναμε στο βουνό, δεν τολμούσαμε να ανάψουμε φακούς και κάποιες φορές, όταν έβρεχε, συναθροιζόμασταν στα απομακρυσμένα σπίτια των αδελφών στο χωριό. Για να μη μας ανακαλύψουν, όταν τελείωναν οι συναθροίσεις, κάποιοι αδελφοί και αδελφές κουβαλούσαν καυσόξυλα γυρίζοντας σπίτι τους, άλλοι οδηγούσαν κοπάδια με αγελάδες και άλλοι, πάλι, μάζευαν λαχανικά για να τα πάρουν μαζί τους. Παρόλο που ο αξιωματούχος άναβε φωτιά στην αυλή του και μας περίμενε, δεν ανακαλυφθήκαμε ούτε μια φορά. Ήξερα ότι όλα αυτά ήταν στα χέρια του Θεού κι ότι Εκείνος είχε ρίξει ένα πέπλο μπροστά στα μάτια του αξιωματούχου. Βιώνοντας μια τέτοια κατάσταση, απέκτησα κάποια κατανόηση για την παντοδυναμία και την κυριαρχία του Θεού. Αργότερα, οι κάτοικοι των δύο χωριών, εκτός από τον αξιωματούχο, τη γυναίκα του και μερικούς ανθρώπους με κακή ανθρώπινη φύση, αποδέχθηκαν όλοι το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες. Το αποδέχθηκαν ακόμη και ο αδελφός, η αδελφή, η κουνιάδα και ο πεθερός. Στο τέλος, με τη διαμεσολάβησή τους, πήγαμε να κηρύξουμε το ευαγγέλιο και στους κατοίκους ενός άλλου χωριού. Εκείνο το διάστημα, αποδέχθηκαν το έργο του Θεού γύρω στους εβδομήντα με ογδόντα ανθρώπους. Όσο κι αν μας καταδίωκε ο αξιωματούχος, αυτοί οι νεοφώτιστοι συνέχισαν ενεργά να έρχονται στις συναθροίσεις, και ο αριθμός των νεοφώτιστων ολοένα και αυξανόταν. Αληθινά, αυτό ήταν αποτέλεσμα του έργου του Αγίου Πνεύματος. Είδα πως, όποιες μεθόδους κι αν χρησιμοποιεί ο Σατανάς, δεν μπορεί να εμποδίσει τη διάδοση του ευαγγελικού έργου.

Όλο αυτό το διάστημα, παρόλο που υπέμεινα κάποιες σωματικές κακουχίες, αλλά και βίωσα καταδίωξη απ’ την κυβέρνηση και αναστάτωση απ’ τον σύζυγό μου, πράγματα πολύ οδυνηρά τότε, αποκόμισα πολλά. Δόξα τω Θεώ!