Από της Τσεν Τζαν, Κίνα

Όταν πήγαινα σχολείο, όποτε τεμπέλιαζα με τα μαθήματά μου, η μαμά μου μου γκρίνιαζε: «Κοίτα τη μεγάλη σου θεία· πήγε στο πανεπιστήμιο και βρήκε μια σίγουρη δουλειά, οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχεί για το φαγητό και το ντύσιμο. Όπου κι αν πάει, ο κόσμος τη σέβεται και τη θαυμάζει. Αν δεν στρωθείς στο διάβασμα τώρα, δεν θα μπεις στο πανεπιστήμιο και θα καταλήξεις σαν τη μικρή σου θεία, να δουλεύεις σε εργοστάσιο. Ο κόσμος θα σε περιφρονεί!» Ζήλευα τη μεγάλη μου θεία και ήλπιζα να γίνω σαν κι εκείνη μια μέρα, να έχω φήμη και κέρδος, και να ζω μια ζωή που ο κόσμος θα ζήλευε και θα θαύμαζε. Έτσι, διάβαζα πάρα πολύ. Αλλά την πρώτη φορά που έδωσα εξετάσεις για το πανεπιστήμιο δεν πέρασα. Εκείνη την περίοδο, ένιωθα πως όλος ο κόσμος μου ήταν γκρίζος. Δεν ήθελα να με περιφρονούν για την υπόλοιπη ζωή μου, οπότε επέλεξα να ξαναδώσω εξετάσεις παρά την πίεση. Τότε, διάβαζα καθημερινά μέχρι μετά τα μεσάνυχτα. Το εντατικό διάβασμα, σε συνδυασμό με την πίεση του να ξαναδώσω εξετάσεις, με εξάντλησαν σωματικά και ψυχολογικά, αποδυναμώνοντας το ανοσοποιητικό μου. Κρυολογούσα σχεδόν κάθε μήνα. Αλλά ακόμη κι όταν ήμουν άρρωστη, δεν τολμούσα να ζητήσω χρόνο για ξεκούραση, από φόβο μήπως χάσω κάποια βασικά σημεία, μήπως δεν γράψω καλά στις εξετάσεις και χάσω πάλι την ευκαιρία να πάω στο πανεπιστήμιο. Την επόμενη χρονιά, πέρασα σε μια παιδαγωγική σχολή. Συγγενείς και φίλοι ήρθαν όλοι να με συγχαρούν, λέγοντας: «Αφού αποφοιτήσεις και γίνεις δασκάλα, θα έχεις υψηλή κοινωνική θέση, θα είσαι αξιοσέβαστη και θα έχεις μια ξέγνοιαστη ζωή!» Όταν τους άκουσα να το λένε αυτό, χάρηκα πολύ.

Αφότου αποφοίτησα, άρχισα να διδάσκω σε ένα κεντρικό δημοτικό σχολείο. Προκειμένου να κάνω όνομα στη δουλειά, να με εκτιμήσει η διεύθυνση του σχολείου και να με θαυμάζουν οι συνάδελφοί μου, ήθελα να ξεχωρίσω στο πρώτο μου ανοιχτό μάθημα. Άρχισα να προετοιμάζομαι έναν μήνα νωρίτερα. Κάθε μέρα, εκτός από τα κανονικά μου μαθήματα, αφιέρωνα όλον τον χρόνο μου ψάχνοντας υλικό σχετικό με τα ανοιχτά μαθήματα, συμβουλευόμουν έμπειρους δασκάλους και, στη συνέχεια, αποστήθιζα σχέδια μαθήματος. Έκανα πρόβα μπροστά στον καθρέφτη ξανά και ξανά κάθε μέρα, μέχρι που μπορούσα να παρουσιάσω ολόκληρο το πλάνο διδασκαλίας από την αρχή ως το τέλος. Αν και ήταν πολύ κουραστικό, όταν είδα τα στελέχη της διεύθυνσης να γνέφουν επιδοκιμαστικά στη σύσκεψη αξιολόγησης, όλη μου η κούραση εξαφανίστηκε στη στιγμή. Σκέφτηκα: «Τώρα η διεύθυνση του σχολείου είδε τις δυνατότητές μου. Το επόμενο εξάμηνο, ίσως με αφήσουν να αναλάβω τα ανοιχτά μαθήματα για την τοπική περιφέρεια. Τότε θα έχω περισσότερες ευκαιρίες να λάμψω». Μ’ αυτήν τη σκέψη, ένιωθα πως άξιζε τον κόπο, όσο κουρασμένη κι αν ήμουν. Το δεύτερο εξάμηνο, μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω μια δειγματική διδασκαλία στην κεντρική τοπική περιφέρεια, πράγμα που με έκανε ταυτόχρονα να ενθουσιαστώ και να αγχωθώ. Είχα άγχος πως, αν δεν δίδασκα καλά, η διεύθυνση θα σκεφτόταν σίγουρα ότι οι ικανότητές μου ήταν μέτριες και θα ήταν δύσκολο να μου δοθούν ξανά τέτοιες ευκαιρίες στο μέλλον. Ήμουν ενθουσιασμένη επειδή, αν τα πήγαινα καλά, θα εδραιωνόμουν στο κεντρικό σχολείο, και ίσως να είχα ακόμη και την ευκαιρία να αναλάβω ανοιχτά μαθήματα σε επίπεδο περιφέρειας ή ακόμα και πόλης. Αυτό θα μου προσέδιδε απίστευτο κύρος! Έτσι, προετοιμάστηκα πάλι σχολαστικά, ενώ κοιμόμουν μόνο τρεις με τέσσερις ώρες τη μέρα. Όμως, τη μέρα του μαθήματος, επειδή ήμουν πολύ αγχωμένη, η απόδοσή μου στην τάξη δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου. Ωστόσο, έλαβα μεγάλη αναγνώριση από τη διεύθυνση του σχολείου και τους άλλους δασκάλους. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα πως, όσο δύσκολο ή κουραστικό κι αν ήταν, άξιζε τον κόπο. Ένιωθα πως έτσι έπρεπε να είναι η ζωή. Αν δεν μπορούσα να κερδίσω την εκτίμηση και τον έπαινο της διεύθυνσης και των συναδέλφων μου, ποιο ήταν το νόημα να δουλεύω; Λίγο καιρό αργότερα, με πλησίασαν τα στελέχη της διεύθυνσης, λέγοντας πως το σχολείο ήθελε να δώσει έμφαση στην κατάρτισή μου, και μου ζήτησαν να αναλάβω επίσης ως υπεύθυνη ασφαλείας του σχολείου. Χάρηκα πολύ μέσα μου, επειδή ο τομέας της ασφάλειας δεν ήταν κάτι που μπορούσε να διαχειριστεί κάθε δάσκαλος. Αν τα πήγαινα καλά, οι πιθανότητές μου να αναγνωριστώ ως εξαιρετική δασκάλα στο μέλλον θα ήταν μεγαλύτερες και οι συνάδελφοί μου θα με έβλεπαν επίσης με άλλο μάτι, οπότε συμφώνησα. Αλλά λιγότερο από έναν μήνα αφότου ανέλαβα τον ρόλο, ήμουν εξουθενωμένη. Λάμβανα έγγραφα ασφαλείας κάθε λίγες μέρες, και τα περισσότερα απ’ αυτά έπρεπε να εκδοθούν, να εφαρμοστούν και να υποβληθούν αναφορές γι’ αυτά. Έπρεπε επίσης να οργανώνω υλικό από τα υπαγόμενα σχολεία. Επιπλέον, ήμουν υπεύθυνη και για τα μαθήματα της ειδικότητάς μου. Κάθε μέρα, ήμουν ακόμα απασχολημένη στο γραφείο ενώ οι συνάδελφοί μου είχαν ήδη πάει σπίτι και δεν μπορούσα να ξεκουραστώ ούτε τα σαββατοκύριακα. Αρχικά ήθελα να ζητήσω να συνεργαστεί μαζί μου κι άλλος δάσκαλος, αλλά όταν θυμήθηκα πως ο διευθυντής είχε πει ότι πρέπει κανείς να είναι πολυτάλαντος για να αναγνωριστεί ως εξαιρετικός δάσκαλος σε επίπεδο περιφέρειας ή ανώτερο, έδιωξα τη σκέψη. Μετά από μερικούς μήνες, ένιωθα πως ήταν πολύ κουραστικό να δουλεύω έτσι, αλλά δεν ήθελα να τα παρατήσω στη μέση και να λένε οι άλλοι ότι ήμουν ανίκανη, οπότε πίεζα τον εαυτό μου να συνεχίσει. Μετά από κάθε περίοδο φόρτου εργασίας, ένιωθα πάντα ένα κενό στην καρδιά μου. Σκεφτόμουν πως χρειαζόμουν χαλάρωση εξαιτίας της υπερβολικής πίεσης στη δουλειά, οπότε έβγαινα τα σαββατοκύριακα να διασκεδάσω και να φάω καλό φαγητό, και ταξίδεψα ακόμη και στη δυτική Κίνα. Αλλά μετά το φαΐ και τη διασκέδαση, η καρδιά μου ένιωθε ακόμα πολύ άδεια. Μίλησα σε μερικούς φίλους γι’ αυτό, αλλά όλοι είπαν ότι έκανα θέμα για το τίποτα, ότι είχα τόσο καλή δουλειά και συνθήκες διαβίωσης, οπότε δεν έβγαζε νόημα να νιώθω κενό. Μόνο το 2007, όταν η μητέρα μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, μέσα από την ανάγνωση των λόγων του Θεού και καθώς ζούσα την εκκλησιαστική ζωή, εξαφανίστηκε σταδιακά το αίσθημα κενού στην καρδιά μου.

Μια μέρα, κατά τη διάρκεια μιας συνάθροισης, διάβασα ένα χωρίο των λόγων του Θεού και βρήκα τη ρίζα του κενού μου. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν ο άνθρωπος δεν έχει θέση για τον Θεό στην καρδιά του, ο εσωτερικός του κόσμος είναι σκοτεινός, κενός και χωρίς ελπίδα. […] Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γεμίσει το κενό που υπάρχει στην καρδιά του ανθρώπου, γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι η ζωή του ανθρώπου και καμία κοινωνική θεωρία δεν μπορεί να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα προβλήματα της κενότητας. Η επιστήμη, η γνώση, η ελευθερία, η δημοκρατία, η απόλαυση και η άνεση φέρνουν στον άνθρωπο μόνο προσωρινή παρηγοριά. Ακόμη και με αυτά τα πράγματα, ο άνθρωπος συνεχίζει αναπόφευκτα να αμαρτάνει και να παραπονιέται για την αδικία της κοινωνίας. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να εμποδίσουν τη λαχτάρα και την επιθυμία του ανθρώπου να εξερευνά. Αυτό συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος φτιάχτηκε από τον Θεό και οι ανούσιες θυσίες και εξερευνήσεις του δεν μπορούν παρά να του φέρνουν όλο και μεγαλύτερη ανησυχία και να τον κάνουν να βρίσκεται σε μια συνεχή κατάσταση άγχους, χωρίς να ξέρει πώς να αντιμετωπίσει το μέλλον της ανθρωπότητας ή πώς να αντιμετωπίσει το μονοπάτι που βρίσκεται μπροστά του, σε τέτοιο βαθμό που ο άνθρωπος καταλήγει να φοβάται ακόμη και την επιστήμη και τη γνώση και να φοβάται ακόμη περισσότερο το αίσθημα κενότητας» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Β΄: Ο Θεός κυριαρχεί επί της μοίρας όλης της ανθρωπότητας). Συνειδητοποίησα πως ένιωθα κενό επειδή δεν γνώριζα τον Θεό ούτε Τον λάτρευα, και δεν υπήρχε χώρος για τον Θεό στην καρδιά μου. Από μικρή ηλικία, έλαβα αθεϊστική εκπαίδευση, χωρίς να γνωρίζω ότι η ανθρωπότητα δημιουργήθηκε από τον Θεό, πόσο μάλλον να καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι πρέπει να πιστεύουν στον Θεό και να Τον λατρεύουν. Πίστευα πως το να έχω μια καλή δουλειά και να λαμβάνω την εκτίμηση και τον έπαινο των άλλων ήταν ευτυχία και γι’ αυτό, δούλευα σαν τρελή. Αργότερα, κέρδισα την εκτίμηση της διεύθυνσης του σχολείου και την υπόληψη των συναδέλφων μου, αλλά αυτά τα πράγματα μου πρόσφεραν μόνο προσωρινή απόλαυση· η καρδιά μου παρέμενε άδεια. Σκεφτόμουν πως το φαγητό, το ποτό και η διασκέδαση θα μπορούσαν να εξαλείψουν το κενό στην καρδιά μου, αλλά, μόλις περνούσε η απόλαυση, ένιωθα πάλι κενό. Άλλωστε, οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν από τον Θεό και έχουμε ανάγκη την παροχή του Θεού για τη ζωή μας. Μόνο αν επιστρέψουμε ενώπιον του Θεού μπορούμε να βρούμε γαλήνη και χαρά. Έπειτα, πήγαινα συχνά σε συναθροίσεις και διάβαζα τα λόγια του Θεού, ενώ αξιοποιούσα και τον ελεύθερο χρόνο μου για να κηρύττω το ευαγγέλιο. Η καρδιά μου ήταν πολύ γαλήνια. Αλλά μια μέρα, όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με τη σύλληψη, η γαλήνια ζωή μου έγινε θρύψαλα.

Τον Δεκέμβριο του 2012, η διεύθυνση του σχολείου ανακάλυψε ότι πίστευα στον Θεό. Το γεγονός θορύβησε ακόμη και τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης και την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας. Ο διευθυντής συζητούσε μαζί μου για τρεις συνεχόμενες μέρες, χρησιμοποιώντας τον αθεϊσμό και τον υλισμό για να με πείσει να απαρνηθώ την πίστη μου. Αντιπαρατέθηκα στον διευθυντή, δίνοντάς του μαρτυρία για το έργο του Θεού. Όταν είδε ότι δεν μπορούσε να με κερδίσει με τα επιχειρήματά του, σταμάτησε να προσπαθεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης μου, αλλά μου απαγόρευσε να κηρύττω το ευαγγέλιο στο σχολείο. Μετά απ’ αυτό, το σχολείο σταμάτησε να με στέλνει για επιμόρφωση εκτός έδρας, και δεν με άφηνε να συμμετέχω σε δραστηριότητες διδασκαλίας και επιμόρφωσης. Και οι συνάδελφοί μου απομακρύνθηκαν από μένα. Ένιωθα μεγάλο πόνο και απογοήτευση που δεν με εκτιμούσε πια η διεύθυνση του σχολείου και που οι συνάδελφοί μου με αντιμετώπιζαν σαν αλλόκοτη. Αργότερα, σκέφτηκα τον Νώε που ακολούθησε το θέλημα του Θεού και κατασκεύασε την κιβωτό. Τότε, πολλοί αποκαλούσαν τον Νώε τρελό, αλλά ο Νώε δεν νοιαζόταν για το πώς τον έκριναν και τον συκοφαντούσαν οι γύρω του. Με απλή καρδιά, άκουγε τα λόγια του Θεού, κατασκευάζοντας την κιβωτό ενώ παράλληλα κήρυττε το ευαγγέλιο. Στο τέλος, όταν ήρθε ο κατακλυσμός, η οκταμελής οικογένεια του Νώε επέζησε. Μετά σκέφτηκα τον Κύριο Ιησού που, για να λυτρώσει την ανθρωπότητα, υπέστη διωγμούς από την κυβέρνηση, απορρίφθηκε και συκοφαντήθηκε από τους κοσμικούς, και μάλιστα σταυρώθηκε. Ο Θεός έχει υποφέρει τόσο πολλά για να σώσει την ανθρωπότητα. Τι ήταν ο λίγος πόνος που υπέμεινα εγώ μπροστά σ’ αυτό; Βαδίζω στο σωστό μονοπάτι της ζωής πιστεύοντας στον Θεό· είναι ένας δίκαιος σκοπός και δεν έχω τίποτα για το οποίο να ντρέπομαι. Δεν μπορούσα να αφήσω τα ψυχρά βλέμματα των άλλων να επηρεάσουν την κανονική σχέση μου με τον Θεό: Έπρεπε να συνεχίσω να πηγαίνω σε συναθροίσεις και να κηρύττω το ευαγγέλιο. Έπειτα, πήγαινα στη δουλειά κανονικά και, μετά το σχολείο, πήγαινα στις συναθροίσεις.

Δεν περίμενα ποτέ ότι, μία εβδομάδα πριν ανοίξουν τα σχολεία τον Αύγουστο του 2013, θα με έπαιρνε τηλέφωνο ο διευθυντής, και θα μου έλεγε να διδάξω μαθηματικά σε δύο τμήματα και να αναλάβω υπεύθυνη σε ένα τμήμα. Σκέφτηκα: «Πού θα βρω χρόνο για τις συναθροίσεις και το καθήκον μου τότε;» Ρώτησα απορημένη: «Γιατί γίνονται αυτές οι ρυθμίσεις φέτος;» Ο διευθυντής είπε: «Έτσι, δεν θα έχεις χρόνο να πιστεύεις στον Θεό και να πηγαίνεις σε συναθροίσεις!» Με απείλησε επίσης: «Αν δεν θέλεις να αναλάβεις τη δουλειά στο κεντρικό σχολείο, τότε θα κανονίσω να μετατεθείς σε ένα περιφερειακό σχολείο!» Σκέφτηκα: «Οι δάσκαλοι στο κεντρικό σχολείο συμμετέχουν σε δραστηριότητες πιο συχνά απ’ ό,τι εκείνοι στα περιφερειακά σχολεία, οπότε έχουν περισσότερες ευκαιρίες να διακριθούν. Αν πάω σε περιφερειακό σχολείο, δεν θα έχω πια αυτήν την αντιμετώπιση και θα νιώθω κατώτερη από τους δασκάλους του κεντρικού σχολείου όταν τους βλέπω. Επιπλέον, τι θα σκεφτούν για μένα οι δάσκαλοι στα περιφερειακά σχολεία; Θα νομίζουν ότι υποβιβάστηκα επειδή δεν ήμουν αρκετά ικανή; Αλλά αν μείνω στο κεντρικό σχολείο, πώς θα έχω χρόνο να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου;» Τότε προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, τι να διαλέξω;» Τότε, θυμήθηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Σε όλες τις μάχες μεταξύ θετικού και αρνητικού, μαύρου και άσπρου —μεταξύ της οικογένειας και του Θεού, των παιδιών και του Θεού, της αρμονίας και της ρήξης, του πλούτου και της φτώχειας, της θέσης και μιας συνηθισμένης κατάστασης, της υποστήριξης και της απόρριψης και ούτω καθεξής— σίγουρα γνωρίζετε τις επιλογές που έχετε κάνει! Μεταξύ μιας αρμονικής οικογένειας και μιας διασπασμένης, διαλέξατε την πρώτη και το κάνατε χωρίς κανέναν δισταγμό. Μεταξύ του πλούτου και του καθήκοντος, διαλέξατε επίσης το πρώτο, μην έχοντας καν τη θέληση να επιστρέψετε στην ακτή. Μεταξύ πολυτέλειας και φτώχειας, διαλέξατε το πρώτο. Όταν ήταν να επιλέξετε είτε τα παιδιά, τις γυναίκες και τους άντρες σας είτε Εμένα, διαλέξατε τα πρώτα. Και μεταξύ των αντιλήψεων και της αλήθειας, διαλέξατε και πάλι το πρώτο. Ερχόμενος αντιμέτωπος με κάθε είδους μοχθηρές πράξεις σας, έχω απλώς χάσει την πίστη Μου σ’ εσάς, απλώς μένω έκπληκτος. Οι καρδιές σας, αναπάντεχα, είναι ανίκανες να μαλακώσουν. Το αίμα της καρδιάς που δαπανώ τόσα χρόνια, αναπάντεχα, δεν Μου έχει φέρει τίποτα άλλο, παρά την εγκατάλειψη και την παραίτησή σας, αλλά οι ελπίδες Μου για εσάς αυξάνονται κάθε μέρα που περνάει, διότι η μέρα Μου έχει ήδη αποκαλυφθεί πλήρως ενώπιον όλων. Παρ’ όλα αυτά, τώρα επιδιώκετε ακόμα σκοτεινά και μοχθηρά πράγματα, και αρνείστε να αποκοπείτε από αυτά. Ποιο θα είναι, λοιπόν, το αποτέλεσμά σας;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Σε ποιον ακριβώς είσαι αφοσιωμένος;). Τις έσχατες ημέρες, ο Θεός εκφράζει κυρίως λόγια για να καθάρει και να σώσει τους ανθρώπους. Ο Θεός ελπίζει να αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο διαβάζοντας τα λόγια Του για να κατανοήσουμε την αλήθεια, να κάνουμε καλά το καθήκον μας, και να αποβάλουμε τις διεφθαρμένες διαθέσεις μας για να φτάσουμε στη σωτηρία. Αλλά όταν βρέθηκα μπροστά σε μια επιλογή, αυτό που με ένοιαζε ήταν ακόμα η φήμη μου και το κέρδος μου, όχι η ζωή μου ή το πώς να κάνω καλά το καθήκον μου. Είχα απογοητεύσει τον Θεό πάρα πολύ! Αν συνέχιζα να μένω στο κεντρικό σχολείο, σίγουρα θα κυνηγούσα ακόμα διάφορες διακρίσεις. Με τόσο μεγάλο φόρτο εργασίας, ακόμη και η συμμετοχή στις συναθροίσεις και η ανάγνωση των λόγων του Θεού θα επηρεάζονταν, πόσο μάλλον η εκτέλεση του καθήκοντός μου. Πώς θα μπορούσα να πιστεύω στον Θεό τότε; Αν πήγαινα σε ένα περιφερειακό σχολείο, ο φόρτος εργασίας θα ήταν μικρότερος, και θα μπορούσα να πηγαίνω σε συναθροίσεις και να κάνω το καθήκον μου κανονικά. Ακόμη κι αν είχα λιγότερες προσωπικές διακρίσεις και με περιφρονούσαν οι συνάδελφοί μου, θα έχανα απλώς το γόητρό μου· ωστόσο, η ζωή μου δεν θα ζημιωνόταν, κι αυτό ήταν που είχε τη μεγαλύτερη σημασία. Κατανοώντας το αυτό, είπα στον διευθυντή: «Επιλέγω να πάω σε ένα περιφερειακό σχολείο». Ο διευθυντής θύμωσε τόσο πολύ που μου έκλεισε το τηλέφωνο αμέσως.

Στο περιφερειακό σχολείο, τη μέρα δίδασκα και το βράδυ πήγαινα σε συναθροίσεις και έκανα το καθήκον μου. Έναν χρόνο αργότερα, επειδή οι βαθμολογίες των τελικών εξετάσεων της τάξης που δίδασκα ήταν υψηλότερες από εκείνες στο κεντρικό σχολείο, ο διευθυντής με μετέθεσε πάλι στο κεντρικό σχολείο. Αλλά οι καλές μέρες δεν κράτησαν πολύ. Ο διοικητής της Ταξιαρχίας Εθνικής Ασφάλειας ήρθε πάλι στην πόρτα μου για να ρωτήσει για την πίστη μου. Για να αποτρέψω την αστυνομία από το να με παρακολουθεί και να εμπλέξω αδελφούς και αδελφές, δεν είχα άλλη επιλογή από το να σταματήσω να πηγαίνω σε συναθροίσεις για ένα διάστημα. Χωρίς την εκκλησιαστική ζωή, χωρίς το καθήκον μου, με τον καιρό η καρδιά μου απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τον Θεό, και ρίχτηκα πάλι άθελά μου στον έντονο ανταγωνισμό. Οι μαθητές που δίδασκα κέρδιζαν σχεδόν πάντα όλα τα πρώτα και δεύτερα βραβεία σε διαγωνισμούς κάθε χρόνο, και οι βαθμολογίες της τάξης μας στις τελικές εξετάσεις κατατάσσονταν πάντα στις πρώτες θέσεις. Ο διευθυντής αναγνώριζε επίσης τη δουλειά μου στις συσκέψεις. Η τάξη που δίδασκα δεν είχε μόνο καλή ατμόσφαιρα μάθησης αλλά και καλό ομαδικό πνεύμα, και οι γονείς στήριζαν επίσης πολύ το έργο μου. Στα δύο χρόνια μετά την επιστροφή μου στο κεντρικό σχολείο, αν και λάμβανα περισσότερους επαίνους και χειροκροτήματα από πριν, η καρδιά μου ένιωθε συχνά βαριά και σφιγμένη. Ήξερα ότι αυτό συνέβαινε επειδή η δουλειά μού έτρωγε πολύ χρόνο και ενέργεια, οπότε είχα πολύ λίγο χρόνο να διαβάζω τα λόγια του Θεού και η καρδιά μου ήταν μακριά από τον Θεό. Εκείνη την περίοδο, έβλεπα πολλούς αδελφούς και αδελφές που είχαν παραιτηθεί από τις δουλειές τους και είχαν εγκαταλείψει τις οικογένειές τους για να επικεντρωθούν ολόψυχα στην εκτέλεση του καθήκοντός τους. Ζήλευα πολύ, και ήθελα κι εγώ να παραιτηθώ από τη δουλειά μου και να κάνω το καθήκον μου με όλη μου την καρδιά και τον νου. Αλλά μόλις που ετοιμαζόμουν να γράψω την παραίτησή μου, έλαβα πολλά μηνύματα από τους γονείς των μαθητών μου, οι οποίοι ήλπιζαν ότι θα συνέχιζα να διδάσκω τα παιδιά τους. Βλέποντας αυτά, η καρδιά μου κλονίστηκε πάλι. «Αν φύγω, δεν θα απογοητευτούν οι μαθητές μου και οι γονείς τους; Τι θα σκεφτούν για μένα η διεύθυνση του σχολείου και οι συνάδελφοί μου; Ο μπαμπάς μου προσπαθούσε πάντα να εμποδίσει τη μαμά μου κι εμένα να πιστεύουμε στον Θεό, και μάλιστα χώρισε τη μαμά μου. Αν μάθαινε ότι παραιτούμαι από τη δουλειά μου για να κάνω το καθήκον μου σε πλήρη απασχόληση, σίγουρα θα προσπαθούσε να με σταματήσει και ίσως χρειαζόταν να φύγω κι εγώ από το σπίτι. Δούλεψα σκληρά για δεκαεννιά χρόνια για να αποκτήσω μια δουλειά που οι άλλοι ζήλευαν και για να έχω τα επιτεύγματα που έχω σήμερα. Οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συνάδελφοί μου με ζηλεύουν όλοι. Μόλις παραιτηθώ, η δουλειά μου θα χαθεί, η φήμη και το κέρδος μου θα χαθούν, και θα πρέπει να εγκαταλείψω τις άνετες συνθήκες διαβίωσής μου. Τι θα λένε όλοι για μένα τότε;» Ένιωθα την καρδιά μου να διχάζεται. Ήταν εξαιρετικά επώδυνο. Προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, ξέρω ότι είναι καλό να κάνω το καθήκον μου σε πλήρη απασχόληση, αλλά δεν μπορώ να αφήσω αυτήν τη δουλειά. Αν δεν έχω την εκτίμηση και τον έπαινο των ανθρώπων, μπορεί η ζωή μου να είναι ευτυχισμένη; Θεέ μου, Σε παρακαλώ βοήθησέ με να δω αυτό το ζήτημα καθαρά». Λίγο καιρό αργότερα, ο διευθυντής με προήγαγε σε υπεύθυνη οικονομικών. Αυτή η θέση περιλάμβανε πολλές συσκέψεις και ανιαρή δουλειά. Τη μέρα, έπρεπε να τρέχω σε πολλά τμήματα και το βράδυ ή τα σαββατοκύριακα, δεχόμουν συχνά τηλεφωνήματα που μου ζητούσαν να παραδώσω υλικό, οπότε συχνά οι ώρες της δουλειάς συνέπιπταν με το καθήκον μου. Στις συναθροίσεις, δεν μπορούσα ποτέ να ηρεμήσω την καρδιά μου, καθώς φοβόμουν πάντα ότι θα με καλούσε για κάτι η διεύθυνση του σχολείου. Μερικές φορές, ήμουν στο σπίτι και διάβαζα τα λόγια του Θεού, και ένα τηλεφώνημα από τη διεύθυνση σήμαινε ότι θα έπρεπε να βγω έξω και να τακτοποιήσω κάτι αμέσως. Ένιωθα πως η καρδιά μου ήταν πολύ μακριά από τον Θεό, και η ζωή μου ήταν πολύ κουραστική, αλλά δίσταζα να αφήσω τη δουλειά μου. Προσευχόμουν συχνά, ζητώντας από τον Θεό να με βοηθήσει.

Μια μέρα τον Ιούνιο του 2018, μπήκα στο ασανσέρ για να ανέβω μαζί με περισσότερους από είκοσι συναδέλφους. Το ασανσέρ, μόλις ξεκίνησε, έπεσε ξαφνικά. Τρομάξαμε όλοι. Το ασανσέρ κόλλησε και παγιδευτήκαμε όλοι μέσα. Επειδή δεν κυκλοφορούσε αέρας στο ασανσέρ, μετά από λίγο, αρχίσαμε να δυσκολευόμαστε να αναπνεύσουμε. Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω το άγχος μου. «Κι αν δεν έρθουν οι συντηρητές; Θα πεθάνω από ασφυξία εδώ;» Εκείνη τη στιγμή, η αίγλη και τα χρήματα που μου είχε προσφέρει η δουλειά της δασκάλας δεν ήταν πια σημαντικά. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν πώς να επιβιώσω. Δεν γινόταν να μη θυμηθώ πως, όλα αυτά τα χρόνια που πιστεύω στον Θεό, όποτε βρισκόμουν σε δυσκολία, αβοήθητη και χαμένη, ήταν πάντα ο Θεός που μου άνοιγε διέξοδο και με καθοδηγούσε με τα λόγια Του, δίνοντάς μου ένα μονοπάτι να ακολουθήσω. Πιστεύοντας στον Θεό, μπορώ να βιώνω το έργο του Θεού, να γνωρίζω την εξουσία του Θεού και να νιώθω τα θαυμαστά έργα του Δημιουργού. Αυτό είναι η ευλογία μου. Θα έπρεπε να είχα αφήσει τη δουλειά μου και να είχα κάνει το καθήκον μου πλήρους απασχόλησης, αλλά δεν το έκανα για να απολαύσω φήμη και κέρδος. Τώρα, αντιμέτωπη με τον θάνατο, είδα επιτέλους ότι η φήμη, το κέρδος και η θέση είναι όλα περαστικά και μάταια, και είναι εντελώς ανούσια. Εκείνη τη στιγμή, ήθελα να ζητήσω βοήθεια από τον Θεό, αλλά ντρεπόμουν πολύ να μιλήσω. «Θα με ελεήσει άραγε ακόμα ο Θεός; Θα έχω άραγε ακόμα την ευκαιρία να επιδιώξω μια ζωή με νόημα;» Μπορούσα μόνο να πω μερικά λόγια μέσα από την καρδιά μου στον Θεό: «Θεέ μου, αφότου πίστεψα σ’ Εσένα, δεν επιδίωξα την αλήθεια σωστά. Μόνο μέσα απ’ αυτό το περιστατικό που συμβαίνει σήμερα καταλαβαίνω ξαφνικά: Χωρίς την αλήθεια, πόσο φοβισμένη και αβοήθητη είμαι όταν ο θάνατος με πλησιάζει! Θεέ μου, ακόμη κι αν πεθάνω εδώ σήμερα, θα υποταχθώ και πάλι στις διευθετήσεις Σου. Αν καταφέρω να βγω ζωντανή, θα αναθεωρήσω σίγουρα τη μελλοντική μου ζωή». Ακριβώς εκείνη τη στιγμή, είδα τους συναδέλφους μου να έχουν καθίσει όλοι κάτω λόγω έλλειψης οξυγόνου, αλλά ένιωσα ξαφνικά ένα ρεύμα φρέσκου αέρα να μπαίνει. Εξεπλάγην και χάρηκα, γνωρίζοντας ότι ήταν ο Θεός που μου έδειχνε έλεος. Τη στιγμή που άνοιξαν οι πόρτες του ασανσέρ, οι συνάδελφοί μου ζητωκραύγαζαν όλοι, αλλά η καρδιά μου ήταν γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον Θεό. Ήξερα ότι ο Θεός είχε χρησιμοποιήσει τη βλάβη του ασανσέρ για να με κάνει να συλλογιστώ το νόημα και την αξία της ζωής.

Αργότερα, είδα δύο χωρία των λόγων του Θεού, και απέκτησα ακόμα πιο ξεκάθαρη κατανόηση της ουσίας της φήμης και του κέρδους. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: “φήμη” και “κέρδος”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν ασυλλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ζητούν να πάρουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν. Όταν κάποιος έχει πέσει στον βούρκο της φήμης και του κέρδους, δεν αναζητά πλέον οτιδήποτε φωτεινό, οτιδήποτε είναι δίκαιο ή όλα εκείνα τα όμορφα και αγαθά πράγματα. Αυτό συμβαίνει επειδή η φήμη και το κέρδος αποτελούν τεράστιο δέλεαρ για τους ανθρώπους, και είναι πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώκουν ασταμάτητα όλη τους τη ζωή, ακόμη και εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή δεν είναι η πραγματική κατάσταση;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). «Ας κάνουμε τώρα μια ανακεφαλαίωση: Τι χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να κρατά τους ανθρώπους αυστηρά στον έλεγχό του; (Τη φήμη και το κέρδος.) Ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τις σκέψεις των ανθρώπων, κάνοντάς τους να μη σκέφτονται τίποτε άλλο εκτός από αυτά τα δύο πράγματα, και κάνοντάς τους να πασχίζουν για φήμη και κέρδος, να ταλαιπωρούνται για τη φήμη και το κέρδος, να υπομένουν εξευτελισμούς και να κουβαλούν βαρύ φορτίο για χάρη της φήμης και του κέρδους, να θυσιάζουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για τη φήμη και το κέρδος, και να προβαίνουν σε κάθε είδους κρίσεις και αποφάσεις για τη φήμη και το κέρδος. Με αυτόν τον τρόπο, ο Σατανάς βάζει στους ανθρώπους αόρατα δεσμά και, μ’ αυτά τα δεσμά πάνω τους, δεν έχουν ούτε την ικανότητα ούτε το κουράγιο να απελευθερωθούν. Χωρίς να το καταλάβουν, κουβαλάνε αυτά τα δεσμά καθώς σέρνονται βήμα-βήμα με τεράστια δυσκολία. […] Ίσως να μην μπορείτε σήμερα να δείτε ακόμα καθαρά τα ύπουλα κίνητρα του Σατανά, επειδή πιστεύετε ότι χωρίς φήμη και κέρδος η ζωή δεν θα είχε νόημα, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν πλέον να δουν τον δρόμο μπροστά τους, δεν θα μπορούσαν να διακρίνουν τους στόχους τους, και το μέλλον τους θα γινόταν σκοτεινό, μουντό και ζοφερό» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Μέσα από αυτά που αποκαλύπτουν τα λόγια του Θεού, είδα ότι η φήμη και το κέρδος δεν μπορούν να φέρουν ευτυχία· αντιθέτως, είναι εργαλεία που χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να διαφθείρει, να δεσμεύει και να ελέγχει τους ανθρώπους. Ο Σατανάς ενσταλάζει εσφαλμένες σκέψεις μέσα μας, κάνοντάς μας να πιστεύουμε λανθασμένα ότι με τη φήμη και το κέρδος, έχουμε τα πάντα —ότι όχι μόνο μπορούμε να απολαμβάνουμε μια ζωή υψηλής ποιότητας, αλλά μπορούμε επίσης να χαίρουμε μεγάλης εκτίμησης από τους άλλους. Μας κάνει να νιώθουμε ότι μια τέτοια ζωή έχει αξία και ότι το να ζούμε έτσι φέρνει την ευτυχία. Ως αποτέλεσμα, ολόκληρη η κοινωνία πασχίζει για τη φήμη και το κέρδος. Αλλά δεν γνωρίζουμε τις καταχθόνιες προθέσεις του Σατανά που κρύβονται πίσω από τη φήμη και το κέρδος. Κατά την επιδίωξη της φήμης και του κέρδους, χρειάζεται να ξοδέψουμε πολύ χρόνο και ενέργεια, να εμπλακούμε σε φανερές και κρυφές συγκρούσεις, και να χρησιμοποιήσουμε πολλές τακτικές, και όχι μόνο θυσιάζοντας την υγεία μας αλλά και χάνοντας τη συνείδηση, την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά μας. Αφού αποκτήσουμε φήμη και κέρδος, απολαμβάνουμε όντως μια στιγμή ικανοποίησης, αλλά είναι μόνο παροδική. Αυτό που μένει είναι κυρίως κενό, πόνος και ατελείωτη πίκρα. Όταν έρχεται ο Θεός να μας σώσει και απαιτεί από εμάς να επιδιώκουμε την αλήθεια και να βαδίζουμε στο σωστό μονοπάτι της ζωής, εμείς αρνούμαστε την αλήθεια εξαιτίας της προσκόλλησής μας στη φήμη, το κέρδος και τη ματαιοδοξία, χάνοντας την ευκαιρία μας για τη σωτηρία του Θεού, και τελικά καταλήγουμε να καταστρεφόμαστε μαζί με τον Σατανά. Αυτή είναι η καταχθόνια πρόθεση του Σατανά κάνοντάς μας να επιδιώκουμε τη φήμη και το κέρδος. Από μικρή ηλικία, οι γονείς μου μου μιλούσαν για τις διαφορετικές καταστάσεις των δύο θειών μου, ενσταλάζοντάς μου σκέψεις όπως: «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» και «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του». Κατέληξα να πιστεύω ότι μόνο αν έμπαινα στο πανεπιστήμιο και είχα μια σταθερή δουλειά που θα έκανε τους ανθρώπους να με θαυμάζουν, θα είχα μια ευτυχισμένη ζωή. Γι’ αυτό, διάβαζα πολύ. Την πρώτη φορά που απέτυχα στις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, ένιωθα σαν να είχε καταρρεύσει ο κόσμος μου. Για να πετύχω στις εξετάσεις, επέλεξα να ξαναδώσω, παρά την τεράστια πίεση, κι ήμουν σε συνεχή υπερένταση κάθε μέρα. Το σώμα μου ήταν εξαντλημένο πέρα από τα όριά του, και πονούσα πολύ. Αφού αποφοίτησα από το πανεπιστήμιο και άρχισα να δουλεύω, προετοίμαζα σχολαστικά κάθε ανοιχτό μάθημα και έκανα καλά κάθε εργασία που μου ανέθετε η διεύθυνση του σχολείου, δουλεύοντας συχνά υπερωρίες για να ξεχωρίσω ανάμεσα σε περισσότερους από εκατό δασκάλους, και για να λάβω τον έπαινο και την προσοχή της διεύθυνσης και των συναδέλφων μου. Αφότου έλαβα τον έπαινο της διεύθυνσης και των συναδέλφων μου, αν και απέκτησα κύρος, ήμουν σωματικά και ψυχολογικά εξαντλημένη, και η ψυχή μου ένιωθε άδεια. Από τότε που αποδέχτηκα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, ήξερα ότι ο χρόνος για το έργο της σωτηρίας του Θεού τις έσχατες ημέρες είναι λίγος, και ότι έπρεπε να επιδιώκω την αλήθεια και να κάνω το καθήκον μου πλήρους απασχόλησης. Αυτό είναι το πιο ωφέλιμο για τη ζωή μου. Αλλά τα σατανικά δηλητήρια του «Ένας άνθρωπος αφήνει το όνομά του όπου μένει, όπως ακριβώς μια χήνα βγάζει την κραυγή της όπου πετάει» και «Οι άνθρωποι χρειάζονται την υπερηφάνειά τους όπως ένα δέντρο χρειάζεται τον φλοιό του» ήταν βαθιά ριζωμένα στην καρδιά μου, κάνοντάς με απρόθυμη να αφήσω τη δουλειά, τη φήμη και το κέρδος μου για να επιδιώξω την αλήθεια με όλη μου την καρδιά, και βασανίζοντάς με μέχρι που ήμουν εντελώς εξουθενωμένη. Στην πραγματικότητα, όση φήμη και κέρδος κι αν έχεις, είναι όλα περαστικά και μάταια. Χωρίς να κερδίσουν την αλήθεια, οι άνθρωποι θα πεθάνουν όταν έρθουν οι καταστροφές. Είναι ακριβώς όπως το τσουνάμι στον Ινδικό Ωκεανό το 2004 —πόσοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε παραδείσους διακοπών; Ανάμεσά τους ήταν πολλοί άνθρωποι με φήμη και θέση. Όταν χτύπησε η καταστροφή, τα χρήματα, η φήμη και το κέρδος δεν μπόρεσαν να τους σώσουν. Πάρα πολλά γεγονότα αποδεικνύουν ότι, όση φήμη και κέρδος κι αν έχει ένας άνθρωπος, είναι όλα μάταια και η ζωή μπορεί να χαθεί σε μια στιγμή. Αν παρέμενα αδιάλλακτη και δεν ξυπνούσα, αν δεν εκμεταλλευόμουν τον χρόνο για να επιδιώξω την αλήθεια, και μέχρι να τελειώσει το έργο του Θεού δεν είχα εξοπλιστεί με αρκετή αλήθεια και δεν είχε αλλάξει η διάθεσή μου, θα έπεφτα στην καταστροφή, και τότε θα ήταν πολύ αργά για να μετανιώσω. Αυτό το περιστατικό με το ασανσέρ με ταρακούνησε και με ξύπνησε. Όταν χτυπά η καταστροφή, κανείς εκτός από τον Θεό δεν μπορεί να με σώσει. Αυτό το περιστατικό δεν ήταν προσπάθεια του Θεού να μου πάρει τη ζωή, αλλά αντίθετα ήταν ώθηση να συλλογιστώ τη ζωή και να δω καθαρά το κακό που μου είχαν κάνει η φήμη και το κέρδος, ώστε να αφυπνιστώ εγκαίρως και να βαδίσω στο σωστό μονοπάτι της ζωής.

Αργότερα, ο διοικητής της Ταξιαρχίας Εθνικής Ασφάλειας τηλεφώνησε πάλι για να ελέγξει πού βρίσκομαι και είπε επίσης ότι είχα ποινικό μητρώο, οπότε έπρεπε να του δίνω αναφορά όποτε ταξίδευα μακριά. Αν μάθαιναν ότι πίστευα ακόμα στον Θεό, θα με συλλάμβαναν. Ήμουν ιδιαίτερα αγανακτισμένη και είδα επίσης ότι, όσο εργαζόμουν ακόμα εντός του συστήματος του ΚΚΚ, θα ήμουν δέσμιά τους, μη μπορώντας να κάνω το καθήκον μου καθόλου. Αυτό ενίσχυσε περαιτέρω την απόφασή μου να εγκαταλείψω τη δουλειά μου. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών, έκανα το καθήκον μου μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Χωρίς να με δεσμεύει η δουλειά, η καρδιά μου ήταν πολύ πιο ήρεμη, και διάβαζα επίσης τα λόγια του Θεού και πήγαινα στις συναθροίσεις κανονικά. Μια μέρα, η επόπτρια με ρώτησε αν ήμουν πρόθυμη να κάνω το καθήκον μου σε πλήρη απασχόληση και μου διάβασε επίσης ένα χωρίο των λόγων του Θεού: «Καθώς ακολουθείτε τον Θεό, απομακρύνεστε από τόπους αμαρτίας και από ομάδες πονηρών ανθρώπων, ενώ τουλάχιστον ο Σατανάς θα σταματήσει να διαφθείρει και να ποδοπατά τις σκέψεις και τις καρδιές σας. Έχετε έρθει σε μια αγνή γη, έχετε έρθει ενώπιον του Θεού. Δεν είναι αυτό τρομερή ευλογία; Οι άνθρωποι μετενσαρκώνονται από γενιά σε γενιά, μέχρι σήμερα. Πόσες φορές θα τους δοθεί αυτή η ευκαιρία; Μόνο όσοι γεννήθηκαν τις έσχατες ημέρες έχουν αυτήν την ευκαιρία, σωστά; Τι σπουδαίο που είναι αυτό! Δεν είναι απώλεια, αλλά μέγιστη ευλογία. Θα έπρεπε να είσαι χαρούμενος! Ως δημιουργήματα, σε όλη τη δημιουργία, μεταξύ των δισεκατομμυρίων ανθρώπων που βρίσκονται στη γη, πόσοι έχουν την ευκαιρία να δώσουν μαρτυρία για τις πράξεις του Δημιουργού ως δημιουργήματα, να κάνουν το καθήκον και την ευθύνη τους στο έργο του Θεού; Ποιος έχει αυτήν την ευκαιρία; Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι; Είναι πολύ λίγοι! Ποια είναι η αναλογία; Ένας στους δέκα χιλιάδες; Όχι, είναι ακόμα λιγότεροι! Ειδικά εσείς που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δεξιότητές σας και τις γνώσεις που έχετε σπουδάσει για να κάνετε το καθήκον σας, δεν είστε εξαιρετικά ευλογημένοι; Δεν δίνεις μαρτυρία για έναν άνθρωπο, και αυτό που κάνεις δεν είναι καριέρα. Αυτός που υπηρετείς είναι ο Δημιουργός. Αυτό είναι το πιο όμορφο και πολύτιμο πράγμα! Δεν θα έπρεπε να αισθάνεστε υπερήφανοι; (Θα έπρεπε.) Καθώς κάνετε το καθήκον σας, αποκτάτε το πότισμα και την παροχή του Θεού. Σε ένα τόσο καλό περιβάλλον που βρίσκεστε και με μια τόσο καλή ευκαιρία που σας παρουσιάζεται, δεν θα το μετανιώνετε για όλη σας τη ζωή αν δεν αποκτήσετε κάτι ουσιαστικό, αν δεν αποκτήσετε την αλήθεια; Αδράξτε, λοιπόν, την ευκαιρία να κάνετε το καθήκον σας και να μην την αφήσετε να σας προσπεράσει· επιδιώξτε την αλήθεια με ειλικρίνεια καθώς κάνετε το καθήκον σας, και αποκτήστε την. Αυτό είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που μπορείτε να κάνετε, η πιο ουσιαστική ζωή! Δεν υπάρχει άτομο ή ομάδα ανθρώπων μεταξύ των δημιουργημάτων που να είναι πιο ευλογημένοι από όλους εσάς. Για ποιον λόγο ζουν οι άπιστοι; Για τη μετενσάρκωση και για τις κοσμικές συγκινήσεις. Για ποιον λόγο ζείτε όλοι εσείς; Για να κάνετε το καθήκον ενός δημιουργήματος. Μια τέτοια ζωή είναι εξαιρετικά πολύτιμη!» («Ο Λόγος», τόμ. 3: «Οι συνομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών», Προσφέροντας κανείς την καρδιά του στον Θεό, μπορεί να κερδίσει την αλήθεια). Καθώς συλλογιζόμουν τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι, αν θέλουμε να ζήσουμε μια ζωή με αξία και νόημα, πρέπει να επιδιώκουμε την αλήθεια, να κάνουμε το καθήκον μας και να διαβάζουμε περισσότερο τα λόγια του Θεού για να κατανοήσουμε περισσότερο την αλήθεια. Μόνο έτσι μπορούμε να διακρίνουμε τις αιρέσεις, τις πλάνες και τα διάφορα τεχνάσματα του Σατανά, και να απελευθερωθούμε από τα δεσμά και τον έλεγχο του Σατανά για να ζήσουμε στο φως. Το ίδιο ισχύει και για μένα. Όχι μόνο είχα έντονη επιθυμία για φήμη και θέση, αλλά είχα επίσης πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις, όπως εγωισμό, αδιαλλαξία και αλαζονεία. Αν δεν διάβαζα ευσυνείδητα τα λόγια του Θεού και δεν βίωνα την κρίση και το παίδεμα των λόγων Του, δεν θα μπορούσα να απαλλαγώ απ’ αυτές τις διεφθαρμένες διαθέσεις, και θα ζούσα ακόμα μέσα στον πόνο και το σκοτάδι. Το να αφήσω τη δουλειά μου θα μου έδινε περισσότερο χρόνο να κάνω το καθήκον μου, να επιδιώκω την αλήθεια για να απαλλαγώ από τη διαφθορά μου, και να ζω ενώπιον του Θεού. Μια τέτοια ζωή θα ήταν η πιο ευτυχισμένη απ’ όλες. Όπως ακριβώς λέει ο Θεός: «Καθώς ακολουθείτε τον Θεό, απομακρύνεστε από τόπους αμαρτίας και από ομάδες πονηρών ανθρώπων, ενώ τουλάχιστον ο Σατανάς θα σταματήσει να διαφθείρει και να ποδοπατά τις σκέψεις και τις καρδιές σας. Έχετε έρθει σε μια αγνή γη, έχετε έρθει ενώπιον του Θεού. Δεν είναι αυτό τρομερή ευλογία;» Τότε σκέφτηκα τον Πέτρο. Εγκατέλειψε τα πάντα για να ακολουθήσει τον Κύριο Ιησού, και επιδίωκε την αλήθεια και την υποταγή στον Θεό σε όλη του τη ζωή. Αφού βίωσε εκατοντάδες δοκιμασίες, τελικά οδηγήθηκε στην τελείωση. Μια τέτοια ζωή έχει το μεγαλύτερο νόημα και αξία. Κατανοώντας το αυτό, απέκτησα πίστη και άρχισα να ετοιμάζομαι να φύγω από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου.

Πάνω που ετοιμαζόμουν να γράψω την παραίτησή μου, έλαβα μια απόφαση διορισμού σε ανώτερη επαγγελματική βαθμίδα από τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης της πόλης. Με αυτό το έγγραφο, θα μπορούσα να απολαμβάνω τις αποδοχές και τις παροχές ενός ανώτερου δασκάλου. Όχι μόνο θα με σέβονταν στη δουλειά, αλλά και ο ετήσιος μισθός μου θα αυξανόταν κατά περισσότερα από δέκα χιλιάδες γιουάν. Λίγο αργότερα, ο διευθυντής σπουδών του σχολείου μού ζήτησε να συμπληρώσω μια αίτηση για το βραβείο εξαιρετικού δασκάλου σε επίπεδο περιφέρειας. Δυσκολευόμουν να το πιστέψω. Από τους εκατό και πλέον δασκάλους του σχολείου, υπήρχαν μόνο δύο θέσεις τον χρόνο. Αυτή ήταν μια τιμή που ονειρεύονταν όλοι οι δάσκαλοι! Αν δεν παραιτούμουν, θα μπορούσα να πάω στην αίθουσα εκδηλώσεων της περιφερειακής διοίκησης για να βραβευτώ λίγες μέρες μετά, την Ημέρα του Δασκάλου. Το όνομά μου θα δημοσιευόταν στην εκπαιδευτική εφημερίδα της πόλης και θα λάμβανα επίσης ένα μπόνους από το σχολείο. Με αυτές τις δύο διακρίσεις στο χέρι, το επόμενο εξάμηνο θα μου έφερνε σίγουρα κύρος και ποιος ξέρει πόσοι ακόμα συνάδελφοί μου θα με ζήλευαν. Αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν πειρασμός του Σατανά. Θυμήθηκα τα λόγια του Θεού: «Αν ορθώσεις το ανάστημά σου και παλέψεις με τον Σατανά, χρησιμοποιώντας την πίστη σου στον Θεό, και την υποταγή σου στον Θεό και τον φόβο σου γι’ Αυτόν ως τα όπλα με τα οποία θα συμμετάσχεις σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου με τον Σατανά, έτσι ώστε να νικήσεις πλήρως τον Σατανά και να τον κάνεις να φύγει με την ουρά στα σκέλια και να φοβάται όποτε σε βλέπει, μόνο τότε θα εγκαταλείψει εντελώς τις επιθέσεις και τις κατηγορίες εναντίον σου, και σ’ εκείνο το σημείο, θα σωθείς και θα είσαι ελεύθερος» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Β΄). Ο Σατανάς ήξερε ότι με ένοιαζε η φήμη και το κέρδος, οπότε χρησιμοποίησε αυτές τις δύο τιμές για να με δελεάσει, ελπίζοντας μάταια να με κάνει να μείνω στη δουλειά για να κυνηγώ τη φήμη και το κέρδος, για να με ρημάξει και να με ελέγχει. Ο Σατανάς χρησιμοποιούσε ανέκαθεν τη φήμη και το κέρδος για να δεσμεύει την καρδιά μου και να με εμποδίζει να επιδιώκω την αλήθεια. Δεν γινόταν να πέσω πάλι στην παγίδα του. Το πιο σημαντικό ήταν ότι δεν ήθελα να χάσω αυτήν την ευκαιρία που έρχεται μια φορά τη χιλιετία για να σώσει ο Θεός τους ανθρώπους. Έπρεπε να εκπληρώσω το καθήκον ενός δημιουργήματος, να εμπιστευτώ τη μελλοντική μου ζωή στον Θεό και να επιδιώξω να ζήσω μια ζωή με νόημα. Όπως ακριβώς λένε τα λόγια του Θεού: «Αν έχεις υψηλή θέση, μεγάλη φήμη, πλούτο γνώσεων, πλήθος περιουσιακών στοιχείων και την υποστήριξη πολλών ανθρώπων, κι όμως παραμένεις ανεπηρέαστος από αυτά τα πράγματα και εξακολουθείς να προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού για να αποδεχτείς το κάλεσμά Του και την ανάθεσή Του και να κάνεις αυτό που σου ζητά ο Θεός, τότε όλα όσα κάνεις θα είναι ο πιο ουσιαστικός σκοπός στη γη και το πιο δίκαιο εγχείρημα του ανθρώπινου γένους» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Β΄: Ο Θεός κυριαρχεί επί της μοίρας όλης της ανθρωπότητας). Στον κόσμο, δεν υπάρχει τίποτα που να έχει περισσότερο νόημα ή αξία από το να κάνει κανείς καλά το καθήκον ενός δημιουργήματος. Αναλογιζόμενη το παρελθόν, είχα δουλέψει σκληρά και είχα κερδίσει την εκτίμηση της διεύθυνσης του σχολείου και των γονέων, αλλά δεν είχα κάνει καλά το δικό μου καθήκον ούτε είχα κερδίσει την έγκριση του Θεού, και η καρδιά μου ήταν ακόμα άδεια. Τώρα οι μεγάλες καταστροφές έχουν ήδη αρχίσει και ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ακούσει ακόμα το ευαγγέλιο των εσχάτων ημερών του Θεού και δεν έχουν τη σωστή κατεύθυνση στη ζωή. Έπρεπε να βιαστώ και να κηρύξω το ευαγγέλιο ώστε περισσότεροι άνθρωποι να αποδεχτούν τη σωτηρία του Θεού. Αυτή είναι η επείγουσα πρόθεση του Θεού. Κατανοώντας το αυτό, υπέβαλα την παραίτησή μου στον διευθυντή. Ο διευθυντής εξεπλάγη πολύ και είπε: «Πολλοί άνθρωποι παλεύουν με νύχια και με δόντια γι’ αυτόν τον τίτλο, κι όμως εσύ θέλεις να τον αφήσεις. Πρέπει να το σκεφτείς προσεκτικά! Αν αφήσεις μια τόσο καλή δουλειά, πώς θα ζήσεις στο μέλλον; Αν είναι λόγω του φόρτου εργασίας, τότε θα μειώσουμε τον φόρτο σου φέτος. Θα ανακαινίσω το γραφείο μου και θα το κάνω γραφείο οικονομικών για σένα. Ελπίζω να μείνεις και να συνεχίσεις να δουλεύεις». Ακούγοντας τα λόγια του διευθυντή, δεν δίστασα πια και επέλεξα αποφασιστικά να φύγω. Μετά την επιστροφή μου στο σπίτι, άφησα ένα γράμμα στον μπαμπά μου, και μετά πήρα τις αποσκευές μου και έφυγα από το σπίτι για να κάνω το καθήκον μου.

Σκεφτόμουν πως, όλα αυτά τα χρόνια, επιδίωκα τη φήμη και το κέρδος, και αρκούμουν μόνο στο να πιστεύω στον Θεό στον ελεύθερο χρόνο μου, χωρίς να κάνω πολύ καθήκον και ξέροντας μόνο να απολαμβάνω τη χάρη του Θεού. Δεν είχα διάκριση για τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου, τις εσφαλμένες απόψεις μου και τα διάφορα σατανικά δηλητήρια, και δεν είχε αλλάξει καθόλου η ζωή-διάθεσή μου. Τώρα, κάνω το καθήκον μου στην εκκλησία και το να διαβάζω συχνά τα λόγια του Θεού μού έχει επιτρέψει να κατανοήσω πολλές αλήθειες. Συνήθως, όταν αποκαλύπτω κάποια διεφθαρμένη διάθεση, οι αδελφοί και οι αδελφές μού το επισημαίνουν όταν το βλέπουν, και συναναστρέφονται μαζί μου και με βοηθούν χρησιμοποιώντας τα λόγια του Θεού. Έχω αποκτήσει κάποια γνώση του εαυτού μου και η ζωή μου έχει επίσης σημειώσει κάποια πρόοδο. Μέσα από την καρδιά μου, νιώθω ότι το να ακολουθήσω τον Θεό είναι η καλύτερη επιλογή που έχω κάνει σ’ αυτήν τη ζωή. Δόξα τω Θεώ!