Από της Λιν Τσινγκ, Κίνα

Γεννήθηκα σε μια συνηθισμένη οικογένεια αγροτών. Οι γονείς μου ήταν αμόρφωτοι και μπορούσαν να συντηρήσουν την οικογένειά μας μόνο κάνοντας χειρωνακτικές εργασίες. Τα βγάζαμε πολύ δύσκολα πέρα. Οι γονείς μου είχαν ήδη πατήσει τα σαράντα όταν μ’ έκαναν, και εναπόθεσαν όλες τις ελπίδες τους σ’ εμένα. Οι γονείς μου διαρκώς με καθοδηγούσαν, λέγοντας: «Δεν είμαστε μορφωμένοι και περνάμε τη ζωή μας μοχθώντας στην ύπαιθρο. Όλη μας τη ζωή αγωνιζόμαστε, αλλά δεν έχουμε καμία προοπτική. Εσύ πρέπει να μελετήσεις σκληρά και να βρεις μια καλή δουλειά στο μέλλον, ώστε να κάθεσαι σ’ ένα γραφείο χωρίς να σε τρώει ο ήλιος και ο αέρας, και χωρίς ν’ ανησυχείς αν θα έχεις φαγητό και ρούχα. Τότε, κι εμείς θα μπορούμε να απολαμβάνουμε λίγη από τη δόξα σου». Αλλά και οι δάσκαλοι συχνά μας δίδασκαν ότι «Η γνώση μπορεί ν’ αλλάξει τη μοίρα σου» και «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Μ’ αυτά τα ρητά γαλουχήθηκα καθώς μεγάλωνα. Συγκεκριμένα, όταν έβλεπα ανθρώπους που είχαν εξασφαλίσει ακαδημαϊκή επιτυχία και φήμη, και που, όπου πήγαιναν, όλοι τους θαύμαζαν, θεωρούσα ότι είχαν υψηλό γόητρο, και σιγουρευόμουν ακόμα περισσότερο ότι η γνώση θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα καλό μέλλον, όπου θα μπορούσα να απολαμβάνω μια καλύτερη υλική ζωή και να με θαυμάζουν. Μέσα μου, πήρα τη μυστική απόφαση να μπω οπωσδήποτε σε ένα καλό πανεπιστήμιο και να βρω μια αξιοσέβαστη δουλειά στο μέλλον. Θα βοηθούσα τους γονείς μου να έχουν μια καλή ζωή, και θα έκανα τους συγγενείς και τους γείτονες να βλέπουν την οικογένειά μας με άλλο μάτι.

Όταν ήμουν στο σχολείο, αφιέρωνα όλον μου τον χρόνο και την ενέργεια στο διάβασμα. Ενώ οι άλλοι διασκέδαζαν στις διακοπές, εγώ διάβαζα βιβλία κι έκανα τα μαθήματά μου. Στην τελευταία τάξη του λυκείου είχα το περισσότερο διάβασμα, και αφιέρωσα όλη μου την ενέργεια για να προετοιμαστώ για τις εισαγωγικές εξετάσεις του πανεπιστημίου. Όμως τα αποτελέσματά μου στις εισαγωγικές εξετάσεις δεν ήταν ιδανικά, και απογοητεύτηκα πολύ. Δεν είχα φανταστεί ότι η ζωή μου θα έπιανε πάτο ενώ ακόμα δεν είχα ξεκινήσει καλά καλά. Η οικογένειά μου δεν είχε λεφτά ούτε δύναμη, οπότε αν ήθελα να ζήσω μια καλή και αξιοσέβαστη ζωή στο μέλλον, μοναδική μου επιλογή ήταν να μπω σ’ ένα καλό πανεπιστήμιο. Αποφάσισα να ξανακάνω τη χρονιά. Στη συνέχεια, μελετούσα πιο σκληρά από ποτέ. Παρόλο που δεν ήμουν τόσο έξυπνη όσο οι χαρισματικοί συμμαθητές μου, έπρεπε να είμαι πιο αποφασισμένη από εκείνους. Χρησιμοποιούσα συχνά τα ρητά «Το αργό πουλί πρέπει να πετάξει πρώτο» και «Οι ουρανοί ανταμείβουν τη σκληρή δουλειά» ως κίνητρο. Για να εξοικονομώ χρόνο, δεν γύριζα σπίτι μου τα σαββατοκύριακα, και έμενα στο σχολείο για να μελετήσω. Όποτε είχα χρόνο, έλυνα δύσκολες ασκήσεις τεστ. Κάποιες φορές, αν δεν προλάβαινα να τις τελειώσω μέσα στη μέρα, τις έπαιρνα στον κοιτώνα και συνέχιζα κάτω από τα σκεπάσματα μ’ έναν φακό. Η μυωπία μου χειροτέρεψε, αλλά δεν έδινα σημασία. Κάθε μέρα, η καρδιά μου ήταν συνέχεια σφιγμένη· ένιωθα τρόμο στη σκέψη ότι μπορεί να μην τα πήγαινα καλά στις εξετάσεις και να έχανα την ευκαιρία ν’ αλλάξω τη μοίρα μου. Το 2014, πέρασα στο πανεπιστήμιο και μπόρεσα να διαλέξω τον κύκλο σπουδών που ήθελα. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ότι το μέλλον μου ήταν ελπιδοφόρο, και ότι, αυτήν τη φορά, οι κόποι μου δεν είχαν πάει χαμένοι. Αν συνέχιζα να μελετάω σκληρά και, αφού αποφοιτούσα, έβρισκα μια αξιοσέβαστη δουλειά, οι μεγαλύτεροί μου σίγουρα θα μ’ επαινούσαν για τις καλές προοπτικές μου.

Τη χρονιά που μπήκα στο πανεπιστήμιο, η θεία μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες, και άρχισα να ζω εκκλησιαστική ζωή. Μέσα από τις συναθροίσεις, κατανόησα ότι οι ουρανοί και η γη και όλα τα πράγματα δημιουργήθηκαν από τον Θεό, και ο Θεός κυριαρχεί στα πάντα και τα ελέγχει. Όταν ο Σατανάς διέφθειρε τους ανθρώπους, αυτοί γίνονταν ολοένα και πιο μοχθηροί και εξαχρειωμένοι. Για να σώσει την ανθρωπότητα, ο Θεός υλοποιεί ένα έργο σε τρία στάδια. Τις έσχατες ημέρες, ενσαρκώθηκε και ο ίδιος για να εκφράσει λόγια που κρίνουν και παιδεύουν τους ανθρώπους. Έτσι, σώζει τους ανθρώπους από τα δεσμά της αμαρτίας και τους φέρνει σ’ έναν υπέροχο προορισμό. Σκέφτηκα ότι, από τα εκατομμύρια των ανθρώπων, εγώ ήμουν από τους τυχερούς που άκουσαν τη φωνή του Θεού και έλαβαν τη σωτηρία Του. Ένιωθα ότι αυτό ήταν μεγάλη τιμή και ήμουν κατενθουσιασμένη. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μου! Στις συναθροίσεις, μιλούσα στις αδελφές μου για τα πράγματα που μου συνέβαιναν στο πανεπιστήμιο, κι εκείνες συναναστρέφονταν μαζί μου πάνω στα λόγια του Θεού σχετικά με τα προβλήματά μου. Κάποιες φορές, με πήγαιναν κιόλας να ποτίσουμε τους νεοφώτιστους. Ένιωθα ιδιαίτερα απελευθερωμένη και ελεύθερη όταν συναθροιζόμουν με τις αδελφές μου, και η καρδιά μου ήταν πολύ ήρεμη.

Αργότερα, άκουσα ότι η αδελφή Μουτσέν είχε αρχίσει να κάνει τα καθήκοντά της με πλήρη απασχόληση αφότου αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο. Σοκαρίστηκα όταν το άκουσα και είπα μέσα μου: «Παρόλο που η αδελφή μου είναι πολύ νεαρή, έχει τεράστια αποφασιστικότητα να δαπανήσει εαυτόν για τον Θεό. Εγώ δεν έχω τέτοια αποφασιστικότητα. Αν κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση, στο μέλλον δεν θα έχω κάποια καλή δουλειά. Μήπως οι συγγενείς και οι φίλοι μου πουν ότι δεν έχω καταφέρει τίποτα; Θα πιστεύω στον Θεό και, παράλληλα, θα πηγαίνω στο πανεπιστήμιο. Όχι μόνο θα μπορέσω να βρω μια καλή δουλειά, αλλά και να λάβω τις ευλογίες του Θεού. Έτσι, θα έχω και την πίτα αφάγωτη και τον σκύλο χορτάτο». Ωστόσο, μετά είδα ότι η αδελφή μου, αν και δεν πίστευε πολύ καιρό στον Θεό, προόδευε ταχύτατα, και μπορούσε να συναναστρέφεται μαζί μας και να μας βοηθάει σε οποιαδήποτε κατάσταση ή δυσκολία μας. Συγκεκριμένα, όταν την άκουσα να λέει ότι, όταν είχαν έρθει οι αστυνομικοί ως την πόρτα για να τους συλλάβουν σε μια συνάθροιση, εκείνη βασίστηκε στον Θεό και είδε τη θαυμαστή προστασία Του, τη θαύμασα και τη ζήλεψα από τα βάθη της καρδιάς μου. Άρχισα να στοχάζομαι, και σκέφτηκα το εξής: «Η αδελφή μου κάνει καθημερινά τα καθήκοντά της στην εκκλησία και κατανοεί πάρα πολλές αλήθειες. Πόσο γρήγορη πρόοδο έχει στη ζωή της! Εγώ σπουδάζω και ταυτόχρονα συμμετέχω στις συναθροίσεις, και δεν μπορώ να μιλήσω για κανένα βίωμα. Αν θέλω να σημειώσω πρόοδο στη ζωή, μάλλον πρέπει να κάνω περισσότερα καθήκοντα. Ωστόσο, αν κάνω καθήκοντα με πλήρη απασχόληση όπως η αδελφή μου, δεν θα έχω την απαραίτητη ενέργεια για να μελετάω. Έχω μελετήσει σκληρά τόσα χρόνια για να μπορέσω να βρω μια καλή δουλειά όταν αποφοιτήσω, να μην ανησυχώ αν θα έχω φαγητό και ρούχα, να βοηθήσω τους γονείς μου να έχουν μια καλή ζωή στο μέλλον, καθώς και να δείχνω αξιοσέβαστη και περίβλεπτη στους συγγενείς μου. Αν επιλέξω να αφιερώσω όλον μου τον χρόνο στην εκτέλεση του καθήκοντός μου, ενώ όλοι οι συμφοιτητές μου βρουν μια καλή δουλειά όταν αποφοιτήσουν, θα είμαι η μόνη που θα είμαι συνηθισμένη, και δεν θα έχω μια αξιοσέβαστη δουλειά. Τι θα σκεφτούν για μένα οι συγγενείς και οι φίλοι μου;» Όταν το σκέφτηκα αυτό, δεν ήθελα πια να κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση.

Έναν μήνα πριν τις διακοπές, με ρώτησε μια αδελφή: «Οι διακοπές έρχονται σύντομα. Τι σχεδιάζεις να κάνεις; Είσαι διατεθειμένη να εκπαιδευτείς και να κάνεις το καθήκον σου;» Στην αρχή, ενθουσιάστηκα πολύ όταν το άκουσα αυτό. Κατανοούσα πολύ μικρό μέρος της αλήθειας, οπότε αυτή ήταν η τέλεια ευκαιρία να εκπαιδευτώ στην εκτέλεση κάποιου καθήκοντος και να αποκτήσω την αλήθεια. Ωστόσο, μετά σκέφτηκα: «Μόλις ξεκινήσω να κάνω το καθήκον μου, δεν θα μπορώ έτσι απλά να το παρατήσω μόλις αρχίσει ξανά το πανεπιστήμιο. Κάτι τέτοιο δεν θα συμφωνούσε με την πρόθεση του Θεού. Αν, όμως, συνεχίσω να κάνω το καθήκον μου όταν ανοίξει ξανά το πανεπιστήμιο, σίγουρα θα επηρεαστούν οι σπουδές μου. Αν οι συγκάτοικοί μου μάθουν ότι πιστεύω στον Θεό και το αναφέρουν στη σχολή, μπορεί ν’ αποβληθώ, και τότε στ’ αλήθεια δεν θα έχω κανένα μέλλον. Πώς θα μπορέσω τότε να ανταποδώσω στους γονείς μου όσα έκαναν για μένα; Αν δεν τα πάω τόσο καλά όσο οι άλλοι, τι θα σκεφτούν για μένα οι συγγενείς μου; Τι να επιλέξω;» Στην επιστροφή, η καρδιά μου ήταν ανάστατη. Από τη μία πλευρά ήταν το όνειρό μου να πάω στο πανεπιστήμιο, το οποίο είχα επιδιώξει τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια, και από την άλλη ήταν η εκτέλεση του καθήκοντός μου ως δημιούργημα. Δεν ήθελα να χάσω κανένα από τα δύο. Εκείνον τον καιρό, η καρδιά μου ήταν πολύ βαριά και δεν ήξερα τι να επιλέξω. Όταν συνειδητοποίησα ότι η κατάστασή μου ήταν λανθασμένη, προσευχήθηκα σιωπηλά στον Θεό: «Θεέ μου, ξέρω ότι έχει νόημα να κάνω το καθήκον μου, και θέλω να το κάνω. Όμως έχω πολύ μικρό ανάστημα, και ανησυχώ πως, αν κάνω το καθήκον μου, θα επηρεαστούν οι σπουδές μου. Νιώθω αδύναμη μέσα μου, αλλά δεν θέλω να χάσω αυτήν την ευκαιρία. Θεέ μου, μακάρι να με οδηγήσεις να κατανοήσω την πρόθεσή Σου σ’ αυτήν την περίσταση».

Εκείνο το βράδυ, στριφογύριζα στο κρεβάτι και δεν μ’ έπιανε ύπνος. Άνοιξα το τηλέφωνό μου και έτυχε ν’ ακούσω έναν ύμνο των λόγων του Θεού με τίτλο «Πρέπει να βάλεις την πίστη στον Θεό πάνω απ’ όλα»:

1  Εάν επιθυμείς να πιστεύεις στον Θεό και αν επιθυμείς να κερδίσεις τον Θεό και να κερδίσεις την ικανοποίησή Του, τότε αν δεν υπομείνεις κάποιον βαθμό πόνου και δεν κάνεις κάποια προσπάθεια, δεν θα είσαι σε θέση να τα επιτύχεις αυτά. Έχεις ακούσει πολλά κηρύγματα, αλλά επειδή τα έχεις μόνο και μόνο ακούσει δεν σημαίνει ότι αυτά τα κηρύγματα είναι δικά σου· πρέπει να τα απορροφήσεις και να τα μετατρέψεις σε κάτι που σου ανήκει. Πρέπει να τα ενσωματώσεις στη ζωή σου και να τα βάλεις στην ύπαρξή σου, επιτρέποντας σ’ αυτά τα λόγια και τα κηρύγματα να καθοδηγήσουν την κατεύθυνση της ζωής σου και να φέρουν υπαρξιακή αξία και νόημα στη ζωή σου. Όταν συμβεί αυτό, τότε θα έχει αξία το ότι έχεις ακούσει αυτά τα λόγια.

2  Αν τα λόγια που εκφράζω δεν φέρουν οποιαδήποτε βελτίωση στη ζωή σου ή δεν προσθέτουν οποιαδήποτε αξία στην ύπαρξή σου, τότε δεν έχει νόημα να τα ακούς. Πρέπει να μεταχειρίζεσαι την πίστη σου στον Θεό ως το σπουδαιότερο πράγμα στη ζωή σου, πιο σημαντικό ακόμα κι από την τροφή, τα ρούχα ή οτιδήποτε άλλο. Έτσι, θα δρέψεις αποτελέσματα. Εάν πιστεύεις μόνο όταν έχεις χρόνο και είσαι ανίκανος να αφιερώσεις ολόκληρη την προσοχή σου στην πίστη σου, και εάν είσαι πάντα μπερδεμένος στην πίστη σου, τότε δεν θα κερδίσεις τίποτα.

«Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ι΄

Καθώς άκουγα τον ύμνο των λόγων του Θεού, συγκινήθηκα τόσο πολύ που έβαλα τα κλάματα. Ένιωθα ότι ο Θεός ήταν δίπλα μου, άκουγε τις προσευχές μου και χρησιμοποιούσε τα λόγια Του για να με καθοδηγήσει και να με εμπνεύσει. Κατανόησα ότι η πίστη στον Θεό είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή, πιο σημαντικό από το φαγητό, τα ρούχα και τη διασκέδαση, και πιο σημαντικό από τη φήμη, το κέρδος και το μέλλον που ίσως θα είχα. Τα της σάρκας είναι όλα τους προσωρινά. Μόνο επιδιώκοντας την αλήθεια και αλλάζοντας διάθεση μπορεί κανείς να σωθεί και να επιβιώσει. Η εκτέλεση του καθήκοντός μας είναι η οδός που θα μας οδηγήσει να εισέλθουμε στην αλήθεια-πραγματικότητα. Ενώ κάνουμε τα καθήκοντά μας, θα συναντήσουμε διάφορα προβλήματα και δυσκολίες, και θα αποκαλύψουμε διάφορες διεφθαρμένες διαθέσεις. Ωστόσο, αυτό μας παροτρύνει, επίσης, να αναζητήσουμε περισσότερο τις αλήθεια-αρχές ώστε να απαλλαγούμε από τη διαφθορά μας. Αν μόνο συμμετέχω στις συναθροίσεις στον ελεύθερο χρόνο μου και δεν κάνω κάποιο καθήκον, αλλά αντ’ αυτού περνώ τον χρόνο μου κυρίως με διαβάσματα, τότε θα έχω λιγότερα βιώματα και θα αναζητώ λιγότερο την αλήθεια για να λύσω τα προβλήματά μου. Θα κατανοώ μόνο κάποια επιφανειακά λόγια και δόγματα, και δεν θα μπορώ να εισέλθω στην πραγματικότητα. Πολύ δύσκολα θα σωθώ έτσι. Ήμουν το άκρως αντίθετο από την αδελφή Μουτσέν, που δεν πίστευε πολύ καιρό στον Θεό, αλλά είχε πολλά βιώματα ενώ έκανε το καθήκον της, και είχε αναζητήσει την αλήθεια πολλές φορές. Όταν συναναστρεφόταν σχετικά με την αλήθεια στις συναθροίσεις, μπορούσε να ενσωματώνει τα βιώματά της, και μιλούσε με πρακτικό τρόπο. Επιπλέον, όσο περισσότερες αλήθειες κατανοούσε, τόσο μεγάλωνε η πίστη της στον Θεό και τόσο μεγαλύτερο κίνητρο αποκτούσε για να κάνει το καθήκον της. Εγώ, από την άλλη, αντιμετώπιζα την πίστη στον Θεό σαν ένα χόμπι για τον ελεύθερο χρόνο μου που δεν έπρεπε να παρεμποδίζει τις σπουδές μου. Μου αρκούσε απλώς να πηγαίνω στις συναθροίσεις, και δεν σκεφτόμουν να κάνω το καθήκον ενός δημιουργήματος. Αν συνέχιζα να πιστεύω με έναν τόσο μπερδεμένο τρόπο, και έχανα την κρίσιμη περίοδο για την επιδίωξη της αλήθειας, και αποτύγχανα τελικά να αποκτήσω την αλήθεια, δεν θα αποκλειόμουν τότε; Σκέφτηκα ότι αυτό έτυχε να συμπέσει με τις διακοπές. Δεν μπορούσα ν’ αφήσω να μου ξεφύγει αυτή η ευκαιρία να κάνω το καθήκον μου και να αποκτήσω την αλήθεια. Έτσι, χωρίς προς στιγμήν να σκεφτώ τι θα γινόταν όταν ξεκινούσε το επόμενο εξάμηνο, είπα στην αδελφή μου ότι ήμουν πρόθυμη να εκπαιδευτώ για να κάνω ένα καθήκον.

Στη διάρκεια των διακοπών, φιλοξενούσαμε τις συναθροίσεις της ομάδας μαζί, και όταν οι αδελφοί και οι αδελφές μας συναθροίζονταν, όλοι μπορούσαν να ανοιχτούν και να επικοινωνήσουν με αθωότητα. Ένιωθα ιδιαίτερα απελευθερωμένη και ελεύθερη μέσα μου. Έβλεπα τους συμφοιτητές μου να τρωγοπίνουν και να διασκεδάζουν όλη μέρα στο πανεπιστήμιο, εθισμένοι στα κινητά τους και τα παιχνίδια στο διαδίκτυο, να βγαίνουν ραντεβού και να ζουν μια ζωή μέσα στην εξαχρείωση και την παρακμή, και θυμόμουν τότε που ήμουν κι εγώ έτσι. Όποτε είχα ελεύθερο χρόνο, έπαιζα στο τηλέφωνό μου ή έβλεπα κάποια σειρά στην τηλεόραση, χωρίς να έχω τίποτα σωστό στην καρδιά μου. Τώρα, μέσα από τις συναθροίσεις, και τρώγοντας και πίνοντας τα λόγια του Θεού, είχα συνειδητοποιήσει ότι αυτές οι πονηρές τάσεις απλώς θα ανάλωναν την καρδιά μου και θα την έπαιρναν πολύ μακριά από τον Θεό, και δεν ωφελούσαν καθόλου τη ζωή μου. Σταδιακά, απέκτησα την αποφασιστικότητα που χρειαζόμουν για να μείνω μακριά από αυτές τις πονηρές τάσεις, και μπόρεσα να γαληνέψω την καρδιά μου ενώπιον του Θεού, να τρώω και να πίνω τα λόγια Του και να κάνω το καθήκον μου. Δεν χαράμιζα πλέον τις μέρες μου χωρίς νόημα. Συνειδητοποίησα ότι μόνο αν πίστευα στον Θεό, επιδίωκα την αλήθεια και έκανα το καθήκον μου, μπορούσα να μείνω μακριά από αυτές τις πονηρές τάσεις και να ζω μια ζωή με αξία και νόημα.

Αργότερα, καθώς πλησίαζε η αρχή του εξαμήνου, ένιωθα κάποια διστακτικότητα. Έπρεπε τελικά να εγκαταλείψω τις σπουδές μου και να κάνω τα καθήκοντά μου με πλήρη απασχόληση; Αναζήτησα από τη Μουτσέν, και τη ρώτησα: «Αυτό το διάστημα, βίωσα το γεγονός ότι μπορώ να κερδίσω περισσότερες αλήθειες όταν κάνω το καθήκον μου. Θέλω, επίσης, να τρώω και να πίνω τα λόγια του Θεού περισσότερο και να εκπληρώνω το καθήκον μου. Όταν, όμως, σκέφτομαι ότι στο μέλλον δεν θα έχω μια καλή δουλειά και κανείς δεν θα με θαυμάζει, καθώς και ότι δεν θα μπορώ να ανταποδώσω στους γονείς μου με καλύτερο τρόπο ό,τι έχουν κάνει για μένα, χάνω την αποφασιστικότητα να εγκαταλείψω τις σπουδές μου». Η αδελφή μου συναναστράφηκε μαζί μου σχετικά με τη δική της εμπειρία και βρήκε σχετικά λόγια του Θεού για να με βοηθήσει. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Κατά τη διαδικασία απόκτησης της γνώσης από τον άνθρωπο, ο Σατανάς επιστρατεύει κάθε είδους μέθοδο, είτε λέγοντας ιστορίες, είτε δίνοντάς του απλώς μια ατομική γνώση, είτε δίνοντάς του τη δυνατότητα να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του ή τις φιλοδοξίες του. Σε ποιον δρόμο ακριβώς θέλει να τον οδηγήσει ο Σατανάς; Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το κακό με την απόκτηση γνώσης, ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό. Για να το θέσω πιο ελκυστικά, το να υιοθετούν ανώτερες βλέψεις ή να έχουν φιλοδοξίες σημαίνει να έχουν κίνητρο, και αυτό θα πρέπει να είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Δεν είναι ο πιο ένδοξος τρόπος για να ζουν οι άνθρωποι αν μπορούν να εκπληρώνουν τις βλέψεις τους ή να έχουν μια επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία στη ζωή τους; Κάνοντας κανείς αυτά τα πράγματα, όχι μόνο τιμά τους προγόνους του, αλλά έχει και την ευκαιρία να αφήσει το δικό του στίγμα στην ιστορία —δεν είναι αυτό κάτι καλό; Αυτό είναι καλό στα μάτια των κοσμικών ανθρώπων και γι’ αυτούς θα πρέπει να είναι σωστό και θετικό. Ο Σατανάς, ωστόσο, με τα μοχθηρά του κίνητρα, στρέφει τους ανθρώπους σε αυτού του είδους τον δρόμο, και αυτό ήταν; Και βέβαια όχι. Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η “φήμη” και το “κέρδος”. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος. Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: “φήμη” και “κέρδος”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν ασυλλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ζητούν να πάρουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν. Όταν κάποιος έχει πέσει στον βούρκο της φήμης και του κέρδους, δεν αναζητά πλέον οτιδήποτε φωτεινό, οτιδήποτε είναι δίκαιο ή όλα εκείνα τα όμορφα και αγαθά πράγματα. Αυτό συμβαίνει επειδή η φήμη και το κέρδος αποτελούν τεράστιο δέλεαρ για τους ανθρώπους, και είναι πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώκουν ασταμάτητα όλη τους τη ζωή, ακόμη και εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή δεν είναι η πραγματική κατάσταση;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). Από τα λόγια του Θεού συνειδητοποίησα ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος σαν δόλωμα για να κάνει τους ανθρώπους να δουλεύουν πιο σκληρά για να αποκτήσουν γνώσεις και να επιδιώξουν να ξεχωρίσουν από το πλήθος, να θεωρούν τη φήμη και το κέρδος ως στόχο στη ζωή τους, να αρνούνται την κυριαρχία του Θεού και, ασυναίσθητα, να απομακρυνθούν από τη φροντίδα και την προστασία του Δημιουργού, ώστε να ζουν στα βρόχια του Σατανά και, τελικά, αυτός να τους καταβροχθίσει. Ο Σατανάς με είχε βλάψει πολύ. Από μικρή, στο σπίτι και στο σχολείο μού δίδασκαν ότι «Η γνώση μπορεί ν’ αλλάξει τη μοίρα σου» και «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Θεωρούσα ότι τα ακαδημαϊκά επιτεύγματα μπορούσαν να προσδώσουν τιμή στην οικογένεια, και να κάνουν κάποιον να ξεχωρίσει από το πλήθος και οι άλλοι να τον θαυμάζουν. Είδα ότι οι γονείς μου ήταν αμόρφωτοι και μπορούσαν να συντηρήσουν την οικογένεια μόνο κάνοντας σκληρές χειρωνακτικές εργασίες. Δεν ήταν μόνο εξαντλητικό, αλλά και κανείς δεν τους είχε σε εκτίμηση. Ένιωθα ότι το να ζω έτσι τη ζωή μου δεν είχε καμία αξία, και ότι μόνο αν αποκτούσα ακαδημαϊκές γνώσεις και έπιανα μια αξιοσέβαστη δουλειά στο μέλλον, θα μπορούσα ν’ αλλάξω τη ζωή μου και να με θαυμάζουν συγγενείς και φίλοι. Για να υλοποιήσω τις βλέψεις μου, μελετούσα ασταμάτητα, και όταν δεν πέρασα στο πανεπιστήμιο την πρώτη φορά που έδωσα εξετάσεις, επέλεξα να ξανακάνω τη χρονιά και μελέτησα ακόμα πιο σκληρά από πριν. Ακόμα και όταν τα φώτα έσβηναν στον κοιτώνα, εγώ μελετούσα κάτω από τα σκεπάσματα με τον φακό. Παρόλο που η μυωπία μου χειροτέρεψε, εγώ δεν έδινα σημασία. Για ένα κομμάτι χαρτί με καλούς βαθμούς πάνω, ζούσα μέσα στο άγχος και την ανησυχία. Καθώς πλησίαζαν οι εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, ήμουν συνέχεια τσιτωμένη και σφιγμένη, καθώς έτρεμα μήπως χάσω τη μοναδική «σανίδα σωτηρίας» μου. Επίσης, ένιωθα σύγχυση και πόνο, αλλά δεν είχα τη δύναμη να ξεφύγω. Δεν μπορούσα παρά ν’ ακολουθώ αυτές τις τάσεις. Καταλάβαινα πια ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να παραπλανήσει τους ανθρώπους, κάνοντας την καρδιά τους ν’ απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τον Θεό. Θυμήθηκα τότε που εκείνη η συγγενής μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο αφού είχα μπει στο πανεπιστήμιο και μ’ έφερε ενώπιον του Θεού, αλλά και πάλι θεωρούσα ως πρώτη μου προτεραιότητα την επιδίωξη ενός καλού μέλλοντος. Ήθελα να πιστεύω στον Θεό μόνο στον ελεύθερο χρόνο μου, υπό την προϋπόθεση ότι δεν επηρεάζονταν οι σπουδές μου, και δεν ήμουν διατεθειμένη να εγκαταλείψω τις σπουδές μου και να δαπανήσω τον εαυτό μου για τον Θεό με πλήρη απασχόληση. Συνειδητοποίησα ότι κυρίως η φήμη και το κέρδος μ’ εμπόδιζαν να κάνω πράξη την αλήθεια και να κάνω το καθήκον μου. Τώρα είχα ακούσει τη φωνή του Θεού, αλλά δεν μπορούσα να επιδιώξω την αλήθεια και να κάνω το καθήκον μου. Αντ’ αυτού, ζούσα σύμφωνα με σατανικούς κανόνες ύπαρξης και έδινα στη φήμη και το κέρδος μεγαλύτερη αξία απ’ ό,τι στην αλήθεια και ζωή. Στ’ αλήθεια δεν μπορούσα να ξεχωρίσω το σωστό απ’ το λάθος! Ακόμη κι αν έπαιρνα το πτυχίο μου και έβρισκα μια καλή δουλειά, αν δεν αποκτούσα την αλήθεια και ζωή, στο τέλος ο Θεός θα με απέκλειε. Στο παρελθόν, πάντα θεωρούσα ότι αν πήγαινα στο πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα πίστευα στον Θεό, θα αποκτούσα φήμη και κέρδος, αλλά και τις ευλογίες του Θεού. Αυτό δεν ήταν παρά ευσεβής πόθος και, πολύ απλά, δεν συνάδει καθόλου με την αλήθεια. Ο Θεός λέει: «Εάν πιστεύεις μόνο όταν έχεις χρόνο και είσαι ανίκανος να αφιερώσεις ολόκληρη την προσοχή σου στην πίστη σου, και εάν είσαι πάντα μπερδεμένος στην πίστη σου, τότε δεν θα κερδίσεις τίποτα» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ι΄). Ο Κύριος Ιησούς είπε επίσης: «Όστις εξ υμών δεν απαρνείται πάντα τα εαυτού υπάρχοντα, δεν δύναται να ήναι μαθητής μου» (Κατά Λουκάν 14:33). Κατάλαβα ότι, για ν’ ακολουθήσεις τον Θεό, πρέπει να έχεις αφοσιωμένη καρδιά, και να μην περιορίζεσαι ούτε να δεσμεύεσαι από την οικογένειά σου, τη σάρκα, το χρήμα, τη φήμη ή το κέρδος. Πρέπει ν’ αφιερώσεις όλον τον χρόνο σου στο καθήκον σου, να επιδιώξεις την αλήθεια, ν’ αποκτήσεις την αλήθεια και, τελικά, ο Θεός θα σε σώσει. Ας πάρουμε ως παράδειγμα τους μαθητές του Κυρίου Ιησού την Εποχή της Χάριτος. Κάποιοι από αυτούς απαρνήθηκαν θέση και πλούτο, ενώ άλλοι απαρνήθηκαν την οικογένειά τους για ν’ ακολουθήσουν τον Κύριο Ιησού με όλη τους την καρδιά, ταξίδεψαν σε πολλά μέρη για να κηρύξουν το ευαγγέλιο και να καταθέσουν μαρτυρία στον Κύριο. Αυτή ήταν μια ζωή με νόημα και άξια μίμησης. Επιπλέον, παλιά θεωρούσα ότι, αν αποκτούσα ακαδημαϊκές γνώσεις, θα εξασφάλιζα μια καλή δουλειά και θα μπορούσα να ζω μια καλή ζωή, χωρίς ν’ ανησυχώ αν θα έχω φαγητό και ρούχα, και θα με θαύμαζαν συγγενείς και φίλοι· νόμιζα ότι μόνο η φήμη και το κέρδος φέρνουν την ευτυχία. Τώρα που το σκεφτόμουν, παρόλο που πολλοί διανοούμενοι και πλούσιοι και ισχυροί άνθρωποι επιφανειακά φαίνονται λαμπεροί και όμορφοι, και έχουν γόητρο όπου κι αν πάνε, δεν πιστεύουν στον Θεό και δεν κατανοούν την αλήθεια. Ζουν στα βρόχια του Σατανά, ανταγωνίζονται για τη φήμη και το κέρδος, και μάχονται τόσο ανοιχτά όσο και κρυφά. Για να αποκτήσουν θέση και υπόληψη, βάζουν σε κίνδυνο την υγεία τους και ξεπουλάνε την ακεραιότητα και την αξιοπρέπειά τους. Η ζωή τους είναι σκοτεινή, όχι ευτυχισμένη. Αν κάποιος χάσει τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, και δεν έχει τις ευλογίες και τη σωτηρία Του, για ποια ευτυχία μιλάμε; Όσες γνώσεις κι αν έχει, όσο κι αν τον θαυμάζουν οι άλλοι, όσο πλούσιες κι αν είναι οι υλικές απολαύσεις του, στο τέλος θα τον βρουν οι καταστροφές, θα υποστεί απώλεια και θα χαθεί. Αυτό δεν είναι αληθινό μέλλον. Τώρα, είμαστε στις έσχατες ημέρες. Ο Θεός θα δώσει τέλος σε τούτη την εποχή και θα κάνει το έργο Του, ανταμείβοντας το καλό και τιμωρώντας το κακό. Μόνο αν επιδιώξεις την αλήθεια και αλλάξεις διάθεση μπορείς να σωθείς και να επιβιώσεις, και να σε οδηγήσει ο Θεός στην επόμενη εποχή. Αυτό είναι το αληθινό μέλλον.

Αργότερα, διάβασα για την εμπειρία του Πέτρου, που μου έδωσε κάποια έμπνευση και κίνητρο. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ήταν μεγάλη ευλογία το ότι ο Πέτρος είχε γεννηθεί υπό τέτοιες ευνοϊκές κοινωνικές συνθήκες. Ήταν ευφυής, μάθαινε γρήγορα και αφομοίωνε τις νέες ιδέες με ευκολία. Όταν ξεκίνησε τις σπουδές του, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων είχε την ικανότητα να εξάγει με μεγάλη ευκολία πολλά συμπεράσματα από μία και μόνο πληροφορία. Οι γονείς του ήταν υπερήφανοι που είχαν τέτοιον έξυπνο γιο, και κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια για να του δώσουν τη δυνατότητα να πάει στο σχολείο, με την ελπίδα πως θα μπορούσε να διακριθεί και να εξασφαλίσει κάποιου είδους επίσημη θέση στην κοινωνία. Χωρίς να το συνειδητοποιεί, ο Πέτρος είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για τον Θεό, με αποτέλεσμα, όταν ήταν δεκατεσσάρων και πήγαινε στο γυμνάσιο, να αρχίσει να νιώθει αποστροφή προς τα μαθήματα αρχαιοελληνικού πολιτισμού που παρακολουθούσε, ιδιαίτερα όσον αφορά τους μυθοπλαστικούς χαρακτήρες και τα φτιαχτά γεγονότα της αρχαιοελληνικής ιστορίας. Από εκεί και πέρα, ο Πέτρος —ο οποίος ήταν πάνω στο άνθος της νιότης του— άρχισε να προσπαθεί να ανακαλύψει περισσότερα για την ανθρώπινη ζωή και τον κόσμο. Η συνείδησή του δεν τον ανάγκασε να ξεπληρώσει το χρέος για τις επίπονες προσπάθειες που είχαν καταβάλει οι γονείς του, γιατί έβλεπε ξεκάθαρα πως όλοι οι άνθρωποι ζούσαν μέσα στην αυταπάτη, διήγαγαν όλοι ανούσιους βίους, κατέστρεφαν την ίδια τη ζωή τους στον αγώνα τους για δόξα και πλούτο. Οι γνώσεις του σχετίζονταν σε μεγάλο βαθμό με το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο βρισκόταν. Όσο μεγαλύτερη γνώση κατέχουν οι άνθρωποι, τόσο πιο περίπλοκες είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις και ο εσωτερικός κόσμος τους, και ως εκ τούτου, τόσο μεγαλύτερο είναι το κενό στο οποίο βρίσκονται. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο Πέτρος περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του κάνοντας διάφορες επισκέψεις, κατά κύριο λόγο σε θρησκευτικές προσωπικότητες. Φαίνεται πως είχε κάποιο απροσδιόριστο αίσθημα μέσα του πως όλα τα ανεξήγητα πράγματα του ανθρώπινου κόσμου μπορούσαν να βρουν εξήγηση στη θρησκεία, οπότε πήγαινε συχνά σε μια συναγωγή κοντά στο σπίτι του, ώστε να παρίσταται στη λειτουργία. Αυτό γινόταν εν αγνοία των γονέων του, και πολύ σύντομα ο Πέτρος, που είχε πάντα άριστη διαγωγή και επιδόσεις, άρχισε να μισεί το σχολείο. Μετά βίας τελείωσε το γυμνάσιο υπό την επίβλεψη των γονέων του. Αφού κολύμπησε προς τη στεριά από τον ωκεανό της γνώσης, πήρε μια βαθιά ανάσα· έκτοτε, κανείς δεν θα τον εκπαίδευε ούτε θα τον περιόριζε πια» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαλύψεις των μυστηρίων του «Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν», Σχετικά με τη ζωή του Πέτρου). Από την εμπειρία του Πέτρου, είδα ότι ο Πέτρος είχε αθώα καρδιά κι αγαπούσε τα θετικά πράγματα. Ξεκίνησε από νεαρή ηλικία να προβληματίζεται για τη ζωή: Μέσα από τις αλληλεπιδράσεις του με την κοινωνία, συνειδητοποίησε ότι οι άνθρωποι ζούσαν για χάρη της φήμης και του κέρδους, και ότι, όσο περισσότερες γνώσεις αποκτά κάποιος, τόσο πιο περίπλοκο και διεφθαρμένο γίνεται το μυαλό του. Είδε, επίσης, ξεκάθαρα το σκοτάδι και το κακό της κοινωνίας, καθώς και την κενότητα της επιδίωξης της φήμης, του κέρδους και της θέσης. Δεν συμμορφώθηκε με τις επιθυμίες των γονιών του να επιδιώξει να ξεχωρίσει από το πλήθος, και να προσπαθήσει σκληρά να εξασφαλίσει κάποια επίσημη θέση στην κοινωνία. Αντ’ αυτού, πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τις σπουδές του και ακολούθησε το μονοπάτι της πίστης στον Θεό, και αργότερα ακολούθησε τον Κύριο Ιησού. Όλη του τη ζωή επιδίωκε να κατανοήσει τον Θεό, αναζητούσε την πρόθεση του Θεού στα πάντα, και κατανοούσε τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του μέσα από τα λόγια του Θεού. Τελικά, μπόρεσε να υποταχθεί στον Θεό μέχρι τον θάνατο και να Τον αγαπήσει στο έπακρο. Κέρδισε την έγκριση του Θεού και βίωσε μια ζωή με νόημα. Εγώ, αντίθετα, δεν μπορούσα να διεισδύσω στα πράγματα και, επειδή επιδίωκα τη φήμη και το κέρδος, δεν ήμουν πρόθυμη να κάνω το καθήκον ενός δημιουργήματος· μου αρκούσε να πιστεύω στον ελεύθερο χρόνο μου. Αν συνέχιζα να πιστεύω έτσι, στο τέλος όλα θα πήγαιναν στράφι! Έπρεπε ν’ ακολουθήσω το παράδειγμα του Πέτρου και να εγκαταλείψω το προσωπικό μου μέλλον για να επιδιώξω ενεργά τα θετικά πράγματα. Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο, είδα το σκοτάδι και το κακό αυτής της κοινωνίας. Τα πανεπιστήμια στα οποία κάνει κουμάντο το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα είναι βάσεις αθεϊστικής εκπαίδευσης. Όλοι επιδιώκουν τη ματαιοδοξία και λαχταρούν το κακό, και κανείς δεν νοιάζεται που οι φοιτητές τρωγοπίνουν, διασκεδάζουν ή καβγαδίζουν. Ωστόσο, οι άνθρωποι που πιστεύουν στον Θεό και βαδίζουν στο σωστό μονοπάτι συναντούν διαρκώς εμπόδια. Επιπλέον, το πανεπιστήμιο διαδίδει αβάσιμες φήμες, για να καταδικάσει και να συκοφαντήσει τον Θεό, ώστε οι άνθρωποι να Του γυρίσουν την πλάτη και να Τον προδώσουν. Αν συνέχιζα τις σπουδές μου σ’ εκείνο το πανεπιστήμιο, απλώς θα παρασυρόμουν από τις πονηρές τάσεις, και θ’ απομακρυνόμουν όλο και περισσότερο από τον Θεό. Στο τέλος, θα μ’ έβρισκαν οι μεγάλες καταστροφές και θα αφανιζόμουν. Μόνο ο Θεός μπορεί να δείξει στους ανθρώπους το σωστό μονοπάτι, και μόνο αν κανείς κατανοήσει την αλήθεια μπορεί να βιώσει περισσότερο την ανθρώπινη ομοιότητα. Ήμουν διατεθειμένη να επιλέξω να κάνω το καθήκον μου και να ικανοποιήσω τον Θεό.

Ωστόσο, όταν πραγματικά αποφάσισα να εγκαταλείψω τις σπουδές μου, είχα ακόμα κάποιες επιφυλάξεις. Από τη στιγμή που θα επέλεγα να αφιερώνω όλον τον χρόνο μου στα καθήκοντά μου, δεν θα μπορούσα πια να βγάζω λεφτά για να φροντίζω τους γονείς μου. Οι γονείς μου είχαν δουλέψει πολύ σκληρά για να μ’ αναθρέψουν και να με σπουδάσουν, και τώρα που ήταν πια ηλικιωμένοι, η υγεία τους δεν ήταν τόσο καλή όσο παλιά. Αν στο μέλλον αρρώσταιναν, οι συνθήκες μου δεν θα μου επέτρεπαν να τους φροντίσω. Θα ένιωθα πάντα υπόχρεη απέναντί τους. Όταν η αδελφή μου έμαθε για την κατάστασή μου, έψαξε να μου βρει κάποια από τα λόγια του Θεού. Διάβασα τα ακόλουθα λόγια του Θεού: «Εγώ θα παρηγορώ συνεχώς όλους εκείνους που αντιλαμβάνονται τις προθέσεις Μου και δεν θα τους αφήσω να υποφέρουν ή να πάθουν κακό. Το σημαντικό τώρα είναι να μπορέσεις να αναλάβεις δράση σύμφωνα με τις προθέσεις Μου. Εκείνοι που θα το κάνουν αυτό σίγουρα θα λάβουν τις ευλογίες Μου και θα έρθουν υπό την προστασία Μου. Ποιος είναι αληθινά ικανός να δαπανήσει ολοκληρωτικά τον εαυτό του για Μένα και να προσφέρει τα πάντα για χάρη Μου; Αμφιταλαντεύεστε· οι σκέψεις σας γυρίζουν γύρω-γύρω, καθώς σκέφτεστε την οικογένεια, τον έξω κόσμο, το φαγητό και τα ρούχα. Παρόλο που είσαι εδώ ενώπιόν Μου και κάνεις πράγματα για Μένα, μέσα στην καρδιά σου σκέφτεσαι ακόμα τη γυναίκα, τα παιδιά και τους γονείς σου στο σπίτι. Είναι δική σου ιδιοκτησία; Γιατί δεν τους εμπιστεύεσαι στα χέρια Μου; Δεν Με εμπιστεύεσαι; Ή μήπως φοβάσαι ότι θα κάνω ακατάλληλες διευθετήσεις για εσένα;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Ομιλίες του Χριστού στην αρχή, Κεφάλαιο 59). Όσοι δαπανούν ειλικρινά τον εαυτό τους για τον Θεό αφοσιώνονται και υποτάσσονται σ’ Εκείνον. Κάνουν το καθήκον τους χωρίς να νοιάζονται για προσωπικά κέρδη και απώλειες, και εκπληρώνουν τις ευθύνες τους για να ολοκληρώσουν την ανάθεση από τον Θεό. Εγώ, όμως, όταν ήρθα αντιμέτωπη με μια επιλογή, σκεφτόμουν συνεχώς το μέλλον μου, την οικογένειά μου και τους γονείς μου. Δεν μπορούσα αληθινά να εναποθέσω ό,τι είχα στα χέρια του Θεού. Το πεπρωμένο των γονιών μας βρίσκεται υπό την κυριαρχία του Θεού· ο Θεός έχει προκαθορίσει καιρό πριν το πόσες ταλαιπωρίες θα υποστούν και πόση ευτυχία θ’ απολαύσουν. Αν αρρωστήσουν, ως παιδιά, ακόμη κι αν μένουμε με τους γονείς μας ή πληρώνουμε τη θεραπεία τους, δεν μπορούμε να υποφέρουμε στη θέση τους, και δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τίποτα. Για παράδειγμα, ο θείος μου, που έχει ένα σωρό παιδιά: Τα ξαδέλφια μου έχουν σχετικά εύπορες οικογένειες και πολύ καλές σχέσεις με τον θείο μου. Όταν ο θείος μου έπαθε καρκίνο των πνευμόνων, πλήρωσαν όλοι μαζί το χειρουργείο του και τον φρόντιζαν με τη σειρά. Πίστευαν ότι θα ανάρρωνε μετά την εγχείριση, αλλά, αναπάντεχα, έφυγε από τη ζωή μέσα σε λίγους μήνες. Η δική μου οικογένεια δεν έχει χρήματα, και οι γονείς μου κάνουν κυρίως χειρωνακτικές δουλειές. Ωστόσο, είναι ακόμη σχετικά καλά στην υγεία τους και σπανίως αρρωσταίνουν κάθε χρόνο. Συνειδητοποίησα ότι δεν κατανοούσα την εξουσία του Θεού, και ότι η πίστη μου στον Θεό ήταν ακόμη πολύ μικρή. Το πεπρωμένο των γονιών μου είναι ανεξάρτητο από το δικό μου, και είτε κάνω το καθήκον μου με πλήρη απασχόληση είτε όχι, το πεπρωμένο των γονιών μου δεν θα επηρεαστεί καθόλου. Πρέπει να υποταχθώ στην ενορχήστρωση και τις διευθετήσεις του Δημιουργού, και να εμπιστευθώ στον Θεό οτιδήποτε έχει να κάνει με τους γονείς μου. Όταν το κατάλαβα αυτό, σταμάτησα να ζω μέσα στη στενοχώρια και το άγχος, και ένιωθα την καρδιά μου πολύ πιο απελευθερωμένη.

Αργότερα, διάβασα τα λόγια του Θεού. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Ο Θεός αναζητά εκείνους που λαχταρούν την εμφάνισή Του, αναζητά εκείνους που δίνουν προσοχή στα λόγια Του, αναζητά εκείνους που δεν ξεχνούν την ανάθεσή Του και προσφέρουν την καρδιά και το σώμα τους σε Αυτόν, και αναζητά εκείνους που είναι τόσο υποτακτικοί και δεν προβάλλουν αντίσταση, σαν νήπια ενώπιόν Του. Αν αφιερώσεις τον εαυτό σου στον Θεό, χωρίς να εμποδίζεσαι από καμία δύναμη, τότε ο Θεός θα σε δει με εύνοια και θα σου δώσει τις ευλογίες Του. Αν έχεις υψηλή θέση, μεγάλη φήμη, πλούτο γνώσεων, πλήθος περιουσιακών στοιχείων και την υποστήριξη πολλών ανθρώπων, κι όμως παραμένεις ανεπηρέαστος από αυτά τα πράγματα και εξακολουθείς να προσέρχεσαι ενώπιον του Θεού για να αποδεχτείς το κάλεσμά Του και την ανάθεσή Του και να κάνεις αυτό που σου ζητά ο Θεός, τότε όλα όσα κάνεις θα είναι ο πιο ουσιαστικός σκοπός στη γη και το πιο δίκαιο εγχείρημα του ανθρώπινου γένους» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Παράρτημα Β΄: Ο Θεός κυριαρχεί επί της μοίρας όλης της ανθρωπότητας). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα την ενθουσιώδη πρόθεσή Του να σώσει την ανθρωπότητα. Ο Θεός αναζητά ανθρώπους που μπορούν ν’ ακούσουν τα λόγια Του και να υποταχθούν σ’ Εκείνον, και θέλει να σώσει όσους λαχταρούν την εμφάνισή Του. Αν οι άνθρωποι μπορούν να εγκαταλείψουν την υπόληψη, τη θέση, τα χρήματα και τα συμφέροντά τους, και να προσέλθουν ενώπιον του Θεού για να κάνουν το καθήκον τους, Εκείνος το εγκρίνει αυτό, ενώ είναι και το πιο ουσιαστικό πράγμα που υπάρχει. Σκέφτηκα ότι ο Πέτρος μπόρεσε να υπακούσει στο κάλεσμα του Θεού και να κάνει το καθήκον του· στο τέλος, κατέθεσε μια πανέμορφη και ηχηρή μαρτυρία για να παρηγορήσει την καρδιά του Θεού. Πρέπει κι εγώ να εκπληρώσω τις ευθύνες που έχει ένα δημιούργημα και να εκπληρώσω το καθήκον μου· τότε μόνο θα μπορέσω να είμαι ένας άνθρωπος με συνείδηση και ανθρώπινη φύση. Ήμουν αρκετά τυχερή ώστε να μπορώ να κάνω καθήκοντα στην εκκλησία, κι έτσι μου έδειχνε ο Θεός τη χάρη Του. Ήμουν διατεθειμένη να εγκαταλείψω τις σπουδές μου και να κάνω το καθήκον μου.

Αργότερα, μίλησα στον πατέρα μου για την επιλογή μου κι εκείνος με στήριξε. Μου είπε, μάλιστα: «Η πίστη στον Θεό είναι το σωστό μονοπάτι στη ζωή. Είσαι ενήλικη πια, αφού διάλεξες αυτό το μονοπάτι, πρέπει να έχεις την αποφασιστικότητα και την επιμονή να το ακολουθήσεις. Όποιες αναποδιές και δυσκολίες κι αν συναντήσεις, μην αποθαρρυνθείς. Να επιδιώκεις τους στόχους σου με ειλικρίνεια!» Ξαφνιάστηκα λίγο που με στήριξε ο πατέρας μου. Ήξερα ότι οι σκέψεις και οι ιδέες του ήταν κι αυτές στα χέρια του Θεού, και ήμουν πολύ ευγνώμων στον Θεό μέσα μου. Επίσης, ενισχύθηκε η πίστη μου ν’ ακολουθήσω τον Θεό. Όταν ξεκίνησε το επόμενο εξάμηνο στο πανεπιστήμιο, έκανα αίτηση στον καθηγητή μου να διακόψω τις σπουδές μου. Ο καθηγητής μου δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί παρατούσα ένα καλό πανεπιστήμιο, και προσπάθησε ξανά και ξανά να με μεταπείσει. Μου έλεγε: «Πρέπει να το σκεφτείς προσεκτικά. Οι γονείς σου δούλεψαν σκληρά για να σε στείλουν στο πανεπιστήμιο, και δυσκολεύτηκες να μπεις. Αν τα παρατήσεις τώρα, στο μέλλον δεν θα έχεις ποτέ μια σταθερή δουλειά. Πρέπει να έχεις όραμα και να μην είσαι κοντόφθαλμη!» Όταν άκουσα τον καθηγητή να λέει ότι έπρεπε να έχω όραμα, η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Σκέφτηκα: «Ναι. Μόλις πάρω αυτήν την απόφαση, δεν θα βρω ποτέ μια αξιοσέβαστη δουλειά, οπότε πιθανότατα δεν θα κερδίσω ποτέ τον θαυμασμό των άλλων ούτε θα απολαύσω τις χαρές της σάρκας». Συνειδητοποίησα ότι δεν είχα τη σωστή νοοτροπία, κι έτσι έσπευσα να προσευχηθώ μέσα μου στον Θεό. Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα πολύ καθαρά τα λόγια του Θεού: «Ο λαός Μου θα πρέπει να είναι πάντοτε σε ετοιμότητα απέναντι στα πονηρά σχέδια του Σατανά […]» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Τα λόγια του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν, Κεφάλαιο 3). Ήξερα ότι αυτή ήταν η υπενθύμιση και η καθοδήγηση του Θεού. Επιφανειακά, φαινόταν ότι απλώς αλληλεπιδρούσα με τον καθηγητή μου. Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από τη συζήτηση κρυβόταν η δολοπλοκία του Σατανά. Ο Σατανάς χρησιμοποιούσε τον καθηγητή για να πει κάποια πράγματα που φαίνονταν να είναι για το συμφέρον μου, βάζοντάς με σε πειρασμό να απομακρυνθώ από τον Θεό και να εγκαταλείψω το καθήκον μου. Πόσο ποταπός είναι, αλήθεια, ο Σατανάς! Συλλογίστηκα, επίσης, το εξής: «Ο καθηγητής είπε ότι δεν πρέπει να είμαι κοντόφθαλμη, αλλά να έχω όραμα· τι σημαίνει ακριβώς να έχω όραμα; Αν επιδιώξω να πάρω πτυχίο με μεγάλο βαθμό, να βρω μια καλή δουλειά και να με θαυμάζουν οι άλλοι, αλλά δεν μπορώ να εκπληρώσω το καθήκον μου ούτε να αποκτήσω την αλήθεια, τότε, όταν το έργο του Θεού φτάσει στο τέλος του, δεν θα κερδίσω τίποτα. Ωστόσο, αν ακολουθήσω τον Θεό και εκπληρώσω τα καθήκοντα ενός δημιουργήματος, μπορώ να σωθώ. Αυτή είναι η ορθότερη επιλογή· αυτό είναι το αληθινό όραμα». Έτσι, απάντησα αποφασιστικά: «Η απόφασή μου να εγκαταλείψω τις σπουδές μου δεν ήταν παρορμητική· το σκέφτηκα πολύ καιρό και δεν πρόκειται να το μετανιώσω». Ο καθηγητής είδε ότι δεν μπορούσε να με μεταπείσει και κούνησε το κεφάλι του παραιτημένος. Δεν είχε άλλη επιλογή από το να διεκπεραιώσει τη διακοπή των σπουδών μου. Μόλις βγήκα έξω από τον χώρο του πανεπιστημίου, με πλημμύρισε τεράστια χαρά. Δεν θα περιοριζόμουν πια από τους καθηγητές ή τους συμφοιτητές μου όταν συμμετείχα στις συναθροίσεις ή έκανα το καθήκον μου. Ένιωθα σαν να είχε φύγει ένα τεράστιο βάρος από τους ώμους μου. Ένιωθα σαν πουλί που δραπετεύει από το κλουβί, και επιστρέφει στην αγκαλιά του γαλάζιου ουρανού.

Στη συνέχεια, αφιέρωνα όλον τον χρόνο μου για να κάνω με αφοσίωση τα καθήκοντά μου. Με τους αδελφούς και τις αδελφές μου, συμμετείχα στις συναθροίσεις και έκανα το καθήκον μου κάθε μέρα, νιώθοντας μεγάλη γαλήνη και ηρεμία. Ενώ έκανα το καθήκον μου, αποκάλυψα πολλές διεφθαρμένες διαθέσεις. Για παράδειγμα, ενώ έκανα το καθήκον μου, λαχταρούσα γρήγορα κέρδη, ήμουν επιπόλαια και ενέδιδα στις σαρκικές ανέσεις. Επιπλέον, κάποιες φορές βίωσα κλάδεμα, συμμόρφωση και πειθάρχηση. Κατανόησα κάπως τις διεφθαρμένες διαθέσεις μου και πέτυχα κάποιες αλλαγές. Αυτά τα κέρδη δεν θα τα είχα επιτύχει σπουδάζοντας στο πανεπιστήμιο. Ευχαριστώ τον Θεό που μ’ έβγαλε από τον βούρκο της επιδίωξης της φήμης και του κέρδους, και με οδήγησε στο σωστό μονοπάτι στη ζωή!