Από της Αν Ραν, Κίνα

Όταν ήμουν μικρή, ο πατέρας μου δούλευε σε μια κρατική υπηρεσία στην πόλη και η μητέρα μου είχε ραφείο. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς μας ήταν αρκετά καλή για την περιοχή μας. Είτε επισκεπτόμουν συγγενείς είτε συμμαθητές, όλοι με κοιτούσαν με ζήλια, και οι συγγενείς έρχονταν όλοι επίσκεψη στο σπίτι μας για την Κινέζικη Πρωτοχρονιά και για διάφορες γιορτές. Άκουγα τους δικούς μου να λένε μεταξύ τους: «Στις μέρες μας, οι άνθρωποι είναι όλοι πολύ υλιστές. Έρχονται σπίτι μας μόνο και μόνο επειδή τα πάμε καλά οικονομικά. Αν ήμασταν τόσο φτωχοί που να μην είχαμε να φάμε, δεν θα ερχόταν κανείς. Όπως λένε και τα ρητά: “Οι άνθρωποι σέβονται όσους έχουν υπάρχοντα, ενώ τα σκυλιά δαγκώνουν τους άσχημους”, και “Αν είσαι φτωχός σε μια πολυσύχναστη πόλη, κανείς δεν θα σου δώσει σημασία, αλλά αν είσαι πλούσιος σε μια απομακρυσμένη ορεινή περιοχή, θα εμφανιστούν μακρινοί συγγενείς από το πουθενά”». Συμφωνούσα κι εγώ απόλυτα μ’ αυτήν την άποψη και ένιωθα πως μόνο με τον πλούτο θα μπορούσαν να σε θαυμάζουν και να σε υπολήπτονται οι άλλοι.

Αφότου παντρεύτηκα, η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς μου ήταν μέτρια, ενώ η οικογένεια της μεγάλης μου κουνιάδας ασχολούνταν με το εμπόριο και οι συνθήκες ζωής τους ήταν πολύ καλύτερες από τις δικές μας. Η πεθερά μου έλεγε συχνά: «Κοίτα πόσο άξιοι είναι η μεγάλη σου κουνιάδα και ο άντρας της! Βγάζουν πολλά χρήματα. Για κοίτα, όμως, κι εσάς τους δύο, ζήτημα είναι αν φέρνετε καθόλου χρήματα στο σπίτι όλον τον χρόνο». Μια φορά, η πεθερά μου συζητούσε με τον πεθερό μου και είπε: «Κοίτα τον γιο του γέρο-Λι από το χωριό μας —έφυγε έξω και έβγαλε πολλά χρήματα μέσα σε λίγα μόλις χρόνια. Όταν επέστρεψε, ανακαίνισε το σπίτι του πατέρα του και αγόρασε μια μεγάλη τηλεόραση LCD. Ό,τι φοράνε και χρησιμοποιούν είναι καινούργιο. Για κοίτα τώρα και τον γιο μας. Εμείς ακόμα τα σκάμε για το παιδί του! Μ’ αυτούς τους δύο στο σπίτι, ένα σακί λευκό αλεύρι ίσα που φτάνει για δυο-τρία γεύματα και μετά τελειώνει. Πρέπει να βιαστείς και να αλέσεις λίγο καλαμπόκι αύριο. Είναι πολύ ακριβό να τρώμε μόνο λευκό αλεύρι». Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα τρομερή θλίψη. Ορκίστηκα μέσα μου πως, όσο κι αν υπέφερα ή όσο δύσκολο κι αν ήταν, έπρεπε να βγάλω πολλά χρήματα. Θα με θαύμαζαν μόνο αν είχα χρήματα, και τα χρήματα καθόριζαν τη θέση μου σ’ αυτήν την οικογένεια. Μόλις αποκτούσα χρήματα, η πεθερά μου δεν θα με περιφρονούσε πια, μα αντίθετα, θα με υποληπτόταν.

Το 2011, ο σύζυγός μου κι εγώ ανοίξαμε ένα μαγαζί με πρωινό. Στην αρχή, δίσταζα να προσλάβω περισσότερα άτομα, οπότε ξυπνούσα στις 11 το βράδυ για να δουλέψω και προσπαθούσα να ετοιμάσω το φαγητό πριν την ώρα του πρωινού. Η ώρα του πρωινού διαρκεί μόνο δυο ώρες και, αν δεν ετοιμάσεις αρκετό φαγητό, θα ξεπουλήσεις αμέσως. Οι δουλειές πήγαιναν αρκετά καλά εκείνη την περίοδο και κατάφερνα να βάζω στην άκρη δεκάδες χιλιάδες γιουάν τον χρόνο. Επειδή δούλευα με το κεφάλι σκυμμένο χρόνο με τον χρόνο, άρχισε να πονάει ο αυχένας μου. Όταν ο πόνος γινόταν έντονος, χτυπούσα απλώς ελαφρά το σημείο με τη γροθιά μου μερικές φορές και ανακουφιζόμουν λίγο, οπότε δεν το έπαιρνα στα σοβαρά. Τον τρίτο χρόνο, μια μέρα ένιωσα ζαλάδα, σύγχυση και ναυτία. Ο σύζυγός μου με συνόδευσε στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Ο γιατρός είπε ότι η ζαλάδα και η ναυτία οφείλονταν σε αυχενική σπονδύλωση, και ότι δεν έπρεπε πια να σκύβω το κεφάλι για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αν χειροτέρευε κι άλλο, δεν θα μπορούσα να κάνω απολύτως τίποτα. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να προσλάβω άλλο ένα άτομο. Αργότερα, προκειμένου να βγάλω περισσότερα χρήματα, πρόσθεσα μερικές ακόμα επιλογές στο πρωινό και, με την αύξηση των επιλογών, είχα ακόμα περισσότερη δουλειά. Πήγαινα για ύπνο γύρω στις 7 κάθε βράδυ και ξυπνούσα για δουλειά λίγο μετά τις 11, οπότε κοιμόμουν γύρω στις τέσσερις ώρες τη μέρα. Ήμουν απασχολημένη πουλώντας πρωινό, αλλά δεν είχα χρόνο να φάω εγώ η ίδια, και μέχρι να τελειώσω το σερβίρισμα του πρωινού, είχε πάει ήδη μεσημέρι. Κάθε μέρα, είχα τόση δουλειά που δεν μπορούσα να βάλω μπουκιά στο στόμα μου παρά μόνο μετά τις 3 το μεσημέρι και, μόλις έτρωγα, έπρεπε να ετοιμάσω τα υλικά για την επόμενη μέρα. Στο τέλος κάθε μέρας, πονούσαν τα πόδια, η μέση και η πλάτη μου. Ένιωθα τα πόδια μου λες και πατούσα σε πάγο —ήταν τόσο παγωμένα που είχαν χάσει κάθε αίσθηση. Ωστόσο, έσφιγγα τα δόντια και επέμενα προκειμένου να βγάλω χρήματα. Όπως λέει και το ρητό: «Πρέπει να υπομείνεις μεγάλα βάσανα για να βγεις νικητής». Μετά από αρκετά χρόνια σκληρής προσπάθειας, είχαμε βγάλει εκατοντάδες χιλιάδες γιουάν, και αγοράσαμε σπίτι και αυτοκίνητο. Τα πεθερικά μας είδαν ότι είχαμε πλουτίσει και άρχισαν να μας υποδέχονται πάντα με χαμόγελο, ενώ και οι συγγενείς και οι φίλοι μάς χαιρετούσαν θερμά. Κάθε φορά που πήγαινα στο σπίτι των πεθερικών μου, απολάμβανα την αίσθηση του να είμαι το επίκεντρο της προσοχής. Αυτό μου απέδειξε ότι η οικονομική σου κατάσταση καθορίζει πραγματικά τη θέση σου· οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται με περισσότερη αξιοπρέπεια και κύρος όταν έχουν χρήματα. Ωστόσο, επειδή εκείνα τα χρόνια δούλευε πολύ σκληρά από την αυγή ως το σούρουπο, σε συνδυασμό με το μακροχρόνιο ξενύχτι, ο σύζυγός μου έπαθε καρδιακή νόσο και το χειρουργείο για το στεντ κόστισε 160.000 γιουάν για μία μόνο επέμβαση. Κι εγώ ήμουν τόσο κουρασμένη που πονούσε καθημερινά η αυχενική και η οσφυϊκή μου μοίρα, και όταν ξάπλωνα στο κρεβάτι το βράδυ, δεν υπήρχε σημείο στο σώμα μου που να μην πονούσε. Μερικές φορές, όταν με έπιανε κρίση αυχενικής σπονδύλωσης, ζαλιζόμουν, φοβόμουν να κουνηθώ και θόλωνε το μυαλό μου. Αυτό δεν ήταν καν το χειρότερο —το χειρότερο ήταν η αλλεργία μου στο αλεύρι. Φτερνιζόμουν συνεχώς όποτε ερχόμουν σε επαφή με αλεύρι και, όταν ήταν έντονο, ήταν λες και είχα άσθμα. Ένιωθα τρομερή δυσφορία επειδή λαχάνιαζα σε σημείο απελπισίας. Έπρεπε να φοράω πέντε ή έξι στρώσεις από μάσκες κάθε φορά που δούλευα και, ειδικά τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού, επειδή φορούσα ένα τόσο χοντρό στρώμα από μάσκες το πρόσωπό μου έσταζε στον ιδρώτα. Δεν μπορώ καν να περιγράψω πόσο δυσάρεστο ήταν! Αλλά για να φαίνομαι ξεχωριστή μπροστά στους άλλους, έπρεπε να υποφέρω στα κρυφά. Επέμενα όσο δύσκολο κι αν ήταν και όσο κι αν υπέφερα. Στα τέλη του 2018, λειτουργούσα το μαγαζί με το πρωινό για οχτώ χρόνια. Καθώς άνοιγαν μαγαζιά με πρωινό σε κάθε συγκρότημα κατοικιών, το δικό μας μαγαζί στην πρωινή αγορά δεν ήταν πια τόσο δημοφιλές και οι δουλειές πήγαιναν κάθε χρόνο και χειρότερα. Έβλεπα πως η κατάσταση δεν τραβούσε άλλο. Είχα πάρει δάνεια για να αγοράσω το σπίτι και το αυτοκίνητό μου, και μ’ αυτόν τον τρόπο δεν μπορούσα να αποταμιεύσω σχεδόν τίποτα κάθε χρόνο. Προκειμένου να μαζέψω περισσότερα χρήματα, άνοιξα κι άλλο μαγαζί. Ο σύζυγός μου δούλευε στο παλιό μαγαζί κι εγώ στο καινούργιο. Ήμασταν εξαντλημένοι και νυσταγμένοι στο τέλος κάθε μέρας, και μερικές φορές νύσταζα τόσο πολύ που έπρεπε να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο τραπέζι και να πάρω έναν υπνάκο. Επειδή ο σύζυγός μου είχε καρδιακή νόσο και είχε κάνει επέμβαση για στεντ, δεν μπορούσε να μένει στο μαγαζί για πολλή ώρα, αλλά ακόμα κι έτσι, δεν εγκαταλείπαμε την ιδέα του να βγάλουμε χρήματα και επιμέναμε να δουλεύουμε παρόλο που ήμασταν άρρωστοι. Εκείνη την περίοδο, ήμουν σαν σβούρα, γύριζα ασταμάτητα και δεν μπορούσα να φάω ή να κοιμηθώ καλά. Μερικές φορές σκεφτόμουν: «Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Λιώνω στη δουλειά κάθε μέρα για τα χρήματα. Το να είσαι πλούσιος μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να σε θαυμάζουν, αλλά στο τέλος πάλι θα πεθάνεις. Ποιο το όφελος;» Ένιωθα τόσο αβοήθητη και κενή μέσα μου, και συχνά σκεφτόμουν: «Πότε θα τελειώσει αυτή η ζωή;» Ωστόσο, χωρίς άλλη διέξοδο, έπρεπε απλώς να συνεχίσω να ζω έτσι.

Αργότερα, ανακάλυψα ότι τα εστιατόρια έβγαζαν καλά χρήματα, οπότε μεταβίβασα τα μαγαζιά με το πρωινό σε άλλους και ετοιμάστηκα να ανοίξω ένα εστιατόριο. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης, απροσδόκητα, ο σύζυγός μου υποτροπίασε μετά από μια συναισθηματική ταραχή και νοσηλεύτηκε. Ο γιατρός είπε ότι με την πάθησή του, δεν πρέπει να κουράζεται, να θυμώνει ή να υπερδιεγείρεται. Έβλεπα ότι με τον σύζυγό μου σ’ αυτήν την κατάσταση, ακόμα και αφού έπαιρνε εξιτήριο, δεν θα μπορούσε να κρατήσει μαγαζί. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να μεταβιβάσω το εστιατόριο, με την ανακαίνιση σχεδόν τελειωμένη, σε κάποιον άλλον. Έχασα πάνω από 200.000 γιουάν τότε, και ντρεπόμουν να δω τους συγγενείς και τους φίλους μου· ένιωθα ότι όσοι με ήξεραν σίγουρα θα με περιφρονούσαν και θα με κορόιδευαν. Το 2019, δανείστηκα εκατοντάδες χιλιάδες γιουάν από τους συγγενείς μου για να επενδύσω σε ένα έργο, αλλά στο τέλος, ο υπεύθυνος του έργου συνελήφθη. Τα είχα χαμένα εκείνη την ώρα: «Οι άλλοι βγάζουν εκατοντάδες χιλιάδες από επενδύσεις. Πώς κατέληξε έτσι όταν το έκανα εγώ;» Το όνειρό μου να πλουτίσω έγινε θρύψαλα έτσι απλά, και δεν είχα πια δάκρυα να κλάψω. Στη συνέχεια πήγα να κάνω έρευνα για να προετοιμαστώ να ξεκινήσω κάποια άλλη δουλειά, αλλά όλα απαιτούσαν κεφάλαιο. Από ποιον άλλον θα μπορούσα να δανειστώ χρήματα; Είχα δανειστεί χρήματα από όλους τους συγγενείς μου για να επενδύσω, και τώρα δεν είχα από ποιον να δανειστώ. Σκεφτόμουν το δάνειο του αυτοκινήτου και τις δόσεις του στεγαστικού για το σπίτι, καθώς και τα έξοδα διαβίωσης για τις σπουδές του γιου μου —τι στο καλό θα έκανα; Αφού ο σύζυγός μου πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο, ήταν λες και είχε Αλτσχάιμερ και δεν μπορούσε να με βοηθήσει καθόλου· έπρεπε μάλιστα να τον φροντίζω εγώ. Εκείνες τις μέρες, ανησυχούσα τόσο πολύ που δεν μπορούσα να φάω ή να κοιμηθώ και η καρδιά μου σπάραζε. Μερικές φορές, ήθελα απλώς να πεθάνω για να δώσω ένα τέλος, αλλά μετά σκεφτόμουν τα χρέη που δεν είχαν ξεπληρωθεί, τον γιο μου που δεν είχε αποφοιτήσει ακόμα και τον σύζυγό μου που ήταν ακόμα άρρωστος. Αν πέθαινα, δεν θα διαλυόταν αυτή η οικογένεια; Δεν θα κατέρρεε ο γιος μου; Δεν μπορούσα να πεθάνω! Εκείνη την περίοδο, ένιωθα πραγματικά πως δεν άντεχα να ζήσω, αλλά ούτε και είχα την πολυτέλεια να πεθάνω. Όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια, το μόνο που έκανα ήταν να κλαίω σιωπηλά. Σκεφτόμουν τα χρόνια που δούλευα τόσο σκληρά για να βγάλω χρήματα προκειμένου να ζήσω μια ζωή μέσα στη χλιδή και που έγινα σκλάβος του χρήματος. Στο τέλος, όμως, όλα τα χρήματα που έβγαλα με κόπο χάθηκαν, ο σύζυγός μου βασανιζόταν από την αρρώστια και είχαμε τεράστια χρέη. Πραγματικά καταλήξαμε με άδεια χέρια, σαν να κάναμε μια τρύπα στο νερό. Ποιο το νόημα να ζει κανείς έτσι; Δεν μπορούσα να βρω την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα και κανείς δεν μπορούσε να μου τη δώσει. Όταν είχα φτάσει σε αδιέξοδο, συζήτησα με τον σύζυγό μου να πάμε να βρούμε τη μητέρα μου για να αρχίσουμε να πιστεύουμε στον Θεό. Στην πραγματικότητα, η μητέρα μου μου είχε δώσει μαρτυρία για το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες τον δεύτερο χρόνο που λειτουργούσαμε το μαγαζί με το πρωινό· κατά βάθος, πίστευα ότι υπάρχει Θεός, αλλά είχαμε τόση δουλειά στο μαγαζί εκείνη την περίοδο που δεν είχα χρόνο ούτε να φάω ούτε να κοιμηθώ, πόσο μάλλον να πιστέψω στον Θεό. Επομένως, το απέρριψα. Αυτήν τη φορά, όμως, μετά από μια περίοδο έρευνας, ο σύζυγός μου κι εγώ αποδεχτήκαμε επίσημα το έργο του Παντοδύναμου Θεού τις έσχατες ημέρες τον Αύγουστο του 2020. Αν και η οικογένειά μου ήταν άφραγκη εκείνη την περίοδο, διάβαζα καθημερινά τα λόγια του Θεού και η καρδιά μου γέμιζε χαρά και γαλήνη.

Μια μέρα, πέτυχα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που με συγκίνησε βαθιά. Ο Θεός λέει: «Το έργο που γίνεται κατά τη διάρκεια των εσχάτων ημερών είναι έργο κατάκτησης. Δεν είναι η καθοδήγηση της ζωής όλων των ανθρώπων στη γη, αλλά ο επίλογος της αναλλοίωτης ζωής των δεινών του ανθρώπου στη γη, που διαρκεί χιλιετίες. […] Αυτό συμβαίνει γιατί οι έσχατες ημέρες είναι ο επίλογος ολόκληρης της εποχής. Αποτελούν την ολοκλήρωση και το τέλος του σχεδίου διαχείρισης του Θεού που κρατά έξι χιλιάδες χρόνια, και ολοκληρώνουν το ταξίδι της ζωής των δεινών της ανθρωπότητας. Δεν μεταφέρουν όλη την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή ούτε επιτρέπουν τη ζωή της ανθρωπότητας να συνεχιστεί· αυτό δεν θα είχε καμία σημασία για το σχέδιο διαχείρισής Μου ή για την ύπαρξη του ανθρώπου. Αν οι άνθρωποι συνέχιζαν έτσι, τότε αργά ή γρήγορα θα καταβροχθίζονταν εντελώς από τον διάβολο και οι ψυχές αυτές που ανήκουν σ’ Εμένα θα καταστρέφονταν τελικά από τα χέρια του. Το έργο Μου δεν διαρκεί παρά έξι χιλιάδες χρόνια και υποσχέθηκα ότι ο έλεγχος του κακού επάνω σε ολόκληρη την ανθρωπότητα επίσης δεν θα διαρκούσε παρά για έξι χιλιάδες χρόνια. Άρα, τώρα, ο χρόνος τελειώνει. Ούτε θα συνεχίσω, ούτε θα καθυστερήσω περισσότερο: Κατά τη διάρκεια των εσχάτων ημερών, θα κατατροπώσω τον Σατανά, θα πάρω πίσω όλη Μου τη δόξα και θα ανακτήσω τις ψυχές που ανήκουν σ’ Εμένα στη γη, ώστε αυτές οι θλιμμένες ψυχές να ξεφύγουν από τη θάλασσα των δεινών κι έτσι, να ολοκληρωθεί ολόκληρο το έργο Μου στη γη» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Κανείς που αποτελείται από σάρκα δεν μπορεί να ξεφύγει από την ημέρα της οργής). Από τα λόγια του Θεού κατάλαβα ότι το στάδιο του έργου που κάνει ο Θεός τις έσχατες ημέρες είναι για να τερματίσει τη ζωή του μαρτυρίου της ανθρωπότητας και να ανακτήσει τους ανθρώπους από τα χέρια του Σατανά, ώστε να μην βλάπτονται πια από αυτόν. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη και απέκτησα ένα αίσθημα του ανήκειν που δεν είχα νιώσει ποτέ πριν. Δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Πάλευα τόσο σκληρά στον κόσμο για τόσα χρόνια, χωρίς να έχω πού να εκφράσω τον πόνο της καρδιάς μου —μόνο ο Θεός καταλάβαινε την πίκρα μου και το πόσο αβοήθητη ήμουν. Αυτήν τη φορά, είχα βρει διέξοδο, η οποία ήταν να αποδεχτώ τη σωτηρία Του. Σκέφτηκα πως το 2012 η μητέρα μου μου είχε δώσει πολλές φορές μαρτυρία ότι ο Θεός έχει έρθει για να εκφράσει την αλήθεια ανάμεσα στην ανθρωπότητα τις έσχατες ημέρες για να μας σώσει. Ωστόσο, εκείνη την περίοδο είχα εμμονή με το χρήμα και αρνήθηκα τη σωτηρία του Θεού προκειμένου να ζήσω μια ζωή μέσα στη χλιδή. Ένιωθα τόσες τύψεις. Αν είχα αποδεχτεί νωρίτερα το έργο του Θεού τις έσχατες ημέρες, δεν θα χρειαζόταν να υποφέρω τόσο πολύ ούτε να υπομείνω τόσες κακουχίες στον κόσμο. Σήμερα είχα την ευτυχία να προσέλθω ενώπιον του Θεού επειδή η αγάπη του Θεού ήρθε σ’ εμένα, και ο Θεός ήθελε να με σώσει και να με βγάλει απ’ αυτήν τη θάλασσα του μαρτυρίου. Στο παρελθόν, με απασχολούσε μόνο να προσπαθώ απεγνωσμένα να βγάλω χρήματα, και η ζωή μου ήταν πολύ δύσκολη και κουραστική, αλλά αυτήν τη φορά δεν μπορούσα να χάσω ξανά την ευκαιρία να σωθώ από τον Θεό. Ήταν λες και είχα πιαστεί από μια σανίδα σωτηρίας, και ήθελα να αρπάξω αυτήν τη σπάνια ευκαιρία να ακολουθήσω τον Θεό ολόψυχα και να σταματήσω να ζω για τα χρήματα. Μετά απ’ αυτό, συναντιόμουν συχνά με αδελφούς και αδελφές για να συναναστραφούμε πάνω στα λόγια του Θεού, και ένιωθα ιδιαίτερη ηρεμία και γαλήνη.

Σε μια συνάθροιση την άνοιξη του 2021, με βάση τα λόγια του Θεού, συναναστραφήκαμε σχετικά με το πώς χρησιμοποιεί ο Σατανάς τη φήμη και το κέρδος για να βλάψει τους ανθρώπους. Όταν το άκουσα αυτό, ένιωσα ότι αφορούσε πολύ συγκεκριμένα τη δική μου κατάσταση. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Στην πραγματικότητα, όσο μεγάλες κι αν είναι οι βλέψεις του ανθρώπου, όσο ρεαλιστικές ή σωστές κι αν είναι οι επιθυμίες του, το μόνο που θέλει να επιτύχει ο άνθρωπος, το μόνο που αναζητά, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με δύο λέξεις. Αυτές οι δύο λέξεις είναι ζωτικής σημασίας για κάθε άνθρωπο καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του και αυτές είναι που σκοπεύει να ενσταλάξει ο Σατανάς στον άνθρωπο. Ποιες είναι αυτές οι δύο λέξεις; Είναι η “φήμη” και το “κέρδος”. Ο Σατανάς χρησιμοποιεί μια πολύ ήπια μέθοδο, μια μέθοδο που συμβαδίζει πολύ με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και δεν είναι πολύ επιθετική, για να κάνει τους ανθρώπους να αποδέχονται εν αγνοία τους τα μέσα και τους νόμους της επιβίωσης του Σατανά, να θέτουν στόχους και κατεύθυνση στη ζωή, και να αποκτούν και βλέψεις στη ζωή τους. Όσο βαρύγδουπες κι αν είναι οι περιγραφές των ανθρώπων για τις βλέψεις της ζωής τους, αυτές οι βλέψεις περιστρέφονται συνέχεια γύρω από τη φήμη και το κέρδος. Ό,τι κι αν κυνηγούν ολόκληρη τη ζωή τους οι σπουδαίοι ή διάσημοι άνθρωποι —στην πραγματικότητα, όλοι οι άνθρωποι— έχει σχέση μόνο με αυτές τις δύο λέξεις: “φήμη” και “κέρδος”. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να απολαμβάνουν υψηλή θέση και μεγάλο πλούτο, και να απολαμβάνουν τη ζωή. Πιστεύουν ότι, μόλις αποκτήσουν φήμη και κέρδος, θα έχουν το κεφάλαιο για να αναζητούν ευχαρίστηση και να ενδίδουν ασυλλόγιστα στις απολαύσεις της σάρκας. Για χάρη της φήμης και του κέρδους που επιθυμούν, οι άνθρωποι με χαρά, αλλά και ταυτόχρονα εν αγνοία τους, παραδίδουν το σώμα τους, την καρδιά τους και ό,τι άλλο έχουν, μαζί με τις προοπτικές και τη μοίρα τους, στον Σατανά. Το κάνουν ανεπιφύλακτα, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν ούτε στιγμή, και χωρίς ποτέ να ζητούν να πάρουν πίσω όσα είχαν κάποτε. Μπορούν οι άνθρωποι να διατηρήσουν οποιονδήποτε έλεγχο του εαυτού τους από τη στιγμή που θα παραδοθούν στον Σατανά και θα του είναι αφοσιωμένοι με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι. Βρίσκονται πλήρως και απολύτως υπό τον έλεγχο του Σατανά. Έχουν βυθιστεί πλήρως και ολότελα σ’ αυτόν τον βούρκο και είναι ανίκανοι να ξεφύγουν. Όταν κάποιος έχει πέσει στον βούρκο της φήμης και του κέρδους, δεν αναζητά πλέον οτιδήποτε φωτεινό, οτιδήποτε είναι δίκαιο ή όλα εκείνα τα όμορφα και αγαθά πράγματα. Αυτό συμβαίνει επειδή η φήμη και το κέρδος αποτελούν τεράστιο δέλεαρ για τους ανθρώπους, και είναι πράγματα που οι άνθρωποι μπορούν να επιδιώκουν ασταμάτητα όλη τους τη ζωή, ακόμη και εις τους αιώνας των αιώνων. Αυτή δεν είναι η πραγματική κατάσταση;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός ΣΤ΄). «“Το χρήμα κινεί τον κόσμο”· είναι αυτή μια τάση; Σε σχέση με τη μόδα και τις γκουρμέ τάσεις που αναφέρατε, δεν πρόκειται για κάτι πολύ χειρότερο; Το ρητό “Το χρήμα κινεί τον κόσμο” είναι μια φιλοσοφία του Σατανά. Επικρατεί σε μεγάλο βαθμό στους ανθρώπους, σε κάθε κοινωνία· θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι μια τάση. Κι αυτό επειδή έχει ενσταλαχτεί στην καρδιά του καθενός, ο οποίος στην αρχή δεν αποδεχόταν αυτό το ρητό, όμως στη συνέχεια το αποδέχτηκε σιωπηρά όταν ήρθε σε επαφή με την πραγματική ζωή, και άρχισε να πιστεύει πως τα λόγια αυτά ήταν, στην πραγματικότητα, αληθινά. Δεν πρόκειται για μια διαδικασία με την οποία διαφθείρει ο Σατανάς τους ανθρώπους; Ίσως οι άνθρωποι να μην έχουν το ίδιο ποσοστό βιωματικής γνώσης αυτού του ρητού, αλλά ο καθένας έχει έναν διαφορετικό βαθμό ερμηνείας και αναγνώρισής του, με βάση τα όσα έχουν συμβεί γύρω του και τις προσωπικές εμπειρίες του. Δεν ισχύει αυτό; Ανεξαρτήτως του πόση εμπειρία έχει κάποιος από αυτό το ρητό, ποια είναι η αρνητική επίδραση που μπορεί να έχει στην καρδιά κάποιου; Κάτι αποκαλύπτεται μέσα από τη διάθεση των ανθρώπων αυτού του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου καθενός από εσάς. Τι ακριβώς; Η λατρεία του χρήματος. Είναι δύσκολο να αφαιρεθεί αυτό από την καρδιά κάποιου; Είναι πολύ δύσκολο! Φαίνεται ότι η διαφθορά του ανθρώπου από τον Σατανά είναι όντως βαθιά! Ο Σατανάς χρησιμοποιεί το χρήμα για να δελεάσει τους ανθρώπους και τους διαφθείρει όλους ώστε να λατρεύουν το χρήμα και τα υλικά αγαθά. Και πώς εκδηλώνεται στους ανθρώπους αυτή η λατρεία του χρήματος; Δεν νομίζετε ότι σ’ αυτόν τον κόσμο δεν θα μπορούσατε να επιβιώσετε χωρίς χρήματα και ότι δεν θα μπορούσατε να περάσετε ούτε μία μέρα χωρίς αυτά; Το πόσα χρήματα έχουν οι άνθρωποι καθορίζει πόσο υψηλή είναι η θέση τους και πόσο σεβαστοί είναι. Οι φτωχοί δεν νιώθουν ότι μπορούν να σταθούν με το κεφάλι ψηλά και με περηφάνια, ενώ οι πλούσιοι έχουν υψηλή θέση, στέκονται με το κεφάλι ψηλά και με περηφάνια, και μπορούν να μιλούν δυνατά και να ζουν με αλαζονικό και αυταρχικό τρόπο. Τι αποφέρουν στους ανθρώπους αυτό το ρητό και αυτή η τάση; Δεν ισχύει ότι πολλοί άνθρωποι κάνουν την οποιαδήποτε θυσία για να βγάλουν χρήματα; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητά τους κατά την επιδίωξη περισσότερου χρήματος; Δεν χάνουν πολλοί άνθρωποι την ευκαιρία να εκτελέσουν το καθήκον τους και να ακολουθήσουν τον Θεό για χάρη του χρήματος; Το να χάσουν την ευκαιρία να αποκτήσουν την αλήθεια και να σωθούν δεν συνιστά τη μεγαλύτερη απώλεια για τους ανθρώπους;» («Ο Λόγος», τόμ. 2: «Σχετικά με το να γνωρίζει κανείς τον Θεό», Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Ε΄). Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί τη φήμη και το κέρδος για να ελέγχει τους ανθρώπους και να τους ενσταλάζει διάφορους κανόνες επιβίωσης, όπως: «Το χρήμα δεν είναι το παν, αλλά χωρίς αυτό δεν κάνεις τίποτα», «Το χρήμα κάνει τον κόσμο να γυρίζει», «Ο άνθρωπος πεθαίνει για τον πλούτο όπως τα πουλιά πεθαίνουν για την τροφή», και «Το χρήμα προηγείται». Οι άνθρωποι ζουν με βάση αυτά τα σατανικά δηλητήρια, και θεωρούν τη φήμη και το κέρδος ως στόχο της επιδίωξής τους. Τα επιδιώκουν απεγνωσμένα. Εγώ δεν αποτελούσα εξαίρεση. Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα τους συγγενείς και τους φίλους μου να επισκέπτονται το σπίτι μου κάθε Κινέζικη Πρωτοχρονιά και σε όλες τις γιορτές, και ήξερα ότι κολάκευαν και καλόπιαναν την οικογένειά μου επειδή οι γονείς μου είχαν κάποια οικονομική άνεση. Ήταν ακριβώς όπως λέει το ρητό: «Αν είσαι φτωχός σε μια πολυσύχναστη πόλη, κανείς δεν θα σου δώσει σημασία, αλλά αν είσαι πλούσιος σε μια απομακρυσμένη ορεινή περιοχή, θα εμφανιστούν μακρινοί συγγενείς από το πουθενά». Αυτά τα σατανικά δηλητήρια και οι κανόνες επιβίωσης ήταν βαθιά ριζωμένα στην καρδιά μου. Αφού παντρεύτηκα, η πεθερά μου ήταν σνομπ και καλόπιανε την οικογένεια της μεγάλης μου κουνιάδας επειδή είχαν οικονομική άνεση. Όταν έβλεπε ότι εμείς δεν βγάζαμε πολλά χρήματα, μας κατέκρινε ακόμα κι όταν υπήρχαν τρίτοι μπροστά και κυκλοφορούσε κατσουφιασμένη όλη μέρα, λες και της χρωστάγαμε κάτι. Εξαιτίας αυτού, κατέληξα να πιστεύω ότι η οικονομική σου κατάσταση καθόριζε τη θέση σου και ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να ζήσουν χωρίς τίποτα εκτός από τα χρήματα. Μόνο με τα χρήματα μπορούσες να έχεις καλές υλικές απολαύσεις, να σε θαυμάζουν και να σε ζηλεύουν οι άλλοι, και να ζεις με αξιοπρέπεια. Ζούσα σύμφωνα μ’ αυτές τις εσφαλμένες αξίες και οπτικές για τη ζωή, και έλιωνα στη δουλειά από την αυγή ως το σούρουπο για να βγάλω χρήματα. Δεν σταματούσα να ξεκουραστώ ακόμα κι όταν πονούσε η οσφυϊκή και η αυχενική μου μοίρα, και επέμενα να δουλεύω παρά τη σοβαρή μου αλλεργία στο αλεύρι. Έβγαλα κάποια χρήματα και απόλαυσα τα οφέλη που έφερνε το χρήμα, οι γείτονες και η πεθερά μου με υποδέχονταν όλοι με χαμόγελα, και η ματαιοδοξία μου ικανοποιήθηκε. Ωστόσο, μόνο εγώ ήξερα για την πίκρα και τον πόνο που κρύβονταν πίσω απ’ αυτό. Το ακόμα πιο τραγικό ήταν ότι δούλεψα σκληρά και απεγνωσμένα για να βγάλω χρήματα, αλλά τελικά κατέληξα πάλι με άδεια χέρια. Όχι μόνο αυτό, αλλά ο σύζυγός μου βασανιζόταν από την αρρώστια, και πονούσε επίσης η αυχενική και η οσφυϊκή μου μοίρα. Ο πόνος στο σώμα και την ψυχή μου δεν μπορούσε να εκφραστεί με λόγια· όλα αυτά προκλήθηκαν από την επιδίωξή μου για χρήμα, φήμη και κέρδος. Μόλις τώρα κατάλαβα ότι οι στόχοι που επιδίωκα και η άποψή μου για την επιβίωση ήταν λάθος. Μέσα σ’ όλα αυτά κρύβονταν οι δολοπλοκίες του Σατανά. Ο Σατανάς θέλει απλώς να δουλεύω σκληρά για να βγάλω χρήματα και να ζω για το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορώ να προσέλθω ενώπιον του Θεού και να λάβω τη σωτηρία Του. Αυτή είναι ακριβώς η καταχθόνια πρόθεση του Σατανά. Είμαι τόσο ευγνώμων στον Θεό που με έσωσε. Αν δεν πίστευα στον Θεό, θα συνέχιζα να δουλεύω σκληρά για να βγάλω χρήματα, και ίσως μια μέρα να έχανα τη ζωή μου εξαιτίας αυτού. Είμαι ευγνώμων που τα λόγια του Θεού ξεσκέπασαν την αλήθεια και με βοήθησαν να δω καθαρά την καταχθόνια πρόθεση του Σατανά: να χρησιμοποιεί το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος για να με βλάψει και να με διαφθείρει. Τώρα, θέλω απλώς να πιστεύω ολόψυχα στον Θεό και να επιδιώκω την αλήθεια, και να μην ξεγελιέμαι πια από τον Σατανά και να συνεχίζω να επιδιώκω μόνο το χρήμα.

Μερικές φορές αναρωτιόμουν: «Δούλεψα τόσο σκληρά εκείνα τα χρόνια, αλλά στο τέλος, δεν κέρδισα τίποτα και είχα μάλιστα πολλά χρέη. Γιατί ήταν η ζωή μου τόσο επώδυνη;» Καθώς αναζητούσα, διάβασα τα λόγια του Θεού: «Η μοίρα του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Είσαι ανίκανος να ελέγξεις τον εαυτό σου: Ακόμη κι αν ο άνθρωπος μονίμως τρέχει και είναι απασχολημένος για λογαριασμό του, παραμένει ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του. Αν μπορούσες να γνωρίζεις τις προοπτικές σου, αν μπορούσες να ελέγξεις τη μοίρα σου, θα ονομαζόσουν ακόμα δημιούργημα; […] Αφού ο προορισμός του ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Δημιουργού, πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να ελέγχει εαυτόν;» («Ο Λόγος», τόμ. 1: «Η εμφάνιση και το έργο του Θεού», Αποκαθιστώντας την κανονική ζωή του ανθρώπου και οδηγώντας τον σε έναν θαυμαστό προορισμό). Τα λόγια του Θεού με έκαναν να καταλάβω ότι η ζωή ενός ανθρώπου βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Όσο σκληρά κι αν δουλεύουν οι άνθρωποι ή όσο απεγνωσμένα κι αν τρέχουν και κοπιάζουν, δεν θα αποκτήσουν ποτέ αυτό που θέλουν αν δεν το χορηγήσει ο Θεός, παρόλο το τρέξιμο και τον μόχθο τους. Τώρα που το σκέφτομαι, εκείνα τα χρόνια, έφευγα νωρίς και γύριζα αργά κάθε μέρα, και δεν με ένοιαζε πόσο υπέφερα ή πόσο κουρασμένη ήμουν· δούλευα απλώς σκληρά για να βγάλω χρήματα επειδή ήθελα να ζήσω μια ζωή μέσα στη χλιδή και να με θαυμάζουν οι άλλοι. Ήθελα να αλλάξω τη μοίρα μου με τη δική μου ικανότητα, αλλά στο τέλος, ο σύζυγός μου κι εγώ βασανιζόμασταν από αρρώστιες και το μόνο που πήραμε ως αντάλλαγμα ήταν το κενό. Πλέον συνειδητοποίησα ότι η ζωή μας δεν είναι στον έλεγχό μας. Το πόσα χρήματα βγάζουμε δεν καθορίζεται από το πώς δουλεύουμε με τα χέρια μας, αλλά εξαρτάται από την κυριαρχία και τον προκαθορισμό του Θεού. Ταυτόχρονα, ένιωσα επίσης τις φιλόπονες προθέσεις του Θεού. Χωρίς να βιώσω αυτήν την πίκρα και αυτήν την αβοήθητη κατάσταση στη ζωή, δεν θα είχα προσέλθει ενώπιον του Θεού. Πριν πολύ καιρό, το 2012, η μητέρα μου μου κήρυξε το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού, αλλά εγώ νοιαζόμουν μόνο να βγάλω χρήματα και δεν το αποδέχτηκα. Πέρασαν οχτώ ακόμα χρόνια μέχρι να προσέλθω ενώπιον του Θεού, αλλά ο Θεός δεν με εγκατέλειψε εξαιτίας της άγνοιας και της επαναστατικότητάς μου. Η αγάπη του Θεού είναι τόσο μεγάλη! Οφείλω να σταθώ σωστά στη θέση του δημιουργήματος και να εμπιστευτώ την υπόλοιπη ζωή μου στον Θεό, υποτασσόμενη στην κυριαρχία και τις διευθετήσεις του Θεού. Από τότε, διαβάζω τα λόγια του Θεού όποτε έχω ελεύθερο χρόνο, και η κάθε μέρα είναι πολύ γεμάτη.

Αργότερα, νοίκιασα έναν μικρό πάγκο στην πρωινή αγορά και πουλούσα ψημένους ξηρούς καρπούς για να βγάλω τα προς το ζην. Αν και δεν έβγαζα τόσα χρήματα όσα πριν, δεν είχα τόση δουλειά και είχα χρόνο να κάνω το καθήκον μου. Σκεφτόμουν τα δάνεια από την προηγούμενη επένδυσή μου που δεν είχα ξεπληρώσει ακόμα, και σκέφτηκα να πουλήσω το σπίτι μου για να τα ξεπληρώσω. Προσευχήθηκα στον Θεό και εμπιστεύτηκα αυτές τις δυσκολίες σ’ Αυτόν. Αργότερα, η πώληση του σπιτιού κύλησε πολύ ομαλά, και αποπληρώθηκε μέρος του δανείου. Από τότε, πήγαινα σε συναθροίσεις αφού μάζευα τον πάγκο μου κάθε μέρα, και έτρωγα και έπινα τα λόγια του Θεού και έκανα το καθήκον μου με τους αδελφούς και τις αδελφές μου.

Στα μέσα Φεβρουαρίου του 2024, ο μικρότερος αδελφός μου με πήρε τηλέφωνο να μου πει ότι πωλούνταν το μαγαζί ενός συγγενή. Μετά την αφαίρεση των εξόδων, θα μπορούσα να βγάζω πάνω από 100.000 γιουάν τον χρόνο, και δεν υπήρχε βιασύνη να πληρώσω τα χρήματα για το μαγαζί. Θα μπορούσα να ξεκινήσω πρώτα τη δουλειά και μετά να πληρώσω τα χρήματα όταν θα τα είχα βγάλει. Όταν το άκουσα αυτό, η καρδιά μου σκίρτησε: «Αυτό είναι πραγματικά πολύ καλό. Αυτό το μαγαζί λειτουργεί πάνω από δέκα χρόνια και έχει σταθερή πελατεία. Δεν θα χρειαζόταν να πληρώσω ούτε δεκάρα στην αρχή και θα μπορούσα να βγάλω χρήματα με το που θα το αναλάμβανα. Αν το δούλευα για μερικά χρόνια, όχι μόνο θα μπορούσα να ξεπληρώσω όλα μου τα χρέη, να έχω χρήματα για τον γάμο του γιου μου και να εξασφαλίσω τα γηρατειά μου, θα μπορούσα επίσης σιγά-σιγά να ζήσω ξανά εκείνη τη ζωή με κύρος». Αλλά μετά έκανα μια άλλη σκέψη: «Όχι. Αυτό δεν θα σήμαινε ότι απλώς θα επέστρεφα στην παλιά μου ζωή; Κατάφερα επιτέλους να ξεφύγω από τα βασανιστήρια του Σατανά. Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω. Αν πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στο να βγάζω χρήματα και στο να κάνω το καθήκον μου, θα διαλέξω το καθήκον μου». Εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα ένα χωρίο των λόγων του Θεού που είχα διαβάσει σε μια προηγούμενη συνάθροιση, και το βρήκα για να το διαβάσω. Ο Παντοδύναμος Θεός λέει: «Αν αρκείσαι στο φαγητό και τα ρούχα, ακολουθείς πράγματι το σωστό μονοπάτι; (Ναι.) Γιατί είναι σωστό αυτό το μονοπάτι; Έχει να κάνει η αξία της ζωής ενός ανθρώπου με το φαγητό και τα ρούχα; (Όχι.) Αν η αξία της ζωής σας δεν έχει να κάνει ούτε με το φαγητό και τα ρούχα ούτε με τη σαρκική απόλαυση, τότε το επάγγελμά σας πρέπει να είναι τέτοιο που να καλύπτει αποκλειστικά και μόνο την ανάγκη σας για φαγητό και ρούχα και να μην ξεπερνά το συγκεκριμένο όριο. Γιατί πρέπει να τρώει κανείς φαγητό και να φοράει ρούχα; Για να εξασφαλιστεί η κανονική επιβίωση του σώματός του. Γιατί, όμως, πρέπει να επιβιώνουν οι άνθρωποι; Όχι για να ευχαριστιούνται τις σαρκικές απολαύσεις ούτε για να απολαμβάνουν την πορεία της ζωής τους και σε καμία περίπτωση για να απολαμβάνουν το καθετί που βιώνουν στη ζωή τους. Όλα αυτά είναι ασήμαντα. Ποιο είναι, λοιπόν, το πιο σημαντικό; Ποιο πράγμα, από όσα πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος, έχει τη μεγαλύτερη αξία; (Κατ’ αρχάς, το να βαδίζει στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό και της επιδίωξης της αλήθειας και, κατόπιν, το να εκπληρώνει τα καθήκοντά του.) Ό,τι άνθρωπος και να είσαι, είσαι σίγουρα ένα δημιούργημα και όλα τα δημιουργήματα πρέπει να κάνουν αυτό για το οποίο προορίζονται. Να τι έχει αξία. Τι, λοιπόν, κάνουν τα δημιουργήματα που έχει αξία; Κάθε δημιούργημα έχει μια αποστολή την οποία του την έχει εμπιστευτεί ο Δημιουργός και την οποία προορίζεται να εκπληρώσει. Ο Θεός έχει καθορίσει τη μοίρα της ζωής κάθε ανθρώπου, άρα πρέπει καθένας να κάνει ό,τι είναι γραφτό του. Αν το κάνεις καλά, μόλις έρθει η ώρα να σταθείς ενώπιον του Θεού για να λογοδοτήσεις, Εκείνος θα σου δώσει μια ικανοποιητική απάντηση. Θα πει, δηλαδή, ότι έζησες μια πολύτιμη και εποικοδομητική ζωή, ότι μετέτρεψες τα λόγια Του σε ζωή σου κι ότι είσαι ένα δημιούργημα με τα απαραίτητα προσόντα. Αν τώρα το μόνο που έχεις κάνει σ’ αυτήν τη ζωή είναι να ζεις, να αγωνίζεσαι και να επενδύεις για να έχεις φαγητό και ρούχα, να απολαμβάνεις πράγματα και να είσαι ευτυχισμένος, όταν τελικά σταθείς ενώπιον του Θεού, Εκείνος θα σε ρωτήσει: “Σε ποιον βαθμό έχεις εκπληρώσει το έργο και την αποστολή που σου έδωσα σ’ αυτήν τη ζωή;” Μόλις κάτσεις και τα υπολογίσεις, θα διαπιστώσεις ότι την ενέργεια και τον χρόνο που είχες σ’ αυτήν τη ζωή τα ξόδεψες σε φαγητά, ρούχα και ψυχαγωγία. Απ’ ό,τι φαίνεται, δεν έχεις κάνει και πολλά για την πίστη σου στον Θεό, δεν έχεις εκπληρώσει το καθήκον σου, δεν έχεις μείνει ακλόνητος μέχρι τέλους, ούτε έχεις παραμείνει αφοσιωμένος. Όσον αφορά τώρα την επιδίωξη της αλήθειας, έδειξες μεν κάποια προθυμία να την επιδιώξεις, αλλά δεν πλήρωσες μεγάλο τίμημα, με αποτέλεσμα να μην κερδίσεις τίποτα. Στην τελική δοκιμασία, τα λόγια του Θεού δεν έχουν γίνει η ζωή σου και εξακολουθείς να είσαι ο ίδιος σατανάς που ήσουνα πάντα. Κάθε μία από τις μεθόδους που χρησιμοποιείς για να βλέπεις τα πράγματα και να ενεργείς βασίζεται σε ανθρώπινες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες, καθώς και στη διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά. Εξακολουθείς να αντιτίθεσαι απόλυτα στον Θεό και είσαι σε δυσαρμονία μ’ Εκείνον. Εφόσον έτσι έχουν τα πράγματα, ο Θεός θα σε θεωρεί άχρηστο και δεν θα σε θέλει πια. Από τότε και στο εξής, δεν θα είσαι πλέον δημιούργημα του Θεού. Πόσο θλιβερό είναι αυτό! Όποιο, λοιπόν, κι αν είναι το επάγγελμά σου, εφόσον είναι νόμιμο, το έχει διευθετήσει και προκαθορίσει ο Θεός. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως ο Θεός σε υποστηρίζει ή σε ενθαρρύνει να βγάζεις περισσότερα χρήματα ή να καταξιωθείς στην καριέρα που έχεις ακολουθήσει. Αντίθετα, δεν το εγκρίνει αυτό και ποτέ Του δεν είχε τέτοιες απαιτήσεις από σένα. Πέρα απ’ αυτό, ο Θεός σε καμία περίπτωση δεν θα χρησιμοποιούσε το επάγγελμά σου για να σε σπρώξει στον κόσμο, να σε παραδώσει στον Σατανά ή να σ’ αφήσει να επιδιώκεις σκόπιμα τη φήμη και το κέρδος. Το μόνο που σου επιτρέπει να κάνεις μέσω του επαγγέλματός σου είναι να καλύπτεις τις ανάγκες σου για φαγητό και ζεστασιά. Εξάλλου, μέσα από τα λόγια Του, ο Θεός σού έχει εξηγήσει ποιο είναι το καθήκον σου, ποια είναι η αποστολή σου, τι πρέπει να επιδιώκεις και τι να βιώσεις. Αυτές τις αξίες πρέπει να βιώνεις και σ’ αυτό το μονοπάτι πρέπει να βαδίζεις καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής σου. […] σε θέματα καριέρας, είναι ζωτικής σημασίας να αρκείσαι στο φαγητό και τα ρούχα. Αν δεν μπορείς να το δεις καθαρά αυτό, θα χάσεις πιθανότατα το καθήκον σου και θα ρισκάρεις τις πιθανότητες που έχεις να σωθείς» [«Ο Λόγος», τόμ. 6: «Σχετικά με την επιδίωξη της αλήθειας», Πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια (20)]. Όταν διάβασα τα λόγια του Θεού, κατάλαβα ότι ο άνθρωπος πρέπει να αρκείται στο να έχει απλώς φαγητό και ρούχα. Οι άνθρωποι έρχονται σ’ αυτόν τον κόσμο όχι για τις απολαύσεις της σάρκας, αλλά για να κάνουν το καθήκον τους ως δημιουργήματα. Όταν αναλογίζομαι εκείνα τα χρόνια που δούλευα σκληρά για να βγάλω χρήματα, βλέπω ότι παραλίγο να χάσω τη ζωή μου και ήταν ο Θεός που με έσωσε από τα βασανιστήρια του Σατανά. Με τον ερχομό μου στον οίκο του Θεού για να συναθροίζομαι και να διαβάζω τα λόγια του Θεού, κατάλαβα τι πρέπει να επιδιώκουν οι άνθρωποι για να ζήσουν την πιο γεμάτη νόημα ζωή. Ένιωσα μεγάλη γαλήνη στην καρδιά μου. Αυτό είναι κάτι που δεν αγοράζεται με χρήμα, φήμη ή κέρδος. Τα χρήματα που βγάζω τώρα πουλώντας ψημένους ξηρούς καρπούς δεν είναι πολλά, αλλά μου φτάνουν για να ζήσω και, όταν γυρίζω σπίτι μπορώ ακόμα να πηγαίνω σε συναθροίσεις και να κάνω το καθήκον μου. Αν πήγαινα να κρατήσω μαγαζί, πού θα έβρισκα χρόνο να πιστεύω στον Θεό και να κάνω το καθήκον μου; Δεν θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψω τα καθήκοντά μου και να γυρίσω στα παλιά; Δεν μπορώ να ζω πια για το χρήμα, τη φήμη ή το κέρδος· αυτό θα ήταν σαν να έσκαβα τον ίδιο μου τον λάκκο. Πρέπει να ακούω προσεκτικά τα λόγια του Θεού και να εκπληρώνω το καθήκον ενός δημιουργήματος, έχοντας αρκετό φαγητό και ρούχα. Μόνο έτσι μπορεί να έχει νόημα η ζωή. Επομένως, αρνήθηκα αποφασιστικά την πρόταση του αδελφού μου.

Τώρα είμαι απασχολημένη με τα καθήκοντά μου το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, και νιώθω μεγάλη γαλήνη στην καρδιά μου. Δεν είναι όπως παλιά, που ζούσα για το χρήμα, τη φήμη και το κέρδος και ένιωθα εντελώς δυστυχισμένη και αβοήθητη. Ευχαριστώ τον Θεό για τη σωτηρία Του!